Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2016 Pozycja 656
©Telksinoe s. 1/21
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2016 r. poz. 656,
z 2017 r. poz. 1566,
z 2018 r. poz. 1115.
U S T A W A
z dnia 18 sierpnia 2011 r.
o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa określa:
1) warunki bezpieczeństwa osób pływających, kąpiących się lub uprawiających
sport lub rekreację na obszarach wodnych;
2) podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego, zakres ich
obowiązków i uprawnień, oraz zasady finansowania ich działalności;
3) podmioty odpowiedzialne za zapewnienie bezpieczeństwa osobom pływającym,
kąpiącym się lub uprawiającym sport lub rekreację na obszarach wodnych;
4) nadzór i kontrolę nad ratownictwem wodnym;
5) zasady i tryb usuwania, przechowywania, wydawania oraz orzekania przepadku
statku lub innego obiektu pływającego przeznaczonego lub używanego do
uprawiania sportu lub rekreacji, zwanego dalej „innym obiektem pływającym”.
Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) obszarze wodnym – rozumie się przez to wody śródlądowe w rozumieniu art. 19
ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566) oraz wody
przybrzeżne w rozumieniu art. 26 tej ustawy, w pasie nieprzekraczającym jednej
mili morskiej od linii brzegu, a także kąpielisko, miejsce okazjonalnie
wykorzystywane do kąpieli, pływalnię oraz inne obiekty dysponujące nieckami
basenowymi o łącznej powierzchni powyżej 100 m2 i głębokości powyżej 0,4 m
w najgłębszym miejscu lub głębokości powyżej 1,2 m;
2) wyznaczonym obszarze wodnym – rozumie się przez to kąpielisko, miejsce
okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, pływalnię oraz inne obiekty
dysponujące nieckami basenowymi o łącznej powierzchni powyżej 100 m2
i głębokości powyżej 0,4 m w najgłębszym miejscu lub głębokości powyżej
1,2 m;
25.06.2018
©Telksinoe s. 2/21
3) wypadku – rozumie się przez to nagłe zdarzenie wywołane przyczyną
zewnętrzną, które wystąpiło podczas pływania, kąpania lub uprawiania sportu
lub rekreacji na obszarach wodnych, którego następstwem może być naruszenie
czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia;
4) ratownictwie wodnym – rozumie się przez to prowadzenie działań ratowniczych,
polegających w szczególności na organizowaniu i udzielaniu pomocy osobom,
które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub
zdrowia na obszarze wodnym;
5) ratowniku wodnym – rozumie się przez to osobę posiadającą wiedzę
i umiejętności z zakresu ratownictwa wodnego i technik pływackich oraz inne
kwalifikacje przydatne w ratownictwie wodnym i spełniającą wymagania
określone w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie
Medycznym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2195 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1115) dla
lekarza systemu, pielęgniarki systemu, ratownika medycznego realizujących
doskonalenie zawodowe lub ratownika, zatrudnioną lub pełniącą służbę
w podmiocie uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego lub będącą
członkiem tego podmiotu;
6) miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli – rozumie się przez to
miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, o którym mowa
w art. 16 pkt 28 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne;
7) kąpielisku – rozumie się przez to kąpielisko, o którym mowa w art. 16 pkt 22
ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne;
8) pływalni – rozumie się przez to obiekt kryty lub odkryty, z wodą przepływową,
przeznaczony do pływania lub kąpieli, posiadający co najmniej jedną nieckę
basenową, z trwałym brzegiem i dnem, wyposażony w urządzenia sanitarne,
szatnie i natryski.
Rozdział 2
Bezpieczeństwo na obszarach wodnych
Art. 3. Osoby przebywające na obszarach wodnych obowiązane są do
zachowania należytej staranności w celu ochrony życia i zdrowia własnego oraz
innych osób, a w szczególności:
25.06.2018
©Telksinoe s. 3/21
1) zapoznania się z zasadami korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia
i ich przestrzegania;
2) stosowania się do znaków nakazu i zakazu umieszczanych przez podmioty,
o których mowa w art. 12 ust. 1;
3) zapoznania się i dostosowania swoich planów aktywności do umiejętności oraz
aktualnych warunków atmosferycznych;
4) użytkowania sprzętu odpowiedniego do rodzaju podejmowanej aktywności,
sprawnego technicznie i zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami użycia;
5) bezzwłocznego informowania odpowiednich służb ratowniczych lub
podmiotów, o których mowa w art. 12 ust. 1, o zaistniałym wypadku lub
zaginięciu osoby oraz o innych zdarzeniach nadzwyczajnych mogących mieć
wpływ na bezpieczeństwo osób.
Art. 4. 1. Zapewnienie bezpieczeństwa na obszarach wodnych polega
w szczególności na:
1) dokonaniu, we współpracy z policją i działającymi na danym terenie
podmiotami, o których mowa w art. 12 ust. 1, analizy zagrożeń, w tym
identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób
wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub
rekreacji;
2) oznakowaniu i zabezpieczeniu terenów, obiektów i urządzeń przeznaczonych do
pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji na obszarach wodnych;
3) prowadzeniu działań profilaktycznych i edukacyjnych dotyczących
bezpieczeństwa na obszarach wodnych, polegających w szczególności na:
a) oznakowaniu miejsc niebezpiecznych,
b) objęciu nadzorem, we współpracy z policją i podmiotami, o których mowa
w art. 12 ust. 1, miejsc niebezpiecznych, w tym miejsc zwyczajowo
wykorzystywanych do kąpieli,
c) uświadamianiu zagrożeń związanych z wykorzystywaniem obszarów
wodnych, w szczególności prowadzeniu akcji edukacyjnych wśród dzieci
i młodzieży szkolnej;
4) informowaniu i ostrzeganiu o warunkach pogodowych oraz innych czynnikach
mogących powodować utrudnienia lub zagrożenia dla zdrowia lub życia osób;
25.06.2018
©Telksinoe s. 4/21
5) zapewnieniu warunków do organizowania pomocy oraz ratowania osób, które
uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub
zdrowia.
2. Za zapewnienie bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1, odpowiada:
1) na terenie parku narodowego lub krajobrazowego – dyrektor parku,
2) na terenie, na którym prowadzona jest działalność w zakresie sportu lub rekreacji
– osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nieposiadająca
osobowości prawnej, która prowadzi działalność w tym zakresie,
3) na pozostałym obszarze – właściwy miejscowo wójt (burmistrz, prezydent
miasta)
– zwani dalej „zarządzającym obszarem wodnym”.
3. Zadania, o których mowa w ust. 1, wykonywane przez wójta (burmistrza,
prezydenta miasta) na obszarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, należą do zadań
własnych gminy.
Art. 5. 1. Zarządzający wyznaczonym obszarem wodnym umieszcza, w ogólnie
dostępnym miejscu, informacje dotyczące:
1) zasad korzystania z wyznaczonego obszaru wodnego;
2) ograniczeń w korzystaniu z wyznaczonego obszaru wodnego;
3) sposobu powiadamiania o wypadkach wraz z numerami alarmowymi.
2. Do obowiązków zarządzającego wyznaczonym obszarem wodnym należy:
1) w przypadku kąpieliska, pływalni oraz innych obiektów dysponujących nieckami
basenowymi o łącznej powierzchni powyżej 100 m2 i głębokości ponad 0,4 m
w najgłębszym miejscu lub głębokości powyżej 1,2 m:
a) wytyczanie strefy dla umiejących i nieumiejących pływać,
b) wydzielanie brodzika dla dzieci;
2) zapewnienie stałej kontroli wyznaczonego obszaru wodnego przez ratowników
wodnych;
3) utworzenie stanowiska do obserwacji wyznaczonego obszaru wodnego;
4) wyposażenie w sprzęt ratunkowy i pomocniczy oraz urządzenia sygnalizacyjne
i ostrzegawcze (wzrokowe i słuchowe);
5) oczyszczanie powierzchni dna obszaru przeznaczonego do pływania lub kąpieli
z wszelkich przedmiotów mogących spowodować skaleczenie lub inny
wypadek;
25.06.2018
©Telksinoe s. 5/21
6) upowszechnianie zasad korzystania z wyznaczonego obszaru wodnego;
7) zapewnianie przekazywania informacji o dopuszczalności lub zakazie
korzystania z wyznaczonego obszaru wodnego.
3. Osoba pływająca, kąpiąca się lub uprawiająca sport lub rekreację na
wyznaczonym obszarze wodnym jest obowiązana do zapoznania się z informacjami,
o których mowa w ust. 1.
Art. 6. Zarządzający wyznaczonym obszarem wodnym lub osoba przez niego
upoważniona może nie wpuścić na ten obszar osoby lub żądać opuszczenia przez nią
tego obszaru, jeśli zachowanie osoby wyraźnie wskazuje, że znajduje się ona w stanie
nietrzeźwości lub jest pod wpływem środka odurzającego.
Art. 7. Zabrania się prowadzenia w ruchu wodnym statku lub innego obiektu
pływającego, niebędącego pojazdem mechanicznym, osobie znajdującej się w stanie
po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka.
Art. 8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób oznakowania i zabezpieczania obszarów wodnych,
2) wzory znaków zakazu, nakazu oraz informacyjnych i flag
– mając na uwadze konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu
bezpieczeństwa i udzielania pomocy osobom kąpiącym się, pływającym
i uprawiającym sport lub rekreację na obszarach wodnych.
Art. 9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, minimalne wymagania dotyczące liczby ratowników wodnych
zapewniających stałą kontrolę wyznaczonego obszaru wodnego, biorąc pod uwagę
wielkość tego obszaru oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa osobom na nim
przebywającym.
Art. 10. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania dotyczące wyposażenia wyznaczonych obszarów wodnych w sprzęt
ratunkowy i pomocniczy, urządzenia sygnalizacyjne i ostrzegawcze oraz sprzęt
medyczny, leki i artykuły sanitarne, mając na uwadze konieczność zapewnienia
bezpieczeństwa osobom korzystającym z tych obszarów.
25.06.2018
©Telksinoe s. 6/21
Art. 11. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania, jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach, a także częstotliwość
pobierania próbek wody, metodyki referencyjne analiz i sposób oceny, czy woda
odpowiada wymaganym warunkom, oraz sposób informowania ludności o jakości
wody na pływalniach, uwzględniając ochronę zdrowia publicznego oraz potrzebę
dostarczania społeczeństwu informacji w tym zakresie.
Rozdział 3
Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego oraz obowiązki
ratowników wodnych
Art. 12. 1. Ratownictwo wodne mogą wykonywać podmioty, które uzyskały
zgodę ministra właściwego do spraw wewnętrznych na wykonywanie ratownictwa
wodnego oraz wpis do rejestru jednostek współpracujących z systemem Państwowe
Ratownictwo Medyczne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 września
2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, zwane dalej „podmiotami
uprawnionymi do wykonywania ratownictwa wodnego”.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych udziela, w drodze decyzji
administracyjnej, zgody, o której mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu ubiegającego
się o jej udzielenie, o ile podmiot ten spełnia następujące warunki:
1) zapewnia stan gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, poprzez
utrzymywanie stałych dyżurów ratowników wodnych;
2) dysponuje kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia
stanu gotowości, o którym mowa w pkt 1;
3) posiada siedzibę;
4) posiada niezbędny do wykonywania ratownictwa wodnego sprzęt
specjalistyczny oraz środki transportu i łączności.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1) nazwę podmiotu, siedzibę i jego adres;
2) informację o obszarze działania, na którym ma być wykonywane ratownictwo
wodne;
3) informację o liczbie ratowników wodnych oraz posiadanych przez nich
kwalifikacjach przydatnych w ratownictwie wodnym;
4) wykaz sprzętu specjalistycznego, środków transportu i łączności;
25.06.2018
©Telksinoe s. 7/21
5) informację o źródłach finansowania planowanej działalności;
6) informację o zakresie planowanych szkoleń ratowników wodnych i instruktorów
oraz wykaz kadry i sprzętu niezbędnego do szkolenia i egzaminowania.
4. W przypadku prowadzenia działalności ratowniczej na obszarze parku
narodowego lub krajobrazowego do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się
także opinię dyrektora parku.
4a. Decyzja, o której mowa w ust. 2, wygasa, jeżeli podmiot uprawniony do
wykonywania ratownictwa wodnego, który uzyskał zgodę, o której mowa w ust. 1,
w terminie 6 miesięcy od dnia jej wydania nie został wpisany do rejestru jednostek
współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne, o którym mowa
w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie
Medycznym.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji
administracyjnej:
1) cofa zgodę, o której mowa w ust. 1, jeżeli podmiot uprawniony do wykonywania
ratownictwa wodnego, któremu taka zgoda została udzielona, przestał spełniać
warunki, o których mowa w ust. 2, lub został wykreślony z rejestru jednostek
współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne, o którym
mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym
Ratownictwie Medycznym, lub
2) może cofnąć zgodę, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, nie
usunął w wymaganym terminie nieprawidłowości mających istotny wpływ na
wykonywanie ratownictwa wodnego stwierdzonych protokołem kontroli.
6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych zawiadamia wojewodę
właściwego do dokonania wpisu do rejestru jednostek współpracujących z systemem
Państwowe Ratownictwo Medyczne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia
8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, o cofnięciu zgody,
o której mowa w ust. 1.
Art. 13. W ramach ratownictwa wodnego podejmowane są działania ratownicze,
polegające w szczególności na:
1) przyjęciu zgłoszenia o wypadku lub zagrożeniu;
2) dotarciu na miejsce wypadku z odpowiednim sprzętem ratunkowym;
3) udzielaniu kwalifikowanej pierwszej pomocy;
25.06.2018
©Telksinoe s. 8/21
4) zabezpieczeniu miejsca wypadku lub zagrożenia;
5) ewakuacji osób z miejsca stanowiącego zagrożenie dla życia lub zdrowia;
6) transporcie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo
utraty życia lub zdrowia na obszarze wodnym do miejsca, gdzie jest możliwe
podjęcie medycznych czynności ratunkowych przez jednostki systemu
Państwowego Ratownictwa Medycznego, o których mowa w art. 32
ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie
Medycznym, po uprzednim uzgodnieniu miejsca przekazania z dysponentem
jednostki systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego;
7) poszukiwaniu osób zaginionych na obszarze wodnym.
Art. 14. 1. Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego:
1) organizują, kierują, koordynują i bezpośrednio prowadzą działania ratownicze
w ramach ratownictwa wodnego, z zastrzeżeniem ust. 2;
2) prowadzą działalność profilaktyczną i edukacyjną dotyczącą bezpieczeństwa na
obszarach wodnych;
3) prowadzą dokumentację działań ratowniczych, o których mowa w pkt 1, w tym
rejestr działań ratowniczych;
4) ujawniają zagrożenia w zakresie bezpieczeństwa osób przebywających na
obszarach wodnych;
5) przekazują informację o zagrożeniach, o których mowa w pkt 4, właściwej
radzie gminy.
2. Podczas zdarzeń, w związku z którymi prowadzone są także działania
z zakresu gaszenia pożarów, ratownictwa chemicznego, ekologicznego lub
technicznego do kierowania tymi działaniami uprawniony jest kierujący działaniem
ratowniczym, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 191 i 298).
3. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, obejmuje następujące dane:
1) imię i nazwisko osoby, której udzielono pomocy w ramach działań
ratowniczych, datę i miejsce urodzenia oraz adres zamieszkania;
2) rodzaj doznanego urazu lub zachorowania osoby, o której mowa w pkt 1;
3) rodzaj udzielonej pomocy;
4) miejsce wypadku;
5) imiona i nazwiska ratowników wodnych udzielających pomocy;
25.06.2018
©Telksinoe s. 9/21
6) datę prowadzenia działań ratowniczych;
7) czas i miejsce przekazania osoby, o której mowa w pkt 1, jednostkom systemu
Państwowe Ratownictwo Medyczne lub innym służbom.
4. Informacje, o których mowa w ust. 3, są przechowywane przez okres 10 lat od
dnia ich wprowadzenia do rejestru.
5. Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa wodnego udostępnia
informacje, o których mowa w ust. 3, na pisemny wniosek:
1) osobie, której udzielono pomocy w ramach działań ratowniczych, oraz
2) Policji, prokuraturze, sądom, dyrektorowi parku narodowego i zakładom
ubezpieczeń, w związku z prowadzonym przez nie postępowaniem.
Art. 15. 1. Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego mogą
organizować i prowadzić szkolenia ratowników wodnych i instruktorów w zakresie
ratownictwa wodnego oraz psów ratowniczych wraz z ich przewodnikami.
2. Organizacja i prowadzenie szkoleń, o których mowa w ust. 1, na obszarze
parku narodowego, poza miejscami udostępnianymi w planie ochrony lub zadaniach
ochronnych wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw środowiska, na
odstępstwo od zakazów obowiązujących w parku.
3. Organizację i prowadzenie szkoleń, o których mowa w ust. 1, na obszarze
parku krajobrazowego lub obszarze Natura 2000 uzgadnia się z właściwym
miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia:
1) ramowy program szkolenia, o którym mowa w ust. 1,
2) zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych niezbędnych do
uzyskania uprawnień z zakresu ratownictwa wodnego,
3) wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień, o których mowa
w pkt 2,
4) kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej szkolenia,
5) sposób przeprowadzania egzaminu
– mając na względzie bezpieczeństwo na obszarach wodnych, zapewnienie
odpowiedniego poziomu wyszkolenia ratowników wodnych, zapewnienie
odpowiedniego poziomu kadry dydaktycznej, konieczność zapewnienia jednolitego
sposobu przeprowadzania egzaminu oraz zakres uprawnień uzyskiwanych po zdaniu
egzaminu.
25.06.2018
©Telksinoe s. 10/21
Art. 16. Do obowiązków ratowników wodnych należy w szczególności
wykonywanie działań ratowniczych, o których mowa w art. 13, oraz:
1) obserwowanie wyznaczonego obszaru wodnego, niezwłoczne reagowanie na
każdy sygnał wzywania pomocy oraz podejmowanie akcji ratowniczej,
zapobieganie skutkom zagrożeń;
2) przegląd stanu urządzeń i sprzętu wykorzystywanego do ratownictwa wodnego;
3) określanie głębokości wyznaczonego obszaru wodnego;
4) kontrola stanu urządzeń oraz sprzętu, które zapewniają bezpieczeństwo osób
pływających, kąpiących się lub uprawiających sport lub rekreację;
5) wywieszanie na maszcie odpowiednich flag informacyjnych;
6) sygnalizowanie, za pomocą urządzeń alarmowych, naruszeń zasad korzystania
z wyznaczonego obszaru wodnego w szczególności granicy strefy dla
umiejących pływać, a w kąpieliskach także nadchodzącej burzy;
7) reagowanie na przypadki naruszania zasad korzystania z wyznaczonego obszaru
wodnego;
8) wpisywanie na tablicy informacyjnej temperatury wody, powietrza oraz innych
aktualnych informacji w szczególności dotyczących nagłych zmian warunków
atmosferycznych;
9) niezwłoczne informowanie zarządzającego, o którym mowa w art. 21 ust. 1, oraz
swojego przełożonego o zagrożeniach bezpieczeństwa osób przebywających na
obszarze wodnym;
10) bieżące dokumentowanie prowadzonych działań ratowniczych.
Art. 17. 1. Pracodawca inny niż podmiot uprawniony do wykonywania
ratownictwa wodnego jest obowiązany zwolnić ze świadczenia pracy pracownika
będącego ratownikiem wodnym na czas niezbędny do uczestniczenia w działaniach
ratowniczych i do wypoczynku koniecznego po ich zakończeniu.
2. Zwolnienie pracownika ze świadczenia pracy w razie konieczności udziału
w działaniach ratowniczych oraz na czas wypoczynku po zakończonej akcji
ratowniczej następuje na podstawie pisemnego zaświadczenia wystawionego przez
podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa wodnego określającego czas
trwania akcji ratowniczej i czas wypoczynku, który nie może być dłuższy niż
12 godzin na dobę.
25.06.2018
©Telksinoe s. 11/21
3. Za czas zwolnienia ze świadczenia pracy pracownik zachowuje prawo do
wynagrodzenia ustalonego w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie
art. 297 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502,
z późn. zm.1)).
Art. 18. 1. Ratownik wodny, prowadząc działania ratownicze, korzysta
z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U.
poz. 553, z późn. zm.2)) dla funkcjonariuszy publicznych.
2. W przypadku gdy prowadzone przez ratownika wodnego działania ratownicze
polegają na udzieleniu pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej pomocy lub
podjęciu medycznych czynności ratunkowych może on poświęcić dobra osobiste innej
osoby, inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe, w zakresie, w jakim jest
to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego.
Art. 19. (uchylony)
Art. 20. Ratownik wodny oraz ratownik wodny z psem ratowniczym w czasie
działań ratowniczych mają prawo bezpłatnego wstępu na teren parku narodowego
i rezerwatu udostępnionego dla ruchu turystycznego na podstawie ważnej legitymacji
służbowej.
Rozdział 4
Organizowanie i finansowanie działań ratowniczych
Art. 21. 1. Organizowanie i finansowanie działań ratowniczych na
wyznaczonym obszarze wodnym należy do zarządzającego tym obszarem.
2. Przepis ust. 1 nie dotyczy osób fizycznych dysponujących nieckami
basenowymi wyłącznie do celów prywatnych.
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1662 oraz
z 2015 r. poz. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 840, z 1999 r. poz. 729
i 931, z 2000 r. poz. 548, 1027 i 1216, z 2001 r. poz. 1071, z 2003 r. poz. 1061, 1142, 1750, 1935
i 2255, z 2004 r. poz. 219, 626, 889 i 2426, z 2005 r. poz. 732, 757, 1109, 1363, 1479 i 1493,
z 2006 r. poz. 1409, 1592 i 1648, z 2007 r. poz. 589, 850, 859 i 1378, z 2008 r. poz. 560, 782, 1056,
1080 i 1344, z 2009 r. poz. 504, 533, 1317, 1323, 1474, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 46, 227, 229,
625, 626, 842, 857, 1018, 1021, 1228, 1474 i 1602, z 2011 r. poz. 78, 130, 202, 245, 381, 549, 678,
767, 964, 1135, 1280, 1381 i 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i 1247,
z 2014 r. poz. 538, z 2015 r. poz. 396, 541, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r. poz. 189, 428 i 437.
25.06.2018
©Telksinoe s. 12/21
3. Zarządzający wyznaczonym obszarem wodnym może zlecić, w drodze
umowy, organizowanie, kierowanie i koordynowanie działań ratowniczych
podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego.
Art. 22. 1. Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego:
1) wykonują zadania z zakresu ratownictwa wodnego,
2) organizują i prowadzą szkolenia ratowników wodnych w zakresie ratownictwa
wodnego
– na podstawie zlecania realizacji zadań publicznych, o których mowa w art. 11 ust. 1
pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r. poz. 239 i 395).
2. Zadania, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane przez wojewodów
w ramach dotacji celowych przyznawanych z części budżetu państwa, której są
dysponentami.
3. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być dofinansowane przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
4. Jednostki samorządu terytorialnego, na terenie których wykonywane jest
ratownictwo wodne mogą udzielać dotacji celowych podmiotom uprawnionym do
wykonywania ratownictwa wodnego na realizację zadań, o których mowa w ust. 1.
5. Dotacje, o których mowa w ust. 2–4, mogą być udzielane z pominięciem
otwartego konkursu ofert.
6. Dotacje, o których mowa w ust. 2–4, mogą być udzielane na:
1) utrzymanie gotowości ratowniczej;
2) prowadzenie działań ratowniczych;
3) organizowanie i prowadzenie szkoleń ratowników wodnych oraz psów
ratowniczych i ich przewodników;
4) utrzymanie gotowości operacyjnej sprzętu ratowniczego;
5) prowadzenie dokumentacji wypadków.
7. W przypadku odstąpienia od otwartego konkursu ofert, odpowiednio
wojewoda oraz organ jednostki samorządu terytorialnego ogłasza zasady
postępowania w sprawach udzielania dotacji, o których mowa w ust. 2–4. Przepisy
art. 14–18 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie stosuje się odpowiednio.
25.06.2018
©Telksinoe s. 13/21
8. Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego, do dnia
31 grudnia, przekazują ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych informację
o wysokości otrzymanych w danym roku dotacji, celu, na który zostały udzielone oraz
podmiocie, który ich udzielił.
Rozdział 5
Nadzór i kontrola nad ratownictwem wodnym
Art. 23. 1. Nadzór nad ratownictwem wodnym sprawuje minister właściwy do
spraw wewnętrznych.
2. W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw
wewnętrznych ma prawo:
1) żądać od podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa wodnego
udostępnienia dokumentów oraz udzielania pisemnych wyjaśnień dotyczących
ich działalności związanej z wykonywaniem ratownictwa wodnego;
2) dokonywać kontroli podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa
wodnego dotyczącej prawidłowości realizacji zadań, o których mowa w art. 13
i art. 14 ust. 1. Oceny kontrolowanej działalności dokonuje się pod względem
legalności, gospodarności, celowości i rzetelności.
Art. 24. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych zarządza kontrolę
podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa wodnego i zawiadamia o niej
ten podmiot najpóźniej w dniu rozpoczęcia czynności kontrolnych.
2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw
wewnętrznych może wystąpić do podmiotu uprawnionego do wykonywania
ratownictwa wodnego o przygotowanie wskazanych dokumentów, zestawień
i wyjaśnień dotyczących jego działalności.
3. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) wskazanie podstawy prawnej do przeprowadzenia kontroli;
2) nazwę podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa wodnego objętego
kontrolą;
3) wskazanie przedmiotu, zakresu i miejsca przeprowadzenia kontroli oraz daty jej
rozpoczęcia i daty jej zakończenia;
4) imię i nazwisko osoby upoważnionej do przeprowadzenia kontroli.
25.06.2018
©Telksinoe s. 14/21
4. Kontrolę przeprowadzają pracownicy urzędu obsługującego ministra
właściwego do spraw wewnętrznych, zwani dalej „kontrolującymi”, na podstawie
imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, ważnego wraz z dowodem
osobistym lub innym dokumentem potwierdzającym tożsamość.
5. Kontrolujący podlega wyłączeniu od udziału w kontroli, na wniosek lub
z urzędu, jeżeli wyniki kontroli mogą dotyczyć jego praw lub obowiązków albo praw
lub obowiązków jego małżonka lub osoby pozostającej z nim faktycznie we wspólnym
pożyciu, krewnych i powinowatych do drugiego stopnia albo osób związanych z nim
z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli. Powody wyłączenia kontrolującego
trwają mimo ustania małżeństwa, wspólnego pożycia, przysposobienia, opieki lub
kurateli.
6. Kontrolujący podlega wyłączeniu z urzędu od udziału w kontroli, której
przedmiot stanowił zadania należące wcześniej do zakresu jego obowiązków jako
pracownika podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa wodnego objętego
kontrolą, przez rok od dnia zakończenia ich wykonania, oraz w razie zaistnienia
w toku kontroli okoliczności mogących wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego
bezstronności.
7. O wyłączeniu, o którym mowa w ust. 6, decyduje minister właściwy do spraw
wewnętrznych.
Art. 25. 1. Kontrola jest przeprowadzana w siedzibie podmiotu uprawnionego
do wykonywania ratownictwa wodnego objętego kontrolą w czasie wykonywania jego
zadań, a jeżeli wymaga tego dobro kontroli – również poza jego siedzibą.
2. W ramach udzielonego upoważnienia kontrolujący ma prawo do:
1) swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń podmiotu uprawnionego do
wykonywania ratownictwa wodnego objętego kontrolą, bez obowiązku
okazywania przepustki;
2) wglądu do wszelkich dokumentów i innych materiałów, w tym kontrolę
systemów elektronicznych, związanych z działalnością podmiotu uprawnionego
do wykonywania ratownictwa wodnego objętego kontrolą;
3) przeprowadzania oględzin majątku należącego do podmiotu uprawnionego do
wykonywania ratownictwa wodnego objętego kontrolą;
4) sprawdzania przebiegu określonych czynności;
25.06.2018
©Telksinoe s. 15/21
5) żądania od kierownika i pracowników podmiotu uprawnionego do wykonywania
ratownictwa wodnego objętego kontrolą ustnych i pisemnych wyjaśnień;
6) zabezpieczania dowodów.
3. Wszystkie czynności w imieniu podmiotu uprawnionego do wykonywania
ratownictwa wodnego objętego kontrolą wykonuje jego kierownik lub osoba przez
niego wyznaczona.
4. Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa wodnego objęty kontrolą
zapewnia kontrolującemu:
1) warunki i środki niezbędne do przeprowadzenia kontroli, w tym dostęp do
pomieszczeń wyposażonych w urządzenia biurowe i środki łączności;
2) dostęp do obiektów i dokumentów;
3) uzyskiwanie ustnych i pisemnych informacji i wyjaśnień oraz danych
dotyczących spraw objętych kontrolą, w terminie wskazanym przez
kontrolującego;
4) możliwość sporządzania na koszt kontrolowanego, niezbędnych do kontroli
odpisów dokumentów lub wyciągów z dokumentów;
5) możliwość dokonywania oględzin obiektu lub innych składników majątkowych.
5. Oględzin, o których mowa w ust. 4 pkt 5, dokonuje się w obecności osoby
upoważnionej przez podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa wodnego
objęty kontrolą.
6. Po dokonaniu oględzin sporządza się niezwłocznie protokół przebiegu
i wyników oględzin, który podpisują kontrolujący i osoba, o której mowa w ust. 5.
W przypadku odmowy podpisania protokołu przez osobę, o której mowa w ust. 5,
zamieszcza się w nim wzmiankę o odmowie jego podpisania.
Art. 26. 1. Kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie
dowodów zebranych w toku kontroli.
2. Dowodami są w szczególności dokumenty, protokół oględzin, opinie
biegłych, wyjaśnienia i oświadczenia.
Art. 27. 1. Ustalenia kontroli przedstawia się w protokole kontroli, który zawiera
opis stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli, w tym ustalone
nieprawidłowości, osoby za nie odpowiedzialne oraz ocenę kontrolowanej
działalności. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości protokół kontroli zawiera
25.06.2018
©Telksinoe s. 16/21
wnioski i zalecenia pokontrolne wraz ze wskazaniem sposobu usunięcia
nieprawidłowości. Protokół kontroli sporządza się w dwóch jednobrzmiących
egzemplarzach, podpisanych przez kontrolującego.
2. W terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli podmiot uprawniony
do wykonywania ratownictwa wodnego objęty kontrolą może wnieść do
kontrolującego na piśmie umotywowane zastrzeżenia do protokołu kontroli, w tym do
sformułowanych wniosków i zaleceń, lub podpisuje protokół kontroli.
3. Zgłoszone zastrzeżenia kontrolujący może uznać za zasadne, zmieniając lub
uzupełniając protokół kontroli, albo uznać je za niezasadne i przekazać stanowisko
podmiotowi uprawnionemu do wykonywania ratownictwa wodnego objętemu
kontrolą. Zastrzeżenia wniesione po terminie, przez osobę nieuprawnioną lub bez
zachowania formy pisemnej pozostawia się bez rozpatrzenia.
4. W przypadku uznania zasadności zastrzeżeń zmieniony lub uzupełniony
protokół kontroli zostaje przekazany ponownie do podpisania podmiotowi
uprawnionemu do wykonywania ratownictwa wodnego objętemu kontrolą. Przepis
art. 23 stosuje się odpowiednio.
Art. 28. 1. Podmiotowi objętemu kontrolą przysługuje prawo odmowy
podpisania protokołu kontroli i złożenia kontrolującemu, w terminie 5 dni od dnia jego
otrzymania, pisemnego wyjaśnienia przyczyn odmowy.
2. Odmowa podpisania protokołu kontroli nie wstrzymuje realizacji wniosków
i zaleceń pokontrolnych.
Art. 29. Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa wodnego objęty
kontrolą zawiadamia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli lub
stanowiska kontrolującego, o którym mowa w art. 27 ust. 3, lub poprawionego
protokołu kontroli, ministra właściwego do spraw wewnętrznych o wykonaniu
wniosków i zaleceń pokontrolnych zawartych w protokole kontroli lub o przyczynach
ich niewykonania.
Rozdział 6
Usunięcie statku lub innego obiektu pływającego
Art. 30. 1. Statek lub inny obiekt pływający może być usunięty z obszaru
wodnego, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku
25.06.2018
©Telksinoe s. 17/21
gdy prowadziła go osoba znajdująca się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie
działającego środka.
2. Dyspozycję usunięcia statku lub innego obiektu pływającego wydaje policjant.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, statek lub inny obiekt pływający
wprowadza się do strzeżonego portu lub do przystani, a w przypadku braku
dostatecznie blisko strzeżonego portu lub przystani pozostawia się go na
wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego
usunięcie i przechowywanie.
4. Usuwanie statków lub innych obiektów pływających oraz prowadzenie
strzeżonego portu lub przystani należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje
te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich
wykonanie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień
publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164).
Art. 31. 1. Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji
zadań, o których mowa w art. 30 ust. 3, oraz koszty usuwania i przechowywania
statków lub innych obiektów pływających na obszarze danego powiatu, ustala
corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie tych
statków lub innych obiektów pływających.
2. Ustala się maksymalną wysokość opłat, o których mowa w ust. 1,
w przypadku:
3)
1) usunięcia roweru wodnego lub skutera wodnego – 50 zł oraz za każdą dobę
jego przechowywania – 15 zł 3);
3)
2) usunięcia poduszkowca – 100 zł oraz za każdą dobę jego przechowywania –
30 zł 3);
3) usunięcia statku o długości kadłuba do 10 m – 120 zł 3) oraz za każdą dobę jego
przechowywania – 50 zł 3);
4) usunięcia statku o długości kadłuba do 20 m – 150 zł 3); oraz za każdą dobę jego
przechowywania – 100 zł 3);
5) usunięcia statku o długości kadłuba powyżej 20 m – 200 zł 3); oraz za każdą dobę
jego przechowywania – 150 zł 3).
3)
Aktualną maksymalną kwotę opłat za usunięcie i przechowywanie statków lub innych obiektów
pływających, ogłasza w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym „Monitor Polski” minister
właściwy do spraw finansów publicznych, zgodnie z art. 31 ust. 4 niniejszej ustawy.
25.06.2018
©Telksinoe s. 18/21
3. Maksymalne opłaty określone w ust. 2, obowiązujące w danym roku
kalendarzowym, podlegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy
w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych
w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do
analogicznego okresu roku poprzedniego.
4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, na każdy rok
kalendarzowy, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, maksymalne opłaty, o których mowa w ust. 2,
z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 3, zaokrąglając je w górę do pełnych
złotych.
5. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 3, ustala się na podstawie komunikatu
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 20 dni od dnia jego
ogłoszenia.
6. Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód własny powiatu.
Art. 32. 1. Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem,
sprzedażą lub zniszczeniem statku lub innego obiektu pływającego powstałe od
momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi
osoba będąca właścicielem tego statku lub innego obiektu pływającego w dniu
wydania dyspozycji jego usunięcia. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.
2. Jeżeli w chwili usunięcia statek lub inny obiekt pływający znajdował się we
władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego,
osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 1.
3. Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 1,
wynosi 30 dni licząc od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki
ustawowe za opóźnienie nalicza się od dnia następującego po upływie terminu
płatności. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach
określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm.4)).
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 87, 211,
218, 396, 539, 774, 978, 1269, 1311, 1322, 1419 i 1649 oraz z 2016 r. poz. 195.
25.06.2018
©Telksinoe s. 19/21
4. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się, jeżeli od dnia
uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przepadku upłynęło 5 lat.
5. Egzekucji, o której mowa w ust. 3, nie wszczyna się, a wszczętą umarza, jeżeli
od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło 5 lat.
Art. 33. 1. Wydanie statku lub innego obiektu pływającego następuje po
okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 31 ust. 1.
2. W przypadkach określonych w art. 30 ust. 1 starosta, w stosunku do statku lub
innego obiektu pływającego usuniętego z obszaru wodnego, występuje do sądu
z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo
powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrali go w terminie 3 miesięcy
od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania
statku lub innego obiektu pływającego w terminie.
3. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, nie wcześniej niż
przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia.
4. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy okoliczności wskazują, że nieodebranie
statku lub innego obiektu pływającego nastąpiło z przyczyn niezależnych od
właściciela lub osoby uprawnionej.
5. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 4 miesięcy od dnia
usunięcia statku lub innego obiektu pływającego nie został ustalony jego właściciel
lub osoba uprawniona do jego odbioru, mimo że w jej poszukiwaniu dołożono
należytej staranności.
6. W sprawach o przepadek statku lub innego obiektu pływającego sąd
stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia
przepadku, a w szczególności, czy usunięcie tego statku lub innego obiektu
pływającego było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru,
dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne
z zasadami współżycia społecznego.
7. Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku statku lub innego obiektu
pływającego jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na
zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.
8. W przypadku nieodebrania statku lub innego obiektu pływającego z portu,
przystani lub parkingu w terminie określonym w ust. 2 jednostka prowadząca port
25.06.2018
©Telksinoe s. 20/21
strzeżony, przystań strzeżoną lub parking strzeżony, powiadamia o tym fakcie
właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia tego
statku lub innego obiektu pływającego nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu
tego terminu.
9. Do badania w celu ustalenia w organizmie obecności środka działającego
podobnie do alkoholu stosuje się odpowiednio art. 127 ustawy z dnia 20 czerwca
1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.5)).
10. Do współdziałania z Policją podmiotów, o których mowa w art. 30 ust. 4,
oraz trybu i warunków wydawania statku lub innego obiektu pływającego stosuje się
odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 130a ust. 11 ustawy z dnia
20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.
11. W sprawach o przepadek statku lub innego obiektu pływającego stosuje się
odpowiednio art. 6106 i art. 6107 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm.6)).
Rozdział 7
Przepisy karne
Art. 34. Kto, w przypadku o którym mowa w art. 6, nie stosuje się do polecenia
zarządzającego obszarem wodnym lub upoważnionej przez niego osoby i wchodzi na
obszar wodny albo nie opuszcza tego obszaru, podlega karze grzywny.
Art. 35. Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie
działającego środka, prowadzi w ruchu wodnym statek lub inny obiekt pływający,
niebędący pojazdem mechanicznym, podlega karze grzywny.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1448,
z 2013 r. poz. 700, 991, 1446 i 1611, z 2014 r. poz. 312, 486, 529, 768, 822 i 970, z 2015 r. poz. 211,
541, 591, 933, 1038, 1045, 1273, 1326, 1335, 1830, 1844, 1893, 2183 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 266
i 352.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. 2014 r. poz. 293, 379,
435, 567, 616, 945, 1091, 1161, 1296, 1585, 1626, 1741 i 1924, z 2015 r. poz. 2, 4, 218, 539, 978,
1062, 1137, 1199, 1311, 1418, 1419, 1505, 1527, 1567, 1587, 1595, 1634, 1635, 1830 i 1854 oraz
z 2016 r. poz. 195 i 437.
25.06.2018
©Telksinoe s. 21/21
Art. 36. Postępowanie w sprawach określonych w art. 34 i art. 35 prowadzi się
na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach
o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm.7)).
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 37–39. (pominięte)8)
Rozdział 9
Przepisy przejściowe i przepis końcowy
Art. 40. Do dnia uzyskania zgody, o której mowa w art. 12 ust. 1, nie dłużej
jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, za podmioty
uprawnione do wykonywania ratownictwa uznaje się podmioty uprawnione do
wykonywania ratownictwa wodnego na podstawie przepisów dotychczasowych.
Art. 41. 1. Osoby, które uzyskały uprawnienia ratownika z zakresu ratownictwa
wodnego na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują swoje uprawnienia.
2. Do osób, które rozpoczęły uzyskiwanie uprawnień ratownika z zakresu
ratownictwa wodnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się
przepisy dotychczasowe.
Art. 42. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem
przepisów art. 22 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 765
i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r. poz. 21, 396, 841, 1186, 1269, 1549, 1707 i 1855
oraz z 2016 r. poz. 178 i 437.
8)
Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 kwietnia
2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na
obszarach wodnych (Dz. U. poz. 656).
25.06.2018
Do góry