Wyszukiwarka ustaw

2016 Pozycja 627

©Telksinoe s. 1/146

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 627, 904, 1241, 1579, 1948, 2001, 2197.

U S T A W A

z dnia 5 stycznia 2011 r.

o kierujących pojazdami 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa:

1) osoby uprawnione do kierowania pojazdami na drogach publicznych oraz na

drogach położonych w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu;

2) wymagania w stosunku do osób, o których mowa w pkt 1;

3) zasady uzyskiwania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami oraz

zatrzymywania dokumentów stwierdzających posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami;

4) zasady prowadzenia działalności w zakresie uzyskiwania uprawnień i badań

psychologicznych, związanych z kierowaniem pojazdami;

5) zasady wykonywania badań lekarskich i psychologicznych kierowców,

instruktorów i egzaminatorów oraz kandydatów na kierowców, instruktorów

i egzaminatorów;

6) zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka doskonalenia techniki jazdy.

2. Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 10 ust. 3,

art. 18 ust. 3, art. 58 ust. 2, art. 67 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 70 ust. 1, art. 71 ust. 1

i 2, art. 72 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 80 ust. 1–5, art. 85 ust. 3 i 8, art. 86 ust. 4, 5

i 7, art. 87 ust. 3, art. 88 ust. 1, 4, 6, 7 i 9, art. 96 ust. 3, art. 97 ust. 2, art. 99 ust. 5

i art. 103 ust. 6, stanowią zadania z zakresu administracji rządowej.

1)

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy nr 2006/126/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy

(przekształcenie) (Dz. Urz. UE L 403 z 30.12.2006, str. 18) oraz częściowo dyrektywy

2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej

kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu

rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady

91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG (Dz. Urz. UE L 226 z 10.09.2003, str.

4, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 7, t. 7, str. 441, z późn. zm.).

2017-04-13

©Telksinoe s. 2/146

Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) kierowcy, kierującym lub o pojeździe określonego rodzaju – należy przez to

rozumieć odpowiednio kierowcę, kierującego lub pojazd w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.2));

2) opłacie ewidencyjnej – należy przez to rozumieć opłatę stanowiącą przychód

Funduszu – Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa

w art. 80d ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym;

<3) profilu kandydata na kierowcę – należy przez to rozumieć zestaw danych Dodany pkt 3 w

art. 2 wejdzie w

identyfikujących i opisujących osobę ubiegającą się o wydanie życie z dn.

dokumentu stwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania 4.06.2018 r. (Dz. U. z 2015 r. poz.

pojazdami utworzony, udostępniany, aktualizowany i archiwizowany 1273 i 2183 oraz z 2016 r. poz.

w systemie teleinformatycznym.> 2001).

Rozdział 2

Osoby uprawnione do kierowania pojazdami

Art. 3. 1. Kierującym pojazdem może być osoba, która osiągnęła wymagany

wiek i jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym oraz spełnia jeden

z następujących warunków:

1) posiada umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający

bezpieczeństwu, nieutrudniający ruchu drogowego i nienarażający

kogokolwiek na szkodę oraz odpowiedni dokument stwierdzający posiadanie

uprawnienia do kierowania pojazdem;

2) odbywa w ramach szkolenia naukę jazdy;

3) zdaje egzamin państwowy.

2. Kierującym pojazdem może być również osoba, która odbywa szkolenie

w ramach kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji

wstępnej uzupełniającej lub kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej,

o których mowa w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r.

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1448,

z 2013 r. poz. 700, 991, 1446 i 1611, z 2014 r. poz. 312, 486, 529, 768, 822 i 970, z 2015 r. poz.

211, 541, 591, 933, 1038, 1045, 1273, 1326, 1335, 1830, 1844, 1893, 2183 i 2281 oraz z 2016 r.

poz. 266 i 352.

2017-04-13

©Telksinoe s. 3/146

o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm.3)), i jest sprawna

pod względem fizycznym i psychicznym.

3. Osoba niepełnosprawna pod względem fizycznym może być kierującym,

jeżeli uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do

kierowania pojazdem.

4. Osoba, która ukończyła 18 lat, nie jest obowiązana do posiadania

dokumentu stwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania rowerem,

wózkiem rowerowym lub pojazdem zaprzęgowym.

Art. 4. 1. Dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do

kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów

składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest:

1) wydane w kraju:

a) prawo jazdy,

b) pozwolenie wojskowe,

c) międzynarodowe prawo jazdy;

2) wydane za granicą:

a) międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu

drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. (Dz. U.

z 1959 r. poz. 321 i 322),

b) krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji

o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r.

(Dz. U. z 1988 r. poz. 40 i 44),

c) krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

d) krajowe prawo jazdy określone w umowie międzynarodowej, której

stroną jest Rzeczpospolita Polska;

3) zagraniczny dokument wojskowy, określony w umowach międzynarodowych,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 486,

805, 915 i 1310 oraz z 2015 r. poz. 211, 390, 978, 1269, 1273 i 1893.

2017-04-13

©Telksinoe s. 4/146

2. Kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Przepis ten nie

dotyczy międzynarodowego prawa jazdy oraz krajowego prawa jazdy osoby,

o której mowa w art. 10 ust. 3.

3. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawane za ważne prawo

jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na

terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub

czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem.

Art. 5. 1. Prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, stwierdza

posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednio motorowerem, pojazdem

silnikowym lub zespołem pojazdów:

1) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) w ruchu międzynarodowym na terytorium:

a) państw-stron Konwencji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b –

z wyjątkiem kierowania motorowerem lub ciągnikiem rolniczym,

b) państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

– z wyjątkiem kierowania ciągnikiem rolniczym.

2. Pozwolenie wojskowe, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, stwierdza

posiadanie przez żołnierza zasadniczej służby wojskowej i żołnierza służby

kandydackiej uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym,

zespołem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub pojazdem

pobranym w ramach świadczeń na rzecz obrony.

3. Międzynarodowe prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c,

stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem

silnikowym lub zespołem pojazdów w ruchu międzynarodowym na terytorium

państw-stron Konwencji, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, z wyjątkiem

kierowania ciągnikiem rolniczym. Międzynarodowe prawo jazdy jest ważne łącznie

z krajowym prawem jazdy.

4. Prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, stwierdza

posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym na

2017-04-13

©Telksinoe s. 5/146

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia

stałego lub czasowego pobytu.

5. Zagraniczny dokument wojskowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3,

stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie określonym w umowach międzynarodowych,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

6. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednio motorowerem lub

pojazdem silnikowym może kierować osoba posiadająca ważne zagraniczne prawo

jazdy wydane przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację

Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym –

w okresie ważności prawa jazdy.

Art. 5a. Krajowe prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. d,

stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie określonym w tym prawie jazdy i umowie

międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Art. 6. 1. Prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania:

1) kategorii AM:

a) motorowerem,

b) czterokołowcem lekkim;

2) kategorii A1:

a) motocyklem o pojemności skokowej silnika nieprzekraczającej 125 cm3,

mocy nieprzekraczającej 11 kW i stosunku mocy do masy własnej

nieprzekraczającym 0,1 kW/kg,

b) motocyklem trójkołowym o mocy nieprzekraczającej 15 kW,

c) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

3) kategorii A2:

a) motocyklem o mocy nieprzekraczającej 35 kW i stosunku mocy do masy

własnej nieprzekraczającym 0,2 kW/kg, przy czym nie może on powstać

w wyniku wprowadzenia zmian w pojeździe o mocy przekraczającej

dwukrotność mocy tego motocykla,

b) motocyklem trójkołowym o mocy nieprzekraczającej 15 kW,

2017-04-13

©Telksinoe s. 6/146

c) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

4) kategorii A:

a) motocyklem,

b) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

5) kategorii B1:

a) czterokołowcem,

b) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

6) kategorii B:

a) pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu i motocykla,

b) zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz

z przyczepy lekkiej,

c) zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz

z przyczepy innej niż lekka, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita

zespołu tych pojazdów nie przekracza 4250 kg, z zastrzeżeniem ust. 2,

d) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

7) kategorii C1:

a) pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 3,5 t i nieprzekraczającej 7,5 t, z wyjątkiem autobusu,

b) zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz

z przyczepy lekkiej,

c) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

8) kategorii C:

a) pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu,

b) zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz

z przyczepy lekkiej,

c) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

9) kategorii D1:

a) autobusem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż

17 osób łącznie z kierowcą, o długości nieprzekraczającej 8 m,

b) zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz

z przyczepy lekkiej,

2017-04-13

©Telksinoe s. 7/146

c) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

10) kategorii D:

a) autobusem,

b) zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz

z przyczepy lekkiej,

c) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

11) kategorii T:

a) ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym,

b) zespołem pojazdów złożonym z ciągnika rolniczego z przyczepą

(przyczepami) lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami),

c) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

12) kategorii B+E, C+E lub D+E – pojazdem określonym odpowiednio w prawie

jazdy kategorii B, C lub D, łącznie z przyczepą (przyczepami), przy czym

w zakresie kategorii B+E dopuszczalna masa całkowita ciągniętej przyczepy

nie może przekraczać 3,5 t;

13) kategorii C1+E – zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego

w prawie jazdy kategorii C1 i przyczepy;

14) kategorii D1+E – zespołem pojazdów składającym się z pojazdu ciągnącego

określonego w prawie jazdy kategorii D1 i przyczepy;

15) kategorii B i C1+E, B i D1+E, B i C+E lub B i D+E – zespołem pojazdów

określonym w prawie jazdy kategorii B+E;

16) kategorii C+E i D – zespołem pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii

D+E.

2. Zespołem pojazdów, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 lit. c, którego

dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 t, może kierować osoba, która zdała

część praktyczną egzaminu państwowego, potwierdzoną wpisem do prawa jazdy.

3. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawo jazdy:

1) kategorii B, C1, C, D1 i D uprawnia do kierowania ciągnikiem rolniczym,

pojazdem wolnobieżnym oraz zespołem złożonym z tego pojazdu i przyczepy

lekkiej;

2017-04-13

©Telksinoe s. 8/146

2) kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E i D+E uprawnia do kierowania zespołem

pojazdów złożonym z ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami) lub

pojazdu wolnobieżnego z przyczepą (przyczepami);

3) kategorii AM, A1, A2 i A uprawnia do kierowania zespołem pojazdów

złożonym z pojazdu określonego dla tej kategorii wraz z przyczepą;

4) kategorii B uprawnia do kierowania motocyklem o pojemności skokowej

silnika nieprzekraczającej 125 cm3, mocy nieprzekraczającej 11 kW

i stosunku mocy do masy własnej nieprzekraczającym 0,1 kW/kg pod

warunkiem, że osoba posiada prawo jazdy kategorii B od co najmniej 3 lat.

4. Kolejką turystyczną może kierować osoba, która posiada prawo jazdy

odpowiedniej kategorii co najmniej od 2 lat.

5. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, w sposób odmienny od

przepisów ust. 1, uprawnienia osób kierujących pojazdami specjalnymi i pojazdami

przeznaczonymi do celów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub

pobranymi w ramach świadczeń na rzecz obrony, a także dodatkowe wymagania

w stosunku do tych osób.

6. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się odpowiednio:

1) potrzebę posiadania szczególnych kwalifikacji przez osoby wykonujące

zadania związane z obronnością państwa;

2) wymagania w stosunku do uprawnień żołnierzy pełniących służbę poza

granicami kraju;

3) potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Art. 7. 1. Dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do

kierowania:

1) tramwajem – jest pozwolenie na kierowanie tramwajem;

2) rowerem i wózkiem rowerowym – jest karta rowerowa lub prawo jazdy

kategorii AM, A1, B1 lub T – w przypadku osób, które nie ukończyły 18 lat;

3) pojazdem zaprzęgowym – jest karta rowerowa lub prawo jazdy kategorii AM,

A1, B1 lub T – w przypadku osób, które nie ukończyły 18 lat.

2. Kierujący tramwajem może posiadać tylko jedno ważne pozwolenie na

kierowanie tramwajem.

2017-04-13

©Telksinoe s. 9/146

Art. 8. 1. Wymagany minimalny wiek do kierowania wynosi:

1) 14 lat – dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii AM;

2) 16 lat – dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A1, B1 i T;

3) 18 lat – dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A2, B, B+E, C1

i C1+E;

4) 20 lat – dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A, jeżeli osoba co

najmniej od 2 lat posiada prawo jazdy kategorii A2;

5) 21 lat – dla motocykli trójkołowych o mocy przekraczającej 15 kW, jeżeli

osoba posiada prawo jazdy kategorii A;

6) 21 lat – dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii C, C+E, D1

i D1+E, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 2 oraz art. 9;

7) 24 lata – dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii:

a) A – jeżeli osoba nie posiadała co najmniej przez 2 lata prawa jazdy

kategorii A2,

b) D i D+E, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 9;

8) 21 lat – dla tramwaju;

9) 15 lat – dla pojazdu zaprzęgowego;

10) 10 lat – dla roweru;

11) 17 lat – dla roweru wieloosobowego, roweru lub wózka rowerowego

przewożących inną osobę;

12) 13 lat – dla jadącego po jezdni wózka inwalidzkiego;

13) 21 lat – dla kolejki turystycznej.

2. Wymagany minimalny wiek do kierowania dla żołnierzy kierujących

pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wynosi:

1) 18 lat – dla pojazdów określonych w pozwoleniu wojskowym kategorii A, C

i C+E;

2) 19 lat – dla pojazdów określonych w pozwoleniu wojskowym kategorii D.

3. Wymagany minimalny wiek do kierowania wynosi:

1) 18 lat – dla funkcjonariuszy kierujących pojazdami Policji oraz Straży

Granicznej, określonymi w prawie jazdy kategorii A;

2) 19 lat – dla funkcjonariuszy kierujących pojazdami Państwowej Straży

Pożarnej, Policji, Straży Granicznej oraz Biura Ochrony Rządu, określonymi

w prawie jazdy kategorii C;

2017-04-13

©Telksinoe s. 10/146

3) 21 lat – dla funkcjonariuszy kierujących pojazdami Państwowej Straży

Pożarnej, Policji, Straży Granicznej oraz Biura Ochrony Rządu, określonymi

w prawie jazdy kategorii D.

Art. 9. 1. Dla osób, które uzyskały kwalifikację wstępną określoną

w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym, minimalny wiek do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy

kategorii:

1) C i C+E wynosi 18 lat;

2) D i D+E wynosi 21 lat.

2. Dla osób, które uzyskały kwalifikację wstępną przyspieszoną, określoną

w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym, minimalny wiek do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy

kategorii D i D+E wynosi:

1) 23 lata lub

2) 21 lat, z tym że taka osoba może kierować wyłącznie pojazdami

wykonującymi regularne przewozy osób na liniach komunikacyjnych

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym na trasie nieprzekraczającej 50 km.

Rozdział 3

Wydawanie praw jazdy

Art. 10. 1. Prawo jazdy jest wydawane przez starostę, w drodze decyzji

administracyjnej, na wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej.

2. Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane przez każdego starostę, na

wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą na podstawie krajowego prawa jazdy.

Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane na okres 3 lat, nie dłużej jednak niż

na okres ważności krajowego prawa jazdy.

3. Szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw

dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz

organizacji międzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów

dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów międzynarodowych bądź

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie

2017-04-13

©Telksinoe s. 11/146

wzajemności, oraz innym osobom korzystającym z tych przywilejów

i immunitetów uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje nieodpłatnie – nie

zatrzymując prawa jazdy wydanego w państwie wysyłającym – marszałek

województwa mazowieckiego, na wniosek ministra właściwego do spraw

zagranicznych.

4. Pozwolenie wojskowe jest wydawane żołnierzom zasadniczej służby

wojskowej i żołnierzom służby kandydackiej na czas pełnienia tej służby przez

dowódcę jednostki wojskowej prowadzącej szkolenie kierowców.

5. Pozwolenie wojskowe jest wymieniane przez starostę na prawo jazdy tej

samej kategorii. Osoba niespełniająca wymagań w zakresie wieku, o których mowa

odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 6 i 7, może otrzymać prawo jazdy z ograniczeniem

do kierowania określonymi pojazdami.

6. Opłata, o której mowa w ust. 1 i 2, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej,

stanowi dochód powiatu.

Art. 11. 1. Prawo jazdy jest wydawane osobie, która:

1) osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej

kategorii;

2) uzyskała orzeczenie:

a) lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b) psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem – nie dotyczy prawa jazdy kategorii AM, A1, A2,

A, B1, B, B+E lub T;

3) odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii;

4) zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej

kategorii;

5) uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie

prawdy oświadcza, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym że:

a) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez

185 dni w każdym roku kalendarzowym:

– ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe albo

– z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi

osobiste, albo

2017-04-13

©Telksinoe s. 12/146

b) przebywa regularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu

na swoje więzi osobiste, a jednocześnie, że ze względu na swoje więzi

zawodowe kolejno przebywa w co najmniej dwóch państwach

członkowskich Unii Europejskiej, albo

c) przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze

względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełniania zadania

o określonym czasie trwania, albo

d) przebywa na terytorium innego państwa ze względu na podjęte w tym

państwie studia lub naukę w szkole.

2. Osoba, która nie ukończyła 18 lat, może uzyskać prawo jazdy kategorii AM,

A1, B1 lub T za pisemną zgodą rodzica lub opiekuna.

3. Osoby, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, do czasu osiągnięcia

wymaganego minimalnego wieku do kierowania pojazdami określonych kategorii,

o którym mowa w art. 8 ust. 1, mogą otrzymać prawo jazdy z ograniczeniem

wynikającym z możliwości prowadzenia określonego pojazdu.

4. Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy:

1) kategorii C1, C, D1 lub D – jest spełnienie wymagań, o których mowa

w ust. 1 pkt 3 i 4, określonych dla prawa jazdy kategorii B;

2) kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – jest spełnienie wymagań,

o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, określonych odpowiednio dla prawa jazdy

kategorii B, C1, C, D1 lub D.

5. Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2, w okresie między 21. a 23.

rokiem życia otrzymują prawo jazdy kategorii D i D+E z ograniczeniem do

wykonywania regularnych przewozów osób na liniach komunikacyjnych

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

na trasie nieprzekraczającej 50 km.

6. Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została

wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art.

103 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

7. Przepisy ust. 1 pkt 1–4 oraz ust. 4 stosuje się do pozwolenia wojskowego.

Art. 12. 1. Prawo jazdy nie może być wydane osobie:

2017-04-13

©Telksinoe s. 13/146

1) u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę

uzależnienia od alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu;

2) w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz

prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania

tego zakazu;

3) w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania

pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy – w okresie i zakresie obowiązywania

tej decyzji;

4) posiadającej inny dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania

pojazdem silnikowym;

5) która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane

lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie

obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia;

6) której prawo jazdy zostało wymienione w trybie art. 97 ust. 1 i 2;

7) która rozpoczęła w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, procedurę wymiany prawa jazdy na krajowe prawo

jazdy lub procedurę wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy.

1a. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu

o wykonywaniu zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art.

182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz.

557, z późn. zm.4)).

2. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie

lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia

w zakresie prawa jazdy kategorii:

4)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 1083, z 1999 r. poz. 931,

z 2000 r. poz. 701 i 1268, z 2001 r. poz. 1071 i 1194, z 2002 r. poz. 676 i 1679, z 2003 r. poz.

1061, 1380 i 1750, z 2004 r. poz. 889, 2135, 2405, 2426 i 2703, z 2005 r. poz. 1363 i 1479,

z 2006 r. poz. 708 i 1648, z 2007 r. poz. 849, z 2008 r. poz. 620 i 1344, z 2009 r. poz. 39, 119,

504, 817, 911, 963, 1475, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 191, 227, 842 i 1228, z 2011 r. poz. 201,

202, 654, 734, 1092, 1280 i 1431, z 2012 r. poz. 908, z 2013 r. poz. 628 i 1247, z 2014 r. poz.

287, 619 i 1707, z 2015 r. poz. 21, 396, 431, 541, 1269 i 1573 oraz z 2016 r. poz. 428 i 437.

2017-04-13

©Telksinoe s. 14/146

1) B1 lub B – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii

AM, A1, A2 lub A;

2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania zakazu

prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie

prawa jazdy kategorii B;

3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie obowiązywania zakazu

prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie

prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

2a. W celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy

zwraca się do odpowiednich organów państw członkowskich Unii Europejskiej,

Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada

prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury

wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika

polskiego krajowego prawa jazdy.

2b. Zapytanie i potwierdzenie, o których mowa w ust. 2a, następuje wyłącznie

w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy.

3. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie

prawa jazdy kategorii:

1) C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia

do kierowania pojazdami lub decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy

obejmujących uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

2) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie obowiązywania decyzji

o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub decyzji o zatrzymaniu

prawa jazdy obejmujących uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B

lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

4. Przepis ust. 1 pkt 4 nie dotyczy międzynarodowego prawa jazdy oraz prawa

jazdy posiadanego przez osoby, o których mowa w art. 10 ust. 3.

5. Przepisy ust. 1 pkt 1–6 oraz ust. 2 i 3 stosuje się do pozwolenia

wojskowego.

Art. 13. 1. Prawo jazdy kategorii:

2017-04-13

©Telksinoe s. 15/146

1) AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T wydaje się na okres 15 lat, z tym że:

a) okres ten może być krótszy, o ile wynika to z orzeczenia lekarskiego,

o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a,

b) prawo jazdy kategorii B uzyskane po raz pierwszy wydaje się na okres,

o którym mowa w art. 91 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 92 ust. 1;

2) C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E wydaje się na okres 5 lat, nie dłużej

jednak niż na okres wynikający z orzeczenia lekarskiego i orzeczenia

psychologicznego, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem

art. 15.

2. Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w uzasadnionych

przypadkach dotyczących stanu zdrowia, może być wydawane na okres krótszy niż

5 lat.

3. Okres ważności prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz

D+E jest przedłużany przez starostę po przedłożeniu:

1) orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem wydanych na podstawie badań,

o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 2, albo

2) orzeczenia stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do

wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego

stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy, o których mowa w rozdziale 7a ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

4. Prawo jazdy może zawierać wymagania lub ograniczenia wynikające:

1) ze stanu zdrowia kierowcy;

2) z możliwości prowadzenia określonego pojazdu.

5. Wymagania lub ograniczenia mogą dotyczyć:

1) stosowania:

a) korekty lub ochrony wzroku,

b) korekty słuchu,

c) protezy lub szyny ortopedycznej;

2) możliwości ograniczonego korzystania z pojazdu;

3) konieczności modyfikacji lub dostosowania pojazdu;

2017-04-13

©Telksinoe s. 16/146

4) ograniczenia uprawnienia do kierowania wskazanymi pojazdami;

5) dodatkowego oznakowania pojazdu;

6) terminu ważności prawa jazdy;

7) ograniczenia uprawnienia do kierowania wyłącznie pojazdem wyposażonym

w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

6. Okres ważności prawa jazdy określonej kategorii jest przedłużany, na

wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, w formie wymiany prawa jazdy. Do wymiany

prawa jazdy stosuje się przepisy ust. 1, 4 i 5 oraz art. 12 ust. 1–3.

7. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się do pozwolenia wojskowego.

Art. 14. 1. Osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą

może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą,

o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie

zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy

wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego

prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu

państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego

dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie, o którym mowa

w art. 13 ust. 5, ograniczenie to uwzględnia się w wydawanym prawie jazdy.

2a. Krajowe prawo jazdy wydane w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którego termin ważności upłynął, a osoba

posiadająca to prawo jazdy spełnia warunek, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5,

podlega wymianie na zasadach określonych w ust. 1 po potwierdzeniu danych

zamieszczonych w oryginale dokumentu przez właściwy organ tego państwa, który

2017-04-13

©Telksinoe s. 17/146

go wydał, oraz po dostarczeniu przez osobę wnioskującą o wymianę prawa jazdy

dokumentów umożliwiających przedłużenie terminu ważności prawa jazdy.

2b. W celu wymiany krajowego prawa jazdy osoby, której prawo jazdy zostało

wydane przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii

Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do właściwego

organu tego państwa o potwierdzenie danych zamieszczonych w oryginale

dokumentu.

2c. Organ wydający prawo jazdy wymienia informacje z właściwym organem

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

– strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które wydało prawo

jazdy, o rozpoczęciu procedury wymiany, przedłużenia tego prawa jazdy lub

zgłoszenia jego zatrzymania lub utraty.

2d. Potwierdzenie danych, o którym mowa w ust. 2a i 2b, oraz wymiana

informacji, o której mowa w ust. 2c, w zakresie prawa jazdy wydanego przez

państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo

członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym następuje wyłącznie w drodze

teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy.

3. W stosunku do obywateli niektórych państw można określić, na zasadach

wzajemności, warunki i tryb wydawania praw jazdy, odmienne niż te, o których

mowa w ust. 1.

4. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze

rozporządzenia, warunki i tryb wydawania praw jazdy, o których mowa w ust. 3.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się odpowiednio:

1) warunki wymiany polskich krajowych praw jazdy na krajowe prawa jazdy

danego państwa;

2) wymagania, od których spełnienia jest uzależniona wymiana polskich

krajowych praw jazdy na krajowe prawa jazdy danego państwa;

3) obciążenia finansowe nakładane na obywatela polskiego wymieniającego

polskie krajowe prawo jazdy na krajowe prawo jazdy danego państwa.

2017-04-13

©Telksinoe s. 18/146

Art. 14a. Przepisy art. 12 ust. 1 pkt 7, ust. 2a i 2b oraz art. 14 ust. 2a–2c

stosuje się wyłącznie w zakresie danych aktualnie dostępnych w Europejskiej Sieci

Praw Jazdy.

Art. 15. 1. Starosta dokonuje w prawie jazdy wpisu potwierdzającego odbycie

kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej albo szkolenia

okresowego, o których mowa w rozdziale 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym.

2. Wpis jest dokonywany na pisemny wniosek kierowcy, na podstawie

przedłożonych kopii:

1) świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie

kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji

wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej,

szkolenia okresowego albo karty kwalifikacji kierowcy wydanej w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodnie z dyrektywą

nr 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r.

w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców

niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającą

rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG

i uchylającą dyrektywę Rady 76/914/EWG,

2) orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do

wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

3) orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań

psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy

– określonych w przepisach ustawy, o której mowa w ust. 1.

3. Świadectwo kwalifikacji zawodowej, potwierdzające ukończenie szkolenia

okresowego w zakresie jednego z bloków programowych, wydane osobie, o której

mowa w art. 39d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym,

stanowi podstawę do uzyskania wpisu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie

posiadanych kategorii prawa jazdy spośród kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E,

D i D+E.

2017-04-13

©Telksinoe s. 19/146

4. Wpis jest dokonywany, w formie wymiany prawa jazdy, na okres 5 lat,

liczony od dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa

w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż okres ważności

orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, o których mowa

w przepisach rozdziału 7a tej ustawy.

5. Za dokonanie wpisu, o którym mowa w ust. 1, pobiera się opłatę, o której

mowa w art. 10 ust. 1, oraz opłatę ewidencyjną.

Art. 16. 1. Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane, na wniosek

osoby zainteresowanej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przez

starostę. Do wydawania pozwolenia na kierowanie tramwajem stosuje się przepisy

art. 12 ust. 1 i odpowiednio art. 13 ust. 4 i 5.

2. Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane osobie, która:

1) osiągnęła wiek wymagany do kierowania tramwajem;

2) uzyskała orzeczenie:

a) lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b) psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem;

3) odbyła wymagane szkolenie;

4) zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania pozwolenia.

3. Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane na okres 5 lat, nie

dłużej jednak niż na okres wynikający z terminu ważności orzeczenia lekarskiego

i orzeczenia psychologicznego, o których mowa w ust. 2 pkt 2.

4. Okres ważności pozwolenia na kierowanie tramwajem jest przedłużany

przez starostę po przedłożeniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań

zdrowotnych do kierowania pojazdem i orzeczenia psychologicznego o braku

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem wydanych na

podstawie badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 2.

5. Okres ważności pozwolenia na kierowanie tramwajem jest przedłużany, za

opłatą, o której mowa w ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, w formie

wymiany tego dokumentu. Do wymiany pozwolenia na kierowanie tramwajem

stosuje się przepisy ust. 1–3.

2017-04-13

©Telksinoe s. 20/146

6. Opłata, o której mowa w ust. 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi

dochód powiatu.

Art. 16a. Starosta, wydając prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie

tramwajem, wykorzystuje system teleinformatyczny w rozumieniu

art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016

r. poz. 352) umożliwiający wykonywanie przez organ wydający prawo jazdy lub

pozwolenie na kierowanie tramwajem czynności związanych z ich wydawaniem,

zamieszczaniem danych i informacji w bazie danych oraz składanie zamówień na

wykonanie praw jazdy lub pozwoleń na kierowanie tramwajem.

Art. 17. 1. Kartę rowerową wydaje nieodpłatnie, za pisemną zgodą rodzica lub

opiekuna:

1) dyrektor szkoły – uczniowi szkoły podstawowej;

2) dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego lub przedsiębiorca

prowadzący ośrodek szkolenia kierowców posiadający poświadczenie

potwierdzające spełnianie dodatkowych wymagań – osobie niewymienionej

w pkt 1.

2. Kartę rowerową może uzyskać osoba, która:

1) osiągnęła wymagany minimalny wiek;

2) wykazała się niezbędnymi umiejętnościami odpowiednio podczas zajęć

szkolnych, zajęć prowadzonych przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego

lub zajęć prowadzonych przez ośrodek szkolenia kierowców posiadający

poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych wymagań.

Art. 18. 1. Osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie

tramwajem jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego

zniszczeniu w stopniu powodującym nieczytelność, a także o zmianie stanu

faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od

dnia zaistnienia tego zdarzenia.

2. Na wniosek osoby uprawnionej w przypadkach, o których mowa w ust. 1,

starosta wydaje, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1 lub w art. 16 ust. 1, oraz

po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej:

1) wtórnik dokumentu pod warunkiem:

2017-04-13

©Telksinoe s. 21/146

a) złożenia oświadczenia o utracie dokumentu, pod rygorem

odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. poz. 553, z późn. zm.5)), zwanej dalej

„Kodeksem karnym”, albo

b) zwrotu zniszczonego dokumentu;

2) nowy dokument pod warunkiem zwrotu dokumentu wymagającego zmiany

danych.

3. W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, organem właściwym

w sprawach określonych w ust. 1, 2 i 6 jest marszałek województwa

mazowieckiego.

4. W przypadku utraty lub zniszczenia pozwolenia wojskowego wtórnik tego

dokumentu wydaje nieodpłatnie dowódca jednostki wojskowej, który wydał

pozwolenie wojskowe.

5. W przypadku utraty lub zniszczenia karty rowerowej wtórnik tego

dokumentu wydaje nieodpłatnie podmiot, który wydał kartę rowerową.

6. Osoba, która po uzyskaniu wtórnika odzyskała utracony dokument,

o którym mowa w ust. 1, jest obowiązana zwrócić ten dokument staroście.

Art. 18a. W przypadku gdy zmiana stanu faktycznego w zakresie adresu

kierowcy wymagająca wydania nowego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie

tramwajem, spowodowana została zmianami administracyjnymi, rada powiatu

może, w drodze uchwały, zmniejszyć opłatę za wydanie lub zwolnić od jej

uiszczenia osoby obowiązane do ubiegania się o wydanie tych dokumentów.

Art. 18b. W przypadku utworzenia, połączenia, podzielenia lub zniesienia

powiatów lub zmiany nazwy powiatu albo miejscowości prawa jazdy lub

pozwolenia na kierowanie tramwajem wydane przed dniem wejścia w życie

przepisów tworzących, łączących, dzielących lub znoszących powiaty lub

zmieniających nazwę powiatu albo miejscowości, zachowują ważność.

5)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 840, z 1999 r. poz. 729 i

931, z 2000 r. poz. 548, 1027 i 1216, z 2001 r. poz. 1071, z 2003 r. poz. 1061, 1142, 1750, 1935

i 2255, z 2004 r. poz. 219, 626, 889 i 2426, z 2005 r. poz. 732, 757, 1109, 1363, 1479 i 1493, z

2006 r. poz. 1409, 1592 i 1648, z 2007 r. poz. 589, 850, 859 i 1378, z 2008 r. poz. 560, 782, 1056,

1080 i 1344, z 2009 r. poz. 504, 533, 1317, 1323, 1474, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 46, 227, 229,

625, 626, 842, 857, 1018, 1021, 1228, 1474 i 1602, z 2011 r. poz. 78, 130, 202, 245, 381, 549,

678, 767, 964, 1135, 1280, 1381 i 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i 1247,

z 2014 r. poz. 538, z 2015 r. poz. 396, 541, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r. poz. 189, 428 i 437.

2017-04-13

©Telksinoe s. 22/146

Art. 19. Minister właściwy do spraw transportu dokonuje, z zachowaniem

przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164), wyboru:

1) producenta blankietów praw jazdy;

2) podmiotu dokonującego personalizacji blankietów praw jazdy i dystrybucji

praw jazdy;

3) producenta blankietów międzynarodowych praw jazdy;

4) producenta pozwoleń na kierowanie tramwajem.

Art. 20. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

1) wzory dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami

oraz ich opis;

2) szczegółowe warunki wydawania i zatrzymywania dokumentów

stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, cofania

i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami, a także szczegółowe

czynności organów i innych jednostek z tym związane oraz wzory

dokumentów stosowanych w tych sprawach;

3) opłatę za wydanie:

a) prawa jazdy – przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł,

b) międzynarodowego prawa jazdy – przy czym jej wysokość nie może

przekroczyć 200 zł,

c) pozwolenia na kierowanie tramwajem – przy czym jej wysokość nie może

przekroczyć 30 zł.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:

1) obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2) konieczność prawidłowego zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem

lub przerobieniem;

3) konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych, w tym

prowadzenia spraw w formie elektronicznej;

4) koszty produkcji i dystrybucji dokumentów oraz koszty rzeczowe i osobowe

związane z ich wydaniem.

2017-04-13

©Telksinoe s. 23/146

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór i opis

pozwolenia wojskowego, a także tryb jego wydawania.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się odpowiednio

konieczność:

1) zapewnienia zgodności pozwolenia wojskowego z obowiązującym podziałem

kategorii prawa jazdy;

2) prawidłowego zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub

przerobieniem;

3) zapewnienia sprawności procedur administracyjnych w zakresie regulowanym

w rozporządzeniu.

Rozdział 4

Szkolenie osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami

Art. 21. 1. Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem

może rozpocząć szkolenie nie wcześniej niż 3 miesiące przed osiągnięciem

minimalnego wieku, o którym mowa odpowiednio w art. 8 lub 9, wymaganego od

kierującego pojazdem objętego tym uprawnieniem, a jeżeli osobą tą jest uczeń

uczestniczący w zajęciach szkolnych w szkole, w której podstawa programowa

kształcenia w zawodzie przewiduje uzyskanie umiejętności kierowania pojazdem

silnikowym, okres ten wynosi 12 miesięcy.

2. Osoba, która nie ukończyła 18 lat, może rozpocząć szkolenie za pisemną

zgodą rodzica lub opiekuna.

3. Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami

w zakresie prawa jazdy kategorii C, C+E, D lub D+E może rozpocząć szkolenie nie

wcześniej niż 3 miesiące przed osiągnięciem minimalnego wieku, o którym mowa

w art. 9, także jeżeli jest w trakcie uzyskiwania odpowiednio kwalifikacji wstępnej

lub wstępnej przyspieszonej w zakresie tej kategorii prawa jazdy, a jeżeli tą osobą

jest uczeń uczestniczący w zajęciach szkolnych w szkole, w której podstawa

programowa kształcenia w zawodzie przewiduje uzyskanie umiejętności

kierowania pojazdem silnikowym, okres ten wynosi 12 miesięcy.

Art. 22. 1. Nie może być szkolona osoba:

1) niespełniająca wymagań, o których mowa w art. 21;

2017-04-13

©Telksinoe s. 24/146

2) w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz

prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania

tego zakazu;

3) w stosunku do której wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy – w okresie

i zakresie obowiązywania tej decyzji;

4) nieposiadająca:

a) orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do

kierowania pojazdem,

b) orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych

do kierowania pojazdem – nie dotyczy uprawnień w zakresie prawa jazdy

kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T.

2. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się

o uzyskanie uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii:

1) B1 lub B – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii

AM, A1, A2 lub A;

2) C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii

B;

3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie obowiązywania zakazu

prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie

prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

2a. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu

o wykonywaniu zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art.

182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy.

3. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się

o uzyskanie uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii:

1) C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania decyzji o zatrzymaniu prawa

jazdy obejmującej uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B oraz

w przypadku zawieszenia tych uprawnień;

2) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie obowiązywania decyzji

o zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienia w zakresie prawa jazdy

2017-04-13

©Telksinoe s. 25/146

kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D oraz w przypadku

zawieszenia tych uprawnień.

Art. 23. 1. Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do

kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania

tramwajem odbywa się w formie:

1) kursu;

2) zajęć szkolnych – w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami

silnikowymi, z wyłączeniem uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii A1,

A2 i A.

2. Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem

szkolenia i obejmuje:

1) część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie:

a) podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym,

b) obowiązków i praw kierującego pojazdem;

2) część praktyczną w zakresie kierowania pojazdem, zwaną dalej „nauką jazdy”,

przeprowadzaną:

a) na placu manewrowym,

b) w ruchu miejskim oraz

c) w ruchu poza obszarem zabudowanym;

3) naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów

i zajęć praktycznych;

4) kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności, zwane

dalej „egzaminem wewnętrznym”.

3. Wykłady, o których mowa w ust. 2 pkt 1, mogą być przeprowadzone

w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych

i Internetu pod nadzorem ośrodka szkolenia kierowców.

4. Egzamin wewnętrzny jest przeprowadzany po ukończeniu części

teoretycznej i części praktycznej szkolenia oraz nauki udzielania pierwszej pomocy,

o których mowa w ust. 2 pkt 1–3, przez instruktora lub wykładowcę wyznaczonych

przez kierownika podmiotu prowadzącego szkolenie. Wykładowca przeprowadza

wyłącznie część teoretyczną egzaminu wewnętrznego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 26/146

4a. Część teoretyczną egzaminu wewnętrznego, o którym mowa w ust. 4,

w przypadku zajęć przeprowadzonych w sposób określony w ust. 3, przeprowadza

się po zakończeniu zajęć teoretycznych.

5. Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

tramwajem obejmuje:

1) część teoretyczną w zakresie podstaw kierowania tramwajem, uczestnictwa

w ruchu drogowym i obsługi technicznej tramwaju, przeprowadzaną w formie

wykładów;

2) część praktyczną w zakresie obsługi technicznej i kierowania tramwajem;

3) ćwiczenia sprawdzające wiedzę i umiejętności z zakresu, o którym mowa

w pkt 1 i 2;

4) naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów

i zajęć praktycznych.

6. Czas poświęcony na przeprowadzenie zajęć, o których mowa

w ust. 2 pkt 1–3 oraz ust. 3 i 5, powinien być dostosowany do umiejętności

i predyspozycji osoby szkolonej, nie krótszy jednak od minimalnych wymagań

określonych dla uprawnień danej kategorii prawa jazdy lub pozwolenia na

kierowanie tramwajem.

7. Przepisy ust. 1–4 i 6 stosuje się odpowiednio do szkolenia żołnierzy na

potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz funkcjonariuszy służb

podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Art. 23a. Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem,

która uzyskała pozytywny wynik z części teoretycznej egzaminu państwowego jest

zwolniona z odbywania zajęć, o których mowa odpowiednio w art. 23 ust. 2 pkt 1

lub ust. 5 pkt 1, oraz odpowiednio z części teoretycznej egzaminu wewnętrznego,

o którym mowa w art. 23 ust. 4, lub części teoretycznej ćwiczeń sprawdzających,

o których mowa w art. 23 ust. 5 pkt 3.

Art. 24. Nauka jazdy jest prowadzona:

1) pojazdem:

a) odpowiadającym wymaganiom określonym dla danej kategorii prawa

jazdy lub dla pozwolenia na kierowanie tramwajem,

2017-04-13

©Telksinoe s. 27/146

b) oznakowanym kwadratową tablicą barwy niebieskiej z białą literą „L”,

c) przystosowanym do nauki jazdy, zgodnie z wymaganiami określonymi

w przepisach wydanych na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,

d) posiadającym adnotację w dokumencie stwierdzającym dopuszczenie do

ruchu o spełnieniu wymagań, o których mowa w lit. a–c, dokonywaną

przez odpowiedni organ, na podstawie pozytywnego wyniku badania

technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, o której

mowa w art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym – nie dotyczy tramwaju;

2) pojazdem odpowiednio przystosowanym do rodzaju niepełnosprawności

spełniającym warunki, o których mowa w pkt 1 lit. a i b – w przypadku

szkolenia osoby niepełnosprawnej.

Art. 25. 1. Podczas jazdy osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do

kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania

tramwajem, wobec instruktora stosuje się przepisy dotyczące kierującego pojazdem,

w szczególności w zakresie:

1) dokumentów wymaganych do kierowania pojazdem i używania pojazdu;

2) zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do

alkoholu.

2. Instruktor, niezależnie od dokumentów wymaganych od kierującego

pojazdem, jest obowiązany posiadać i okazywać na żądanie organów kontroli ruchu

drogowego, właściwego starosty sprawującego nadzór nad szkoleniem, a także

osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem legitymację

instruktora.

3. Nie można prowadzić zajęć z osobą ubiegającą się o uzyskanie uprawnienia

do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania

tramwajem, która znajduje się w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się do szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz funkcjonariuszy służb podległych lub

nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2017-04-13

©Telksinoe s. 28/146

Art. 26. 1. Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do

kierowania motorowerem lub pojazdem silnikowym w formie kursu,

z zastrzeżeniem ust. 3, jest prowadzone przez:

1) ośrodek szkolenia kierowców – jednostkę organizacyjną przedsiębiorcy

wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców;

2) jednostkę wojskową – w zakresie szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

3) jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych – w zakresie szkolenia osób na potrzeby

tych służb.

2. Szkolenie osób w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem technik

komputerowych i Internetu, o którym mowa w art. 23 ust. 3, jest prowadzone

wyłącznie przez ośrodek szkolenia kierowców posiadający poświadczenie

potwierdzające spełnianie dodatkowych wymagań.

3. Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

pojazdami silnikowymi w formie zajęć szkolnych jest prowadzone dla uczniów

(słuchaczy) przez szkołę, jeżeli w podstawie programowej kształcenia w danym

zawodzie jest przewidziane uzyskanie umiejętności kierowania pojazdami

silnikowymi.

4. Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

tramwajem jest prowadzone przez podmiot wykonujący przewozy tramwajem lub

upoważniony przez niego ośrodek szkolenia kierowców, działający w imieniu i na

zasadach określonych dla podmiotu wykonującego przewozy tramwajem.

5. Zajęcia podczas szkolenia prowadzą:

1) instruktor lub będący instruktorem przedsiębiorca prowadzący ośrodek

szkolenia kierowców – w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2 –

odpowiednio do posiadanych uprawnień;

2) nauczyciel posiadający uprawnienia instruktora – w zakresie, o którym mowa

w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2;

2017-04-13

©Telksinoe s. 29/146

3) osoba, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r.

o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 757, z późn.

zm.6)) – w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 5 pkt 4;

4) instruktor – w przypadku szkolenia prowadzonego przez jednostkę wojskową,

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub podmiot wykonujący przewozy

tramwajem – w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2 lub

odpowiednio w art. 23 ust. 5 pkt 1 i 2.

6. Zajęcia, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i art. 23 ust. 5 pkt 1, mogą

być prowadzone przez wykładowcę.

7. Zajęcia, o których mowa w art. 23 ust. 3, są prowadzone pod nadzorem

instruktora lub wykładowcy zatrudnionego w ośrodku szkolenia kierowców lub

związanego z ośrodkiem szkolenia kierowców umową zlecenia, umową o dzieło lub

innym stosunkiem prawnym o podobnym charakterze.

8. Instruktor lub wykładowca prowadzi zajęcia wyłącznie w zakresie

uzyskiwania uprawnień odpowiedniej kategorii prawa jazdy lub pozwolenia na

kierowanie tramwajem, odpowiednio do posiadanych uprawnień.

9. Ośrodek szkolenia kierowców prowadzi szkolenie wyłącznie na terenie

powiatu, w którym został zgłoszony do rejestru przedsiębiorców, o którym mowa

w art. 28 ust. 1, oraz na terenie powiatu sąsiedniego.

10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się do:

1) nauki jazdy przeprowadzanej w ruchu miejskim oraz w ruchu poza obszarem

zabudowanym – dla szkolenia w zakresie uzyskiwania uprawnień do

prowadzenia motoroweru lub pojazdu silnikowego dowolnej kategorii prawa

jazdy;

2) nauki jazdy przeprowadzanej na placu manewrowym – dla szkolenia

w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1,

D1+E, D lub D+E.

Art. 27. 1. Kierownik ośrodka szkolenia kierowców jest obowiązany:

6)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1245

i 1635, z 2014 r. poz. 1802, z 2015 r. poz. 1887 i 1991 oraz z 2016 r. poz. 65.

2017-04-13

©Telksinoe s. 30/146

1) przedstawić staroście właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców, najpóźniej w następnym dniu roboczym od dnia

rozpoczęcia kursu, listę uczestników kursu oraz informację o terminie, czasie

i miejscu rozpoczęcia pierwszych zajęć teoretycznych w ramach danego

kursu;

2) prowadzić dokumentację kursu;

2a) prowadzić harmonogram zajęć teoretycznych dla każdego kursu zawierający

terminy, miejsce prowadzenia zajęć teoretycznych oraz godziny rozpoczęcia

i zakończenia poszczególnych zajęć;

3) (uchylony)

4) (uchylony)

5) umożliwić osobie upoważnionej przez starostę przeprowadzenie kontroli

wymaganej dokumentacji, kontroli prowadzonych zajęć oraz uczestnictwo

w tych zajęciach;

6) składać staroście, o którym mowa w pkt 1, dokumenty zawierające informację

o przeprowadzonych kursach:

a) do dnia 31 stycznia każdego roku – w zakresie dotyczącym poprzedniego

roku,

b) w terminie 14 dni od dnia, w którym przedsiębiorca zrezygnował

z prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców lub w którym wydano

decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia

kierowców – w zakresie dotyczącym okresu od dnia 1 stycznia bieżącego

roku do tego dnia.

2. Kierownik podmiotu innego niż wymieniony w ust. 1, prowadzącego

szkolenie w formie kursu, jest obowiązany:

1) przedstawić staroście właściwemu ze względu na siedzibę tego podmiotu

najpóźniej w następnym dniu roboczym od dnia rozpoczęcia kursu informację

o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą

uczestników kursu;

2) prowadzić dokumentację kursu;

3) przekazywać staroście, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia

zakończenia kursu i wydania zaświadczenia o jego ukończeniu, następujące

dane osób, które ukończyły kurs:

2017-04-13

©Telksinoe s. 31/146

a) imię i nazwisko,

b) datę i miejsce urodzenia,

c) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL –

serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę

państwa, które wydało ten dokument,

d) adres zamieszkania,

e) zakres ukończonego kursu,

f) imię i nazwisko odpowiednio instruktora lub wykładowcy, który

prowadził zajęcia, jego numer ewidencyjny oraz numer ewidencyjny

jednostki szkolącej;

4) umożliwić osobie upoważnionej przez starostę przeprowadzenie kontroli

wymaganej dokumentacji, kontroli prowadzonych zajęć oraz uczestnictwo

w tych zajęciach;

5) składać staroście, o którym mowa w pkt 1, dokumenty zawierające informację

o przeprowadzonych kursach:

a) do dnia 31 stycznia każdego roku – w zakresie dotyczącym poprzedniego

roku,

b) w terminie 14 dni od dnia, w którym podmiot zrezygnował

z prowadzenia szkolenia kierowców lub w którym wydano decyzję

o zakazie prowadzenia przez podmiot szkolenia kierowców – w zakresie

dotyczącym okresu od dnia 1 stycznia bieżącego roku do tego dnia.

3. Przepis ust. 2 pkt 1, 4 i 5 nie dotyczy jednostek, o których mowa

w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3.

4. Ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie

wydaje osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem

zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, jeżeli osoba ta:

1) uczestniczyła:

a) w minimum 80% przewidzianych w programie zajęć, o których mowa

w art. 23 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 1,

b) we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa

w art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 2–4;

2017-04-13

©Telksinoe s. 32/146

2) uzyskała pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego lub ćwiczeń

sprawdzających, o których mowa w art. 23 ust. 5 pkt 3.

4a. Osobie, o której mowa w art. 23a, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4,

wydaje się jeżeli osoba ta:

1) uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach,

o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3, i uzyskała pozytywny wynik

egzaminu wewnętrznego, lub

2) uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach,

o których mowa w art. 23 ust. 5 pkt 2 i 4, i uzyskała pozytywny wynik

ćwiczeń sprawdzających.

5. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4, podpisuje odpowiednio kierownik

ośrodka szkolenia kierowców albo kierownik innego podmiotu prowadzącego

szkolenie.

6. Starosta, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może umożliwić przekazywanie

informacji oraz danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, w formie

elektronicznej z wykorzystaniem kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub

podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP.

7. Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 pkt 2,

z wyłączeniem wydawania zaświadczeń o ukończeniu kursu, może być prowadzona

w formie elektronicznej.

Rozdział 5

Ośrodki szkolenia kierowców i inne podmioty prowadzące szkolenie

Art. 28. 1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka

szkolenia kierowców jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r.

poz. 584, z późn. zm.7)) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

2. Ośrodek szkolenia kierowców może prowadzić przedsiębiorca, który:

1) posiada infrastrukturę odpowiednią do zakresu prowadzonego szkolenia:

a) salę wykładową,

7)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65 i 352.

2017-04-13

©Telksinoe s. 33/146

b) pomieszczenie biurowe,

c) plac manewrowy oraz

d) pojazd przeznaczony do nauki jazdy;

2) zatrudnia w ośrodku szkolenia kierowców co najmniej jednego instruktora

posiadającego uprawnienia oraz udokumentowaną 3-letnią praktykę

w szkoleniu kandydatów na kierowców pozwalającą na prowadzenie szkolenia

w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi

kategorii prawa jazdy określonej we wniosku, o którym mowa w ust. 4, lub

sam jest instruktorem spełniającym te wymagania;

3) posiada w ośrodku szkolenia kierowców zbiory przepisów ruchu drogowego

oraz pomoce dydaktyczne właściwe ze względu na rodzaj prowadzonego

szkolenia;

4) nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów

– dotyczy to osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej.

3. Organem prowadzącym rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest starosta

właściwy ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

4. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców jest dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące

dane:

1) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca

zamieszkania;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym – o ile

taki numer jest wymagany;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) – o ile taki numer przedsiębiorca

posiada;

4) numer identyfikacji statystycznej (REGON) – o ile taki numer przedsiębiorca

posiada;

5) oznaczenie i adres ośrodka szkolenia kierowców;

6) adresy należących do ośrodka szkolenia kierowców pomieszczeń biurowych,

sal wykładowych i placów manewrowych, wraz z określeniem tytułu

prawnego oraz dat określających okres, na jaki przedsiębiorca posiada tytuł

prawny do tych obiektów;

2017-04-13

©Telksinoe s. 34/146

7) zakres prowadzonego szkolenia;

8) imiona i nazwiska instruktorów i wykładowców wraz z ich numerami

ewidencyjnymi;

9) numer rejestracyjny każdego pojazdu, którym prowadzona jest nauka jazdy.

5. Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

szkolenia kierowców przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie

o następującej treści:

„Oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców są kompletne i zgodne

z prawdą;

2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności

gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców,

określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.”.

6. Oświadczenie powinno również zawierać:

1) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca

zamieszkania;

2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem

imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

7. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców

umieszcza się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu

zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze

i numer ewidencyjny ośrodka szkolenia kierowców.

8. Starosta dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek szkolenia kierowców, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej,

i wydaje zaświadczenie o dokonaniu wpisu.

9. Przedsiębiorca może złożyć wniosek o rozszerzenie zakresu szkolenia

prowadzonego przez ośrodek szkolenia kierowców. Przepisy ust. 2–8 stosuje się

odpowiednio.

10. W przypadku gdy część infrastruktury ośrodka szkolenia kierowców,

o której mowa w ust. 2 pkt 1, znajduje się na terenie innego powiatu, starosta,

dokonując wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

2017-04-13

©Telksinoe s. 35/146

kierowców, informuje starostów, na których obszarze działania znajduje się

infrastruktura ośrodka, o fakcie dokonania wpisu, przesyłając informację na temat

tej infrastruktury i jej lokalizacji.

11. Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć staroście, o którym mowa w ust. 3,

informację o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w ust. 4,

w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia.

12. Opłata, o której mowa w ust. 8, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi

dochód powiatu.

Art. 29. 1. Jednostka wojskowa i jednostka organizacyjna służb podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych mogą

prowadzić szkolenie w zakresie określonym odpowiednio w art. 26 ust. 1 pkt 2

i 3 po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1–3.

2. Szkoła może prowadzić szkolenie w zakresie określonym w art. 26 ust. 3 po

spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1–3.

3. Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane przekazywać

staroście właściwemu ze względu na siedzibę jednostki lub szkoły informacje

w formie pisemnej:

1) o podjęciu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oraz dane,

o których mowa w art. 30 ust. 2 – najpóźniej do dnia rozpoczęcia prowadzenia

zajęć;

2) o zmianie danych, o których mowa w art. 30 ust. 2 – w terminie 14 dni od dnia

ich zmiany;

3) o zakończeniu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi – w terminie

14 dni od dnia jej zakończenia.

4. Podmiot wykonujący przewozy tramwajem może prowadzić szkolenie osób

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem:

1) po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1–3;

2) po złożeniu wniosku o wpis i uzyskaniu wpisu do ewidencji podmiotów

prowadzących szkolenie, o której mowa w art. 30 ust. 1; wniosek powinien

zawierać dane, o których mowa w art. 30 ust. 2.

2017-04-13

©Telksinoe s. 36/146

5. Podmiot wykonujący przewozy tramwajem, prowadzący szkolenie osób

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem, jest

obowiązany przekazywać staroście właściwemu ze względu na siedzibę tego

podmiotu informację w formie pisemnej:

1) o zmianie danych, o których mowa w art. 30 ust. 2 – w terminie 14 dni od dnia

ich zmiany;

2) o zakończeniu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem – w terminie 14 dni od

dnia jej zakończenia.

Art. 30. 1. Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 3 i 5, prowadzi ewidencję

podmiotów prowadzących szkolenie, o których mowa w art. 29.

2. W ewidencji umieszcza się następujące dane:

1) nazwę podmiotu oraz oznaczenie jego adresu i siedziby;

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) – o ile podmiot taki numer posiada;

3) numer identyfikacji statystycznej (REGON) – o ile podmiot taki numer

posiada;

4) numer ewidencyjny podmiotu prowadzącego szkolenie;

5) poszczególne rodzaje uprawnień, w zakresie których ośrodek może prowadzić

szkolenie, oraz daty ich uzyskania;

6) adresy pomieszczeń biurowych, sal wykładowych i placów manewrowych

wraz z datami określającymi okres, na jaki podmiot posiada tytuł prawny do

tych obiektów;

7) imiona, nazwiska i numery ewidencyjne instruktorów i wykładowców

prowadzących szkolenie na rzecz podmiotu.

3. Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 3 i 5, wpisuje do ewidencji:

1) jednostkę wojskową, jednostkę organizacyjną służb podległych lub

nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz

szkołę po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1,

2) podmiot wykonujący przewozy tramwajem po otrzymaniu wniosku o wpis do

ewidencji, o którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 2, i po sprawdzeniu danych

w nim zawartych

– nadając im numery ewidencyjne oraz zawiadamiając je o nadanym numerze.

2017-04-13

©Telksinoe s. 37/146

4. Starosta odmawia wpisu podmiotu wykonującego przewozy tramwajem do

ewidencji, jeżeli dane zawarte we wniosku nie odpowiadają stanowi faktycznemu.

5. Starosta skreśla podmiot z ewidencji:

1) z urzędu:

a) po otrzymaniu od tego podmiotu informacji o zakończeniu działalności

w zakresie szkolenia albo

b) po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 6 – w przypadku

podmiotu wykonującego przewozy tramwajem;

2) na wniosek jednostki organizacyjnej albo organu sprawującego nadzór nad

tym podmiotem.

Art. 31. 1. Przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia kierowców może

wystąpić do starosty, o którym mowa w art. 28 ust. 3, z wnioskiem o wydanie

poświadczenia potwierdzającego spełnianie dodatkowych wymagań w zakresie

prawa jazdy kategorii A, B, C lub D, jeżeli:

1) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia

kierowców co najmniej od 5 lat;

2) (uchylony)

3) posiada:

a) odpowiednie warunki lokalowe, w tym co najmniej:

– lokal biurowy, który umożliwia przyjmowanie interesantów,

przechowywanie dokumentacji związanej ze szkoleniem oraz jest

wyposażony w sprzęt i urządzenia biurowe,

– salę wykładową, która jest wyposażona w sprzęt i urządzenia

umożliwiające prowadzenie zajęć,

– plac manewrowy, który powinien być zabezpieczony przed dostępem

osób postronnych, w szczególności ogrodzony oraz umożliwiać

wykonanie wszystkich zadań wynikających z programu szkolenia,

b) pojazdy szkoleniowe w zakresie prawa jazdy kategorii objętej

poświadczeniem potwierdzającym spełnianie dodatkowych wymagań

w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C lub D, przy czym:

– co najmniej jeden pojazd w zakresie danej kategorii prawa jazdy jest

własnością tego przedsiębiorcy lub przedmiotem umowy leasingu,

2017-04-13

©Telksinoe s. 38/146

– pojazd w zakresie prawa jazdy kategorii A i B jest nie starszy niż

5 lat, w zakresie prawa jazdy kategorii C jest nie starszy niż 7 lat,

a w zakresie prawa jazdy kategorii D jest nie starszy niż 12 lat,

c) pomoce i środki dydaktyczne zapewniające prowadzenie szkolenia

zgodnie z obowiązującym programem szkolenia w zakresie:

– uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa

jazdy kategorii objętej poświadczeniem potwierdzającym spełnianie

dodatkowych wymagań,

– uzyskiwania uprawnień instruktorów,

– szkolenia osób ubiegających się o kartę rowerową;

4) zatrudnia wykwalifikowaną kadrę dydaktyczną, w tym:

a) dwóch instruktorów posiadających uprawnienia do prowadzenia

szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub C od co najmniej 5 lat,

b) jednego instruktora posiadającego uprawnienia do prowadzenia szkolenia

w zakresie prawa jazdy kategorii objętej poświadczeniem

potwierdzającym spełnianie dodatkowych wymagań oraz

c) osobę posiadającą przygotowanie pedagogiczne zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta

Nauczyciela (Dz. U. z 2014 r. poz. 191 i 1198 oraz z 2015 r. poz. 357,

1268 i 1418) oraz

5) posiada akredytację kuratora oświaty, o której mowa w art. 68b ustawy z dnia

7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 oraz z 2016

r. poz. 35, 64 i 195).

2. Do wniosku przedsiębiorca załącza kopie dokumentów potwierdzających

spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1.

3. Poświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje za opłatą oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, w drodze decyzji administracyjnej, starosta,

o którym mowa w art. 28 ust. 3, po sprawdzeniu spełniania dodatkowych wymagań

przez ośrodek szkolenia kierowców.

4. Starosta umieszcza informację o wydaniu poświadczenia potwierdzającego

spełnianie dodatkowych wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców w rejestrze

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

2017-04-13

©Telksinoe s. 39/146

5. Starosta wydaje decyzję o cofnięciu poświadczenia potwierdzającego

spełnianie dodatkowych wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli

ośrodek szkolenia kierowców przestał spełniać wymagania, o których mowa

w ust. 1.

6. Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego

stanowiącego podstawę wydania poświadczenia.

7. Przedsiębiorca jest obowiązany w terminie 14 dni zawiadomić starostę,

który wydał poświadczenie, o zmianie stanu faktycznego stanowiącego podstawę

wydania poświadczenia.

8. Opłata, o której mowa w ust. 3, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi

dochód powiatu.

Art. 32. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) sposób tworzenia i nadawania numeru ewidencyjnego ośrodka szkolenia

kierowców i innego podmiotu prowadzącego szkolenie;

2) wzór:

a) wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

szkolenia kierowców,

b) zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców,

c) poświadczenia potwierdzającego spełnianie przez ośrodek szkolenia

kierowców dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 31 ust. 1,

d) pieczęci ośrodka szkolenia kierowców;

3) wysokość opłaty:

a) za wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 600 zł,

b) za wydanie poświadczenia potwierdzającego spełnianie dodatkowych

wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców, przy czym jej wysokość

nie może przekroczyć 600 zł.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:

1) potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur oznaczania ośrodków

szkolenia kierowców i innych podmiotów prowadzących szkolenie;

2) potrzebę ujednolicenia dokumentów;

2017-04-13

©Telksinoe s. 40/146

3) koszty rzeczowe i osobowe związane z:

a) prowadzeniem rejestru przedsiębiorców,

b) wykonywaniem nadzoru nad ośrodkami szkolenia kierowców,

c) postępowaniem sprawdzającym spełnianie dodatkowych wymagań oraz

z wydaniem poświadczenia.

3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi,

w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania w zakresie wyposażenia dydaktycznego, warunków

lokalowych i placu manewrowego:

a) ośrodków szkolenia kierowców i innych podmiotów prowadzących

szkolenie osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem,

b) ośrodków szkolenia kierowców i innych podmiotów prowadzących

szkolenie osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem, spełniających

dodatkowe wymagania w zakresie, o którym mowa w art. 31 ust. 1;

2) szczegółowy program oraz szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób

prowadzenia:

a) szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem,

b) szkolenia:

– kandydatów na instruktorów i instruktorów,

– kandydatów na wykładowców i wykładowców,

c) warsztatów doskonalenia zawodowego dla instruktorów i wykładowców;

3) szczegółowe warunki i tryb:

a) postępowania z dokumentami dotyczącymi osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami

silnikowymi lub tramwajem i kandydatów na instruktorów oraz wzory

stosowanych dokumentów,

b) prowadzenia dokumentacji przez ośrodki szkolenia kierowców;

4) wzory dokumentów związanych z prowadzeniem szkolenia.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się odpowiednio:

2017-04-13

©Telksinoe s. 41/146

1) obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2) potrzebę zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych do

przeprowadzania kursów i zajęć w zależności od rodzaju i zakresu szkolenia;

3) zakres wiedzy i umiejętności niezbędny do bezpiecznego i sprawnego

uczestnictwa w ruchu drogowym osoby posiadającej prawo jazdy lub

pozwolenie na kierowanie tramwajem;

4) potrzebę zapewnienia sprawności procedur administracyjnych i należytej

ochrony dokumentacji związanej z prowadzeniem szkolenia;

5) konieczność ujednolicenia stosowanych dokumentów.

Rozdział 6

Instruktorzy i wykładowcy

Art. 33. 1. Instruktorem jest osoba, która:

1) (uchylony)

2) posiada prawo jazdy:

a) kategorii A co najmniej przez okres 2 lat – dotyczy instruktorów osób

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami,

którzy uzyskują uprawnienia instruktora wyłącznie w zakresie prawa

jazdy kategorii A,

b) kategorii B co najmniej przez okres 2 lat – dotyczy instruktorów osób

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami

ubiegających się o uprawnienia do prowadzenia szkolenia w zakresie

prawa jazdy kategorii B,

c) kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E odpowiednio

do zakresu prowadzonych zajęć co najmniej przez okres roku oraz co

najmniej 3-letnie doświadczenie w prowadzeniu szkolenia osób

ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie

prawa jazdy kategorii B – dotyczy instruktorów osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami rozszerzających

uprawnienia do prowadzenia szkolenia o jedną z wymienionych

kategorii,

d) kategorii T co najmniej przez okres 2 lat – dotyczy instruktorów osób

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami,

2017-04-13

©Telksinoe s. 42/146

którzy uzyskują uprawnienia instruktora wyłącznie w zakresie prawa

jazdy kategorii T;

3) posiada prawo jazdy kategorii B co najmniej przez okres 2 lat oraz pozwolenie

na kierowanie tramwajem – dotyczy instruktorów osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem;

4) posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do

wykonywania czynności instruktora;

5) posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań

psychologicznych do wykonywania czynności instruktora;

6) ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs dla kandydatów na instruktorów

i posiada zaświadczenie o jego ukończeniu – dotyczy instruktorów osób

ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami

silnikowymi;

7) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin sprawdzający kwalifikacje przed

komisją powołaną przez wojewodę;

8) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za:

a) przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b) przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub

osobistej,

c) przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

d) prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu

innego podobnie działającego środka,

e) przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu,

f) przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

9) jest wpisana do ewidencji instruktorów.

2. Ewidencję instruktorów prowadzi starosta właściwy ze względu na miejsce

ich zamieszkania, który:

1) wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których

mowa w ust. 1 pkt 1–8;

2) nadaje instruktorowi numer ewidencyjny;

3) odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku gdy osoba:

2017-04-13

©Telksinoe s. 43/146

a) nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–8, lub

b) została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego

naruszenia przepisów w zakresie szkolenia – w okresie, o którym mowa

w art. 46 ust. 5.

3. W ewidencji instruktorów umieszcza się następujące dane instruktora:

1) numer ewidencyjny;

2) imię i nazwisko;

3) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię,

numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa,

które wydało ten dokument;

4) adres zamieszkania;

5) wynikające z ukończonego kursu i zakresu złożonego egzaminu, poszczególne

rodzaje uprawnień, w zakresie których może prowadzić szkolenie, oraz daty

ich uzyskania;

6) numer ewidencyjny ośrodka szkolenia kierowców lub numer ewidencyjny

innego podmiotu, w którym prowadzi szkolenie;

7) datę ważności legitymacji.

3a. Starosta, wpisując osobę do ewidencji instruktorów w zakresie prawa jazdy

kategorii:

1) A – wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio w zakresie prawa

jazdy kategorii AM, A1 i A2;

2) B, C lub D – wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio

w zakresie prawa jazdy kategorii B1, C1 lub D1;

3) C+E lub D+E – wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa

jazdy kategorii B+E oraz odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii C1+E

lub D1+E;

4) B+E, C+E lub D+E – wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie

prawa jazdy kategorii T;

5) C+E posiadającą uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii

D oraz prawo jazdy kategorii D+E – wpisuje z urzędu uprawnienia do

szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii D+E.

2017-04-13

©Telksinoe s. 44/146

4. Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, pobiera się

opłatę przeznaczoną na organizację tego egzaminu i wynagrodzenia członków

komisji.

5. Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej,

stanowi dochód powiatu.

Art. 34. 1. Orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań

zdrowotnych do wykonywania czynności instruktora wydaje, po przeprowadzeniu

badania lekarskiego, uprawniony lekarz posiadający prawo do wykonywania badań

profilaktycznych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.

– Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm.8)), zwanej dalej

„Kodeksem pracy”, oraz posiadający uprawnienia do przeprowadzania badań

lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do

kierowania pojazdami.

2. Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane w zakresie

i na zasadach określonych w Kodeksie pracy, z zastrzeżeniem ust. 5.

3. Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto

ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdami.

4. Orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań

psychologicznych do wykonywania czynności instruktora wydaje uprawniony

psycholog, o którym mowa w art. 84 ust. 1, po przeprowadzeniu badania

psychologicznego.

5. Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, i badanie psychologiczne,

o którym mowa w ust. 4, przeprowadza się przed przystąpieniem do kursu,

o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 6, a następnie okresowo dla osób w wieku:

1) do 60 lat – co 5 lat;

2) powyżej 60 lat – co 30 miesięcy.

6. Terminy badań, o których mowa w ust. 5, mogą ulec skróceniu, jeżeli lekarz

lub psycholog w wyniku badań, o których mowa w ust. 1 lub 4, stwierdzi u osoby

badanej stan zdrowia wskazujący na możliwość wystąpienia przeciwwskazań

8)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1662

oraz z 2015 r. poz. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735.

2017-04-13

©Telksinoe s. 45/146

zdrowotnych do kierowania pojazdami przed upływem terminów, o których mowa

w ust. 5.

7. Skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne dla instruktorów

wydaje odpowiedni podmiot prowadzący szkolenie.

Art. 35. 1. Kurs dla kandydatów na instruktorów może prowadzić:

1) ośrodek szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające

spełnianie dodatkowych wymagań – odpowiednio do zakresu posiadanego

poświadczenia;

2) jednostka wojskowa – w zakresie szkolenia instruktorów na potrzeby Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

3) jednostka organizacyjna służb podległych ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych – w zakresie szkolenia osób na potrzeby tych służb;

4) podmiot wykonujący przewozy tramwajem – w zakresie szkolenia

instruktorów osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania tramwajem;

5) wojewódzki ośrodek ruchu drogowego spełniający wymagania, o których

mowa w art. 31 ust. 1 pkt 3–5.

2. Kurs dla kandydatów na instruktorów jest prowadzony w zakresie

uprawnień poszczególnych kategorii prawa jazdy, przy czym w przypadku

rozszerzania posiadanych uprawnień instruktora osoba ta uczestniczy jedynie

w kursie uzupełniającym.

3. Kurs dla kandydatów na instruktorów obejmuje:

1) zajęcia teoretyczne w zakresie:

a) nauki podstaw techniki jazdy,

b) przepisów ruchu drogowego,

c) zasad prowadzenia zajęć dydaktycznych,

d) problematyki:

– wypadków drogowych,

– psychologii transportu,

– etyki zawodu instruktora,

e) wiedzy na temat problemów i szkód związanych z nadużywaniem

alkoholu oraz środków działających podobnie do alkoholu

– prowadzone w formie wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające

specjalistyczną wiedzę w tym zakresie;

2017-04-13

©Telksinoe s. 46/146

2) zajęcia praktyczne z techniki jazdy i prowadzenia nauki jazdy pojazdem

odpowiednim do rodzaju szkolenia – prowadzone przez osoby posiadające

specjalistyczną wiedzę i umiejętności w tym zakresie;

3) kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności –

przeprowadzane w formie egzaminu.

4. Kurs uzupełniający dla instruktorów obejmuje:

1) zajęcia teoretyczne i praktyczne uzupełniające wiedzę i umiejętności,

o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, w zakresie właściwym dla uprawnień

instruktora w danej kategorii prawa jazdy;

2) kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności

przeprowadzane w formie egzaminu.

5. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wydaje kandydatowi na instruktora lub

instruktorowi zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego kursu, jeżeli osoba ta:

1) uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach;

2) uzyskała pozytywny wynik egzaminu, o którym mowa odpowiednio

w ust. 3 pkt 3 lub ust. 4 pkt 2.

6. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 pkt 1–3, posiadający poświadczenie

potwierdzające spełnianie dodatkowych wymagań w zakresie prawa jazdy kategorii

A, B, C i D lub podmiot wykonujący przewozy tramwajem – w zakresie szkolenia

instruktorów osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania tramwajem, lub

wojewódzki ośrodek ruchu drogowego spełniający wymagania, o których mowa

w art. 31 ust. 1 pkt 3–5, w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C i D organizuje

warsztaty doskonalenia zawodowego według programu określonego w przepisach

wydanych na podstawie art. 32 ust. 3 pkt 2 lit. c i zapewnia udział w warsztatach

wszystkim zainteresowanym instruktorom i wykładowcom oraz wydaje

zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach.

7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio do kandydatów na wykładowców

i wykładowców, z wyjątkiem przepisów odnoszących się do obowiązku ukończenia

szkolenia praktycznego.

Art. 36. 1. Starosta wydaje instruktorowi legitymację instruktora, określając

jej ważność na okres wynikający z terminów badań lekarskich i psychologicznych,

o których mowa w art. 34.

2017-04-13

©Telksinoe s. 47/146

2. Starosta przedłuża okres ważności legitymacji na okres wynikający

z terminów badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 34, po

przedstawieniu przez instruktora ważnych orzeczeń.

Art. 37. 1. Instruktor jest obowiązany:

1) przekazywać staroście:

a) numer ewidencyjny ośrodka szkolenia lub numer ewidencyjny innego

podmiotu, w którym prowadzi szkolenie – najpóźniej do dnia rozpoczęcia

prowadzenia zajęć,

b) informację o zmianie danych, o których mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2–5 –

w terminie 14 dni od dnia ich zmiany;

2) corocznie uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których

mowa w art. 35 ust. 6;

3) do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie

potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach, o których mowa

w art. 35 ust. 6;

4) rzetelnie i bezstronnie wykonywać swoje obowiązki;

5) poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

6) posiadać w czasie prowadzenia zajęć praktycznych legitymację instruktora

oraz okazywać ją na żądanie uprawnionego podmiotu.

1a. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie dotyczy osoby, która

uzyskała po raz pierwszy uprawnienia instruktora w tym samym roku, w którym

byłaby obowiązana uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego.

2. Koszty okresowych badań lekarskich i psychologicznych oraz koszt

uczestnictwa w warsztatach ponosi:

1) podmiot prowadzący szkolenie osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień

do kierowania odpowiednio motorowerem, pojazdami silnikowymi lub

tramwajem – w przypadku gdy instruktor jest przez niego zatrudniony;

2) jednostka wojskowa lub jednostka organizacyjna służb podległych lub

nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych –

w przypadku gdy instruktor pełni w niej służbę lub jest w niej zatrudniony;

3) zainteresowana osoba – w pozostałych przypadkach.

Art. 38. 1. Wykładowcą jest osoba, która:

2017-04-13

©Telksinoe s. 48/146

1) spełnia wymagania, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1, 7 i 8, oraz posiada

zaświadczenie o ukończeniu z wynikiem pozytywnym kursu dla kandydatów

na instruktorów lub wykładowców;

2) jest wpisana do ewidencji wykładowców.

2. Ewidencję wykładowców prowadzi starosta właściwy ze względu na

miejsce ich zamieszkania, który:

1) wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których

mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 6–8;

2) wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji;

3) nadaje wykładowcy numer ewidencyjny;

4) odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku gdy osoba:

a) nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 6–8, lub

b) została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego

naruszenia przepisów w zakresie szkolenia – w okresie, o którym mowa

w art. 46 ust. 5.

3. W ewidencji wykładowców umieszcza się następujące dane wykładowcy:

1) numer ewidencyjny;

2) imię i nazwisko;

3) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię,

numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa,

które wydało ten dokument;

4) adres zamieszkania;

5) wynikające z zakresu złożonego egzaminu poszczególne rodzaje uprawnień,

w zakresie których może prowadzić szkolenie, oraz daty ich uzyskania;

6) numer ewidencyjny ośrodka szkolenia kierowców lub numer ewidencyjny

innego podmiotu, w którym prowadzi szkolenie;

7) datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.

3a. Starosta, wpisując osobę do ewidencji wykładowców w zakresie prawa

jazdy kategorii:

1) A – wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio w zakresie prawa

jazdy kategorii AM, A1 i A2;

2017-04-13

©Telksinoe s. 49/146

2) B, C lub D – wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia odpowiednio

w zakresie prawa jazdy kategorii B1, C1 lub D1;

3) C+E lub D+E – wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie prawa

jazdy kategorii B+E oraz odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii C1+E

lub D1+E;

4) B+E, C+E lub D+E – wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie

prawa jazdy kategorii T;

5) C+E posiadającą uprawnienia do prowadzenia szkolenia w zakresie prawa

jazdy kategorii D – wpisuje z urzędu uprawnienia do szkolenia w zakresie

prawa jazdy kategorii D+E.

4. Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej,

stanowi dochód powiatu.

5. Wykładowca jest obowiązany:

1) przekazywać staroście:

a) numer ewidencyjny ośrodka szkolenia lub numer ewidencyjny innego

podmiotu, w którym prowadzi szkolenie – najpóźniej do dnia rozpoczęcia

prowadzenia zajęć,

b) informację o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 pkt 2–5 –

w terminie 14 dni od dnia ich zmiany;

2) corocznie uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których

mowa w art. 35 ust. 6;

3) do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie

potwierdzające uczestnictwo w warsztatach;

4) rzetelnie i bezstronnie wykonywać swoje obowiązki;

5) poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

6) posiadać w czasie prowadzenia nauki teoretycznej zaświadczenie o wpisie do

ewidencji wykładowców oraz okazywać je na żądanie uprawnionego

podmiotu.

6. Obowiązek, o którym mowa w ust. 5 pkt 2 i 3, nie dotyczy osoby, która

uzyskała po raz pierwszy uprawnienia wykładowcy w tym samym roku, w którym

byłaby obowiązana uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 50/146

7. Wymóg, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, w odniesieniu do

wykładowcy uznaje się za spełniony, jeżeli osoba uzyskała pozytywny wynik

egzaminu sprawdzającego kwalifikacje instruktora.

Art. 38a. W przypadku instruktora lub wykładowcy, posiadającego

uprawnienia egzaminatora, obowiązek, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz

w art. 38 ust. 5 pkt 2, uznaje się za spełniony także po dostarczeniu staroście,

w terminie określonym w art. 37 ust. 1 pkt 3 lub art. 38 ust. 5 pkt 3, zaświadczenia

lub kopii zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w warsztatach, o których

mowa w art. 62 ust. 3.

Art. 39. 1. Egzamin dla kandydatów na instruktorów i instruktorów, o którym

mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez

wojewodę.

2. Komisja, o której mowa w ust. 1, działa w składzie:

1) przewodniczący komisji – przedstawiciel wojewody;

2) 3 członków komisji posiadających:

a) uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii A, B i C lub

instruktora nauki jazdy w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C i C+E,

wyższe wykształcenie, prawo jazdy kategorii A, B, C i C+E oraz co

najmniej 5-letnią praktykę w szkoleniu lub egzaminowaniu kandydatów

na kierowców – jedna osoba,

b) uprawnienia instruktora w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, D,

B+E, C+E, D+E i T – druga osoba,

c) wyższe wykształcenie pedagogiczne – trzecia osoba;

3) sekretarz komisji.

3. Członkowie komisji egzaminacyjnej przeprowadzający egzamin w zakresie

pozwolenia na kierowanie tramwajem posiadają co najmniej:

1) uprawnienia egzaminatora lub instruktora nauki jazdy w zakresie pozwolenia

na kierowanie tramwajem, wyższe wykształcenie oraz co najmniej 5-letnią

praktykę w szkoleniu lub egzaminowaniu kandydatów na motorniczych –

jedna osoba;

2) uprawnienia instruktora w zakresie pozwolenia na kierowanie tramwajem –

druga osoba;

2017-04-13

©Telksinoe s. 51/146

3) wyższe wykształcenie pedagogiczne – trzecia osoba.

4. Okres posiadania uprawnień egzaminatora lub instruktora w zakresie jednej

z określonych w ust. 2 i 3 kategorii prawa jazdy lub pozwolenia nie może być

krótszy niż 5 lat.

5. Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny

regulamin zatwierdzony przez wojewodę.

6. Wojewoda zapewnia środki na prowadzenie działalności komisji i jej

obsługę.

7. Na egzaminie, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, stosuje się pytania

egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw transportu. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście

egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.

z 2015 r. poz. 2058 oraz z 2016 r. poz. 34 i 352).

8. Na wniosek osoby, która uzyskała negatywny wynik egzaminu, podmiot

organizujący egzamin udostępnia tej osobie do wglądu pytania egzaminacyjne, na

które osoba ta udzieliła nieprawidłowej odpowiedzi, wraz z informacją o brzmieniu

odpowiedzi prawidłowych.

Art. 40. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki i zakres egzaminu dla kandydatów na instruktorów

i instruktorów oraz kandydatów na wykładowców i wykładowców;

2) sposób tworzenia i nadawania numeru ewidencyjnego instruktora

i wykładowcy;

3) wzór:

a) wniosku:

– o wpis do ewidencji instruktorów,

– o wpis do ewidencji wykładowców,

b) legitymacji instruktora,

c) zaświadczenia o wpisie do ewidencji wykładowców,

d) pieczęci instruktora i wykładowcy,

e) zaświadczeń, o których mowa w art. 35 ust. 5 i 6;

4) wysokość:

2017-04-13

©Telksinoe s. 52/146

a) stawek wynagrodzenia członków komisji powoływanej przez wojewodę,

b) opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 4, przy czym jej wysokość nie może

przekroczyć 400 zł za egzamin przeprowadzany dla jednej kategorii

prawa jazdy,

c) opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 38 ust. 2 pkt 1, przy

czym jej wysokość nie może przekroczyć 50 zł.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:

1) potrzebę zapewnienia należytych warunków organizacyjno-technicznych do

przeprowadzania egzaminów dla kandydatów na instruktorów i kandydatów

na wykładowców;

2) potrzebę zapewnienia wysokich kwalifikacji członków komisji

egzaminacyjnej, instruktorów i wykładowców;

3) potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur nadawania numerów

ewidencyjnych instruktorom i wykładowcom;

4) potrzebę ujednolicenia dokumentów i ich prawidłowego zabezpieczenia przed

podrobieniem lub przerobieniem;

5) nakład pracy członków komisji egzaminacyjnej;

6) koszty rzeczowe i osobowe związane z organizacją i przeprowadzaniem

egzaminów oraz z prowadzeniem ewidencji instruktorów i ewidencji

wykładowców.

Rozdział 7

Zajęcia dla osób ubiegających się o wydanie karty rowerowej

Art. 41. 1. W podstawie programowej kształcenia ogólnego

w poszczególnych typach szkół, o której mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie

oświaty, zawiera się treści umożliwiające przygotowanie ucznia szkoły

podstawowej do ubiegania się o wydanie karty rowerowej.

2. Zajęcia dla uczniów przygotowujących się do ubiegania o wydanie karty

rowerowej prowadzą nauczyciele posiadający kwalifikacje określone

w art. 9 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela.

3. Dyrektor szkoły może zawrzeć porozumienie z wojewódzkim ośrodkiem

ruchu drogowego lub ośrodkiem szkolenia kierowców posiadającym poświadczenie

2017-04-13

©Telksinoe s. 53/146

potwierdzające spełnianie dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 31,

o nieodpłatnym uczestnictwie uczniów w zajęciach organizowanych przez ten

ośrodek dla osób ubiegających się o wydanie karty rowerowej.

4. Zajęcia dla osób ubiegających się o wydanie karty rowerowej,

a niebędących uczniami szkoły podstawowej, są prowadzone w wojewódzkim

ośrodku ruchu drogowego lub w ośrodku szkolenia kierowców posiadającym

poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych wymagań, o których mowa

w art. 31 ust. 1.

5. Koszty uczestnictwa uczniów w zajęciach, o których mowa w ust. 3, są

pokrywane ze środków własnych wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego lub

ośrodka szkolenia kierowców.

Art. 42. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wymagania oraz sposób organizacji zajęć dla osób niebędących uczniami

szkoły podstawowej, ubiegających się o wydanie karty rowerowej;

2) tryb i warunki przeprowadzania egzaminu w zakresie karty rowerowej;

3) kwalifikacje osób prowadzących zajęcia dla osób niebędących uczniami

szkoły podstawowej;

4) wzór karty rowerowej.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:

1) konieczność przygotowania osób uzyskujących kartę rowerową do

bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym;

2) potrzebę ujednolicenia wzorów dokumentów;

3) specyfikę ruchu pojazdów jednośladowych, w tym istniejące zagrożenia ze

strony innych uczestników ruchu;

4) konieczność zapewnienia odpowiednich kwalifikacji osób prowadzących

zajęcia.

Rozdział 8

Nadzór nad szkoleniem

Art. 43. 1. Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, sprawuje nadzór

w zakresie zgodności prowadzenia szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie

2017-04-13

©Telksinoe s. 54/146

uprawnień do kierowania motorowerem lub pojazdami silnikowymi, kursu dla

kandydatów na instruktorów i kandydatów na wykładowców oraz dla instruktorów

i wykładowców, z wymaganiami określonymi w przepisach ustawy, w ramach

którego:

1) rozpatruje skargi dotyczące działalności ośrodka szkolenia kierowców;

2) prowadzi kontrolę działalności ośrodka szkolenia kierowców;

3) wydaje zalecenia pokontrolne;

4) wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności

gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców;

5) skreśla instruktora lub wykładowcę z ewidencji;

6) sporządza analizę, przetwarza oraz podaje do publicznej wiadomości wyniki

analizy statystycznej, w zakresie:

a) średniej zdawalności osób szkolonych w danym ośrodku,

b) liczby uwzględnionych skarg złożonych na dany ośrodek.

2. Przy sprawowaniu nadzoru ze starostą współpracują:

1) starostowie, na których obszarze działania znajduje się infrastruktura ośrodka;

2) Policja – w zakresie kontroli wykonywania praktycznej nauki jazdy

prowadzonej poza ośrodkiem szkolenia kierowców;

3) wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego – w zakresie pomocy merytorycznej

oraz przekazywania informacji o wynikach egzaminu państwowego

uzyskiwanych przez osoby, które ukończyły szkolenie w danym ośrodku

szkolenia kierowców;

4) administrator centralnej ewidencji kierowców – w zakresie przekazywania

informacji o naruszeniach przepisów ruchu drogowego popełnionych przez

kierowców, którzy ukończyli szkolenie w danym ośrodku szkolenia

kierowców.

3. W przypadku podjęcia współpracy w zakresie pomocy merytorycznej,

o której mowa w ust. 2 pkt 3, starosta zawiera porozumienie z dyrektorem

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego określające warunki udziału

przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w kontroli, o której

mowa w ust. 1 pkt 2, oraz zasady finansowania tej współpracy.

4. Przedstawiciel wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego nie może

uczestniczyć w kontroli działalności ośrodka szkolenia kierowców jeżeli pozostaje

2017-04-13

©Telksinoe s. 55/146

w stosunkach prawnych, o których mowa w art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23),

odpowiednio z właścicielem lub z osobą zarządzającą tym ośrodkiem.

Art. 44. 1. Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, kontroluje ośrodek

szkolenia kierowców:

1) co najmniej raz w roku lub

2) jeżeli na nieprawidłowy przebieg szkolenia wskazują:

a) analiza statystyczna zdawalności osób szkolonych w tym ośrodku lub

b) analiza statystyczna naruszeń przepisów ruchu drogowego popełnionych

przez osoby przeszkolone w tym ośrodku, w okresie 2 lat od dnia

uzyskania przez te osoby prawa jazdy określonej kategorii, lub

c) złożone na ośrodek skargi.

2. Starosta kontroluje ośrodek szkolenia kierowców wpisany do rejestru

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców w innym powiecie,

którego infrastruktura jest zlokalizowana na obszarze działania tego starosty:

1) co najmniej raz w roku lub

2) jeżeli na nieprawidłowy przebieg szkolenia wskazują złożone na ośrodek

skargi, lub

3) na wniosek starosty, który wpisał ośrodek szkolenia kierowców do rejestru

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

3. Analizę statystyczną, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a i b, sporządza

starosta na podstawie danych uzyskanych:

1) z wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego – w zakresie informacji

o wynikach egzaminu państwowego uzyskiwanych przez osoby, które

ukończyły szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców;

2) od administratora centralnej ewidencji kierowców – w zakresie informacji

o naruszeniach przepisów ruchu drogowego popełnionych przez kierowców,

którzy ukończyli szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców.

4. Starosta, w ramach kontroli działalności ośrodka szkolenia kierowców,

sprawdza:

1) spełnianie przez przedsiębiorcę prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców

wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 oraz odpowiednio w art. 31 ust. 1;

2) zgodność prowadzonego kursu lub zajęć z:

2017-04-13

©Telksinoe s. 56/146

a) przepisami określającymi zasady i warunki prowadzenia szkolenia,

b) informacją lub danymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1,

c) dokumentami, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 6;

3) kwalifikacje osób prowadzących szkolenie.

5. Kontrolę ośrodka szkolenia kierowców przeprowadza upoważniona przez

starostę osoba, która ma prawo:

1) żądania od kierownika ośrodka szkolenia kierowców i jego pracowników

pisemnych lub ustnych wyjaśnień, udostępniania dokumentów i innych

nośników informacji oraz udostępniania wszelkich danych mających związek

z przedmiotem kontroli;

2) wstępu na teren ośrodka szkolenia kierowców i do pomieszczeń, gdzie są

prowadzone zajęcia, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być

wykonywana przez ośrodek działalność, oraz do pojazdów wykorzystywanych

do nauki jazdy;

3) uczestnictwa w przeprowadzanych zajęciach.

6. Po przeprowadzeniu kontroli osoba ją przeprowadzająca sporządza pisemny

protokół z dokonanych czynności i stwierdzonego w ich wyniku stanu faktycznego.

Protokół podpisuje osoba reprezentująca przedsiębiorcę, która może wnieść do

protokołu ewentualne zastrzeżenia lub odmówić jego podpisania. W przypadku

odmowy podpisania protokołu sporządza się stosowną adnotację w protokole.

7. W przypadku gdy protokół, o którym mowa w ust. 6, dotyczy infrastruktury

ośrodka szkolenia kierowców prowadzonego przez przedsiębiorcę wpisanego na

terenie innego powiatu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

szkolenia kierowców, starosta dokonujący kontroli przesyła ten protokół,

w terminie 7 dni od jej zakończenia, organowi prowadzącemu rejestr, w którym ten

przedsiębiorca jest wpisany.

Art. 45. 1. Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, wydaje decyzję

administracyjną o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności

gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, skreślając

przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców, jeżeli przedsiębiorca:

1) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 5, niezgodne ze stanem

faktycznym;

2017-04-13

©Telksinoe s. 57/146

2) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez

starostę terminie;

3) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie

prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców;

4) naruszył zakaz, o którym mowa w art. 54b.

2. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest:

1) wielokrotne prowadzenie szkolenia:

a) w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b) w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa

w art. 23 ust. 2 ,

c) pojazdami niespełniającymi wymagań, o których mowa w art. 24;

2) wielokrotne nieprzedstawienie informacji, o której mowa

w art. 27 ust. 1 pkt 1;

3) wielokrotne wystawienie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia

o ukończeniu szkolenia;

4) odmowa poddania się kontroli, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2.

3. Decyzję, o której mowa w ust. 1, starosta wydaje również na wniosek

starosty, który podczas kontroli infrastruktury ośrodka szkolenia kierowców

znajdującej się na obszarze jego działania stwierdził nieprawidłowości, o których

mowa w ust. 1.

Art. 46. 1. Starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku:

1) śmierci instruktora;

2) niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych

w art. 33 ust. 1 pkt 2–8;

3) nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia

potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia

zawodowego;

4) dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez:

a) wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym

programem szkolenia,

2017-04-13

©Telksinoe s. 58/146

b) wielokrotne przeprowadzenie szkolenia praktycznego jednocześnie dla

więcej niż jednej osoby szkolonej,

c) potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.

2. Starosta skreśla wykładowcę z ewidencji wykładowców w przypadku:

1) śmierci wykładowcy;

2) niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych

w art. 33 ust. 1 pkt 6–8;

3) nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia

potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia

zawodowego;

4) dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez:

a) wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym

programem szkolenia,

b) potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.

3. Starosta skreśla instruktora lub wykładowcę z odpowiedniej ewidencji:

1) z urzędu;

2) na wniosek:

a) jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej

właściwej w sprawach transportu i ruchu wojsk – w przypadku

prowadzenia szkolenia przez jednostkę wojskową,

b) odpowiedniego organu podległego ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych – w przypadku szkolenia osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami prowadzonego przez

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

c) organu właściwego do wykonywania nadzoru pedagogicznego –

w przypadku szkolenia w szkole, dla której podstawa programowa

kształcenia w zawodzie przewiduje uzyskanie umiejętności kierowania

pojazdem silnikowym lub podstawa programowa kształcenia ogólnego

przewiduje uzyskanie karty rowerowej.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2–4 oraz ust. 2 pkt 2–

4 starosta wydaje decyzję administracyjną.

2017-04-13

©Telksinoe s. 59/146

5. W przypadku skreślenia z ewidencji instruktora lub wykładowcy, który

dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, ponowny wpis do

ewidencji może być dokonany:

1) nie wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu stała

się ostateczna, oraz

2) po ponownym złożeniu egzaminu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7,

z wynikiem pozytywnym.

6. Starosta kieruje osobę, o której mowa w ust. 5, na egzamin, o którym mowa

w art. 33 ust. 1 pkt 7, jeżeli osoba ta wystąpiła o ponowny wpis do ewidencji

instruktorów. Skierowanie można wydać po upływie co najmniej 1,5 roku od dnia,

w którym decyzja o skreśleniu z ewidencji instruktorów lub wykładowców stała się

ostateczna.

7. W przypadku skreślenia z ewidencji instruktora lub wykładowcy ze

względu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 lub ust. 2 pkt 3, ponowny wpis do ewidencji

może być dokonany po odbyciu warsztatów doskonalenia zawodowego, o których

mowa w art. 35 ust. 6.

Art. 47. 1. Nadzór nad szkoleniem osób ubiegających się o uzyskanie

uprawnień do kierowania pojazdami, prowadzonym przez jednostkę wojskową,

sprawuje jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej

właściwa w sprawach transportu i ruchu wojsk.

2. Nadzór nad szkoleniem osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do

kierowania pojazdami, prowadzonym przez jednostkę organizacyjną służb

podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

sprawuje odpowiedni dla tej jednostki organ jemu podległy lub przez niego

nadzorowany.

3. Nadzór nad szkołą, dla której podstawa programowa kształcenia

w zawodzie przewiduje uzyskanie umiejętności kierowania pojazdem silnikowym

lub podstawa programowa kształcenia ogólnego przewiduje uzyskanie karty

rowerowej, sprawuje organ właściwy do wykonywania nadzoru pedagogicznego.

4. Jednostka organizacyjna albo organ, o których mowa w ust. 1–3, w ramach

nadzoru:

1) rozpatruje skargi dotyczące szkolenia;

2) przeprowadza kontrolę szkolenia;

2017-04-13

©Telksinoe s. 60/146

3) występuje do starosty z wnioskiem o:

a) wydanie decyzji o skreśleniu instruktora albo wykładowcy z ewidencji

w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 1 i 2,

b) skreślenie podmiotu z ewidencji podmiotów prowadzących szkolenie.

5. Nadzór nad szkoleniem osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do

kierowania tramwajem sprawuje starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 5, który

w ramach nadzoru:

1) rozpatruje skargi dotyczące szkolenia;

2) prowadzi kontrolę szkolenia na zasadach określonych w art. 44;

3) wydaje zalecenia pokontrolne;

4) wydaje decyzję o zakazie prowadzenia szkolenia;

5) skreśla instruktora lub wykładowcę z ewidencji.

6. Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 5, wydaje decyzję o zakazie

prowadzenia szkolenia osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na kierowanie

tramwajem, jeżeli podmiot:

1) nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1–3;

2) nie wykonał zaleceń pokontrolnych w wyznaczonym terminie;

3) rażąco naruszył warunki prowadzenia szkolenia, o których mowa

w art. 45 ust. 2.

Art. 48. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres, warunki i tryb przeprowadzania kontroli,

o której mowa w art. 44, oraz wzory stosowanych przy tym dokumentów,

uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju zakresu, warunków i trybu

przeprowadzanej kontroli oraz zapewnienia jej efektywności.

Art. 48a. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb przekazywania staroście przez administratora centralnej ewidencji

kierowców informacji o naruszeniach przepisów ruchu drogowego przez osoby

szkolone w ośrodku szkolenia kierowców w okresie 2 lat od dnia uzyskania przez

nie prawa jazdy określonej kategorii, uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali

kraju systemu przekazywania informacji.

2017-04-13

©Telksinoe s. 61/146

Rozdział 9

Sprawdzanie kwalifikacji i przeprowadzanie egzaminów państwowych

Art. 49. 1. Sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego

podlega:

1) osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem,

pojazdami silnikowymi lub tramwajem;

2) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem

w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji;

3) osoba ubiegająca się o:

a) przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami

silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub

cofniętego w związku z utratą kwalifikacji,

b) zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie

tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prawo jazdy lub

pozwolenie na kierowanie tramwajem wydaje się po złożeniu, z wynikiem

pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego

sprawdzającego kwalifikacje.

3. Przepisów ust. 1 pkt 3 lit. b nie stosuje się do osób, wobec których zapadł

wyrok uniewinniający albo postępowanie zostało bezwarunkowo umorzone.

4. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób ubiegających się

o wydanie albo przywrócenie pozwolenia wojskowego lub posiadających

pozwolenie wojskowe.

5. Sprawdzenie niezbędnych umiejętności osoby ubiegającej się o wydanie

karty rowerowej odbywa się w ramach zajęć, o których mowa w art. 41.

Art. 50. 1. Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem może przystąpić do

egzaminu państwowego nie wcześniej niż miesiąc przed osiągnięciem minimalnego

wieku, o którym mowa w art. 8 i 9, wymaganego od kierującego pojazdem objętym

tym uprawnieniem.

2. Nie może być egzaminowana osoba:

1) niespełniająca wymagań, o których mowa w ust. 1;

2017-04-13

©Telksinoe s. 62/146

2) w stosunku do której został orzeczony, prawomocnym wyrokiem sądu, zakaz

prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania

tego zakazu;

3) w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania

pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy – w okresie i zakresie obowiązywania

tej decyzji;

4) nieposiadająca:

a) orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do

kierowania pojazdem,

b) orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych

do kierowania pojazdem – nie dotyczy uprawnień w zakresie prawa jazdy

kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T;

5) nieposiadająca zaświadczenia o ukończeniu wymaganego szkolenia lub

w stosunku do której nie zamieszczono w systemie teleinformatycznym,

o którym mowa w art. 51 ust. 2a pkt 1, informacji o ukończeniu takiego

szkolenia – nie dotyczy części teoretycznej egzaminu państwowego;

6) nieposiadająca dokumentu tożsamości;

7) której stan lub zachowanie uzasadnia podejrzenie, że:

a) znajduje się ona w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub

środka działającego podobnie do alkoholu,

b) nie posiada ona odpowiedniej sprawności fizycznej lub psychicznej;

8) która nie ukończyła 18 lat i nie posiada zgody, o której mowa w art. 11 ust. 2.

3. Przepis ust. 2 pkt 2 stosuje się także wobec osoby przystępującej do

egzaminu państwowego w zakresie uprawnień kategorii:

1) C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii

B;

2) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie obowiązywania zakazu

prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienia w zakresie

prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

3a. Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu

o wykonywaniu zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art.

182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy.

2017-04-13

©Telksinoe s. 63/146

4. Osoba, która ukończyła wymagane szkolenie w zakresie prawa jazdy

kategorii:

1) A1 – jest uprawniona do przystąpienia do egzaminu państwowego w zakresie

prawa jazdy kategorii AM;

2) A2 – jest uprawniona do przystąpienia do egzaminu państwowego w zakresie

prawa jazdy kategorii A1 lub AM;

3) A – jest uprawniona do przystąpienia do egzaminu państwowego w zakresie

prawa jazdy kategorii A2, A1 lub AM;

4) B, B+E, C, C+E, D lub D+E – jest odpowiednio uprawniona do przystąpienia

do egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B1, C1, C1+E,

D1 lub D1+E oraz do przystąpienia do egzaminu państwowego w zakresie

prawa jazdy kategorii AM.

Art. 51. 1. Egzamin państwowy jest przeprowadzany w celu sprawdzenia

kwalifikacji osoby egzaminowanej, w tym:

1) sprawdzenia wiedzy w zakresie:

a) zasad i przepisów służących bezpiecznemu poruszaniu się pojazdem po

drodze publicznej,

b) zagrożeń związanych z ruchem drogowym,

c) obowiązków kierowcy, osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie

tramwajem i posiadacza pojazdu,

d) postępowania w sytuacjach nadzwyczajnych;

2) sprawdzenia umiejętności w zakresie zgodnego z przepisami, bezpiecznego,

energooszczędnego, sprawnego i nieutrudniającego innym uczestnikom ruchu

poruszania się, odpowiednio do uprawnienia, o które ubiega się osoba zdająca

egzamin, w ruchu drogowym motorowerem, pojazdem silnikowym lub

zespołem pojazdów składającym się z takiego pojazdu i przyczepy oraz

tramwajem.

2. Egzamin państwowy składa się z:

1) części teoretycznej przeprowadzanej w formie testów jednokrotnego wyboru

z pytaniami generowanymi w czasie rzeczywistym za pomocą techniki

informatycznej – dotyczy sprawdzenia wiedzy, o której mowa w ust. 1 pkt 1,

w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C,

D1, D i T oraz uprawnienia do kierowania tramwajem;

2017-04-13

©Telksinoe s. 64/146

2) części praktycznej przeprowadzanej przy użyciu odpowiedniego do

uprawnienia pojazdu – dotyczy sprawdzenia umiejętności, o których mowa

w ust. 1 pkt 2.

2a. Część teoretyczna egzaminu państwowego jest przeprowadzana:

1) z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego w rozumieniu

art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne zintegrowanego z systemem,

o którym mowa w art. 16a, oraz

2) przy użyciu pytań egzaminacyjnych składających się ze scenariuszy,

wizualizacji i opisów zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw

transportu.

2b. Pytania egzaminacyjne oraz wchodzące w ich skład scenariusze,

wizualizacje i opisy zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw transportu

oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym stanowią informację publiczną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji

publicznej.

3. Część praktyczna egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy jest

przeprowadzana:

1) na placu manewrowym wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego –

w zakresie obejmującym:

a) sprawdzenie podstawowych umiejętności w zakresie panowania nad

pojazdem odpowiednim dla uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1,

A2, A, B1 i B,

b) sprawdzenie umiejętności manewrowania pojazdem lub zespołem

pojazdów odpowiednim dla uprawnień prawa jazdy kategorii B+E, C1,

C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E i T;

2) w ruchu drogowym na drogach publicznych – w zakresie obejmującym

sprawdzenie pozostałych umiejętności wymaganych podczas części

praktycznej egzaminu dla uprawnień dowolnej kategorii prawa jazdy.

4. Egzamin państwowy w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy jest

przeprowadzany w mieście wojewódzkim lub w zależności od potrzeb w mieście na

prawach powiatu albo w mieście, w którym do dnia 31 grudnia 1998 r.

funkcjonował wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 65/146

4a. Egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1

lub B może być także przeprowadzany w mieście niespełniającym warunków,

o których mowa w ust. 4, wskazanym przez sejmik województwa na wniosek

marszałka województwa.

5. Część praktyczna egzaminu państwowego w zakresie uzyskania

uprawnienia do kierowania tramwajem jest przeprowadzana:

1) na placu manewrowym podmiotu wykonującego przewozy tramwajem, który

zawarł umowę o współpracy z wojewódzkim ośrodkiem ruchu drogowego –

w zakresie obejmującym sprawdzenie umiejętności manewrowania

tramwajem;

2) w ruchu drogowym na torowiskach umieszczonych na drogach publicznych –

w zakresie obejmującym sprawdzenie pozostałych umiejętności wymaganych

podczas części praktycznej egzaminu.

Art. 52. 1. Warunkiem przystąpienia do praktycznej części egzaminu

państwowego jest uzyskanie pozytywnego wyniku z części teoretycznej.

2. Część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem

wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy

zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników

ruchu drogowego.

3. Jeżeli wyniki lub przebieg egzaminu osoby posiadającej prawo jazdy

wskazują na uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji osoby egzaminowanej,

dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego występuje do starosty

z wnioskiem o skierowanie tej osoby na egzamin sprawdzający kwalifikacje

w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień.

Art. 52a. Na wniosek osoby, która uzyskała negatywny wynik z części

teoretycznej egzaminu państwowego, podmiot organizujący egzamin udostępnia tej

osobie do wglądu pytania egzaminacyjne, wraz z informacją o brzmieniu

odpowiedzi prawidłowych.

Art. 53. 1. Praktyczna część egzaminu państwowego w zakresie uzyskiwania

uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdami silnikowymi jest

prowadzona pojazdem pozostającym w dyspozycji wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 66/146

2. Praktyczna część egzaminu państwowego w zakresie uzyskiwania

uprawnienia do kierowania tramwajem jest prowadzona pojazdem szynowym

podmiotu, o którym mowa w art. 51 ust. 5 pkt 1.

3. Pojazdy wykorzystywane do prowadzenia części praktycznej egzaminu

państwowego w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania motorowerem

lub pojazdami silnikowymi powinny spełniać wymagania, o których mowa

w art. 24.

4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdów:

1)9) o których mowa w art. 54 ust. 5;

2) którymi prowadzi się egzamin w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B1,

C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E.

4a. Praktyczna część egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii

AM, A1, A2, A, B lub B+E na wniosek i koszt osoby egzaminowanej, jest

prowadzona wskazanym pojazdem ośrodka szkolenia kierowców, który prowadził

szkolenie tej osoby.

5. Wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, przeprowadzając postępowanie

o udzielenie zamówienia publicznego, którego przedmiotem są pojazdy do

przeprowadzania praktycznej części egzaminu na prawo jazdy przygotowując

specyfikację istotnych warunków zamówienia lub powołując komisję przetargową,

włączają do prac przedstawicieli regionalnych organizacji zrzeszających ośrodki

szkolenia kierowców, na ich wniosek, a w razie braku takich organizacji –

przedstawicieli ogólnopolskich organizacji zrzeszających ośrodki szkolenia

kierowców, wyrażających wolę wzięcia udziału w postępowaniu. Umowa

w sprawie zamówienia publicznego na pojazdy jest zawierana przez wojewódzkie

ośrodki ruchu drogowego na okres nie krótszy niż 4 lata.

9)

Uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt K 37/13 (Dz.

U. poz. 1241), który wszedł w życie z dniem 16 sierpnia 2016 r., w zakresie w jakim nie

przewiduje udzielenia przez władze publiczne efektywnej pomocy osobie niepełnosprawnej

wymagającej przystosowania pojazdu do rodzaju schorzenia w zapewnieniu pojazdu na potrzeby

praktycznej części egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B, za niezgodny z

Konstytucją RP i Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzoną w Nowym Jorku

dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169).

2017-04-13

©Telksinoe s. 67/146

Art. 53a. 1. Składając wniosek, o którym mowa w art. 53 ust. 4a, osoba

egzaminowana dołącza oświadczenie ośrodka szkolenia kierowców o wyrażeniu

zgody na udział pojazdu tego ośrodka w części praktycznej egzaminu państwowego.

2. Ośrodek szkolenia kierowców, który złożył oświadczenie, o którym mowa

w ust. 1, może odmówić udostępnienia pojazdu oraz zawiadomić o tej odmowie

osobę egzaminowaną i wojewódzki ośrodek ruchu drogowego nie później niż 5 dni

przed wyznaczonym terminem egzaminu.

3. Jeżeli ośrodek szkolenia kierowców, którego pojazdem miała być

przeprowadzona część praktyczna egzaminu państwowego, nie udostępnił tego

pojazdu w wyznaczonym terminie egzaminu i nie zawiadomił o odmowie

udostępnienia pojazdu w terminie, o którym mowa w ust. 2, dodatkowy koszt

przeprowadzenia tej części egzaminu pojazdem wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego jest pokrywany przez ten ośrodek szkolenia kierowców.

4. Jeżeli egzamin ma być przeprowadzony pojazdem ośrodka szkolenia

kierowców, a osoba egzaminowana ma wyznaczony na ten sam dzień termin części

teoretycznej i praktycznej egzaminu państwowego i uzyska negatywny wynik

z części teoretycznej egzaminu państwowego, koszt udostępnienia pojazdu pokrywa

ośrodek szkolenia kierowców, który go udostępnia.

Art. 54. 1. Przebieg praktycznej części egzaminu państwowego w zakresie

uprawnień prawa jazdy kategorii B jest rejestrowany za pomocą urządzenia

technicznego służącego do zapisu obrazu i dźwięku.

2. Zapis z praktycznej części egzaminu przechowuje się przez okres 21 dni od

dnia przeprowadzenia egzaminu.

3. Dopuszcza się rejestrowanie przebiegu praktycznej części egzaminu

państwowego w zakresie innych uprawnień prawa jazdy niż kategorii B przy

zastosowaniu urządzenia, o którym mowa w ust. 1.

4. W przypadku gdy osoba składająca egzamin złożyła skargę na jego przebieg

lub warunki, w jakich był przeprowadzany, zapis jest przechowywany do czasu

zakończenia postępowania wyjaśniającego.

5. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się jeżeli egzamin jest przeprowadzany

pojazdem:

1) osoby niepełnosprawnej wymagającej przystosowania pojazdu do rodzaju

schorzenia;

2017-04-13

©Telksinoe s. 68/146

2) bez pedału sprzęgła, jeżeli nie jest to pojazd będący w dyspozycji

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

6. Na pisemny wniosek osoby, o której mowa w ust. 5 pkt 1, w egzaminie

uczestniczy dodatkowo egzaminator, który nadzoruje ten egzamin, wyznaczony

przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

Art. 54a. 1. Urządzenie, o którym mowa w art. 54 ust. 1, w przypadku

pojazdu ośrodka szkolenia kierowców, o którym mowa w art. 53 ust. 4a, zapewnia

ośrodek szkolenia kierowców udostępniający pojazd.

2. Urządzenie, o którym mowa w art. 54 ust. 1, powinno odpowiadać

warunkom określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1–5,

7 i 8 oraz pozwalać na rejestrację przebiegu egzaminu i przekazanie zapisu

bezpośrednio po egzaminie dla potrzeb wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

z wykorzystaniem ogólnodostępnych informatycznych nośników danych.

3. Plik z nagraniem powinien być zapisany w powszechnie stosowanym

formacie zapisu i odczytu danych, możliwym do odtworzenia bez specjalistycznego

oprogramowania i sprzętu.

Art. 54b. Ośrodek szkolenia kierowców będący w posiadaniu zapisu

z przebiegu praktycznej części egzaminu państwowego przeprowadzonego

pojazdem tego ośrodka nie może rozpowszechniać tego zapisu.

Art. 55. 1. Podczas przeprowadzania części praktycznej egzaminu

państwowego, na wniosek osoby składającej egzamin, może być obecny jako

obserwator instruktor, który szkolił tę osobę.

2. Po zakończeniu części praktycznej egzaminu, egzaminator szczegółowo

omawia jego wyniki z osobą, która składała egzamin oraz z instruktorem, o którym

mowa w ust. 1.

3. Jeżeli egzamin państwowy jest przeprowadzany przez kandydata na

egzaminatora, w ramach zajęć praktycznych, o których mowa w art. 61 ust. 3 pkt 2,

to wynik egzaminu podany przez egzaminującego uznaje się za wiążący po

zatwierdzeniu go przez egzaminatora nadzorującego ten egzamin.

Art. 56. 1. Egzamin państwowy jest organizowany przez wojewódzki ośrodek

ruchu drogowego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 69/146

2. Egzamin państwowy na prawo jazdy przeprowadza egzaminator

zatrudniony przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego,

z zastrzeżeniem art. 55 ust. 3 i art. 61 ust. 3 pkt 3.

2a. Egzamin państwowy w zakresie pozwolenia na kierowanie tramwajem

przeprowadza egzaminator posiadający uprawnienie do egzaminowania w zakresie

pozwolenia na kierowanie tramwajem, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 3

i art. 61 ust. 3 pkt 3.

3. Egzamin państwowy jest przeprowadzany za opłatą, która stanowi dochód

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

Art. 57. Egzaminator nie przeprowadza egzaminu państwowego dla osoby:

1) z którą pozostaje w stosunkach prawnych, o których mowa w art. 24 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego;

2) która była szkolona przez instruktora lub wykładowcę, z którymi egzaminator

pozostaje w stosunkach prawnych, o których mowa w pkt 1;

3) która była szkolona w ośrodku szkolenia kierowców, szkole, jednostce

wojskowej lub jednostce organizacyjnej służb podległych lub nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych prowadzącej szkolenie

kandydatów na kierowców – w przypadku gdy egzaminator pozostaje

w stosunkach prawnych, o których mowa w pkt 1, odpowiednio

z właścicielami lub osobami zarządzającymi tymi podmiotami;

4) która była szkolona w ośrodku szkolenia kierowców – w przypadku gdy

egzaminator uczestniczył w kontroli działalności tego ośrodka, o której mowa

w art. 43 ust. 1 pkt 2.

Art. 57a. 1. Minister właściwy do spraw transportu powołuje komisję do

spraw weryfikacji i rekomendacji pytań egzaminacyjnych stosowanych na

egzaminie państwowym oraz na egzaminach, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7,

art. 58 ust. 1 pkt 7 i art. 117 ust. 2 pkt 7.

2. W skład komisji, o której mowa w ust. 1, wchodzą:

1) przewodniczący – przedstawiciel ministra właściwego do spraw transportu;

2) sekretarz – przedstawiciel ministra właściwego do spraw transportu;

3) członkowie – właściwi specjaliści co najmniej w zakresie:

2017-04-13

©Telksinoe s. 70/146

a) bezpieczeństwa ruchu drogowego – w tym zasad uzyskiwania uprawnień

do kierowania pojazdami,

b) zdrowia – w tym medycyny ratunkowej,

c) dydaktyki i metodyki nauczania,

d) psychologii,

e) języka polskiego.

3. Komisja, o której mowa w ust. 1:

1) przygotowuje lub weryfikuje, na zlecenie ministra właściwego do spraw

transportu, scenariusze, wizualizacje i opisy wchodzące w skład pytań

egzaminacyjnych stosowanych na egzaminie państwowym, oraz pytania

egzaminacyjne stosowane na egzaminach, o których mowa

w art. 33 ust. 1 pkt 7, art. 58 ust. 1 pkt 7 i art. 117 ust. 2 pkt 7;

2) weryfikuje scenariusze, wizualizacje i opisy wchodzące w skład pytań

egzaminacyjnych stosowanych na egzaminie państwowym przekazane przez

podmioty zewnętrzne oraz przez osoby prywatne;

3) rekomenduje do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw transportu

zweryfikowane scenariusze, wizualizacje i opisy, o których mowa w pkt 1 i 2.

4. Minister właściwy do spraw transportu po otrzymaniu rekomendacji

zatwierdza pytania egzaminacyjne, o których mowa w ust. 1.

5. Komisja, o której mowa w ust. 1, działa na podstawie regulaminu

określonego przez ministra właściwego do spraw transportu.

6. Propozycje scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań

egzaminacyjnych stosowanych na egzaminie państwowym mogą być przekazywane

komisji, o której mowa w ust. 1, przez podmioty zewnętrzne oraz przez osoby

prywatne.

7. W przypadku rekomendacji do zatwierdzenia scenariuszy, wizualizacji

i opisów wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych stosowanych na egzaminie

państwowym, przekazanych przez podmioty zewnętrzne oraz przez osoby prywatne

komisja wystawia zaświadczenie o zatwierdzeniu poszczególnych scenariuszy,

wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych przez ministra

właściwego do spraw transportu.

8. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 7, może być wykorzystywane do

celów marketingowych, ze wskazaniem scenariuszy, wizualizacji i opisów

2017-04-13

©Telksinoe s. 71/146

wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych, których dotyczy. Prawo do

wykorzystania zaświadczenia do celów marketingowych przysługuje wyłącznie

podmiotom zewnętrznym i osobom prywatnym, którym je wydano, i nie może być

zbyte, wynajęte, wydzierżawione lub w inny sposób udostępnione podmiotom

i osobom trzecim.

9. Podmiotom zewnętrznym i osobom prywatnym, które przekazały

propozycje scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań

egzaminacyjnych nie przysługuje wynagrodzenie za przesłane propozycje ani

wynagrodzenie za wykorzystanie przesłanych propozycji podczas egzaminów

państwowych.

10. Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w ust. 1,

przysługuje wynagrodzenie za pracę w komisji.

11. Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu

państwa, której jest dysponentem, środki na prowadzenie działalności komisji,

o której mowa w ust. 1, jej obsługę oraz na wynagrodzenia osób wchodzących w jej

skład.

Art. 57b. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego dokonuje,

z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień

publicznych, wyboru dostawcy systemu teleinformatycznego, o którym mowa

w art. 51 ust. 2a pkt 1.

Art. 57c. 1. Wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego przekazują 1,5% opłaty

za przeprowadzenie części teoretycznej egzaminu państwowego do budżetu

państwa.

2. Wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego obowiązane są do przekazania

części opłaty, o której mowa w ust. 1, do 10. dnia miesiąca następującego po

miesiącu, w którym przeprowadzono część teoretyczną egzaminu państwowego.

3. Od nieterminowo przekazanych środków pobiera się odsetki za zwłokę,

w wysokości odsetek należnych za nieterminowe regulowanie zobowiązań

podatkowych.

4. Do należności z tytułu opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz odsetek za

zwłokę stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

2017-04-13

©Telksinoe s. 72/146

– Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.10)), z tym że

uprawnienia organów podatkowych przysługują ministrowi właściwemu do spraw

transportu.

5. Ściągnięcie należności następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.

z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm.11)) – w zakresie egzekucji obowiązków

o charakterze pieniężnym.

Art. 57d. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółową organizację i tryb działania komisji, o której mowa w art. 57a

ust. 1;

2) szczegółowe zasady zgłaszania propozycji scenariuszy, wizualizacji i opisów

wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych oraz wzory dokumentów

stosowanych w tych sprawach;

3) szczegółowy sposób, tryb i terminy przeprowadzania weryfikacji pytań

egzaminacyjnych przez komisję oraz wzory dokumentów z tym związane;

4) rodzaje kosztów prowadzenia działalności komisji i jej obsługi oraz sposób ich

ustalania;

5) wysokość wynagrodzenia członków komisji.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:

1) potrzebę zapewnienia wysokiego poziomu merytorycznego i językowego

pytań egzaminacyjnych zatwierdzanych przez ministra właściwego do spraw

transportu;

2) potrzebę zapewnienia przejrzystości i określoności przekazywanych

propozycji scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań

egzaminacyjnych, a także ujednolicenia stosowanych w tym zakresie

dokumentów;

3) potrzebę sprawnego i obiektywnego procesu weryfikacji przekazywanych

propozycji scenariuszy, wizualizacji i opisów wchodzących w skład pytań

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

978, 1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184 oraz z 2016 r. poz. 195.

11)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 87,

211, 218, 396, 539, 774, 978, 1269, 1311, 1322, 1419 i 1649 oraz z 2016 r. poz. 195.

2017-04-13

©Telksinoe s. 73/146

egzaminacyjnych, a także ujednolicenia stosowanych w tym zakresie

dokumentów;

4) koszty funkcjonowania komisji, koszty sporządzania, weryfikacji

i przekazywania do zatwierdzenia scenariuszy, wizualizacji i opisów

wchodzących w skład pytań egzaminacyjnych z uwzględnieniem ich łącznej

liczby i nakładu pracy członków komisji.

Rozdział 10

Egzaminatorzy i inne osoby dokonujące sprawdzenia kwalifikacji

Art. 58. 1. Egzaminatorem jest osoba, która:

1) posiada co najmniej wykształcenie średnie;

2) posiada przez okres co najmniej 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz przez okres

co najmniej roku, odpowiednio do zakresu przeprowadzanego egzaminu:

a) prawo jazdy właściwej kategorii lub

b) pozwolenie na kierowanie tramwajem;

2a) ukończyła 23 lata;

3) posiada uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii B od co

najmniej 3 lat, w przypadku osoby ubiegającej się o uprawnienia do

egzaminowania na pozostałe kategorie prawa jazdy;

4) posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do

wykonywania czynności egzaminatora;

5) posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań

psychologicznych do wykonywania czynności egzaminatora;

6) ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs kwalifikacyjny potwierdzony

zaświadczeniem o jego ukończeniu;

7) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją weryfikacyjną

powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu;

8) daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków;

9) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za:

a) przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b) przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub

osobistej,

c) przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

2017-04-13

©Telksinoe s. 74/146

d) prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu

innego podobnie działającego środka,

e) przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub

f) przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

10) jest wpisana do ewidencji egzaminatorów.

2. Ewidencję egzaminatorów prowadzi marszałek województwa właściwy ze

względu na miejsce zamieszkania, który:

1) wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których

mowa w ust. 1 pkt 1–9;

2) nadaje egzaminatorowi numer ewidencyjny;

3) odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku gdy osoba:

a) nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–9,

b) została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego

naruszenia przepisów w zakresie egzaminowania – w okresie, o którym

mowa w art. 71 ust. 4,

c) nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 71 ust. 5.

3. W ewidencji egzaminatorów umieszcza się następujące dane egzaminatora:

1) numer ewidencyjny;

2) imię i nazwisko;

3) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię,

numer i nazwę dokumentu tożsamości oraz nazwę państwa, które wydało ten

dokument;

4) adres zamieszkania;

5) poszczególne rodzaje uprawnień wynikające z ukończonego kursu

kwalifikacyjnego, złożonego z wynikiem pozytywnym egzaminu oraz

posiadanego prawa jazdy, w zakresie których może przeprowadzać egzamin,

a także daty ich uzyskania;

6) nazwę i adres wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym jest on

zatrudniony;

7) datę ważności legitymacji.

4. (uchylony)

2017-04-13

©Telksinoe s. 75/146

5. Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, pobiera się

opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa.

6. Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej,

stanowi dochód samorządu województwa.

Art. 59. Egzaminator posiadający uprawnienie do egzaminowania w zakresie

prawa jazdy kategorii:

1) B, C lub D oraz posiadający dodatkowo uprawnienia do kierowania pojazdami

odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii B+E, C+E, D+E – jest

uprawniony do egzaminowania w zakresie prawa jazdy kategorii T oraz

odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E lub

D+E;

2) C lub D oraz posiadający dodatkowo uprawnienia do kierowania w zakresie

prawa jazdy C1+E lub D1+E – jest uprawniony do egzaminowania

odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii C1+E lub D1+E;

3) B, C lub D – jest uprawniony do egzaminowania odpowiednio w zakresie

prawa jazdy kategorii B1, C1 lub D1;

4) A – jest uprawniony do egzaminowania odpowiednio w zakresie prawa jazdy

kategorii AM, A1 lub A2.

Art. 60. Do badań lekarskich i badań psychologicznych kandydatów na

egzaminatorów i egzaminatorów stosuje się odpowiednio przepisy art. 34.

Art. 61. 1. Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego prowadzi kurs

kwalifikacyjny, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 6, w zakresie poszczególnych

kategorii prawa jazdy, a w przypadku pozwolenia na kierowanie tramwajem – we

współpracy z podmiotem wykonującym przewozy tramwajem.

2. W kursie kwalifikacyjnym prowadzonym dla kandydatów na

egzaminatorów uczestniczyć mogą wyłącznie osoby spełniające wymagania,

o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1–5, 8 i 9.

3. Kurs kwalifikacyjny obejmuje:

1) zajęcia teoretyczne w zakresie:

a) nauki podstaw techniki jazdy,

b) przepisów ruchu drogowego,

c) zasad przeprowadzania egzaminu państwowego,

2017-04-13

©Telksinoe s. 76/146

d) problematyki:

– wypadków drogowych,

– psychologii transportu,

– etyki zawodu egzaminatora,

e) wiedzy na temat problemów i szkód związanych z nadużywaniem

alkoholu oraz środków działających podobnie do alkoholu

– prowadzone w formie wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające

specjalistyczną wiedzę w tym zakresie;

2) zajęcia praktyczne z techniki jazdy i prowadzenia egzaminu – prowadzone

przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę i umiejętności w tym zakresie;

3) uczestnictwo w co najmniej 20 egzaminach państwowych w charakterze

obserwatora oraz przeprowadzenie co najmniej 10 takich egzaminów pod

kierunkiem egzaminatora wyznaczonego przez dyrektora wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego – odpowiednio w zakresie każdej kategorii prawa

jazdy objętej kursem kwalifikacyjnym.

4. Egzaminator rozszerzający posiadane uprawnienia do egzaminowania

kandydatów na kierowców jest obowiązany do ukończenia kursu kwalifikacyjnego

w zakresie odpowiedniej kategorii prawa jazdy.

5. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje kandydatowi

na egzaminatora lub egzaminatorowi zaświadczenie o ukończeniu kursu

kwalifikacyjnego, jeżeli uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie

zajęciach.

Art. 62. 1. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje

legitymację egzaminatora osobie zatrudnionej w wojewódzkim ośrodku ruchu

drogowego spełniającej wymagania, o których mowa w art. 58, określając ważność

tej legitymacji na okres wynikający z terminów badań lekarskich

i psychologicznych, o których mowa w art. 60.

2. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego przedłuża ważność

legitymacji egzaminatora na okres wynikający z terminów badań lekarskich

i psychologicznych, o których mowa w art. 60, po przedstawieniu przez

egzaminatora ważnych orzeczeń.

2017-04-13

©Telksinoe s. 77/146

3. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego corocznie organizuje

3-dniowe warsztaty doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów, według

programu zatwierdzonego przez marszałka województwa.

4. Udział w warsztatach doskonalenia zawodowego jest:

1) nieodpłatny – dla egzaminatorów zatrudnionych w wojewódzkim ośrodku

ruchu drogowego;

2) odpłatny – dla egzaminatorów niezatrudnionych w wojewódzkim ośrodku

ruchu drogowego.

5. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje

egzaminatorowi zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach.

Art. 63. 1. Egzaminator jest obowiązany:

1) przekazywać marszałkowi województwa:

a) nazwę i adres wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym jest

zatrudniony – najpóźniej do dnia rozpoczęcia wykonywania swoich

obowiązków,

b) informację o zmianie danych, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 9 oraz

ust. 3 pkt 2–5 – w terminie 14 dni od dnia ich zmiany;

2) corocznie uczestniczyć w warsztatach, o których mowa w art. 62 ust. 3;

3) do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać marszałkowi województwa

zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo, w roku ubiegłym, w warsztatach,

o których mowa w art. 62 ust. 3;

4) rzetelnie i bezstronnie wykonywać swoje obowiązki;

5) poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

6) posiadać w czasie przeprowadzania egzaminów legitymację egzaminatora

oraz okazywać ją na żądanie uprawnionego podmiotu.

1a. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie dotyczy osoby, która

uzyskała po raz pierwszy uprawnienia egzaminatora w tym samym roku, w którym

byłaby obowiązana uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego.

2. Egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega

ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu.

3. Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie

może podejmować zajęć zarobkowych bez zgody dyrektora wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 78/146

4. Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie

może jednocześnie prowadzić szkoleń dla osób ubiegających się o uzyskanie

uprawnienia do kierowania pojazdami.

5. Do egzaminatora zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego

stosuje się przepisy art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1, 3 i 4 oraz

art. 14 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. poz. 1584, z

2008 r. poz. 1458, z 2009 r. poz. 1375, z 2010 r. poz. 1228 oraz z 2015 r. poz. 1635).

6. Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego jest

obowiązany informować na bieżąco dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego, w którym wykonuje czynności egzaminatora, o:

1) osobach, o których mowa w art. 57 pkt 1;

2) instruktorach lub wykładowcach, o których mowa w art. 57 pkt 2;

3) właścicielach lub osobach zarządzających podmiotami, o których mowa

w art. 57 pkt 3.

7. Informację, o której mowa w ust. 6, składa się pisemnie w formie

oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej

z art. 233 Kodeksu karnego.

Art. 63a. W przypadku egzaminatora posiadającego uprawnienia instruktora

lub wykładowcy obowiązek, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2, uznaje się za

spełniony także po dostarczeniu marszałkowi województwa, w trybie

art. 63 ust. 1 pkt 3, zaświadczenia lub kopii zaświadczenia potwierdzającego

uczestnictwo w warsztatach, o których mowa w art. 35 ust. 6.

Art. 64. 1. Egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, jest

przeprowadzany przez komisję weryfikacyjną powołaną przez ministra właściwego

do spraw transportu.

2. Do komisji, o której mowa w ust. 1, są powoływani:

1) przewodniczący komisji – przedstawiciel ministra właściwego do spraw

transportu;

2) członkowie komisji – osoby posiadające uprawnienia egzaminatora w zakresie

wszystkich kategorii prawa jazdy do przeprowadzenia egzaminu w zakresie

kategorii A, B, C, D i T prawa jazdy lub uprawnienia egzaminatora w zakresie

2017-04-13

©Telksinoe s. 79/146

pozwolenia na kierowanie tramwajem do przeprowadzenia egzaminu

w zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem;

3) sekretarz komisji.

3. Komisja przeprowadza egzamin w składzie:

1) przewodniczący komisji;

2) 4 członków komisji;

3) sekretarz komisji.

4. W przypadku przeprowadzania wyłącznie części teoretycznej egzaminu

weryfikacyjnego skład komisji może zostać ograniczony do przewodniczącego

komisji, 2 członków komisji i sekretarza komisji.

5. Przewodniczący komisji, przed egzaminem, ustala skład komisji.

6. Osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 2, muszą posiadać co najmniej

10-letnią praktykę w przeprowadzaniu egzaminów na prawo jazdy lub 3-letnią

praktykę w przeprowadzaniu egzaminów na pozwolenie na kierowanie tramwajem.

7. Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny

regulamin zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw transportu.

7a. Na egzaminie, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, stosuje się pytania

egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw transportu. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście

egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

7b. Na wniosek osoby, która uzyskała negatywny wynik egzaminu, podmiot

organizujący egzamin udostępnia tej osobie do wglądu pytania egzaminacyjne, na

które osoba ta udzieliła nieprawidłowej odpowiedzi, wraz z informacją o brzmieniu

odpowiedzi prawidłowych.

8. Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa,

której jest dysponentem, środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę.

Art. 65. 1. Sprawdzenia niezbędnych umiejętności osoby ubiegającej się

o kartę rowerową dokonuje:

1) nauczyciel posiadający specjalistyczne przeszkolenie z zakresu ruchu

drogowego organizowane nieodpłatnie w wojewódzkim ośrodku ruchu

drogowego;

2017-04-13

©Telksinoe s. 80/146

2) policjant lub policjant w stanie spoczynku, posiadający specjalistyczne

przeszkolenie z zakresu ruchu drogowego;

3) egzaminator;

4) instruktor.

2. Sprawdzenie umiejętności odbywa się w jednostce prowadzącej zajęcia

w obecności nauczyciela, rodzica lub opiekuna.

Art. 66. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony

Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania w stosunku do jednostek przeprowadzających

egzaminy państwowe dotyczące wyposażenia, warunków lokalowych oraz

placu manewrowego z uwzględnieniem odpowiednio wymagań określonych

w art. 28 ust. 2 pkt 1;

2) szczegółowy program kursu kwalifikacyjnego;

3) ramowy program 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla

egzaminatorów;

4) szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób:

a) organizacji i przeprowadzania egzaminu państwowego oraz wzory

stosowanych dokumentów,

b) organizacji i przeprowadzania kursu kwalifikacyjnego oraz wzory

stosowanych dokumentów,

c) organizacji obiegu oraz postępowania z dokumentami dotyczącymi osób

przystępujących do egzaminu państwowego oraz do kursu

kwalifikacyjnego,

d) prowadzenia dokumentacji przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego;

5) szczegółowe warunki i zakres egzaminu, o którym mowa

w art. 58 ust. 1 pkt 7;

6) wysokość:

a) opłaty za przeprowadzenie egzaminu państwowego, przy czym wysokość

opłaty za przeprowadzenie części teoretycznej egzaminu w zakresie

uprawnień każdej kategorii prawa jazdy nie może przekroczyć 50 zł, a za

przeprowadzenie części praktycznej:

2017-04-13

©Telksinoe s. 81/146

– 200 zł w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A,

B1, B, C1, D1 lub T albo uprawnienia do kierowania tramwajem,

– 250 zł w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B+E, C1+E, C,

C+E, D, D+E lub D1+E,

b) opłaty za egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, przy czym jej

wysokość nie może przekroczyć 400 zł za egzamin przeprowadzany

w zakresie uprawnień poszczególnych kategorii prawa jazdy lub

uprawnienia do kierowania tramwajem,

c) opłaty za wpis do ewidencji egzaminatorów, przy czym jej wysokość nie

może przekroczyć 50 zł,

d) stawek wynagrodzenia członków komisji weryfikacyjnej powoływanej

przez ministra właściwego do spraw transportu;

7) wzór i sposób nadawania numeru ewidencyjnego egzaminatora;

8) wzór legitymacji i pieczęci imiennej egzaminatora.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:

1) obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2) konieczność zapewnienia właściwych i bezpiecznych warunków

przeprowadzania egzaminu państwowego gwarantujących obiektywne i pełne

sprawdzenie wiedzy i umiejętności osób przystępujących do tego egzaminu;

3) konieczność zapewnienia właściwych kwalifikacji członków komisji

powoływanej przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

gwarantujących obiektywne i pełne sprawdzenie wiedzy i umiejętności osób

niepełnosprawnych przystępujących do egzaminu państwowego;

4) konieczność zapewnienia wysokich kwalifikacji egzaminatorów oraz

członków komisji weryfikacyjnej powoływanej przez ministra właściwego do

spraw transportu;

5) konieczność zabezpieczenia obiegu dokumentów związanych z egzaminem

przed dostępem i możliwością ingerencji osób nieupoważnionych;

6) koszty rzeczowe i osobowe związane z prowadzeniem ewidencji

egzaminatorów oraz z przeprowadzaniem egzaminów państwowych;

7) nakład pracy członków komisji weryfikacyjnej;

8) potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur nadawania egzaminatorom

numerów ewidencyjnych;

2017-04-13

©Telksinoe s. 82/146

9) potrzebę ujednolicenia dokumentów i ich prawidłowego zabezpieczenia przed

podrobieniem lub przerobieniem.

Rozdział 11

Nadzór nad sprawdzaniem kwalifikacji

Art. 67. 1. Marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem

egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego:

1) rozpatruje skargi dotyczące egzaminu;

2) kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie

przeprowadzania egzaminów;

3) wydaje zalecenia pokontrolne;

4) unieważnia egzamin;

5) zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego

egzaminów;

6) skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów;

7) występuje do zarządu województwa z wnioskiem o odwołanie dyrektora

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego z zajmowanego stanowiska;

8) prowadzi analizę:

a) kwartalną w zakresie średniej zdawalności osób egzaminowanych

w danym ośrodku,

b) bieżącą w zakresie skarg złożonych na ośrodek;

9) przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami;

10) kieruje na egzamin egzaminatora skreślonego z ewidencji egzaminatorów.

2. Przy sprawowaniu nadzoru z marszałkiem województwa współpracują:

1) Policja – w zakresie kontroli przeprowadzania praktycznej części egzaminu;

2) administrator centralnej ewidencji kierowców – w zakresie przekazywania

informacji o naruszeniach przepisów ruchu drogowego popełnionych przez

kierowców, którzy zdali egzamin w danym wojewódzkim ośrodku ruchu

drogowego.

Art. 68. 1. Skargę dotyczącą egzaminu państwowego wraz z jej

uzasadnieniem składa się w terminie 14 dni od dnia, w którym był przeprowadzany

egzamin, do marszałka województwa, za pośrednictwem dyrektora wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 83/146

1a. Egzaminator jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego

w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy.

2. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego przesyła skargę wraz

z wyjaśnieniami i niezbędną dokumentacją, w tym odpowiednio z zapisem

przebiegu praktycznej części egzaminu państwowego, o którym mowa

w art. 54 ust. 1 albo art. 54 ust. 3, lub wraz z pisemną informacją egzaminatora

nadzorującego, o którym mowa w art. 54 ust. 6, w terminie 14 dni od dnia jej

złożenia.

3. Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego prowadzi rejestr skarg.

Art. 69. 1. Marszałek województwa kontroluje wojewódzki ośrodek ruchu

drogowego:

1) co najmniej raz na pół roku;

2) jeżeli analizy, o których mowa w art. 67 ust. 1 pkt 8, wskazują na

nieprawidłowe działanie ośrodka.

2. Analizę, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 8 lit. a, sporządza marszałek

województwa na podstawie danych uzyskanych z wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego.

3. Marszałek województwa w ramach kontroli działalności wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów państwowych

sprawdza w szczególności:

1) spełnianie przez ośrodek wymagań dotyczących wyposażenia, warunków

lokalowych oraz placu manewrowego;

2) zgodność egzaminu z wymaganiami określonymi w ustawie i przepisach

wydanych na podstawie art. 66;

3) kwalifikacje osób przeprowadzających egzamin.

4. Kontrolę przeprowadza upoważniona przez marszałka województwa osoba,

która ma prawo:

1) żądania od egzaminatorów i pracowników wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych

nośników informacji, w szczególności zapisów, o których mowa w art. 54,

oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem

kontroli;

2017-04-13

©Telksinoe s. 84/146

2) wstępu na teren i do pomieszczeń wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

oraz do pojazdów wykorzystywanych do przeprowadzania egzaminów;

3) wstępu na teren podmiotu wykonującego przewozy tramwajem, o którym

mowa w art. 51 ust. 5;

4) uczestnictwa w przeprowadzanym egzaminie państwowym.

5. Po przeprowadzeniu kontroli osoba ją przeprowadzająca sporządza pisemny

protokół z dokonanych czynności i stwierdzonego w ich wyniku stanu faktycznego.

Protokół podpisuje osoba reprezentująca, odpowiednio do miejsca prowadzenia

kontroli, wojewódzki ośrodek ruchu drogowego lub podmiot wykonujący przewozy

tramwajem, która może wnieść do protokołu ewentualne zastrzeżenia lub odmówić

jego podpisania. W przypadku odmowy podpisania protokołu sporządza się

stosowną adnotację w protokole.

Art. 70. 1. Marszałek województwa zawiesza przeprowadzanie przez

wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów państwowych, jeżeli:

1) ośrodek nie spełnia wymagań dotyczących wyposażenia, warunków

lokalowych oraz placu manewrowego;

2) w wyniku kontroli stwierdzono rażące uchybienia w zakresie, o którym mowa

w art. 69 ust. 3 pkt 2 i 3.

2. Przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów

państwowych w zakresie uzyskiwania uprawnień określonej kategorii prawa jazdy

lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest zawieszane przez marszałka

województwa do czasu usunięcia uchybień.

Art. 71. 1. Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji

egzaminatorów, w przypadku:

1) śmierci egzaminatora;

2) niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa

w art. 58 ust. 1 pkt 1–9;

3) nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia

potwierdzającego uczestnictwo, w roku ubiegłym, w warsztatach, o których

mowa w art. 62 ust. 3;

4) dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez:

2017-04-13

©Telksinoe s. 85/146

a) wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób

niezgodny z przepisami ustawy,

b) przeprowadzenie egzaminu w przypadkach określonych w art. 57,

c) potwierdzenie nieprawdy w dokumentach dotyczących egzaminu.

2. Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji:

1) z urzędu;

2) na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2–4 marszałek województwa

wydaje decyzję administracyjną.

4. W przypadku skreślenia z ewidencji egzaminatora, który dopuścił się

rażącego naruszenia przepisów z zakresu egzaminowania, ponowny wpis do

ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym

decyzja administracyjna o skreśleniu stała się ostateczna.

5. Marszałek województwa kieruje egzaminatora, o którym mowa w ust. 4, na

egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, w przypadku jeżeli osoba ta

wystąpiła o ponowny wpis do ewidencji egzaminatorów. Skierowanie można wydać

po upływie co najmniej 2 lat od dnia, w którym decyzja administracyjna

o skreśleniu z ewidencji egzaminatorów stała się ostateczna.

6. W przypadku skreślenia z ewidencji egzaminatora ze względu, o którym

mowa w ust. 1 pkt 3, ponowny wpis do ewidencji może być dokonany po odbyciu

warsztatów doskonalenia zawodowego.

Art. 72. 1. Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej,

unieważnia egzamin państwowy, jeżeli:

1) egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2;

2) był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione

nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

2. Marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy:

1) z urzędu;

2) na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

3. Unieważniony egzamin przeprowadza się ponownie na koszt

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 86/146

Art. 73. 1. Nadzór nad sprawdzaniem umiejętności osoby ubiegającej się

o kartę rowerową sprawuje właściwy organ nadzoru odpowiednio do miejsca,

w którym jest ono wykonywane.

2. Przedstawiciel organu nadzoru, o którym mowa w ust. 1, w ramach

prowadzonego nadzoru jest obowiązany:

1) rozpatrywać skargi;

2) prowadzić kontrole w zakresie warunków, przebiegu i sposobu sprawdzenia

umiejętności;

3) podejmować działania w celu niezwłocznego wyeliminowania stwierdzonych

nieprawidłowości.

Art. 74. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres, warunki i tryb przeprowadzenia kontroli,

o której mowa w art. 69, oraz wzory stosowanych przy tym dokumentów,

uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju zakresu, warunków i trybu

przeprowadzanej kontroli oraz zapewnienia jej efektywności.

Art. 74a. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb przekazywania marszałkowi województwa przez administratora

centralnej ewidencji kierowców informacji o naruszeniach przepisów ruchu

drogowego przez kierowców, którzy zdali egzamin w danym wojewódzkim

ośrodku ruchu drogowego, uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju

systemu przekazywania informacji.

Rozdział 12

Badanie lekarskie

Art. 75. 1. Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej

„badaniem lekarskim”, podlega, z zastrzeżeniem ust. 4:

1) osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem,

pojazdami silnikowymi lub uprawnienia do kierowania tramwajem;

2) osoba przedłużająca ważność prawa jazdy określonej kategorii lub pozwolenia

na kierowanie tramwajem;

2017-04-13

©Telksinoe s. 87/146

3) osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem

cofniętego ze względu na stan zdrowia;

4) kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub

środka działającego podobnie do alkoholu;

5) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem,

jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia;

6) osoba występująca o zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym

lub przewożącym wartości pieniężne albo o przedłużenie ważności tego

dokumentu.

2. Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się:

1) na wniosek osoby w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3 i 6;

2) na podstawie skierowania w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5.

3. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje się za spełniony – w zakresie

odpowiednich kategorii prawa jazdy – w przypadku osoby, która posiada ważne

orzeczenie lekarskie, wydane na podstawie art. 34 ust. 1 lub art. 60 lub na podstawie

art. 39j ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

4. Osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem podlega

okresowym badaniom lekarskim w terminach określonych w art. 34 ust. 5.

Art. 76. 1. Badanie lekarskie jest wykonywane w zakresie:

1) uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T;

2) uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E;

3) uprawnienia do kierowania tramwajem;

4) zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym

wartości pieniężne, określonym w prawie jazdy kategorii:

a) A1, A2 i A,

b) B1, B i B+E,

c) C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.

2. Badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem

badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

3. Badanie lekarskie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do

kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz osoby ubiegającej się o wydanie

2017-04-13

©Telksinoe s. 88/146

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej jest finansowane z części budżetu państwa, której

dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

4. Badanie lekarskie osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na

kierowanie pojazdem uprzywilejowanym jednostki organizacyjnej służb podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych jest

finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych.

5. Badanie lekarskie osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na

kierowanie pojazdem uprzywilejowanym ochotniczej straży pożarnej jest

finansowane z budżetu gminy.

Art. 77. 1. Lekarzem uprawnionym do przeprowadzania badań lekarskich,

zwanym dalej „uprawnionym lekarzem”, jest osoba łącznie spełniająca następujące

wymagania:

1) posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza;

2) posiadająca co najmniej 5-letni staż w zawodzie lekarza;

3) posiadająca:

a) specjalizację w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy albo

b) inną specjalizację i dodatkowe szkolenie określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 81 ust. 1;

4) która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo

przeciwko wiarygodności dokumentów;

5) wpisana do ewidencji uprawnionych lekarzy.

2. Ewidencję uprawnionych lekarzy prowadzi marszałek województwa, który:

1) wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki określone

w ust. 1 pkt 1–4;

2) wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji;

3) nadaje numer ewidencyjny uprawnionemu lekarzowi;

4) odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku gdy osoba:

a) nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–4,

2017-04-13

©Telksinoe s. 89/146

b) została skreślona z ewidencji w związku ze stwierdzeniem rażących

nieprawidłowości w wykonywaniu lub dokumentowaniu badań

lekarskich – w okresie, o którym mowa w art. 80 ust. 6.

3. W ewidencji uprawnionych lekarzy umieszcza się następujące dane lekarza:

1) numer ewidencyjny;

2) imię i nazwisko;

3) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię,

numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa,

które wydało ten dokument;

4) adres zamieszkania;

5) numer prawa wykonywania zawodu;

6) adres jednostki organizacyjnej, w której przeprowadza badania.

4. Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej,

stanowi dochód samorządu województwa.

Art. 78. Osoba podlegająca badaniu lekarskiemu jest obowiązana wypełnić

oświadczenie, w formie ankiety, dotyczące stanu zdrowia, pod rygorem

odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 Kodeksu karnego. Ankietę składa

się uprawnionemu lekarzowi.

Art. 79. 1. W ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz może skierować

osobę badaną na konsultację do lekarza specjalisty lub psychologa albo zlecić

przeprowadzenie pomocniczych badań diagnostycznych.

2. Uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje

osobie badanej orzeczenie lekarskie.

3. Orzeczenie lekarskie może zawierać wynikające ze stanu zdrowia

ograniczenia w zakresie:

1) terminu ważności uprawnienia do kierowania pojazdami;

2) pojazdów, którymi może kierować osoba badana, ich wyposażenia,

oznakowania lub przystosowania;

3) specjalnych wymagań wobec osoby kierującej pojazdem.

4. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią

orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie

ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na

2017-04-13

©Telksinoe s. 90/146

podstawie art. 81. Ponowne badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby

badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

5. Jednostka, o której mowa w ust. 4, mająca przeprowadzać badania w trybie

odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym

w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne.

6. Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się

pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za

pośrednictwem lekarza, który je wydał.

7. Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania

lekarskiego jest ostateczne.

8. W przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim zostały stwierdzone

przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem albo wynikające ze stanu

zdrowia ograniczenia, o których mowa w ust. 3, uprawniony lekarz przesyła jego

kopię:

1) jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek

o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego;

2) staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po

upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na

badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo

orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania.

9. W przypadku, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, do kopii orzeczenia

lekarskiego uprawniony lekarz załącza kopię dokumentacji związanej

z przeprowadzonym badaniem.

10. W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, w przypadku

określonym w ust. 8 pkt 2, kopię orzeczenia lekarskiego uprawniony lekarz

przesyła marszałkowi województwa mazowieckiego.

Art. 80. 1. Marszałek województwa sprawuje nadzór nad wykonywaniem

badań lekarskich i wydawaniem orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem.

2. Marszałek województwa w ramach nadzoru:

1) prowadzi kontrolę:

a) wykonywania badań lekarskich,

b) dokumentacji prowadzonej w związku z tymi badaniami,

c) wydawanych orzeczeń;

2017-04-13

©Telksinoe s. 91/146

2) skreśla uprawnionego lekarza z ewidencji uprawnionych lekarzy.

3. Kontrolę, o której mowa w ust. 2 pkt 1, przeprowadza upoważniony przez

marszałka województwa uprawniony lekarz.

4. Marszałek województwa skreśla uprawnionego lekarza z ewidencji

uprawnionych lekarzy, w przypadku:

1) śmierci lekarza;

2) gdy lekarz przestał spełniać co najmniej jedno z wymagań określonych

w art. 77 ust. 1 pkt 1–4;

3) stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu lub

dokumentowaniu badań lekarskich.

5. W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, marszałek

województwa wydaje decyzję administracyjną.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, ponowne nabycie uprawnień,

o których mowa w art. 77, może nastąpić po upływie 2 lat od dnia, w którym

decyzja o skreśleniu z ewidencji uprawnionych lekarzy stała się ostateczna.

Art. 81. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego;

2) zakres:

a) badań lekarskich,

b) konsultacji u lekarzy specjalistów,

c) pomocniczych badań diagnostycznych;

3) jednostki uprawnione do przeprowadzania badań, o których mowa

w art. 75 ust. 1 pkt 3–5 oraz w art. 79 ust. 4 i 5;

4) wzory stosowanych dokumentów oraz wzór pieczątki uprawnionego lekarza;

5) dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b;

6) podmioty uprawnione do przeprowadzania szkoleń lekarzy w zakresie badań

kierowców oraz ramowy program ich szkolenia;

7) wysokość opłaty:

a) za badanie lekarskie, przy czym maksymalna jej wysokość nie może

przekroczyć 200 zł,

b) za wpis do ewidencji, o którym mowa w art. 77 ust. 2 pkt 1, przy czym

nie może ona przekroczyć 50 zł.

2017-04-13

©Telksinoe s. 92/146

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:

1) zróżnicowane wymagania zdrowotne, kryteria oceny stanu zdrowia osoby

poddanej badaniu oraz przyczyny przeprowadzania badania lekarskiego;

2) przepisy Unii Europejskiej odnoszące się do badań, o których mowa

w ust. 1 pkt 2;

3) konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu merytorycznego jednostek

uprawnionych do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego

i podmiotów uprawnionych do przeprowadzania szkolenia lekarzy;

4) potrzebę ujednolicenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 4;

5) konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu kwalifikacji uprawnionego

lekarza i posiadania przez niego dodatkowej wiedzy;

6) wysokość rzeczywistych kosztów związanych z przeprowadzeniem badania

lekarskiego.

Rozdział 13

Badanie psychologiczne

Art. 82. 1. Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia

istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem,

zwanym dalej „badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu”,

podlega:

1) osoba ubiegająca się o:

a) uzyskanie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C,

C+E, D1, D1+E, D i D+E lub uprawnienia do kierowania tramwajem,

b) przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2,

A, B1, B, B+E i T, wobec której wydana została decyzja o cofnięciu

uprawnienia w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3,

c) przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem, cofniętego ze

względu na istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdami;

2) osoba przedłużająca ważność uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii

C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E lub pozwolenia na kierowanie

tramwajem;

2017-04-13

©Telksinoe s. 93/146

3) kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli był

sprawcą wypadku drogowego, w następstwie którego inna osoba poniosła

śmierć lub doznała obrażeń, o których mowa w art. 156 § 1 lub

art. 157 § 1 Kodeksu karnego;

4) kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli:

a) kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu,

b) przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów

ruchu drogowego,

c) w okresie próbnym popełnił co najmniej dwa wykroczenia w ruchu

drogowym przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji;

5) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem,

jeżeli w wyniku badania lekarskiego tej osoby została stwierdzona możliwość

istnienia poważnych przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem;

6) osoba ubiegająca się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne albo o przedłużenie

terminu ważności tego dokumentu.

7) (uchylony)

2. Badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu podlegają

również:

1) kandydat na instruktora i instruktor – w celu ustalenia istnienia lub braku

przeciwwskazań do wykonywania czynności instruktora;

2) kandydat na egzaminatora i egzaminator – w celu ustalenia istnienia lub braku

przeciwwskazań do wykonywania czynności egzaminatora.

3. Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2, przeprowadza się

w zakresie:

1) uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E;

2) uprawnienia do kierowania tramwajem.

4. Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i c oraz pkt 3–5, przeprowadza

się w zakresie:

1) uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T;

2) uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E;

2017-04-13

©Telksinoe s. 94/146

3) uprawnienia do kierowania tramwajem.

5. Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, przeprowadza się w zakresie

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości

pieniężne, określonym w prawie jazdy kategorii:

1) A1, A2 i A;

2) B1, B i B+E;

3) C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.

6. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje się za spełnione –

w zakresie odpowiednich kategorii prawa jazdy – w przypadku osoby, która posiada

ważne orzeczenie psychologiczne, wydane na podstawie art. 34 ust. 4 lub art. 60 lub

na podstawie art. 39k ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Art. 83. 1. Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu jest

przeprowadzane przez uprawnionego do wykonywania tych badań psychologa,

zwanego dalej „uprawnionym psychologiem”, w pracowni psychologicznej

prowadzonej przez:

1) przedsiębiorcę wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących

pracownię psychologiczną;

2) jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej – w zakresie

badań osób na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

3) jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub zakład opieki zdrowotnej

nadzorowany przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

4) jednostkę sektora finansów publicznych.

2. Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu jest

przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa

w art. 229 Kodeksu pracy.

3. Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby

ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem

silnikowym lub zespołem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz

osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest finansowane

z części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

2017-04-13

©Telksinoe s. 95/146

4. Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby

ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym

przeprowadzone przez jednostkę organizacyjną służb podległych lub

nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub zakład

opieki zdrowotnej nadzorowany przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

jest finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw wewnętrznych.

5. Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby

ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym

ochotniczej straży pożarnej jest finansowane z budżetu gminy.

Art. 84. 1. Uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania

psychologicznego w zakresie psychologii transportu, wydaje osobie badanej

orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych

do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich czynności, o których

mowa w art. 82 ust. 2, zwane dalej „orzeczeniem psychologicznym”.

2. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, którzy nie zgadzają się

z treścią orzeczenia psychologicznego, mogą wystąpić z wnioskiem

o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego do wojewódzkiego

ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby

badanej. Ponowne badanie przeprowadza się na koszt osoby badanej, z wyjątkiem

badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

3. Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego

w zakresie psychologii transportu składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia

otrzymania orzeczenia psychologicznego, za pośrednictwem uprawnionego

psychologa, który je wydał.

4. Orzeczenie psychologiczne wydane po przeprowadzeniu ponownego

badania psychologicznego jest ostateczne.

5. W przypadku gdy orzeczenie psychologiczne zawiera przeciwwskazania,

o których mowa w ust. 1, kopię orzeczenia uprawniony psycholog przesyła:

1) jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła lub podmiot

złożył wniosek o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego;

2) staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po

upływie 14 dni od daty badania, jeżeli osoba badana nie złożyła wniosku

2017-04-13

©Telksinoe s. 96/146

o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie psychologiczne

zostało wydane w wyniku ponownego badania.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do kopii orzeczenia

psychologicznego uprawniony psycholog załącza kopię dokumentacji związanej

z przeprowadzonym badaniem.

7. W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, w przypadku

określonym w ust. 5 pkt 2, kopię orzeczenia psychologicznego przesyła się

marszałkowi województwa mazowieckiego.

Art. 85. 1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia pracowni

psychologicznej wykonującej badania psychologiczne w zakresie psychologii

transportu jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu

do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną.

2. Pracownię psychologiczną może prowadzić przedsiębiorca, który:

1) posiada zestaw metod badawczych i urządzeń, określonych metodyką, oraz

warunki lokalowe, gwarantujące wykonywanie badań psychologicznych,

zgodnie ze standardami określonymi w metodyce;

2) zatrudnia co najmniej jednego uprawnionego psychologa lub sam jest takim

psychologiem;

3) nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów

– dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej.

3. Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców

prowadzących pracownię psychologiczną jest marszałek województwa właściwy ze

względu na miejsce prowadzenia działalności.

4. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną

jest dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane:

1) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca

zamieszkania;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym – o ile

taki numer jest wymagany;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy – o ile taki posiada;

2017-04-13

©Telksinoe s. 97/146

4) numer identyfikacji statystycznej (REGON) – o ile taki numer przedsiębiorca

posiada;

5) oznaczenie i adres pracowni psychologicznej;

6) imię i nazwisko uprawnionego psychologa prowadzącego w pracowni

psychologicznej badania psychologiczne wraz z jego numerem

ewidencyjnym.

5. Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię

psychologiczną przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie następującej

treści:

„Oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców

prowadzących pracownię psychologiczną są kompletne i zgodne

z prawdą;

2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności

gospodarczej w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznych,

określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.”.

6. Oświadczenie powinno również zawierać:

1) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca

zamieszkania;

2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem

imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

7. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną

umieszcza się dane, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania,

jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze i numer

ewidencyjny pracowni psychologicznej.

8. Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców

prowadzących pracownię psychologiczną, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej, i wydaje zaświadczenie o dokonaniu wpisu.

9. Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć marszałkowi województwa, który

wpisał go do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną,

pisemną informację o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa

w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia.

2017-04-13

©Telksinoe s. 98/146

10. Opłata, o której mowa w ust. 8, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi

dochód samorządu województwa.

Art. 86. 1. Jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej,

jednostka organizacyjna służb podległych lub nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub zakład opieki zdrowotnej nadzorowany

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz jednostka sektora finansów

publicznych mogą prowadzić pracownię psychologiczną w zakresie określonym

odpowiednio w art. 83 ust. 1 po spełnieniu wymagań, o których mowa

w art. 85 ust. 2 pkt 1 i 2.

2. Jednostki, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają marszałka województwa

o rozpoczęciu działalności pracowni psychologicznych najpóźniej na 14 dni przed

dniem jej rozpoczęcia.

3. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się:

1) nazwę jednostki oraz oznaczenie jej adresu i siedziby;

2) oznaczenie i adres pracowni psychologicznej;

3) imiona i nazwiska uprawnionych psychologów wykonujących badania

psychologiczne wraz z ich numerami ewidencyjnymi.

4. Marszałek województwa prowadzi ewidencję jednostek, o których mowa

w ust. 1. W ewidencji umieszcza się dane, o których mowa w ust. 3, numer

jednostki w tej ewidencji oraz numer ewidencyjny pracowni psychologicznej.

5. Marszałek województwa wpisuje do ewidencji jednostki, o których mowa

w ust. 1, po otrzymaniu zawiadomienia.

6. Jednostki, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przekazywać

marszałkowi województwa informacje w formie pisemnej:

1) o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 – w terminie 14 dni od dnia ich

zmiany;

2) o zakończeniu działalności w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej

– w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia.

7. Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, skreśla

jednostki, o których mowa w ust. 1, z ewidencji, o której mowa w ust. 4:

1) z urzędu;

2) na wniosek Ministra Obrony Narodowej.

2017-04-13

©Telksinoe s. 99/146

Art. 87. 1. Badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu są

wykonywane przez uprawnionego psychologa.

2. Uprawnionym psychologiem jest osoba, która:

1) posiada tytuł zawodowy magistra uzyskany na kierunku psychologia;

2) ukończyła z wynikiem pozytywnym podyplomowe studia w zakresie

psychologii transportu prowadzone przez uczelnię prowadzącą studia wyższe

na kierunku psychologia;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione

w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko

wiarygodności dokumentów;

4) została wpisana do ewidencji uprawnionych psychologów.

3. Ewidencję uprawnionych psychologów prowadzi marszałek województwa

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania, który:

1) wpisuje, w drodze decyzji administracyjnej, do ewidencji, za opłatą oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki, o których mowa

w ust. 2 pkt 1–3;

2) wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji;

3) nadaje numer ewidencyjny uprawnionemu psychologowi;

4) odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku osoby:

a) niespełniającej wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3,

b) skreślonej z ewidencji w związku ze stwierdzeniem rażących

nieprawidłowości w wykonywaniu lub dokumentowaniu badań

psychologicznych – w okresie, o którym mowa w art. 88 ust. 8,

c) wobec której orzeczono, prawomocnym wyrokiem sądu środek karny

w postaci zakazu wykonywania zawodu psychologa – w okresie

obowiązywania tego zakazu,

d) którą pozbawiono prawa wykonywania zawodu psychologa

prawomocnym orzeczeniem komisji dyscyplinarnej, o której mowa

w ustawie z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie

zawodowym psychologów (Dz. U. poz. 763 i 1798 oraz z 2009 r. poz.

120 i 753).

4. W ewidencji umieszcza się następujące dane uprawnionego psychologa:

2017-04-13

©Telksinoe s. 100/146

1) numer ewidencyjny;

2) imię i nazwisko;

3) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię,

numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa,

które wydało ten dokument;

4) adres zamieszkania;

5) oznaczenie pracowni psychologicznej, w której wykonuje on badania;

6) datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.

5. Opłata, o której mowa w ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej,

stanowi dochód samorządu województwa.

6. Uprawniony psycholog jest obowiązany:

1) przekazać marszałkowi województwa:

a) oznaczenie pracowni psychologicznej, w której wykonuje badania –

najpóźniej do dnia rozpoczęcia badań,

b) informację o zmianie danych, o których mowa w ust. 4 pkt 2–5 –

w terminie 14 dni od dnia ich zmiany;

2) poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

3) posiadać podczas wykonywania badań zaświadczenie o wpisie do ewidencji

oraz okazywać je na żądanie uprawnionego podmiotu.

Art. 88. 1. Marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem

badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, z zastrzeżeniem

art. 89 ust. 1.

2. W ramach sprawowanego nadzoru marszałek województwa:

1) rozpatruje skargi;

2) przeprowadza kontrolę w zakresie:

a) trybu, zakresu i sposobu przeprowadzania badań psychologicznych

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 1,

b) prowadzonej dokumentacji,

c) wydawanych orzeczeń,

d) warunków lokalowych,

e) spełniania przez uprawnionego psychologa warunków, o których mowa

w art. 87 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 lit. c i d;

2017-04-13

©Telksinoe s. 101/146

3) w przypadku stwierdzenia naruszeń warunków wykonywania działalności

wyznacza termin ich usunięcia;

4) wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia pracowni

psychologicznej w zakresie psychologii transportu;

5) wydaje decyzję administracyjną o skreśleniu psychologa z ewidencji

uprawnionych psychologów.

3. Kontrolę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, przeprowadza z upoważnienia

marszałka województwa uprawniony psycholog.

4. Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o zakazie

prowadzenia przez przedsiębiorcę pracowni psychologicznej w zakresie

psychologii transportu, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców

prowadzących pracownię psychologiczną, jeżeli przedsiębiorca:

1) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 85 ust. 5, niezgodne ze stanem

faktycznym;

2) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej w wyznaczonym przez

marszałka województwa terminie;

3) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie

prowadzenia pracowni psychologicznej.

5. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej jest:

1) przeprowadzanie badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu

niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 90;

2) wydawanie orzeczeń psychologicznych niezgodnych ze stanem faktycznym;

3) odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2.

6. Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o skreśleniu

psychologa z ewidencji, w przypadku:

1) śmierci psychologa;

2) niespełnienia przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych

w art. 87 ust. 2 pkt 1–3;

3) stwierdzenia:

a) wielokrotnego przeprowadzenia badań psychologicznych niezgodnie

z obowiązującymi przepisami,

2017-04-13

©Telksinoe s. 102/146

b) potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej badań

psychologicznych;

4) orzeczenia wobec niego prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego

w postaci zakazu wykonywania zawodu psychologa – w okresie

obowiązywania tego zakazu;

5) pozbawienia go prawa wykonywania zawodu psychologa prawomocnym

orzeczeniem komisji dyscyplinarnej, o której mowa w ustawie z dnia

8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym

psychologów.

7. Marszałek województwa skreśla psychologa z ewidencji:

1) z urzędu;

2) na uzasadniony wniosek Ministra Obrony Narodowej.

8. W przypadku skreślenia psychologa z ewidencji, z przyczyn określonych

w ust. 6 pkt 3, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż

po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu stała się

ostateczna.

9. Nadzór nad jednostkami, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 i 4,

sprawuje marszałek województwa.

Art. 89. 1. Nadzór nad jednostką, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2,

sprawuje Minister Obrony Narodowej.

2. Minister Obrony Narodowej w ramach nadzoru:

1) rozpatruje skargi dotyczące pracowni psychologicznych;

2) przeprowadza kontrolę pracowni psychologicznych;

3) występuje do marszałka województwa z wnioskiem o:

a) skreślenie jednostki z ewidencji jednostek prowadzących pracownię

psychologiczną,

b) wydanie decyzji o skreśleniu psychologa, z przyczyn określonych

w art. 88 ust. 6 pkt 3, z ewidencji uprawnionych psychologów.

Art. 90. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

2017-04-13

©Telksinoe s. 103/146

1) szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób przeprowadzania badań

psychologicznych w zakresie psychologii transportu i wydawania orzeczeń

psychologicznych;

2) metodykę przeprowadzania badań psychologicznych, o której mowa

w art. 85 ust. 2 pkt 1;

3) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami

psychologicznymi w zakresie psychologii transportu oraz wzory stosowanych

dokumentów;

4) wzór zaświadczenia o wpisie do ewidencji uprawnionych psychologów;

5) wzór zaświadczenia o wpisie do rejestru przedsiębiorców prowadzących

pracownię psychologiczną;

6) szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna;

7) wysokości opłat:

a) za badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, przy czym

wysokość opłaty nie może przekroczyć 200 zł,

b) za wpis do rejestru przedsiębiorców, przy czym wysokość opłaty nie

może przekroczyć 600 zł,

c) za wpis do ewidencji uprawnionych psychologów, przy czym wysokość

opłaty nie może przekroczyć 50 zł.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się

w szczególności:

1) konieczność zapewnienia odpowiednich warunków do wykonywania

niezbędnego zakresu badań psychologicznych w zakresie psychologii

transportu;

2) konieczność zapewnienia wysokiego standardu badań;

3) konieczność zapewnienia prawidłowego obiegu dokumentów;

4) wysokość rzeczywistych kosztów związanych z przeprowadzaniem badań

psychologicznych w zakresie psychologii transportu oraz prowadzeniem

rejestru i ewidencji.

2017-04-13

©Telksinoe s. 104/146

Rozdział 14

Okres próbny

Art. 91. 1. Okres próbny dla osoby, która po raz pierwszy uzyskała prawo

jazdy kategorii B, trwa 2 lata, począwszy od dnia, w którym został jej wydany ten

dokument.

2. W okresie próbnym kierowca jest obowiązany:

1) odbyć między 4 a 8 miesiącem, licząc od dnia otrzymania prawa jazdy:

a) kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

b) praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym;

2) przedstawić staroście zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i kursu, o których

mowa w pkt 1, przed upływem 8 miesiąca, licząc od dnia otrzymania prawa

jazdy;

3) kierować wyłącznie pojazdem samochodowym oznakowanym z tyłu

i z przodu okrągłą nalepką barwy białej z zielonym symbolem liścia

klonowego – przez pierwsze 8 miesięcy tego okresu.

3. W okresie próbnym, przed upływem 8 miesiąca, licząc od dnia otrzymania

prawa jazdy, kierującemu pojazdem zabrania się:

1) przekraczania prędkości 50 km/h na obszarze zabudowanym, 80 km/h poza

obszarem zabudowanym oraz 100 km/h na autostradzie i drodze ekspresowej

dwujezdniowej;

2) kierowania pojazdem nieoznakowanym w sposób, o którym mowa

w ust. 2 pkt 3;

3) podejmowania pracy zarobkowej w charakterze kierowcy pojazdu

określonego w prawie jazdy kategorii B;

4) osobistego wykonywania działalności gospodarczej polegającej na kierowaniu

pojazdem określonym dla prawa jazdy kategorii B.

4. Przepis ust. 3 pkt 3 i 4 nie dotyczy osób, które uzyskały kwalifikację

wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, określonych w przepisach

rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

5. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób, które uzyskały prawo jazdy

kategorii B:

2017-04-13

©Telksinoe s. 105/146

1) po uprzednim cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art.

103 ust. 1 pkt 2 lub 3;

2) w trybie określonym w art. 14, w przypadku gdy:

a) wydanie polskiego prawa jazdy nastąpiło w okresie krótszym niż 2 lata

od dnia wydania zagranicznego prawa jazdy, począwszy od tego dnia,

b) ustalenie dnia wydania zagranicznego prawa jazdy nie jest możliwe,

począwszy od dnia wydania polskiego prawa jazdy.

Art. 92. 1. Starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu

próbnego:

1) o kolejne 2 lata, jeżeli w trakcie jego trwania kierowca popełnił dwa

wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stwierdzone w tym

okresie mandatem karnym, prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem

organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu

dyscyplinarnym;

2) o czas zatrzymania prawa jazdy w przypadku, o którym mowa

w art. 102 ust. 1 pkt 3.

2. Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje niezwłocznie

staroście informację o popełnieniu przez kierowcę dwóch wykroczeń przeciwko

bezpieczeństwu w komunikacji stwierdzonych w tym okresie mandatami karnymi

lub prawomocnymi wyrokami sądów, będących podstawą przedłużenia okresu

próbnego.

3. Starosta przesyła niezwłocznie informację o popełnieniu przez kierowcę

dwóch wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stwierdzonych w tym

okresie mandatami karnymi lub prawomocnymi wyrokami sądów, podając datę oraz

termin przedłużenia okresu próbnego:

1) kierowcy;

2) administratorowi centralnej ewidencji kierowców. Dodany ust. 4 w

<4. Przez wykroczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rozumie się czyny art. 92 wejdzie w

życie z dn.

popełnione przez kierującego pojazdem silnikowym lub motorowerem 4.06.2018 r. (Dz.

U. z 2015 r. poz.

określone w: 1273 i 2183 oraz z

2016 r. poz.

1) art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a w przypadku niestosowania się do 2001).

ograniczenia prędkości i jej przekroczenia o ponad 30 km/h lub art.

2017-04-13

©Telksinoe s. 106/146

98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r.

poz. 1094, 1485, 1634 i 1707);

2) art. 90, art. 92 § 1 lub 2 lub art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks

wykroczeń, w związku z niestosowaniem się odpowiednio do:

a) art. 24 ust. 5, 7 lub 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo

o ruchu drogowym lub znaków drogowych zabraniających

wyprzedzania,

b) art. 25 ust. 1–3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym lub znaków drogowych regulujących pierwszeństwo

przejazdu, sygnałów świetlnych zakazujących wjazdu za sygnalizator

lub poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub

uprawnione do jego kontroli, lub

c) art. 26 ust. 1–3 i 7, art. 27 ust. 1, 1a i 4 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.>

Art. 93. 1. Kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

o którym mowa w art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. a, prowadzi wojewódzki ośrodek ruchu

drogowego.

2. Kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest

prowadzony w formie zajęć o charakterze teoretycznym, trwających 2 godziny,

i obejmuje w szczególności przedstawienie:

1) czynników mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

2) problematyki wypadków drogowych;

3) psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu

drogowym.

3. Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego wydaje zaświadczenie

o ukończeniu kursu kierowcy, który uczestniczył we wszystkich przewidzianych

w programie zajęciach.

4. Kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest

prowadzony za opłatą.

5. Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 107/146

Art. 94. 1. Praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym,

o którym mowa w art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. b, prowadzi odpłatnie ośrodek

doskonalenia techniki jazdy.

2. Praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym jest

przeprowadzane w formie ćwiczeń praktycznych, trwających 1 godzinę, i ma na

celu:

1) uświadomienie niebezpieczeństw wynikających z nadmiernej

i niedostosowanej do warunków ruchu prędkości;

2) kształtowanie postawy defensywnej u osoby szkolonej.

3. Ośrodek doskonalenia techniki jazdy wydaje zaświadczenie o ukończeniu

szkolenia kierowcy, który uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie

zajęciach.

Art. 95. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe programy:

a) kursu dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

b) praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym;

2) wzory dokumentów związanych z przeprowadzaniem szkolenia i kursu,

o których mowa w pkt 1, a w szczególności wzory zaświadczeń o ich

ukończeniu;

3) wysokość opłaty za kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu

drogowego, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 100 zł;

4) wysokość opłaty za praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu

drogowym, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić:

1) okoliczności, przyczyny wypadków drogowych i ich konsekwencje oraz

konieczność przeciwdziałania wypadkom drogowym;

2) potrzebę ujednolicenia dokumentów stosowanych w związku

z przeprowadzaniem szkolenia i kursu;

3) koszty rzeczowe i osobowe związane z przeprowadzaniem zajęć.

2017-04-13

©Telksinoe s. 108/146

Rozdział 15

Nadzór nad kierującym

Art. 96. 1. Kierowca i osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie

tramwajem podlegają nadzorowi w zakresie:

1) przestrzegania przepisów ruchu drogowego;

2) spełniania wymagań określonych dla uzyskania i posiadania dokumentu

stwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem lub

tramwajem.

2. Nadzór sprawują:

1) organy kontroli ruchu drogowego – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2) starosta – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

3. Nadzór, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w stosunku do osoby, o której mowa

w art. 10 ust. 3, sprawuje marszałek województwa mazowieckiego.

Art. 97. 1. Starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby

posiadającej prawo jazdy wydane przez państwo członkowskie Unii Europejskiej

wymieni z urzędu to prawo jazdy na polskie krajowe prawo jazdy w przypadku:

1) wydania wyroku sądu, który orzekł zakaz prowadzenia pojazdów,

postanowienia sądu lub postanowienia prokuratora o zatrzymaniu prawa

jazdy;

2) otrzymania od organu kontroli ruchu drogowego wniosku o skierowanie osoby

na badanie lekarskie lub na badanie psychologiczne w zakresie psychologii

transportu;

3) zaistnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1.

2. Osobie, o której mowa w art. 10 ust. 3, wymiany prawa jazdy dokonuje

marszałek województwa mazowieckiego.

3. Do wymiany, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 11 i 14.

4. Wymienianego prawa jazdy nie wydaje się do czasu ustania przyczyny,

która spowodowała wymianę dokumentu.

Art. 98. 1. Kierowca lub osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie

tramwajem, która kierując pojazdem popełniła naruszenie przepisów ruchu

drogowego stwierdzone mandatem karnym, prawomocnym wyrokiem sądu lub

2017-04-13

©Telksinoe s. 109/146

orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu

dyscyplinarnym, otrzymuje punkty odpowiadające temu naruszeniu z dniem

uprawomocnienia się rozstrzygnięcia.

2. Naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, odpowiada określona liczba punktów

w skali od 0 do 10 w zależności od stopnia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu

drogowego i wagi naruszenia.

3. W przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę,

o której mowa w ust. 1, punkty im odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów

odpowiadających naruszeniom przekracza 10, osoba ta otrzymuje 10 punktów.

[4. Informacje o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, oraz odpowiadającej mu

liczbie punktów są przekazywane do centralnej ewidencji kierowców.]

<4. Dane o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, są przekazywane do Nowe brzmienie

ust. 4 i 6 w art. 98

centralnej ewidencji kierowców.> wejdzie w życie z

dn. 4.06.2018 r.

5. Informacje o otrzymanej liczbie punktów zgromadzone w centralnej (Dz. U. z 2015 r.

ewidencji kierowców usuwa się: poz. 1273 i 2183

oraz z 2016 r.

1) z upływem roku od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia; poz. 2001).

2) po uzyskaniu informacji o ukończeniu przez kierowcę kursu reedukacyjnego

w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego;

3) po uzyskaniu informacji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem

w trybie, o którym mowa w art. 103 ust. 1 pkt 2.

[6. Informacje o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, zgromadzone w

centralnej ewidencji kierowców usuwa się w przypadkach określonych w ust. 5, a w

przypadku naruszenia popełnionego w okresie próbnym, z upływem tego okresu,

jednak nie wcześniej niż po upływie terminu, o którym mowa w ust. 5 pkt 1.]

<6. Dane o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, zgromadzone

w centralnej ewidencji kierowców usuwa się z upływem 5 lat od dnia

uprawomocnienia się rozstrzygnięcia.>

Art. 99. 1. Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy

lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na:

1) kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli

istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji;

2) badanie lekarskie, jeżeli:

2017-04-13

©Telksinoe s. 110/146

a) kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu,

b) istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia;

3) badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli:

a) kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu,

b) przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów

ruchu drogowego,

c) w okresie próbnym popełniła dwa wykroczenia przeciwko

bezpieczeństwu w komunikacji,

d) kierując pojazdem spowodowała wypadek drogowy, w następstwie

którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń, o których mowa

w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego;

4) kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

z zastrzeżeniem ust. 3, jeżeli:

a) przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów

ruchu drogowego,

b) w okresie próbnym popełniła co najmniej dwa wykroczenia przeciwko

bezpieczeństwu w komunikacji;

5) kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej

i przeciwdziałania narkomanii, jeżeli kierowała pojazdem w stanie

nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie

do alkoholu.

2. Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1:

1) z urzędu:

a) na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych

w ramach wykonywania zadań własnych – w zakresie, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b,

b) na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej

ewidencji kierowców – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a,

pkt 3 lit. a–c oraz pkt 4 i 5,

2017-04-13

©Telksinoe s. 111/146

c) na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających

o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy – w zakresie, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b;

2) na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1

i pkt 3 lit. b i d.

3. Starosta przekazuje administratorowi centralnej ewidencji kierowców

informację o:

1) wydaniu skierowania na odpowiedni kurs reedukacyjny i jego ukończeniu,

o którym mowa w ust. 1 pkt 4 i 5;

2) wydaniu skierowania na badania i przeprowadzeniu badań, o których mowa

w ust. 1 pkt 2 i 3.

4. Nie stosuje się przepisu ust. 1 pkt 1 w przypadku, o którym mowa

w art. 97 ust. 1 pkt 2 i 3.

5. W przypadku osoby, o której mowa w art. 10 ust. 3, decyzję, o której mowa

w ust. 1, wydaje marszałek województwa mazowieckiego.

Art. 100. 1. Kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5,

prowadzi, za opłatą, wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.

2. Kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest

prowadzony w formie wykładów oraz zajęć warsztatowych i obejmuje

w szczególności przedstawienie:

1) skutków wypadków drogowych;

2) czynników mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

3) psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu

drogowym.

3. Kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej

i przeciwdziałania narkomanii jest prowadzony w formie wykładów i obejmuje

w szczególności przedstawienie:

1) skutków wypadków drogowych;

2) wpływu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu na funkcje

percepcyjne kierującego oraz na podejmowane przez niego decyzje w ruchu

drogowym;

2017-04-13

©Telksinoe s. 112/146

3) psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu

drogowym.

4. Kursy reedukacyjne, o których mowa w ust. 2 i 3, prowadzone są przez

osoby posiadające odpowiednią specjalistyczną wiedzę w tym zakresie.

5. Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego wydaje zaświadczenie

o ukończeniu kursu reedukacyjnego kierowcy, który uczestniczył we wszystkich

przewidzianych w programie zajęciach.

6. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego.

Art. 101. 1. Osoba skierowana na kurs reedukacyjny, o którym mowa

w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5, jest obowiązana do:

1) odbycia kursu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji

administracyjnej o skierowaniu;

2) przedstawienia staroście zaświadczenia o ukończeniu kursu w terminie

6 tygodni od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

3) uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście

zaświadczenia, o którym mowa w pkt 2.

2. Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3,

jest obowiązana do:

1) poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji

o skierowaniu;

2) przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub

orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia

decyzji o skierowaniu;

3) uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście

odpowiedniego orzeczenia, o którym mowa w pkt 2.

3. Osoba, o której mowa w art. 10 ust. 3, przedstawia odpowiedni dokument,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lub w ust. 2 pkt 2, marszałkowi województwa

mazowieckiego.

Art. 102. 1. Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa

jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy:

2017-04-13

©Telksinoe s. 113/146

1) upłynął termin ważności prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie

tramwajem – jeżeli dokument ten został przesłany przez organy kontroli ruchu

drogowego;

2) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie

przedstawiła w wymaganym terminie zaświadczenia o ukończeniu:

a) kursu dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

o którym mowa w art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. a,

b) praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym,

o którym mowa w art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. b,

c) kursów reedukacyjnych, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5;

3) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie

przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia:

a) o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2,

b) o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1;

4)12) kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h

na obszarze zabudowanym;

5) kierujący pojazdem silnikowym przewozi osoby w liczbie przekraczającej

liczbę miejsc określoną w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym)

lub wynikającą z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu niepodlegającego

rejestracji; przepis nie dotyczy przewożenia osób autobusem w publicznym

transporcie zbiorowym w gminnych, powiatowych i wojewódzkich

przewozach pasażerskich w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.

o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1440, 1753, 1890

i 1893), o ile w pojeździe przewidziane są miejsca stojące.

1a. Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli liczba przewożonych osób

w sposób, o którym mowa w tym przepisie, nie przekracza:

1) 5 – w przypadku przewożenia ich autobusem;

12)

Uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15

(Dz. U. poz. 2197), który wszedł w życie z dniem 29 grudnia 2016 r., za niezgodny z Konstytucją

RP w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających – ze względu na stan

wyższej konieczności – kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o

więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym.

2017-04-13

©Telksinoe s. 114/146

2) 2 – w przypadku przewożenia ich samochodem osobowym, samochodem

ciężarowym lub w przyczepie ciągniętej przez ciągnik rolniczy lub pojazd

wolnobieżny.

Dodany ust. 1b w

<1b. Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście art. 102 wejdzie

w życie z dn.

informacje w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, będące podstawą 4.06.2018 r. (Dz.

U. z 2015 r. poz.

wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy.> 541 i 2183 oraz z

2016 r. poz.

1c.12) Starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres

2001).

3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując

kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany

w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym.

1d. Jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji

administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo

zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję

administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do

6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana,

starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy.

1e. Okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych

w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego,

przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do

organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających

uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy

w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym – data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa

w ust. 1 pkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu,

okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji.

2. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem

następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie

tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub

pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku

kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

2017-04-13

©Telksinoe s. 115/146

3. Jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została

skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie

w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym

rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu,

a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d – w okresie 6 miesięcy, podlega on

zwrotowi.

Art. 103. 1. Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia

do kierowania pojazdami w przypadku:

1) stwierdzenia:

a) na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań

zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b) na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem,

c) utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego

przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3,

d) niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który

miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b;

2) ponownego przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie

przepisów ruchu drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na

kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a;

3) popełnienia w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji;

4) orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów;

5) kierowania pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa

w art. 102 ust. 1d;

6) uchylenia sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie

art. 182a § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy.

[2. Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście Nowe brzmienie

ust. 2 w art. 103

informacje w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, będące podstawą wejdzie w życie z

dn. 4.06.2018 r.

decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.]

(Dz. U. z 2015 r.

poz. 1273 i 2183

oraz z 2016 r.

poz. 2001).

2017-04-13

©Telksinoe s. 116/146

<2. Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście

dane w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2–6, będące podstawą

decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.>

3. Starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do

kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz

po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

3a. Przywrócenie uprawnień następuje również w przypadku orzeczenia sądu

o wykonywaniu zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art.

182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy. Wydając

decyzję o przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdami, starosta wpisuje do

prawa jazdy informację o ograniczeniu, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7. Wpis

dokonywany jest z urzędu, na okres trwania zakazu prowadzenia pojazdów, po

uiszczeniu przez osobę ubiegającą się o przywrócenie uprawnienia opłaty, o której

mowa w art. 10 ust. 1, oraz opłaty ewidencyjnej.

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt

2, 3 i 5.

5. Uprawnienia do kierowania pojazdami wynikające z pozwolenia

wojskowego cofa lub przywraca dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz

pełni służbę.

6. Decyzję administracyjną o cofnięciu lub przywróceniu uprawnienia do

kierowania pojazdami osobom, o których mowa w art. 10 ust. 3, wydaje marszałek

województwa mazowieckiego.

Art. 104. Osoba, w stosunku do której została wydana decyzja o cofnięciu

uprawnienia do kierowania pojazdami, odpowiednio w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2,

3 lub 5, może uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami po ponownym

spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobie po raz pierwszy ubiegającej się

o uprawnienie do kierowania pojazdami.

Art. 104a. 1. Uprawnienia do kierowania pojazdami osoby, której zatrzymano

dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdami w trybie

art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym, ulegają zawieszeniu na okres od dnia zatrzymania dokumentu przez

uprawniony organ do dnia wydania postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy.

2017-04-13

©Telksinoe s. 117/146

2. Do osób, o których mowa w ust. 1, których uprawnienia zostały

zawieszone, stosuje się przepisy dotyczące cofnięcia uprawnień do kierowania

pojazdami.

Art. 105. [1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów

ruchu drogowego, o których mowa w art. 98;

2) warunki i tryb przekazywania staroście informacji, o których mowa

w art. 92 ust. 2, art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz w art. 103 ust. 2.]

<1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu Nowe brzmienie

ust. 1 i dodany

z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym do ust. 2a w art. 105

wejdą w życie z

spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze dn. 4.06.2018 r.

rozporządzenia, sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających (Dz. U. z 2015 r.

poz. 2281 oraz z

naruszeniu przepisów ruchu drogowego, o których mowa w art. 98.> 2016 r. poz.

2001).

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się

w szczególności konieczność dyscyplinowania kierujących pojazdami do

przestrzegania przepisów ustawy, zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu

przepisów ruchu drogowego oraz zapobiegania uczestnictwu w ruchu drogowym

sprawców wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego.

<2a. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia, warunki i tryb przekazywania staroście informacji, o których

mowa w art. 92 ust. 2, art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz w art. 103 ust. 2,

uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju systemu przekazywania

informacji.>

3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy program kursu reedukacyjnego w zakresie bezpieczeństwa ruchu

drogowego, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4;

2) wysokość opłaty za kurs, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4, przy czym jej

wysokość nie może przekroczyć 500 zł;

3) wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

2017-04-13

©Telksinoe s. 118/146

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się

w szczególności konieczność skutecznego zapobiegania naruszeniom przepisów

ruchu drogowego przez zmianę postaw kierujących pojazdami oraz koszty rzeczowe

i osobowe związane z przeprowadzaniem zajęć.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy program kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki

przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, o którym mowa

w art. 99 ust. 1 pkt 5;

2) wysokość opłaty za kurs, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 5, przy czym jej

wysokość nie może przekroczyć 500 zł;

3) wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie

problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii;

4) szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania lekarskie lub badania

psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz wzory dokumentów

z tym związane.

6. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się

w szczególności:

1) znaczenie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii

dla zmiany postaw kierujących pojazdami;

2) koszty rzeczowe i osobowe związane z przeprowadzaniem zajęć;

3) potrzebę ujednolicenia i usprawnienia procedur administracyjnych

i ujednolicenia dokumentów związanych z kierowaniem na badania lekarskie

lub badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu;

4) potrzebę ujednolicenia dokumentów związanych z ukończeniem kursów

reedukacyjnych.

Rozdział 16

Wymagania w stosunku do kierujących pojazdami uprzywilejowanymi

lub przewożącymi wartości pieniężne

Art. 106. 1. Kierować pojazdem uprzywilejowanym może osoba, która:

1) ukończyła 21 lat;

2) posiada prawo jazdy odpowiedniej do rodzaju pojazdu kategorii;

2017-04-13

©Telksinoe s. 119/146

3) uzyskała orzeczenie:

a) lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem

uprzywilejowanym,

b) psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem uprzywilejowanym;

4) ukończyła kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi;

5) posiada zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym w zakresie

określonej kategorii prawa jazdy.

2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, o których mowa

w art. 8 ust. 3.

3. Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do funkcjonariuszy Państwowej Straży

Pożarnej, Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Więziennej i Inspekcji Transportu Drogowego

oraz do kierujących pojazdami ochotniczych straży pożarnych.

Art. 107. 1. Kursy dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi prowadzi

ośrodek doskonalenia techniki jazdy, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 2 lit. c.

2. Kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi jest prowadzony

w zakresie kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii:

1) A1, A2 i A;

2) B1, B i B+E;

3) C1, C1+E, C, C+E;

4) D1, D1+E, D i D+E.

3. W przypadku rozszerzania zakresu posiadanego zezwolenia zainteresowana

osoba uczestniczy jedynie w odpowiednim kursie uzupełniającym.

3a. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do funkcjonariuszy i kierujących, o których

mowa w art. 106 ust. 3.

4. Kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi obejmuje:

1) zajęcia teoretyczne w zakresie:

a) nauki podstaw techniki jazdy i taktyki jazdy w warunkach specjalnych,

b) przepisów ruchu drogowego,

c) problematyki:

– wypadków drogowych,

2017-04-13

©Telksinoe s. 120/146

– psychologii transportu

– prowadzone w formie wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające

specjalistyczną wiedzę w tym zakresie;

2) zajęcia praktyczne z techniki i taktyki jazdy w warunkach specjalnych;

3) kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności w formie

egzaminu.

5. Kurs uzupełniający dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi

obejmuje:

1) zajęcia teoretyczne i praktyczne uzupełniające wiedzę i umiejętności,

o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, w zakresie właściwym dla danej kategorii

prawa jazdy;

2) kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności w formie

egzaminu.

6. Ośrodek doskonalenia techniki jazdy wydaje zaświadczenie o ukończeniu

odpowiedniego kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi osobie, która:

1) uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach;

2) złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin, o którym mowa w ust. 4 pkt 3 lub

ust. 5 pkt 2.

7. (uchylony)

Art. 108. 1. Zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym

uprawnia do kierowania pojazdem uprzywilejowanym określonym w prawie jazdy

kategorii:

1) A1, A2 i A;

2) B1, B i B+E;

3) C1, C1+E, C, C+E;

4) D1, D1+E, D i D+E.

2. Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany posiadać

zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym i okazywać je na żądanie

uprawnionego podmiotu.

Art. 109. 1. Starosta wydaje zezwolenie na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu

2017-04-13

©Telksinoe s. 121/146

opłaty ewidencyjnej, osobie, która spełnia wymagania określone

w art. 106 ust. 1 pkt 1–4, potwierdzone przedstawionym:

1) orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem uprzywilejowanym;

2) orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem uprzywilejowanym;

3) zaświadczeniem o ukończeniu kursu dla kierujących pojazdami

uprzywilejowanymi.

1a. Obowiązek przedstawienia zaświadczenia o ukończeniu kursu dla

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi nie dotyczy funkcjonariuszy

i kierujących, o których mowa w art. 106 ust. 3.

1b. W stosunku do kierujących pojazdami ochotniczych straży pożarnych,

o których mowa w art. 106 ust. 3, dodatkowym warunkiem wydania zezwolenia na

kierowanie pojazdem uprzywilejowanym jest przedstawienie zaświadczenia

wydanego przez podmiot, o którym mowa w art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia

1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 191 i 298),

potwierdzającego, że osoba ma być kierującym pojazdem ochotniczej straży

pożarnej.

2. Starosta wydaje zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym,

określając:

1) zakres zezwolenia, o którym mowa w art. 108 ust. 1, odpowiadający:

a) rodzajowi ukończonego kursu, oraz

b) zakresowi badań lekarskich i psychologicznych;

2) ważność zezwolenia na okres 5 lat, nie dłużej jednak niż na okres wynikający

z terminu ważności orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

2a. Do zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym wydawanego

funkcjonariuszom i kierującym, o których mowa w art. 106 ust. 3, nie stosuje się

ust. 2 pkt 1 lit. a.

3. Starosta przedłuża ważność zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą, o której mowa

w ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, na okres, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2, po przedstawieniu orzeczenia lekarskiego i orzeczenia

2017-04-13

©Telksinoe s. 122/146

psychologicznego wydanych na podstawie badań, o których mowa

w art. 75 ust. 1 pkt 6 oraz art. 82 ust. 1 pkt 6.

4. Starosta rozszerza zakres zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym, w drodze decyzji, za opłatą, o której mowa w ust. 1, oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, odpowiednio do przedstawionego zaświadczenia

o ukończeniu kursu uzupełniającego dla kierujących pojazdami

uprzywilejowanymi.

4a. Obowiązek przedstawienia zaświadczenia o ukończeniu kursu

uzupełniającego dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi nie dotyczy

funkcjonariuszy i kierujących, o których mowa w art. 106 ust. 3.

4b. W stosunku do funkcjonariuszy i kierujących, o których mowa w art.

106 ust. 3, rozszerzenie zakresu zezwolenia, o którym mowa w ust. 4, następuje

odpowiednio do przedstawionego orzeczenia lekarskiego i orzeczenia

psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

[5. Żołnierzom Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, funkcjonariuszom

oraz pracownikom: Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Biura

Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Inspekcji Transportu

Drogowego, Służby Więziennej, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej,

Służby Celnej i organów kontroli skarbowej, a także pracownikom wojska

zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym wydaje nieodpłatnie

odpowiedni organ jednostki, w której osoby te pełnią służbę lub są zatrudnione.

Przepisy ust. 1, 1a i 2–4b stosuje się odpowiednio.]

<5. Żołnierzom Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Nowe brzmienie

ust. 5 w art. 109

funkcjonariuszom oraz pracownikom: Policji, Agencji Bezpieczeństwa wejdzie w życie z

dn. 1.03.2017 r.

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, (Dz. U. z 2016 r.

Służby Wywiadu Wojskowego, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura poz. 1948).

Antykorupcyjnego, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej,

Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej,

a także pracownikom wojska zezwolenie na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym wydaje nieodpłatnie odpowiedni organ jednostki, w której

osoby te pełnią służbę lub są zatrudnione. Przepisy ust. 1, 1a i 2–4b stosuje się

odpowiednio.>

2017-04-13

©Telksinoe s. 123/146

6. Koszty zezwoleń na kierowanie pojazdami uprzywilejowanymi

ochotniczych straży pożarnych są finansowane z budżetu gminy.

7. Opłata, o której mowa w ust. 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi

dochód powiatu.

Art. 110. Kierować pojazdem przewożącym wartości pieniężne albo inne

przedmioty wartościowe lub niebezpieczne, o których mowa w ustawie z dnia

22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099, z 2015 r.

poz. 1505 oraz z 2016 r. poz. 65), może osoba posiadająca odpowiedni stan zdrowia,

kwalifikacje i umiejętności oraz zezwolenie na kierowanie pojazdem przewożącym

wartości pieniężne. Przepisy art. 106–109 stosuje się odpowiednio.

Art. 111. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe programy kursów dla kierowców pojazdów uprzywilejowanych

i pojazdów przewożących wartości pieniężne;

2) szczegółowy tryb postępowania w sprawie wydania i przedłużenia zezwolenia

dla kierowców pojazdów uprzywilejowanych lub pojazdów przewożących

wartości pieniężne;

3) wzór zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym i pojazdem

przewożącym wartości pieniężne oraz wzory innych dokumentów

stosowanych w sprawach, o których mowa w pkt 2;

4) wysokość opłaty za wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne, przy czym

wysokość tej opłaty nie może przekraczać 100 zł.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się:

1) konieczność właściwego przygotowania kierowców do warunków i zagrożeń

związanych z kierowaniem pojazdami uprzywilejowanymi i pojazdami

przewożącymi wartości pieniężne;

2) potrzebę ujednolicenia i usprawnienia procedur administracyjnych

związanych z wydawaniem i przedłużaniem zezwolenia dla kierowców

pojazdów uprzywilejowanych lub pojazdów przewożących wartości

pieniężne;

2017-04-13

©Telksinoe s. 124/146

3) konieczność zabezpieczenia zezwolenia przed podrobieniem lub

przerobieniem;

4) koszty rzeczowe i osobowe związane z wydaniem zezwolenia.

Rozdział 17

Szkolenie osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdem

silnikowym

Art. 112. 1. Szkolenie praktyczne osób posiadających uprawnienia do

kierowania pojazdem silnikowym jest prowadzone w:

1) ośrodku doskonalenia techniki jazdy stopnia podstawowego – w zakresie:

a) doskonalenia techniki jazdy kierowców posiadających prawo jazdy

kategorii, A1, A2, A, B1, B lub B+E,

b) prowadzenia praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu

drogowym;

2) ośrodku doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego – w zakresie:

a) określonym w pkt 1,

b) doskonalenia techniki jazdy kierowców posiadających prawo jazdy

kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E,

c) prowadzenia kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi,

o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4,

d) prowadzenia kursu dla osób ubiegających się o uprawnienia instruktora

techniki jazdy.

2. Ośrodek doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego może prowadzić

zajęcia z jazdy w warunkach specjalnych dla osób odbywających kwalifikację

wstępną, kwalifikację wstępną przyśpieszoną, kwalifikację wstępną uzupełniającą

lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną uzupełniającą, pod warunkiem zawarcia

umowy, o której mowa w art. 39g ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym.

3. Zajęcia, o których mowa w ust. 2, mogą być prowadzone z osobami

nieposiadającymi uprawnień do kierowania pojazdem, o ile osoba prowadząca

zajęcia posiada uprawnienia instruktora lub jest instruktorem techniki jazdy od co

najmniej 3 lat.

2017-04-13

©Telksinoe s. 125/146

4. Zajęcia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c oraz w ust. 2, są

prowadzone pojazdami wymaganymi dla tego rodzaju zajęć.

Art. 113. Ośrodek doskonalenia techniki jazdy jest prowadzony przez:

1) przedsiębiorcę;

2) jednostkę wojskową – w zakresie szkolenia kierowców na potrzeby Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

3) jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych – w zakresie szkolenia kierowców na

potrzeby tych służb.

Art. 114. 1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka

doskonalenia techniki jazdy stanowi działalność regulowaną w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

doskonalenia techniki jazdy.

2. Ośrodek doskonalenia techniki jazdy może prowadzić przedsiębiorca, który:

1) posiada:

a) infrastrukturę techniczną,

b) pojazdy do prowadzenia praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń

w ruchu drogowym,

c) pojazdy do prowadzenia kursów dla kierujących pojazdami

uprzywilejowanymi – w przypadku ośrodka doskonalenia techniki jazdy

stopnia wyższego,

d) warunki lokalowe i wyposażenie dydaktyczne

– pozwalające na bezpieczne i zgodne z wymaganymi warunkami

przeprowadzanie zajęć;

2) zapewnia prowadzenie zajęć przez instruktorów techniki jazdy;

3) nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów

– dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej.

Art. 115. 1. Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących

ośrodek doskonalenia techniki jazdy jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce

wykonywania działalności objętej wpisem.

2017-04-13

©Telksinoe s. 126/146

2. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia

techniki jazdy jest dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące

dane:

1) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca

zamieszkania;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym – o ile

taki numer przedsiębiorca posiada;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy – o ile taki posiada;

4) numer identyfikacji statystycznej (REGON) – o ile taki numer przedsiębiorca

posiada;

5) adres ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

6) zakres prowadzonego szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lub 2;

7) imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z ich numerami

ewidencyjnymi.

3. Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

doskonalenia techniki jazdy przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie

następującej treści:

„Oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy są kompletne

i zgodne z prawdą;

2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności

gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki

jazdy, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących

pojazdami.”.

4. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać również:

1) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca

zamieszkania;

2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem

jej imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

5. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy umieszcza się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2, z wyjątkiem

2017-04-13

©Telksinoe s. 127/146

adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz numer

przedsiębiorcy w tym rejestrze.

6. Wojewoda dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek doskonalenia techniki jazdy, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej, oraz wydaje zaświadczenie o dokonaniu wpisu.

7. Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wojewodzie, o którym mowa

w ust. 1, informację o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa

w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia.

8. Opłata, o której mowa w ust. 6, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi

dochód budżetu państwa.

Art. 116. 1. Jednostka wojskowa i jednostka organizacyjna służb podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych mogą

prowadzić ośrodek doskonalenia techniki jazdy, w zakresie określonym

odpowiednio w art. 112, po spełnieniu wymagań, o których mowa

w art. 114 ust. 2 pkt 1 i 2.

2. Jednostki, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają wojewodę o rozpoczęciu

działalności ośrodka doskonalenia techniki jazdy najpóźniej na 14 dni przed dniem

jej rozpoczęcia.

3. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się:

1) nazwę i adres jednostki prowadzącej ośrodek doskonalenia techniki jazdy;

2) miejsce prowadzenia ośrodka;

3) imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z ich numerami

ewidencyjnymi.

4. Wojewoda prowadzi ewidencję jednostek wojskowych i jednostek

organizacyjnych służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, prowadzących ośrodki doskonalenia techniki jazdy.

W ewidencji umieszcza się dane, o których mowa w ust. 3, oraz numer jednostki

w tej ewidencji.

5. Wojewoda wpisuje odpowiednią jednostkę do ewidencji, o której mowa

w ust. 4, po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2.

6. Jednostki, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przekazywać

wojewodzie informacje w formie pisemnej:

2017-04-13

©Telksinoe s. 128/146

1) o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 – w terminie 14 dni od dnia

zaistnienia zmiany;

2) o zakończeniu działalności w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia

techniki jazdy – w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia.

7. Wojewoda skreśla jednostkę, o której mowa w ust. 1, z ewidencji, o której

mowa w ust. 4:

1) z urzędu;

2) na wniosek jednostki lub organu sprawującego nadzór nad jednostką.

Art. 117. 1. Zajęcia w ośrodku doskonalenia techniki jazdy są

przeprowadzane przez instruktora techniki jazdy, z zastrzeżeniem art. 112 ust. 3.

2. Instruktorem techniki jazdy jest osoba, która:

1) posiada co najmniej wykształcenie średnie;

2) posiada co najmniej przez okres 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz co najmniej

przez okres roku prawo jazdy kategorii odpowiedniej do zakresu

prowadzonych zajęć;

3) posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do

wykonywania czynności instruktora techniki jazdy;

4) posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań

psychologicznych do wykonywania czynności instruktora techniki jazdy;

5) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za:

a) przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b) przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub

osobistej,

c) przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

d) prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu

innego podobnie działającego środka,

e) przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu,

f) przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

6) ukończyła kurs dla osób ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki

jazdy;

7) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin z wiedzy teoretycznej

i umiejętności praktycznych przed komisją egzaminacyjną powołaną przez

ministra właściwego do spraw transportu;

2017-04-13

©Telksinoe s. 129/146

8) została wpisana do ewidencji instruktorów techniki jazdy.

3. Ewidencja instruktorów techniki jazdy jest prowadzona przez wojewodę

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania, który:

1) wpisuje do ewidencji instruktorów techniki jazdy, w drodze decyzji

administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę

spełniającą warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1–7;

2) wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji instruktorów techniki jazdy;

3) nadaje instruktorowi techniki jazdy numer ewidencyjny;

4) odmawia wpisu do ewidencji instruktorów techniki jazdy, w drodze decyzji

administracyjnej, w przypadku gdy osoba:

a) nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 1–7,

b) została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego

naruszenia przepisów w zakresie szkolenia – w okresie, o którym mowa

w art. 118 ust. 8.

4. Do instruktora techniki jazdy stosuje się odpowiednio przepisy art. 34.

5. Wpis dokonywany jest na okres wynikający z terminów ważności badań

lekarskich i psychologicznych.

6. W ewidencji instruktorów techniki jazdy umieszcza się następujące dane

instruktora techniki jazdy:

1) numer ewidencyjny;

2) imię i nazwisko;

3) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię,

numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę kraju,

który wydał ten dokument;

4) terminy ważności badań lekarskich i psychologicznych;

5) adres zamieszkania;

6) wynikające z zakresu złożonego egzaminu poszczególne rodzaje uprawnień,

w zakresie których może on przeprowadzać ćwiczenia praktyczne;

7) oznaczenie ośrodka doskonalenia techniki jazdy, w którym przeprowadza on

zajęcia;

8) datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.

7. Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 7, pobiera się

opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa.

2017-04-13

©Telksinoe s. 130/146

8. Opłata, o której mowa w ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej,

stanowi dochód budżetu państwa.

Art. 118. 1. Wojewoda sprawuje nadzór nad ośrodkami doskonalenia techniki

jazdy.

2. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda:

1) przeprowadza kontrolę w zakresie:

a) spełniania przez ośrodek doskonalenia techniki jazdy wymagań,

o których mowa w art. 114 ust. 2,

b) zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi:

– warunkami przeprowadzania zajęć,

– programami – w zakresie szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust. 1

pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c i d oraz w ust. 2,

c) prawidłowości prowadzonej dokumentacji w związku z prowadzeniem

szkolenia;

2) w przypadku stwierdzenia naruszeń warunków wykonywania działalności

wyznacza termin ich usunięcia;

3) wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę

ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

4) skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów techniki jazdy.

3. Wojewoda wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez

przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka

doskonalenia techniki jazdy, skreślając go z rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek doskonalenia techniki jazdy, jeżeli przedsiębiorca:

1) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 115 ust. 3, niezgodne ze stanem

faktycznym;

2) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy w wyznaczonym

przez wojewodę terminie;

3) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie

prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy.

4. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy jest:

1) wielokrotne prowadzenie szkolenia:

2017-04-13

©Telksinoe s. 131/146

a) w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b) w sposób niezgodny z programem – w zakresie szkolenia, o którym

mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2,

c) pojazdami niespełniającymi wymagań przewidzianych dla szkolenia,

o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c oraz ust. 2;

2) wielokrotne wystawienie zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym;

3) odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1.

5. Wojewoda skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów

techniki jazdy w przypadku:

1) śmierci instruktora techniki jazdy;

2) gdy instruktor przestał spełniać co najmniej jedno z wymagań, o których

mowa w art. 117 ust. 2 pkt 3–6;

3) wielokrotnego prowadzenia szkolenia:

a) w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b) w sposób niezgodny z programem – w zakresie szkolenia, o którym

mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2,

c) pojazdami niespełniającymi wymagań przewidzianych dla szkolenia,

o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2;

4) wielokrotnego potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej

szkolenia.

6. Wojewoda skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów

techniki jazdy:

1) z urzędu;

2) na wniosek jednostki lub organu sprawującego nadzór nad jednostkami,

o których mowa w art. 116 ust. 1.

7. W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 2–4, wojewoda wydaje

decyzję administracyjną.

8. W przypadku skreślenia z ewidencji instruktora techniki jazdy, który

dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, ponowny wpis do

ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym

decyzja o skreśleniu stała się ostateczna.

9. Nadzór nad ośrodkami doskonalenia techniki jazdy, o których mowa

w art. 116 ust. 1, sprawują odpowiednio:

2017-04-13

©Telksinoe s. 132/146

1) jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej właściwa

w sprawach transportu i ruchu wojsk;

2) organ podległy lub nadzorowany przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych odpowiedni dla ośrodka.

10. Jednostka lub organ, o których mowa w ust. 9, w ramach nadzoru:

1) rozpatrują skargi dotyczące ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

2) prowadzą kontrolę ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

3) występują do wojewody z wnioskiem o:

a) skreślenie jednostki z ewidencji jednostek prowadzących ośrodek

doskonalenia techniki jazdy,

b) skreślenie instruktora techniki jazdy, który rażąco naruszył przepisy

w zakresie szkolenia, z ewidencji.

Art. 119. 1. Egzamin, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 7, jest

przeprowadzany przez komisję powołaną przez ministra właściwego do spraw

transportu.

2. Do komisji, o której mowa w ust. 1, są powoływani:

1) przewodniczący komisji – przedstawiciel ministra właściwego do spraw

transportu;

2) członkowie komisji – osoby posiadające uprawnienia instruktora techniki

jazdy w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy i posiadające co najmniej

3-letnie doświadczenie zawodowe w zakresie prowadzenia doskonalenia

techniki jazdy;

3) sekretarz komisji.

3. Komisja przeprowadza egzamin w składzie:

1) przewodniczący komisji;

2) 4 członków komisji;

3) sekretarz komisji.

4. Przewodniczący komisji, przed egzaminem, ustala skład komisji.

5. Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny

regulamin zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw transportu.

5a. Na egzaminie, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 7, stosuje się pytania

egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw transportu. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście

2017-04-13

©Telksinoe s. 133/146

egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

5b. Na wniosek osoby, która uzyskała negatywny wynik części teoretycznej

egzaminu, podmiot organizujący egzamin udostępnia tej osobie do wglądu pytania

egzaminacyjne, na które osoba ta udzieliła nieprawidłowej odpowiedzi, wraz

z informacją o brzmieniu odpowiedzi prawidłowych.

6. Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa,

której jest dysponentem, środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę.

Art. 120. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania w stosunku do podmiotu prowadzącego ośrodek

doskonalenia techniki jazdy w zakresie infrastruktury technicznej, warunków

lokalowych oraz wyposażenia dydaktycznego;

2) warunki przeprowadzania zajęć;

3) program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki

jazdy;

4) zakres i warunki egzaminu dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy;

5) wysokość:

a) opłaty za egzamin dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy

w zależności od zakresu prowadzonego egzaminu, przy czym jej

wysokość nie może być większa niż 1000 zł,

b) stawek wynagrodzenia dla osób wchodzących w skład komisji

egzaminacyjnej przeprowadzającej egzaminy dla kandydatów na

instruktorów techniki jazdy,

c) opłaty za wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy, przy czym jej

wysokość nie może być większa niż 50 zł,

d) opłaty za wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek doskonalenia techniki jazdy, przy czym jej wysokość nie może

być większa niż 600 zł;

6) wzór:

a) wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

doskonalenia techniki jazdy,

2017-04-13

©Telksinoe s. 134/146

b) zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru

przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy,

c) wniosku o wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy,

d) świadectwa instruktora techniki jazdy;

7) sposób prowadzenia rejestru osób szkolonych oraz wzór zaświadczenia

o ukończeniu szkolenia;

8) wzór i sposób nadawania numerów ewidencyjnych ośrodka doskonalenia

techniki jazdy i numerów w ewidencji instruktorów techniki jazdy.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:

1) konieczność stworzenia prawidłowych i bezpiecznych warunków szkolenia

prowadzonego przez ośrodki doskonalenia techniki jazdy oraz zapewnienia

należytych wymagań organizacyjno-technicznych w zakresie szkolenia;

2) konieczność zróżnicowania wymagań dla ośrodków szkolenia stopnia

podstawowego i stopnia wyższego, ze względu na prowadzony zakres zajęć;

3) wiedzę teoretyczną i umiejętności praktyczne niezbędne do bezpiecznego

i właściwego prowadzenia zajęć praktycznych w ośrodku doskonalenia

techniki jazdy;

4) wysokość rzeczywistych kosztów rzeczowych i osobowych związanych

z prowadzeniem:

a) egzaminu,

b) ewidencji,

c) rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki doskonalenia techniki

jazdy;

5) zakres niezbędnych danych dotyczących osób uczestniczących w szkoleniu,

instruktorów techniki jazdy, ośrodków doskonalenia techniki jazdy i organów

właściwych w sprawach wpisu do rejestru i ewidencji;

6) potrzebę ujednolicenia trybu postępowania w sprawach dotyczących

dokumentacji szkoleniowej;

7) konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur w sprawie oznaczania

ośrodków doskonalenia techniki jazdy oraz instruktorów techniki jazdy.

Art. 121. Maksymalne stawki opłat, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 3,

art. 32 ust. 1 pkt 3, art. 40 ust. 1 pkt 4, art. 66 ust. 1 pkt 6, art. 81 ust. 1 pkt 7,

art. 90 ust. 1 pkt 7, art. 95 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 105 ust. 3 pkt 2 i ust. 5 pkt 2,

2017-04-13

©Telksinoe s. 135/146

art. 111 ust. 1 pkt 4, art. 120 ust. 1 pkt 5 ulegają corocznie zmianie na następny rok

kalendarzowy w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen

towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego.

Rozdział 18

Nadzór nad wykonywaniem zadań z zakresu ustawy

Art. 122. 1. Wojewoda sprawuje nadzór pod względem legalności nad:

1) wykonywaniem przez starostę zadań, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 2, art.

15 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 3, 8 i 10, art. 30 ust. 1, 3–5,

art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 38 ust. 2, art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 1–4 i 7, art.

45 ust. 1 i 3, art. 46 ust. 1–3, 6 i 7, art. 47 ust. 5 i 6, art. 92 ust. 1 i 3, art. 96 ust.

2 pkt 2, art. 97 ust. 1, art. 99 ust. 1–3, art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 i 3 oraz art.

109 ust. 1–4b;

2) wykonywaniem przez marszałka województwa zadań, o których mowa

w art. 10 ust. 3, art. 18 ust. 3, art. 58 ust. 2, art. 62 ust. 3, art. 67 ust. 1, art. 69,

art. 70, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 80 ust. 1, 2 i 4,

art. 85 ust. 3 i 8, art. 86 ust. 4, 5 i 7, art. 87 ust. 3, art. 88 ust. 1, 4, 6, 7 i 9,

art. 96 ust. 3, art. 99 ust. 5 oraz art. 103 ust. 6.

2. Wojewoda w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1:

1) przeprowadza kontrolę dokumentacji prowadzonej w związku

z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 1, oraz żąda pisemnych

wyjaśnień i informacji w tym zakresie;

2) sporządza w wyniku przeprowadzonej kontroli zalecenia i wnioski

przedstawiane zarządowi odpowiednio powiatu lub województwa;

3) sporządza i przedstawia w terminie do końca marca każdego roku ministrowi

właściwemu do spraw transportu zbiorcze sprawozdanie z terenu

województwa za ubiegły rok na podstawie rocznych sprawozdań starostów

z wykonywania zadań określonych niniejszą ustawą.

3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji zawartych w zbiorczym sprawozdaniu, o którym mowa

w ust. 2 pkt 3, oraz jego wzór, uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju

sprawozdawczości w zakresie zadań wykonywanych przez starostów.

2017-04-13

©Telksinoe s. 136/146

Art. 123. Zadania starosty, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1, nie mogą

być powierzone gminie w drodze porozumienia.

Rozdział 19

Wymiana praw jazdy

Art. 124. 1. Osoby posiadające prawa jazdy wydane do dnia 18 stycznia

2013 r. obowiązane są dokonać ich wymiany, na prawa jazdy zgodne z nowym

wzorem prawa jazdy określonym w przepisach wydanych na podstawie

art. 20 ust. 1 pkt 1.

2. Prawo jazdy zgodne z nowym wzorem wydaje się od dnia 19 stycznia

2013 r.

3. Wymiana jest dokonywana na wniosek osoby zainteresowanej, po

uiszczeniu opłaty za wymianę prawa jazdy i opłaty ewidencyjnej, o których mowa

w art. 10 ust. 1.

4. Prawa jazdy wydane do dnia 18 stycznia 2013 r. podlegają wymianie

w okresie od dnia 19 stycznia 2028 r. do dnia 18 stycznia 2033 r. w terminach

określonych przez ministra właściwego do spraw transportu lub w terminie

wcześniejszym na wniosek posiadacza prawa jazdy.

5. Prawa jazdy zgodne z wzorem określonym w przepisach wydanych na

podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym wydaje się do dnia 18 stycznia 2013 r.

6. Podlegające wymianie prawa jazdy, wydane na podstawie ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz niniejszej ustawy, zachowują

ważność w okresie, na jaki zostały wydane, nie dłużej niż do terminów wymiany

ustalonych zgodnie z przepisami ust. 4, pod rygorem utraty ważności dokumentu.

7. Dokonując wymiany prawa jazdy, właściwy organ, o którym mowa

w art. 10, sprawdza zgodność danych zawartych w dokumencie z danymi

znajdującymi się w centralnej ewidencji kierowców.

8. Prawa jazdy oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem, o których mowa

w art. 150 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,

niewymienione przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają wymianie na

zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 150 ust. 2 tej

ustawy.

2017-04-13

©Telksinoe s. 137/146

9. Osobom w wieku od 13 do 18 lat ubiegającym się o uprawnienia do

kierowania motorowerem do dnia 18 stycznia 2013 r. wydaje się kartę

motorowerową określoną w przepisach wydanych na podstawie

art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

10. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

terminy wymiany praw jazdy, o których mowa w ust. 4.

11. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 10, uwzględnia się:

1) zabezpieczenie sprawności przebiegu procesu wymiany praw jazdy;

2) konieczność właściwego ustalenia poszczególnych terminów wymiany praw

jazdy biorąc pod uwagę faktyczną ilość dokumentów przewidzianych do

wymiany;

3) konieczność zapewnienia aktualności wydawanych dokumentów odpowiednio

do posiadanych uprawnień.

12. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia, sposób postępowania w przypadku stwierdzenia rozbieżności

między danymi zawartymi w dokumencie prawa jazdy a danymi znajdującymi się

w centralnej ewidencji kierowców, uwzględniając konieczność zapewnienia

aktualności wydawanych dokumentów odpowiednio do posiadanych uprawnień.

Rozdział 20

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 125–127. (pominięte)

Art. 128. 1. Rejestry działalności regulowanej, o których mowa

w art. 103 ust. 1, art. 115g ust. 1 i art. 124a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.

– Prawo o ruchu drogowym, zostają przekształcone w rejestry działalności

regulowanej, o których mowa odpowiednio w art. 28 ust. 1, art. 85 ust. 1

i art. 114 ustawy.

2. Wpisy do rejestrów, o których mowa w ust. 1, dokonane przed dniem

wejścia w życie ustawy zachowują ważność.

3. Przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru,

o którym mowa w art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym, jest obowiązany:

2017-04-13

©Telksinoe s. 138/146

1) przedłożyć staroście informację w zakresie danych, o których mowa

w art. 28 ust. 4 pkt 5, 8 i 9 – w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

2) dostosować infrastrukturę ośrodka szkolenia kierowców do wymagań,

o których mowa w art. 28 ust. 2, i przedłożyć staroście informację, o której

mowa w art. 28 ust. 4 pkt 6 – w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

3a. Dostosowanie infrastruktury, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, obejmuje

również pojazdy służące do nauki jazdy. Do czasu dostosowania infrastruktury

dopuszcza się prowadzenie szkolenia na poszczególne kategorie prawa jazdy

pojazdami, które spełniały wymagania techniczne przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy.

4. Starosta wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia

działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców

przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 3, skreślając go z rejestru

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli przedsiębiorca

nie wypełnił co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w ust. 3.

5. Przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru,

o którym mowa w art. 124a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo

o ruchu drogowym, jest obowiązany przedłożyć marszałkowi województwa

informację w zakresie danych, o których mowa w art. 85 ust. 4 pkt 5 i 6 –

w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

6. Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o zakazie

prowadzenia przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 5, działalności

gospodarczej w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej, skreślając

przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię

psychologiczną, jeżeli przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków, o których mowa

w ust. 5.

7. Przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru,

o którym mowa w art. 115g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo

o ruchu drogowym, jest obowiązany przedłożyć wojewodzie informację w zakresie

danych, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 2–5 – w terminie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

2017-04-13

©Telksinoe s. 139/146

8. Wojewoda wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez

przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 7, działalności gospodarczej w zakresie

prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy, skreślając przedsiębiorcę

z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy,

jeżeli przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków, o których mowa w ust. 7.

Art. 129. Przedsiębiorca prowadzący, w dniu wejścia w życie ustawy, kursy

kwalifikacyjne dla kandydatów na instruktorów może prowadzić kursy, o których

mowa w art. 35, przez okres roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 130. 1. Ewidencje, o których mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7,

art. 110 ust. 1 pkt 10, art. 115j ust. 2 pkt 4 i art. 124a ust. 9 pkt 4 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, zostają przekształcone

w ewidencje, o których mowa odpowiednio w art. 33 ust. 1 pkt 9,

art. 58 ust. 1 pkt 10, art. 87 ust. 2 pkt 4 i art. 117 ust. 2 pkt 8 ustawy.

2. Rejestr uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,

zostaje przekształcony w ewidencję, o której mowa w art. 77 ust. 1 pkt 5.

3. Wpisy w ewidencjach, o których mowa w ust. 1, oraz w rejestrze, o którym

mowa w ust. 2, dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują ważność.

4. Organ prowadzący ewidencję, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 9,

art. 58 ust. 1 pkt 10, art. 77 ust. 1 pkt 5, art. 87 ust. 2 pkt 4

i art. 117 ust. 2 pkt 8 ustawy w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy, wzywa osobę wpisaną przed dniem wejścia w życie ustawy do

odpowiedniej ewidencji, o której mowa w ust. 1, do przedłożenia aktualnych

informacji w zakresie danych umieszczonych w tych ewidencjach.

5. Osoba wezwana do przedłożenia aktualnych informacji w zakresie danych

umieszczonych w ewidencji, w trybie, o którym mowa w ust. 4, jest obowiązana

przedłożyć te informacje, w terminie miesiąca od dnia otrzymania wezwania, pod

rygorem skreślenia z ewidencji.

6. Osobę wpisaną, w dniu wejścia w życie ustawy, do ewidencji, o której

mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w:

2017-04-13

©Telksinoe s. 140/146

1) art. 33 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 – w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do

prowadzenia zajęć;

2) art. 33 ust. 1 pkt 4 i 5 – do końca okresu ważności posiadanej legitymacji

instruktora;

3) art. 37 ust. 1 pkt 1 – przez okres roku od dnia wejścia w życie ustawy.

7. Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do ewidencji, o której mowa

w art. 110 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w:

1) art. 58 ust. 1 pkt 1, 3, 6 i 7 – w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do

przeprowadzania egzaminów państwowych;

2) art. 58 ust. 1 pkt 4 i 5 – do końca okresu ważności orzeczenia lekarskiego

i orzeczenia psychologicznego, o których mowa w art. 110 ust. 1 pkt 4 ustawy

z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym;

3) art. 63 ust. 1 pkt 2 – do końca roku kalendarzowego następującego po roku,

w którym uczestniczyła w szkoleniu organizowanym przez dyrektora

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego na podstawie dotychczasowych

przepisów.

8. Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do ewidencji, o której mowa

w art. 115j ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa

w art. 117 ust. 2 ustawy – w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do

prowadzenia ćwiczeń praktycznych w ośrodku doskonalenia techniki jazdy.

9. Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do rejestru uprawnionych

lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy

z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą

wymagania, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3.

10. Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do ewidencji, o której

mowa w art. 124a ust. 9 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa

w art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2.

Art. 131. 1. Osobę, która w ramach stosunku pracy, wykonywanej

działalności gospodarczej, pełnionej służby lub wykonywanej funkcji uprawniona

2017-04-13

©Telksinoe s. 141/146

była do kierowania pojazdem uprzywilejowanym w dniu wejścia w życie ustawy,

uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w:

1) art. 106 ust. 1 pkt 3 – do końca okresu ważności orzeczenia lekarskiego

i orzeczenia psychologicznego wydanych na podstawie badań, o których

mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –

Prawo o ruchu drogowym;

2) art. 106 ust. 1 pkt 4 – jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskała

uprawnienia do kierowania pojazdami uprzywilejowanymi w trybie art. 95a

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

2. Osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana:

1) posiadać zaświadczenie wydane w trybie określonym w art. 95a ust. 1 pkt 2

i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, przez

okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy i okazywać je na żądanie

uprawnionych organów;

2) w okresie, o którym mowa w pkt 1, wymienić posiadane zaświadczenie na

zezwolenie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5.

Art. 132. Producenta wytwarzającego w dniu wejścia w życie ustawy

blankiety praw jazdy, międzynarodowych praw jazdy oraz pozwoleń na kierowanie

tramwajem na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym do spraw

transportu uznaje się za wybranego w trybie art. 19 przez okres, na jaki została

zawarta umowa.

Art. 133. 1. Dokumenty stwierdzające uprawnienie do kierowania pojazdem

wydane przez dowódcę jednostki wojskowej, pozwolenia na kierowanie tramwajem

i karty rowerowe wydane na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo

o ruchu drogowym, zachowują ważność w zakresie, w jakim zostały wydane.

2. Karta motorowerowa wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, zachowuje ważność do czasu

ukończenia przez jej posiadacza 18 roku życia. Karta motorowerowa podlega

wymianie, na koszt osoby uprawnionej, na prawo jazdy kategorii AM, o ile osoba

ma ukończone 14 lat.

3. Osobę, która przed dniem wejścia w życie ustawy ukończyła 18 lat, uznaje

się za uprawnioną do kierowania motorowerem na terytorium Rzeczypospolitej

2017-04-13

©Telksinoe s. 142/146

Polskiej. Wobec tej osoby nie wymaga się posiadania dokumentu stwierdzającego

to uprawnienie.

Art. 134. 1. Szkolenie osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy

prowadzone w dniu wejścia w życie ustawy w formie kursu lub zajęć szkolnych jest

kontynuowane na podstawie dotychczasowych przepisów.

2. Zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dla osób ubiegających się o wydanie

prawa jazdy wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –

Prawo o ruchu drogowym zachowuje ważność w zakresie, w jakim zostało wydane.

2a. Zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii

A uzyskane na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo

o ruchu drogowym uznaje się za zaświadczenie spełniające wymagania o których

mowa w niniejszej ustawie także w zakresie prawa jazdy kategorii A2.

3. Egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem

wejścia w życie ustawy uznaje się za spełniający wymagania określone w ustawie.

3a. Wynik pozytywny z części teoretycznej egzaminu państwowego

w zakresie prawa jazdy kategorii A, uzyskany przed dniem wejścia w życie ustawy,

przez osobę która nie spełnia warunku o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 7 lit. a,

uznaje się za ważny, na zasadach określonych w art. 52 ust. 1, w przypadku kiedy

osoba ta przystępuje do części praktycznej egzaminu w zakresie prawa jazdy

kategorii A2.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do osób, które są uczestnikami

kursów, ukończyły kursy lub zdały egzamin:

1) na kartę rowerową;

2) na pozwolenie na kierowania tramwajem;

3) dla kandydatów na egzaminatorów osób ubiegających się o uprawnienia do

kierowania pojazdami;

4) dla kandydatów na instruktorów;

5) dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy.

5. Okres posiadania uprawnień do kierowania pojazdami, o którym mowa

w art. 33 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3 oraz w art. 58 ust. 1 pkt 2, dla osób, które uzyskały

uprawnienia do kierowania pojazdami po dniu 3 czerwca 2018 r., liczy się od dnia

zakończenia okresu próbnego, o którym mowa w art. 91 ust. 1.

2017-04-13

©Telksinoe s. 143/146

Art. 135. (uchylony)

Art. 135a. Do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa

w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku

przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –

Kodeks karny wykonawczy.

Art. 135b. W stosunku do jednostek, o których mowa w:

1) art. 109 ust. 5 i 6,

2) art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym,

3) art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym, wykonujących zadania specjalistycznymi środkami transportu

sanitarnego, o którym mowa w art. 161ba ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 581, z późn. zm.13))

– warunki określone w art. 106 ust. 1 pkt 4 oraz w art. 109 ust. 1 pkt 3 oraz

ust. 4 stosuje się od dnia 4 stycznia 2016 r.

Art. 136. 1. W stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów

ruchu drogowego przed dniem 4 czerwca 2018 r. i naruszenia te skutkowały

przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego,

a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego

roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy – liczby 20 punktów, stosuje się tryb

postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia

powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja

może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

2. Naruszenia popełnione przed dniem 4 czerwca 2018 r. i odpowiadające im

otrzymane punkty usuwa się z ewidencji z upływem roku od dnia naruszenia.

3. Przekaz informacji dotyczących naruszeń popełnionych przed dniem

4 czerwca 2018 r. następuje według stanu prawnego na dzień popełnienia

naruszenia.

13)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1240,

1269, 1365, 1569, 1692, 1735, 1830, 1844, 1893, 1916, 1991 i 1994 oraz z 2016 r. poz. 65.

2017-04-13

©Telksinoe s. 144/146

4. Kopie wpisów dotyczących naruszeń popełnionych przed dniem 4 czerwca

2018 r. zgromadzonych przez Policję w ewidencji kierowców naruszających

przepisy ruchu drogowego, o której mowa w art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, przenosi się do centralnej ewidencji

kierowców.

5. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób, tryb

i terminy przekazania kopii wpisów, o których mowa w ust. 4, oraz sposób

współdziałania w tym zakresie podmiotów prowadzących ewidencję kierowców

naruszających przepisy ruchu drogowego i centralną ewidencję kierowców,

uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności i poprawności przekazanych

informacji i ciągłości dostępu.

Art. 137. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

art. 80d ust. 7, art. 88 ust. 7, art. 94 ust. 4, art. 100 ust. 2, art. 115, art. 115l, art. 123,

art. 125 oraz art. 127 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie upoważnień określonych w niniejszej ustawie, nie dłużej

jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 138. 1. Osobom, które uzyskały zaświadczenie o ukończeniu kursu

dokształcającego w zakresie przewozu osób lub rzeczy po dniu 10 września 2008 r.,

potwierdzenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1, organ dokonuje zgodnie z zasadami

określonymi w art. 15, zastępując dokument, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1,

kopią tego zaświadczenia.

2. Termin ważności wpisu, o którym mowa w ust. 1, oraz odpowiadającej mu

kategorii prawa jazdy nie może być dłuższy niż 5 lat.

Art. 138a. Opłatę ewidencyjną, o której mowa w art. 28 ust. 8 i 9, art. 31

ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1,

art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 109 ust. 1,

3 i 4, art. 110 i art. 117 ust. 3 pkt 1, pobiera się od dnia 4 czerwca 2018 r.

Art. 138b. 1. Organy właściwe prowadzące ewidencje, o których mowa

odpowiednio w art. 33 ust. 1 pkt 9, art. 38 ust. 2, art. 58 ust. 1 pkt 10, art. 77 ust. 1

pkt 5, art. 87 ust. 2 pkt 4 i art. 117 ust. 2 pkt 8, przekazują do centralnej ewidencji

2017-04-13

©Telksinoe s. 145/146

kierowców dane, zgromadzone do dnia 3 czerwca 2018 r., w następującym

zakresie:

1) imię i nazwisko;

2) data i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię,

numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa,

które wydało ten dokument;

4) numer ewidencyjny odpowiednio wykładowcy, egzaminatora, lekarza,

psychologa, instruktora techniki jazdy lub instruktora;

5) dane dotyczące uprawnień oraz dokumentów je stwierdzających;

6) data i przyczyna skreślenia z ewidencji;

7) data, do której nie może być dokonany kolejny wpis do ewidencji.

1a. Organy właściwe prowadzące ewidencje, o których mowa odpowiednio

w art. 30 ust. 1, art. 86 ust. 4 i art. 116 ust. 4, i rejestry działalności regulowanej,

o których mowa odpowiednio w art. 28 ust. 1, art. 85 ust. 1 i art. 114 ust. 1,

przekazują do centralnej ewidencji kierowców dane, zgromadzone do dnia

3 czerwca 2018 r., w następującym zakresie:

1) nazwa;

2) adres siedziby;

3) numer ewidencyjny;

4) numer identyfikacyjny REGON;

5) dane dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej;

6) data i przyczyna skreślenia z rejestru;

7) data, do której nie może być dokonany kolejny wpis do rejestru;

8) dane o wpisach i skreśleniach.

2. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia, sposób, tryb i terminy przekazania danych, o których mowa w ust.

1 i 1a, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności i poprawności

przekazanych informacji i ciągłości dostępu.

Art. 139. Ustawa wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., z wyjątkiem:

1) art. 125 pkt 9, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia14);

14)

Ustawa została ogłoszona w dniu 10 lutego 2011 r.

2017-04-13

©Telksinoe s. 146/146

2) art. 110, który wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2014 r.;

2a) art. 99 ust. 1 pkt 5 i, w ramach kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki

przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, art. 100, art. 101 oraz art.

102 ust. 1 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2015 r.;

3) art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 3

pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 91–95, art. 98, art. 99

ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4, ust. 2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3, art. 100, art. 101, art. 102

ust. 1 pkt 2, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, art. 105 ust. 1 i 2, art. 112 ust. 1

pkt 1 lit. b, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1

lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, pkt 13

oraz pkt 16 w zakresie art. 140 ust. 1 pkt 3, 3a i pkt 4 lit. a ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, oraz art. 136 ust. 1–3, które

wchodzą w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

2017-04-13