Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/286

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 672, 831, 903, 1250, 1427, 1933.

U S T A W A

z dnia 27 kwietnia 2001 r.

Prawo ochrony środowiska 1)

TYTUŁ I

Przepisy ogólne

DZIAŁ I

Zakres obowiązywania ustawy

Art. 1. Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania

z jego zasobów, z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności:

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Unii

Europejskiej:

1) dyrektywy Rady 87/217/EWG z dnia 19 marca 1987 r. w sprawie ograniczania

zanieczyszczenia środowiska azbestem i zapobiegania temu zanieczyszczeniu (Dz. Urz. WE

L 85 z 28.03.1987, str. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13,

t. 8, str. 269);

2) dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej

sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska

(Dz. Urz. WE L 377 z 31.12.1991, str. 48, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 10);

3) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk

przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz. WE L 206 z 22.07.1992, str. 7, z późn.

zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 102);

4) dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania

polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) (Dz. Urz. WE L

243 z 24.09.1996, str. 31, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 3,

str. 75);

5) (uchylony)

6) dyrektywy 1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r.

odnoszącej się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2

w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi (Dz. Urz. WE L 12 z 18.01.2000,

str. 16, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 3);

7) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r.

w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000, str. 34,

z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 224);

8) dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r.

odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. Urz. WE L

189 z 18.07.2002, str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7,

str. 101);

9) dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r.

w sprawie arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych

w otaczającym powietrzu (Dz. Urz. UE L 23 z 26.01.2005, str. 3, z późn. zm.);

2017-02-16

©Telksinoe s. 2/286

1) zasady ustalania:

a) warunków ochrony zasobów środowiska,

b) warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska,

c) kosztów korzystania ze środowiska;

2) (uchylony)

3) (uchylony)

4) obowiązki organów administracji;

5) odpowiedzialność i sankcje.

Art. 2. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych

w przepisach prawa atomowego.

2. Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie:

1) obowiązku posiadania pozwolenia,

1a) wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu,

2) ponoszenia opłat,

w razie prowadzenia działań ratowniczych.

2a. Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie hałasu powstającego

w związku z powszechnym korzystaniem ze środowiska.

10) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie

jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz. Urz. UE L 152 z 11.06.2008, str.

1);

11) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r.

ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego

(dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz. Urz. UE L 164 z 25.06.2008, str. 19);

12) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r.

w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE L 312 z 22.11.2008,

str. 3);

13) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r.

w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz. Urz. UE L 20 z 26.01.2010, str. 7, z późn. zm.);

14) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r.

w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich

kontrola) (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17);

15) częściowo dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009

r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w

następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz. Urz. UE L 140 z

05.06.2009, str. 16, z późn. zm.);

16) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie

kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi,

zmieniającej, a następnie uchylającej dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz. Urz. UE L 197 z

24.07.2012, str. 1).

Niniejsza ustawa zapewnia również wykonanie przepisów rozporządzenia (WE)

nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia

Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającego dyrektywę Rady

91/689/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 33 z 04.02.2006, str. 1, z późn. zm.).

2017-02-16

©Telksinoe s. 3/286

3. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r.

o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. poz. 1228 oraz z 2015 r. poz. 21, 1224 i

2281).

4. Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy

administracji właściwe w sprawach tej ochrony określają przepisy odrębne.

DZIAŁ II

Definicje i zasady ogólne

Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) aglomeracji – rozumie się przez to miasto lub kilka miast o wspólnych

granicach administracyjnych;

2) autostradzie – rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli przepisy

o autostradach płatnych mają zastosowanie do tej drogi;

2a) badaniach zanieczyszczenia gleby i ziemi – rozumie się przez to pomiary

zawartości substancji powodującej ryzyko w glebie i w ziemi, w tym

pobieranie próbek oraz związane z tymi pomiarami badania właściwości gleby

i ziemi;

2b) dokumencie referencyjnym BAT – rozumie się przez to dokument, będący

wynikiem wymiany informacji zorganizowanej przez Komisję Europejską

zgodnie z przepisami dotyczącymi emisji przemysłowych, sporządzony dla

określonego rodzaju działalności i opisujący w szczególności stosowane

techniki, aktualne wielkości emisji i zużycia, techniki uwzględniane przy

okazji ustalania najlepszych dostępnych technik, a także opisujący konkluzje

BAT oraz wszelkie nowe techniki;

3) eksploatacji instalacji lub urządzenia – rozumie się przez to użytkowanie

instalacji lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności;

4) emisji – rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio,

w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi:

a) substancje,

b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne;

4a) granicznych wielkościach emisyjnych – rozumie się przez to najwyższe

z określonych w konkluzjach BAT wielkości emisji powiązane z najlepszymi

dostępnymi technikami, uzyskiwane w normalnych warunkach eksploatacji

2017-02-16

©Telksinoe s. 4/286

z wykorzystaniem najlepszej dostępnej techniki lub kombinacji najlepszych

dostępnych technik;

5) hałasie – rozumie się przez to dźwięki o częstotliwościach od 16 Hz do

16 000 Hz;

5a) historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi – rozumie się przez to

zanieczyszczenie powierzchni ziemi, które zaistniało przed dniem 30 kwietnia

2007 r. lub wynika z działalności, która została zakończona przed dniem

30 kwietnia 2007 r.; rozumie się przez to także szkodę w środowisku

w powierzchni ziemi w rozumieniu art. 6 pkt 11 lit. c ustawy z dnia

13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1789 oraz z 2015 r. poz. 277 i 1926), która została

spowodowana przez emisję lub zdarzenie, od którego upłynęło więcej niż

30 lat;

6) instalacji – rozumie się przez to:

a) stacjonarne urządzenie techniczne,

b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych

technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam

podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami,

których eksploatacja może spowodować emisję;

7) istotnej zmianie instalacji – rozumie się przez to taką zmianę sposobu

funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować

znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko;

8) kompensacji przyrodniczej – rozumie się przez to zespół działań obejmujących

w szczególności roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby,

zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do

przywrócenia równowagi przyrodniczej lub tworzenie skupień roślinności,

prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej na danym terenie,

wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację

przedsięwzięcia i zachowanie walorów krajobrazowych;

8a) lotnisku – rozumie się przez to także port lotniczy oraz lądowisko;

8b) krajowym celu redukcji narażenia – rozumie się przez to procentowe

zmniejszenie krajowego wskaźnika średniego narażenia dla roku odniesienia,

2017-02-16

©Telksinoe s. 5/286

w celu ograniczenia szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie ludzi,

który ma być osiągnięty w określonym terminie;

8c) krajowym wskaźniku średniego narażenia – rozumie się przez to średni

poziom substancji w powietrzu wyznaczony na podstawie pomiarów

przeprowadzonych na obszarach tła miejskiego w miastach o liczbie

mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracjach na terenie całego

kraju, wykorzystywany do określenia i dotrzymania krajowego celu redukcji

narażenia oraz dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji;

8d) konkluzji BAT – rozumie się przez to dokument sporządzony na podstawie

dokumentu referencyjnego BAT, przyjmowany przez Komisję Europejską,

w drodze decyzji, zgodnie z przepisami dotyczącymi emisji przemysłowych,

formułujący wnioski dotyczące najlepszych dostępnych technik, ich opisu,

informacji służącej ocenie ich przydatności, wielkości emisji powiązanych

z najlepszymi dostępnymi technikami, powiązanego monitoringu,

powiązanych poziomów zużycia oraz, w stosownych przypadkach,

odpowiednich sposobów przeprowadzenia remediacji;

9) metodyce referencyjnej – rozumie się przez to określoną na podstawie ustawy

metodę pomiarów lub badań, która może obejmować w szczególności sposób

poboru próbek, sposób interpretacji uzyskanych danych, a także metodyki

modelowania rozprzestrzeniania substancji oraz energii w środowisku;

10) najlepszych dostępnych technikach – rozumie się przez to najbardziej

efektywny i zaawansowany poziom rozwoju technologii i metod prowadzenia

danej działalności, który wskazuje możliwe wykorzystanie poszczególnych

technik jako podstawy przy ustalaniu dopuszczalnych wielkości emisji

i innych warunków pozwolenia mających na celu zapobieganie powstawaniu,

a jeżeli nie jest to możliwe, ograniczenie emisji i oddziaływania na środowisko

jako całość, z tym że:

a) technika – oznacza zarówno stosowaną technologię, jak i sposób, w jaki

dana instalacja jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz

likwidowana,

b) dostępne techniki – oznaczają techniki o takim stopniu rozwoju, który

umożliwia ich praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu,

z uwzględnieniem warunków ekonomicznych i technicznych oraz

2017-02-16

©Telksinoe s. 6/286

rachunku kosztów i korzyści, a które to techniki prowadzący daną

działalność może uzyskać,

c) najlepsza technika – oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu

wysokiego ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości;

10a) obszarze cichym w aglomeracji – rozumie się przez to obszar, na którym nie

występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu wyrażonych

wskaźnikiem hałasu LDWN;

10b) obszarze cichym poza aglomeracją – rozumie się przez to obszar, który nie jest

narażony na oddziaływanie hałasu komunikacyjnego, przemysłowego lub

pochodzącego z działalności rekreacyjno-wypoczynkowej;

10c) (uchylony)

10d) obszarze tła miejskiego – rozumie się przez to obszar miasta, w którym

poziomy substancji w powietrzu są reprezentatywne dla narażenia ludności

zamieszkującej tereny miejskie na działanie substancji;

11) oddziaływaniu na środowisko – rozumie się przez to również oddziaływanie

na zdrowie ludzi;

11a) (uchylony)

12) odpadach – rozumie się przez to odpady w rozumieniu ustawy z dnia

14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.2));

13) ochronie środowiska – rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie działań,

umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej;

ochrona ta polega w szczególności na:

a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami

środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju,

b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,

c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego;

14) organie administracji – rozumie się przez to:

a) ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów,

działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy

administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego,

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 888 i 1238, z 2014 r. poz.

695, 1101 i 1322 oraz z 2015 r. poz. 87, 122, 933, 1045, 1688, 1936 i 2281.

2017-02-16

©Telksinoe s. 7/286

b) inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie

porozumień do wykonywania zadań publicznych dotyczących

środowiska i jego ochrony;

15) organie ochrony środowiska – rozumie się przez to organy administracji

powołane do wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska,

stosownie do ich właściwości określonej w tytule VII w dziale I;

16) organizacji ekologicznej – rozumie się przez to organizacje społeczne, których

statutowym celem jest ochrona środowiska;

17) PCB – rozumie się przez to substancje, o których mowa w art. 3 pkt 17 ustawy

z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

18) polach elektromagnetycznych – rozumie się przez to pole elektryczne,

magnetyczne oraz elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do

300 GHz;

19) (uchylony)

20) podmiocie korzystającym ze środowiska – rozumie się przez to:

a) przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z

późn. zm.3)) oraz przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu art. 5

pkt 3 tej ustawy, a także osoby prowadzące działalność wytwórczą

w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt,

ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego,

b) jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy

z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

c) osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a,

korzystającą ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze

środowiska wymaga pozwolenia;

21) pomiarze – rozumie się przez to również obserwacje oraz analizy;

22) (uchylony)

23) poważnej awarii – rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję,

pożar lub eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego,

magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65 i 352.

2017-02-16

©Telksinoe s. 8/286

niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego powstania

zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego

zagrożenia z opóźnieniem;

24) poważnej awarii przemysłowej – rozumie się przez to poważną awarię

w zakładzie;

25) powierzchni ziemi – rozumie się przez to ukształtowanie terenu, glebę, ziemię

oraz wody gruntowe, z tym że:

a) gleba – oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z części mineralnych,

materii organicznej, wody glebowej, powietrza glebowego i organizmów,

obejmującą wierzchnią warstwę gleby i podglebie,

b) ziemia – oznacza górną warstwę litosfery, znajdującą się poniżej gleby,

do głębokości oddziaływania człowieka,

c) wody gruntowe – oznaczają wody podziemne w rozumieniu art. 9 ust. 1

pkt 22 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r.

poz. 469, 1590, 1642 i 2295 oraz z 2016 r. poz. 352), które znajdują się

w strefie nasycenia i pozostają w bezpośredniej styczności z gruntem lub

podglebiem;

26) powietrzu – rozumie się przez to powietrze znajdujące się w troposferze,

z wyłączeniem wnętrz budynków i miejsc pracy;

26a) poziomie dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB) – rozumie się przez to

wartość poziomu ciśnienia akustycznego, skorygowaną według

charakterystyki częstotliwościowej A, wyznaczoną zgodnie z Polską Normą;

27) (uchylony)

28) poziomie substancji w powietrzu – rozumie się przez to stężenie substancji

w powietrzu w odniesieniu do ustalonego czasu lub opad takiej substancji

w odniesieniu do ustalonego czasu i powierzchni, przy czym:

a) poziom dopuszczalny – jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty

w określonym terminie i który po tym terminie nie powinien być

przekraczany; poziom dopuszczalny jest standardem jakości powietrza,

b) poziom docelowy – jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty

w określonym czasie za pomocą ekonomicznie uzasadnionych działań

technicznych i technologicznych; poziom ten ustala się w celu unikania,

2017-02-16

©Telksinoe s. 9/286

zapobiegania lub ograniczania szkodliwego wpływu danej substancji na

zdrowie ludzi lub środowisko jako całość,

c) poziom celu długoterminowego – jest to poziom substancji, poniżej

którego, zgodnie ze stanem współczesnej wiedzy, bezpośredni szkodliwy

wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość jest mało

prawdopodobny; poziom ten ma być osiągnięty w długim okresie czasu,

z wyjątkiem sytuacji, gdy nie może być osiągnięty za pomocą

ekonomicznie uzasadnionych działań technicznych i technologicznych;

28a) poziomie informowania – rozumie się przez to stężenie substancji

w powietrzu, powyżej którego istnieje zagrożenie zdrowia ludzkiego

wynikające z krótkotrwałego narażenia na działanie zanieczyszczeń

wrażliwych grup ludności, w przypadku którego niezbędna jest

natychmiastowa i właściwa informacja;

29) pozwoleniu, bez podania jego rodzaju – rozumie się przez to pozwolenie na

wprowadzanie do środowiska substancji lub energii, o którym mowa

w art. 181 ust. 1;

30) produkcie – rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję, energię,

instalację, urządzenie oraz inny przedmiot lub jego część;

31) prowadzącym instalację – rozumie się przez to podmiot uprawniony na

podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej

eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach

wskazanych w ustawie;

31a) pułapie stężenia ekspozycji – rozumie się przez to poziom substancji

w powietrzu wyznaczony na podstawie wartości krajowego wskaźnika

średniego narażenia, w celu ograniczenia szkodliwego wpływu danej

substancji na zdrowie ludzi, który ma być osiągnięty w określonym terminie;

pułap stężenia ekspozycji jest standardem jakości powietrza;

31b) remediacji – rozumie się przez to poddanie gleby, ziemi i wód gruntowych

działaniom mającym na celu usunięcie lub zmniejszenie ilości substancji

powodujących ryzyko, ich kontrolowanie oraz ograniczenie rozprzestrzeniania

się, tak aby teren zanieczyszczony przestał stwarzać zagrożenie dla zdrowia

ludzi lub stanu środowiska, z uwzględnieniem obecnego i, o ile jest to

możliwe, planowanego w przyszłości sposobu użytkowania terenu; remediacja

2017-02-16

©Telksinoe s. 10/286

może polegać na samooczyszczaniu, jeżeli przynosi największe korzyści dla

środowiska;

32) równowadze przyrodniczej – rozumie się przez to stan, w którym na

określonym obszarze istnieje równowaga we wzajemnym

oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej i układu warunków

siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej;

32a) ruchach masowych ziemi – rozumie się przez to powstające naturalnie lub na

skutek działalności człowieka osuwanie, spełzywanie lub obrywanie

powierzchniowych warstw skał, zwietrzeliny i gleby;

32b) równoważnym poziomie hałasu – rozumie się przez to wartość poziomu

ciśnienia akustycznego ciągłego ustalonego dźwięku, skorygowaną według

charakterystyki częstotliwościowej A, która w określonym przedziale czasu

odniesienia jest równa średniemu kwadratowi ciśnienia akustycznego

analizowanego dźwięku o zmiennym poziomie w czasie; równoważny poziom

hałasu wyraża się wzorem zgodnie z Polską Normą;

32c) ryzyku – rozumie się przez to prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnego

skutku w określonym czasie lub w określonej sytuacji;

32d) samooczyszczaniu – rozumie się przez to biologiczne, chemiczne i fizyczne

procesy, których skutkiem jest ograniczenie ilości, ładunku, stężenia,

toksyczności, dostępności oraz rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń

w glebie, ziemi i wodach, przebiegające samoistnie, bez ingerencji człowieka,

ale których przebieg może być przez człowieka wspomagany;

33) standardach emisyjnych – rozumie się przez to dopuszczalne wielkości emisji;

34) standardzie jakości środowiska – rozumie się przez to poziomy dopuszczalne

substancji lub energii oraz pułap stężenia ekspozycji, które muszą być

osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego

poszczególne elementy przyrodnicze;

35) staroście – rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu;

36) substancji – rozumie się przez to pierwiastki chemiczne oraz ich związki,

mieszaniny lub roztwory występujące w środowisku lub powstałe w wyniku

działalności człowieka;

37) substancji niebezpiecznej – rozumie się przez to jedną lub więcej substancji

albo mieszaniny substancji, które ze względu na swoje właściwości

2017-02-16

©Telksinoe s. 11/286

chemiczne, biologiczne lub promieniotwórcze mogą, w razie

nieprawidłowego obchodzenia się z nimi, spowodować zagrożenie życia lub

zdrowia ludzi lub środowiska; substancją niebezpieczną może być surowiec,

produkt, półprodukt, odpad, a także substancja powstała w wyniku awarii;

37a) substancji powodującej ryzyko – rozumie się przez to substancję stwarzającą

zagrożenie i mieszaninę stwarzającą zagrożenie, należącą co najmniej do

jednej z klas zagrożenia wymienionych w częściach 2–5 załącznika I do

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia

16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania

substancji i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG

i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.

Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.), w szczególności substancje

powodujące ryzyko, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 101a ust. 5 pkt 1;

38) ściekach – rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi:

a) wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze,

b) ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy

przeznaczonych do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach

określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. z 2015 r. poz. 625 i 1893),

c) wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy

kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej

nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów

przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz

transportowych oraz dróg i parkingów,

d) wody odciekowe ze składowisk odpadów oraz obiektów

unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, w których są składowane

odpady wydobywcze niebezpieczne oraz odpady wydobywcze inne niż

niebezpieczne i obojętne, miejsc magazynowania odpadów,

wykorzystane solanki, wody lecznicze i termalne,

e) wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód

wtłaczanych do górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych

2017-02-16

©Telksinoe s. 12/286

w wodzie wtłaczanej do górotworu są tożsame z rodzajami i ilościami

substancji zawartych w pobranej wodzie,

f) wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb

łososiowatych,

g) wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb

innych niż łososiowate albo innych organizmów wodnych, o ile

produkcja tych ryb lub organizmów, rozumiana jako średnioroczny

przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach

cyklu produkcyjnego, przekracza 1500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej

stawów rybnych tego obiektu w jednym roku danego cyklu;

38a) ściekach bytowych – rozumie się przez to ścieki z budynków mieszkalnych,

zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej, powstające w wyniku

ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz

ścieki o zbliżonym składzie pochodzące z tych budynków;

38b) ściekach komunalnych – rozumie się przez to ścieki bytowe lub mieszaninę

ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub

roztopowymi, odprowadzane urządzeniami służącymi do realizacji zadań

własnych gminy w zakresie kanalizacji i oczyszczania ścieków komunalnych;

38c) ściekach przemysłowych – rozumie się przez to ścieki, niebędące ściekami

bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku

z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową,

transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego

podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu;

39) środowisku – rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym

także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności

powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz

pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne

oddziaływania pomiędzy tymi elementami;

40) terenie zamkniętym – rozumie się przez to teren, a w szczególnych

przypadkach obiekt budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób

uprawnionych oraz wyznaczony w sposób określony w ustawie z dnia 17 maja

2017-02-16

©Telksinoe s. 13/286

1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, z

późn. zm.4));

41) tytule prawnym – rozumie się przez to prawo własności, użytkowanie

wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek

zobowiązaniowy;

42) urządzeniu – rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym

środki transportu;

42a) użytkowniku urządzenia – rozumie się przez to podmiot uprawniony na

podstawie określonego tytułu prawnego do władania urządzeniem w celu jego

eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach

wskazanych w ustawie;

43) wielkości emisji – rozumie się przez to rodzaj i ilość wprowadzanych

substancji lub energii w określonym czasie oraz stężenia lub poziomy

substancji lub energii, w szczególności w gazach odlotowych,

wprowadzanych ściekach oraz wytwarzanych odpadach;

44) władającym powierzchnią ziemi – rozumie się przez to właściciela

nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na

podstawie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny

podmiot władający gruntem – podmiot ujawniony jako władający;

45) właściwym organie Państwowej Straży Pożarnej – rozumie się przez to

właściwego miejscowo ze względu na lokalizację zakładu:

a) komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej – w

sprawach dotyczących zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia

poważnej awarii przemysłowej,

b) komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej – w sprawach

dotyczących zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej;

46) wprowadzaniu ścieków do ziemi – rozumie się przez to także wprowadzanie

ścieków do gleby;

46a) wskaźniku średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej niż

100 tysięcy i aglomeracji – rozumie się przez to średni poziom substancji

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 831,

1137, 1433 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 65 i 352.

2017-02-16

©Telksinoe s. 14/286

w powietrzu wyznaczony na podstawie pomiarów przeprowadzonych na

obszarach tła miejskiego w miastach o liczbie mieszkańców większej niż

100 tysięcy i aglomeracjach, wykorzystywany do dotrzymania pułapu stężenia

ekspozycji oraz określenia i dotrzymania krajowego celu redukcji narażenia;

47) wykorzystywaniu substancji – rozumie się przez to także ich gromadzenie;

47a) wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej – rozumie się przez

to wyłączną strefę ekonomiczną Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu

ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej

Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014, z 2015 r.

poz. 1642 oraz z 2016 r. poz. 266);

48) zakładzie – rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do

którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na

nim urządzeniami;

48a) zakładzie stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej – rozumie się przez to zakład o zwiększonym ryzyku

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakład o dużym ryzyku

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o których mowa w art. 248 ust. 1;

49) zanieczyszczeniu – rozumie się przez to emisję, która może być szkodliwa dla

zdrowia ludzi lub stanu środowiska, może powodować szkodę w dobrach

materialnych, może pogarszać walory estetyczne środowiska lub może

kolidować z innymi, uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska;

49a) udziale zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł naturalnych – rozumie się

przez to tę część emisji zanieczyszczeń, która nie jest spowodowana

bezpośrednio lub pośrednio działalnością człowieka, w tym zjawiska

naturalne, takie jak wybuchy wulkanów, aktywność sejsmiczna, aktywność

geotermiczna, pożary lasów i nieużytków, gwałtowne wichury, aerozole

morskie, emisja wtórna lub przenoszenie w powietrzu cząstek pochodzenia

naturalnego z regionów suchych;

50) zrównoważonym rozwoju – rozumie się przez to taki rozwój społeczno-

-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych,

gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz

trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania

możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych

2017-02-16

©Telksinoe s. 15/286

społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak

i przyszłych pokoleń.

Art. 4. 1. Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy

każdemu i obejmuje korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu

zaspokojenia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa domowego, w tym

wypoczynku oraz uprawiania sportu, w zakresie:

1) wprowadzania do środowiska substancji lub energii;

2) innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z wód

w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne.

2. Korzystanie ze środowiska wykraczające poza ramy korzystania

powszechnego może być, w drodze ustawy, obwarowane obowiązkiem uzyskania

pozwolenia, ustalającego w szczególności zakres i warunki tego korzystania,

wydanego przez właściwy organ ochrony środowiska.

3. Zwykłym korzystaniem ze środowiska jest takie korzystanie wykraczające

poza ramy korzystania powszechnego, co do którego ustawa nie wprowadza

obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz zwykłe korzystanie z wody w rozumieniu

przepisów ustawy – Prawo wodne.

Art. 5. Ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być

realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów.

Art. 6. 1. Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na

środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu.

2. Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko

nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością,

podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze.

Art. 7. 1. Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty

usunięcia skutków tego zanieczyszczenia.

2. Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty

zapobiegania temu zanieczyszczeniu.

Art. 7a. Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i do szkody

w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu

szkodom w środowisku i ich naprawie stosuje się przepisy tej ustawy.

2017-02-16

©Telksinoe s. 16/286

Art. 8. Polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w szczególności

przemysłu, energetyki, transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki

odpadami, gospodarki przestrzennej, leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, turystyki

i wykorzystywania terenu powinny uwzględniać zasady ochrony środowiska

i zrównoważonego rozwoju.

Art. 9. (uchylony)

Art. 10. (uchylony)

Art. 11. (uchylony)

Art. 12. 1. Podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są

obowiązane do stosowania metodyk referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały

określone na podstawie ustaw.

2. Jeżeli na podstawie ustawy wprowadzono obowiązek korzystania

z metodyki referencyjnej, jest dopuszczalne stosowanie innej metodyki, pod

warunkiem:

1) że umożliwia ona uzyskanie dokładniejszych wyników, a uzasadnieniem jej

zastosowania są zjawiska meteorologiczne, mechanizmy fizyczne i procesy

chemiczne, jakim podlegają substancje lub energie – w przypadku metodyki

modelowania rozprzestrzeniania substancji lub energii w środowisku;

2) udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników – w przypadku

pozostałych metodyk.

DZIAŁ III

Polityka ochrony środowiska oraz programy ochrony środowiska

Art. 13. Polityka ochrony środowiska to zespół działań mających na celu

stworzenie warunków niezbędnych do realizacji ochrony środowiska, zgodnie

z zasadą zrównoważonego rozwoju.

Art. 14. 1. Polityka ochrony środowiska jest prowadzona na podstawie

strategii rozwoju, programów i dokumentów programowych, o których mowa

w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2016 r. poz. 383).

2. Polityka ochrony środowiska jest prowadzona również za pomocą

wojewódzkich, powiatowych i gminnych programów ochrony środowiska.

2017-02-16

©Telksinoe s. 17/286

Art. 15. (uchylony)

Art. 16. (uchylony)

Art. 17. 1. Organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy, w celu

realizacji polityki ochrony środowiska, sporządza odpowiednio wojewódzkie,

powiatowe i gminne programy ochrony środowiska, uwzględniając cele zawarte

w strategiach, programach i dokumentach programowych, o których mowa

w art. 14 ust. 1.

2. Projekty programów ochrony środowiska podlegają zaopiniowaniu przez:

1) ministra właściwego do spraw środowiska – w przypadku projektów

wojewódzkich programów ochrony środowiska;

2) organ wykonawczy województwa – w przypadku projektów powiatowych

programów ochrony środowiska;

3) organ wykonawczy powiatu – w przypadku projektów gminnych programów

ochrony środowiska.

3. (uchylony)

4. Organ, o którym mowa w ust. 1, zapewnia możliwość udziału

społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października

2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

(Dz. U. z 2016 r. poz. 353), w postępowaniu, którego przedmiotem jest

sporządzenie programu ochrony środowiska.

Art. 18. 1. Programy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uchwala odpowiednio

sejmik województwa, rada powiatu albo rada gminy.

2. Z wykonania programów organ wykonawczy województwa, powiatu

i gminy sporządza co 2 lata raporty, które przedstawia się odpowiednio sejmikowi

województwa, radzie powiatu lub radzie gminy.

3. Po przedstawieniu raportów odpowiednio sejmikowi województwa, radzie

powiatu albo radzie gminy, raporty są przekazywane przez organ wykonawczy

województwa, powiatu i gminy odpowiednio do ministra właściwego do spraw

środowiska, organu wykonawczego województwa i organu wykonawczego

powiatu.

2017-02-16

©Telksinoe s. 18/286

DZIAŁ IV

Informacje o środowisku

Rozdział 1

(uchylony)

Rozdział 2

Państwowy monitoring środowiska oraz rozpowszechnianie informacji

o środowisku

Art. 25. 1. Źródłem informacji o środowisku jest w szczególności państwowy

monitoring środowiska.

2. Państwowy monitoring środowiska stanowi system pomiarów, ocen

i prognoz stanu środowiska oraz gromadzenia, przetwarzania i rozpowszechniania

informacji o środowisku.

3. Państwowy monitoring środowiska wspomaga działania na rzecz ochrony

środowiska poprzez systematyczne informowanie organów administracji

i społeczeństwa o:

1) jakości elementów przyrodniczych, dotrzymywaniu standardów jakości

środowiska określonych przepisami i poziomów, o których mowa w art. 3

pkt 28 lit. b i c, oraz obszarach występowania przekroczeń tych standardów

i poziomów;

2) występujących zmianach jakości elementów przyrodniczych i przyczynach

tych zmian, w tym powiązaniach przyczynowo-skutkowych występujących

pomiędzy emisjami i stanem elementów przyrodniczych.

Art. 26. 1. Państwowy monitoring środowiska obejmuje, uzyskiwane na

podstawie badań monitoringowych, informacje w zakresie:

1) jakości powietrza;

2) jakości wód śródlądowych powierzchniowych i podziemnych oraz wód

przejściowych, a także wód morza terytorialnego, wód wyłącznej strefy

ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej i wód przybrzeżnych, w tym dna

i skały macierzystej znajdujących się na obszarze tych wód;

3) jakości gleby i ziemi;

4) hałasu;

2017-02-16

©Telksinoe s. 19/286

5) promieniowania jonizującego i pól elektromagnetycznych;

6) stanu zasobów środowiska, w tym lasów;

7) rodzajów i ilości substancji lub energii wprowadzanych do powietrza, wód,

gleby i ziemi;

8) wytwarzania i gospodarowania odpadami.

2. Badania monitoringowe przeprowadza się w sposób cykliczny, stosując

ujednolicone metody zbierania, gromadzenia i przetwarzania danych.

2a. Badanie monitoringowe prowadzi się z równoczesnym wykorzystaniem

i rejestracją danych przestrzennych.

3. W ramach państwowego monitoringu środowiska są gromadzone

i sporządzane dane dotyczące stanu środowiska, do których przekazywania

Rzeczpospolita Polska jest obowiązana na mocy zobowiązań międzynarodowych.

Art. 27. 1. Państwowy monitoring środowiska zbiera dane na podstawie:

1) pomiarów dokonywanych przez organy administracji, obowiązane na

podstawie ustawy do wykonywania badań monitoringowych;

2) danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie

w programach badań statystycznych statystyki publicznej;

3) informacji udostępnionych przez inne organy administracji;

4) pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także ewidencji,

do których prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo na mocy

decyzji;

5) innych niż wymienione w pkt 4 informacji, uzyskanych odpłatnie lub

nieodpłatnie od podmiotów niebędących organami administracji.

2. Zasady funkcjonowania państwowego monitoringu środowiska oraz

zadania organów Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie jego koordynacji

określają przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.

Art. 28. Podmioty korzystające ze środowiska, obowiązane z mocy prawa

oraz na mocy decyzji do pomiaru poziomu substancji lub energii w środowisku oraz

wielkości emisji, gromadzą i przetwarzają dane z zachowaniem zasad określonych

w ustawie i nieodpłatnie udostępniają informacje na potrzeby państwowego

monitoringu środowiska.

2017-02-16

©Telksinoe s. 20/286

Art. 29. 1. Organy administracji obowiązane do wykonywania badań

monitoringowych mają obowiązek wzajemnego, nieodpłatnego udostępniania

informacji o środowisku.

1a. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska udostępniają nieodpłatnie organom

Państwowej Inspekcji Sanitarnej, gromadzone w ramach państwowego monitoringu

środowiska, dane zawierające wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1.

2. Inne organy administracji, dysponujące informacjami, które mogą być

wykorzystane na potrzeby państwowego monitoringu środowiska, są obowiązane

do ich nieodpłatnego udostępniania organom, o których mowa w ust. 1.

Art. 30. (uchylony)

DZIAŁ V

(uchylony)

DZIAŁ VI

(uchylony)

DZIAŁ VII

Ochrona środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizacji

inwestycji

Art. 71. 1. Zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią

podstawę do sporządzania i aktualizacji koncepcji przestrzennego

zagospodarowania kraju, strategii rozwoju województw, planów zagospodarowania

przestrzennego województw, studiów uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego.

2. W koncepcji, strategiach, planach i studiach, o których mowa w ust. 1,

w szczególności:

1) określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu

zanieczyszczeń, zapewnienia ochrony przed powstającymi

zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego stanu;

2) ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające uzyskanie

optymalnych efektów w zakresie ochrony środowiska.

2017-02-16

©Telksinoe s. 21/286

3. Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak

największym stopniu zapewniać zachowanie jego walorów krajobrazowych.

Art. 72. 1. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego

zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę

zasobami środowiska, w szczególności przez:

1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym

na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania

gruntami;

2) uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych

i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż;

3) zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi,

ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków,

gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej

oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni;

4) uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed

zanieczyszczeniem w związku z prowadzeniem gospodarki rolnej;

5) zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków

klimatycznych;

5a) uwzględnianie potrzeb w zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i ich

skutkom;

6) uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby,

ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.

2. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy

przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych

z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje

pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej

i prawidłowych warunków życia.

3. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określa się

także sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w wyniku działalności

człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów masowych ziemi.

2017-02-16

©Telksinoe s. 22/286

4. Wymagania, o których mowa w ust. 1–3, określa się na podstawie

opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu,

cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań.

5. Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację

sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz

planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą

poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich

wzajemne powiązania.

6. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje,

zakres i sposób wykonania opracowań ekofizjograficznych, o których mowa

w ust. 4, uwzględniając odpowiednio potrzeby, dla których sporządzane są te

opracowania, konieczność zapewnienia trwałości podstawowych procesów

przyrodniczych na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego

oraz dane będące podstawą sporządzania tych opracowań.

7. Przepisy ust. 1 pkt 2 i 4 stosuje się odpowiednio do planu

zagospodarowania przestrzennego województwa.

Art. 73. 1. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz

w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się

w szczególności ograniczenia wynikające z:

1) ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1651 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422) parku narodowego,

rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu,

obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku

ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich

otulin;

2) utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych;

2a) wyznaczenia obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza

aglomeracją;

2017-02-16

©Telksinoe s. 23/286

3) ustalenia w trybie przepisów ustawy – Prawo wodne warunków korzystania

z wód regionu wodnego i zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód,

a także obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych.

2. Linie komunikacyjne, napowietrzne i podziemne rurociągi, linie kablowe

oraz inne obiekty liniowe przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający

ograniczenie ich oddziaływania na środowisko, w tym:

1) ochronę walorów krajobrazowych;

2) możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.

3. W obrębie zwartej zabudowy miast i wsi jest zabroniona budowa zakładów

stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zakładów

stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Rozbudowa

takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do

ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym ograniczenia wystąpienia

poważnych awarii przemysłowych.

3a. Przepis ust. 3 nie dotyczy budowy i rozbudowy zakładów na obszarach

określanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako tereny

przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, jeżeli

plany te nie zawierają ograniczeń dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie

dla życia lub zdrowia ludzi.

4. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej

lokalizuje się w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od

obiektów użyteczności publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego, od

obszarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, od upraw wieloletnich, od dróg

krajowych oraz od linii kolejowych o znaczeniu państwowym.

5. Osiedla mieszkaniowe, obiekty użyteczności publicznej, budynki

zamieszkania zbiorowego, obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, drogi krajowe

oraz linie kolejowe o znaczeniu państwowym lokalizuje się w bezpiecznej

odległości od zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej.

6. Istniejącym zakładom, o których mowa w ust. 3 i 4, dla których bezpieczna

odległość nie została zachowana, organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą, po

uzyskaniu opinii właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej, wydać decyzję

2017-02-16

©Telksinoe s. 24/286

w zakresie nałożenia dodatkowych zabezpieczeń technicznych, aby zmniejszyć

niebezpieczeństwa, na jakie są narażeni ludzie.

7. Dla celów planowania i zagospodarowania przestrzennego, komendant

powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej może, po zasięgnięciu opinii

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, wydać decyzję nakładającą na

prowadzącego zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej, obowiązek opracowania i przedłożenia informacji dotyczących:

1) prawdopodobieństwa wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;

2) potencjalnych skutków wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz jej

zasięgu.

8. Koszty opracowania i przedłożenia informacji, o których mowa w ust. 7,

pokrywa prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej.

Art. 73a. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa

określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób ustalania bezpiecznej odległości, o której mowa w art. 73 ust. 4 i 5,

2) rodzaje poważnych awarii przemysłowych, których potencjalne skutki należy

uwzględnić przy ustalaniu bezpiecznej odległości, o której mowa w art. 73 ust.

4 i 5,

3) parametry graniczne oddziaływania potencjalnych skutków poważnych awarii

przemysłowych w zakresie palności, wybuchowości i toksyczności substancji

niebezpiecznych, których miejsca występowania należy uwzględnić przy

ustalaniu bezpiecznej odległości, o której mowa w art. 73 ust. 4 i 5

– kierując się potrzebą zapewnienia wysokiego poziomu ochrony ludzi i

środowiska.

Art. 74. 1. W trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić

oszczędne korzystanie z terenu.

2. Wymóg, o którym mowa w ust. 1, uwzględniają w szczególności

projektanci oraz organy administracji ustalające warunki zabudowy

2017-02-16

©Telksinoe s. 25/286

i zagospodarowania terenu oraz organy administracji właściwe do spraw

wywłaszczania nieruchomości.

Art. 75. 1. W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie

jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac,

a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu

i stosunków wodnych.

2. Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie

i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim

jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji.

3. Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy

podejmować działania mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód,

w szczególności przez kompensację przyrodniczą.

4. Właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo

określa zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 3.

5. Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w przypadku przedsięwzięć,

dla których była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na

środowisko na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu

informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie

środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, określa decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach oraz inne decyzje, przed wydaniem których

została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Art. 76. 1. Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół

obiektów lub instalacja nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają

wymagań ochrony środowiska, o których mowa w ust. 2.

2. Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub

przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji są:

1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach

administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko;

2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających

z ustaw lub decyzji;

3) uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze

środowiska.

2017-02-16

©Telksinoe s. 26/286

4) (uchylony)

3. Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów

lub instalacja nie mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia

rozruchu nie są dotrzymywane wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo

określone w pozwoleniu warunki emisji, ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.

4. Na 30 dni przed terminem oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub

przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji

realizowanych jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko

w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko, inwestor jest obowiązany poinformować

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie:

1) oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu

budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji;

2) zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.

DZIAŁ VIII

Edukacja ekologiczna, badania z zakresu ochrony środowiska oraz reklama

Art. 77. 1. Problematykę ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju

uwzględnia się w podstawach programowych kształcenia ogólnego dla wszystkich

typów szkół.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również organizatorów

kursów prowadzących do uzyskania kwalifikacji zawodowych.

Art. 78. Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny

stosunek społeczeństwa do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej

ochrony w publikacjach i audycjach.

Art. 79. Organy administracji, instytucje koordynujące oraz kierujące

działalnością naukową i naukowo-badawczą, a także szkoły wyższe, placówki

naukowe i naukowo-badawcze, obejmujące swym zakresem działania dziedziny

nauki lub dyscypliny naukowe wiążące się z ochroną środowiska, są obowiązane

uwzględniać w ustalanych programach oraz w swej działalności badania dotyczące

zagadnień ochrony środowiska i badania te rozwijać.

2017-02-16

©Telksinoe s. 27/286

Art. 80. Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usługi nie powinny

zawierać treści propagujących model konsumpcji sprzeczny z zasadami ochrony

środowiska i zrównoważonego rozwoju, a w szczególności wykorzystywać obrazu

dzikiej przyrody do promowania produktów i usług negatywnie wpływających na

środowisko przyrodnicze.

Art. 80a. 1. Reklama i inny rodzaj promocji, zawierające informację

o produkcie w zakresie określonym w art. 167 ust. 1, powinny być czytelne oraz

powinny uwzględniać wymagania określone na podstawie art. 167 ust. 4 pkt 3.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw środowiska, kierując się zapewnieniem konsumentom

możliwości łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania

w zakresie zamieszczania w reklamie i materiałach promocyjnych informacji

o produkcie, o której mowa w art. 167 ust. 1, w tym:

1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy

produktów oraz ich nazwy;

2) wymagania co do czytelności informacji o produkcie.

Art. 80b. Nadzór nad przestrzeganiem wymagań, o których mowa w art. 80a

ust. 2, sprawuje Inspekcja Handlowa.

Art. 80c. Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów

administracji o zastosowanie środków zmierzających do zaprzestania reklamy lub

innego rodzaju promocji towaru lub usługi, jeżeli reklama lub inny rodzaj promocji

są sprzeczne z art. 80.

TYTUŁ II

Ochrona zasobów środowiska

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 81. 1. Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie

ustawy oraz przepisów szczególnych.

2. Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy – Prawo

wodne.

2017-02-16

©Telksinoe s. 28/286

3. Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej

z eksploatacją złoża ochrony środowiska określają przepisy ustawy – Prawo

geologiczne i górnicze.

4. Szczegółowe zasady:

1) ochrony obszarów i obiektów o wartościach przyrodniczych, krajobrazu,

zwierząt i roślin zagrożonych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni –

określają przepisy ustawy o ochronie przyrody;

2) ochrony lasów – określają przepisy ustawy o lasach;

3) ochrony dziko występujących zwierząt – określają przepisy ustawy z dnia

18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 652),

ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r.

poz. 1079, z późn. zm.5))6), ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo

łowieckie (Dz. U. z 2015 r. poz. 2168), a także ustawy z dnia 6 września

2001 r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. poz. 1441 oraz z 2002 r. poz. 1514)7);

4) ochrony zwierząt gospodarskich i domowych – określają przepisy ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r. poz. 856, z

2014 r. poz. 1794 oraz z 2015 r. poz. 266);

5) ochrony gruntów rolnych i leśnych – określają przepisy ustawy z dnia 3 lutego

1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Art. 82. Ochrona zasobów środowiska jest realizowana w szczególności

poprzez:

1) określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także

podejmowanie działań służących ich nieprzekraczaniu lub przywracaniu;

2) ograniczanie emisji, na zasadach określonych w tytule III.

Art. 83. 1. Określając standardy jakości środowiska, należy kierować się skalą

występowania i rodzajem oddziaływania substancji lub energii na środowisko.

2. Standardy jakości środowiska mogą być zróżnicowane w zależności od

obszarów i są wyrażane jako poziomy substancji lub energii.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. poz. 1085,

1189 i 1623, z 2002 r. poz. 1112 oraz z 2003 r. poz. 717, 1568 i 1966.

Ustawa utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 161 ustawy z dnia 16 kwietnia

2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. poz. 880), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.

Ustawa utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 72 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r.

o rybołówstwie (Dz. U. poz. 574), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.

2017-02-16

©Telksinoe s. 29/286

Art. 84. 1. W celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości

środowiska w przypadkach wskazanych ustawą lub przepisami szczególnymi,

w drodze aktu prawa miejscowego, tworzone są programy. Programy są

publikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych.

2. W programie ustala się:

1) obszar objęty zakresem jego obowiązywania;

2) naruszone standardy jakości środowiska wraz z podaniem zakresu naruszenia;

3) podstawowe kierunki i zakres działań niezbędnych do przywracania

standardów jakości środowiska;

4) harmonogram rzeczowo-finansowy planowanych działań;

5) podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w programie;

6) w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze

środowiska, związane z ograniczaniem oddziaływania na środowisko,

polegające na:

a) obowiązku prowadzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów

substancji lub energii w środowisku,

b) obowiązku przekazywania, ze wskazaną częstotliwością, wyników

prowadzonych pomiarów oraz informacji dotyczących przestrzegania

wymagań określonych w posiadanych pozwoleniach,

c) ograniczeniu czasu obowiązywania posiadanych przez dany podmiot

pozwoleń, nie krócej jednak niż do 2 lat;

7) obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi

przyjmującemu program informacji o wydawanych decyzjach mających

wpływ na realizację programu;

8) sposób kontroli oraz dokumentowania realizacji programu i jego efektów.

3. Ustalenie treści programu dokonywane jest w szczególności na podstawie:

1) oceny charakteru i zakresu aktualnego stanu środowiska, dokonanej zwłaszcza

na podstawie danych państwowego monitoringu środowiska;

2) analizy możliwych do zastosowania rozwiązań o charakterze organizacyjnym,

technicznym lub ekonomicznym planowanych działań, z uwzględnieniem

konieczności stosowania technologii, o których mowa w art. 143, albo

najlepszych dostępnych technik;

2017-02-16

©Telksinoe s. 30/286

3) analizy kosztów zastosowania proponowanych środków ochronnych,

z uwzględnieniem ich optymalizacji;

4) analizy charakteru obszarów ograniczonego użytkowania, istniejących na

terenie objętym programem, oraz zakresu wprowadzonych ograniczeń

w korzystaniu z tych obszarów.

4. Wyniki ocen i analiz, o których mowa w ust. 3, ujmowane są

w uzasadnieniu do programu, podlegającym udostępnieniu na zasadach ustalonych

w rozdziale I w dziale IV w tytule I.

DZIAŁ II

Ochrona powietrza

Art. 85. Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości,

w szczególności przez:

1) utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla

nich poziomów lub co najmniej na tych poziomach;

2) zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do

dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane;

3) zmniejszanie i utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej

poziomów docelowych albo poziomów celów długoterminowych lub co

najmniej na tych poziomach.

Art. 86. 1. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się koniecznością ujednolicenia

zasad oceny jakości powietrza, określi, w drodze rozporządzenia:

1) poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w powietrzu;

2) poziomy docelowe dla niektórych substancji w powietrzu;

3) poziomy celów długoterminowych dla niektórych substancji w powietrzu;

4) alarmowe poziomy dla niektórych substancji w powietrzu, których nawet

krótkotrwałe przekroczenie może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi;

4a) poziomy informowania dla niektórych substancji w powietrzu;

4b) pułap stężenia ekspozycji;

5) warunki, w jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura

i ciśnienie;

2017-02-16

©Telksinoe s. 31/286

6) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej

identyfikację;

7) okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów.

8) (uchylony)

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:

1) dopuszczalna częstość przekraczania poziomów, o których mowa w ust. 1

pkt 1 i 2;

2) terminy osiągnięcia poziomów i pułapu, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3 i 4b,

dla niektórych substancji w powietrzu;

3) zróżnicowane poziomy, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3 i 4a, ze względu na

ochronę zdrowia ludzi oraz ochronę roślin;

4) marginesy tolerancji dla niektórych poziomów dopuszczalnych, wyrażone

jako malejąca wartość procentowa w stosunku do dopuszczalnego poziomu

substancji w powietrzu w kolejnych latach.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. Przez margines tolerancji rozumie się wartość, o którą przekroczenie

dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu nie powoduje obowiązku

sporządzenia projektu uchwały sejmiku województwa w sprawie programu ochrony

powietrza, o którym mowa w art. 91 ust. 1.

7. Jeżeli dla substancji nie został określony margines tolerancji, to obszar, na

którym poziom tej substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny,

klasyfikuje się do strefy, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1.

Art. 86a. 1. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą dotrzymania

pułapu stężenia ekspozycji oraz określenia i dotrzymania krajowego celu redukcji

narażenia, określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób obliczania wartości wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie

mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracji;

2) sposób obliczania wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia;

3) sposób oceny dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji.

2017-02-16

©Telksinoe s. 32/286

2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 30 czerwca

każdego roku, oblicza wartość wskaźnika średniego narażenia za rok poprzedni dla

miasta o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracji dla każdego

takiego miasta i aglomeracji oraz wartość krajowego wskaźnika średniego

narażenia.

3. Główny Inspektor Ochrony Środowiska niezwłocznie przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o wartościach

wskaźników, o których mowa w ust. 2.

Art. 86b. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze

obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, w terminie do dnia 30 września każdego roku, wykaz miast o liczbie

mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracji, w których:

1) wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców

większej niż 100 tysięcy i aglomeracji przekracza wartość pułapu stężenia

ekspozycji;

2) wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców

większej niż 100 tysięcy i aglomeracji nie przekracza wartości pułapu stężenia

ekspozycji.

Art. 86c. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze

rozporządzenia, krajowy cel redukcji narażenia, kierując się potrzebą ochrony

zdrowia ludzi.

Art. 86d. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą

ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza oraz uwzględnienia

w tych ocenach udziału zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł naturalnych lub

solenia i piaskowania dróg w okresie zimowym, może określić, w drodze

rozporządzenia, sposób określania udziału zanieczyszczeń pochodzących z tych

źródeł w stężeniach zanieczyszczeń w powietrzu.

Art. 87. 1. Oceny jakości powietrza dokonuje się w strefach.

2. Strefę stanowi:

1) aglomeracja o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy;

2) miasto o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy;

2017-02-16

©Telksinoe s. 33/286

3) pozostały obszar województwa, niewchodzący w skład miast o liczbie

mieszkańców większej niż 100 tysięcy oraz aglomeracji.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę substancje,

których poziom w powietrzu podlega ocenie, określi, w drodze rozporządzenia,

strefy, o których mowa w ust. 2, z uwzględnieniem ich nazw i kodów.

Art. 88. 1. Oceny jakości powietrza i obserwacji zmian dokonuje się

w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2. Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza

w poszczególnych strefach wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje

przynajmniej co 5 lat, z zastrzeżeniem ust. 4, klasyfikacji stref, odrębnie pod kątem

poziomu każdej substancji, wyodrębniając strefy, w których:

1) przekroczone są poziomy dopuszczalne;

1a) przekroczone są poziomy docelowe;

1b) przekroczone są poziomy celów długoterminowych;

2) poziom substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego i jest wyższy od

górnego progu oszacowania;

2a) poziom substancji nie przekracza poziomu docelowego i jest wyższy od

górnego progu oszacowania;

3) poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania i jest wyższy od

dolnego progu oszacowania;

4) poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.

3. Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza procentową część

dopuszczalnego albo docelowego poziomu substancji w powietrzu.

4. Klasyfikację pod kątem poziomu określonej substancji przeprowadza się

przed upływem 5 lat, jeżeli od poprzedniej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej

substancji wprowadzanej do powietrza ulegnie zmianie o co najmniej 20%.

Art. 89. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w terminie do dnia

30 kwietnia każdego roku, dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu

w danej strefie za rok poprzedni oraz odrębnie dla każdej substancji dokonuje

klasyfikacji stref, w których poziom odpowiednio:

1) przekracza poziom dopuszczalny powiększony o margines tolerancji;

2017-02-16

©Telksinoe s. 34/286

2) mieści się pomiędzy poziomem dopuszczalnym a poziomem dopuszczalnym

powiększonym o margines tolerancji;

3) nie przekracza poziomu dopuszczalnego;

4) przekracza poziom docelowy;

5) nie przekracza poziomu docelowego;

6) przekracza poziom celu długoterminowego;

7) nie przekracza poziomu celu długoterminowego.

1a. Wyniki oceny oraz klasyfikację stref, o których mowa w ust. 1,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska niezwłocznie przekazuje zarządowi

województwa.

1b. W przypadku udokumentowania wpływu zanieczyszczeń pochodzących

ze źródeł naturalnych lub solenia i piaskowania dróg w okresie zimowym na poziom

substancji w powietrzu, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, kierując

się stopniem wpływu zanieczyszczeń pochodzących z tych źródeł na przekroczenia

poziomów dopuszczalnych, uwzględnić w ocenie poziomów substancji

w powietrzu wpływ tych zanieczyszczeń.

2. (uchylony)

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. (uchylony)

Art. 90. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny

poziomów substancji w powietrzu na podstawie pomiarów lub innych metod oceny.

2. (uchylony)

3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad

dokonywania oceny jakości powietrza w strefach, określi, w drodze rozporządzenia:

1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz

okresowe;

2) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji;

3) minimalna liczba stałych punktów pomiarowych;

2017-02-16

©Telksinoe s. 35/286

4) (uchylony)

5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza:

a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

b) może być dokonywana:

– przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod

modelowania,

– metodami modelowania lub innymi metodami szacowania;

6) metodyki referencyjne;

7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny oraz zakresu

dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych;

8) kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu

w trakcie ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji

w powietrzu.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

2) sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania;

3) zakres pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności

zakres prowadzenia analiz składu chemicznego pyłu.

6. Główny Inspektor Ochrony Środowiska:

1) sprawuje nadzór nad ustalaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska sposobu oceny jakości powietrza, o której mowa w art. 88, oraz

dokonywaniem oceny jakości powietrza i klasyfikacji stref, o których mowa

w art. 89 ust. 1, w tym zatwierdza sieci pomiarowe i inne metody oceny

w ramach wojewódzkich programów monitoringu środowiska;

2) koordynuje działania w zakresie zapewnienia jakości pomiarów i oceny

jakości powietrza poprzez wskazanie procedur jakości, w tym zapewnienie

spójności pomiarowej przy udziale laboratoriów wzorcujących;

3) koordynuje na terenie kraju udział w programach zapewnienia jakości

organizowanych przez Komisję Europejską.

Art. 91. 1. Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, zarząd

województwa, w terminie 15 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny

poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89

ust. 1, opracowuje i przedstawia do zaopiniowania właściwym wójtom,

2017-02-16

©Telksinoe s. 36/286

burmistrzom lub prezydentom miast i starostom projekt uchwały w sprawie

programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów

dopuszczalnych substancji w powietrzu oraz pułapu stężenia ekspozycji.

2. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania

opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały w sprawie

programu ochrony powietrza, o którym mowa w ust. 1.

2a. Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 2, oznacza

akceptację projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza.

3. Sejmik województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania wyników

oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa

w art. 89 ust. 1, określa, w drodze uchwały, program ochrony powietrza.

3a. Dla stref, w których przekraczane są poziomy dopuszczalne substancji,

zarząd województwa opracowuje projekt uchwały w sprawie programu ochrony

powietrza lub jego aktualizacji, którego integralną część stanowi plan działań

krótkoterminowych, o którym mowa w art. 92.

4. Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2, zarząd województwa

określa przyczyny przekroczenia poziomów dopuszczalnych substancji

w powietrzu i informuje ministra właściwego do spraw środowiska o działaniach

podejmowanych w celu zmniejszenia emisji substancji powodujących te

przekroczenia.

5. Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4, zarząd województwa,

w terminie 15 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji

w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, opracowuje

i przedstawia do zaopiniowania właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom

miast i starostom projekt uchwały w sprawie programu ochrony powietrza,

mającego na celu osiągnięcie poziomów docelowych substancji w powietrzu.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania

opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały w sprawie

programu ochrony powietrza, o którym mowa w ust. 5.

6a. Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 6, oznacza

akceptację projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza.

2017-02-16

©Telksinoe s. 37/286

7. Dla stref, w których został przekroczony poziom dopuszczalny albo poziom

docelowy więcej niż jednej substancji w powietrzu, można sporządzić wspólny

program ochrony powietrza dotyczący tych substancji.

8. Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenia dopuszczalnych lub

docelowych poziomów substancji w powietrzu w strefach, o których mowa

w art. 89 ust. 1 pkt 1 lub 4, występują na terenie innego województwa niż

zlokalizowane są strefy, właściwe zarządy województw współdziałają przy

sporządzaniu programów ochrony powietrza, o których mowa w ust. 3 lub 5,

w zakresie wymiany informacji o ewentualnych źródłach przekroczeń poziomów

substancji w powietrzu oraz przykładowych działaniach mających na celu ich

ograniczenie.

9. Zarząd województwa, zgodnie z przepisami o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko, zapewnia możliwość udziału

społeczeństwa w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie programu

ochrony powietrza.

9a. Opracowany przez zarząd województwa projekt uchwały w sprawie

programu ochrony powietrza powinien uwzględniać przeprowadzone przez zarząd

województwa analizy udziału w przekroczeniach poziomów substancji w powietrzu

poszczególnych grup źródeł emisji tych substancji i określać odpowiednie działania

naprawcze w przypadku przekroczenia obowiązujących poziomów dopuszczalnych

lub poziomów docelowych substancji.

9b. Opracowany przez zarząd województwa projekt programu ochrony

powietrza powinien uwzględniać cele zawarte w innych dokumentach

planistycznych i strategicznych, w tym w krajowym programie ochrony powietrza,

wojewódzkich programach ochrony środowiska, regionalnych programach

operacyjnych i koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju.

9c. W przypadku stref, dla których programy ochrony powietrza zostały

uchwalone, a standardy jakości powietrza są przekraczane, zarząd województwa

jest obowiązany opracować projekt aktualizacji programu w terminie 3 lat od dnia

wejścia w życie uchwały sejmiku województwa w sprawie programu ochrony

powietrza, określając w nim działania ochronne dla grup ludności wrażliwych na

przekroczenie, obejmujących w szczególności osoby starsze i dzieci.

2017-02-16

©Telksinoe s. 38/286

9d. Po określeniu krajowego celu redukcji narażenia, zarząd województwa jest

obowiązany opracować projekt aktualizacji programu ochrony powietrza,

określając dodatkowe działania mające na celu osiągnięcie krajowego celu redukcji

narażenia.

9e. Przepisy dotyczące trybu przyjmowania programu ochrony powietrza

stosuje się odpowiednio do jego aktualizacji.

10. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać programy ochrony powietrza

oraz plany działań krótkoterminowych, formę sporządzania i niezbędne części

składowe programów ochrony powietrza oraz planów działań krótkoterminowych,

a także zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w tych

programach i planach, biorąc pod uwagę cele tych programów i planów oraz

konieczność zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i ochrony środowiska.

11. (uchylony)

Art. 91a. W przypadku występowania na obszarze województwa stref,

o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 6, osiągnięcie poziomów celów

długoterminowych jest jednym z celów wojewódzkich programów ochrony

środowiska, o których mowa w art. 17.

Art. 91b. 1. W przypadku występowania na obszarze województwa stref,

o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, możliwe jest złożenie powiadomienia

o zamiarze odroczenia do dnia 1 stycznia 2015 r. terminów osiągnięcia poziomów

dopuszczalnych w przypadku dwutlenku azotu i benzenu, pod warunkiem że

uchwalony został program ochrony powietrza z uwzględnieniem szczegółowych

wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 91 ust. 10.

2. Powiadomienie wraz z programem ochrony powietrza dla danej strefy

zarząd województwa przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

3. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje powiadomienie Komisji

Europejskiej za pośrednictwem Stałego Przedstawicielstwa Rzeczypospolitej

Polskiej przy Unii Europejskiej.

4. Odroczenie, o którym mowa w ust. 1, jest możliwe po wydaniu decyzji

przez Komisję Europejską.

2017-02-16

©Telksinoe s. 39/286

Art. 91c. 1. W przypadku gdy przekroczenie poziomów dopuszczalnych lub

docelowych substancji w powietrzu występuje na znacznym obszarze kraju,

a środki podjęte przez organy samorządu terytorialnego nie wpływają na

ograniczenie emisji zanieczyszczeń do powietrza, minister właściwy do spraw

środowiska może opracować krajowy program ochrony powietrza, który jest

dokumentem o charakterze strategicznym wyznaczającym cele i kierunki działań,

jakie powinny zostać uwzględnione w programach ochrony powietrza.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, w przypadku opracowania

krajowego programu ochrony powietrza, ogłasza w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” komunikat o adresie strony

internetowej, na której zamieszczono ten program, oraz o terminie, od którego ma

być on stosowany.

Art. 91d. W przypadku przekroczenia pułapu stężenia ekspozycji, osiągnięcie

krajowego celu redukcji narażenia powinno być jednym z celów wojewódzkich

programów ochrony środowiska, do których, przy ich najbliższej aktualizacji,

wprowadza się dodatkowe działania w obszarze ochrony powietrza.

Art. 92. 1. W przypadku ryzyka wystąpienia w danej strefie przekroczenia

poziomu alarmowego, dopuszczalnego lub docelowego substancji w powietrzu,

zarząd województwa, w terminie 15 miesięcy od dnia otrzymania informacji o tym

ryzyku od wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opracowuje

i przedstawia do zaopiniowania właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom

miast i starostom projekt uchwały w sprawie planu działań krótkoterminowych,

w którym ustala się działania mające na celu:

1) zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekroczeń;

2) ograniczenie skutków i czasu trwania zaistniałych przekroczeń.

1a. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania

opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały w sprawie planu

działań krótkoterminowych, o którym mowa w ust. 1.

1b. Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 1a, oznacza

akceptację projektu uchwały w sprawie planu działań krótkoterminowych.

1c. Sejmik województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania

informacji o ryzyku, o której mowa w ust. 1, od wojewódzkiego inspektora ochrony

2017-02-16

©Telksinoe s. 40/286

środowiska, określa, w drodze uchwały, plan działań krótkoterminowych, o którym

mowa w ust. 1.

1d. W przypadku ryzyka wystąpienia w danej strefie przekroczenia poziomu

alarmowego, dopuszczalnego lub docelowego substancji w powietrzu wojewódzki

zespół zarządzania kryzysowego, o którym mowa w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia

26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1166, z 2015

r. poz. 1485 oraz z 2016 r. poz. 266), informuje właściwe organy o konieczności

podjęcia działań określonych planem działań krótkoterminowych.

2. Plan działań krótkoterminowych powinien w szczególności zawierać:

1) listę podmiotów korzystających ze środowiska, obowiązanych do ograniczenia

lub zaprzestania wprowadzania z instalacji gazów lub pyłów do powietrza;

2) sposób organizacji i ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i innych urządzeń

napędzanych silnikami spalinowymi;

3) sposób postępowania organów, instytucji i podmiotów korzystających ze

środowiska oraz zachowania się obywateli w przypadku wystąpienia

przekroczeń;

4) określenie trybu i sposobu ogłaszania o zaistnieniu przekroczeń.

3. (uchylony)

Art. 92a. 1. W przypadku wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ryzyka przekroczeń poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń

poziomów docelowych lub dopuszczalnych, powiększonych o margines tolerancji,

lub poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych

przenoszeniem zanieczyszczeń z terytorium innego państwa, minister właściwy do

spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska, za pośrednictwem zarządu województwa właściwego dla obszaru, na

którym stwierdzono ryzyko tych przekroczeń lub przekroczenia, prowadzi

konsultacje z właściwym organem tego państwa w celu analizy możliwości

wyeliminowania lub ograniczenia ryzyka przekroczeń oraz skutków i czasu trwania

zaistniałych przekroczeń.

2. W przypadku uzyskania od innego państwa informacji o wystąpieniu

ryzyka przekroczeń poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów

docelowych lub dopuszczalnych, powiększonych o margines tolerancji, lub

poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych

2017-02-16

©Telksinoe s. 41/286

przenoszeniem zanieczyszczeń z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, konsultacje

z właściwym organem innego państwa prowadzi zarząd województwa właściwy dla

obszaru, co do którego istnieje podejrzenie przenoszenia zanieczyszczeń.

3. Zarząd województwa niezwłocznie informuje ministra właściwego do

spraw środowiska o wynikach konsultacji, o których mowa w ust. 1 i 2.

4. W przypadku konieczności podjęcia działań stwierdzonych po

konsultacjach, o których mowa w ust. 1 i 2, na wniosek innego państwa, minister

właściwy do spraw środowiska podejmuje współpracę, za pośrednictwem zarządu

województwa właściwego dla danego obszaru, mając na celu przygotowanie

i realizację wspólnych programów ochrony powietrza lub planów działań

krótkoterminowych, obejmujących strefy terytorium innego państwa.

5. Minister właściwy do spraw środowiska może podjąć współpracę z innymi

państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie

koordynacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnych programów

ochrony powietrza lub planów działań krótkoterminowych, jeżeli uzna to za celowe

ze względu na wagę lub zawiłość sprawy w zakresie, o którym mowa w ust. 6.

6. Minister właściwy do spraw środowiska podejmuje współpracę, za

pośrednictwem zarządu województwa właściwego dla obszaru, na którym

stwierdzono ryzyko przekroczeń, z innymi państwami członkowskimi Unii

Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie koordynacji na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wspólnych programów ochrony powietrza lub planów

działań krótkoterminowych, w tym wymiany informacji o ewentualnych źródłach

przekroczeń poziomów substancji w powietrzu oraz przykładowych działaniach

mających na celu ograniczenie tych przekroczeń.

7. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podejmuje współpracę, za

pośrednictwem wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwego dla

obszaru, na którym stwierdzono ryzyko przekroczeń, z organem właściwym

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską

w zakresie oceny i zapewnienia pomiarów jakości powietrza.

8. Główny Inspektor Ochrony Środowiska może podjąć współpracę z innymi

państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w zakresie

wymiany informacji o wykonywaniu oceny i zapewnieniu pomiarów jakości

powietrza, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.

2017-02-16

©Telksinoe s. 42/286

Art. 92b. 1. Informacje o stanie jakości powietrza, w tym lokalizacji

wszystkich stref na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w których dokonuje się

oceny jakości powietrza i jego stanu, udostępniane są na stronie internetowej

Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Na stronie udostępnia się również

informacje o decyzjach odraczających, o których mowa w art. 91b ust. 4,

o obowiązujących programach ochrony powietrza oraz planach działań

krótkoterminowych.

2. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska informacje o decyzjach odraczających,

o programach ochrony powietrza oraz planach działań krótkoterminowych,

o których mowa w ust. 1, w celu ich udostępnienia na stronie internetowej.

Art. 93. 1. Wojewódzki zespół zarządzania kryzysowego, o którym mowa

w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym,

niezwłocznie powiadamia społeczeństwo oraz podmioty, o których mowa w art. 92

ust. 2 pkt 1, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, o ryzyku wystąpienia

przekroczenia poziomu alarmowego, dopuszczalnego lub docelowego substancji

w powietrzu oraz o wystąpieniu przekroczenia poziomu alarmowego,

dopuszczalnego lub docelowego substancji.

2. Powiadomienie powinno zawierać w szczególności:

1) datę, godzinę i obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo

przekroczenie, oraz przyczyny tego stanu;

2) prognozy zmian poziomów substancji w powietrzu łącznie z przyczynami tych

zmian, obszaru, którego dotyczy, oraz czasu trwania przekroczenia albo

ryzyka jego wystąpienia;

3) wskazanie grup ludności wrażliwych na przekroczenie, obejmujących

w szczególności osoby starsze i dzieci, oraz środki ostrożności, które mają być

przez nie podjęte;

4) informację o obowiązujących ograniczeniach i innych środkach zaradczych.

Art. 94. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska:

1) wyniki klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2;

2) wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1;

2017-02-16

©Telksinoe s. 43/286

3) wyniki oceny poziomów substancji w powietrzu i wyniki klasyfikacji stref,

o których mowa w art. 89;

4) informacje o stwierdzonych przekroczeniach alarmowych poziomów

substancji w powietrzu, o których mowa w art. 93.

1a. Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie wyników

i informacji, o których mowa w ust. 1, dokonuje zbiorczej oceny jakości powietrza

w skali kraju.

1b. W przypadku ryzyka wystąpienia przekroczenia poziomu docelowego lub

dopuszczalnego substancji w powietrzu w danej strefie wojewódzki inspektor

ochrony środowiska powiadamia o tym właściwy zarząd województwa.

1c. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska powiadamia wojewódzki

zespół zarządzania kryzysowego, o którym mowa w art. 14 ust. 7 ustawy z dnia

26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, o przekroczeniu poziomów

zobowiązujących do podjęcia działań określonych w planach działań

krótkoterminowych.

1d. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w terminie do dnia

31 października każdego roku, udostępnia na stronie internetowej Głównego

Inspektoratu Ochrony Środowiska roczne raporty z oceny jakości powietrza w kraju

za rok poprzedni.

1e. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w terminie do dnia

31 października każdego roku, udostępnia na stronie internetowej Głównego

Inspektoratu Ochrony Środowiska informację o wartości wskaźnika średniego

narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracji

oraz wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia za rok poprzedni.

2. Zarząd województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania wyników

oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa

w art. 89 ust. 1, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informację o uchwaleniu przez sejmik województwa programów ochrony

powietrza, o których mowa w art. 91. Zarząd województwa przekazuje ministrowi

właściwemu do spraw środowiska informację o uchwaleniu przez sejmik

województwa planu działań krótkoterminowych.

2a. Zarząd województwa, co 3 lata, przekazuje ministrowi właściwemu do

spraw środowiska sprawozdanie z realizacji programów ochrony powietrza,

2017-02-16

©Telksinoe s. 44/286

o których mowa w art. 91, oraz planów działań krótkoterminowych, o których

mowa w art. 92, począwszy od dnia wejścia w życie uchwały w sprawie określenia

programu ochrony powietrza lub planu działań krótkoterminowych do dnia

zakończenia realizacji odpowiednio tego programu lub planu.

2b. Jeżeli realizacja programu ochrony powietrza lub planu działań

krótkoterminowych jest zaplanowana na okres krótszy niż 3 lata, sprawozdanie,

o którym mowa w ust. 2a, zarząd województwa przedkłada najpóźniej 6 miesięcy

po zakończeniu realizacji tego programu lub planu.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę konieczność

gromadzenia danych i informacji na potrzeby krajowe i zobowiązań

międzynarodowych, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób

przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 2a.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

1) terminy przekazywania informacji;

2) forma przekazywanych informacji;

3) układ przekazywanych informacji;

4) wymagane techniki przekazywania informacji.

Art. 95. 1. Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego

poziomu substancji w powietrzu, w odniesieniu do zakładów, gdzie jest

eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące

znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października

2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na

środowisko, marszałek województwa może, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot

korzystający ze środowiska, który prowadzi działalność powodującą wprowadzanie

substancji do powietrza, obowiązek prowadzenia pomiarów poziomów tej

substancji w powietrzu.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot obowiązany jest

przechowywać wyniki pomiarów przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego,

którego dotyczą.

3. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1,

wszczyna się z urzędu.

2017-02-16

©Telksinoe s. 45/286

Art. 96. 1. Sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu

zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi lub na środowisko,

wprowadzić ograniczenia lub zakazy w zakresie eksploatacji instalacji, w których

następuje spalanie paliw.

2. Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, opracowuje zarząd województwa.

Zarząd województwa przedstawia projekt uchwały do zaopiniowania właściwym

miejscowo wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i starostom.

3. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania

opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały, o którym mowa w

ust. 2.

4. Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 3, oznacza akceptację

projektu uchwały.

5. W postępowaniu, którego przedmiotem jest opracowanie uchwały, o której

mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III rozdziału 3 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,

udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na

środowisko.

6. Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa:

1) granice obszaru, na którym wprowadza się ograniczenia lub zakazy, o których

mowa w ust. 1;

2) rodzaje podmiotów lub instalacji, dla których wprowadza się ograniczenia lub

zakazy, o których mowa w ust. 1;

3) rodzaje lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania lub których stosowanie

jest zakazane na obszarze, o którym mowa w pkt 1, lub parametry techniczne

lub rozwiązania techniczne lub parametry emisji instalacji, w których

następuje spalanie paliw, dopuszczonych do stosowania na tym obszarze.

7. Uchwała, o której mowa w ust. 1, może także określać:

1) sposób lub cel wykorzystania paliw, który jest objęty ograniczeniami

określonymi w uchwale;

2) okres obowiązywania ograniczeń lub zakazów w ciągu roku;

3) obowiązki podmiotów objętych uchwałą w zakresie niezbędnym do kontroli

realizacji uchwały.

2017-02-16

©Telksinoe s. 46/286

8. Uchwała, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do instalacji, dla

których wymagane jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, albo dokonanie zgłoszenia.

9. Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego.

Art. 96a. 1. Wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska sprawuje nadzór w zakresie:

1) terminowego uchwalenia programów ochrony powietrza i planów działań

krótkoterminowych, o których mowa w art. 91 i art. 92;

2) wykonywania zadań określonych w programach ochrony powietrza i planach

działań krótkoterminowych przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta,

starostę oraz inne podmioty.

2. Do wykonywania zadań kontrolnych przez wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska stosuje się przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska,

z uwzględnieniem ust. 3–6.

3. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska w wyniku przeprowadzonej

kontroli może wydać zalecenia pokontrolne.

4. Kontrolowany organ może zgłosić na piśmie zastrzeżenia do zaleceń

pokontrolnych w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

5. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustosunkowuje się do

zastrzeżeń kontrolowanego organu w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

6. Kontrolowany organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia ustosunkowania

się wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do jego zastrzeżeń, powiadamia

go o realizacji zaleceń pokontrolnych i zawartych w nich uwag i wniosków, mając

na uwadze zmiany wynikające z uwzględnionych przez wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska zastrzeżeń.

DZIAŁ III

Ochrona wód

Art. 97. 1. Ochrona wód polega na zapewnieniu ich jak najlepszej jakości,

w tym utrzymywanie ilości wody na poziomie zapewniającym ochronę równowagi

biologicznej, w szczególności przez:

1) utrzymywanie jakości wód powyżej albo co najmniej na poziomie

wymaganym w przepisach;

2017-02-16

©Telksinoe s. 47/286

2) doprowadzanie jakości wód co najmniej do wymaganego przepisami poziomu,

gdy nie jest on osiągnięty.

2. Poziom jakości wód jest określany z uwzględnieniem ilości substancji

i energii w wodach oraz stopnia zdolności funkcjonowania ekosystemów wodnych.

Art. 98. 1. Wody podziemne i obszary ich zasilania podlegają ochronie

polegającej w szczególności na:

1) zmniejszaniu ryzyka zanieczyszczenia tych wód poprzez ograniczenie

oddziaływania na obszary ich zasilania;

2) utrzymywaniu równowagi zasobów tych wód.

2. Do celów, o których mowa w ust. 1, tworzy się w szczególności, na

zasadach określonych ustawą – Prawo wodne, obszary ochronne zbiorników wód

śródlądowych.

3. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wody podziemne przeznacza

się na zaspokojenie potrzeb bytowych ludzi.

Art. 99. Organy administracji planują i realizują działania w zakresie ochrony

poziomu jakości wód uwzględniające obszary zlewni hydrograficznych.

Art. 100. 1. Przy planowaniu i realizacji przedsięwzięcia powinny być

stosowane rozwiązania, które ograniczą zmianę stosunków wodnych do rozmiarów

niezbędnych ze względu na specyfikę przedsięwzięcia.

2. Jeżeli konieczna jest czasowa zmiana stosunków wodnych, jest ona

dopuszczalna wyłącznie w okresie niezbędnym.

3. Każdy, kto czasowo doprowadził do zmiany stosunków wodnych, jest

obowiązany do podjęcia działań w celu ich przywrócenia, gdy zmiana ta przestanie

być niezbędna.

DZIAŁ IV

Ochrona powierzchni ziemi

Art. 101. Ochrona powierzchni ziemi polega na:

1) racjonalnym gospodarowaniu;

2) zachowaniu funkcji środowiskowych, gospodarczych, społecznych

i kulturowych, w tym między innymi:

a) produkcji żywności oraz biomasy,

2017-02-16

©Telksinoe s. 48/286

b) magazynowaniu, filtrowaniu i przekształcaniu składników odżywczych,

substancji i wody,

c) podstaw rozwoju życia i różnorodności biologicznej,

d) źródła surowców,

e) rezerwuaru pierwiastka węgla,

f) zbioru dziedzictwa geologicznego, geomorfologicznego

i archeologicznego;

3) zapobieganiu zanieczyszczeniu substancjami powodującymi ryzyko oraz na

remediacji;

4) zachowaniu jak najlepszego stanu gleby poprzez zapobieganie:

a) erozji wodnej i wietrznej,

b) spadkowi zawartości próchnicy glebowej,

c) zagęszczaniu, przez co rozumie się wzrost gęstości objętościowej

i zmniejszanie porowatości gleby,

d) zasoleniu na skutek gromadzenia się w glebie soli rozpuszczalnych,

e) działaniom powodującym zakwaszanie;

5) minimalizacji stopnia i łagodzeniu skutków zasklepienia gleby poprzez:

a) ograniczanie do niezbędnego minimum powierzchni gleby objętej

zabudową,

b) zachowywanie lub tworzenie powierzchni biologicznie czynnych gleby,

zdolnych do łagodzenia degradującego działania terenów zabudowanych

i zanieczyszczeń środowiska;

6) zapobieganiu ruchom masowym ziemi i ich skutkom;

7) przeciwdziałaniu niekorzystnym zmianom naturalnego ukształtowania

powierzchni ziemi polegającym na:

a) ograniczaniu tworzenia, powstałych w wyniku przemieszczania lub

usuwania mas ziemnych i skalnych oraz odpadów wydobywczych,

wykopów, wyrobisk, nasypów i zwałowisk,

b) zapobieganiu niszczeniu gleby, w tym mieszaniu jej poziomów

genetycznych, które nie wynika z uprawy gruntów ornych,

c) zapobieganiu i ograniczaniu niszczenia pokrycia terenu roślinnością,

d) zapewnieniu racjonalnego wykorzystania przemieszczanych lub

usuwanych mas ziemnych i skalnych,

2017-02-16

©Telksinoe s. 49/286

e) zapewnieniu racjonalnego wykorzystania warstwy próchnicznej gleb,

głównie w kierunku odtworzenia i ulepszania gleb,

f) ponownym kształtowaniu funkcji lub przygotowaniu do pełnienia

nowych funkcji terenów, na których występuje niekorzystne

przekształcenie naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi.

Art. 101a. 1. Zanieczyszczenie powierzchni ziemi ocenia się na podstawie

przekroczenia dopuszczalnych zawartości substancji powodujących ryzyko

w glebie lub w ziemi.

2. Dopuszczalna zawartość w glebie i w ziemi substancji powodującej ryzyko

oznacza zawartość, poniżej której żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię

ziemi nie jest znacząco naruszona, z uwzględnieniem wpływu tej substancji na

zdrowie ludzi i stan środowiska.

3. Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej

faktycznego zagospodarowania i wykorzystania, chyba że inna funkcja wynika

z planu zagospodarowania przestrzennego.

4. Gleby, ziemi lub wód gruntowych nie uznaje się za zanieczyszczone, jeżeli

stwierdzone w niej zawartości substancji są pochodzenia naturalnego.

5. Minister właściwy do spraw środowiska, mając na względzie wpływ

niektórych rodzajów działalności na stan powierzchni ziemi, w tym stwarzane przez

nie zagrożenie dla zdrowia ludzi i stanu środowiska, oraz kierując się potrzebą

ujednolicenia zasad i zminimalizowania kosztów badań zanieczyszczenia gleby

i ziemi, określi w drodze rozporządzenia sposób prowadzenia oceny

zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w tym:

1) substancje powodujące ryzyko szczególnie istotne dla ochrony powierzchni

ziemi, ich dopuszczalne zawartości w glebie oraz dopuszczalne zawartości

w ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych właściwości gleby oraz grup

gruntów, wydzielonych w oparciu o sposób ich użytkowania;

2) szczegółowe wymagania dotyczące ustalania dopuszczalnej zawartości

w glebie oraz dopuszczalnej zawartości w ziemi substancji powodującej

ryzyko, innej niż wskazana w pkt 1, z uwzględnieniem analizy jej wpływu na

zdrowie ludzi i stan środowiska;

3) etapy identyfikacji terenów zanieczyszczonych, w szczególności:

2017-02-16

©Telksinoe s. 50/286

a) sposób ustalenia działalności mogącej być przyczyną zanieczyszczenia na

danym terenie obecnie lub w przeszłości,

b) sposób ustalenia listy substancji powodujących ryzyko, których

wystąpienie w glebie lub ziemi jest spodziewane ze względu na

działalność, o której mowa w lit. a,

c) źródła informacji istotne dla oceny zagrożenia zanieczyszczeniem gleby

lub ziemi,

d) warunki uznawania istniejących badań zanieczyszczenia gleby i ziemi za

aktualne,

e) etapy i sposób prowadzenia badań zanieczyszczenia gleby i ziemi;

4) rodzaje działalności mogących z dużym prawdopodobieństwem powodować

historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, wraz ze wskazaniem

przykładowych dla tych działalności zanieczyszczeń;

5) referencyjne metodyki wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi;

6) szczegółowe wymagania dotyczące oceny zanieczyszczenia gleby, ziemi lub

wód gruntowych na terenie zakładu, gdzie jest lub była w przeszłości

eksploatowana instalacja wymagająca uzyskania pozwolenia zintegrowanego,

w celu zapewnienia identyfikacji każdego zanieczyszczenia przed

uruchomieniem instalacji, w trakcie jej eksploatacji oraz po zamknięciu,

w tym wymagania dotyczące zakresu i sposobu sporządzenia raportu

początkowego, o którym mowa w art. 208 ust. 2 pkt 4 lit. a, pomiarów,

o których mowa w art. 211 ust. 6 pkt 4, i raportu końcowego, o którym mowa

w art. 217b ust. 1.

Art. 101b. W ramach państwowego monitoringu środowiska dokonuje się

oceny oraz badań i obserwacji stanu gleby i ziemi.

Art. 101c. 1. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr

historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.

2. W rejestrze gromadzi się informacje:

1) o potencjalnych historycznych zanieczyszczeniach powierzchni ziemi oraz

historycznych zanieczyszczeniach powierzchni ziemi, w tym ich

charakterystyce, miejscu, czasie wystąpienia oraz aktualnym statusie terenu,

na którym występują;

2017-02-16

©Telksinoe s. 51/286

2) o przeprowadzonych remediacjach oraz osiągniętych w ich wyniku efektach

ekologicznych;

3) o działalności prowadzonej na terenach, na których wystąpiło potencjalne

historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi lub historyczne

zanieczyszczenie powierzchni ziemi, obecnie, a także, o ile takie informacje są

dostępne – w przeszłości;

4) imię i nazwisko albo nazwę władającego powierzchnią ziemi oraz adres jego

zamieszkania lub siedziby;

5) imię i nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzenia remediacji

oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;

6) określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgodnie z Polską

Klasyfikacją Działalności (PKD), wykonywanej na terenie, na którym

występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi lub

historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, przez władającego

powierzchnią ziemi;

7) określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgodnie z Polską

Klasyfikacją Działalności (PKD), wykonywanej na terenie, na którym

występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, przez

obowiązanego do przeprowadzenia remediacji;

8) inne, niż wskazane w pkt 1–7, istotne informacje dotyczące historycznych

zanieczyszczeń powierzchni ziemi, w szczególności o prowadzonych

postępowaniach administracyjnych i sądowo-administracyjnych w sprawach

historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.

3. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze decyzji skierowanej do

władającego powierzchnią ziemi, dokonuje do rejestru wpisu o potencjalnym

historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi, nie później niż w terminie

6 miesięcy od dnia otrzymania odpowiednio:

1) wykazu, o którym mowa w art. 101d ust. 6;

2) aktualizacji wykazu, o której mowa w art. 101d ust. 8;

3) zgłoszenia, o którym mowa w art. 101e ust. 1.

4. Decyzja, o której mowa w ust. 3, zawiera wskazanie miejsca, na którym

występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi.

2017-02-16

©Telksinoe s. 52/286

5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska aktualizuje i uzupełnia rejestr na

podstawie:

1) aktualizacji wykazu, o której mowa w art. 101d ust. 8,

2) badań, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub art. 101g ust. 1,

3) planu remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 1,

4) oceny przeprowadzenia remediacji, o której mowa w art. 101n ust. 1

– nie później niż w terminie 6 miesięcy odpowiednio od dnia ich otrzymania,

wykonania, ustalenia lub dokonania.

6. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, dokonując wpisu do rejestru,

aktualizując lub uzupełniając rejestr, oznacza aktualny status terenu jako teren, na

którym:

1) występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi –

jeżeli informacje na temat terenu zawarto w wykazie, o którym mowa

w art. 101d ust. 6, lub w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 101e ust. 1;

2) występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi – jeżeli na terenie

przeprowadzono badania, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub w art. 101g

ust. 1, które potwierdzają historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi;

3) występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi w trakcie

remediacji – jeżeli dla danego terenu ustalono plan remediacji, o którym mowa

w art. 101l ust. 1;

4) zakończono remediację – jeżeli ocena przeprowadzenia remediacji, o której

mowa w art. 101n ust. 1, wykaże, że remediacja została przeprowadzona

zgodnie z ustalonym planem remediacji.

7. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze decyzji skierowanej do

władającego powierzchnią ziemi, dokonuje wykreślenia wpisu do rejestru, jeżeli nie

potwierdzono historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w szczególności

gdy badania zanieczyszczenia gleby i ziemi, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub

w art. 101g ust. 1, albo badania wykonywane przy opracowaniu planu remediacji,

o którym mowa w art. 101l ust. 1, nie potwierdziły występowania na danym terenie

historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi.

8. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może dokonywać zmian

w rejestrze, jeżeli stwierdzi niezgodność zawartych w nim danych z posiadanymi

2017-02-16

©Telksinoe s. 53/286

informacjami, w szczególności wynikającymi z prowadzonych postępowań

administracyjnych w zakresie historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi.

9. Rejestr prowadzi się:

1) przy użyciu systemu teleinformatycznego;

2) w podziale na województwa, w sposób umożliwiający zestawianie danych dla

obszaru całego kraju;

3) w sposób umożliwiający sortowanie danych.

10. Bezpośredni dostęp do wszystkich danych zawartych w rejestrze posiadają

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego organy ochrony środowiska oraz

organy Inspekcji Ochrony Środowiska.

11. Brak wpisu do rejestru nie wstrzymuje postępowania w sprawie wydania

decyzji, o której mowa w art. 101f ust. 1, art. 101k ust. 2 lub 3, art. 101l ust. 4,

art. 101m ust. 1 pkt 2 lub art. 101o ust. 2.

12. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę potrzebę

zapewnienia dostępu do informacji o środowisku, a także użyteczność

i zapewnienie sprawnego funkcjonowania rejestru określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji, które są gromadzone w rejestrze.

Art. 101d. 1. Starosta dokonuje identyfikacji potencjalnych historycznych

zanieczyszczeń powierzchni ziemi, poprzez:

1) ustalenie działalności mogącej z dużym prawdopodobieństwem powodować

historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, która była prowadzona na

danym terenie przed dniem 30 kwietnia 2007 r.;

2) ustalenie listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w glebie

lub ziemi jest spodziewane ze względu na działalność, o której mowa w pkt 1;

3) analizę dostępnych informacji na temat zagrożenia zanieczyszczeniem gleby

lub ziemi;

4) w razie potrzeby – wykonanie pierwszego etapu badań zanieczyszczenia gleby

i ziemi przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

2. Identyfikacji potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni

ziemi nie dokonuje się na terenach, na których jest prowadzona działalność, której

głównym celem jest obronność i bezpieczeństwo państwa lub bezpieczeństwo

międzynarodowe.

2017-02-16

©Telksinoe s. 54/286

3. Starosta lub upoważniona przez niego osoba, są uprawnieni do wstępu na

teren władającego powierzchnią ziemi w celu wykonywania badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, władający powierzchnią ziemi jest

obowiązany umożliwić wykonywanie badań na terenie będącym w jego władaniu.

5. Władający powierzchnią ziemi, na wniosek starosty, przekazuje wszelkie

znajdujące się w jego posiadaniu informacje dotyczące potencjalnego historycznego

zanieczyszczenia powierzchni ziemi oraz jego możliwych źródłach.

6. Starosta sporządza wykaz potencjalnych historycznych zanieczyszczeń

powierzchni ziemi.

7. Wykaz zawiera:

1) adres, numery działek ewidencyjnych i informacje o ich powierzchni;

2) informacje o aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie

użytkowania gruntów;

3) informacje o działalności prowadzonej na terenie;

4) informacje o działalności prowadzonej na terenie w przeszłości, o ile takie

informacje są dostępne;

5) informacje o właściwościach gleby na terenie;

6) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz informacje o ich zawartości

w glebie i w ziemi;

7) informacje o remediacji prowadzonej obecnie i w przeszłości na terenie;

8) imię i nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzenia remediacji

oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;

9) imię i nazwisko albo nazwę władającego powierzchnią ziemi oraz adres jego

zamieszkania lub siedziby.

8. Starosta dokonuje aktualizacji wykazu raz na 2 lata.

9. Starosta przekazuje wykaz oraz – raz na 2 lata – jego aktualizację

regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska za pośrednictwem środków

komunikacji elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych.

Art. 101e. 1. Władający powierzchnią ziemi, który stwierdził historyczne

zanieczyszczenie powierzchni ziemi na terenie będącym w jego władaniu, jest

obowiązany niezwłocznie zgłosić ten fakt regionalnemu dyrektorowi ochrony

środowiska.

2017-02-16

©Telksinoe s. 55/286

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego

zamieszkania lub siedziby;

2) adres i numer działki ewidencyjnej;

3) informacje na temat czasu wystąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi,

w tym, w miarę możliwości, dokumenty uprawdopodobniające, że zgłoszenie

dotyczy historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi;

4) dokumentację potwierdzającą wystąpienie zanieczyszczenia powierzchni

ziemi, w tym nazwy substancji powodujących ryzyko oraz wyniki badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez

laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

3. Każdy, kto stwierdził potencjalne historyczne zanieczyszczenie

powierzchni ziemi, może zgłosić ten fakt staroście.

4. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 3, zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego

zamieszkania lub siedziby;

2) wskazanie miejsca, w miarę możliwości poprzez podanie adresu lub numeru

działki ewidencyjnej;

3) informacje na temat czasu wystąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi,

w tym, w miarę możliwości, dokumenty uprawdopodobniające, że zgłoszenie

dotyczy historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi;

4) opis stwierdzonej sytuacji wskazującej na występowanie potencjalnego

historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, dokumentację, która

uprawdopodobni jej wystąpienie, w tym, w miarę możliwości, nazwy

substancji powodujących ryzyko oraz wyniki badań zanieczyszczenia gleby

i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o którym mowa

w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

5. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 i 3, składanego w postaci

elektronicznej dołącza się zeskanowane dokumenty lub dokumentację, o których

mowa odpowiednio w ust. 2 pkt 3 i 4 oraz w ust. 4 pkt 3 i 4.

Art. 101f. 1. Na terenie, na którym była prowadzona przed dniem 30 kwietnia

2007 r. działalność mogąca z dużym prawdopodobieństwem powodować

historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi oraz istnieją przesłanki wskazujące

2017-02-16

©Telksinoe s. 56/286

na występowanie historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, takie jak

umieszczenie terenu w wykazie, o którym mowa w art. 101d ust. 6, lub zgłoszenie,

o którym mowa w art. 101e ust. 1, regionalny dyrektor ochrony środowiska może,

w drodze decyzji, nałożyć na władającego powierzchnią ziemi będącego

podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązek wykonania badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi oraz wyznaczyć termin przedłożenia wyników tych

badań.

2. Badania zanieczyszczenia gleby i ziemi, o których mowa w ust. 1,

wykonuje laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy podmiot korzystający ze środowiska

posiada pozwolenie zintegrowane, w którym określono sposób wykonywania badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi.

4. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przechowywać wyniki

badań przez okres 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą, oraz

przedkładać je regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska oraz

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska na ich żądanie.

5. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1,

wszczyna się z urzędu.

Art. 101g. 1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska może wykonywać

badania zanieczyszczenia gleby i ziemi w celu potwierdzenia występowania

historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi lub w celu opracowania planu

remediacji, w przypadku innym niż wskazany w art. 101f ust. 1.

2. Badania zanieczyszczenia gleby i ziemi, o których mowa w ust. 1,

wykonuje laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

3. Zamówienie publiczne na wykonywanie badań zanieczyszczenia gleby

i ziemi, o których mowa w ust. 1, obejmuje jednorazowe badania lub dokonywanie

wszystkich badań we wskazanym okresie.

4. Regionalny dyrektor ochrony środowiska lub upoważniona przez niego

osoba, są uprawnieni do wstępu na teren władającego powierzchnią ziemi w celu

wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, władający powierzchnią ziemi jest

obowiązany umożliwić wykonywanie badań na terenie będącym w jego władaniu.

2017-02-16

©Telksinoe s. 57/286

Art. 101h. 1. Władający powierzchnią ziemi, na której występuje historyczne

zanieczyszczenie powierzchni ziemi, jest obowiązany do przeprowadzenia

remediacji.

2. Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne

zanieczyszczenie powierzchni ziemi dokonane po dniu objęcia przez niego władania

spowodował inny wskazany podmiot, zwany dalej „innym sprawcą”, obowiązek

przeprowadzenia remediacji spoczywa na innym sprawcy.

3. Jeżeli zanieczyszczenie zostało spowodowane przez innego sprawcę za

zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią ziemi, władający powierzchnią ziemi

jest obowiązany do przeprowadzenia remediacji solidarnie z innym sprawcą.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, decyzję, o której mowa w art. 101l

ust. 4 i art. 101m ust. 1 pkt 2, kieruje się także do władającego powierzchnią ziemi.

Art. 101i. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w przypadku

historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, przeprowadza remediację,

jeżeli:

1) nie można wszcząć wobec władającego powierzchnią ziemi postępowania

egzekucyjnego dotyczącego obowiązku przeprowadzenia remediacji albo

egzekucja okazała się bezskuteczna;

2) władający powierzchnią ziemi wykaże, że zanieczyszczenie, dokonane po dniu

objęcia przez niego władania, spowodował inny sprawca, wobec którego nie

można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku

przeprowadzenia remediacji, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;

3) władający powierzchnią ziemi dokonał zgłoszenia na podstawie art. 12 ustawy

z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska,

ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. poz. 1085,

z późn. zm.8)) oraz starosta uwzględnił zgłoszenie w rejestrze zawierającym

informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie standardów

jakości gleby lub ziemi, z wyszczególnieniem terenów, na których obowiązek

rekultywacji obciążał starostę;

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. poz. 1196, z 2003 r. poz. 78

i 1865, z 2004 r. poz. 464, z 2005 r. poz. 954, z 2006 r. poz. 360 i 935 oraz z 2014 r. poz. 1101.

2017-02-16

©Telksinoe s. 58/286

4) z uwagi na zagrożenie dla zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia

nieodwracalnych szkód w środowisku jest konieczne niezwłoczne jej

przeprowadzenie.

Art. 101j. 1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala harmonogram

swoich zadań w zakresie historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi oraz co

najmniej raz na 5 lat dokonuje jego aktualizacji.

2. Harmonogram obejmuje:

1) badania zanieczyszczenia gleby i ziemi na terenach, na których występuje

potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi;

2) opracowywanie planów remediacji dla terenów, dla których potwierdzono

historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi;

3) przeprowadzanie remediacji historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi,

o których mowa w art. 101i.

3. Ustalając i aktualizując harmonogram uwzględnia się potrzebę

przeprowadzenia w pierwszej kolejności remediacji terenów, które stanowią

największe zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska oraz uwzględnia się

możliwość finansowania zadań regionalnego dyrektora ochrony środowiska

w kolejnych latach.

4. W trakcie opracowywania lub aktualizacji harmonogramu regionalny

dyrektor ochrony środowiska zasięga opinii Zarządu Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz zarządu właściwego

wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej w zakresie

możliwości wspomagania ze środków tych funduszy zadań objętych

harmonogramem.

5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska opracowuje i przekazuje

Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, co 5 lat, sprawozdanie z realizacji

zadań objętych harmonogramem.

Art. 101k. 1. Koszty remediacji obejmują koszty:

1) badań zanieczyszczenia gleby i ziemi;

2) opracowania projektu planu remediacji;

3) przeprowadzenia remediacji.

2017-02-16

©Telksinoe s. 59/286

2. W przypadkach, o których mowa w art. 101i pkt 4, regionalny dyrektor

ochrony środowiska nakłada, w drodze decyzji, na władającego powierzchnią ziemi

obowiązek zwrotu poniesionych kosztów remediacji, określając w niej wysokość,

sposób i termin ich uiszczenia.

3. Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne

zanieczyszczenie powierzchni ziemi dokonane po dniu objęcia przez niego

władania, której remediacja spowodowała poniesienie kosztów, o których mowa

w ust. 1, spowodował inny sprawca, regionalny dyrektor ochrony środowiska

nakłada, w drodze decyzji, obowiązek zwrotu tych kosztów na innego sprawcę,

określając w niej wysokość, sposób i termin ich uiszczenia.

4. Regionalny dyrektor ochrony środowiska może odstąpić od żądania zwrotu

całości albo części kosztów remediacji, jeżeli:

1) władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca nie został zidentyfikowany

lub nie można wszcząć wobec niego postępowania egzekucyjnego, lub

egzekucja okazała się bezskuteczna;

2) koszty postępowania egzekucyjnego są wyższe niż kwota możliwa do

odzyskania.

5. Roszczenia względem władającego powierzchnią ziemi lub innego sprawcy

o zwrot kosztów remediacji przedawniają się z upływem 5 lat od dnia, w którym

odpowiednio decyzja, o której mowa w ust. 2 albo 3, stała się ostateczna.

6. Do należności z tytułu obowiązku zwrotu kosztów remediacji stosuje się

odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja

podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.9)), z tym że uprawnienia organów

podatkowych przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.

Art. 101l. 1. Remediację historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi

przeprowadza się zgodnie z ustalonym planem remediacji.

2. Władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca, obowiązany do

przeprowadzenia remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi,

jest obowiązany do przedłożenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska

wniosku o wydanie decyzji ustalającej plan remediacji, który zawiera projekt planu

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

978, 1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184 oraz z 2016 r. poz. 195.

2017-02-16

©Telksinoe s. 60/286

remediacji; do pisemnego wniosku dołącza się jego zapis w postaci elektronicznej

na informatycznych nośnikach danych.

3. Projekt planu remediacji zawiera informacje o:

1) terenie wymagającym przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu

i numerów działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni;

2) aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania

zanieczyszczonego terenu;

3) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności

i zabudowie;

4) nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z wynikami badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez

laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a;

5) nazwach substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie

i w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja;

6) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu

środowiska;

7) budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do

dokonania oceny, o której mowa w pkt 6 – jeżeli zachodzi taka potrzeba;

8) planowanym sposobie przeprowadzenia remediacji;

9) planowanym terminie rozpoczęcia i zakończenia remediacji;

10) sposobie potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz terminie

przedłożenia dokumentacji z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych przez laboratorium, o którym

mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

4. Plan remediacji ustala regionalny dyrektor ochrony środowiska w drodze

decyzji określającej:

1) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu

i numerów działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni;

2) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie

i w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja;

3) sposób przeprowadzenia remediacji;

4) termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji;

2017-02-16

©Telksinoe s. 61/286

5) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia

dokumentacji z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia

gleby i ziemi wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a

ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje decyzję, o której mowa

w ust. 4, po zasięgnięciu opinii dotyczącej projektu planu remediacji:

1) państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego – w odniesieniu do

oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi na danym

terenie;

2) państwowego powiatowego inspektora sanitarnego – w odniesieniu do

zanieczyszczenia w ujęciach wody przeznaczonej do spożycia;

3) dyrektora okręgowego urzędu górniczego – w odniesieniu do

zanieczyszczenia spowodowanego ruchem zakładu górniczego;

4) dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych – w odniesieniu do

zanieczyszczenia na gruntach będących w zarządzie Państwowego

Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe;

5) dyrektora parku narodowego – w odniesieniu do zanieczyszczenia na obszarze

parku narodowego i jego otuliny;

6) dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej – w odniesieniu do

zanieczyszczenia w strefach ochronnych ujęć wody;

7) starosty – w odniesieniu do zanieczyszczenia gruntów wykorzystywanych na

cele rolne.

6. Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie, do którego inny sprawca nie

posiada tytułu prawnego, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić

wykonanie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, a także przeprowadzenie

remediacji zgodnie z planem remediacji ustalonym w drodze decyzji, o której mowa

w ust. 4.

Art. 101m. 1. W przypadku gdy władający powierzchnią ziemi lub inny

sprawca nie przeprowadza remediacji, pomimo że zgodnie z art. 101h jest do tego

obowiązany, regionalny dyrektor ochrony środowiska:

1) wzywa go do przedłożenia wniosku, o którym mowa w art. 101l ust. 2,

w wyznaczonym terminie;

2017-02-16

©Telksinoe s. 62/286

2) jeżeli nie przedłożył wniosku zgodnie z wezwaniem – nakłada na władającego

powierzchnią ziemi lub innego sprawcę, w drodze decyzji, obowiązek

przeprowadzenia remediacji na podstawie ustalonego przez regionalnego

dyrektora ochrony środowiska planu remediacji.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ustala się obowiązek zwrotu

kosztów opracowania projektu planu remediacji, ich wysokość, sposób i termin

uiszczenia oraz ustala się plan remediacji:

1) zawierający informacje o:

a) aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania

zanieczyszczonego terenu,

b) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności

i zabudowie,

c) nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z wynikami badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez

laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a,

d) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu

środowiska,

e) budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do

dokonania oceny, o której mowa w lit. d – jeżeli zachodzi taka potrzeba;

2) określający:

a) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie

adresu i numerów działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni,

b) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie

i w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja,

c) sposób przeprowadzenia remediacji,

d) termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji,

e) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin

przedłożenia dokumentacji z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych przez laboratorium,

o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

3. Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 101l ust. 5.

2017-02-16

©Telksinoe s. 63/286

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się przepisów

art. 362.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, opracowanie projektu planu

remediacji regionalny dyrektor ochrony środowiska może zlecić wykonawcy, który

ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie oraz warunki techniczne

i organizacyjne będzie gwarantował należyte jego opracowanie.

6. Do należności z tytułu obowiązku zwrotu kosztów opracowania projektu

planu remediacji stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów

podatkowych przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.

7. Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie, do którego inny sprawca nie

posiada tytułu prawnego, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić

wykonanie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, a także przeprowadzenie

remediacji zgodnie z planem remediacji ustalonym w decyzji, o której mowa

w ust. 1 pkt 2.

Art. 101n. 1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska dokonuje oceny

przeprowadzenia remediacji, która polega na stwierdzeniu zgodności remediacji

z ustalonym planem remediacji.

2. W przypadku gdy stwierdzono niezgodność przeprowadzonej remediacji

z ustalonym planem remediacji, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Art. 101o. 1. Jeżeli regionalny dyrektor ochrony środowiska przeprowadza

remediację, o której mowa w art. 101i, władający powierzchnią ziemi jest

obowiązany umożliwić jej przeprowadzenie z zachowaniem warunków

określonych w decyzji, o której mowa w ust. 2, a także umożliwić prowadzenie

badań zanieczyszczenia gleby i ziemi.

2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w celu przeprowadzenia

remediacji, określa, w drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią

ziemi, zakres udostępnienia przez niego powierzchni ziemi oraz ustala plan

remediacji:

1) zawierający informacje o:

2017-02-16

©Telksinoe s. 64/286

a) aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania

zanieczyszczonego terenu,

b) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności

i zabudowie,

c) nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z wynikami badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez

laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a,

d) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu

środowiska,

e) budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do

dokonania oceny, o której mowa w lit. d – jeżeli zachodzi taka potrzeba;

2) określający:

a) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie

adresu i numerów działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni,

b) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie

i w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja,

c) sposób przeprowadzenia remediacji,

d) termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji,

e) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin

przedłożenia dokumentacji z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych przez laboratorium,

o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

3. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2,

wszczyna się z urzędu.

4. Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 101l ust. 5.

5. W przypadku, o którym mowa w art. 101i, opracowanie projektu planu

remediacji lub przeprowadzenie remediacji regionalny dyrektor ochrony

środowiska może zlecić wykonawcy, który ze względu na posiadane kompetencje,

doświadczenie oraz warunki techniczne i organizacyjne będzie gwarantował

odpowiednio należyte ich opracowanie lub przeprowadzenie.

Art. 101p. 1. Dokonując oceny występowania znaczącego zagrożenia dla

zdrowia ludzi lub stanu środowiska, o której mowa w art. 101l ust. 3 pkt 6,

2017-02-16

©Telksinoe s. 65/286

art. 101m ust. 2 pkt 1 lit. d oraz art. 101o ust. 2 pkt 1 lit. d, uwzględnia się

w szczególności:

1) postać chemiczną, w jakiej występuje zanieczyszczenie i jego biodostępność;

2) możliwość rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;

3) potencjalne drogi narażenia, z uwzględnieniem rozprzestrzeniania się

zanieczyszczeń w zależności od właściwości gleby, ukształtowania, budowy

geologicznej i warunków hydrogeologicznych, a także pokrycia terenu;

4) środowisko oraz ludzi, którzy mogliby ucierpieć w wyniku zanieczyszczenia;

5) występowanie na terenie zanieczyszczonym i w jego okolicy zwłaszcza

gruntów uprawnych, ogrodów, parków, placów zabaw, terenów sportowych,

budynków mieszkalnych i użytkowych, form ochrony przyrody, zasobów

wody pitnej i ujęć wody.

2. Jeżeli ocena występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub

stanu środowiska wykaże, że nie występuje znaczące zagrożenie dla zdrowia ludzi

lub stanu środowiska, regionalny dyrektor ochrony środowiska może zwolnić

władającego powierzchnią ziemi lub innego sprawcę, w drodze decyzji,

z obowiązku przeprowadzenia remediacji albo nie przeprowadzać remediacji,

o której mowa w art. 101i.

3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia sposobu

wykonywania oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub

stanu środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania

oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska

oraz referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji w glebie,

ziemi i wodach gruntowych.

Art. 101q. 1. Dopuszcza się następujące sposoby przeprowadzenia

remediacji:

1) usunięcie zanieczyszczenia, przynajmniej do dopuszczalnej zawartości

w glebie i w ziemi substancji powodujących ryzyko;

2) inne, niż wskazany w pkt 1, prowadzące do usunięcia znaczącego zagrożenia

dla zdrowia ludzi i stanu środowiska, z uwzględnieniem obecnego i, o ile jest

to możliwe, planowanego sposobu użytkowania terenu, takie jak:

a) zmniejszenie ilości zanieczyszczeń lub

2017-02-16

©Telksinoe s. 66/286

b) ograniczenie możliwości rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń

i kontrolowanie zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi w określonym czasie, lub

c) przeprowadzenie samooczyszczania powierzchni ziemi, ewentualne

działania wspomagające samooczyszczanie, kontrolowanie

zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi w określonym czasie, ewentualne

ograniczenie dostępu ludzi do zanieczyszczonego terenu i ewentualna

konieczność zmiany sposobu użytkowania zanieczyszczonego terenu.

2. Przy planowaniu lub określaniu sposobu przeprowadzenia remediacji

w pierwszej kolejności należy rozważyć usunięcie zanieczyszczenia, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1.

3. Odstąpienie od usunięcia zanieczyszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

i przeprowadzenie remediacji w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza

się, jeżeli:

1) nie są znane technologie lub sposoby pozwalające na usunięcie

zanieczyszczenia lub

2) negatywne dla środowiska skutki działań prowadzonych w celu usunięcia

zanieczyszczenia byłyby niewspółmiernie wysokie do korzyści osiągniętych

w środowisku, lub

3) koszty oczyszczania doprowadzające do usunięcia zanieczyszczenia byłyby

nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do korzyści osiągniętych

w środowisku i zasadne jest przeprowadzenie remediacji w sposób, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2, co zostało wykazane w analizie kosztów i korzyści

przeprowadzonej dla kilku wariantów sposobu przeprowadzenia remediacji,

lub

4) obowiązany do przeprowadzenia remediacji wykaże, że zanieczyszczenie

nastąpiło przed dniem 1 września 1980 r.

Art. 101r. Zabrania się używania do prac ziemnych gleby lub ziemi, w tym

używanych do tych prac osadów pochodzących z dna zbiorników

powierzchniowych wód stojących lub wód płynących, jeżeli jest przekroczona

w nich dopuszczalna zawartość substancji powodującej ryzyko, określona

2017-02-16

©Telksinoe s. 67/286

w przepisach wydanych na podstawie art. 101a ust. 5, dla gruntów występujących

w miejscu użycia tej gleby lub ziemi.

Art. 102. (uchylony)

Art. 103. (uchylony)

Art. 104. (uchylony)

Art. 105. (uchylony)

Art. 106. (uchylony)

Art. 107. (uchylony)

Art. 108. (uchylony)

Art. 109. (uchylony)

Art. 110. (uchylony)

Art. 110a. 1. Starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami

masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, a także rejestr

zawierający informacje o tych terenach.

2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi,

w drodze rozporządzenia:

1) metody, zakres i częstotliwość prowadzenia obserwacji terenów, o których

mowa w ust. 1, oraz sposób ustalania tych terenów, kierując się potrzebą

ograniczenia występowania szkód powodowanych przez ruchy masowe ziemi;

2) informacje, jakie powinien zawierać rejestr, o którym mowa w ust. 1, a także

sposób prowadzenia oraz formę i układ tego rejestru, kierując się potrzebą

dostarczenia wyczerpujących informacji o terenach zagrożonych ruchami

masowymi ziemi i terenach, na których występują te ruchy, oraz

uwzględniając lokalizację, warunki geologiczne i glebowe tych terenów,

a także opis zagrożeń ruchami masowymi ziemi.

Art. 111. (uchylony)

2017-02-16

©Telksinoe s. 68/286

DZIAŁ V

Ochrona przed hałasem

Art. 112. Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu

akustycznego środowiska, w szczególności poprzez:

1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym

poziomie;

2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on

dotrzymany.

Art. 112a. Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o wskaźnikach

hałasu, rozumie się przez to parametry hałasu określone poziomem dźwięku

A wyrażonym w decybelach (dB), w tym:

1) wskaźniki hałasu mające zastosowanie do prowadzenia długookresowej

polityki w zakresie ochrony środowiska przed hałasem, w szczególności do

sporządzania map akustycznych, o których mowa w art. 118 ust. 1, oraz

programów ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119

ust. 1:

a) LDWN – długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony

w decybelach (dB), wyznaczony w ciągu wszystkich dób w roku,

z uwzględnieniem pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz.

600 do godz. 1800), pory wieczoru (rozumianej jako przedział czasu od

godz. 1800 do godz. 2200) oraz pory nocy (rozumianej jako przedział czasu

od godz. 2200 do godz. 600),

b) LN – długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach

(dB), wyznaczony w ciągu wszystkich pór nocy w roku (rozumianych

jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600);

2) wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków

korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby:

a) LAeq D – równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako

przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200),

b) LAeq N – równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako

przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600).

2017-02-16

©Telksinoe s. 69/286

Art. 112b. 1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze

rozporządzenia, sposób ustalania wartości wskaźnika hałasu, o którym mowa

w art. 112a pkt 1 lit. a, uwzględniając potrzebę prowadzenia długookresowej

polityki w zakresie ochrony przed hałasem, potrzebę stosowania wskaźników

hałasu do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska oraz

obowiązujące w tym zakresie dokumenty normalizacyjne w rozumieniu ustawy

z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 1483).

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

środowiska może określić sposób ustalania wartości wskaźników hałasu, o których

mowa w art. 112a pkt 2.

Art. 113. 1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia,

dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku kierując się potrzebą zapewnienia

należytej ochrony środowiska przed hałasem oraz mając na uwadze przepisy prawa

Unii Europejskiej odnoszące się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w

środowisku.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu

LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów faktycznie

zagospodarowanych:

a) pod zabudowę mieszkaniową,

b) pod szpitale i domy pomocy społecznej,

c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci

i młodzieży,

d) na cele uzdrowiskowe,

e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową;

2) dopuszczalne poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub

działalności będącej źródłem hałasu;

3) okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone poziomy

hałasu z uwzględnieniem:

1) zmienności działania źródeł hałasu w czasie;

2017-02-16

©Telksinoe s. 70/286

2) charakterystyki częstotliwościowej hałasu;

3) zawartości impulsów akustycznych.

Art. 114. 1. Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

2. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa

w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być

ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.

3. Jeżeli na terenach zamkniętych oraz na terenach przeznaczonych do

działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania znajduje się zabudowa

mieszkaniowa, szpitale, domy pomocy społecznej lub budynki związane ze stałym

albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na

stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne

w budynkach.

4. W przypadku zabudowy mieszkaniowej, szpitali, domów pomocy

społecznej lub budynków związanych ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i

młodzieży, zlokalizowanych na granicy pasa drogowego lub przyległego pasa

gruntu w rozumieniu ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.

U. z 2015 r. poz. 1297, 1741, 1753, 1777 i 1893), ochrona przed hałasem polega na

stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne

w budynkach.

Art. 115. W razie braku miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa

w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego

zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 115a. 1. W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na

podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich

prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są

dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym

poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się

przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

2017-02-16

©Telksinoe s. 71/286

2. Jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii

tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby

fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się.

3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy

hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N

w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na

które oddziałuje zakład.

4. W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające

na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu,

a w szczególności:

1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi

wariantami;

2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu

w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa

w art. 147 i 148;

3) sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury służącej do

pomiarów poziomu hałasu, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;

4) formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których

mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów

stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6.

5. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1,

wszczyna się z urzędu.

6. (uchylony)

7. Decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku:

1) uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych

oddziaływaniem hałasu z zakładu;

2) zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na

które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem

zagospodarowania przestrzennego;

3) zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.

2017-02-16

©Telksinoe s. 72/286

Art. 116. 1. Rada powiatu, w drodze uchwały, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4,

ograniczy lub zakaże używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów

na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach

płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków

akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2. Na śródlądowych wodach żeglownych ograniczenia i zakazy wprowadza,

w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:

1) nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wodnego albo jego części, na

których obowiązują ograniczenia lub zakazy;

2) rodzaje jednostek pływających, których dotyczą zakazy lub ograniczenia,

które mogą być charakteryzowane poprzez:

a) przeznaczenie jednostki,

b) parametry techniczne, takie jak wielkość i rodzaj napędu;

3) zakazy i ograniczenia dotyczące używania jednostek odpowiednio w okresie

roku, dni tygodnia lub doby.

4. Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest

konieczne do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków

i zbiorników wodnych.

Art. 117. 1. Oceny stanu akustycznego środowiska i obserwacji zmian

dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska na podstawie

wyników pomiarów poziomów hałasu określonych wskaźnikami hałasu LDWN i LN

oraz z uwzględnieniem pozostałych danych, w szczególności demograficznych oraz

dotyczących sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu.

2. Oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się obowiązkowo dla:

1) aglomeracji o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy;

2) terenów poza aglomeracjami, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3. Powiatowy program ochrony środowiska może określać inne niż

wymienione w ust. 2 tereny, dla których dokonywana będzie ocena stanu

akustycznego środowiska.

4. Pomiarów dla potrzeb oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się

z uwzględnieniem wymagań, o których mowa w art. 148 ust. 1 i art. 176 ust. 1.

2017-02-16

©Telksinoe s. 73/286

5. Na terenach niewymienionych w ust. 2 oceny stanu akustycznego

środowiska dokonuje wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

Art. 118. 1. Na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska, o której

mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, starosta sporządza, co 5 lat, mapy akustyczne,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Sporządzając mapę akustyczną, starosta uwzględnia informacje wynikające

z map akustycznych, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3. Mapa, o której mowa w ust. 1, powinna składać się z części opisowej

i części graficznej.

4. Część opisowa powinna zawierać w szczególności:

1) charakterystykę obszaru podlegającego ocenie;

2) identyfikację i charakterystykę źródeł hałasu;

3) uwarunkowania akustyczne wynikające z miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego;

4) metody wykorzystane do dokonania oceny;

5) zestawienie wyników badań;

6) identyfikację terenów zagrożonych hałasem;

7) liczbę ludności zagrożonej hałasem;

8) analizę trendów zmian stanu akustycznego środowiska;

9) wnioski dotyczące działań w zakresie ochrony przed hałasem.

5. Część graficzna powinna zawierać w szczególności:

1) mapę charakteryzującą hałas emitowany z poszczególnych źródeł;

2) mapę stanu akustycznego środowiska, z zaznaczeniem terenów, na których

występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, z odniesieniem

do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

3) mapę terenów zagrożonych hałasem;

4) mapę przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o których mowa

w ust. 4 pkt 9.

6. Przez teren zagrożony hałasem rozumie się teren, na którym są

przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, określone wskaźnikami LDWN lub LN,

o których mowa w art. 113.

7. (uchylony)

8. (uchylony)

2017-02-16

©Telksinoe s. 74/286

9. (uchylony)

10. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia,

wskaźniki odzwierciedlające relacje między narażeniem na hałas a efektem

szkodliwym lub uciążliwym oddziaływania hałasu na potrzeby sporządzania map

akustycznych lub innych dokumentów dotyczących oceny stanu akustycznego

środowiska, kierując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi; przez efekt szkodliwy

hałasu rozumie się skutki szkodliwe dla zdrowia ludzi, a przez efekt uciążliwy

hałasu – negatywne reakcje człowieka bez zauważalnych szkodliwych skutków dla

jego zdrowia.

11. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby

oceny stanu akustycznego środowiska przy wykorzystaniu wskaźników

odzwierciedlających relacje między narażeniem na hałas a jego efektem

szkodliwym lub uciążliwym, kierując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi.

Art. 118a. 1. Mapa akustyczna, opracowana na kopiach map wchodzących

w skład państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stanowi

podstawowe źródło danych wykorzystywanych dla celów:

1) informowania społeczeństwa o zagrożeniach środowiska hałasem;

2) opracowania danych dla państwowego monitoringu środowiska;

3) tworzenia i aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres danych ujętych na mapach akustycznych oraz ich układ

i sposób prezentacji, uwzględniając cele, do których osiągnięcia dane mają być

wykorzystywane.

Art. 118b. 1. Rada powiatu może, w drodze uchwały, wyznaczyć obszary

ciche w aglomeracji lub obszary ciche poza aglomeracją, uwzględniając szczególne

potrzeby ochrony przed hałasem tych obszarów i podając wymagania zapewniające

utrzymanie poziomu hałasu co najmniej na istniejącym poziomie.

2. Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z właściwym

miejscowo wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta w terminie 30 dni;

2017-02-16

©Telksinoe s. 75/286

niezajęcie przez organ stanowiska w tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń do

projektu uchwały.

Art. 118c. Wielkość emisji hałasu wyznacza się i ocenia na podstawie

pomiarów poziomu hałasu w środowisku.

Art. 119. 1. Dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom

dopuszczalny, tworzy się programy ochrony środowiska przed hałasem, których

celem jest dostosowanie poziomu hałasu do dopuszczalnego.

2. Dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, programy

uchwala rada powiatu, a dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2,

programy określa, w drodze uchwały, sejmik województwa.

2a. Organ, o którym mowa w ust. 2, zapewnia możliwość udziału

społeczeństwa w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie programu

ochrony środowiska przed hałasem.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania, jakim powinien odpowiadać program ochrony

środowiska przed hałasem.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) forma sporządzania programu;

2) niezbędne części składowe programu;

3) zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie;

4) sposób ustalania harmonogramu planowanych działań dla poszczególnych

terenów z wykorzystaniem wskaźników charakteryzujących wielkość

przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i liczbę mieszkańców na

danym terenie.

4a. Organ właściwy do tworzenia programu ochrony środowiska przed

hałasem opracowuje łącznie z programem jego streszczenie, sporządzane w języku

niespecjalistycznym, zawierające omówienie wszystkich ważnych aspektów

działań przewidywanych w programie, w formie prezentacji graficznych

i zestawień danych tabelarycznych.

5. Program dla terenu, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, powinien być

określony w terminie 1 roku od dnia przedstawienia mapy akustycznej przez

podmiot zobowiązany do jej sporządzenia.

2017-02-16

©Telksinoe s. 76/286

6. Programy, o których mowa w ust. 1, aktualizuje się co najmniej raz na pięć

lat, a także w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę planu

lub harmonogramu realizacji.

Art. 120. 1. Starosta przekazuje, niezwłocznie po sporządzeniu, zarządowi

województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu

wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu mapy akustyczne, o których mowa

w art. 118.

2. Starosta przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska

program ochrony środowiska przed hałasem niezwłocznie po uchwaleniu programu

przez radę powiatu.

3. Marszałek województwa przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska program ochrony środowiska przed hałasem niezwłocznie po

uchwaleniu programu przez sejmik województwa.

Art. 120a. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi rejestr

zawierający informacje o stanie akustycznym środowiska, na podstawie pomiarów,

badań i analiz wykonywanych w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania dotyczące rejestru, o którym mowa w ust. 1, w tym:

1) rodzaje wyników pomiarów, badań i analiz podlegających rejestracji,

2) układ rejestru,

3) formę rejestracji wyników pomiarów, badań i analiz

– kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących informacji o stanie

akustycznym środowiska.

3. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska, do dnia 31 marca każdego roku, informacje

z rejestru, o którym mowa w ust. 1, za rok poprzedni.

DZIAŁ VI

Ochrona przed polami elektromagnetycznymi

Art. 121. Ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na

zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez:

1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub

co najmniej na tych poziomach;

2017-02-16

©Telksinoe s. 77/286

2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do

dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane.

Art. 122. 1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia,

dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposoby

sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) zróżnicowane poziomy pól elektromagnetycznych dla:

a) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

b) miejsc dostępnych dla ludności;

2) zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się

parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól

elektromagnetycznych na środowisko, do których odnoszą się poziomy pól

elektromagnetycznych;

3) dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, o których mowa w pkt 2, dla

poszczególnych zakresów częstotliwości, do których odnoszą się poziomy pól

elektromagnetycznych.

3. Sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o których mowa w ust. 1,

określone zostaną przez wskazanie metod:

1) wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku

dla poszczególnych zakresów częstotliwości, o których mowa w ust. 2;

2) wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku

występują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach z różnych zakresów,

o których mowa w ust. 2.

Art. 122a. 1. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego

pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub

napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie

niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi

lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna

moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do

wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku:

2017-02-16

©Telksinoe s. 78/286

1) bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia;

2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia,

w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub

urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól

elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie.

2. Wyniki pomiarów, o których mowa w ust. 1, przekazuje się

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu

wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, wymagania dotyczące wyników pomiarów, o których mowa

w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia wyników pomiarów oraz zapewnienia

właściwego ich wykonywania.

Art. 123. 1. Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku

i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi okresowe badania

poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, zakres i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) sposób wyboru punktów pomiarowych;

2) wymagana częstotliwość prowadzenia pomiarów.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby

prezentacji wyników pomiarów.

Art. 124. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi,

aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje o terenach, na których

stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych

w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących:

1) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową;

2) miejsc dostępnych dla ludności.

2. Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca,

z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez

użycia sprzętu technicznego.

2017-02-16

©Telksinoe s. 79/286

DZIAŁ VII

Ochrona kopalin

Art. 125. Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym

gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym

kopalin towarzyszących.

Art. 126. 1. Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo

uzasadniony, przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku

i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospodarowania kopaliny.

2. Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest

obowiązany przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również

do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych,

sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać

do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze.

DZIAŁ VIII

Ochrona zwierząt oraz roślin

Art. 127. 1. Ochrona zwierząt oraz roślin polega na:

1) zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i utrzymaniu

równowagi przyrodniczej;

2) tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i optymalnego spełniania przez

zwierzęta i roślinność funkcji biologicznej w środowisku;

3) zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych oddziaływań na środowisko,

które mogłyby niekorzystnie wpływać na zasoby oraz stan zwierząt oraz

roślin;

4) zapobieganiu zagrożeniom naturalnych kompleksów i tworów przyrody.

2. Ochrona, o której mowa w ust. 1, jest realizowana w szczególności poprzez:

1) obejmowanie ochroną obszarów i obiektów cennych przyrodniczo;

2) ustanawianie ochrony gatunków zwierząt oraz roślin;

3) ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko występujących zwierząt oraz

roślin;

4) odtwarzanie populacji zwierząt i stanowisk roślin oraz zapewnianie

reprodukcji dziko występujących zwierząt oraz roślin;

2017-02-16

©Telksinoe s. 80/286

5) zabezpieczanie lasów i zadrzewień przed zanieczyszczeniem i pożarami;

6) ograniczanie możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidacji terenów

zieleni;

7) zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, zwłaszcza gdy

przemawiają za tym potrzeby ochrony gleby, zwierząt, kształtowania klimatu

oraz inne potrzeby związane z zapewnieniem różnorodności biologicznej,

równowagi przyrodniczej i zaspokajania potrzeb rekreacyjno-

-wypoczynkowych ludzi;

8) nadzorowanie zamierzonego uwolnienia GMO do środowiska i wprowadzenia

do obrotu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o

mikroorganizmach i organizmach genetycznie zmodyfikowanych (Dz. U. z

2015 r. poz. 806).

Art. 128. 1. Ochronę zwierząt oraz roślin na poligonach w toku szkolenia Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”, zapewnia

się poprzez:

1) sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o małej wartości

przyrodniczej;

2) oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o walorach przyrodniczych,

takich jak miejsca lęgowe zwierząt oraz ptaków, stanowiska roślin poddanych

ochronie, oraz wprowadzanie na nich stosownych ograniczeń działalności

szkoleniowej;

3) stosowanie rozwiązań organizacyjnych i technicznych ograniczających

szkody oraz sukcesywne usuwanie szkód;

4) przeprowadzanie instruktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania

na terenie poligonu w związku z ograniczeniami wynikającymi z ochrony

zwierząt oraz roślin.

2. Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się

w instrukcjach szkoleniowych dla poligonów.

3. Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

sporządzania instrukcji szkoleniowej w zakresie zapewnienia wymogów ochrony

zwierząt oraz roślin w toku szkolenia Sił Zbrojnych na poligonach.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną uwzględnione:

2017-02-16

©Telksinoe s. 81/286

1) zagadnienia zawarte w instrukcji szkoleniowej, w ramach których należy

uwzględnić wymagania ochrony zwierząt oraz roślin;

2) sposób uwzględniania poszczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin;

3) uwarunkowania dotyczące usytuowania poligonów oraz specyfiki ich

funkcjonowania, które należy uwzględnić przy określaniu wymagań ochrony

zwierząt oraz roślin.

5. W razie udostępniania poligonów jednostkom sił zbrojnych państw obcych

przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio.

DZIAŁ IX

Ograniczanie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną

środowiska

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 129. 1. Jeżeli w związku z ograniczeniem sposobu korzystania

z nieruchomości korzystanie z niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub

zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie

ograniczone, właściciel nieruchomości może żądać wykupienia nieruchomości lub

jej części.

2. W związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości jej

właściciel może żądać odszkodowania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje

również zmniejszenie wartości nieruchomości.

3. Roszczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje również

użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, a roszczenie, o którym mowa

w ust. 2, także osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości.

4. Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1–3, można wystąpić w okresie 2 lat

od dnia wejścia w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego

ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.

5. W sprawach, o których mowa w ust. 1–4, nie stosuje się przepisów ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących roszczeń z tytułu

ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

2017-02-16

©Telksinoe s. 82/286

Rozdział 2

Ograniczenia związane z ochroną zasobów środowiska

Art. 130. 1. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku

z ochroną zasobów środowiska może nastąpić przez:

1) poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy

o ochronie przyrody;

2) ustalenie warunków korzystania z wód regionu wodnego lub zlewni oraz

ustanowienie obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych na

podstawie przepisów ustawy – Prawo wodne;

3) wyznaczenie obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza

aglomeracją.

2. Przepis ust. 1 nie wyklucza możliwości ograniczenia sposobu korzystania

z nieruchomości w celu ochrony zasobów środowiska na podstawie przepisów

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Art. 131. 1. W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości,

o którym mowa w art. 130 ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta

ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.

2. Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie

30 dni od dnia doręczenia jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo

do sądu powszechnego. Droga sądowa przysługuje także w razie niewydania

decyzji przez właściwy organ w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania

przez poszkodowanego.

3. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której

mowa w ust. 1.

Art. 132. Do żądania wykupu nieruchomości w przypadkach ograniczenia

sposobu korzystania z nieruchomości, o których mowa w art. 130 ust. 1, stosuje się

odpowiednio zasady i tryb określone w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777 oraz z 2016 r.

poz. 65).

Art. 133. Ustalenie wysokości odszkodowania oraz ceny wykupu

nieruchomości następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego,

2017-02-16

©Telksinoe s. 83/286

określającej wartość nieruchomości według zasad i trybu określonych w przepisach

ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Art. 134. Obowiązanymi do wypłaty odszkodowania lub wykupu

nieruchomości są:

1) właściwa jednostka samorządu terytorialnego – jeżeli ograniczenie sposobu

korzystania z nieruchomości nastąpiło w wyniku uchwalenia aktu prawa

miejscowego przez organ samorządu terytorialnego;

2) reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa – jeżeli ograniczenie sposobu

korzystania z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania rozporządzenia

Rady Ministrów, właściwego ministra albo wojewody;

3) reprezentowany przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej

Skarb Państwa – jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości

nastąpiło w wyniku wydania przez niego rozporządzenia.

Rozdział 3

Obszary ograniczonego użytkowania

Art. 135. 1. Jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania

przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,

udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na

środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania

dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą

być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego

obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych,

kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej

oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się

obszar ograniczonego użytkowania.

2. Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze

znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października

2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na

środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana

2017-02-16

©Telksinoe s. 84/286

instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik

województwa, w drodze uchwały.

3. Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów,

niewymienionych w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały.

3a. Organy, o których mowa w ust. 2 i 3, tworząc obszar ograniczonego

użytkowania, określają granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia

terenu, wymagania techniczne dotyczące budynków oraz sposób korzystania

z terenów wynikające z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego.

[3b. Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się na podstawie

poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym

przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie tego obszaru; nie

dotyczy to przedsięwzięć polegających na budowie drogi krajowej.]

<3b. Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się na podstawie Nowe brzmienie

ust. 3b i 5 w art.

poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym 135 wejdzie w

życie z dn.

przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie tego

1.01.2017 r. (Dz.

obszaru.> U. z 2015 r. poz.

1936).

4. Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika

z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przed utworzeniem

tego obszaru nie wydaje się pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz

nie rozpoczyna się jego użytkowania, gdy pozwolenie na użytkowanie nie jest

wymagane, z zastrzeżeniem ust. 5. Obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego

użytkowania dla określonego zakładu lub innego obiektu stwierdza się

w pozwoleniu na budowę.

[5. Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika

z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, dla przedsięwzięcia

polegającego na budowie drogi krajowej, o której mowa w ustawie z dnia 21 marca

1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm.10)) obszar

ograniczonego użytkowania wyznacza się na podstawie analizy porealizacyjnej.

W decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nakłada się obowiązek

sporządzenia analizy porealizacyjnej po upływie roku od dnia oddania obiektu do

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 774,

870, 1336, 1830, 1890 i 2281.

2017-02-16

©Telksinoe s. 85/286

użytkowania i jej przedstawienia w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu

do użytkowania.]

<5. Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania

wynika z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, dla

przedsięwzięcia polegającego na budowie lub przebudowie drogi, linii

kolejowej lub lotniska użytku publicznego, obszar ograniczonego użytkowania

wyznacza się na podstawie analizy porealizacyjnej.>

5a. (uchylony)

5b. (uchylony)

6. Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się także dla instalacji

wymagających pozwolenia zintegrowanego, innych niż wymienione w ust. 1, dla

których pozwolenie na budowę zostało wydane przed dniem 1 października 2001 r.,

a których użytkowanie rozpoczęło się nie później niż do dnia 30 czerwca 2003 r.,

jeżeli, pomimo zastosowania najlepszych dostępnych technik, nie mogą być

dotrzymane dopuszczalne poziomy hałasu poza terenem zakładu.

Art. 136. 1. W razie ograniczenia sposobu korzystania ze środowiska

w wyniku ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania właściwymi

w sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowania lub wykupu

nieruchomości są sądy powszechne.

2. Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest

ten, którego działalność spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku

z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania.

3. W razie określenia na obszarze ograniczonego użytkowania wymagań

technicznych dotyczących budynków szkodą, o której mowa w art. 129 ust. 2, są

także koszty poniesione w celu wypełnienia tych wymagań przez istniejące

budynki, nawet w przypadku braku obowiązku podjęcia działań w tym zakresie.

Rozdział 4

Strefy przemysłowe

Art. 136a. 1. Na obszarach określonych w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności

produkcyjnej, składowania oraz magazynowania i równocześnie użytkowanych

zgodnie z przeznaczeniem może być utworzona strefa przemysłowa.

2017-02-16

©Telksinoe s. 86/286

2. W granicach strefy przemysłowej jest dozwolone, z zastrzeżeniem art. 136d

ust. 3, przekraczanie standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych

poziomów substancji w powietrzu i dopuszczalnych poziomów hałasu oraz wartości

odniesienia, o których mowa w art. 222, jeżeli nie zagraża to życiu lub zdrowiu

ludzi, w szczególności nie narusza wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy.

3. Strefę przemysłową tworzy się, jeżeli, mimo zastosowania dostępnych

rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych, nie mogą być

dotrzymane standardy jakości środowiska oraz wartości odniesienia, o których

mowa w art. 222, poza terenem zakładu lub innego obiektu.

Art. 136b. 1. Objęcie nieruchomości granicami strefy przemysłowej wymaga

pisemnej zgody władającego powierzchnią ziemi.

2. Zgoda, o której mowa w ust. 1, wyłącza roszczenia o odszkodowanie lub

o wykup nieruchomości, o których mowa w art. 129 ust. 1–3, w związku

z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie wynikającym

z utworzenia strefy przemysłowej.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do szkody powstałej w związku:

1) z wydaniem rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej, którego

przepisy są w istotnym zakresie niezgodne z propozycjami, o których mowa

w art. 136c ust. 2 pkt 5;

2) ze zmianą rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej.

Art. 136c. 1. Strefa przemysłowa jest tworzona, na wniosek władającego

powierzchnią ziemi, na terenach, które mają być objęte strefą przemysłową.

2. Wniosek o utworzenie strefy przemysłowej powinien zawierać:

1) uzasadnienie potrzeby utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest

wykazane, że są spełnione warunki, o których mowa w art. 136a ust. 3;

2) uzasadnienie możliwości utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest

wykazane, że nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, a w szczególności nie

narusza wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy;

3) projekt granic strefy przemysłowej i plan sytuacyjny obszaru tej strefy;

4) przegląd ekologiczny instalacji eksploatowanych w granicach proponowanej

strefy przemysłowej w zakresie, o którym mowa w art. 238 pkt 1–3, 6 i 7;

2017-02-16

©Telksinoe s. 87/286

5) propozycje dotyczące funkcjonowania strefy przemysłowej istotne z punktu

widzenia wydania rozporządzenia o ustanowieniu strefy przemysłowej

w zakresie, o którym mowa w art. 136d ust. 2 pkt 2 i ust. 3.

3. Do wniosku dołącza się:

1) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) pisemną zgodę wszystkich władających powierzchnią ziemi na obszarze

proponowanej strefy przemysłowej na objęcie ich nieruchomości strefą

przemysłową;

3) kopię mapy zasadniczej proponowanej strefy przemysłowej określającej

granice działek ewidencyjnych, budynki, sieć uzbrojenia terenu i ulice.

Art. 136d. 1. Strefę przemysłową tworzy, w drodze uchwały, sejmik

województwa.

2. Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu

z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym oraz regionalnym

dyrektorem ochrony środowiska.

3. Uchwała o utworzeniu strefy przemysłowej określa:

1) granice i obszar strefy przemysłowej;

2) rodzaje działalności, których prowadzenie jest dopuszczalne na terenie strefy

przemysłowej z uwagi na możliwość występowania przekroczeń standardów

jakości środowiska lub przekroczeń wartości odniesienia, o których mowa

w art. 222.

4. Uchwała o utworzeniu strefy przemysłowej może określać:

1) niektóre standardy jakości środowiska lub wartości odniesienia, o których

mowa w art. 222, których przekraczanie na terenie strefy przemysłowej jest

dozwolone;

2) warunki prowadzenia działalności na terenie strefy przemysłowej istotne

z punktu widzenia nieprzekraczania standardów jakości środowiska lub

wartości odniesienia, o których mowa w art. 222, poza jej terenem oraz

z uwagi na ochronę życia lub zdrowia ludzi, w szczególności wymagań norm

bezpieczeństwa i higieny pracy.

2017-02-16

©Telksinoe s. 88/286

TYTUŁ III

Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 137. Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom polega na zapobieganiu lub

ograniczaniu wprowadzania do środowiska substancji lub energii.

Art. 138. 1. Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami

ochrony środowiska jest, z zastrzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela,

chyba że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządzeniem jest na podstawie

tytułu prawnego inny podmiot.

2. (uchylony)

Art. 139. Przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych

z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów

zapewniają zarządzający tymi obiektami.

Art. 140. 1. Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić

przestrzeganie wymagań ochrony środowiska, w szczególności przez:

1) odpowiednią organizację pracy;

2) powierzanie funkcji związanych z zapewnieniem ochrony środowiska osobom

posiadającym odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

3) zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami

ochrony środowiska, z wymaganiami w tym zakresie, gdy nie jest konieczne

odpowiednie przygotowanie zawodowe w tym zakresie;

4) podejmowanie działań w celu wyeliminowania lub ograniczenia szkód

w środowisku wynikających z nieprzestrzegania wymagań ochrony

środowiska przez pracowników, a także podejmowania właściwych środków

w celu wyeliminowania takich przypadków w przyszłości.

2. Pracownicy są obowiązani postępować w sposób zapewniający ochronę

środowiska.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, rodzaje czynności, instalacje lub urządzenia, których wykonywanie

2017-02-16

©Telksinoe s. 89/286

lub obsługa wymaga szczególnych kwalifikacji ze względu na możliwe skutki tych

działań dla środowiska.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) odrębne listy rodzajów czynności, instalacji i urządzeń;

2) wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych

czynności w zakresie:

a) kwalifikacji zawodowych,

b) przeszkolenia pracowników.

DZIAŁ II

Instalacje, urządzenia, substancje oraz produkty

Rozdział 1

Instalacje i urządzenia

Art. 141. 1. Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować

przekroczenia standardów emisyjnych.

2. Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować

pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub

zdrowia ludzi.

Art. 142. 1. Wielkość emisji z instalacji lub urządzenia w warunkach

odbiegających od normalnych powinna wynikać z uzasadnionych potrzeb

technicznych i nie może występować dłużej niż jest to konieczne.

2. Warunkami odbiegającymi od normalnych są w szczególności okres

rozruchu, awarii i likwidacji instalacji lub urządzenia.

Art. 143. Technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych

w sposób istotny instalacjach i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy

których określaniu uwzględnia się w szczególności:

1) stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń;

2) efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii;

3) zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów

i paliw;

4) stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość

odzysku powstających odpadów;

2017-02-16

©Telksinoe s. 90/286

5) rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji;

6) wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały

skutecznie zastosowane w skali przemysłowej;

7) (uchylony)

8) postęp naukowo-techniczny.

Art. 144. 1. Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia

standardów jakości środowiska.

2. Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do

powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna,

z zastrzeżeniem ust. 3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska

poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.

3. Jeżeli w związku z funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar

ograniczonego użytkowania, eksploatacja instalacji nie powinna powodować

przekroczenia standardów jakości środowiska poza tym obszarem.

3a. Jeżeli utworzono strefę przemysłową, eksploatacja instalacji na jej

obszarze nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska

oraz wartości odniesienia poza granicami strefy przemysłowej.

3b. W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, przepis ust. 3 stosuje się

jedynie w odniesieniu do przekroczenia standardów ochrony środowiska

powodowanego przez emisję hałasu.

3c. W razie realizacji nowych przedsięwzięć na terenie zakładu, dla którego

utworzono obszar ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 6,

przewidywane oddziaływanie na środowisko w zakresie emitowania hałasu do

środowiska ocenia się z uwzględnieniem istniejącego obszaru ograniczonego

użytkowania.

4. Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o których mowa

w art. 143, a także dotrzymanie standardów emisyjnych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 oraz w przepisach odrębnych, nie zwalnia

z obowiązku zachowania standardów jakości środowiska.

Art. 145. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani

do:

2017-02-16

©Telksinoe s. 91/286

1) dotrzymywania standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 3 i 4, z uwzględnieniem warunków

uznawania ich za dotrzymane, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. a, oraz stałych lub przejściowych odstępstw

od standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. c;

2) dotrzymywania standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 169 ust. 3 pkt 3 lit. a;

3) zapewnienia ich prawidłowej eksploatacji, polegającej w szczególności na:

a) stosowaniu paliw, surowców lub materiałów zapewniających

ograniczanie ich negatywnego oddziaływania na środowisko,

b) podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń

w procesach technologicznych i operacjach technicznych lub w pracy

urządzeń ochronnych ograniczających emisję, w celu ograniczenia ich

skutków dla środowiska;

4) postępowania w sposób, o którym mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. e, w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń

ochronnych ograniczających emisję;

5) wstrzymania podawania odpadów do spalania lub współspalania lub

zatrzymania instalacji i urządzenia spalania lub współspalania odpadów,

w przypadkach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. f;

6) stosowania paliw, surowców lub materiałów, w tym substancji lub mieszanin,

zgodnie z wymaganiami lub ograniczeniami, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. g;

7) stosowania rozwiązań technicznych, zgodnie z wymaganiami, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. h;

8) przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia,

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska lub ministrowi

właściwemu do spraw środowiska:

a) informacji o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz

o odstępstwach od standardów emisyjnych,

2017-02-16

©Telksinoe s. 92/286

b) informacji lub danych dotyczących warunków lub wielkości emisji,

a także działań zmierzających do ograniczenia emisji, w tym realizacji

planu obniżenia emisji

– w przypadkach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. i.

Art. 145a. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia, który otrzymał

informacje lub dane zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 146 ust. 3

pkt 5 lit. i, albo deklaracje, dokumenty lub dane, o których mowa w art. 146a ust. 1

lub 146b ust. 1 i 3, przekazuje niezwłocznie te informacje, dane, deklaracje lub

dokumenty wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz ministrowi

właściwemu do spraw środowiska.

2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, który otrzymał od użytkownika

urządzenia informacje lub dane w trybie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. i, przekazuje

niezwłocznie te informacje lub dane ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

Art. 146. 1. Standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów

do powietrza ustala się dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz

urządzeń spalania lub współspalania odpadów, odpowiednio jako:

1) stężenie gazów lub pyłów w gazach odlotowych lub

2) masa gazów lub pyłów wprowadzana w określonym czasie, lub

3) stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca,

materiału, paliwa lub powstającego produktu.

2. Standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do

powietrza mogą zostać zróżnicowane w zależności od:

1) rodzaju lub skali działalności, procesu technologicznego lub operacji

technicznej, terminu wydania pozwolenia na budowę lub pozwolenia na

użytkowanie, terminu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę lub

pozwolenia na użytkowanie, terminu oddania do użytkowania lub zakończenia

użytkowania, terminu dalszego łącznego czasu użytkowania – w przypadku

instalacji i źródeł spalania paliw;

2) skali działalności lub roku produkcji – w przypadku urządzeń spalania lub

współspalania odpadów.

2017-02-16

©Telksinoe s. 93/286

3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw energii, mając na uwadze potrzebę ograniczenia negatywnego

oddziaływania na środowisko niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw

oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów, w związku z wprowadzaniem

gazów lub pyłów do powietrza, oraz mając na uwadze przepisy prawa Unii

Europejskiej określające dopuszczalne wielkości emisji substancji do powietrza ze

źródeł spalania paliw, instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów,

instalacji przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest, instalacji do

produkcji dwutlenku tytanu, instalacji, w których używane są rozpuszczalniki

organiczne i z urządzeń spalania lub współspalania odpadów, określi, w drodze

rozporządzenia:

1) rodzaje instalacji, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

2) rodzaje źródeł spalania paliw, dla których określa się standardy emisyjne

w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

3) standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza

dla instalacji i źródeł spalania paliw, o których mowa w pkt 1 i 2;

4) standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza

dla urządzeń spalania lub współspalania odpadów;

5) dla niektórych z rodzajów instalacji i źródeł spalania paliw oraz dla urządzeń

spalania lub współspalania odpadów:

a) warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, w tym

stopień odsiarczania, lub

b) sposób sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, lub

c) stałe lub przejściowe odstępstwa od standardów emisyjnych, lub

d) warunki odstępstw, granice odstępstw lub warunki zastosowania planu

obniżenia emisji, lub

e) sposoby postępowania w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń

ochronnych ograniczających emisję, lub

f) przypadki, w których jest wymagane wstrzymanie podawania odpadów

do spalania lub współspalania lub zatrzymanie instalacji i urządzenia

spalania lub współspalania odpadów, lub

2017-02-16

©Telksinoe s. 94/286

g) wymagania lub ograniczenia w zakresie stosowania paliw, surowców lub

materiałów, w tym substancji lub mieszanin, o określonych

właściwościach, cechach lub parametrach, lub

h) wymagania w zakresie stosowania określonych rozwiązań technicznych

zapewniających ograniczanie emisji, lub

i) przypadki, w których prowadzący instalacje lub użytkownik urządzenia

spalania lub współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu

do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska:

– informacje o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz

o odstępstwach od standardów emisyjnych,

– informacje lub dane dotyczące warunków lub wielkości emisji,

a także działań zmierzających do ograniczenia emisji, w tym

realizacji planu obniżenia emisji, lub

j) termin i formę przekazania informacji lub danych, o których mowa

w lit. i.

Art. 146a. 1. Dla źródła spalania paliw, w przypadku którego prowadzący

instalację złożył organowi właściwemu do wydania pozwolenia, w terminie do dnia

1 stycznia 2014 r., pisemną deklarację, że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż

do dnia 31 grudnia 2023 r., a czas użytkowania źródła, w okresie od dnia 1 stycznia

2016 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., nie przekroczy 17 500 godzin, jeżeli spełnia ono

następujące warunki:

1) pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub

wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem,

i źródło zostało oddane do użytkowania nie później niż w dniu 7 stycznia

2014 r.,

2) całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z uwzględnieniem

pierwszej i drugiej zasady łączenia, jest nie mniejsza niż 50 MW,

3) źródło ani żadna z jego części, które będą eksploatowane po dniu 31 grudnia

2015 r., nie zostały zgłoszone, do dnia 30 czerwca 2004 r., w pisemnej

deklaracji złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako

źródło, które będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r.,

2017-02-16

©Telksinoe s. 95/286

i którego czas użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia

31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin

– obowiązują – w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. lub

w okresie krótszym, jeżeli limit czasu użytkowania źródła wynoszący

17 500 godzin zostanie wykorzystany przed dniem 31 grudnia 2023 r. – wielkości

dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku azotu w przeliczeniu na dwutlenek

azotu, wielkości dopuszczalnej emisji pyłu i wielkości dopuszczalnej emisji

dwutlenku siarki lub stopnie odsiarczania, które zostały określone w pozwoleniu

zintegrowanym jako obowiązujące w dniu 31 grudnia 2015 r.

2. Czas użytkowania 17 500 godzin, o którym mowa w ust. 1, wynosi

32 000 godzin, w przypadku źródła spalania paliw o całkowitej nominalnej mocy

cieplnej większej niż 1500 MW, ustalonej z uwzględnieniem pierwszej zasady

łączenia, którego użytkowanie rozpoczęto przed dniem 31 grudnia 1986 r. i które

jest opalane lokalnymi paliwami stałymi o wartości opałowej poniżej 5800 kJ/kg,

zawartości wilgoci powyżej 45% wagowo, połączonej zawartości wilgoci i popiołu

powyżej 60% wagowo i zawartości tlenku wapnia w popiele powyżej 10%.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dla źródła spalania paliw

o całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej niż 500 MW, ustalonej

z uwzględnieniem pierwszej i drugiej zasady łączenia, opalanego paliwem stałym,

dla którego pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 1 lipca 1987 r.,

wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku azotu w przeliczeniu na

dwutlenek azotu w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. nie

może być wyższa niż 200 mg/m3u.

4. Jeżeli źródło spalania paliw, o którym mowa w ust. 1 i 2, lub część tego

źródła, będą eksploatowane po dniu 31 grudnia 2023 r. lub po dniu, w którym

wykorzystany zostanie limit czasu użytkowania odpowiednio 17 500 albo

32 000 godzin, to przy określaniu wielkości dopuszczalnej emisji na okres po tych

dniach źródło to uznaje się za źródło oddane do użytkowania po dniu 7 stycznia

2014 r.

Art. 146b. 1. Dla źródła spalania paliw, w przypadku którego prowadzący

instalację złożył organowi właściwemu do wydania pozwolenia, w terminie do dnia

30 czerwca 2015 r., dokumenty potwierdzające spełnianie przez źródło spalania

paliw następujących warunków:

2017-02-16

©Telksinoe s. 96/286

1) pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27 listopada

2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym

dniem, i źródło zostało oddane do użytkowania nie później niż w dniu

27 listopada 2003 r.,

2) całkowita nominalna moc cieplna, ustalona z uwzględnieniem pierwszej

i drugiej zasady łączenia, jest nie mniejsza niż 50 MW i nie większa niż

200 MW,

3) co najmniej 50% produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w tym źródle,

stanowi ciepło dostarczone do publicznej sieci ciepłowniczej w postaci pary

lub gorącej wody

– obowiązują – w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do czasu spełniania warunków,

o których mowa w pkt 2 i 3, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r. –

wielkości dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku azotu w przeliczeniu na

dwutlenek azotu, wielkości dopuszczalnej emisji pyłu i wielkości dopuszczalnej

emisji dwutlenku siarki lub stopnie odsiarczania, które zostały określone

w pozwoleniu zintegrowanym jako obowiązujące w dniu 31 grudnia 2015 r.

2. Dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w ust. 1,

zawierają informacje lub dane dotyczące w szczególności:

1) całkowitej nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw;

2) obowiązujących standardów emisyjnych lub stopni odsiarczania;

3) określonych w pozwoleniu zintegrowanym wielkości dopuszczalnych emisji

tlenku azotu i dwutlenku azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu, pyłu

i dwutlenku siarki lub stopni odsiarczania;

4) rodzaju stosowanego paliwa;

5) udziału ciepła dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej w postaci pary

lub gorącej wody w produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w źródle

spalania paliw, wyrażonego w procentach.

3. Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1, przekazuje organowi

właściwemu do wydania pozwolenia, w terminie do końca lutego każdego roku,

dane dotyczące udziału ciepła dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej

w postaci pary lub gorącej wody w produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego

w źródle spalania paliw, wyrażonego w procentach.

2017-02-16

©Telksinoe s. 97/286

Art. 146c. 1. Dla źródła spalania paliw, w przypadku którego prowadzący

instalację wystąpił w 2012 r. do ministra właściwego do spraw środowiska,

z wnioskiem o objęcie Przejściowym Planem Krajowym, które zostało

uwzględnione w wykazie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 146h, i które spełnia następujące warunki:

1) pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27 listopada

2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym

dniem, i źródło zostało oddane do użytkowania nie później niż w dniu

27 listopada 2003 r.,

2) całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z uwzględnieniem

pierwszej i drugiej zasady łączenia, jest nie mniejsza niż 50 MW,

3) źródło ani żadna z jego części, które będą eksploatowane po dniu 31 grudnia

2015 r., nie zostały zgłoszone, do dnia 30 czerwca 2004 r., w pisemnej

deklaracji złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako

źródło, które będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r.,

i którego czas użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia

31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin,

4) nie będą w nim współspalane odpady po dniu 31 grudnia 2015 r.,

5) źródło nie jest opalane gazami o niskiej wartości opałowej pozyskiwanymi

z pozostałości po procesach zgazowania lub rafinacji albo z pozostałości po

destylacji i konwersji w procesie rafinacji ropy naftowej – jeżeli jest

eksploatowane w rafinerii ropy naftowej

– obowiązują – w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia spełniania warunków,

o których mowa w pkt 2–5, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2020 r. –

w odniesieniu do substancji, ze względu na które źródło zostało objęte

Przejściowym Planem Krajowym, wielkości dopuszczalnej emisji lub stopnie

odsiarczania, które zostały określone w pozwoleniu zintegrowanym jako

obowiązujące w dniu 31 grudnia 2015 r.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dla źródła spalania paliw

o całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej niż 500 MW, ustalonej

z uwzględnieniem pierwszej i drugiej zasady łączenia, opalanego paliwem stałym,

dla którego pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 1 lipca 1987 r.,

wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku azotu w przeliczeniu na

2017-02-16

©Telksinoe s. 98/286

dwutlenek azotu, w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.,

nie może być wyższa niż 200 mg/m3u.

Art. 146d. Do źródeł spalania paliw określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 146h nie stosuje się przepisów art. 146a i art. 146b.

Art. 146e. Prowadzący instalację może cofnąć wniosek, o którym mowa

w art. 146c ust. 1; o cofnięciu wniosku prowadzący instalację informuje ministra

właściwego do spraw środowiska oraz organ właściwy do wydania pozwolenia.

Art. 146f. 1. Projekt Przejściowego Planu Krajowego jest opracowywany

przez ministra właściwego do spraw środowiska, przyjmowany w drodze uchwały

Rady Ministrów i przedkładany do zaakceptowania przez Komisję Europejską.

2. Po zaakceptowaniu projektu Przejściowego Planu Krajowego przez

Komisję Europejską, Rada Ministrów przyjmuje w drodze uchwały Przejściowy

Plan Krajowy.

3. Przejściowy Plan Krajowy obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do

dnia 30 czerwca 2020 r.

4. Przejściowy Plan Krajowy zawiera:

1) wykaz źródeł spalania paliw wraz z danymi dotyczącymi ich parametrów

eksploatacyjnych;

2) maksymalne emisje substancji dla źródła spalania paliw – roczne dla lat 2016–

2019 i na pierwsze półrocze 2020 r.;

3) łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źródeł spalania paliw –

roczne dla lat 2016–2019 i na pierwsze półrocze 2020 r.;

4) działania, które prowadzący instalację ma zrealizować w celu

nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, o których mowa w pkt 2;

5) sposób monitorowania realizacji Przejściowego Planu Krajowego

i sprawozdawania do Komisji Europejskiej.

Art. 146g. Prowadzący instalację spalania paliw, której częścią jest źródło

spalania paliw, uwzględnione w wykazie, o którym mowa w art. 146h pkt 1, jest

obowiązany do:

1) dotrzymywania maksymalnych emisji substancji, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 2, z uwzględnieniem

2017-02-16

©Telksinoe s. 99/286

warunków uznawania ich za dotrzymane, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 146h pkt 4;

2) realizacji działań w celu nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 5;

3) przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia i ministrowi

właściwemu do spraw środowiska:

a) w terminie do końca miesiąca po upływie każdego kwartału –

aktualizowanej co kwartał informacji o wielkości emisji substancji, dla

których dla danego źródła spalania paliw są określone maksymalne

emisje substancji, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 146h pkt 2,

b) w terminie dwóch miesięcy po upływie każdego roku – informacji

o realizacji działań, o których mowa w pkt 2,

c) informacji o każdej planowanej zmianie dotyczącej źródła spalania paliw,

o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h, która

może mieć wpływ na zmianę wielkości emisji substancji z tego źródła,

w szczególności o planowanym wyłączeniu źródła spalania paliw

z eksploatacji oraz o rozpoczęciu współspalania odpadów w źródle

spalania paliw;

4) przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 146i.

Art. 146h. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw energii, mając na uwadze art. 146f ust. 2, przepisy

prawa Unii Europejskiej w sprawie emisji przemysłowych oraz cofnięte wnioski

prowadzących instalacje, o których mowa w art. 146e, określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wykaz źródeł spalania paliw wraz z danymi dotyczącymi ich parametrów

eksploatacyjnych;

2) maksymalne emisje substancji dla źródła spalania paliw na okres, o którym

mowa w art. 146f ust. 3 – roczne dla lat 2016–2019 i na pierwsze półrocze

2020 r.;

3) łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źródeł spalania paliw na

okres, o którym mowa w art. 146f ust. 3 – roczne dla lat 2016–2019 i na

pierwsze półrocze 2020 r.;

2017-02-16

©Telksinoe s. 100/286

4) warunki uznawania za dotrzymane maksymalnych emisji substancji, o których

mowa w pkt 2;

5) działania, które prowadzący instalację ma zrealizować w celu

nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, o których mowa w pkt 2.

Art. 146i. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw energii, mając na uwadze art. 146f ust. 2 oraz

przepisy prawa Unii Europejskiej w sprawie emisji przemysłowych, może określić,

w drodze rozporządzenia, inne wymagania istotne dla realizacji Przejściowego

Planu Krajowego.

Art. 147. 1. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani

do okresowych pomiarów wielkości emisji i pomiarów ilości pobieranej wody.

2. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do

ciągłych pomiarów wielkości emisji w razie wprowadzania do środowiska

znacznych ilości substancji lub energii.

3. Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1 i 2,

może być związany z parametrami charakteryzującymi wydajność lub moc

instalacji albo urządzenia.

3a. Jeżeli wykonane przez prowadzącego instalację do termicznego

przekształcania odpadów pomiary wykażą, że zostały przekroczone dopuszczalne

wielkości emisji do wód, ustanowione w odrębnych przepisach, prowadzący

instalację jest obowiązany w ciągu 24 godzin od momentu stwierdzenia

przekroczenia tych emisji powiadomić o tym organ ochrony środowiska właściwy

do wydania pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.

4. Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w istotny sposób,

z której emisja wymaga pozwolenia, jest obowiązany do przeprowadzenia

wstępnych pomiarów wielkości emisji z tej instalacji.

5. Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, należy zrealizować najpóźniej

w ciągu 14 dni od zakończenia rozruchu instalacji lub uruchomienia urządzenia,

chyba że organ właściwy do wydania pozwolenia określił w pozwoleniu inny

termin.

2017-02-16

©Telksinoe s. 101/286

6. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do

ewidencjonowania wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich

przechowywania przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.

Art. 147a. 1. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są

obowiązani zapewnić wykonanie pomiarów wielkości emisji lub innych warunków

korzystania ze środowiska, w tym pobieranie próbek przez:

1) akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2014 r. poz. 1645 i 1662 oraz z 2015 r.

poz. 1223 i 1918) lub

2) certyfikowane jednostki badawcze, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy

z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1203)

– w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani.

1a. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, posiadający certyfikat

systemu zarządzania jakością, mogą wykonywać pomiary wielkości emisji lub

innych warunków korzystania ze środowiska, do których wykonania są obowiązani,

w tym pobieranie próbek, we własnym laboratorium, pod warunkiem że

laboratorium to jest również objęte systemem zarządzania jakością lub jest

zapewniony automatyczny pobór prób przy użyciu próbobierni objętej nadzorem

metrologicznym.

1b. Przepisów ust. 1 i 1a nie stosuje się do wykonywania pomiarów:

1) ilości pobieranej wody, do których są obowiązani prowadzący instalację oraz

użytkownik urządzenia;

2) wielkości emisji, do których jest obowiązana służba radiokomunikacyjna

amatorska w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo

telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243, z późn. zm.11)).

2. Jeżeli prowadzący instalację jest obowiązany do prowadzenia ciągłych

pomiarów wielkości emisji, powinien zapewnić możliwość automatycznego

ciągłego zapisu wyników przez przyrząd pomiarowy.

11)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały w Dz. U. z 2014 r. poz. 827 i 1198, z

2015 r. poz. 1069, 1893 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147.

2017-02-16

©Telksinoe s. 102/286

Art. 148. 1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze

rozporządzenia, wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji,

o których mowa w art. 147 ust. 1 i 2, oraz pomiarów ilości pobieranej wody,

o których mowa w art. 147 ust. 1, mając na uwadze potrzebę zapewnienia

systematycznej kontroli wielkości emisji z niektórych instalacji, źródeł spalania

paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów i kontroli ilości pobieranej

wody.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) przypadki, w których są wymagane ciągłe pomiary emisji z instalacji, źródła

spalania paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów;

2) przypadki, w których są wymagane okresowe pomiary emisji z instalacji,

źródła spalania paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów,

oraz częstotliwości prowadzenia tych pomiarów;

3) zakres wykonywania niektórych pomiarów;

4) referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

5) sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostanie zawarte wymaganie

prowadzenia pomiarów w zależności odpowiednio od:

1) rodzaju instalacji albo urządzenia;

2) nominalnej wielkości emisji z instalacji albo urządzenia;

3) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

4. Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wynika z nominalnej

wielkości emisji, rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określa substancje albo

energie, których pomiar jest obowiązkowy.

5. Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustanawia się, gdy

są one określone w przepisach odrębnych.

Art. 149. 1. Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4,

prowadzący instalację i użytkownik urządzenia przedstawiają organowi ochrony

środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, jeżeli pomiary

te mają szczególne znaczenie ze względu na potrzebę zapewnienia systematycznej

kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia:

2017-02-16

©Telksinoe s. 103/286

1) rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją

instalacji lub urządzenia, które ze względu na szczególne znaczenie dla

zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków

korzystania ze środowiska przekazuje się właściwym organom ochrony

środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

2) terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1

– kierując się potrzebą zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub

innych warunków korzystania ze środowiska.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:

1) przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów

z uwagi na:

a) rodzaj instalacji lub urządzenia,

b) nominalną wielkość emisji,

c) parametry charakteryzujące wydajność lub moc instalacji lub urządzenia;

2) formy przedkładanych wyników pomiarów;

3) układy przekazywanych wyników pomiarów;

4) wymagane techniki przedkładania wyników pomiarów;

5) terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

4. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia:

1) inne niż wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, dane

zbierane w wyniku monitorowania procesów technologicznych w związku

z wymaganiami pozwolenia, które ze względu na szczególne znaczenie dla

zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków

korzystania ze środowiska powinny być przekazywane właściwym organom

ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

2) terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1

– kierując się potrzebą zapewnienia właściwym organom wyników monitorowania

procesów technologicznych przez podmioty korzystające ze środowiska.

Art. 150. 1. Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na

prowadzącego instalację lub użytkownika urządzenia obowiązek prowadzenia

w określonym czasie pomiarów wielkości emisji wykraczających poza obowiązki,

o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika,

2017-02-16

©Telksinoe s. 104/286

że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych; do wyników przeprowadzonych

pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6.

2. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może nałożyć

obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów, określając zakres i terminy ich

przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik

ich przedkładania.

3. Jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie

standardów emisyjnych, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji,

nałożyć na prowadzącego instalację lub użytkownika urządzenia obowiązek

przedkładania mu wyników pomiarów wielkości emisji wykraczających poza

obowiązki, o których mowa w art. 149 ust. 1, określając zakres i terminy ich

przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik

ich przedkładania.

4. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek

prowadzenia pomiarów lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

Art. 151. Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emisję z instalacji, organ

właściwy do jego wydania może nałożyć dodatkowe wymagania wykraczające poza

wymagania, o których mowa w art. 147 i przepisach wydanych na podstawie

art. 148, a także określić dodatkowe wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów,

jeżeli przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska.

Art. 152. 1. Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca

negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony

środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:

1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;

2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;

3) rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub

wielkość świadczonych usług;

4) czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i godziny);

5) wielkość i rodzaj emisji;

6) opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji;

2017-02-16

©Telksinoe s. 105/286

7) informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z

obowiązującymi przepisami.

8) (uchylony)

2a. (uchylony)

3. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do

dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5.

Przepis art. 64 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się

odpowiednio.

4. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej

w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia

w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze

decyzji.

4a. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli:

1) eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie

standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska;

2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76

ust. 2 pkt 1 i 2.

5. Instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia

w okresie, gdy jest już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić

w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem.

6. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany:

1) przedłożyć organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o:

a) rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji,

b) zakończeniu eksploatacji instalacji,

c) zmianie w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2;

2) dokonać ponownego zgłoszenia instalacji, jeżeli zmiana wprowadzona

w instalacji ma charakter istotnej zmiany.

7. Informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 1, należy przedłożyć w terminie

14 dni odpowiednio od dnia:

1) rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji;

2) zakończenia eksploatacji instalacji;

3) zmiany w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2.

2017-02-16

©Telksinoe s. 106/286

7a. Informacje zawarte w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1 i w ust. 6 pkt 2,

oraz informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 1, prowadzący instalację, objętą

obowiązkiem zgłoszenia z uwagi na wytwarzanie pól elektromagnetycznych,

przedkłada także państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.

8. Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na

środowisko z uwagi na wytwarzanie odpadów określają przepisy ustawy

o odpadach.

9. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące zakresu danych ujętych

w zgłoszeniu, o których mowa w ust. 2, oraz wzór formularza tego zgłoszenia, dla

wybranych rodzajów instalacji, uwzględniając znaczenie tych danych dla określenia

ewentualnego negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko.

Art. 153. 1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaje instalacji, z których emisja nie wymaga pozwolenia,

a których eksploatacja wymaga zgłoszenia, uwzględniając ich negatywne

oddziaływanie na środowisko.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje

instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia z uwagi na:

1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

3) (uchylony)

4) wytwarzanie pól elektromagnetycznych.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wymóg zgłoszenia dla danego

rodzaju instalacji może być uzależniony od:

1) stosowanej techniki;

2) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji.

Art. 154. 1. Organ ochrony środowiska może ustalić, w drodze decyzji,

wymagania w zakresie ochrony środowiska dotyczące eksploatacji instalacji,

z której emisja nie wymaga pozwolenia, o ile jest to uzasadnione koniecznością

ochrony środowiska.

2. Do decyzji, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 188 stosuje się

odpowiednio.

2017-02-16

©Telksinoe s. 107/286

3. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1,

wszczyna się z urzędu.

Art. 155. Środki transportu powinny spełniać wymagania ochrony środowiska

określone w ustawie oraz w przepisach odrębnych.

Art. 156. 1. Zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na

publicznie dostępnych terenach miast, terenach zabudowanych oraz na terenach

przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz

uroczystości i imprez związanych z kultem religijnym, imprez sportowych,

handlowych, rozrywkowych i innych legalnych zgromadzeń, a także podawania do

publicznej wiadomości informacji i komunikatów służących bezpieczeństwu

publicznemu.

Art. 157. 1. Rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co

do czasu funkcjonowania instalacji lub korzystania z urządzeń, z których

emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2. Ograniczenia, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń

znajdujących się w miejscach kultu religijnego.

Art. 157a. 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:

1) cieple użytkowym – rozumie się przez to ilość ciepła wytwarzanego w źródle

spalania paliw obejmującą ciepło zużywane w zakładzie, w którym jest

zlokalizowane źródło spalania paliw, na cele grzewcze lub przemysłowe

niezwiązane z produkcją energii elektrycznej i ciepła oraz ciepło przeznaczone

dla odbiorców zewnętrznych na cele grzewcze lub przemysłowe;

2) cieple dostarczanym do publicznej sieci ciepłowniczej – rozumie się przez to

tę część ciepła użytkowego, która jest przekazywana poza teren zakładu,

w którym jest zlokalizowane źródło spalania paliw, z wyjątkiem ciepła, które

jest dostarczane do innych zakładów mających bezpośrednie połączenie ze

źródłem spalania paliw;

3) czasie użytkowania źródła spalania paliw – rozumie się przez to wyrażony

w godzinach czas, w którym pracuje źródło spalania paliw lub część źródła

spalania paliw, odprowadzając substancje do powietrza, z wyłączeniem

2017-02-16

©Telksinoe s. 108/286

okresów rozruchu i wyłączania, które są ustalane z uwzględnieniem

specyficznych procesów oraz parametrów operacyjnych pozwalających na

określenie momentu zakończenia rozruchu i rozpoczęcia wyłączania źródła

spalania paliw oraz decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 maja 2012 r.

dotyczącej określenia okresów rozruchu i wyłączania do celów dyrektywy

Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji

przemysłowych (Dz. Urz. UE L 123 z 09.05.2012, str. 44);

4) lokalnych paliwach stałych – rozumie się przez to naturalnie występujące

paliwa stałe wydobywane lokalnie i spalane w źródle spalania paliw specjalnie

zaprojektowanym dla tego rodzaju paliw;

5) nominalnej mocy cieplnej – rozumie się przez to ilość energii wprowadzanej

w paliwie do źródła spalania paliw w jednostce czasu przy jego nominalnym

obciążeniu;

6) stopniu odsiarczania – rozumie się przez to wyrażony w procentach stosunek

różnicy między masą siarki zawartej w paliwie wprowadzonym do źródła

spalania paliw w określonym czasie a masą siarki zawartej w gazach

odlotowych odprowadzonych do powietrza w tym czasie do masy siarki

zawartej w paliwie wprowadzonym do źródła spalania paliw w tym czasie;

7) źródle spalania paliw – rozumie się przez to część instalacji spalania paliw

będącą stacjonarnym urządzeniem technicznym, w którym następuje

utlenianie paliw w celu wytworzenia energii.

2. Źródłem spalania paliw jest także zespół dwóch lub większej liczby źródeł

spalania paliw, o których mowa w ust. 1 pkt 7, w przypadkach gdy:

1) gazy odlotowe z tych źródeł spalania paliw są odprowadzane do powietrza

przez wspólny komin i całkowita nominalna moc cieplna jest nie mniejsza niż

50 MW; w takim przypadku zespół źródeł spalania paliw uważa się za jedno

źródło spalania paliw złożone z dwóch lub większej liczby części, którego

całkowita nominalna moc cieplna stanowi sumę nominalnych mocy cieplnych

tych części źródła spalania paliw, których nominalna moc cieplna jest nie

mniejsza niż 15 MW (pierwsza zasada łączenia);

2) dwa lub więcej źródeł spalania paliw, dla których pierwsze pozwolenie na

budowę wydano po dniu 30 czerwca 1987 r., lub dla których wniosek

o wydanie takiego pozwolenia został złożony po tym dniu, i dla których

2017-02-16

©Telksinoe s. 109/286

całkowita nominalna moc cieplna jest nie mniejsza niż 50 MW, zostały

zainstalowane w taki sposób, że uwzględniając parametry techniczne

i czynniki ekonomiczne, ich gazy odlotowe mogłyby być, w ocenie organu

właściwego do wydania pozwolenia, odprowadzane przez wspólny komin;

w takim przypadku zespół źródeł spalania paliw uważa się za jedno źródło

spalania paliw złożone z dwóch lub większej liczby części, którego całkowita

nominalna moc cieplna stanowi sumę nominalnych mocy cieplnych tych

części źródła spalania paliw, których nominalna moc cieplna jest nie mniejsza

niż 15 MW (druga zasada łączenia).

Rozdział 2

Substancje

Art. 158. Wprowadzanie do środowiska wytwarzanej, wykorzystywanej lub

transportowanej substancji jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie, w jakim jest to

konieczne w związku z charakterem prowadzonej działalności.

Art. 159. 1. Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do:

1) opakowania substancji w sposób zabezpieczający przed przypadkowym

wprowadzeniem do środowiska;

2) załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie wynikają

z wprowadzenia substancji do środowiska.

2. Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może

spowodować zanieczyszczenie, informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, powinna

określać sposób postępowania w celu ograniczenia szkód.

Art. 160. 1. Zabronione jest, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie

i przepisach odrębnych, wprowadzanie do obrotu lub ponowne wykorzystanie

substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

2. Substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska są

w szczególności:

1) azbest;

2) PCB.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, inne – poza azbestem i PCB – substancje stwarzające szczególne

2017-02-16

©Telksinoe s. 110/286

zagrożenie dla środowiska, kierując się koniecznością ograniczania ryzyka

wystąpienia szkód w środowisku.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej

identyfikację;

2) nazwa substancji.

Art. 161. 1. Substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska

powinny być wykorzystywane, przemieszczane i eliminowane przy zachowaniu

szczególnych środków ostrożności.

2. Instalacje lub urządzenia, w których są lub były wykorzystywane substancje

stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, powinny zostać oczyszczone lub

unieszkodliwione.

3. Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie,

iż były w nich wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla

środowiska, stosuje się wymagania dotyczące postępowania z instalacjami

i urządzeniami, w których są lub były wykorzystywane te substancje.

Art. 162. 1. Wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie

dla środowiska podlegają sukcesywnej eliminacji.

2. Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla

środowiska jest obowiązany do dokumentowania rodzaju, ilości i miejsc ich

występowania oraz sposobu ich eliminowania.

3. Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla

środowiska powinien okresowo przedkładać marszałkowi województwa informacje

o rodzaju, ilości i miejscach ich występowania, z zastrzeżeniem ust. 4–6.

4. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami przedkładają informacje

o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska w formie uproszczonej; w tym przypadku przepisów

ust. 2 nie stosuje się.

5. Informacje w formie uproszczonej przedkłada się wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta.

2017-02-16

©Telksinoe s. 111/286

6. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada marszałkowi

województwa informacje o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji

stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

7. Marszałek województwa prowadzi rejestr rodzaju, ilości oraz miejsc

występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

8. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do instalacji i urządzeń,

w których substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska są lub były

wykorzystywane.

9. Sposób postępowania z eliminowanymi substancjami stwarzającymi

szczególne zagrożenie dla środowiska, a także instalacjami i urządzeniami,

w których są lub były one wykorzystywane, określają przepisy ustawy o odpadach.

Art. 163. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw

transportu oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze

rozporządzenia, wymagania w zakresie:

1) wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska;

2) wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są

wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla

środowiska.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone wymagania

dotyczące:

1) wykorzystywania i przemieszczania poszczególnych substancji;

2) wykorzystywania i oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w których

były lub są wykorzystywane poszczególne substancje.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

odpowiednio do potrzeb:

1) wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu

i przemieszczaniu substancji oraz przy wykorzystywaniu i oczyszczaniu

instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane substancje;

2) sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są

wykorzystywane substancje, oraz pomieszczeń, w których one się znajdują;

2017-02-16

©Telksinoe s. 112/286

3) przypadki i sposób inwentaryzowania rodzaju, ilości i miejsc występowania

substancji oraz instalacji i urządzeń, w których były lub są wykorzystywane,

a także zakres i formę dokumentowania postępowania z nimi oraz czas

przechowywania dokumentacji;

4) terminy przedkładania odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi,

burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji o:

a) rodzaju, ilości i miejscach występowania wykorzystywanych substancji,

b) instalacjach i urządzeniach, w których substancje były lub są

wykorzystywane,

c) czasie i sposobie usuwania substancji oraz instalacji i urządzeń,

w których były lub są one wykorzystywane,

d) czasie i sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla

środowiska;

5) zakres przedkładanych odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi,

burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji, o których mowa w pkt 4,

z uwzględnieniem:

a) formy przedkładanych informacji,

b) układu przekazywanych informacji,

c) wymaganych technik przedkładania informacji;

6) przypadki i terminy, w których powinno się zaprzestać wykorzystywania

substancji, oraz harmonogram ich eliminowania przez użytkowników;

7) przypadki i terminy, w których powinny być oczyszczone lub wyeliminowane

instalacje lub urządzenia, w których były lub są wykorzystywane substancje.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze

rozporządzenia, instalacje lub urządzenia, w których mogły być wykorzystywane

substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, które traktuje się jak

instalacje lub urządzenia, w których były lub są wykorzystywane te substancje.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone rodzaje

instalacji lub urządzeń, z uwzględnieniem, z uwagi na stosowane technologie,

odpowiednio:

1) terminu oddania instalacji do eksploatacji albo roku produkcji urządzenia;

2) wykonawcy instalacji albo producenta urządzenia.

2017-02-16

©Telksinoe s. 113/286

6. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

sposób przedkładania marszałkowi województwa przez wójta, burmistrza lub

prezydenta miasta informacji o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji

stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

7. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, zostaną określone:

1) terminy przedkładania informacji;

2) forma przedkładanej informacji;

3) układ przedkładanych informacji;

4) wymagane techniki przedkładania informacji.

8. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia przez marszałka województwa rejestru

substancji, instalacji i urządzeń, w których substancje te były lub są

wykorzystywane.

9. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, mogą zostać ustalone:

1) forma i układ rejestru;

2) zawartość rejestru;

3) warunki i okres przechowywania rejestru.

10. Przepisy rozporządzenia, o których mowa w ust. 8, nie naruszają

przepisów rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń

i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia

Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz

uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji

(WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji

91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz. Urz. UE L

396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.).

Art. 164. Ilekroć w art. 160–163 jest mowa o:

1) substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska – rozumie

się przez to także substancje i przedmioty, w których zawarte są substancje

stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska;

1a) instalacjach – rozumie się przez to również budynki oraz obiekty małej

architektury;

2017-02-16

©Telksinoe s. 114/286

2) instalacjach lub urządzeniach, w których były wykorzystywane substancje

stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska – rozumie się przez to

instalacje i urządzenia, które nie zostały poddane wymaganemu ustawą

procesowi oczyszczenia.

Art. 165. Szczegółowe zasady postępowania z substancjami chemicznymi,

zasady zamierzonego uwalniania GMO do środowiska oraz zasady ich

wprowadzania do obrotu określają przepisy odrębne.

Rozdział 3

Produkty

Art. 166. Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerbku dla jego walorów

użytkowych i bezpieczeństwa użytkownika, należy ograniczać:

1) zużycie substancji i energii;

2) wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych mogących negatywnie

oddziaływać na środowisko w okresie użytkowania produktu oraz po jego

zużyciu;

3) wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych utrudniających:

a) naprawę produktu,

b) demontaż produktu w celu oddzielenia zużytych elementów

wymagających szczególnego postępowania na podstawie przepisów

ustawy o odpadach,

c) użycie części produktu w innym produkcie lub ich wykorzystanie do

innych celów użytkowych po zużyciu produktu.

Art. 167. 1. Produkt powinien być zaopatrzony w informację dotyczącą:

1) zużycia paliw lub materiałów eksploatacyjnych;

2) wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu;

3) bezpiecznego dla środowiska użytkowania, demontażu, powtórnego

wykorzystania lub unieszkodliwienia produktu.

2. Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby informacja, o której mowa

w ust. 1, znajdowała się także w miejscach sprzedaży produktu.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw środowiska, uwzględniając cechy produktów oraz ich

oddziaływanie w trakcie użytkowania oraz po ich zużyciu, określi, w drodze

2017-02-16

©Telksinoe s. 115/286

rozporządzenia, produkty objęte obowiązkami, o których mowa w ust. 1 i 2, a także

szczegółowy sposób realizacji obowiązków w tym zakresie.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy

produktów oraz ich nazwy;

2) odpowiednio do potrzeb wymagania dotyczące informacji, o której mowa

w ust. 1, w tym:

a) oznaczania produktu lub jego części,

b) formy i treści informacji,

c) sposobów prezentowania informacji w miejscach sprzedaży produktów;

3) wymagania w zakresie ustalania wielkości zużycia paliw i materiałów

eksploatacyjnych lub wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu,

w celu zamieszczenia w informacji, o której mowa w ust. 1.

5. Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby zestawienie, o którym

mowa w art. 171a, było udostępniane nieodpłatnie w miejscach sprzedaży

produktów, których dotyczy, w sposób określony na podstawie art. 171a ust. 2

pkt 4.

6. Przepisy ust. 2–5 dotyczące sprzedaży i sprzedawcy stosuje się także do

finansującego leasing w miejscach, w których oferuje się produkty do leasingu,

oraz prezentującego produkty na wystawach publicznych.

Art. 168. Wprowadzający produkt do obrotu powinien zapewnić spełnienie

przez produkt wymagań ochrony środowiska.

Art. 168a. 1. Kontrolę spełniania przez zawierające lotne związki organiczne

– farby i lakiery przeznaczone do malowania budynków i ich elementów

wykończeniowych, wyposażeniowych oraz związanych z budynkami i tymi

elementami konstrukcji oraz mieszaniny do odnawiania pojazdów, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 3, wymagań określonych

w tych przepisach, prowadzą:

1) właściwe organy Inspekcji Ochrony Środowiska – u producentów

i użytkowników tych produktów;

2) właściwe organy Inspekcji Handlowej – u importerów oraz sprzedawców

hurtowych i detalicznych tych produktów;

2017-02-16

©Telksinoe s. 116/286

3) właściwe organy nadzoru budowlanego – w zakresie produktów, które są

wyrobami budowlanymi.

2. Kontrola jest realizowana w ramach Programu Kontroli.

3. Organy, o których mowa w ust. 1, przekazują informacje i dane o wynikach

kontroli odpowiednio do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego, niezwłocznie po zakończeniu kontroli.

4. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Prezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

przekazują informacje i dane otrzymane od organów, o których mowa w ust. 1, do

ministra właściwego do spraw środowiska, w terminie do końca marca roku

następującego po roku, którego te informacje i dane dotyczą.

Art. 169. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw środowiska, mając na uwadze osiągnięcie celów,

o których mowa w art. 166, określi, w drodze rozporządzenia:

1) oznaczenie numeryczne lub cechy produktów pozwalające na identyfikację

produktu lub grupy produktów lub ich nazwy;

2) szczegółowe wymagania dla poszczególnych produktów lub grup produktów;

3) dla zawierających lotne związki organiczne – niektórych farb i lakierów

przeznaczonych do malowania budynków i ich elementów wykończeniowych,

wyposażeniowych oraz związanych z budynkami i tymi elementami

konstrukcji oraz mieszanin do odnawiania pojazdów:

a) dopuszczalne wartości maksymalnej zawartości lotnych związków

organicznych w tych produktach, które warunkują dopuszczenie

wprowadzania ich do obrotu,

b) zakres informacji zamieszczanych na etykietach tych produktów,

c) metody badań, zgodnie z którymi należy określać maksymalną zawartość

lotnych związków organicznych w produktach,

d) Program Kontroli, o którym mowa w art. 168a ust. 2 zawierający:

– sposób i częstotliwość sprawdzania przestrzegania wymagań,

o których mowa w lit. a i b,

– kryteria wyboru podmiotów objętych kontrolą w danym roku,

2017-02-16

©Telksinoe s. 117/286

– sposób przekazywania informacji i danych o wynikach kontroli,

o której mowa w art. 168a ust. 3, oraz informacji i danych, o których

mowa w art. 168a ust. 4.

2. (uchylony)

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw środowiska, mając na uwadze osiągnięcie celów, o których

mowa w art. 166, może określić, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje substancji, które powinny być wykorzystywane do produkcji

określonych produktów lub których wykorzystywanie jest zabronione;

2) dopuszczone do stosowania rozwiązania techniczne;

3) właściwości, jakie muszą spełniać określone produkty, w tym:

a) standardy emisyjne z urządzeń,

b) dopuszczalna lub wymagana zawartość określonych substancji

w produkcie,

c) zakaz występowania określonych substancji w produkcie,

d) cechy i parametry produktu;

4) terminy, w których poszczególne wymagania zaczynają obowiązywać

poszczególne produkty lub grupy produktów.

4. Przepisu ust. 3 pkt 3 lit. a nie stosuje się do urządzeń spalania lub

współspalania odpadów, dla których standardy emisyjne są określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 146 ust. 3.

Art. 170. 1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, kierując się potrzebą ograniczenia wykorzystywania produktów

negatywnie oddziałujących na środowisko, produkty z tworzyw sztucznych, na

których należy zamieszczać informację o ich negatywnym oddziaływaniu na

środowisko.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy

produktów oraz ich nazwy;

2) termin, w którym zaczyna obowiązywać wymaganie dotyczące zamieszczenia

informacji.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, sposób zamieszczania i treść informacji o negatywnym

2017-02-16

©Telksinoe s. 118/286

oddziaływaniu produktu na środowisko na produktach, o których mowa w ust. 1,

kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom możliwości łatwej oceny

cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

1) wielkość informacji;

2) wzory informacji;

3) grafika i kolory informacji.

Art. 171. Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie

odpowiadają wymaganiom, o których mowa w art. 166 i 167 oraz w przepisach

wydanych na podstawie art. 169 i 170.

Art. 171a. 1. W celu zapewnienia nabywcom produktów informacji, o których

mowa w art. 167 ust. 1, organy administracji corocznie opracowują i nieodpłatnie

udostępniają zestawienia dotyczące wybranych dostępnych na rynku produktów

w zakresie określonym na podstawie ust. 2.

2. Prezes Rady Ministrów, kierując się koniecznością zapewnienia

konsumentom możliwości łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia

ochrony środowiska, określi, w drodze rozporządzenia:

1) produkty, o których informacje powinny być zawarte w zestawieniach;

2) rodzaje informacji zawartych w zestawieniach;

3) organy administracji zobowiązane do opracowywania, aktualizowania

i udostępniania zestawień oraz szczegółowe sposoby realizacji tych

obowiązków;

4) szczegółowe wymagania dotyczące sposobu udostępniania zestawień

w punktach sprzedaży produktów.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

w szczególności:

1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy

produktów oraz ich nazwy;

2) forma, treść, sposób i termin wydawania zestawień oraz termin i sposób ich

aktualizacji;

3) terminy przekazywania informacji o produktach przez organy administracji

będące w ich posiadaniu.

2017-02-16

©Telksinoe s. 119/286

4. Organy administracji posiadające informacje, określone na podstawie ust. 2,

są obowiązane do ich nieodpłatnego przedkładania w terminach, o których mowa

w ust. 3 pkt 3.

Art. 171b. Wprowadzać do obrotu można, z wyłączeniem przepisów art. 166

i 167 oraz przepisów wydanych na podstawie art. 169 i 170, produkty:

1) zgodnie z prawem wyprodukowane lub dopuszczone do obrotu w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej albo w Republice Turcji;

2) zgodnie z prawem wyprodukowane w państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) będącym stroną umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Art. 172. Opakowania powinny spełniać wymagania ochrony środowiska

określone w przepisach odrębnych.

DZIAŁ III

Drogi, linie kolejowe, linie tramwajowe, lotniska oraz porty

Art. 173. Ochronę przed zanieczyszczeniami powstającymi w związku

z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów

zapewnia się przez:

1) stosowanie rozwiązań technicznych ograniczających rozprzestrzenianie

zanieczyszczeń, a w szczególności:

a) zabezpieczeń akustycznych,

b) zabezpieczeń przed przedostawaniem się zanieczyszczonych wód

opadowych do gleby lub ziemi,

c) środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w trakcie

eksploatacji dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz

portów;

2) właściwą organizację ruchu.

Art. 174. 1. Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk

oraz portów nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2. Emisje polegające na:

1) wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,

2017-02-16

©Telksinoe s. 120/286

3) wytwarzaniu odpadów,

4) powodowaniu hałasu,

powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej,

lotniska oraz portu, nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia

standardów jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym

obiektem ma tytuł prawny.

3. Jeżeli w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej lub

lotniska utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja nie może

spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza tym obszarem.

Art. 175. 1. Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem

lub portem, z zastrzeżeniem ust. 2, jest obowiązany do okresowych pomiarów

poziomów w środowisku substancji lub energii wprowadzanych w związku

z eksploatacją tych obiektów.

2. W razie eksploatacji obiektów o określonych cechach lub kategoriach

wskazujących na możliwość wprowadzania do środowiska substancji lub energii

w znacznych ilościach zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową,

lotniskiem lub portem jest obowiązany do ciągłych pomiarów ich poziomów

w środowisku.

3. W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub

portu, zmieniającej w istotny sposób warunki eksploatacji, zarządzający jest

obowiązany do przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku substancji lub

energii wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów.

4. Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić najpóźniej w ciągu

14 dni od rozpoczęcia eksploatacji przebudowanego obiektu.

4a. Dla dróg krajowych obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić

w ciągu roku od rozpoczęcia eksploatacji przebudowanego obiektu.

5. Do wyników pomiarów, o których mowa w ust. 1–3, stosuje się

odpowiednio przepis art. 147 ust. 6.

5a. Do pomiarów, o których mowa w ust. 1–3, w tym pobierania próbek,

stosuje się odpowiednio przepisy art. 147a.

6. Na podstawie wyników wykonywanych okresowych pomiarów poziomów

hałasu, o których mowa w ust. 1, i innych niezbędnych danych, zarządzający drogą,

2017-02-16

©Telksinoe s. 121/286

linią kolejową lub lotniskiem sporządza mapę akustyczną terenów położonych

wokół tych obiektów.

Art. 176. 1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze

rozporządzenia, wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów

substancji lub energii w środowisku, o których mowa w art. 175 ust. 1–3.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) przypadki, w których są wymagane:

a) ciągłe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii

w środowisku,

b) okresowe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii

w środowisku;

2) referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

3) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych;

4) sposoby ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, może zostać ustalone

wymaganie prowadzenia pomiarów:

1) w zależności od:

a) kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii tramwajowej,

b) rodzaju linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska albo portu,

c) parametrów technicznych lub eksploatacyjnych drogi, linii kolejowej

albo linii tramwajowej;

2) w związku z usytuowaniem drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska

oraz portu:

a) na terenach gęsto zaludnionych,

b) na terenach objętych ochroną ze względu na potrzeby ochrony

środowiska na podstawie przepisów szczególnych;

3) dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejowych albo linii tramwajowych.

Art. 177. 1. Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 175, zarządzający

drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem przedkłada

organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska, o ile pomiary te mają szczególne znaczenie dla systematycznej

obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów.

2017-02-16

©Telksinoe s. 122/286

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją dróg, linii

kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów, które ze względu na

szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska

wynikających z eksploatacji tych obiektów powinny być przekazywane właściwym

organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska, oraz terminy i sposób prezentacji tych wyników, kierując się potrzebą

zapewnienia systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:

1) przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów

z uwagi na cechy obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3 pkt 1, oraz ich

usytuowanie;

2) forma przedkładanych wyników pomiarów;

3) układ przedkładanych wyników pomiarów;

4) wymagane techniki przedkładania pomiarów;

5) terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

Art. 178. 1. Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć

na zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem

obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomiarów poziomów substancji

lub energii w środowisku wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów,

wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 175 ust. 1–3, lub

obowiązki nałożone w trybie art. 56 ust. 4 pkt 1 lub art. 95 ust. 1, jeżeli

przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które są

emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów

jakości środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się

odpowiednio przepis art. 147 ust. 6.

1a. Do pomiarów, o których mowa w ust. 1–3, w tym pobierania próbek,

stosuje się odpowiednio przepisy art. 147a.

2. Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 150 ust. 2.

3. Jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii

w środowisku, które są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą

przekraczania standardów jakości środowiska, organ ochrony środowiska może,

w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą, linią kolejową, linią

2017-02-16

©Telksinoe s. 123/286

tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek przedkładania mu wyników

pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wykraczających poza

obowiązki, o których mowa w art. 177 ust. 1, określając zakres i terminy ich

przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik

ich przedkładania.

4. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek

prowadzenia pomiarów lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

Art. 179. 1. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem zaliczonymi do

obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie

akustyczne na znacznych obszarach, sporządza co 5 lat mapę akustyczną terenu, na

którym eksploatacja obiektu może powodować przekroczenie dopuszczalnych

poziomów hałasu w środowisku.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

drogi, linie kolejowe i lotniska, których eksploatacja może powodować negatywne

oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach, dla których wymagane jest

sporządzanie map akustycznych, oraz sposoby określania granic terenów objętych

tymi mapami z uwzględnieniem cech obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3.

2a. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, można zróżnicować terminy

zaliczenia dróg, linii kolejowych i lotnisk do obiektów, których eksploatacja może

powodować negatywne oddziaływanie na środowisko, z uwzględnieniem

sporządzania w pierwszej kolejności map akustycznych dla obiektów o bardziej

negatywnym oddziaływaniu akustycznym.

2b. Mapę akustyczną sporządza się, wykorzystując najnowsze wyniki

pomiarów hałasu przeprowadzanych na podstawie art. 175 oraz inne dane.

3. Mapę akustyczną sporządza się we fragmentach obejmujących obiekty na

obszarach poszczególnych powiatów; do fragmentów mapy akustycznej stosuje się

odpowiednio art. 118 ust. 3–5.

4. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem przedkłada, niezwłocznie

po wykonaniu:

1) fragment mapy akustycznej obejmującej określony powiat – właściwemu

marszałkowi województwa i staroście;

2) fragment mapy akustycznej obejmującej określone województwo –

właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

2017-02-16

©Telksinoe s. 124/286

5. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem jest obowiązany

sporządzić po raz pierwszy mapę akustyczną terenu w terminie 1 roku od dnia,

w którym zostały one zaliczone do obiektów, których eksploatacja może

powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach.

DZIAŁ IV

Pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 180. Eksploatacja instalacji powodująca:

1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3) wytwarzanie odpadów,

4) (uchylony)

5) (uchylony)

jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.

Art. 180a. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wymagane do

wytwarzania odpadów:

1) o masie powyżej 1 Mg rocznie – w przypadku odpadów niebezpiecznych lub

2) o masie powyżej 5000 Mg rocznie – w przypadku odpadów innych niż

niebezpieczne.

Art. 181. 1. Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia:

1) zintegrowanego;

2) na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3) wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

4) na wytwarzanie odpadów.

5) (uchylony)

6) (uchylony)

1a. Organ ochrony środowiska, na wniosek prowadzącego instalację, może

objąć jednym pozwoleniem instalacje położone na obszarze swojej właściwości.

2017-02-16

©Telksinoe s. 125/286

2. Warunki i tryb wydawania, wygasania, cofania i ograniczania pozwolenia,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3, oraz właściwość organów określają przepisy ustawy

– Prawo wodne, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do

ziemi stosuje się odpowiednio przepisy art. 187, art. 188 ust. 3 pkt 2 i ust. 4,

art. 189, art. 193 ust. 2 i art. 198.

4. Do pozwolenia zintegrowanego i pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie

stosuje się art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej.

Art. 182. Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2–4, oraz

pozwolenie wodnoprawne na pobór wód nie są wymagane w przypadku obowiązku

posiadania pozwolenia zintegrowanego.

Art. 183. 1. Pozwolenie wydaje w drodze decyzji organ ochrony środowiska.

2. O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ

właściwy do wydania pozwolenia.

3. Ostateczne decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, organ ochrony środowiska

przekazuje niezwłocznie wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Art. 183a. W rozumieniu przepisów niniejszego działu prowadzącym

instalację jest także podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego

do władania oznaczoną częścią instalacji.

Art. 183b. 1. Na wniosek prowadzących oznaczone części instalacji,

oznaczone części instalacji można objąć jednym pozwoleniem.

2. Prowadzący oznaczone części instalacji, o których mowa w ust. 1,

występują ze wspólnym wnioskiem o udzielenie pozwolenia, wskazując jeden

z tych podmiotów jako głównego prowadzącego lub określając szczegółowo zakres

odpowiedzialności poszczególnych podmiotów za eksploatację instalacji zgodnie

z przepisami ochrony środowiska.

Rozdział 2

Wydawanie pozwoleń

Art. 184. 1. Pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 183b, art. 189,

art. 191a i art. 217, na wniosek prowadzącego instalację.

2017-02-16

©Telksinoe s. 126/286

2. Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać:

1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;

1a) oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu

odpowiedzialności poszczególnych prowadzących oznaczone części instalacji

za eksploatację instalacji zgodnie z przepisami ochrony środowiska,

w przypadku określonym w art. 183b;

2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;

3) informację o tytule prawnym do instalacji;

4) informacje o rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach

oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsc emisji;

5) ocenę stanu technicznego instalacji;

6) informację o rodzaju prowadzonej działalności;

7) opis zakładanych wariantów funkcjonowania instalacji;

8) blokowy (ogólny) schemat technologiczny wraz z bilansem masowym

i rodzajami wykorzystywanych materiałów, surowców i paliw, istotnych

z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska;

9) informację o energii wykorzystywanej lub wytwarzanej przez instalację;

10) wielkość i źródła powstawania albo miejsca emisji – aktualnych

i proponowanych – w trakcie normalnej eksploatacji instalacji oraz

w warunkach odbiegających od normalnych, w szczególności takich jak

rozruch i wyłączenia;

10a) warunki lub parametry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment

zakończenia rozruchu i moment rozpoczęcia wyłączania instalacji;

11) informację o planowanych okresach funkcjonowania instalacji w warunkach

odbiegających od normalnych;

12) informację o istniejącym lub przewidywanym oddziaływaniu emisji na

środowisko;

13) wyniki pomiarów wielkości emisji z instalacji, jeżeli przeprowadzenie

pomiarów było wymagane;

14) zmiany wielkości emisji, jeżeli nastąpiły po uzyskaniu ostatniego pozwolenia

dla instalacji;

15) proponowane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych

mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają

2017-02-16

©Telksinoe s. 127/286

być realizowane w okresie, na który ma być wydane pozwolenie – również

proponowany termin zakończenia tych działań;

16) proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych istotnych

z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska, w szczególności pomiaru

lub ewidencjonowania wielkości emisji;

17) deklarowany termin i sposób zakończenia eksploatacji instalacji lub jej

oznaczonej części, niestwarzający zagrożenia dla środowiska, jeżeli

zakończenie eksploatacji jest przewidywane w okresie, na który ma być

wydane pozwolenie;

17a) deklarowany łączny czas dalszej eksploatacji instalacji, jeżeli ma on wpływ na

określenie wymagań ochrony środowiska, oraz deklarowany sposób

dokumentowania czasu tej eksploatacji;

17b) deklarowany termin oddania instalacji do eksploatacji w przypadku

określonym w art. 191a;

18) czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.

2a. Wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą

wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 11–15.

2b. Wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa

w art. 181 ust. 1 pkt 4, zawiera dodatkowo:

1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza

odpadów, o ile został nadany;

2) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania,

z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości;

3) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do

wytwarzania w ciągu roku;

4) wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania

ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

5) opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem

zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

6) wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzajów magazynowanych odpadów.

3. Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy instalacji nowo

uruchamianych lub w sposób istotny zmienianych, powinien on zawierać

informacje o spełnianiu wymogów, o których mowa w art. 143.

2017-02-16

©Telksinoe s. 128/286

4. Do wniosku o wydanie pozwolenia należy dołączyć:

1) dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do

występowania w obrocie prawnym, jeżeli prowadzący instalację nie jest osobą

fizyczną;

2) (uchylony)

3) streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym.

4) (uchylony)

5. Dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia określają

art. 208 i art. 221.

Art. 185. 1. Stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący

instalację oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar

ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze.

2. W postępowaniu o wydanie pozwolenia nie stosuje się art. 31 Kodeksu

postępowania administracyjnego.

2a. W postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo

zbudowanej instalacji, o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem,

o którym mowa w art. 204 ust. 2 lub w postępowaniu dotyczącym jego zmiany

polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa oraz w postępowaniu o wydanie

decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej

zmiany instalacji stosuje się przepisy art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

3. Jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż

prowadzący instalację stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 186. Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania,

jeżeli:

1) nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143

i art. 204 ust. 1, a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów,

o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 4, oraz pozwolenia zintegrowanego –

także jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny

z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia

2012 r. o odpadach;

2017-02-16

©Telksinoe s. 129/286

2) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych

standardów emisyjnych;

3) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości

środowiska;

4) wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z programami działań, o których mowa

w art. 17, 91 ust. 1 i art. 119 ust. 1;

5) wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu lub

ograniczeniu pozwolenia w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 1

i art. 195 ust. 1 pkt 1, a nie minęły jeszcze 2 lata od dnia, gdy decyzja

w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia stała się ostateczna;

6) eksploatacja instalacji położonej w granicach strefy przemysłowej

powodowałaby naruszenie ustaleń zawartych w rozporządzeniu o jej

utworzeniu;

7) regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych lub

ponadregionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych nie

spełnia wymagań ochrony środowiska lub wymagań określonych dla takiej

instalacji.

Art. 187. 1. Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny

związany z ochroną środowiska, a w szczególności z zagrożeniem pogorszeniem

stanu środowiska w znacznych rozmiarach, w pozwoleniu, o którym mowa

w art. 181 ust. 1 pkt 1–4, może być ustanowione zabezpieczenie roszczeń z tytułu

wystąpienia negatywnych skutków w środowisku oraz szkód w środowisku

w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom

w środowisku i ich naprawie.

1a. Ustanawiając zabezpieczenie roszczeń, organ ochrony środowiska,

o którym mowa w art. 376 pkt 2 i 2b, właściwy do wydania pozwolenia, o którym

mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1–4, uzgadnia wysokość tego zabezpieczenia

z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

1b. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1a, następuje w formie

postanowienia, na które służy zażalenie.

2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu,

gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.

2017-02-16

©Telksinoe s. 130/286

3. Zabezpieczenie w formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek

bankowy wskazany przez organ wydający pozwolenie, a zabezpieczenie w formie

gwarancji bankowej lub polisy ubezpieczeniowej jest składane do organu

wydającego pozwolenie.

4. Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że

w razie wystąpienia negatywnych skutków w środowisku w wyniku niewywiązania

się przez podmiot z obowiązków określonych w pozwoleniu, o którym mowa

w art. 181 ust. 1 pkt 1–4, bank lub firma ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania

na rzecz organu wydającego pozwolenie.

5. Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając rodzaj i skalę

działalności prowadzonej w instalacjach oraz związane z tym prawdopodobieństwo

wystąpienia i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku oraz kierując się

potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań naprawczych w przypadku

wystąpienia szkody w środowisku, może określić, w drodze rozporządzenia,

rodzaje instalacji, w których zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno

zostać ustanowione.

6. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę

prawdopodobieństwo wystąpienia i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku

oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań naprawczych

w przypadku wystąpienia szkody w środowisku, może określić, w drodze

rozporządzenia, sposoby określania wysokości zabezpieczenia roszczeń,

w zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska

działalności, wielkości produkcji i parametrów technicznych instalacji.

Art. 188. 1. Pozwolenie jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż

10 lat, z wyjątkiem pozwolenia zintegrowanego, które jest wydawane na czas

nieoznaczony. Na wniosek prowadzącego instalację pozwolenie zintegrowane może

być wydane na czas oznaczony.

2. Pozwolenie określa:

1) rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widzenia przeciwdziałania

zanieczyszczeniom;

2) wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach normalnego funkcjonowania

instalacji, nie większą niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji, dla

poszczególnych wariantów funkcjonowania;

2017-02-16

©Telksinoe s. 131/286

3) maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych

technologicznie warunków eksploatacyjnych odbiegających od normalnych,

w szczególności w przypadku rozruchu i wyłączania instalacji, a także

warunki lub parametry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment

zakończenia rozruchu i moment rozpoczęcia wyłączania instalacji oraz

warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii w takich

przypadkach;

4) jeżeli ma to wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska:

a) wymagany termin zakończenia eksploatacji instalacji,

b) dopuszczalny łączny czas dalszej eksploatacji instalacji oraz sposób

dokumentowania czasu tej eksploatacji;

5) źródła powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub

energii;

6) termin, od którego jest dopuszczalna emisja, w przypadku określonym

w art. 191a;

6a) oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu

odpowiedzialności poszczególnych prowadzących oznaczone części instalacji

za eksploatację instalacji zgodnie z przepisami ochrony środowiska,

w przypadku, o którym mowa w art. 183b.

7) (uchylony)

8) (uchylony)

9) (uchylony)

2a. Pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których

mowa w ust. 2 pkt 2 i 3.

2b. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów określa dodatkowo:

1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza

odpadów, o ile został nadany;

2) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania,

z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości;

3) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do

wytwarzania w ciągu roku;

4) wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania

ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

2017-02-16

©Telksinoe s. 132/286

5) opis sposobu dalszego gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem

zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

6) wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów.

3. Pozwolenie może określać, o ile przemawiają za tym szczególne względy

ochrony środowiska:

1) sposób postępowania w razie zakończenia eksploatacji instalacji;

2) wielkość i formę zabezpieczenia roszczeń;

3) wymagane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych

mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają

być realizowane w okresie, na który jest wydane pozwolenie – również termin

realizacji tych działań;

4) rodzaj i ilość wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw, biorąc

pod uwagę wymagania, o których mowa w art. 143 pkt 1–5;

5) zakres i sposób monitorowania procesów technologicznych, w tym pomiaru

i ewidencjonowania wielkości emisji w zakresie, w jakim wykraczają one

poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148 ust. 1;

6) sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej

służącej do monitorowania procesów technologicznych, jeżeli jej

zastosowanie jest wymagane;

7) sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych, o których mowa

w pkt 5, organowi właściwemu do wydania pozwolenia i wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

4. Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wniesieniu zabezpieczenia, o ile

zostało ono ustanowione.

5. Dodatkowe wymagania dotyczące pozwolenia określają przepisy art. 211

i art. 224.

Art. 189. 1. Podmiot, który staje się prowadzącym instalację lub jej oznaczoną

część, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z pozwoleń dotyczących tej

instalacji lub jej oznaczonej części.

2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, występuje niezwłocznie z wnioskiem

o zmianę pozwoleń w zakresie oznaczenia prowadzącego instalację.

Art. 190. (uchylony)

2017-02-16

©Telksinoe s. 133/286

Art. 191. (uchylony)

Art. 191a. Pozwolenie może być wydane na wniosek podmiotu

podejmującego realizację nowej instalacji.

Art. 192. Przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio

w przypadku zmiany jego warunków.

Rozdział 3

Wygaśnięcie, cofnięcie i ograniczenie pozwolenia

Art. 193. 1. Pozwolenie wygasa:

1) po upływie czasu, na jaki zostało wydane;

2) jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, lub

z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe;

3) na wniosek prowadzącego instalację;

4) jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem

w terminie dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne;

5) jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem

przez dwa lata;

6) w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 5;

7) w przypadku wstrzymania użytkowania składowiska na czas dłuższy niż rok;

8) w przypadku wstrzymania termicznego przekształcania odpadów na czas

dłuższy niż rok.

1a. (uchylony)

1b. W przypadku, o którym mowa w art. 191a, pozwolenie wygasa, jeżeli

prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie

dwóch lat od określonego w pozwoleniu dnia, od którego jest dopuszczalna emisja.

2. Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2–4, oraz pozwolenie

wodnoprawne na pobór wód wygasają w części dotyczącej instalacji wymagającej

pozwolenia zintegrowanego z chwilą upływu terminu, w którym prowadzący

instalację powinien uzyskać pozwolenie zintegrowane, chyba że prowadzący

instalację uzyskał pozwolenie zintegrowane przed tym terminem.

3. Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji,

wygaśnięcie pozwolenia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1

pkt 2–8.

2017-02-16

©Telksinoe s. 134/286

4. (uchylony)

5. Pozwolenie nie wygasa, jeżeli nastąpiło przejęcie praw i obowiązków,

o którym mowa w art. 189, albo przejęcie na podstawie innych przepisów, praw

i obowiązków wynikających z decyzji, w tym w szczególności przepisów tytułu IV

ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r.

poz. 1030, z późn. zm.12)), w przypadku łączenia, podziału lub przekształcania

spółek handlowych, albo przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r.

o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 747 i 978).

Art. 194. 1. Pozwolenie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez

odszkodowania, jeżeli instalacja nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza

zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie

życia lub zdrowia ludzi.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji w przedmiocie cofnięcia

lub ograniczenia pozwolenia nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Art. 195. 1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez

odszkodowania, jeżeli:

1) eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia,

innych przepisów ustawy lub ustawy o odpadach;

2) przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu

uniemożliwiającym emisję lub korzystanie ze środowiska na warunkach

określonych w pozwoleniu;

3) instalacja jest objęta postępowaniem, o którym mowa w art. 227–229;

4) nastąpiło przekroczenie krajowych pułapów emisji, o których mowa w art. 15

ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji;

5) prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 215

ust. 4 pkt 2 lub art. 216 ust. 3.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przed wydaniem decyzji

w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia organ wzywa prowadzącego

instalację do usunięcia naruszeń w oznaczonym terminie.

12)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 265 i

1161 oraz z 2015 r. poz. 4, 978, 1333 i 1830.

2017-02-16

©Telksinoe s. 135/286

Art. 196. 1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone za

odszkodowaniem, jeżeli:

1) przemawiają za tym względy ochrony środowiska lub

2) korzystanie z pozwolenia stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

2. Ustalenie odszkodowania następuje w drodze decyzji organu właściwego do

cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia; decyzja jest niezaskarżalna.

3. Odszkodowanie przysługuje od organu właściwego do cofnięcia lub

ograniczenia pozwolenia.

4. Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie

30 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 2, wnieść powództwo do

sądu powszechnego; droga sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji

przez właściwy organ w terminie 3 miesięcy od zgłoszenia żądania przez

poszkodowanego.

5. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której

mowa w ust. 2.

6. Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem roku od dnia,

w którym decyzja o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia stała się ostateczna.

Art. 197. 1. Jeżeli nie usunięto negatywnych skutków w środowisku

powstałych w wyniku prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania

pozwolenia określa zakres i termin wykonania tego obowiązku w decyzji

o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia.

2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie naruszają kompetencji organu

administracji wynikających z art. 362 ust. 1 pkt 2.

Art. 198. 1. Po wydaniu decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu

pozwolenia, jeżeli prowadzący instalację usunął negatywne skutki w środowisku

powstałe w wyniku prowadzonej działalności lub skutki takie nie wystąpiły, organ

właściwy do wydania pozwolenia orzeka na wniosek prowadzącego instalację

o zwrocie ustanowionego zabezpieczenia.

2. W razie stwierdzenia, iż nie usunięto w wyznaczonym terminie

negatywnych skutków w środowisku powstałych w wyniku prowadzonej

działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia orzeka o przeznaczeniu na ten

cel zabezpieczenia w wysokości niezbędnej do usunięcia tych skutków.

2017-02-16

©Telksinoe s. 136/286

Art. 199. Postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub

ograniczenia pozwolenia wszczyna się z urzędu albo na wniosek prowadzącego

instalację.

Art. 200. W razie ogłoszenia likwidacji lub upadłości podmiotu

korzystającego ze środowiska przepisy art. 198 stosuje się odpowiednio w zakresie

orzekania o zwrocie zabezpieczenia albo o jego przeznaczeniu na usunięcie szkód.

Rozdział 4

Pozwolenia zintegrowane

Art. 201. 1. Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji,

której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej

działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych

elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji

lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych

produktów lub procesów technologicznych.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych

elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw

środowiska uwzględni rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach.

Art. 202. 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w pozwoleniu zintegrowanym

ustala się warunki emisji na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa

w art. 181 ust. 1 pkt 2–4, oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód, bez

zalecania jakiejkolwiek techniki czy technologii.

2. Do instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego nie

stosuje się przepisów art. 224 ust. 3 i 4; dla tych instalacji ustala się w szczególności

dopuszczalną wielkość emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza:

1) wymienionych w konkluzjach BAT, a jeżeli nie zostały opublikowane

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – w dokumentach referencyjnych

BAT;

2) objętych standardami emisyjnymi.

2a. W pozwoleniu zintegrowanym nie ustala się dopuszczalnej wielkości

emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza:

2017-02-16

©Telksinoe s. 137/286

1) w sposób niezorganizowany lub za pośrednictwem wentylacji grawitacyjnej

z instalacji, dla których poziom tej emisji nie został określony w przepisach

w sprawie standardów emisyjnych w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów

do powietrza, oraz jeżeli nie został on określony w konkluzjach BAT;

2) z instalacji do odprowadzania gazu składowiskowego do powietrza.

3) (uchylony)

3. (uchylony)

4. W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby

postępowania z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia

14 grudnia 2012 r. o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane

byłoby uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów.

5. (uchylony)

6. W pozwoleniu zintegrowanym ustala się także, na zasadach określonych

w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, warunki poboru wód

powierzchniowych lub podziemnych, jeżeli wody te są pobierane wyłącznie na

potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego.

7. W przypadku pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się art. 107

§ 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 203. 1. Instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, położone na terenie

jednego zakładu obejmuje się jednym pozwoleniem zintegrowanym.

2. Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1,

odrębnymi pozwoleniami zintegrowanymi można objąć odrębne instalacje na

terenie jednego zakładu.

3. Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1,

pozwoleniem zintegrowanym można objąć instalacje niewymagające pozwolenia

zintegrowanego położone na terenie tego samego zakładu, co instalacja wymagająca

takiego pozwolenia, ustalając dla nich warunki wprowadzania do środowiska

substancji lub energii na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa

w art. 181 ust. 1 pkt 2–4, oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.

Art. 204. 1. Instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego spełniają

wymagania ochrony środowiska wynikające z najlepszych dostępnych technik,

2017-02-16

©Telksinoe s. 138/286

a w szczególności nie mogą powodować przekroczenia granicznych wielkości

emisyjnych.

2. W szczególnych przypadkach organ właściwy do wydania pozwolenia

zintegrowanego może w pozwoleniu zintegrowanym zezwolić na odstępstwo od

granicznych wielkości emisyjnych, jeżeli w jego ocenie ich osiągnięcie

prowadziłoby do nieproporcjonalnie wysokich kosztów w stosunku do korzyści dla

środowiska oraz pod warunkiem że nie zostaną przekroczone standardy emisyjne,

o ile mają one zastosowanie.

3. Przy dokonywaniu oceny, o której mowa w ust. 2, organ właściwy bierze

pod uwagę położenie geograficzne, lokalne warunki środowiskowe, charakterystykę

techniczną instalacji lub inne czynniki mające wpływ na funkcjonowanie instalacji

i środowisko jako całość.

4. Jeżeli konkluzje BAT nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej, dopuszczalną wielkość emisji z instalacji ustala się,

uwzględniając potrzebę przestrzegania standardów emisyjnych i standardów

jakości środowiska.

Art. 205. Nieprzekraczanie wielkości emisji wynikającej z zastosowania

najlepszych dostępnych technik nie zwalnia z obowiązku dotrzymania standardów

jakości środowiska.

Art. 206. Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje

o najlepszych dostępnych technikach, konkluzjach BAT i dokumentach

referencyjnych BAT oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do

wydawania pozwoleń i zainteresowanych podmiotów korzystających ze

środowiska.

Art. 207. 1. Najlepsze dostępne techniki powinny spełniać wymagania, przy

których określaniu uwzględnia się jednocześnie:

1) rachunek kosztów i korzyści;

2) czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego

rodzaju instalacji;

3) zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez emisje lub ich

ograniczanie do minimum;

2017-02-16

©Telksinoe s. 139/286

4) podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub

zmniejszających do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla

środowiska;

5) termin oddania instalacji do eksploatacji;

6) dokumenty referencyjne BAT oraz konkluzje BAT, o ile zostały opublikowane

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

1a. Przy określaniu najlepszych dostępnych technik bierze się pod uwagę

wymagania, o których mowa w art. 143, także w przypadku gdy instalacja nie jest

nowo uruchamiana lub zmieniana w sposób istotny.

2. (uchylony)

3. (uchylony)

Art. 208. 1. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego spełnia

wymagania określone dla wniosków o wydanie pozwoleń, o których mowa

w art. 181 ust. 1 pkt 2–4, oraz, jeżeli wody powierzchniowe lub podziemne są

pobierane wyłącznie na potrzeby instalacji – wniosku o wydanie pozwolenia

wodnoprawnego na pobór wód.

2. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego zawiera także:

1) informacje dotyczące instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego o:

a) oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość,

b) istniejącym lub możliwym oddziaływaniu transgranicznym na

środowisko,

c) prognozowanej wielkości emisji hałasu wyznaczonej przez poziomy

hałasu powodowanego poza zakładem na terenach sąsiednich oraz

o akustycznym oddziaływaniu na rodzaje terenów, o których mowa

w art. 113 ust. 2 pkt 1, a także o rozkładzie czasu pracy źródeł hałasu dla

doby, wraz z przewidywanymi wariantami,

d) prognozowanej ilości, stanie i składzie ścieków przemysłowych, o ile

ścieki nie będą wprowadzane do wód lub do ziemi,

e) prognozowanej ilości wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą

warunki, o których mowa w art. 202 ust. 6,

f) proponowanych sposobach zapobiegania występowaniu i ograniczania

skutków awarii, jeżeli nie dotyczy zakładów, o których mowa w art. 248

ust. 1,

2017-02-16

©Telksinoe s. 140/286

g) spełnianiu wymagań, o których mowa w art. 207 ust. 1 i 1a;

2) uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w przypadku, o którym

mowa w art. 204 ust. 2;

3) opis wariantów środków zapobiegających powstawaniu zanieczyszczeń, o ile

takie warianty istnieją;

4) w przypadku gdy eksploatacja instalacji obejmuje wykorzystywanie,

produkcję lub uwalnianie substancji powodującej ryzyko oraz występuje

możliwość zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie

zakładu:

a) raport początkowy o stanie zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód

gruntowych tymi substancjami, zwany dalej „raportem początkowym”,

b) opis stosowanych sposobów zapobiegania emisjom do gleby, ziemi i wód

gruntowych,

c) propozycje dotyczące sposobu prowadzenia systematycznej oceny ryzyka

zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych substancjami

powodującymi ryzyko, które mogą znajdować się na terenie zakładu,

w związku z eksploatacją instalacji albo sposobu i częstotliwości

wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami

oraz pomiarów zawartości tych substancji w wodach gruntowych, w tym

pobierania próbek.

3. W informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. c, prognozowane poziomy

hałasu poza zakładem mają być wyrażone wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N

w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

4. Raport początkowy zawiera:

1) informacje na temat działalności prowadzonej na terenie zakładu;

2) informacje na temat działalności prowadzonych na terenie zakładu

w przeszłości, o ile takie informacje są dostępne;

3) nazwy substancji powodujących ryzyko, wykorzystywanych, produkowanych

lub uwalnianych przez wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje,

położone na terenie zakładu;

4) informacje na temat stanu zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych na

terenie zakładu substancjami powodującymi ryzyko stosowanymi,

produkowanymi lub uwalnianymi przez wymagające pozwolenia

2017-02-16

©Telksinoe s. 141/286

zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu, w tym wyniki badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami oraz pomiarów zawartości

tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek, wykonanych

przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

5. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego składa się w postaci

papierowej w dwóch egzemplarzach.

6. Do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego dołącza się:

1) dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;

2) zapis wniosku w postaci elektronicznej na informatycznych nośnikach danych;

3) kopię programu zapobiegania awariom, o którym mowa w art. 251, lub kopię

raportu o bezpieczeństwie, o którym mowa w art. 253, jeżeli były opracowane.

7. W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, jeżeli prowadzący

instalację ubiega się o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego pomimo

niedotrzymywania dopuszczalnych poziomów hałasu poza terenem zakładu,

wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego zawiera dodatkowo informacje, że

konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania i określenie granic

takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań

technicznych dotyczących budynków oraz sposobów korzystania z terenów; w tym

przypadku nie jest wymagane sporządzenie przeglądu ekologicznego.

8. Do wniosku, o którym mowa w ust. 7, dołącza się także poświadczoną przez

właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic

obszaru, na którym jest konieczne utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

Art. 209. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213

ust. 1, zapis wniosku w postaci elektronicznej, za pomocą środków komunikacji

elektronicznej, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania.

2. Jeżeli pozwolenie ma objąć instalację po raz pierwszy lub ma objąć

instalację po istotnej zmianie, wydanie pozwolenia powinno nastąpić w ciągu

6 miesięcy od dnia złożenia wniosku; przepis art. 35 § 5 Kodeksu postępowania

administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Art. 210. 1. Warunkiem rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia

zintegrowanego jest wniesienie opłaty rejestracyjnej.

2017-02-16

©Telksinoe s. 142/286

2. (uchylony)

3. Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 12 000 zł.

3a. Opłatę rejestracyjną wnosi się również w przypadku zmiany pozwolenia

zintegrowanego w związku z dokonaniem istotnych zmian w instalacji objętej tym

pozwoleniem. Opłata ta wynosi 50% opłaty rejestracyjnej, która byłaby wymagana

w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla tej instalacji.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość opłat rejestracyjnych, kierując się zakresem dokumentacji niezbędnej do

wydania pozwolenia ze względu na skalę i rodzaj działalności prowadzonej

w instalacjach oraz koniecznością zgromadzenia środków umożliwiających

wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206 i 212.

Art. 211. 1. Pozwolenie zintegrowane spełnia wymagania określone dla

pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2–4, oraz pozwolenia

wodnoprawnego na pobór wód.

2. Prowadzący instalację wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego

informuje niezwłocznie organ właściwy do wydania pozwolenia oraz

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o naruszeniu warunków tego

pozwolenia.

3. Wielkości dopuszczalnej emisji określone w pozwoleniu zintegrowanym

dla instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego określa się dla takich

samych lub krótszych okresów i tych samych warunków odniesienia, co graniczne

wielkości emisyjne, jeżeli zostały one ustalone.

4. Jeżeli konkluzje BAT nie określają granicznych wielkości emisyjnych,

określone w pozwoleniu zintegrowanym warunki odpowiadają poziomowi ochrony

środowiska określonemu w konkluzjach BAT.

5. W pozwoleniu zintegrowanym określa się – dla instalacji wymagających

uzyskania pozwolenia zintegrowanego – zakres i sposób monitorowania wielkości

emisji zgodny z wymaganiami dotyczącymi monitorowania określonymi

w konkluzjach BAT, jeżeli zostały one określone. W przypadku braku konkluzji

BAT – można uwzględnić dokumenty referencyjne BAT, w zakresie, w jakim

wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147, oraz wymagania

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 148 ust. 1.

2017-02-16

©Telksinoe s. 143/286

6. Pozwolenie zintegrowane określa także, w odniesieniu do instalacji

wymagającej pozwolenia zintegrowanego:

1) rodzaj prowadzonej działalności;

2) sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości;

3) wymagania zapewniające ochronę gleby, ziemi i wód gruntowych, w tym

środki mające na celu zapobieganie emisjom do gleby, ziemi i wód

gruntowych oraz sposób ich systematycznego nadzorowania, o ile są

konieczne;

4) w przypadku instalacji, które wymagają raportu początkowego – sposób

prowadzenia systematycznej oceny ryzyka zanieczyszczenia gleby, ziemi

i wód gruntowych substancjami powodującymi ryzyko, które mogą znajdować

się na terenie zakładu w związku z eksploatacją instalacji, albo sposób

i częstotliwość wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi

substancjami oraz pomiarów zawartości tych substancji w wodach

gruntowych, w tym pobierania próbek;

5) sposoby ograniczania oddziaływań transgranicznych na środowisko;

6) wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza

zakładem, wyrażonymi wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N, w odniesieniu do

rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, oraz rozkład czasu

pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami;

7) ilość, stan i skład ścieków przemysłowych, o ile ścieki nie będą wprowadzane

do wód lub do ziemi;

8) ilość wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa

w art. 202 ust. 6;

9) sposoby zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii oraz

wymóg informowania o wystąpieniu awarii, jeżeli nie dotyczy to zakładów,

o których mowa w art. 248 ust. 1;

10) sposoby postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji,

w tym sposoby usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku

w wyniku prowadzonej eksploatacji, gdy są one przewidywane;

11) sposoby zapewnienia efektywnego wykorzystania energii;

12) zakres, sposób i termin przekazywania organowi właściwemu do wydania

pozwolenia i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska corocznej

2017-02-16

©Telksinoe s. 144/286

informacji pozwalającej na przeprowadzenie oceny zgodności z warunkami

określonymi w pozwoleniu, w zakresie nieobjętym przepisami art. 149.

7. W pozwoleniu zintegrowanym obejmującym źródło spalania paliw,

o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h, określa się, dla

tego źródła, maksymalne emisje substancji na okres, o którym mowa w art. 146f

ust. 3, wraz z warunkami uznawania ich za dotrzymane, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 4.

8. W pozwoleniu zintegrowanym można określić dodatkowe wymagania

związane z eksploatacją instalacji, jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia wysokiego

poziomu ochrony środowiska jako całości.

9. W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, w pozwoleniu

zintegrowanym stwierdza się konieczność utworzenia obszaru ograniczonego

użytkowania.

10. Pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w ust. 9, wywołuje skutki

prawne od dnia wejścia w życie uchwały rady powiatu albo uchwały sejmiku

województwa o utworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania.

11. Uzasadnienie pozwolenia zintegrowanego zawiera ocenę, o której mowa

w art. 204 ust. 2.

12. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada ministrowi

właściwemu do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213

ust. 1, elektroniczną kopię pozwolenia zintegrowanego oraz decyzji zmieniającej

pozwolenie zintegrowane, za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

w terminie 14 dni od dnia ich wydania.

Art. 211a. 1. W celu prowadzenia badań nad nową techniką, organ właściwy

do wydania pozwolenia może, na wniosek prowadzącego instalację, zmienić

pozwolenie zintegrowane, określając wariant funkcjonowania instalacji zawierający

dopuszczalne wielkości emisji przekraczające graniczne wielkości emisyjne oraz

zezwalając na odstąpienie od wymagań ochrony środowiska wynikających

z najlepszych dostępnych technik, na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy.

2. Przez nową technikę, o której mowa w ust. 1, rozumie się nową technikę

w działalności przemysłowej, której zastosowanie mogłoby zapewnić wyższy lub

co najmniej ten sam poziom ochrony środowiska i większą oszczędność kosztów

2017-02-16

©Telksinoe s. 145/286

niż obecnie istniejące najlepsze dostępne techniki, o ile będzie ona mogła mieć

zastosowanie na skalę przemysłową.

3. Prowadzący instalację przedkłada organowi właściwemu do wydania

pozwolenia sprawozdanie zawierające informacje dotyczące efektów

prowadzonych badań nad nową techniką, w terminie 30 dni po upływie czasu,

o którym mowa w ust. 1.

4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 210.

Art. 212. 1. Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr

wniosków o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz wydanych pozwoleń

zintegrowanych.

2. Minister właściwy do spraw środowiska lub podmiot, o którym mowa

w art. 213 ust. 1, może zwrócić się do starosty o udzielenie informacji lub

udostępnienie innych niż wskazane w ust. 1 dokumentów związanych

z wydawaniem pozwoleń zintegrowanych; uprawnienie to przysługuje podmiotowi,

o którym mowa w art. 213 ust. 1, także w stosunku do marszałka województwa.

3. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania przez

starostę pozwoleń zintegrowanych minister właściwy do spraw środowiska kieruje

wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie

nieważności decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego.

4. W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 3,

ministrowi właściwemu do spraw środowiska przysługują prawa strony

w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym.

5. Podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1, przekazuje ministrowi

właściwemu do spraw środowiska informacje mogące stanowić podstawę do

podjęcia przez ministra działań w celu wyeliminowania nieprawidłowości przy

wydawaniu pozwoleń zintegrowanych.

Art. 213. 1. Wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206 ust. 1 oraz

art. 212 ust. 1 i 2, minister właściwy do spraw środowiska może zlecić osobie

fizycznej albo prawnej, która ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie

i wyposażenie będzie gwarantowała należyte ich wykonywanie.

2. Zlecenie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest w trybie przepisów

o zamówieniach publicznych, na okres od 5 do 8 lat.

2017-02-16

©Telksinoe s. 146/286

3. Ustalając warunki przetargu na wykonanie zadań, minister uwzględnia

wymagania, o których mowa w ust. 1, a także konieczność zapewnienia przez

wybrany podmiot bezpieczeństwa powierzonych oraz sporządzonych w związku

z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.

4. Informacja o zawarciu umowy zlecającej wykonywanie zadań, jej

wypowiedzeniu albo wygaśnięciu jest publikowana, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” nie później

niż na 60 dni przed terminem odpowiednio wejścia w życie umowy, jej

wypowiedzenia albo wygaśnięcia.

5. W obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 4, podaje się do wiadomości:

1) imię i nazwisko oraz adres zamieszkania osoby fizycznej albo nazwę i adres

siedziby osoby prawnej, z którą zawarto umowę;

2) datę rozpoczęcia przez wskazany podmiot wykonywania zleconych zadań albo

datę zakończenia ich wykonywania z uwagi na wygaśnięcie lub

wypowiedzenie umowy.

6. W okresie wykonywania zadań przez podmiot, o którym mowa w ust. 1,

organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego przedstawia kopię

wniosku o wydanie pozwolenia oraz kopię wydanego pozwolenia temu

podmiotowi.

7. W ciągu 30 dni od daty wygaśnięcia lub wypowiedzenia umowy podmiot,

o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek przekazania ministrowi właściwemu do

spraw środowiska powierzonych oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem

zadań dokumentów i baz danych.

8. Wykonanie obowiązków określonych w ust. 7 podlega egzekucji w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 214. 1. Przed dokonaniem zmiany w instalacji objętej pozwoleniem

zintegrowanym, polegającej na zmianie sposobu funkcjonowania instalacji lub jej

rozbudowie, która może mieć wpływ na środowisko, prowadzący instalację jest

obowiązany poinformować o planowanych zmianach organ właściwy do wydania

pozwolenia lub złożyć wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego.

2. Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, stwierdzi, że planowana zmiana

w instalacji wymaga zmiany niektórych warunków wydanego pozwolenia

zintegrowanego, informuje, w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji,

2017-02-16

©Telksinoe s. 147/286

prowadzącego instalację o konieczności złożenia wniosku o zmianę pozwolenia

zintegrowanego. W takim przypadku organ stwierdza, czy planowana zmiana ma

charakter istotnej zmiany.

3. Zmianę w instalacji uważa się za istotną w szczególności, gdy zwiększana

skala działalności wynikająca z tej zmiany, sama w sobie, kwalifikowałaby ją jako

instalację, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 201 ust. 2.

4. Wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego zawiera dane, o których

mowa w art. 184 i art. 208, mające związek z planowanymi zmianami.

5. Decyzja o zmianie pozwolenia zintegrowanego określa wymagania,

o których mowa w art. 188 i art. 211, mające związek z planowanymi zmianami.

Art. 215. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analizy

warunków pozwolenia zintegrowanego niezwłocznie po publikacji w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT odnoszących się do głównej

działalności danej instalacji, lecz nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia

publikacji.

2. Organ właściwy do wydania pozwolenia informuje prowadzącego instalację

o rozpoczęciu analizy, a w trakcie jej przeprowadzania:

1) bierze pod uwagę wszystkie konkluzje BAT, które dla danego rodzaju

instalacji zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

od czasu wydania pozwolenia lub ostatniej analizy wydanego pozwolenia;

2) może zażądać od prowadzącego instalację przedłożenia informacji,

w szczególności wyników monitorowania procesów technologicznych,

niezbędnych do przeprowadzenia analizy i umożliwiających porównanie ich

z najlepszymi dostępnymi technikami opisanymi w odpowiednich

konkluzjach BAT oraz określonymi w nich wielkościami emisji;

3) dokonuje oceny zasadności udzielenia odstępstwa, o którym mowa w art. 204

ust. 2.

3. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie wyniki

analizy prowadzącemu instalację oraz, za pomocą środków komunikacji

elektronicznej, ministrowi właściwemu do spraw środowiska albo podmiotowi,

o którym mowa w art. 213 ust. 1.

2017-02-16

©Telksinoe s. 148/286

4. W przypadku gdy analiza dokonana na podstawie ust. 1 wykazała

konieczność zmiany pozwolenia zintegrowanego, organ właściwy do wydania

pozwolenia niezwłocznie:

1) przekazuje prowadzącemu instalację informację o konieczności dostosowania

instalacji, w terminie nie dłuższym niż 4 lata od dnia publikacji w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT, do wymagań określonych

w konkluzjach BAT;

2) wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z wnioskiem o zmianę

pozwolenia w terminie roku od dnia doręczenia wezwania, określając zakres

tego wniosku mający związek ze zmianami wynikającymi z dokonanej

analizy.

5. W decyzji o zmianie pozwolenia wydanej na wniosek, o którym mowa

w ust. 4 pkt 2, organ właściwy do wydania pozwolenia określa termin, nie dłuższy

niż 4 lata od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji

BAT, dostosowania instalacji do nowych wymagań określonych w tej decyzji.

6. Udzielając odstępstwa, o którym mowa w art. 204 ust. 2, organ właściwy do

wydania pozwolenia może określić późniejszy termin dostosowania instalacji do

nowych wymagań.

7. W decyzji o ograniczeniu wydanej na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 5 stosuje

się odpowiednio przepis ust. 5.

8. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, nie stosuje się przepisów

art. 210.

Art. 216. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analizy

pozwolenia zintegrowanego także:

1) co najmniej raz na 5 lat lub

2) jeżeli oddziaływanie instalacji na środowisko zmieniło się w stopniu

wskazującym na konieczność zmiany pozwolenia w części dotyczącej

określonych w nim warunków lub wielkości emisji z danej instalacji, lub

3) jeżeli nastąpiła zmiana w najlepszych dostępnych technikach, pozwalająca na

znaczne zmniejszenie wielkości emisji bez powodowania nadmiernych

kosztów, lub wynika to z potrzeby dostosowania eksploatacji instalacji do

zmian przepisów o ochronie środowiska.

2. Do analizy stosuje się odpowiednio przepisy art. 215 ust. 2 i 3.

2017-02-16

©Telksinoe s. 149/286

3. W przypadku gdy analiza wykazała konieczność zmiany pozwolenia

zintegrowanego, organ właściwy do wydania pozwolenia wzywa prowadzącego

instalację do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia w terminie 6 miesięcy

od dnia wezwania, określając zakres tego wniosku mający związek ze zmianami

wynikającymi z dokonanej analizy.

4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisów art. 210.

Art. 217. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może,

na wniosek prowadzącego instalację lub z urzędu za jego zgodą, wydać nowe

pozwolenie zintegrowane w celu ujednolicenia tekstu obowiązującego pozwolenia,

z uwzględnieniem wszystkich zmian wprowadzonych do tego pozwolenia od dnia

jego wydania.

2. W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy do wydania

pozwolenia:

1) ujednolica tekst pozwolenia;

2) stwierdza wygaśnięcie dotychczasowego pozwolenia.

3. Do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 208,

art. 210 i art. 218.

Art. 217a. 1. Ustalając w pozwoleniu zintegrowanym sposób i częstotliwość

wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi substancjami powodującymi

ryzyko oraz wykonywania pomiarów zawartości tych substancji w wodach

gruntowych, w tym pobierania próbek, o których mowa w art. 211 ust. 6 pkt 4,

uwzględnia się, że:

1) badania zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonuje się co najmniej raz na 10 lat,

2) pomiary zawartości substancji w wodach gruntowych, w tym pobieranie

próbek, wykonuje się co najmniej raz na 5 lat

– o ile takie badania lub pomiary nie opierają się na systematycznej ocenie ryzyka,

o której mowa w art. 211 ust. 6 pkt 4.

2. Badania lub pomiary, o których mowa w ust. 1, wykonuje się:

1) przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a;

2) w sposób umożliwiający ich ilościowe porównanie z wynikami badań

i pomiarów zawartymi w raporcie początkowym, jeżeli taki raport dla danej

instalacji jest wymagany.

2017-02-16

©Telksinoe s. 150/286

3. Prowadzący instalację przekazuje wyniki badań lub pomiarów organowi

właściwemu do wydania pozwolenia w terminie miesiąca od dnia ich wykonania.

Art. 217b. 1. Przed przystąpieniem do zakończenia eksploatacji instalacji, dla

której wymagany był raport początkowy, prowadzący instalację sporządza

i przedkłada organowi właściwemu do wydania pozwolenia raport końcowy

o stanie końcowym zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie

zakładu substancjami powodującymi ryzyko, zwany dalej „raportem końcowym”.

2. Jeżeli prowadzący instalację nie przedłożył raportu końcowego, to

w przypadkach, o których mowa w art. 193 ust. 1 pkt 2, 5, 7 i 8, organ właściwy do

wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego nakłada na

dotychczasowego prowadzącego instalację, dla której wymagany był raport

początkowy, obowiązek sporządzenia i przedłożenia raportu końcowego, określając

termin wykonania tego obowiązku nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia stwierdzenia

wygaśnięcia pozwolenia.

3. Raport końcowy zawiera:

1) informacje na temat planowanego sposobu użytkowania terenu, o ile takie

informacje są dostępne;

2) nazwy substancji powodujących ryzyko, które były wykorzystywane,

produkowane lub uwalniane przez wymagające pozwolenia zintegrowanego

instalacje, położone na terenie zakładu;

3) informacje na temat zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych na

terenie zakładu substancjami powodującymi ryzyko stosowanymi,

produkowanymi lub uwalnianymi przez wymagające pozwolenia

zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu, w tym wyniki badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, oraz pomiarów zawartości

tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek, wykonanych

przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

4. Raport końcowy sporządza się w sposób umożliwiający ilościowe

porównanie zawartych w nim wyników badań i pomiarów z wynikami badań

i pomiarów zawartymi w raporcie początkowym.

Art. 217c. 1. Sporządzając raport początkowy, wykonując badania lub

pomiary, o których mowa w art. 211 ust. 6 pkt 4, oraz sporządzając raport końcowy,

2017-02-16

©Telksinoe s. 151/286

w celu przedstawienia informacji na temat zanieczyszczenia substancjami

powodującymi ryzyko gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie zakładu, ocenę

zanieczyszczenia powierzchni ziemi prowadzi się w sposób określony w przepisach

wydanych na podstawie art. 101a ust. 5.

2. W raporcie początkowym, w dokumentacji badań lub pomiarów oraz

w raporcie końcowym, o których mowa w ust. 1, informacje na temat

zanieczyszczenia substancjami powodującymi ryzyko gleby, ziemi i wód

gruntowych na terenie zakładu przedstawia się w postaci opisu tekstowego,

zestawień tabelarycznych oraz map wskazujących zasięg zanieczyszczenia.

Art. 217d. 1. Jeżeli organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdził

zanieczyszczenie substancjami powodującymi ryzyko gleby, ziemi lub wód

gruntowych na terenie zakładu, przesyła odpowiednio kopię raportu początkowego,

kopię wyników badań lub pomiarów, o których mowa w art. 217a ust. 3, lub kopię

raportu końcowego regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.

2. Ustalając w planie remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 4 lub

art. 101m ust. 2, lub art. 101o ust. 2 ustawy albo w art. 13 ust. 3 pkt 2 lub art. 15

ust. 2 pkt 3, lub art. 17 ust. 2a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu

szkodom w środowisku i ich naprawie, sposób przeprowadzenia remediacji dla

terenu zakładu, na którym jest eksploatowana instalacja wymagająca uzyskania

pozwolenia zintegrowanego oraz wskutek której eksploatacji nastąpiło

zanieczyszczenie, można uwzględnić, że usunięcie zanieczyszczenia zostanie

odłożone do czasu zakończenia eksploatacji instalacji, jeżeli prowadzący instalację

wykaże, że nie stwarza to znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu

środowiska.

3. W przypadku określonym w ust. 2, jako sposób przeprowadzenia remediacji

ustalony w planie remediacji, wskazuje się:

1) planowane działania w celu zapobieżenia lub zmniejszenia dalszego

zanieczyszczenia, w tym działania w celu ograniczenia lub wyeliminowania

emisji zanieczyszczenia lub usunięcia pierwotnego źródła zanieczyszczenia;

2) jeżeli jest taka potrzeba – sposób ograniczenia rozprzestrzeniania się

zanieczyszczenia;

3) sposób kontrolowania zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi w określonym czasie.

2017-02-16

©Telksinoe s. 152/286

4. Przed przystąpieniem do zakończenia eksploatacji instalacji wymagającej

uzyskania pozwolenia zintegrowanego ustala się nowy plan remediacji, na

podstawie odpowiednio art. 101l ust. 4 lub art. 101m ust. 1 pkt 2, lub art. 101o

ust. 2 ustawy albo art. 13 ust. 3 pkt 2 lub art. 15 ust. 1 pkt 2, lub art. 17 ust. 2a

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich

naprawie, którego celem jest doprowadzenie gleby, ziemi i wód gruntowych na

terenie zakładu do stanu:

1) określonego w raporcie początkowym – jeżeli w raporcie początkowym nie

stwierdzono występowania zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód

gruntowych;

2) niestwarzającego znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz środowiska –

jeżeli w raporcie początkowym stwierdzono występowanie zanieczyszczenia

gleby, ziemi lub wód gruntowych.

5. W decyzji ustalającej nowy plan remediacji stwierdza się wygaśnięcie

wcześniejszej decyzji lub jej części w zakresie dotyczącym terenu zakładu.

Art. 218. Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

w postępowaniu, którego przedmiotem jest:

1) wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowej instalacji;

2) wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji;

3) wydanie pozwolenia z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2, lub

jego zmiana polegająca na udzieleniu takiego odstępstwa;

4) wydanie decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego wynikającej z analizy,

o której mowa w art. 216 ust. 1 pkt 2.

Art. 219. 1. W razie możliwości wystąpienia znaczącego transgranicznego

oddziaływania na środowisko na terytorium innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, w przypadku nowej lub istotnie zmienianej instalacji wymagającej

uzyskania pozwolenia zintegrowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu VI

ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

2017-02-16

©Telksinoe s. 153/286

oddziaływania na środowisko, z tym że przez dokumentację, o której mowa

w art. 108 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie się część wniosku o wydanie pozwolenia

zintegrowanego, która umożliwi państwu, na którego terytorium może oddziaływać

instalacja wymagająca uzyskania takiego pozwolenia, ocenę możliwego znaczącego

transgranicznego oddziaływania na środowisko.

2. Właściwy organ przekazuje państwu, o którym mowa w ust. 1, decyzję

udzielającą nowe lub zmienione w wyniku istotnej zmiany instalacji pozwolenie

zintegrowane wraz z uzasadnieniem zawierającym w szczególności:

1) wyniki konsultacji przeprowadzonych przed podjęciem decyzji oraz

wyjaśnienie sposobu ich uwzględnienia w decyzji;

2) wykaz dokumentów referencyjnych BAT istotnych dla danej instalacji lub

działalności;

3) sposób określenia warunków pozwolenia, w tym dopuszczalnych wielkości

emisji, w odniesieniu do najlepszych dostępnych technik oraz wielkości emisji

określonych w konkluzjach BAT.

Rozdział 5

Pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza

Art. 220. 1. Wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji

wymaga pozwolenia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie

wymaga pozwolenia, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej

w instalacjach oraz rodzaje i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z instalacji do

powietrza.

3. Jeżeli w związku z wejściem w życie rozporządzenia, o którym mowa

w ust. 2, wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza:

1) nie będzie wymagać pozwolenia, to pozwolenie wydane na podstawie

dotychczasowych przepisów wygasa z dniem wejścia w życie tego

rozporządzenia;

2) będzie wymagać pozwolenia, a dotychczas pozwolenie nie było wymagane, to

obowiązek posiadania pozwolenia powstaje po upływie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie tego rozporządzenia.

2017-02-16

©Telksinoe s. 154/286

Art. 221. 1. Wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub

pyłów do powietrza, oprócz informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2–4,

powinien także zawierać:

1) czas pracy źródeł powstawania i miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do

powietrza w ciągu roku;

2) określenie wprowadzanych do powietrza rodzajów i ilości gazów lub pyłów

przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa

lub powstającego produktu;

3) opis terenu w zasięgu pięćdziesięciokrotnej wysokości najwyższego miejsca

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, z uwzględnieniem obszarów

poddanych ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie

uzdrowiskowym (Dz. U. poz. 150, z późn. zm.13))14);

4) określenie aerodynamicznej szorstkości terenu;

5) aktualny stan jakości powietrza;

6) określenie warunków meteorologicznych;

7) wyniki obliczeń stanu jakości powietrza, z uwzględnieniem metodyk

modelowania, o których mowa w art. 12, wraz z graficznym przedstawieniem

tych wyników.

8) (uchylony)

1a. (uchylony)

2. Informacje, o których mowa:

1) w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określenie wielkości emisji

w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, wyrażonej w kg/h

i w Mg/rok, a w przypadku instalacji, dla której są ustalone standardy

emisyjne, także w jednostkach, w jakich wyrażone są te standardy;

2) w art. 184 ust. 2 pkt 16, powinny wskazywać usytuowanie stanowisk do

pomiaru wielkości emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do

13)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1987 r. poz. 180, z 1989 r. poz. 192,

z 1990 r. poz. 198, z 1998 r. poz. 1116 oraz z 2000 r. poz. 1268.

14)

Ustawa utraciła moc z dniem 2 października 2005 r. na podstawie art. 65 ustawy z dnia 28 lipca

2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o

gminach uzdrowiskowych (Dz. U. poz. 1399), która weszła w życie z dniem 2 października 2005

2017-02-16

©Telksinoe s. 155/286

powietrza oraz proponowany zakres, metodykę i sposób wykonywania tych

pomiarów.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi wzór wniosku, o którym

mowa w ust. 1, w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia

17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania

publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352).

Art. 222. 1. W razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych

poziomów substancji w powietrzu ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do

wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie niepowodującym przekroczeń:

a) wartości odniesienia substancji w powietrzu,

b) wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wartości

odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:

1) warunki, w jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura

i ciśnienie;

2) oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną jej

identyfikację;

3) okresy, dla których uśrednione są wartości odniesienia;

4) zróżnicowane poziomy substancji w powietrzu dla:

a) terenu kraju z wyłączeniem obszarów ochrony uzdrowiskowej,

b) (uchylona)

c) obszarów ochrony uzdrowiskowej;

5) referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, mogą zostać ustalone:

1) czas obowiązywania wartości odniesienia;

2) warunki uznawania wartości odniesienia za dotrzymane.

5. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, może określić, w drodze rozporządzenia, wartości

odniesienia substancji zapachowych w powietrzu i metody oceny zapachowej

jakości powietrza.

2017-02-16

©Telksinoe s. 156/286

6. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, zostaną ustalone,

zróżnicowane w zależności od przeznaczenia lub sposobu zagospodarowania

terenu:

1) wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu;

2) dopuszczalne częstości przekraczania wartości odniesienia substancji

zapachowych w powietrzu;

3) okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów substancji zapachowych

w powietrzu.

7. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, mogą zostać ustalone:

1) czas obowiązywania wartości odniesienia substancji zapachowych

w powietrzu;

2) zależność wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu lub

dopuszczalnych częstości przekraczania wartości odniesienia substancji

zapachowych w powietrzu od jakości zapachu;

3) rodzaje instalacji, dla których ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do

wprowadzania do powietrza ustala się, uwzględniając wartości odniesienia

substancji zapachowych w powietrzu.

Art. 223. (uchylony)

Art. 224. 1. Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

oprócz wymagań, o których mowa w art. 188, powinno określać:

1) charakterystykę miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

2) usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości emisji w zakresie gazów lub

pyłów wprowadzanych do powietrza.

2. Określając w pozwoleniu warunki, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2,

ustala się rodzaje i ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do

powietrza, wyrażone:

1) w mg/m3 gazów odlotowych w stanie suchym w temperaturze 273 K

i ciśnieniu 101,3 kPa, albo w kg/h, albo w kg na jednostkę wykorzystywanego

surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu – dla każdego źródła

powstawania i miejsca wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

w przypadku gdy dla instalacji albo procesu technologicznego lub operacji

technicznej, prowadzonych w instalacji, są ustalone standardy emisyjne,

2017-02-16

©Telksinoe s. 157/286

wielkość dopuszczalnej emisji wyraża się w pozwoleniu w jednostkach,

w jakich wyrażone są te standardy;

2) w Mg/rok – dla całej instalacji.

3. W pozwoleniu nie określa się wielkości emisji dla tych rodzajów gazów lub

pyłów, które wprowadzone do powietrza ze wszystkich wymagających pozwolenia

instalacji położonych na terenie jednego zakładu nie powodują przekroczenia 10%

dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu albo 10% wartości odniesienia,

uśrednionych dla godziny; w takim przypadku w pozwoleniu wskazuje się rodzaje

gazów i pyłów, których wielkości emisji nie określono.

3a. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do instalacji albo procesu technologicznego

lub operacji technicznej prowadzonych w instalacji, do których stosuje się przepisy

w sprawie standardów emisyjnych w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do

powietrza.

4. Jeżeli dla instalacji albo procesu technologicznego lub operacji technicznej,

prowadzonych w instalacji, są ustalone standardy emisyjne, to w pozwoleniu na

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie określa się dla tej instalacji,

procesu lub operacji innych rodzajów gazów lub pyłów niż objęte standardami;

w pozwoleniu wskazuje się na odstąpienie od określania warunków emisji dla

pozostałych gazów lub pyłów.

Art. 225. 1. Na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości

powietrza, wyznaczonym w ocenie poziomów substancji w powietrzu, o której

mowa w art. 89, przeprowadzonej przez wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska, wydanie pozwolenia na wprowadzanie do powietrza substancji, dla

której standard jakości powietrza został przekroczony, z nowo budowanej instalacji

lub zmienianej w sposób istotny, jest możliwe, jeżeli zostanie zapewniona

odpowiednia redukcja ilości tej substancji wprowadzanej do powietrza z innych

instalacji usytuowanych na obszarze gminy, w której planowana jest budowa nowej

instalacji lub dokonanie istotnej zmiany instalacji.

2. Redukcja ilości substancji, o której mowa w ust. 1, może obejmować

redukcję ilości substancji wprowadzanej do powietrza z instalacji spalania paliw

stałych eksploatowanych w ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez

osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami, usytuowanych na obszarze gminy, w

której planowana jest budowa nowej instalacji lub dokonanie istotnej zmiany

2017-02-16

©Telksinoe s. 158/286

instalacji, poprzez sfinansowanie przez podmiot planujący budowę nowej instalacji

lub istotną zmianę instalacji, trwałej likwidacji instalacji spalania paliw stałych

eksploatowanych w ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby

fizyczne niebędące przedsiębiorcami.

3. Za zgodą organu prowadzącego postępowanie kompensacyjne, redukcja

ilości substancji, o której mowa w ust. 1 i 2, może być dokonana na obszarze gminy

sąsiadującej z gminą, w której planowana jest budowa nowej instalacji lub

dokonanie istotnej zmiany instalacji.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, potwierdzenia redukcji ilości

substancji, dla której standard jakości powietrza został przekroczony,

wprowadzanej do powietrza z instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych w

ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące

przedsiębiorcami, dokonuje w zaświadczeniu wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Zaświadczenie jest wydawane na wniosek podmiotu planującego lub realizującego

budowę nowej instalacji lub istotną zmianę instalacji.

5. Łączna redukcja ilości substancji, o której mowa w ust. 1 i 2, powinna być

o co najmniej 30% większa niż ilość substancji dopuszczona do wprowadzania do

powietrza z nowo zbudowanej instalacji lub z instalacji zmienionej w sposób

istotny.

6. Wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest możliwe, gdy nie

spowoduje to zwiększenia zagrożenia zdrowia ludzi.

Art. 226. 1. Wydanie pozwolenia w przypadku, o którym mowa w art. 225

ust. 1, wymaga przeprowadzenia postępowania kompensacyjnego, o którym mowa

w art. 227–229.

2. Postępowanie kompensacyjne prowadzi się zgodnie z warunkami

określonymi w rozdziałach 2 i 3, z uwzględnieniem zmian wynikających

z niniejszego rozdziału.

Art. 227. 1. W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prowadzący inne

instalacje, którzy wyrazili zgodę na redukcję ilości substancji, dla której standard

jakości powietrza został przekroczony.

2. W przypadku, o którym mowa w art. 225 ust. 2, zamiast osób fizycznych

niebędących przedsiębiorcami eksploatujących instalacje spalania paliw w ramach

2017-02-16

©Telksinoe s. 159/286

zwykłego korzystania ze środowiska, które wyraziły zgodę na trwałą likwidację

tych instalacji, w postępowaniu kompensacyjnym uczestniczy wójt, burmistrz lub

prezydent miasta.

Art. 228. Do wniosku o wszczęcie postępowania kompensacyjnego należy

dołączyć:

1) wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do

powietrza;

2) zgodę uczestników postępowania lub osób fizycznych niebędących

przedsiębiorcami, o których mowa w art. 225 ust. 2, na dokonanie

odpowiedniej redukcji ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla której

standard jakości powietrza został przekroczony;

3) rozliczenie łącznej redukcji ilości substancji dotyczące wszystkich instalacji

objętych postępowaniem kompensacyjnym.

Art. 229. 1. Pozwolenie na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z

instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny jest wykonalne nie

wcześniej niż od dnia, w którym:

1) ostateczne staną się decyzje, o których mowa w ust. 2 – w przypadku gdy

innymi instalacjami, o których mowa w art. 225 ust. 1, są instalacje

wymagające pozwolenia;

2) ostateczne staną się decyzje, o których mowa w ust. 3 – w przypadku gdy

innymi instalacjami, o których mowa w art. 225 ust. 1, są instalacje

niewymagające pozwolenia, które będą eksploatowane po dokonaniu redukcji

ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości

powietrza został przekroczony;

3) redukcja ilości substancji zostanie potwierdzona przez wójta, burmistrza lub

prezydenta miasta w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 225 ust. 4 – w

przypadku gdy innymi instalacjami, o których mowa w art. 225 ust. 1, są

instalacje spalania paliw stałych eksploatowane w ramach zwykłego

korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami;

4) nastąpi trwała likwidacja instalacji – w przypadku gdy innymi instalacjami, o

których mowa w art. 225 ust. 1, są inne niż wymienione w pkt 3 instalacje

niewymagające pozwolenia, które nie będą eksploatowane po dokonaniu

2017-02-16

©Telksinoe s. 160/286

redukcji ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla której standard

jakości powietrza został przekroczony.

2. Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez

odszkodowania pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo

pozwolenie zintegrowane wydane dla innych instalacji objętych postępowaniem

kompensacyjnym, które wymagają pozwolenia, w zakresie, w jakim uczestnicy

postępowania wyrazili zgodę.

3. Organ ochrony środowiska wyda decyzję, o której mowa w art. 154 ust. 1,

uwzględniając redukcję ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla której

standard jakości powietrza został przekroczony, z innych instalacji objętych

postępowaniem kompensacyjnym, które nie wymagają pozwolenia i które będą

eksploatowane po dokonaniu tej redukcji; w przypadku gdy inną instalacją objętą

postępowaniem kompensacyjnym jest instalacja wymagająca zgłoszenia decyzja

wydawana jest po przekazaniu przez prowadzącego tę instalację informacji, o

których mowa w art. 152 ust. 6 pkt 1 lit. c, w związku ze zgodą na udział w

postępowaniu kompensacyjnym.

4. Wnioskodawca oraz organ wydający pozwolenie dla instalacji nowo

budowanej lub zmienianej w sposób istotny są niezwłocznie informowani przez:

1) organy właściwe do wydania decyzji, o których mowa w ust. 2 i 3 – o tym, że

decyzje te stały się ostateczne;

2) wójta, burmistrza lub prezydenta miasta – o wydaniu zaświadczenia, o którym

mowa w art. 225 ust. 4;

3) podmioty uczestniczące w postępowaniu kompensacyjnym, które

zlikwidowały instalacje niewymagające pozwolenia, inne niż osoby fizyczne

niebędące przedsiębiorcami – o tym, że nastąpiła redukcja ilości substancji

wprowadzanej do powietrza poprzez trwałą likwidację instalacji.

5. Jeżeli decyzja o pozwoleniu, wydana w wyniku postępowania

kompensacyjnego, nie stanie się wykonalna w terminie dwóch lat od jej wydania,

organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza jej wygaśnięcie.

Rozdział 6

(uchylony)

2017-02-16

©Telksinoe s. 161/286

Rozdział 7

(uchylony)

DZIAŁ IVA

Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń

Art. 236a. 1. Tworzy się Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu

Zanieczyszczeń, zwany dalej „Krajowym Rejestrem”, będący elementem

Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, o którym mowa

w rozporządzeniu (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania

i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG

i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 33 z 04.02.2006, str. 1), zwanym dalej

„rozporządzeniem 166/2006”.

2. Krajowy Rejestr jest prowadzony przez Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska.

Art. 236b. 1. Prowadzący instalację, obejmującą co najmniej jeden z rodzajów

działalności określonych w załączniku nr I do rozporządzenia 166/2006, w terminie

do dnia 31 marca roku następującego po danym roku sprawozdawczym, przekazuje

do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sprawozdanie zawierające dane

o przekroczeniu obowiązujących wartości progowych dla uwolnień i transferów

zanieczyszczeń oraz transferów odpadów określonych w rozporządzeniu 166/2006.

1a. W przypadku zlecania przez prowadzącego instalację, o którym mowa

w ust. 1, usług związanych z eksploatacją instalacji innemu podmiotowi, w tym

w zakresie świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu instalacji,

czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw,

usługobiorca przekazuje prowadzącemu instalację niezbędne informacje potrzebne

do sporządzenia sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ocenia jakość dostarczonych

przez prowadzących instalacje danych, w szczególności pod względem ich

kompletności, spójności i wiarygodności.

3. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje do Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska dane niezbędne do tworzenia Krajowego Rejestru,

2017-02-16

©Telksinoe s. 162/286

w terminie do dnia 30 września roku następującego po danym roku

sprawozdawczym.

4. (uchylony)

5. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia

kompletności i przejrzystości informacji, określi, w drodze rozporządzenia, wzór

formularza sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, oraz formę przedkładania

i wymagane techniki przedkładania tego sprawozdania.

Art. 236c. 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji

Europejskiej sprawozdanie, według wzoru określonego w załączniku nr III do

rozporządzenia 166/2006, w terminie 15 miesięcy po upływie danego roku

sprawozdawczego.

2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska co 3 lata przekazuje Komisji

Europejskiej raport, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia 166/2006.

Art. 236d. 1. W przypadku niewypełnienia obowiązku, o którym mowa

w art. 236b ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na

prowadzącego instalację, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

2. W przypadku niezapewnienia przez prowadzącego instalację jakości

przekazywanych danych pod względem ich kompletności, spójności lub

wiarygodności wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na

prowadzącego instalację, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości 5000 zł.

3. Karę pieniężną wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja,

o której mowa w ust. 1 i 2, stała się ostateczna.

4. W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2,

stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –

Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

DZIAŁ V

Przeglądy ekologiczne

Art. 237. W razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość

negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska

może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający

ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.

2017-02-16

©Telksinoe s. 163/286

Art. 238. Przegląd ekologiczny instalacji, która jest kwalifikowana jako

przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko

w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko, powinien zawierać:

1) opis obejmujący:

a) rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji wraz z informacją o jej stanie

technicznym,

b) powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego,

c) rodzaj technologii,

d) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania

instalacji obiekty mieszkalne i użyteczności publicznej,

e) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania

instalacji zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków

i opiece nad zabytkami,

f) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania

instalacji obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów

ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy – Prawo wodne

oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym;

2) określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również

w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;

3) opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na

środowisko;

4) porównanie wykorzystywanej technologii z technologią spełniającą

wymagania, o których mowa w art. 143;

5) wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru

ograniczonego użytkowania, określenie granic takiego obszaru, ograniczeń

w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących

obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich;

6) zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych

w przeglądzie;

7) nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd.

2017-02-16

©Telksinoe s. 164/286

Art. 239. W decyzji, o której mowa w art. 237, organ właściwy do jej wydania

może:

1) ograniczyć zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego;

2) wskazać metody badań i studiów.

Art. 240. Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko

wynika z funkcjonowania instalacji, która nie jest kwalifikowana jako

przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko

w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko, organ właściwy do nałożenia obowiązku

sporządzenia przeglądu ekologicznego określa, które z wymagań wymienionych

w art. 238 należy spełnić, sporządzając przegląd.

Art. 241. 1. Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko

wynika z działalności podmiotu korzystającego ze środowiska innej niż

eksploatacja instalacji, art. 237, 239 pkt 2 i art. 240 stosuje się odpowiednio.

2. Jeżeli przegląd ekologiczny dotyczy drogi, linii kolejowej, linii

tramwajowej, lotniska lub portu, obowiązek sporządzenia przeglądu spoczywa na

zarządzających tymi obiektami.

Art. 241a. Jeżeli dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru

ograniczonego użytkowania, do przeglądu ekologicznego powinna być załączona

poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym

przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie obszaru

ograniczonego użytkowania.

Art. 242. 1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, dodatkowe wymagania, jakie powinien spełniać przegląd

ekologiczny dla poszczególnych rodzajów instalacji.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

szczegółowe wymagania odnośnie do:

1) formy sporządzania przeglądu;

2) zakresu zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w przeglądzie;

3) rodzaju dokumentów, z których informacje powinny zostać uwzględnione

w przeglądzie.

2017-02-16

©Telksinoe s. 165/286

TYTUŁ IV

Poważne awarie

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 243. Ochrona środowiska przed poważną awarią, zwaną dalej „awarią”,

oznacza zapobieganie zdarzeniom mogącym powodować awarię oraz ograniczanie

jej skutków dla ludzi i środowiska.

Art. 243a. Ilekroć w przepisach niniejszego tytułu jest mowa o:

1) efekcie domina – rozumie się przez to potencjalne oddziaływanie instalacji lub

zakładów, których zlokalizowanie może zwiększyć prawdopodobieństwo

wystąpienia awarii lub pogłębić jej skutki, w szczególności ze względu na

skoncentrowanie posiadanych rodzajów i ilości składowanych substancji

niebezpiecznych, a także ze względu na położenie geograficzne;

2) składowanej substancji niebezpiecznej – rozumie się przez to substancję

niebezpieczną pozostającą pod nadzorem zakładu lub przechowywaną na jego

terenie;

3) uruchomieniu zakładu lub jego części – rozumie się przez to moment

rozpoczęcia eksploatacji położonych na terenie zakładu instalacji lub

urządzeń, w których znajduje się lub może znajdować się substancja

niebezpieczna w ilości decydującej o zaliczeniu zakładu do zakładu o

zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej

awarii przemysłowej;

4) zakładzie nowym – rozumie się przez to:

a) zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym ryzyku wystąpienia

poważnej awarii przemysłowej, uruchomiony dnia 1 czerwca 2015 r. albo

po tej dacie,

b) zakład niebędący zakładem o zwiększonym ryzyku lub zakładem o

dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakład o

zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który

z dniem 1 czerwca 2015 r. albo po tej dacie staje się zakładem o dużym

ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ze względu na zmiany

2017-02-16

©Telksinoe s. 166/286

w instalacjach lub działalności powodujące zmianę w ilości lub rodzaju

substancji niebezpiecznych,

c) zakład niebędący zakładem o zwiększonym ryzyku lub zakładem o

dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakład o

dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który z dniem

1 czerwca 2015 r. albo po tej dacie staje się zakładem o zwiększonym

ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ze względu na zmiany

w instalacjach lub działalności powodujące zmianę w ilości lub rodzaju

substancji niebezpiecznych;

5) zakładzie innym – rozumie się przez to:

a) zakład niebędący zakładem o zwiększonym ryzyku lub zakładem o

dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który z

powodów innych niż określone dla zakładu nowego z dniem 1 czerwca

2015 r. albo po tej dacie staje się zakładem o zwiększonym ryzyku lub

zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,

b) zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej, który z powodów innych niż określone dla zakładu

nowego z dniem 1 czerwca 2015 r. albo po tej dacie staje się zakładem o

dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,

c) zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który

z powodów innych niż określone dla zakładu nowego z dniem 1 czerwca

2015 r. albo po tej dacie staje się zakładem o zwiększonym ryzyku

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;

6) zakładzie sąsiednim – rozumie się przez to każdy zakład zlokalizowany w

takiej odległości od innego zakładu, która zwiększa prawdopodobieństwo i

skutki awarii;

7) zagrożeniu – rozumie się przez to samoistną właściwość substancji

niebezpiecznej lub warunki fizyczne, które mogą spowodować negatywne

skutki dla zdrowia ludzi lub środowiska;

8) znajdowaniu się w zakładzie substancji niebezpiecznych – rozumie się przez

to faktyczną lub przewidywaną obecność substancji niebezpiecznych w

zakładzie lub substancji niebezpiecznych, które mogą powstać podczas utraty

kontroli nad procesami, w tym magazynowaniem, w odniesieniu do każdej

2017-02-16

©Telksinoe s. 167/286

instalacji w zakładzie, w ilościach decydujących o zaliczeniu zakładu do

zakładu o zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku wystąpienia

poważnej awarii przemysłowej.

Art. 244. Prowadzący zakład, którego działalność może być przyczyną

wystąpienia awarii, podmiot transportujący substancje niebezpieczne oraz organy

administracji są obowiązani do ochrony środowiska przed awariami.

Art. 245. 1. Każdy, kto zauważy wystąpienie awarii, jest obowiązany

niezwłocznie zawiadomić o tym osoby znajdujące się w strefie zagrożenia oraz

jednostkę organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej albo Policji albo wójta,

burmistrza lub prezydenta miasta.

2. Organy administracji w trybie i na zasadach określonych w dekrecie z dnia

23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych (Dz. U.

poz. 93, z późn. zm.15)) mogą wprowadzić obowiązek świadczeń osobistych

i rzeczowych w celu prowadzenia akcji na rzecz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz

środowiska przed skutkami awarii.

Art. 246. 1. W razie wystąpienia awarii wojewoda, poprzez komendanta

wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska, podejmie działania i zastosuje środki niezbędne do usunięcia awarii

i jej skutków, określając w szczególności związane z tym obowiązki organów

administracji i podmiotów korzystających ze środowiska.

2. O podjętych działaniach wojewoda informuje marszałka województwa.

Art. 247. 1. W razie wystąpienia awarii wojewódzki inspektor ochrony

środowiska może w drodze decyzji:

1) zarządzić przeprowadzenie właściwych badań dotyczących przyczyn,

przebiegu i skutków awarii;

2) wydać zakazy lub ograniczenia w korzystaniu ze środowiska.

2. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

15)

Zmiany wymienionego dekretu zostały ogłoszone w Dz. U. z 1959 r. poz. 167, z 1970 r.

poz. 138, z 1983 r. poz. 200, z 1996 r. poz. 496, z 1998 r. poz. 668 oraz z 2007 r. poz. 590.

2017-02-16

©Telksinoe s. 168/286

3. Jeżeli charakter awarii uzasadnia konieczność podjęcia szybkich działań,

a w szczególności gdy ich zaniechanie mogłoby spowodować zwiększenie

zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub bezpośrednie zagrożenie pogorszenia stanu

środowiska w znacznych rozmiarach, decyzja może być ogłoszona ustnie,

a informacja o tym zaprotokołowana.

4. Na wniosek zobowiązanego decyzję ogłoszoną ustnie doręcza się na piśmie

niezwłocznie, gdy jest to możliwe; wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od

ogłoszenia decyzji.

5. W zakresie egzekwowania obowiązków wynikających z decyzji, o której

mowa w ust. 1, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska przysługuje

uprawnienie egzekwowania ustnych poleceń w granicach określonych ustawą

z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.

z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm.16)).

DZIAŁ II

Instrumenty prawne służące przeciwdziałaniu poważnej awarii przemysłowej

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 248. 1. Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej, zwanej dalej „awarią przemysłową”, w zależności od rodzaju,

kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za

zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej „zakładem

o zwiększonym ryzyku”, albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii, zwany

dalej „zakładem o dużym ryzyku”.

2. Do zakładu, w którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji

niebezpiecznej, lub do zakładu, w którym powstanie tej substancji jest możliwe

w trakcie procesu przemysłowego, przepis ust. 1 stosuje się w zależności od

przewidywanej ilości substancji niebezpiecznej mogącej znaleźć się w zakładzie.

2a. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:

16)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 87,

211, 218, 396, 539, 774, 978, 1269, 1311, 1322, 1419 i 1649 oraz z 2016 r. poz. 195.

2017-02-16

©Telksinoe s. 169/286

1) komórek i jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony

Narodowej albo przez niego nadzorowanych;

2) transportu drogowego, kolejowego, wodnego śródlądowego, morskiego lub

powietrznego substancji niebezpiecznych i bezpośredniego związanego z nim

tymczasowego ich składowania poza terenem zakładów, z uwzględnieniem

załadunku i rozładunku oraz transportu do i z doków, nabrzeży i stacji

rozrządowych;

3) poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin ze złóż, z wyjątkiem

ich składowania i magazynowania oraz chemicznych i cieplnych procesów

przetwarzania tych kopalin;

4) składowisk odpadów oraz składowania i magazynowania odpadów, z

wyjątkiem odpadów niebezpiecznych stanowiących substancje niebezpieczne

określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 oraz powiązanych z

tymi operacjami chemicznych i cieplnych procesów przetwarzania tych

odpadów;

5) zagrożeń spowodowanych promieniowaniem jonizującym generowanym

przez substancje;

6) poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin ze złóż na obszarach

morskich;

7) magazynowania gazu w podziemnych obiektach morskich, obejmujących

zarówno przeznaczone do tego obiekty magazynowe, jak i obiekty, w których

prowadzi się również poszukiwania i eksploatację kopalin, w tym

węglowodorów;

8) transportu substancji niebezpiecznych rurociągami, z uwzględnieniem

pompowni, znajdującymi się poza zakładami o zwiększonym ryzyku lub

zakładami o dużym ryzyku.

2b. W przypadku składowania rtęci metalicznej w postaci odpadu przez co

najmniej rok przepisu ust. 2a pkt 4 nie stosuje się.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych,

decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku lub zakładu

o dużym ryzyku, z uwzględnieniem:

2017-02-16

©Telksinoe s. 170/286

1) kryteriów kwalifikowania substancji do kategorii substancji stwarzających

zagrożenia:

a) dla zdrowia,

b) fizyczne,

c) dla środowiska,

d) pozostałe,

2) nazw i oznaczeń numerycznych substancji niebezpiecznych decydujących o

zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym

ryzyku

– kierując się potrzebą zapewnienia właściwej kwalifikacji zakładów ze względu na

stwarzane przez nie zagrożenia wystąpienia awarii przemysłowej.

4. (uchylony)

Rozdział 2

Obowiązki prowadzącego zakład stwarzający zagrożenie

wystąpienia awarii przemysłowej

Art. 249. Każdy, kto zamierza prowadzić lub prowadzi zakład o zwiększonym

ryzyku lub o dużym ryzyku, jest obowiązany do zapewnienia, aby zakład ten był

zaprojektowany, wykonany, prowadzony i likwidowany w sposób zapobiegający

awariom przemysłowym i ograniczający ich skutki dla ludzi oraz środowiska.

Art. 250. 1. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku

jest obowiązany do zgłoszenia zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży

Pożarnej.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać następujące dane:

1) oznaczenie prowadzącego zakład oraz kierującego zakładem, ich adresy

zamieszkania lub siedziby; przez kierującego zakładem rozumie się osobę

zarządzającą zakładem w imieniu prowadzącego zakład;

2) adres zakładu;

2a) adres strony internetowej zakładu;

3) informację o tytule prawnym;

4) charakter prowadzonej lub planowanej działalności zakładu lub instalacji;

5) rodzaj instalacji i istniejące systemy zabezpieczeń;

2017-02-16

©Telksinoe s. 171/286

6) rodzaj i ilość substancji niebezpiecznej, w tym składowanej substancji

niebezpiecznej, uwzględnianych przy zaliczaniu zakładu do zakładu o

zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku oraz charakterystykę

fizykochemiczną, pożarową i toksyczną tych substancji;

7) charakterystykę terenu w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, ze szczególnym

uwzględnieniem czynników mogących przyczynić się do zwiększenia

zagrożenia awarią przemysłową lub pogłębienia jej skutków, w tym – jeżeli są

dostępne – informacje dotyczące zakładów sąsiednich i obiektów, które nie są

zakładami o zwiększonym ryzyku lub zakładami o dużym ryzyku oraz

obszarów i zabudowań, które mogą być źródłem zagrożeń lub zwiększać

ryzyko ich wystąpienia lub pogłębiać skutki awarii przemysłowej lub nasilić

efekt domina.

3. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć dokument

potwierdzający, że zgłaszający jest upoważniony do występowania w obrocie

prawnym, jeżeli prowadzący zakład nie jest osobą fizyczną.

4. Prowadzący zakład jest obowiązany do dokonania zgłoszenia, o którym

mowa w ust. 1, w następujących terminach:

1) co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego

części;

2) w terminie roku od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu o zwiększonym

ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku.

5. Każdą istotną zmianę ilości lub rodzaju substancji niebezpiecznej albo jej

charakterystyki fizykochemicznej, pożarowej i toksycznej, zmianę technologii lub

profilu produkcji oraz zmianę, która mogłaby mieć poważne skutki związane z

ryzykiem awarii, w stosunku do danych zawartych w zgłoszeniu, o którym mowa w

ust. 1, zgłasza się właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej w terminie co

najmniej 30 dni przed dniem jej wprowadzenia.

6. (uchylony)

7. Istotną zmianę rodzaju substancji lub jej charakterystyki fizykochemicznej,

pożarowej i toksycznej stanowi zmiana, która wiąże się z zaliczeniem do innej

kategorii substancji niebezpiecznych w stosunku do danych przedstawionych

w zgłoszeniu.

2017-02-16

©Telksinoe s. 172/286

8. Prowadzący zakład jest obowiązany zgłosić właściwemu organowi

Państwowej Straży Pożarnej termin przewidywanego zakończenia eksploatacji

instalacji lub zamknięcia zakładu co najmniej 30 dni przed dniem jego zamknięcia.

8a. Termin przewidywanej zmiany oznaczenia prowadzącego zakład lub

kierującego zakładem, prowadzący zakład jest obowiązany zgłosić właściwemu

organowi Państwowej Straży Pożarnej co najmniej 30 dni przed dniem jej

wprowadzenia.

9. Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, 5, 8 i 8a, prowadzący zakład

przekazuje równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska.

Art. 251. 1. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym

ryzyku sporządza program zapobiegania poważnym awariom przemysłowym,

zwany dalej „programem zapobiegania awariom”.

2. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym ryzyku

wdraża program zapobiegania awariom za pomocą systemu zarządzania

bezpieczeństwem, gwarantującego odpowiedni do zagrożeń poziom ochrony ludzi

i środowiska, stanowiącego element ogólnego systemu zarządzania zakładem.

3. Program zapobiegania awariom uwzględnia zagrożenia awariami

przemysłowymi i złożoność organizacji w zakładzie.

4. Program zapobiegania awariom zawiera:

1) ogólne cele i zasady działania prowadzącego zakład;

2) wskazanie zadań i odpowiedzialności kierownictwa zakładu, w zakresie

kontroli zagrożeń awariami przemysłowymi oraz zapewnienia odpowiedniego

do zagrożeń poziomu ochrony ludzi i środowiska;

3) określenie prawdopodobieństwa zagrożenia awarią przemysłową;

4) zasady zapobiegania awarii przemysłowej w celu poprawy bezpieczeństwa;

5) zasady zwalczania skutków awarii przemysłowej;

6) określenie sposobów ograniczenia skutków awarii przemysłowej dla ludzi i

środowiska w przypadku jej zaistnienia;

7) określenie częstotliwości przeprowadzania analiz programu zapobiegania

awariom w celu oceny jego aktualności i skuteczności.

5. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym ryzyku

przedkłada program zapobiegania awariom właściwemu organowi Państwowej

2017-02-16

©Telksinoe s. 173/286

Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w

następujących terminach:

1) co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego

części;

2) roku od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu o zwiększonym ryzyku lub

zakładu o dużym ryzyku.

6. Program zapobiegania awariom podlega zmianom, jeżeli potrzebę zmiany

uzasadniają względy bezpieczeństwa wynikające ze zmiany stanu faktycznego,

postępu naukowo-technicznego lub analizy zaistniałych awarii przemysłowych.

7. Program zapobiegania awariom podlega, co najmniej raz na 5 lat, analizie

i uzasadnionym zmianom.

8. Jeżeli prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym

ryzyku nie dokonuje zmian, o których mowa w ust. 6 i 7, właściwy organ

Państwowej Straży Pożarnej wzywa do zmiany programu zapobiegania awariom,

wyznaczając termin dokonania zmian.

Art. 252. 1. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym

ryzyku jest obowiązany do opracowania i wdrożenia systemu zarządzania

bezpieczeństwem, gwarantującego odpowiedni do zagrożeń poziom ochrony ludzi

i środowiska, stanowiącego element ogólnego systemu zarządzania zakładem.

2. System zarządzania bezpieczeństwem uwzględnia zagrożenia awariami

przemysłowymi i złożoność organizacji w zakładzie oraz jest oparty na ocenie

ryzyka.

3. System zarządzania bezpieczeństwem obejmuje strukturę organizacyjną,

zakres odpowiedzialności, procedury, procesy oraz zasoby konieczne do określenia

oraz wdrożenia programu zapobiegania awariom.

4. W systemie zarządzania bezpieczeństwem należy uwzględnić:

1) określenie, na wszystkich poziomach organizacji, obowiązków pracowników

odpowiedzialnych za działania na wypadek awarii przemysłowej, a także

środków podjętych w celu uświadomienia potrzeby ciągłego doskonalenia;

2) określenie programu szkoleniowego oraz zapewnienie szkoleń dla

pracowników, o których mowa w pkt 1, oraz dla innych osób pracujących w

zakładzie, w tym podwykonawców;

2017-02-16

©Telksinoe s. 174/286

3) funkcjonowanie mechanizmów umożliwiających systematyczną analizę

zagrożeń awarią przemysłową oraz prawdopodobieństwa jej wystąpienia;

4) instrukcje bezpiecznego funkcjonowania instalacji, w której znajduje się

substancja niebezpieczna, przewidziane dla normalnej eksploatacji instalacji,

a także konserwacji i czasowych przerw w ruchu;

5) instrukcje sposobu postępowania w razie konieczności dokonania zmian w

procesie przemysłowym;

6) systematyczną analizę przewidywanych sytuacji mogących prowadzić do

awarii przemysłowych;

7) prowadzenie, z uwzględnieniem najlepszych dostępnych praktyk, monitoringu

funkcjonowania instalacji, w której znajduje się substancja niebezpieczna,

umożliwiającego podejmowanie działań korekcyjnych w przypadku

wystąpienia zjawisk stanowiących odstępstwo od normalnej eksploatacji

instalacji, w tym związanych ze zużyciem instalacji i korozją jej elementów;

8) systematyczną ocenę programu zapobiegania awariom oraz systemu

zarządzania bezpieczeństwem, prowadzoną z punktu widzenia ich aktualności

i skuteczności ze wskazaniem sposobu jej dokumentowania i zatwierdzania;

9) analizę wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego – w przypadku zakładu

o dużym ryzyku.

Art. 253. 1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do

opracowania raportu o bezpieczeństwie.

2. Raport o bezpieczeństwie powinien wykazać, że:

1) prowadzący zakład o dużym ryzyku jest przygotowany do stosowania

programu zapobiegania awariom i do zwalczania awarii przemysłowych;

2) zakład spełnia warunki do wdrożenia systemu bezpieczeństwa, o którym

mowa w art. 252;

3) zostały przeanalizowane możliwości wystąpienia awarii przemysłowej

i podjęto środki konieczne do zapobieżenia im;

4) zostały zachowane zasady bezpieczeństwa oraz prawidłowego projektowania,

wykonania i utrzymywania instalacji, w tym magazynów, urządzeń,

z wyłączeniem środków transportu, i infrastruktury, związanej z działaniem

mogącym powodować ryzyko wystąpienia awarii;

2017-02-16

©Telksinoe s. 175/286

5) został opracowany wewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy oraz dostarczono

komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej informacje do

opracowania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego;

6) zawarto w nim niezbędne informacje dla celów planowania i

zagospodarowania przestrzennego.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania,

jakim powinien odpowiadać raport o bezpieczeństwie zakładu o dużym ryzyku.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) forma sporządzenia raportu;

2) zakres zagadnień, które powinny zostać w raporcie określone i ocenione;

3) zakres terytorialny raportu;

4) rodzaje dokumentów, z których informacje powinny zostać uwzględnione

w raporcie.

Art. 254. 1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do

przedłożenia raportu o bezpieczeństwie komendantowi wojewódzkiemu

Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w

następujących terminach:

1) co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego

części;

2) 2 lat od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu o dużym ryzyku.

2. Prowadzący zakład o dużym ryzyku wnosi opłatę za zatwierdzenie raportu

o bezpieczeństwie i opłatę za zatwierdzenie zmian w raporcie o bezpieczeństwie

zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2015 r.

poz. 783, z późn. zm.17)).

Art. 255. 1. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku może uruchomić

zakład lub jego część albo dokonać zmiany, o której mowa w art. 258 ust. 1, po

pozytywnym zaopiniowaniu przez komendanta powiatowego (miejskiego)

17)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1358,

1607, 1649, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65 i 195.

2017-02-16

©Telksinoe s. 176/286

Państwowej Straży Pożarnej programu zapobiegania awariom albo zmian tego

programu.

2. Prowadzący zakład o dużym ryzyku może uruchomić zakład lub jego część

albo dokonać zmiany, o której mowa w art. 257 ust. 1, po pozytywnym

zaopiniowaniu przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej

programu zapobiegania awariom i wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego

albo ich zmian oraz po zatwierdzeniu przez ten organ raportu o bezpieczeństwie

albo zmian tego raportu.

Art. 256. 1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku, co najmniej raz na 5 lat,

dokonuje analizy raportu o bezpieczeństwie i wprowadza w nim uzasadnione

zmiany.

2. Prowadzący zakład o dużym ryzyku zmienia raport o bezpieczeństwie,

jeżeli:

1) potrzebę zmiany uzasadniają względy bezpieczeństwa wynikające ze zmiany

stanu faktycznego, postępu naukowo-technicznego lub analizy zaistniałych

awarii przemysłowych, z uwzględnieniem awarii przemysłowych, które

wystąpiły w danym zakładzie, oraz, jeżeli jest to zasadne, zdarzeń mogących

prowadzić do awarii przemysłowej;

2) wynika to z analizy realizacji lub przećwiczenia wewnętrznego lub

zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.

3. Jeżeli prowadzący zakład o dużym ryzyku nie dokonuje zmian, o których

mowa w ust. 1 i 2, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, w drodze

decyzji, wzywa do zmiany raportu o bezpieczeństwie, wyznaczając termin

dokonania zmian oraz przedłożenia zmienionego raportu lub jego zmienionej

części.

Art. 257. 1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku, przed dokonaniem zmian

w zakładzie, instalacji, w tym w magazynie, procesie przemysłowym lub zmian

rodzaju, właściwości lub ilości znajdujących się w zakładzie substancji

niebezpiecznych mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią

przemysłową lub zaliczenie zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku, jest

obowiązany do przeprowadzenia analizy zgłoszenia, o którym mowa w art. 250 ust.

1, programu zapobiegania awariom, systemu zarządzania bezpieczeństwem, raportu

2017-02-16

©Telksinoe s. 177/286

o bezpieczeństwie oraz wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego i

wprowadzenia w nich, w razie potrzeby, zmian.

2. Przed dokonaniem zmian, o których mowa w ust. 1, prowadzący zakład o

dużym ryzyku, z uwzględnieniem art. 255 ust. 2, jest obowiązany do przedłożenia

komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej zmienionych:

zgłoszenia, programu zapobiegania awariom, raportu o bezpieczeństwie oraz

wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.

3. Prowadzący zakład o dużym ryzyku przekazuje również zmienione:

zgłoszenie, program zapobiegania awariom i raport o bezpieczeństwie, o których

mowa w ust. 2, do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Art. 258. 1. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku, przed dokonaniem

zmian w zakładzie, instalacji, w tym w magazynie, procesie przemysłowym lub

zmian rodzaju, właściwości lub ilości znajdujących się w zakładzie substancji

niebezpiecznych mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią

przemysłową lub zaliczenie zakładu do zakładu o dużym ryzyku, jest obowiązany

do przeprowadzenia analizy zgłoszenia, o którym mowa w art. 250 ust. 1, programu

zapobiegania awariom oraz systemu zarządzania bezpieczeństwem i wprowadzenia

w nich, w razie potrzeby, zmian.

2. Przed dokonaniem zmian, o których mowa w ust. 1, prowadzący zakład

o zwiększonym ryzyku, z uwzględnieniem art. 255 ust. 1, jest obowiązany do

przedłożenia komendantowi powiatowemu (miejskiemu) Państwowej Straży

Pożarnej zmienionych: zgłoszenia oraz programu zapobiegania awariom.

3. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku przekazuje również zmienione:

zgłoszenie i program zapobiegania awariom, o których mowa w ust. 2, do

wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Art. 259. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku, zakład o dużym ryzyku

oraz zakład niebędący zakładem o zwiększonym ryzyku lub zakładem o dużym

ryzyku, będące zakładami sąsiednimi, współpracują w zakresie wzajemnego

informowania się o czynnikach mogących przyczynić się do zwiększenia zagrożenia

awarią przemysłową lub pogłębienia jej skutków, lub powodować wystąpienie

efektu domino.

2017-02-16

©Telksinoe s. 178/286

Art. 260. 1. W celu zapobiegania, zwalczania i ograniczania skutków awarii

przemysłowej opracowuje się wewnętrzny i zewnętrzny plan operacyjno-

-ratowniczy.

2. Plany operacyjno-ratownicze zawierają w szczególności:

1) zakładane działania służące ograniczeniu skutków awarii przemysłowej dla

ludzi i środowiska;

2) propozycje metod i środków służących ochronie ludzi i środowiska przed

skutkami awarii przemysłowej;

3) informację o występujących zagrożeniach, podjętych środkach

zapobiegawczych i o działaniach, które będą podjęte w przypadku wystąpienia

awarii przemysłowej, przedstawianą społeczeństwu i właściwym organom

Państwowej Straży Pożarnej, wojewodzie, wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska, regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska,

staroście, wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta;

4) wskazanie sposobów usunięcia skutków awarii przemysłowej i przywrócenia

środowiska do stanu poprzedniego, a w przypadku gdy nie jest to możliwe –

sposobów usunięcia zagrożenia dla zdrowia ludzi i stanu środowiska;

5) wskazanie sposobów zapobiegania transgranicznym skutkom awarii

przemysłowej.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw środowiska,

ministrem właściwym do spraw administracji publicznej oraz Ministrem Obrony

Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinny

odpowiadać wewnętrzne i zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze, kierując się

potrzebą zapewnienia jednolitych zasad planowania ratowniczego.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) forma sporządzenia planów;

2) zakres zagadnień, które powinny zostać określone, ocenione i ustalone;

3) zakres terytorialny planów.

Art. 261. 1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do:

1) opracowania wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, a w razie

zagrożenia awarią przemysłową lub jej wystąpienia – do niezwłocznego

przystąpienia do jego realizacji;

2017-02-16

©Telksinoe s. 179/286

2) dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej

informacji niezbędnych do opracowania zewnętrznego planu operacyjno-

-ratowniczego, z uwzględnieniem transgranicznych skutków awarii

przemysłowych;

3) pokrycia kosztów opracowania i zmiany zewnętrznego planu operacyjno-

-ratowniczego.

2. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do przedłożenia

komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej wewnętrznego planu

operacyjno-ratowniczego w następujących terminach:

1) co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego

części;

2) 2 lat od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu o dużym ryzyku.

2a. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do dostarczenia

komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej informacji, o których

mowa w ust. 1 pkt 2, w następujących terminach:

1) co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego

części;

2) 2 lat od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu o dużym ryzyku.

3. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do przeprowadzania

analizy i przećwiczenia realizacji wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego co

najmniej raz na 3 lata, w celu jego aktualizacji i dokonania w nim uzasadnionych

zmian; w szczególności należy brać pod uwagę zmiany wprowadzone w instalacji,

w sposobie funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy

dotyczącej zapobiegania, zwalczania i usuwania skutków awarii przemysłowej,

a także postęp naukowo-techniczny.

4. Prowadzący zakład o dużym ryzyku niezwłocznie zawiadamia komendanta

wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska o przeprowadzonej analizie wewnętrznego planu operacyjno-

-ratowniczego i o jej rezultatach.

5. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do:

1) dostarczania informacji, co najmniej raz na 5 lat, na temat środków

bezpieczeństwa i sposobu postępowania w przypadku wystąpienia awarii

przemysłowych jednostkom organizacyjnym systemu oświaty i pomocy

2017-02-16

©Telksinoe s. 180/286

społecznej, podmiotom leczniczym oraz obiektom określonym w wykazie

zamieszczonym w wewnętrznym planie operacyjno-ratowniczym zakładu, o

którym mowa w art. 260 ust. 1, oraz innym podmiotom i instytucjom służącym

społeczeństwu, które mogą zostać dotknięte skutkami tych awarii, oraz

udostępniania tych informacji społeczeństwu oraz zakładom sąsiednim;

2) weryfikowania informacji, o których mowa w pkt 1, co najmniej raz na 3 lata

i, gdy jest to konieczne, ich uaktualniania, w szczególności w przypadku

dokonania zmian, o których mowa w art. 257 ust. 1.

6. Obowiązki określone w ust. 5 realizuje się przez:

1) udostępnienie informacji na stronie internetowej zakładu;

2) ogłoszenie informacji w siedzibie zakładu;

3) przekazywanie informacji wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta

właściwemu ze względu na lokalizację zakładu;

4) poinformowanie, w szczególności w formie pisemnej lub elektronicznej,

jednostek, podmiotów oraz instytucji, o których mowa w ust. 5 pkt 1,

o udostępnieniu, ogłoszeniu i przekazaniu informacji w sposób, o którym

mowa w pkt 1–3.

7. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzyskaniu informacji, o których

mowa w ust. 5 pkt 1, podaje je do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo

przyjęty na danym terenie.

8. Informacje, o których mowa w ust. 5 pkt 1, powinny być zrozumiałe dla

przeciętnego odbiorcy.

Art. 261a. 1. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym

ryzyku jest obowiązany do podania do publicznej wiadomości:

1) oznaczenia prowadzącego zakład;

2) potwierdzenia, że zakład podlega przepisom w zakresie przeciwdziałania

awariom przemysłowym oraz że prowadzący dokonał zgłoszenia, o którym

mowa w art. 250 ust. 1, właściwym organom i przekazał im program

zapobiegania awariom;

3) opisu działalności zakładu;

4) charakterystyki składowanych substancji niebezpiecznych decydujących o

zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym

2017-02-16

©Telksinoe s. 181/286

ryzyku, z uwzględnieniem ich nazw lub kategorii oraz zagrożeń, jakie

powodują;

5) informacji dotyczących sposobów ostrzegania i postępowania społeczeństwa

w przypadku wystąpienia awarii przemysłowej, uzgodnionych z właściwymi

organami Państwowej Straży Pożarnej.

2. Prowadzący zakład o dużym ryzyku podaje również do publicznej

wiadomości:

1) informacje o opracowaniu i przedłożeniu właściwym organom raportu

o bezpieczeństwie;

2) informacje dotyczące głównych scenariuszy awarii przemysłowej oraz

środków bezpieczeństwa, które zostaną podjęte w przypadku wystąpienia

awarii.

3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2:

1) udostępnia się na stronie internetowej zakładu w formie zrozumiałej dla

przeciętnego odbiorcy;

2) są stale dostępne i zgodne ze stanem faktycznym.

Art. 262. Prowadzący zakład o dużym ryzyku zapewnia możliwość udziału

w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie wewnętrznego planu

operacyjno-ratowniczego, pracownikom zakładu, w szczególności narażonym

bezpośrednio na skutki awarii przemysłowej oraz pełniącym funkcję społecznych

inspektorów pracy lub przedstawicielom związków zawodowych odpowiedzialnym

za bezpieczeństwo i higienę pracy oraz, w razie potrzeby, również podmiotom

zewnętrznym wykonującym prace na terenie zakładu.

Art. 263. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do

dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej oraz

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wykazu zawierającego dane

o rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznych znajdujących się na terenie

zakładu, a także do corocznego aktualizowania wykazu, według stanu na dzień

31 grudnia, w terminie do końca stycznia roku następnego.

Art. 264. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku

w razie wystąpienia awarii przemysłowej jest obowiązany do:

2017-02-16

©Telksinoe s. 182/286

1) natychmiastowego zawiadomienia o tym fakcie właściwego organu

Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska;

2) niezwłocznego przekazania organom, o których mowa w pkt 1, informacji:

a) o okolicznościach awarii przemysłowej,

b) o niebezpiecznych substancjach związanych z awarią przemysłową,

c) umożliwiających dokonanie oceny skutków awarii przemysłowej dla

ludzi, mienia i środowiska,

d) o podjętych działaniach ratunkowych, a także działaniach mających na

celu ograniczenie skutków awarii przemysłowej i zapobieżenie jej

powtórzeniu się;

3) stałej aktualizacji informacji, o których mowa w pkt 2, odpowiednio do

zmiany sytuacji.

Rozdział 3

Obowiązki organów administracji związane z awarią przemysłową

Art. 264a. 1. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej opiniuje program

zapobiegania awariom lub zmiany programu zapobiegania awariom, o których

mowa w art. 251 ust. 6 i 7, art. 257 ust. 1 i art. 258 ust. 1.

2. Program zapobiegania awariom lub zmiany programu zapobiegania

awariom uznaje się za pozytywnie zaopiniowane, jeżeli w terminie 30 dni od dnia

ich złożenia organ, o którym mowa w ust. 1, nie wniesie do nich sprzeciwu, w

drodze decyzji.

Art. 264b. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, w drodze

decyzji, po uzyskaniu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

zatwierdza lub odmawia zatwierdzenia raportu o bezpieczeństwie lub zmian raportu

o bezpieczeństwie, o których mowa w art. 256 ust. 1 i 2 i art. 257 ust. 1.

Art. 264c. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej opiniuje

wewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy lub zmiany wewnętrznego planu

operacyjno-ratowniczego, o których mowa w art. 257 ust. 1 i art. 261 ust. 3.

2. Wewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy lub zmiany wewnętrznego planu

operacyjno-ratowniczego uznaje się za pozytywnie zaopiniowane, jeżeli w terminie

2017-02-16

©Telksinoe s. 183/286

2 miesięcy od dnia ich złożenia organ, o którym mowa w ust. 1, nie wniesie do nich

sprzeciwu, w drodze decyzji.

Art. 264d. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na

podstawie informacji podanych przez prowadzących zakłady w zgłoszeniu, o

którym mowa w art. 250 ust. 1, programie zapobiegania awariom, raporcie o

bezpieczeństwie lub wyników kontroli ustala, w drodze decyzji, grupy zakładów,

których zlokalizowanie względem siebie może spowodować efekt domina.

2. W skład grupy zakładów, o której mowa w ust. 1, mogą wchodzić zakłady

o zwiększonym ryzyku, zakłady o dużym ryzyku oraz zakłady niebędące zakładami

o zwiększonym ryzyku lub zakładami o dużym ryzyku.

3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, komendant wojewódzki Państwowej

Straży Pożarnej nakłada na prowadzących zakłady obowiązki:

1) wzajemnej wymiany informacji, które pozwolą na uwzględnienie w programie

zapobiegania awariom, raportach o bezpieczeństwie i w wewnętrznych

planach operacyjno-ratowniczych zwiększonego prawdopodobieństwa

wystąpienia awarii przemysłowej lub zwiększenia skutków jej wystąpienia;

2) dostarczenia informacji niezbędnych do sporządzenia zewnętrznych planów

operacyjno-ratowniczych oraz do opracowywania informacji o zagrożeniach

awariami przemysłowymi w zakładach o zwiększonym ryzyku lub w

zakładach o dużym ryzyku i przewidywanych środkach bezpieczeństwa;

3) współpracy w zakresie informowania społeczeństwa i zakładów sąsiednich.

4. W przypadku gdy komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej

posiada informacje, o których mowa w art. 250 ust. 2 pkt 7, udostępnia je

prowadzącym zakłady, o których mowa w ust. 1.

Art. 265. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na

podstawie informacji przedstawionych przez prowadzącego zakład o dużym ryzyku,

sporządza w terminie 2 lat od dnia otrzymania niezbędnych informacji, o których

mowa w art. 261 ust. 1 pkt 2, zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy dla terenu

narażonego na skutki awarii przemysłowej, położonego poza zakładem o dużym

ryzyku.

2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może żądać danych

niezbędnych do opracowania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego od

2017-02-16

©Telksinoe s. 184/286

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, organów zarządzania

kryzysowego, Policji, podmiotów leczniczych i innych podmiotów, dla których

przewidziano zadania w tym planie.

3. Wysokość kosztów opracowania i zmiany zewnętrznego planu operacyjno-

-ratowniczego określa się następująco:

1) w przypadku opracowania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego –

jako kwotę równą wysokości przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce

narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym rok przyjęcia

zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, ogłaszanej przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z

dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, 1240, 1302 i 1311);

2) w przypadku zmiany zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego – 50%

kwoty, o której mowa w pkt 1.

4. Koszty, o których mowa w ust. 3, stanowią przychód funduszu

wojewódzkiego będącego częścią Funduszu Wsparcia Państwowej Straży Pożarnej,

o którym mowa w art. 19e ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży

Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340, z późn. zm.18)).

5. Zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy podlega zaopiniowaniu przez

organy i podmioty, o których mowa w ust. 2.

6. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zapewnia możliwość

udziału społeczeństwa w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie

zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, na zasadach i trybie określonych w

ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i

jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko.

7. Po przeprowadzeniu postępowania wymagającego udziału społeczeństwa

komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej przyjmuje zewnętrzny plan

operacyjno-ratowniczy.

18)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1351,

z 2014 r. poz. 502, 616 i 1822 oraz z 2015 r. poz. 881, 1045, 1066, 1098, 1217, 1268, 1434, 1505

i 1890.

2017-02-16

©Telksinoe s. 185/286

8. W razie konieczności zmiany treści zewnętrznego planu operacyjno-

-ratowniczego przepisy ust. 1, 2 i 5–7 stosuje się odpowiednio.

9. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej jest obowiązany do

przeprowadzania analizy i przećwiczenia realizacji zewnętrznego planu operacyjno-

-ratowniczego co najmniej raz na 3 lata, w celu wprowadzenia w nim niezbędnych

zmian; w szczególności należy brać pod uwagę zmiany dokonane w instalacji, w

sposobie funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy

dotyczącej zapobiegania, zwalczania i usuwania skutków awarii przemysłowej, a

także postęp naukowo-techniczny.

10. Do wykonania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego stosuje się

przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z

2016 r. poz. 191 i 298).

Art. 266. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w razie

zagrożenia awarią przemysłową lub jej wystąpienia niezwłocznie przystępuje do

realizacji zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.

2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może odstąpić od

sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, jeżeli z informacji

dostarczonych przez prowadzącego zakład oraz raportu o bezpieczeństwie wynika

w sposób niebudzący wątpliwości, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia się

skutków awarii przemysłowej poza zakład.

3. Odstąpienie od sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego

wymaga pisemnego uzasadnienia utrwalonego w postaci papierowej albo

elektronicznej.

Art. 267. 1. Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej na swoich stronach

podmiotowych w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniają:

1) informacje o zatwierdzonych raportach o bezpieczeństwie lub ich zmianach;

2) informacje o przyjętych zewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych lub

ich zmianach;

3) informacje o przedłożonych zgłoszeniach zakładów, o których mowa w art.

250 ust. 1;

4) informacje o pozytywnie zaopiniowanych programach zapobiegania

poważnym awariom;

2017-02-16

©Telksinoe s. 186/286

5) informacje o kontrolach planowych w terenie;

6) informacje o możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, którego

przedmiotem jest sporządzenie zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego

– na 30 dni przed jego przyjęciem;

7) informacje o decyzjach wydanych na podstawie art. 267a ust. 2 oraz art. 264d

ust. 1;

8) instrukcje postępowania mieszkańców na wypadek wystąpienia awarii;

9) informacje o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie,

aktualizowanym corocznie, wykazu substancji niebezpiecznych znajdujących

się w zakładach o dużym ryzyku;

10) uzasadnienie odstąpienia od sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-

-ratowniczego.

2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, co najmniej raz na 3

lata, dokonuje analizy dokumentów zawierających informacje, o których mowa w

ust. 1 pkt 4–8 i art. 264d ust. 3 pkt 2, co do ich zgodności z wymogami

bezpieczeństwa oraz aktualności, a w razie potrzeby wprowadza w nich

odpowiednie zmiany.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji, o których mowa w ust. 1, formę ich

udostępniania oraz właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej obowiązane do

ich udostępniania, kierując się potrzebą zapewnienia społeczeństwu odpowiedniego

dostępu do informacji o zagrożeniach poważnymi awariami oraz koniecznością

ujednolicenia zasad udostępniania społeczeństwu tych informacji.

Art. 267a. 1. Informacje otrzymane przez właściwe organy w związku z

realizacją obowiązków, o których mowa w art. 250 ust. 1 i 9, art. 251 ust. 5, art. 254

ust. 1 oraz art. 261 ust. 1 pkt 1 i 2, podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie

określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o

środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o

ocenach oddziaływania na środowisko.

2. W przypadku gdy prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o

dużym ryzyku, realizując obowiązki, o których mowa w ust. 1, złożył wniosek, o

którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o

udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w

2017-02-16

©Telksinoe s. 187/286

ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wniosek ten

uznaje się za uzasadniony, jeżeli w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania

właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej, po uprzednim uzyskaniu opinii

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, nie zgłosi do niego sprzeciwu, w

drodze decyzji.

3. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym ryzyku, po

uznaniu wniosku, o którym mowa w ust. 2, za uzasadniony, przedkłada

niezwłocznie właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, informacje, o których mowa w

ust. 1, w postaci nietechnicznego streszczenia.

4. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej lub wojewódzki inspektor

ochrony środowiska może udostępnić wszystkie przedłożone mu informacje w

przypadku:

1) niezłożenia przez prowadzącego zakład wniosku, o którym mowa w ust. 2, lub

2) nieprzedłożenia streszczenia, o którym mowa w ust. 3.

Art. 268. Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej, w razie wystąpienia

awarii przemysłowej w zakładzie o zwiększonym ryzyku lub zakładzie o dużym

ryzyku, są obowiązane do:

1) podjęcia działań operacyjno-ratowniczych we współpracy z prowadzącym

zakład;

2) zebrania informacji niezbędnych do dokonania analizy awarii przemysłowych

i sformułowania zaleceń dla prowadzącego zakład;

3) sprawdzenia, czy prowadzący zakład podjął wszystkie konieczne środki

zaradcze;

4) opracowania zaleceń dotyczących zastosowania w przyszłości określonych

środków zapobiegawczych;

5) sprawdzenia, czy prowadzący zakład wdrożył zalecenia właściwego organu

Państwowej Straży Pożarnej.

Art. 268a. Organy administracji publicznej oraz podmioty wymienione

w zewnętrznym planie operacyjno-ratowniczym, w razie wystąpienia awarii

przemysłowej, są obowiązane do poinformowania o jej wystąpieniu osób

narażonych na jej skutki.

2017-02-16

©Telksinoe s. 188/286

Art. 269. 1. Czynności kontrolno-rozpoznawcze w zakresie przestrzegania

przepisów dotyczących przeciwdziałania awarii przemysłowej, obejmujące

wszystkie działania, w tym kontrole w terenie, kontrole zastosowanych w zakładzie

środków, systemów i raportów oraz dokumentów dotyczących działań następczych,

a także działania niebędące kontrolą w terenie, prowadzi właściwy organ

Państwowej Straży Pożarnej.

2. Czynności kontrolno-rozpoznawcze w terenie prowadzą:

1) w zakładzie o zwiększonym ryzyku – komendant powiatowy (miejski)

Państwowej Straży Pożarnej;

2) w zakładzie o dużym ryzyku – komendant powiatowy (miejski) Państwowej

Straży Pożarnej z udziałem osób upoważnionych do kontroli przez

komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.

3. W ramach czynności kontrolno-rozpoznawczych, o których mowa w ust. 1

i 2, prowadzi się kontrole planowe w terenie:

1) co najmniej raz na 3 lata – w zakładach o zwiększonym ryzyku;

2) co najmniej raz w roku – w zakładach o dużym ryzyku.

4. Kontrole planowe w terenie, o których mowa w ust. 3, prowadzi się zgodnie

z rocznym planem kontroli, który uwzględnia:

1) ogólną ocenę znaczących zagadnień dotyczących bezpieczeństwa;

2) obszar objęty planem kontroli;

3) wykaz zakładów, o którym mowa w art. 269a ust. 3;

4) wykaz grup zakładów, o których mowa w art. 264d ust. 1;

5) wykaz zakładów, dla których potencjalne zewnętrzne zagrożenia mogą

zwiększyć ryzyko lub pogłębić skutki awarii przemysłowej;

6) procedury przeprowadzania kontroli planowych z uwzględnieniem

opracowania programów kontroli planowych;

7) procedury przeprowadzania kontroli pozaplanowych;

8) postanowienia dotyczące wspólnej kontroli organów, o których mowa w art.

269a ust. 2.

5. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej na podstawie rocznego planu

kontroli sporządza programy kontroli planowych, obejmujące częstotliwość

kontroli w terenie dla zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku.

2017-02-16

©Telksinoe s. 189/286

6. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej może odstąpić od

przeprowadzenia kontroli planowej w terenie, o której mowa w ust. 3, jeżeli z

uzgodnionego pomiędzy komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej

a wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska wykazu, o którym mowa w art.

269a ust. 3, wynika, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska zaplanował

kontrolę danego zakładu ujętego w tym wykazie.

7. W terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia kontroli na terenie zakładu

o zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku, która wykazała istotne

naruszenie w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania

awarii przemysłowej, przeprowadza się powtórną kontrolę.

8. Niezależnie od kontroli planowych w terenie, o których mowa w ust. 3,

przeprowadza się kontrole pozaplanowe, w celu jak najszybszego zbadania skarg i

wniosków o interwencje, wystąpienia awarii przemysłowej oraz stwierdzenia

nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących

przeciwdziałania awarii przemysłowej.

Art. 269a. 1. Kontrole w terenie w zakresie przestrzegania przepisów

dotyczących przeciwdziałania awarii przemysłowej prowadzi się w celu ustalenia

spełnienia wymogów bezpieczeństwa, a w szczególności w celu ustalenia, czy:

1) podjęto środki zapobiegające wystąpieniu awarii przemysłowej;

2) zapewniono wystarczające środki ograniczające skutki awarii przemysłowej w

zakładzie i poza jego granicami, uwzględniając skutki transgraniczne;

3) dane zawarte w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 250 ust. 1, programie

zapobiegania awariom, raporcie o bezpieczeństwie, wewnętrznym planie

operacyjno-ratowniczym oraz informacje niezbędne do opracowania

zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, przedkładane właściwym

organom Państwowej Straży Pożarnej, są rzetelne i odzwierciedlają faktyczny

stan bezpieczeństwa w zakładzie;

4) udostępniono społeczeństwu informacje, o których mowa w art. 261a ust. 1 i

2. Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzki inspektor

ochrony środowiska mogą prowadzić wspólnie kontrole w terenie w zakresie

przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania awarii przemysłowej. W

przypadku prowadzenia kontroli wspólnej nie stosuje się przepisu art. 82 ust. 1

2017-02-16

©Telksinoe s. 190/286

zdanie pierwsze ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej, chyba że jest prowadzona kontrola przedsiębiorcy przez inny organ

kontroli.

3. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzki

inspektor ochrony środowiska, w terminie do dnia 15 października roku

poprzedzającego przeprowadzenie w terenie planowych kontroli zakładów o

zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku, sporządzają, w uzgodnieniu,

wykaz kontrolowanych zakładów.

4. W przypadku planowania przez organy, o których mowa w ust. 2,

wspólnych kontroli zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku,

wykaz, o którym mowa w ust. 3, zawiera również wskazanie organu, który

powiadomi pisemnie prowadzącego zakład o takiej kontroli co najmniej na 7 dni

przed planowanym rozpoczęciem kontroli.

DZIAŁ III

Współpraca międzynarodowa

Art. 270. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który na

podstawie informacji otrzymanych od prowadzącego zakład o dużym ryzyku

stwierdzi, że możliwe skutki awarii przemysłowej mogą mieć zasięg transgraniczny,

niezwłocznie przekaże ministrowi właściwemu do spraw środowiska, za

pośrednictwem Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, istotne dla

sprawy informacje, a w szczególności raport o bezpieczeństwie oraz wewnętrzny i

zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.

1a. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który na podstawie

informacji otrzymanych od prowadzącego zakład o dużym ryzyku stwierdzi, że

zakład nie powoduje ryzyka wystąpienia awarii przemysłowej o zasięgu

transgranicznym, niezwłocznie zawiadamia o tym ministra właściwego do spraw

środowiska, za pośrednictwem Komendanta Głównego Państwowej Straży

Pożarnej.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, po uzyskaniu informacji, o której

mowa w ust. 1, niezwłocznie zawiadamia państwo, na którego terytorium mogą

wystąpić skutki awarii przemysłowej, o lokalizacji zakładu o dużym ryzyku. Do

zawiadomienia dołącza się informację dotyczącą raportu o bezpieczeństwie oraz

2017-02-16

©Telksinoe s. 191/286

zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy w części dotyczącej zagrożeń

transgranicznych.

2a. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji, o której

mowa w ust. 1a, niezwłocznie zawiadamia o tym właściwe państwo oraz przekazuje

informację o braku obowiązku sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-

-ratowniczego.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, po uzyskaniu informacji od

Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o wystąpieniu awarii

przemysłowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia

państwo, na którego terytorium mogą wystąpić skutki tej awarii, i przekazuje

wszystkie istotne dla sprawy informacje.

Art. 271. 1. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji

o wystąpieniu awarii przemysłowej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

której skutki mogą oddziaływać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

niezwłocznie zawiadamia o tym Komendanta Głównego Państwowej Straży

Pożarnej.

2. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, w sytuacji określonej

w ust. 1, niezwłocznie podejmuje akcję ratowniczą.

3. Na potrzeby wystąpienia z roszczeniem wobec podmiotów

odpowiedzialnych Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, po

zakończeniu akcji ratowniczej, dokona szacunku strat powstałych wskutek

transgranicznego oddziaływania awarii przemysłowej na środowisko oraz kosztów

akcji ratunkowej.

Art. 271a. 1. Minister właściwy do spraw środowiska informuje Komisję

Europejską o:

1) awariach, ich skutkach i wynikach analizy tych awarii;

2) doświadczeniach krajowych w zakresie przeciwdziałania awariom;

3) zakładach mogących powodować awarie;

4) substancjach niebezpiecznych, które mogą zostać uznane za substancje

niepowodujące zagrożenia awarią przemysłową wraz z uzasadnieniem.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przekazuje się nie później niż w

terminie roku od dnia wystąpienia awarii objętej obowiązkiem zgłoszenia.

2017-02-16

©Telksinoe s. 192/286

Art. 271b. Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest organem właściwym

do realizacji zadań ministra właściwego do spraw środowiska w sprawach

przeciwdziałania poważnym awariom, transgranicznym skutkom awarii

przemysłowych oraz awaryjnym zanieczyszczeniom wód granicznych.

Art. 271c. Minister właściwy do spraw środowiska koordynuje realizację

zadań związanych ze współpracą międzynarodową w sprawach przeciwdziałania

awariom.

TYTUŁ V

Środki finansowo-prawne

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 272. Środki finansowo-prawne ochrony środowiska stanowią

w szczególności:

1) opłata za korzystanie ze środowiska;

2) administracyjna kara pieniężna;

3) zróżnicowane stawki podatków i innych danin publicznych służące celom

ochrony środowiska.

Art. 273. 1. Opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za:

1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

1a) przydzielone uprawnienia do emisji na zasadach określonych w ustawie z dnia

12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych (Dz. U. poz. 1223 oraz z 2016 r. poz. 266);

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

3) pobór wód;

4) składowanie odpadów.

2. Administracyjna kara pieniężna jest ponoszona za przekroczenie lub

naruszenie warunków korzystania ze środowiska, ustalonych decyzją w zakresie

określonym w ust. 1, a także w zakresie magazynowania odpadów i emitowania

hałasu do środowiska.

3. Przepisy ustawy o ochronie przyrody i przepisy ustawy – Prawo

geologiczne i górnicze oraz innych ustaw określają odrębne przypadki i zasady

2017-02-16

©Telksinoe s. 193/286

ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar

pieniężnych.

4. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który rozliczył

emisję gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami, zgodnie z

przepisami ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych nie ponosi opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów

do powietrza, w zakresie, w jakim emisja tych gazów została rozliczona

uprawnieniami do emisji.

Art. 274. 1. Wysokość opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych

kar pieniężnych zależy odpowiednio od:

1) ilości i rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza;

2) ilości i jakości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę

powierzchniową czy podziemną, a także od jej przeznaczenia.

1a. Opłata za korzystanie ze środowiska w przypadku przydzielonych

uprawnień do emisji stanowi iloczyn liczby uprawnień do emisji wydanych na

rachunek posiadania operatora albo na rachunek posiadania operatora statków

powietrznych w rejestrze Unii, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12

czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych,

i obowiązującej stawki opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w

zakresie emisji dwutlenku węgla w roku, na który przydzielono uprawnienia.

2. Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków zależy, z zastrzeżeniem ust. 4,

od rodzaju substancji zawartych w ściekach i ich ilości, rodzaju ścieków,

a w wypadku wód chłodniczych – od temperatury tych wód.

3. Przez substancje zawarte w ściekach rozumie się także substancje wyrażone

jako wskaźniki, o których mowa w art. 295 ust. 1.

4. Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków zależy od:

1) wielkości, rodzaju i sposobu zagospodarowania terenu, z którego te ścieki są

odprowadzane, w odniesieniu do ścieków, o których mowa w art. 3 pkt 38

lit. c;

2) rodzaju substancji zawartych w ściekach i ich ilości albo od wielkości

produkcji ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych,

wyprodukowanych w obiektach chowu lub hodowli ryb oraz innych

2017-02-16

©Telksinoe s. 194/286

organizmów wodnych, w odniesieniu do ścieków, o których mowa w art. 3

pkt 38 lit. f i g.

5. Wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i rodzaju

składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od

czasu składowania odpadów.

5a. Na składowisku odpadów, na którym umieszcza się i z którego wydobywa

się odpady tego samego rodzaju, podstawą do naliczenia opłat jest różnica pomiędzy

masą odpadów umieszczonych na składowisku a masą odpadów wydobytych ze

składowiska – w ciągu roku kalendarzowego; jeżeli różnica jest liczbą ujemną, to

przyjmuje się wartość 0.

6. Wysokość kary zależy odpowiednio od:

1) ilości, stanu i składu ścieków, procentowej redukcji stężeń substancji

w ściekach oraz masy substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska

wodnego w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy

wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu –

stosownie do warunków określonych w pozwoleniu;

2) ilości i rodzaju składowanych albo magazynowanych odpadów oraz czasu ich

składowania albo magazynowania;

3) pory doby i wielkości przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

7. Przez skład ścieków rozumie się stężenie zawartych w nich substancji.

8. Przez stan ścieków rozumie się temperaturę, odczyn, poziom sztucznych

substancji promieniotwórczych i stopień rozcieńczenia ścieków eliminujący

toksyczne oddziaływanie ścieków na ryby.

Art. 275. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz

administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2,

podmioty korzystające ze środowiska.

Art. 276. 1. Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego

pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze

środowiska.

2. W razie korzystania ze środowiska z przekroczeniem lub naruszeniem

warunków określonych w pozwoleniu lub innej decyzji podmiot korzystający ze

środowiska ponosi, oprócz opłaty, administracyjną karę pieniężną.

2017-02-16

©Telksinoe s. 195/286

Art. 277. 1. Opłaty za korzystanie ze środowiska podmiot korzystający ze

środowiska wnosi na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu

na miejsce korzystania ze środowiska.

2. Opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wynikające

z eksploatacji urządzeń, wnosi się na rachunek urzędu marszałkowskiego

właściwego ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystającego ze

środowiska.

3. Administracyjne kary pieniężne podmiot korzystający ze środowiska wnosi

na rachunek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który wydał decyzje

w przedmiocie wymierzenia kary.

4. Wpływy z tytułu opłat i kar stanowią przychody Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, wojewódzkich funduszy ochrony

środowiska i gospodarki wodnej oraz dochody budżetów powiatów i budżetów

gmin.

Art. 278. Marszałek województwa i wojewódzki inspektor ochrony

środowiska sporządzają sprawozdania z wykonania przychodów i rozchodów,

o których mowa w art. 277, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Art. 279. 1. Jeżeli obowiązek poniesienia opłaty jest związany z eksploatacją

instalacji, podmiotem obowiązanym do poniesienia opłat z tytułu:

1) emisji, o których mowa w art. 180 pkt 1–3 – jest prowadzący instalację;

2) poboru wody – jest użytkownik urządzenia wodnego w rozumieniu ustawy

z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne.

2. W razie składowania lub magazynowania odpadów podmiotem

korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze

środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych, jest, z zastrzeżeniem ust. 3,

posiadacz odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach.

3. Jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał

wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, to podmiotem

korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze

środowiska, jest, z zastrzeżeniem ust. 4, podmiot, który przekazał te odpady.

4. Jeżeli osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą przekazuje odpady

podmiotowi, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki

2017-02-16

©Telksinoe s. 196/286

odpadami, podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia

opłat za korzystanie ze środowiska, jest podmiot, któremu przekazano te odpady.

Art. 280. 1. Jeżeli składowane lub magazynowane odpady ulegają zmieszaniu,

za podstawę opłaty za korzystanie ze środowiska lub administracyjnej kary

pieniężnej przyjmuje się rodzaj odpadu, za który jednostkowa stawka opłaty jest

najwyższa, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych rodzajów odpadów, które mogą być

składowane w sposób nieselektywny na podstawie przepisów o odpadach.

Art. 281. 1. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz

administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia

organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

1a. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska nie stosuje się

przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa dotyczących

ustalania opłaty prolongacyjnej.

2. Do ponoszenia opłat, o których mowa w art. 276 ust. 1, w części, w jakiej

przewyższają one kwotę opłaty, jaką ponosiłby podmiot korzystający ze środowiska

w przypadku, gdyby posiadał pozwolenie albo inną wymaganą decyzję, nie stosuje

się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

dotyczących odroczenia terminu płatności należności oraz umarzania zaległych

zobowiązań i odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV stanowią inaczej.

3. Do ponoszenia administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa dotyczących terminu

płatności należności, odroczenia tego terminu, zaniechania ustalenia zobowiązania,

zaniechania poboru należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetek za

zwłokę, chyba że przepisy działu IV stanowią inaczej; termin płatności

administracyjnej kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja

o wymiarze kary stała się ostateczna.

Art. 282. Postępowanie w przedmiocie opłat za korzystanie ze środowiska

oraz administracyjnych kar pieniężnych wszczyna się z urzędu albo na wniosek

podmiotu korzystającego ze środowiska, którego dotyczy opłata albo kara.

2017-02-16

©Telksinoe s. 197/286

Art. 283. 1. Stawki podatków i innych danin publicznych powinny być

różnicowane, z uwzględnieniem celów służących ochronie środowiska.

2. Stawki podatku akcyzowego powinny być kalkulowane w szczególności

tak, aby zapewnić niższą cenę rynkową:

1) benzyny bezołowiowej w stosunku do benzyny zawierającej ołów;

2) olejów napędowego i opałowego o niższej zawartości siarki w stosunku do

olejów o wyższej zawartości siarki;

3) olejów napędowego i smarowego, wytwarzanych z udziałem komponentów

uzyskiwanych z regeneracji olejów zużytych, w stosunku do olejów

wytwarzanych bez udziału tych komponentów;

4) biopaliw opartych na wykorzystaniu biomasy, w szczególności roślin

uprawnych, w stosunku do paliw pochodzących ze źródeł nieodnawialnych.

DZIAŁ II

Opłaty za korzystanie ze środowiska

Rozdział 1

Wnoszenie opłat

Art. 284. 1. Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie

wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu

marszałkowskiego.

2. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami ponoszą opłaty za korzystanie

ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie wymaga pozwolenia na

wprowadzanie substancji lub energii do środowiska oraz pozwolenia

wodnoprawnego na pobór wód w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo wodne.

[Art. 285. 1. Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie,

w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce.

2. Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę za dany rok kalendarzowy

do dnia 31 marca następnego roku.

3. Podmiot ponoszący opłatę zryczałtowaną za odprowadzane ścieki

pochodzące z chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów

wodnych wnosi ją w terminie 2 miesięcy po zakończeniu okresu, o którym mowa

w art. 287 ust. 1 pkt 5.

2017-02-16

©Telksinoe s. 198/286

4. W przypadku gdy w danym roku kalendarzowym na składowisku odpadów

umieszczono odpady oraz wydobyto z niego odpady tego samego rodzaju, podmiot

korzystający ze środowiska wnosi opłatę do dnia 31 marca następnego roku.]

art. 285 wejdzie

w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce. w życie z dn.

1.01.2019 r. (Dz.

2. Za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, pobór wód oraz za U. z 2009 r. poz.

składowanie odpadów podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do 1070 i 1664, z

2010 r. poz. 1657,

końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza. z 2012 r. poz. 460

oraz z 2015 r.

3. Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza podmiot poz. 2278).

korzystający ze środowiska wnosi do końca miesiąca następującego po upływie

pierwszego półrocza i w terminie do końca lutego roku następnego za drugie

półrocze.

4. Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza ustala się na

podstawie wielkości rocznej rzeczywistej emisji, określonej w raporcie, o

którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie

zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji.

5. Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza:

1) za pierwsze półrocze wnosi się w wysokości 50% rocznej opłaty za

wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza uiszczonej w poprzednim roku

kalendarzowym;

2) za drugie półrocze wnosi się na zasadach określonych w ust. 3 w wysokości

pomniejszonej o kwotę opłaty uiszczonej za pierwsze półrocze.

6. Podmiot ponoszący opłatę zryczałtowaną za odprowadzane ścieki

pochodzące z chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate lub innych

organizmów wodnych wnosi ją w terminie 2 miesięcy po zakończeniu okresu, o

którym mowa w art. 287 ust. 1 pkt 5.

7. W przypadku gdy w danym roku kalendarzowym na składowisku

odpadów umieszczono odpady oraz wydobyto z niego odpady tego samego

rodzaju, podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do dnia 31 stycznia

następnego roku.>

Art. 285a. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie

rozliczył emisji gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami,

2017-02-16

©Telksinoe s. 199/286

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu

uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, wnosi opłatę za wprowadzanie

gazów lub pyłów do powietrza w zakresie emisji tych gazów w danym roku

kalendarzowym do dnia 30 kwietnia następnego roku albo w terminie 14 dni licząc

od dnia następującego po upływie terminu rozliczenia wielkości emisji, o którym

mowa w art. 92 ust. 5 tej ustawy.

[Art. 286. 1. Podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym mowa

w art. 285 ust. 2 i 4, przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający

informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości

opłat oraz wysokość tych opłat.

1a. Podmiot korzystający ze środowiska, odprowadzający ścieki pochodzące

z chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych,

przekazuje informacje do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu,

o którym mowa w art. 287 ust. 1 pkt 5.

1b. Wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ust. 1

pkt 1–3, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat, marszałek województwa

niezwłocznie przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

1c. Do zobowiązań z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się

przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, jeżeli wynikają one z wykazu o wysokości należnych opłat.

2. Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów,

marszałek województwa przekazuje niezwłocznie wójtowi, burmistrzowi lub

prezydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce składowania odpadów.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wzory wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze

środowiska oraz o wysokości należnych opłat i sposób przedstawiania tych

informacji i danych, uwzględniając w szczególności wymaganie, aby formularz

wykazu zawierał:

1) zbiorcze zestawienie informacji o zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do

powietrza, wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, poboru wód oraz

składowania odpadów;

2) pouczenie, że zawarte w wykazie informacje o wysokości należnych opłat

stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

2017-02-16

©Telksinoe s. 200/286

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:

1) forma wykazu;

2) zawartość wykazu;

3) układ wykazu;

4) wymagane techniki przedkładania wykazu.]

art. 286 wejdzie

mowa w art. 285 ust. 2 i 7, przedkłada marszałkowi województwa wykaz w życie z dn.

1.01.2019 r. (Dz.

zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystane do U. z 2009 r. poz.

ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat. 1070 i 1664, z

2010 r. poz. 1657,

2. Podmiot korzystający ze środowiska, wprowadzający gazy lub pyły do z 2012 r. poz. 460

oraz z 2015 r.

powietrza, przedkłada marszałkowi województwa wykaz sporządzony na poz. 2278).

podstawie informacji zawartych w raporcie, o którym mowa w art. 7 ust. 1

ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, uwzględniający informacje o rodzajach

substancji wprowadzonych do powietrza, wielkości emisji oraz wysokości opłat

za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza uiszczonych za poprzedni rok

kalendarzowy.

3. Wykaz, o którym mowa w ust. 2, podmiot korzystający ze środowiska

przedkłada w terminie do końca lutego roku następnego za poprzedni rok

kalendarzowy.

4. Informacje zawarte w wykazie, o którym mowa w ust. 2, stanowią

podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

5. Podmiot korzystający ze środowiska, odprowadzający ścieki

pochodzące z chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate lub innych

organizmów wodnych, przekazuje informacje do końca miesiąca

następującego po zakończeniu okresu, o którym mowa w art. 287 ust. 1 pkt 5.

6. Wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ust.

1 pkt 2 i 3, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat, podmiot korzystający

ze środowiska w terminie, o którym mowa w art. 285 ust. 2, przedkłada także

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

7. Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, o którym mowa

w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami

gazów cieplarnianych i innych substancji, w terminie do dnia 30 czerwca roku

2017-02-16

następnego przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska

informacje o rodzajach substancji wprowadzonych do powietrza, wielkości

emisji oraz wysokości opłat za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza

uiszczonych za poprzedni rok kalendarzowy sporządzone na podstawie

raportów, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o

systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji,

niezbędne do prowadzenia wojewódzkiej bazy informacji o korzystaniu ze

środowiska.

8. Do zobowiązań z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się

przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji, jeżeli wynikają one z wykazu o wysokości należnych opłat.

9. Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów,

podmiot korzystający ze środowiska przedkłada także wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce składowania

odpadów.

10. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze

rozporządzenia, wzory wykazów zawierających informacje i dane o zakresie

korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat i sposób

przedstawiania tych informacji i danych, uwzględniając w szczególności

wymaganie, aby formularz wykazu zawierał:

1) zbiorcze zestawienie informacji o zakresie wprowadzania ścieków do wód

lub do ziemi, poboru wód oraz składowania odpadów;

2) pouczenie, że zawarte w wykazie informacje o wysokości należnych opłat

stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

11. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 10, zostaną ustalone:

1) forma wykazu;

2) zawartość wykazu;

3) układ wykazu;

4) wymagane techniki przedkładania wykazu.

Art. 286a. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, na podstawie

wykazów, o których mowa w art. 286 ust. 1, informacji, o których mowa w art. 286

ust. 7, oraz informacji o korzystaniu ze środowiska zawartych w decyzjach,

o których mowa w art. 288 ust. 1, prowadzi wojewódzką bazę informacji

2017-02-16

o korzystaniu ze środowiska w zakresie wskazanym w art. 287 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz

sporządza raport wojewódzki i przekazuje go, za pośrednictwem Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska, ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

1a. W raporcie wojewódzkim, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska uwzględnia informacje na temat wielkości emisji gazów

cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami, określone w

zweryfikowanych raportach o wielkości emisji, o których mowa w art. 80 ust. 3 albo

art. 86 ust. 10 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami

do emisji gazów cieplarnianych, albo ostatecznych decyzjach określających

szacunkową wielkość emisji, o których mowa w art. 87 ust. 5 i art. 88 ust. 2 tej

ustawy.

2. Zasady gromadzenia informacji dotyczących składowania odpadów

określają przepisy ustawy o odpadach.

3. Wojewódzka baza informacji o korzystaniu ze środowiska jest dostępna dla

ministra właściwego do spraw środowiska i ministra właściwego do spraw

gospodarki wodnej, Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, a także dla

właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska wojewody, dyrektora

regionalnego zarządu gospodarki wodnej, marszałka województwa, starosty, wójta,

burmistrza lub prezydenta miasta, służb statystyki publicznej oraz organów

Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

3a. Dostęp, o którym mowa w ust. 3, jest nieodpłatny.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i zakres dostępu do wojewódzkiej bazy informacji o korzystaniu ze

środowiska w zakresie danych niezbędnych do zarządzania środowiskiem, kierując

się potrzebami organów, o których mowa w ust. 3.

5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wzór raportu wojewódzkiego zawierający informacje o zakresie korzystania ze

środowiska oraz sposób jego przekazywania.

6. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, zostaną ustalone:

1) forma raportu;

2) zawartość raportu;

3) układ raportu;

4) wymagane techniki i termin przekazywania raportu.

2017-02-16

7. Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi centralną bazę informacji

o korzystaniu ze środowiska w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza,

poboru wody oraz wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi.

8. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia

systemu zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia,

niezbędny zakres informacji objętych obowiązkiem przetwarzania w ramach

wojewódzkiej i centralnej bazy informacji, o których mowa w ust. 1 i 7, oraz sposób

ich prowadzenia.

Art. 287. 1. Podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić,

aktualizowaną co roku, ewidencję zawierającą odpowiednio:

1) (uchylony)

2) informacje o ilości i jakości pobranej wody powierzchniowej i podziemnej;

3) informacje o ilości, stanie i składzie ścieków wprowadzanych do wód lub do

ziemi;

4) informacje o wielkości, rodzaju i sposobie zagospodarowania terenu,

z którego odprowadzane są ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c;

5) informacje o wielkości produkcji ryb innych niż łososiowate lub innych

organizmów wodnych oraz powierzchni użytkowej stawów eksploatowanych

w cyklu produkcyjnym w obiektach chowu lub hodowli tych ryb lub tych

organizmów, za okres od dnia 1 maja roku rozpoczynającego cykl do dnia

30 kwietnia roku następującego po zakończeniu tego cyklu produkcyjnego.

2. Zasady prowadzenia ewidencji odpadów określają przepisy ustawy

o odpadach.

Art. 288. 1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska:

1) nie przedłożył wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania

ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat, wykazu, o którym mowa

w art. 286 ust. 2 – marszałek województwa wymierza opłatę, w drodze

decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska;

2) zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania

ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane

nasuwające zastrzeżenia – marszałek województwa wymierza, w drodze

2017-02-16

decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę

pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu;

3) nie dokonał rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92 ustawy z

dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych – marszałek województwa wymierza opłatę, w drodze decyzji,

na podstawie wykazu prowadzących instalacje i operatorów statków

powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku rozliczenia wielkości emisji,

przekazanego przez Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, o

którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie

zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji.

2. Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie:

1) pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot

korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat;

2) innych danych technicznych i technologicznych.

3. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 1, zawierającą informacje

o korzystaniu ze środowiska przez podmiot w zakresie wskazanym w art. 287 ust. 1

pkt 1–3, marszałek województwa przedstawia niezwłocznie wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

Art. 289. 1. Nie wnosi się opłat z tytułu tych rodzajów korzystania ze

środowiska spośród wymienionych w art. 273 ust. 1, których roczna wysokość

wnoszona na rachunek urzędu marszałkowskiego nie przekracza 800 zł. Przepisy

art. 286 ust. 1–2 stosuje się odpowiednio.

2. Sejmik województwa może, w drodze aktu prawa miejscowego, uchwalić

podwyższenie kwoty, o której mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż do 50%.

Rozdział 2

Stawki opłat za korzystanie ze środowiska

Art. 290. 1. Górne jednostkowe stawki opłat wynoszą, z zastrzeżeniem

art. 291 ust. 1:

2017-02-16

1) 273 zł19) za 1 kg gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza;

2) 175 zł19) za 1 kg substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi;

3) 20 zł19) za 1 dam3 wód chłodniczych;

4) 200 zł19) za umieszczenie 1 Mg odpadów na składowisku;

5) 3 zł19) za pobór 1 m3 wody podziemnej;

6) 1,50 zł19) za pobór 1 m3 wody powierzchniowej;

7) 3 zł19) za 1 m2 powierzchni na jeden rok, z której odprowadzane są ścieki,

o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c;

8) 20 zł19) za każde rozpoczęte 100 kg przyrostu masy ryb innych niż łososiowate

lub innych organizmów wodnych w ciągu cyklu produkcyjnego w obiektach

chowu lub hodowli tych ryb lub tych organizmów, o ile zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. g.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzeń:

1) określi jednostkowe stawki opłat, o których mowa w ust. 1;

2) może różnicować wysokość stawek opłat w zależności od:

a) rodzaju gazów, pyłów, odpadów lub substancji w ściekach i temperatury

ścieków,

b) rodzaju ścieków,

c) jakości i rodzaju pobranej wody oraz jej przeznaczenia,

d) części obszaru kraju,

e) sposobu zagospodarowania terenu w przypadku stawek opłat za ścieki,

o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c,

f) rodzaju opłaty,

g) roku obowiązywania stawki opłat.

3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 2,

uwzględnia:

1) wielkość zasobów wodnych możliwych do wykorzystania w poszczególnych

dorzeczach oraz koszt uzyskania wód z tych zasobów, dostępność zasobów

środowiska, wymogi ochrony środowiska i stopień degradacji poszczególnych

19)

Aktualną wysokość górnej jednostkowej stawki opłaty ogłasza, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym „Monitor Polski”, minister właściwy do spraw środowiska, na podstawie

art. 291 ust. 2 niniejszej ustawy.

2017-02-16

obszarów i zasobów, wynikające z dotychczasowych form korzystania ze

środowiska;

2) uciążliwość gazów, pyłów, substancji lub energii zawartych w ściekach oraz

odpadów dla środowiska;

3) potrzebę zapewnienia szczególnej ochrony zasobów wód podziemnych i wód

jezior;

4) możliwości techniczne lub technologiczne oraz ekologiczną lub ekonomiczną

racjonalność odzysku odpadów.

4. (uchylony)

Art. 291. 1. Stawki opłat, ustalone w art. 290 ust. 1 oraz określone na

podstawie art. 290 ust. 2, za rok poprzedni, podlegają z dniem 1 stycznia każdego

roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen

towarów i usług konsumpcyjnych ogółem ogłaszanemu przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, nie później niż do dnia

31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawek opłat na

rok następny, uwzględniając dotychczasowe zmiany wysokości stawek oraz zasadę,

o której mowa w ust. 1.

Rozdział 3

Opłaty podwyższone

Art. 292. W przypadku braku wymaganego pozwolenia podmiot korzystający

ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500% za:

1) wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów;

2) pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

Art. 293. 1. Za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej

instrukcję prowadzenia składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska

ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3–5, opłaty podwyższone w wysokości

0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą

dobę składowania.

2017-02-16

2. Magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób

i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej

decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym podmiot

korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości

0,7 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą

tonę odpadów i za każdą dobę składowania.

4. W przypadku pozbycia się odpadów:

1) nad brzegami zbiorników wodnych, w szczególności w strefach ochronnych

ujęć wód i na terenach wypływu wód z warstw wodonośnych,

2) na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody,

3) na terenach leśnych albo uzdrowiskowych lub na terenach rekreacyjno-

-wypoczynkowych

– podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości

1,0 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą

tonę odpadów i za każdą dobę składowania.

5. Podmiot korzystający ze środowiska w przypadku pozbycia się odpadów do

śródlądowych wód powierzchniowych i podziemnych, morskich wód

wewnętrznych lub wód morza terytorialnego ponosi opłatę podwyższoną

w wysokości 100-krotnej jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na

składowisku.

6. Przepisy ust. 3–5 stosuje się odpowiednio, jeżeli składowanie odpadów jest

zabronione na podstawie ustawy o odpadach.

7. Opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie

odpadów na składowisku.

Rozdział 4

Przepisy szczególne dotyczące opłat za pobór wody, wprowadzanie ścieków

i za składowanie odpadów

Art. 294. Zwolniony z opłat jest pobór wody:

1) dokonywany na potrzeby przerzutów wody;

2) na potrzeby energetyki wodnej, pod warunkiem zwrotu takiej samej ilości

wody, co najmniej nie gorszej jakości;

2017-02-16

3) powierzchniowej na potrzeby związane z wytwarzaniem energii cieplnej lub

elektrycznej w części odpowiadającej ilości tej wody odprowadzanej do

odbiornika, pod warunkiem że pobór ten oraz odprowadzanie wód

chłodniczych i wód pochodzących z obiegów chłodzących są zgodne

z pozwoleniem;

4) na potrzeby funkcjonowania pomp cieplnych oraz geotermii,

wykorzystujących energię wody podziemnej, pod warunkiem zwrotu do wód

podziemnych takiej samej ilości wody co najmniej nie gorszej jakości;

4a) na potrzeby wykonywania odwiertów lub otworów strzałowych do badań

sejsmicznych przy użyciu płuczki wodnej;

5) na potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych, pod

warunkiem że pobór ten oraz odprowadzenie wykorzystanej wody jest zgodne

z pozwoleniem;

5a) na potrzeby nawadniania gruntów rodzinnych ogrodów działkowych;

6) na potrzeby nawadniania wodami powierzchniowymi użytków rolnych

i gruntów leśnych;

7) pochodzącej z odwodnienia gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych

i zakładów górniczych.

Art. 295. 1. Opłaty za ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi ponosi się,

z zastrzeżeniem ust. 3–6, za substancje wyrażone jako wskaźnik pięciodobowego

biochemicznego zapotrzebowania tlenu, chemicznego zapotrzebowania tlenu,

zawiesiny ogólnej, sumy jonów chlorków i siarczanów. Wysokość opłaty ustala się,

biorąc pod uwagę wskaźnik, który powoduje opłatę najwyższą.

2. W przypadku wprowadzania do wód lub do ziemi ścieków przemysłowych

lub komunalnych innych niż bytowe, do opłaty ustalonej według zasad, o których

mowa w ust. 1, dolicza się opłatę za inne substancje zawarte w ściekach.

3. Opłatę za wprowadzanie wód zasolonych ponosi się za sumę jonów

chlorków i siarczanów.

4. Podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi

jest ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji

zawartych w pobranej wodzie, której zużycie spowodowało powstanie tych

ścieków, o ile podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym

zakresie.

2017-02-16

4a. Opłatę za ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. f i g, ponosi się:

1) za substancje wyrażone wskaźnikiem pięciodobowego biochemicznego

zapotrzebowania tlenu, chemicznego zapotrzebowania tlenu, a także

zawiesiny ogólnej, albo

2) w postaci zryczałtowanej za każde rozpoczęte 100 kg przyrostu masy ryb

innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych w ciągu cyklu

produkcyjnego w obiektach chowu lub hodowli tych ryb lub tych organizmów,

o ile zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. g.

5. Opłatę za wprowadzanie wód chłodniczych ponosi się w zależności od ich

temperatury.

6. Opłatę za ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c, ponosi się w postaci

zryczałtowanej.

7. Ilość i skład ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi ustala się

w miejscu wylotu ścieków z instalacji służących do ich oczyszczania lub

kolektorów eksploatowanych przez podmioty korzystające ze środowiska, z tym że

w przypadku wprowadzania wód chłodniczych wraz z innymi rodzajami ścieków

ilość i skład ścieków ustala się przed ich zmieszaniem.

Art. 296. Zwolnione z opłat jest wprowadzanie:

1) do ziemi – ścieków w celu rolniczego wykorzystania, w przypadku posiadania

pozwolenia wodnoprawnego na takie ich wykorzystanie;

2) do wód lub do ziemi – wód chłodniczych i wód pochodzących z obiegów

chłodzących, jeżeli ich temperatura nie przekracza +26°C albo naturalnej

temperatury wody, w przypadku gdy jest ona wyższa niż +26°C;

3) do wód lub do ziemi – wód zasolonych, jeżeli wartość sumy jonów chlorków

i siarczanów w tych wodach nie przekracza 500 mg/l;

4) do wód lub do ziemi – wód wykorzystanych na potrzeby chowu i hodowli ryb

łososiowatych, pod warunkiem że ilość i rodzaj substancji w nich zawartych

nie przekroczy wartości określonych w warunkach wprowadzania ścieków do

wód;

5) do wód lub do ziemi – wód wykorzystanych, odprowadzanych z obiektów

chowu i hodowli ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych,

o ile produkcja tych ryb lub tych organizmów, rozumiana jako średnioroczny

przyrost masy tych ryb lub tych organizmów w poszczególnych latach cyklu

2017-02-16

produkcyjnego, nie przekracza 1500 kg z jednego ha powierzchni użytkowej

stawów rybnych tego obiektu w jednym roku danego cyklu.

Art. 297. Opłatę za składowanie odpadów ponosi się za umieszczenie

odpadów na składowisku, z zastrzeżeniem art. 293 ust. 1 i 3–5.

Art. 297a. 1. Zwolnione z opłaty za składowanie odpadów jest umieszczanie

na składowisku odpadów wydobytych ze składowiska lub zwałowiska

niespełniającego wymagań ochrony środowiska.

2. Odpady, o których mowa w ust. 1, przed umieszczeniem ich na składowisku

odpadów spełniającym wymagania ochrony środowiska, mogą być poddane

procesom przekształceń biologicznych, fizycznych lub chemicznych.

DZIAŁ III

Administracyjne kary pieniężne

Rozdział 1

Postępowanie w sprawie wymierzenia kary

Art. 298. 1. Administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska za:

1) przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1

pkt 1 i 2, ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza;

2) przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1

pkt 1 i 3, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej

procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji

w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy

wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu;

3) przekroczenie określonej w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1

pkt 1, i pozwoleniach na pobór wód, ilości pobranej wody;

4) naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia

składowiska odpadów albo decyzji określającej miejsce i sposób

magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do

rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów;

5) przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub

pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1, poziomów hałasu.

2017-02-16

2. (uchylony)

Art. 299. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza

przekroczenie lub naruszenie na podstawie:

1) kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za

pomocą innych środków dowodowych;

2) pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska,

obowiązany do dokonania takich pomiarów.

2. O stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli

wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w terminie 21 dni od wykonania

pomiarów, zawiadamia podmiot korzystający ze środowiska, przekazując mu

wyniki pomiarów.

Art. 300. 1. Po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie

kontroli, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska wydaje, z zastrzeżeniem art. 307, decyzję ustalającą wymiar kary

biegnącej.

2. Wymiar kary biegnącej ustala się, z zastrzeżeniem ust. 3, uwzględniając

przekroczenie lub naruszenie w skali doby.

3. Za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do

powietrza wymiar kary biegnącej określa się, uwzględniając przekroczenie w skali

godziny.

4. W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się:

1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali

doby albo godziny;

2) wymiar kary biegnącej;

3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień

albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo

dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia

lub naruszenia.

Art. 301. 1. Kara biegnąca jest naliczana, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 304,

do czasu stwierdzenia, na zasadach określonych w art. 299 ust. 1, zmiany wielkości

przekroczenia lub naruszenia.

2017-02-16

2. Wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu

korzystającego ze środowiska, zawierający:

1) wyniki pomiarów lub sprawozdanie z własnych ustaleń;

2) termin przeprowadzenia pomiarów lub dokonania własnych ustaleń;

3) informacje o sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien być przedłożony

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie 30 dni od dokonania

własnych pomiarów lub ustaleń.

4. Jeżeli przekroczenie zostało stwierdzone na zasadach określonych

w art. 299 ust. 1 pkt 1, pomiary, o których mowa w ust. 2 pkt 1, powinny być

przeprowadzone w miejscach i w sposób zgodny z pomiarami dokonanymi przez

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który stwierdził przekroczenie.

5. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustali, w drodze decyzji,

wymiar nowej kary biegnącej, określając termin naliczania kary od pełnej godziny

albo doby od terminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jeżeli w terminie 30 dni nie

zakwestionuje zasadności złożonego wniosku.

Art. 302. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na

podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję

o wymierzeniu kary:

1) za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia – po stwierdzeniu z urzędu

lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub

naruszenie ustało, albo

2) za okres do dnia 31 grudnia każdego roku – jeżeli do tego dnia przekroczenie

lub naruszenie nie zostało usunięte.

2. W razie złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się

odpowiednio art. 301 ust. 2–5.

Art. 303. Jeżeli wojewódzki inspektor ochrony środowiska w ciągu 30 dni od

dnia wpływu wniosku, o którym mowa w art. 301 ust. 2 lub art. 302 ust. 1 pkt 1,

stwierdzi, że przekroczenie lub naruszenie jest wyższe, niż podano we wniosku, lub

nie ustało, wymierza nową wysokość kary biegnącej począwszy odpowiednio od

doby albo godziny, w której stwierdzono bezzasadność wniosku, jednocześnie

podwyższając jej wysokość dwukrotnie na okres 60 dni.

2017-02-16

Art. 304. Jeżeli do dnia zmiany stawek opłat za korzystanie ze środowiska

stanowiących podstawę wymiaru kary albo do dnia zmiany stawek kar, o których

mowa w art. 310 ust. 2 i art. 311 ust. 2, stwierdzone przekroczenie lub naruszenie

nie ustało, wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustala w drodze decyzji nowy

wymiar kary biegnącej, stosując nowe stawki od dnia ich wprowadzenia.

Art. 305. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza

przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na podstawie, o której mowa

w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli:

1) podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości

emisji;

2) spełnione są warunki określone w art. 147a.

2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może nie uznać przedkładanych

mu wyników wymaganych pomiarów wielkości emisji, jeżeli pomiary te nasuwają

zastrzeżenia.

3. Wyniki pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze

środowiska nasuwają zastrzeżenia, jeżeli w szczególności:

1) jest oczywiste, że środki techniczne mające na celu zapobieganie lub

ograniczanie emisji ze względu na ich rodzaj nie mogą zapewnić redukcji

stężeń substancji dokumentowanej tymi wynikami;

2) przyrządy użyte do pomiarów nie spełniają wymagań prawnej kontroli

metrologicznej w rozumieniu ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo

o miarach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1069 oraz z 2015 r. poz. 978);

3) nie były przestrzegane zasady pobierania próbek, przez co wyniki analiz nie są

miarodajne dla ustalenia wielkości emisji;

4) w pracach laboratoryjnych nie były spełnione wymagania, o których mowa

w art. 12.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska wymierza karę za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym,

uwzględniając zmiany stawek opłat i kar, o których mowa w art. 304, w okresie

objętym karą.

2017-02-16

Art. 305a. 1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi

wymaganych pomiarów wielkości emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez

rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia:

1) przekroczenie warunków korzystania ze środowiska określonych

w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 2, lub decyzjach,

o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 4, lub decyzjach o dopuszczalnym

poziomie hałasu stwierdza się, stosując odpowiednio art. 299–304;

2) przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska w zakresie

wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniach,

o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3, dla każdego z pomiarów, o których

mowa w zdaniu wstępnym, zostały przekroczone:

a) o 80% – w przypadku składu ścieków,

b) o 10% – w przypadku procentowej redukcji stężeń substancji

w oczyszczanych ściekach,

c) w stopniu powodującym zastosowanie maksymalnej stawki kary –

w przypadku stanu ścieków,

d) o 10% – w przypadku ilości odprowadzanych ścieków.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie są spełnione warunki

prowadzenia pomiarów, o których mowa w art. 147a, w tym pobierania próbek.

Art. 306. 1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki wymierzania kar na podstawie pomiarów

ciągłych.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:

1) szczegółowe warunki uznawania pomiarów za ciągłe;

2) sposoby ustalania przekroczeń na podstawie wyników ciągłych pomiarów

w zakresie:

a) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

b) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,

c) emitowania hałasu do środowiska.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone sposoby

uzupełniania brakujących wyników pomiarów.

2017-02-16

Art. 307. 1. Karę za przekroczenie ilości pobranej wody wojewódzki

inspektor ochrony środowiska wymierza, z zastrzeżeniem ust. 4, na podstawie

prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska pomiarów ilości

pobieranej wody, wykonywanych za pomocą przyrządów spełniających wymagania

prawnej kontroli metrologicznej w rozumieniu ustawy – Prawo o miarach.

2. Przekroczenie ustala się jako ilość wody pobranej z przekroczeniem

warunków pozwolenia za poprzedni rok kalendarzowy.

3. Jeżeli pobrane z jednego ujęcia ilości wody powodują przekroczenie kilku

warunków pozwolenia, karę ustala się za przekroczenie, które powoduje najwyższy

wymiar kary.

4. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi pomiarów,

o których mowa w ust. 1, do ustalenia przekroczenia przyjmuje się maksymalną

techniczną wydajność eksploatowanych instalacji lub urządzeń do poboru wody,

pomnożoną przez ustalony szacunkowo czas ich wykorzystywania.

Art. 308. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie wszczyna

postępowania w sprawie wymierzenia kary, jeżeli przewidywana jej wysokość nie

przekroczy 800 zł.

Rozdział 2

Wysokość kar

Art. 309. 1. Karę wymierza się w wysokości 10-krotnej wielkości

jednostkowej stawki opłat:

1) za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

2) za pobór wód.

2. Za składowanie odpadów z naruszeniem warunków dotyczących rodzaju

i sposobów składowania odpadów, określonych w decyzji zatwierdzającej

instrukcję prowadzenia składowiska, lub magazynowanie odpadów z naruszeniem

decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów wymierza się karę

w wysokości 0,1 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na

składowisku za każdą dobę składowania.

Art. 310. 1. Górne jednostkowe stawki kar wynoszą, z zastrzeżeniem art. 312:

2017-02-16

1) 984 zł20) – za 1 kg substancji, w wypadku przekroczenia:

a) dopuszczalnej ilości i składu ścieków, z wyjątkiem zawiesiny łatwo

opadającej,

b) minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach,

c) dopuszczalnej masy substancji w odprowadzanych ściekach

przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału,

paliwa lub wytworzonego produktu;

1a) 10 zł20) – za 1 l zawiesiny łatwo opadającej;

2) 10 zł20) – za 1 m3 ścieków, w przypadku przekroczenia dopuszczalnej

temperatury, odczynu pH, poziomu sztucznych substancji

promieniotwórczych lub dopuszczalnego stopnia rozcieńczenia ścieków

eliminującego toksyczne oddziaływanie ścieków na ryby.

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) wysokość jednostkowych stawek kar za przekroczenia, o których mowa

w ust. 1;

2) sposób ustalania kary, gdy przekroczenie dotyczy więcej niż jednej substancji

albo więcej niż jednego warunku pozwolenia oraz jeżeli liczba próbek

niespełniających wymagań pozwolenia jest większa od dopuszczalnej.

3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2,

uwzględnia:

1) szkodliwość substancji zawartych w ściekach dla środowiska wodnego;

2) wielkość przekroczenia warunków dotyczących stanu ścieków.

Art. 311. 1. Górna jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego

poziomu hałasu przenikającego do środowiska wynosi 48 zł20) za 1 dB

przekroczenia, z zastrzeżeniem art. 312.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi wysokość

jednostkowych stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2,

uwzględnia:

20)

Aktualną wysokość górnej jednostkowej stawki kary ogłasza, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym „Monitor Polski”, minister właściwy do spraw środowiska, na podstawie

art. 291 ust. 2 oraz art. 312 niniejszej ustawy.

2017-02-16

1) zróżnicowanie, w zależności od wielkości przekroczenia, jednostkowej stawki

kary za 1 dB przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego

do środowiska, dla następujących wielkości przekroczenia:

a) od 1 do 5 dB,

b) powyżej 5 do 10 dB,

c) powyżej 10 do 15 dB,

d) powyżej 15 dB;

2) zróżnicowanie wysokości kary pieniężnej ze względu na porę dnia lub porę

nocy.

Art. 312. Do jednostkowych stawek kar, o których mowa w art. 310 ust. 1 i 2

oraz art. 311 ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 291.

Rozdział 3

Przepisy szczególne dotyczące kar za wprowadzanie gazów lub pyłów do

powietrza,

wprowadzanie ścieków oraz emisję hałasu

Art. 313. 1. Karę za przekroczenie, o którym mowa w art. 298 ust. 1 pkt 1,

wymierza się za każdą substancję wprowadzaną do powietrza z przekroczeniem

warunków określonych w pozwoleniu.

2. Jeżeli stwierdzono przekroczenie określonych w pozwoleniu ilości bądź

rodzajów gazów lub pyłów jednocześnie dla źródła ich powstawania, miejsca

wprowadzania lub całej instalacji, karę wymierza się na podstawie pomiarów na

stanowiskach pomiarowych, na których przekroczenie jest najwyższe.

Art. 314. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1,

przekroczenia:

1) dopuszczalnego składu ścieków oraz dopuszczalnego poziomu sztucznych

substancji promieniotwórczych w ściekach – ustala się na podstawie wyników

analizy próbki ścieków powstałej po zmieszaniu trzech próbek o jednakowej

objętości, pobranych w odstępach czasu nie krótszych niż 30 minut;

2) dozwolonej temperatury oraz dozwolonych wartości odczynu pH ścieków –

ustala się, przyjmując wartość średnią z wielkości przekroczeń stwierdzonych

w wyniku trzech pomiarów, wykonanych w odstępach czasu nie krótszych niż

30 minut;

2017-02-16

3) dopuszczalnej ilości ścieków – ustala się na podstawie wskazań odpowiednich

przyrządów pomiarowych w okresie doby bezpośrednio poprzedzającej

kontrolę, a jeżeli pomiar ilości odprowadzanych ścieków nie jest prowadzony

– na podstawie ilości wody pobranej lub dostarczonej w okresie doby

bezpośrednio poprzedzającej kontrolę albo innych danych.

2. Podstawę stwierdzenia przekroczenia podlegającego karze może stanowić

jeden pomiar, jeżeli wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi trwa krócej niż

jedną godzinę.

3. Zasad ustalania wielkości przekroczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, nie

stosuje się w przypadku prowadzenia ciągłego pomiaru ilości, stanu lub składu

ścieków.

4. Przekroczenie ilości i składu ścieków, minimalnej procentowej redukcji

stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach

przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub

wytworzonego produktu wyraża się ilością substancji wprowadzanych do wód lub

do ziemi.

5. Przekroczenie stanu ścieków wyraża się ilością ścieków wprowadzanych do

wód lub do ziemi.

6. Jeżeli przekroczenie dotyczy średniego dobowego i średniego miesięcznego

stężenia substancji w ściekach albo średniej dobowej i średniej miesięcznej masy

substancji przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału,

paliwa lub wytworzonego produktu, karę wymierza się za te przekroczenia

w zakresie stężeń i mas substancji, za które jednostkowe stawki kar są wyższe.

Art. 315. 1. Kary, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5, wymierza się

odrębnie dla pory dnia i pory nocy.

2. Przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego

poziomu hałasu określonego wskaźnikiem LAeq D lub LAeq N przyjmuje się

przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla

pory dnia lub pory nocy.

3. Przez porę dnia i porę nocy rozumie się odpowiednie przedziały czasu,

o których mowa w art. 112a pkt 2.

2017-02-16

Rozdział 4

Kary pieniężne za uchybienia w zakresie przygotowania i realizacji

programów ochrony powietrza oraz planów działań krótkoterminowych

Art. 315a. 1. W przypadku:

1) gdy kontrolowany organ nie realizuje zaleceń pokontrolnych, o których mowa

w art. 96a ust. 3, w zakresie dotrzymania terminu uchwalenia programów

ochrony powietrza oraz planów działań krótkoterminowych,

2) niedotrzymania ustawowego terminu uchwalenia programów ochrony

powietrza oraz planów działań krótkoterminowych,

3) niedotrzymania terminów realizacji zadań określonych w programach ochrony

powietrza oraz planach działań krótkoterminowych

– organ za to odpowiedzialny podlega karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł

do 500 000 zł.

2. Karę pieniężną, w drodze decyzji, wymierza wojewódzki inspektor ochrony

środowiska, biorąc pod uwagę ilość i wagę stwierdzonych uchybień oraz

naruszonych przez organ obowiązków.

Art. 315b. 1. Od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa

w art. 315a, przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

2. Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w terminie 7 dni od dnia, w którym

decyzja o jej wymierzeniu stała się ostateczna.

3. Kara pieniężna podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 315c. Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia

organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska.

2017-02-16

Rozdział 5

Przepisy szczególne dotyczące kar za niespełnianie warunków

uznawania za dotrzymane maksymalnych emisji substancji ze źródeł spalania

paliw, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h

Art. 315d. W przypadku niedotrzymywania maksymalnych emisji substancji,

o których mowa w art. 146h pkt 2, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za

dotrzymane, o których mowa w art. 146h pkt 4, prowadzący instalację, o którym

mowa w art. 146g, ponosi administracyjną karę pieniężną.

Art. 315e. Karę, o której mowa w art. 315d, wymierza, w drodze decyzji,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska, biorąc pod uwagę każdą wprowadzoną

do powietrza ilość substancji przekraczającą maksymalne emisje substancji,

określone dla źródła spalania paliw w przepisach wydanych na podstawie art. 146h

pkt 2, przy czym jednostkowa stawka kary wynosi 15 zł za każdy kilogram

substancji.

DZIAŁ IV

Odraczanie, zmniejszanie oraz umarzanie podwyższonej opłaty

za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych

Art. 316. Organem właściwym w sprawach odraczania terminu płatności

opłaty za korzystanie ze środowiska, o której mowa w art. 276 ust. 1, a także jej

zmniejszania i umarzania jest marszałek województwa, a w sprawach

administracyjnych kar pieniężnych – wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

Art. 317. 1. Termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz

administracyjnej kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego

ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo

przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia

podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia

wniosku.

1a. Termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz

administracyjnej kary pieniężnej odracza się także na wniosek podmiotu

korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli

przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia

2017-02-16

podwyższonych opłat lub kar, jest ujęte w krajowym programie oczyszczania

ścieków komunalnych, o którym mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001

r. – Prawo wodne, i zostanie zrealizowane w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r.

2. Odroczenie terminu płatności może dotyczyć, z zastrzeżeniem ust. 3, części

albo całości opłaty lub kary.

3. Odroczenie może objąć opłaty najwyżej w części, w jakiej przewyższa ono

kwotę opłaty, jaką ponosiłby podmiot korzystający ze środowiska w przypadku,

gdyby posiadał pozwolenie albo inną wymaganą decyzję.

4. Termin płatności może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do

zrealizowania przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 lub 1a.

Art. 318. 1. Wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty albo kary

powinien zostać złożony do właściwego organu przed upływem terminu, w którym

powinny być one uiszczone.

2. Złożenie wniosku o odroczenie terminu płatności opłat nie zwalnia

z obowiązku ich uiszczenia w części, w jakiej nie mogą podlegać odroczeniu.

3. Wniosek powinien zawierać:

1) wskazanie wysokości opłaty lub kary, o której odroczenie terminu płatności

występuje strona;

2) opis realizowanego przedsięwzięcia;

2a) (uchylony)

3) harmonogram realizacji przedsięwzięcia ze wskazaniem etapów nie dłuższych

niż 6 miesięcy.

3a. W przypadku przedsięwzięć, o których mowa w art. 317 ust. 1a, wniosek

powinien zawierać także wskazanie, że przedsięwzięcie jest ujęte w krajowym

programie oczyszczania ścieków komunalnych.

4. Jeżeli istnieją zastrzeżenia co do możliwości sfinansowania przez

wnioskodawcę planowanych przedsięwzięć, właściwy organ może zażądać

dodatkowo przedłożenia dowodów potwierdzających możliwość finansowania

przedsięwzięcia.

5. Decyzja o odroczeniu terminu płatności opłat lub kar określa:

1) opłatę lub karę, której termin płatności został odroczony, oraz jej wysokość;

2) realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie;

3) harmonogram realizacji przedsięwzięcia;

2017-02-16

4) termin odroczenia opłaty albo kary.

6. Właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności

opłaty lub kary, jeżeli nie są spełnione warunki odroczenia określone ustawą.

6a. Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku przesyła egzemplarz decyzji

orzekającej w sprawie terminu płatności opłaty albo kary do właściwego powiatu

albo gminy, których dochodów dotyczy odroczenie.

7. W przypadku wniesienia wniosku, o którym mowa w ust. 1, naliczane są

odsetki za zwłokę na zasadach określonych w przepisach działu III

ustawy – Ordynacja podatkowa.

Art. 318a. W przypadku przedsięwzięć, o których mowa w art. 317 ust. 1a,

podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany do przedkładania organowi

właściwemu, nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy, informacji o przebiegu realizacji

tego przedsięwzięcia.

Art. 319. 1. W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia

będącego podstawą odroczenia płatności usunęło przyczyny ponoszenia opłat i kar,

właściwy organ, w drodze decyzji, orzeka o zmniejszeniu, z zastrzeżeniem ust. 3

i 3a, odroczonych opłat albo kar o sumę środków własnych wydatkowanych na

realizację przedsięwzięcia; jeżeli odroczenie dotyczy przedsięwzięcia służącego

realizacji zadań własnych gminy, do środków własnych wlicza się także środki

pochodzące z budżetu gminy.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do kwot pozostających do zapłaty

stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy – Ordynacja podatkowa

dotyczące opłaty prolongacyjnej.

3. Jeżeli odroczeniu podlegały opłaty albo kary wymierzone w związku ze

składowaniem lub magazynowaniem odpadów bez uzyskania decyzji

zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów lub bez decyzji

określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów albo wymierzone za

przekroczenie warunków określonych w decyzji, w razie terminowego

zrealizowania przedsięwzięcia właściwy organ stwierdza, w drodze decyzji,

umorzenie odroczonych opłat albo kar.

3a. Jeżeli odroczeniu podlegały opłaty w związku z wprowadzaniem ścieków

do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na

2017-02-16

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, w razie terminowego wykonania

przedsięwzięcia służącego do realizacji zadań własnych gminy w zakresie

kanalizacji i oczyszczania ścieków komunalnych, właściwy organ stwierdza,

w drodze decyzji, umorzenie odroczonych opłat.

4. W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego

podstawą odroczenia płatności nie usunęło przyczyn ponoszenia opłat lub kar,

właściwy organ, w drodze decyzji, orzeka o obowiązku uiszczenia odroczonych

opłat albo kar wraz z opłatą prolongacyjną, o której mowa w przepisach działu III

ustawy – Ordynacja podatkowa.

5. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio w sytuacji, gdy przedsięwzięcie,

którego wykonanie zapewniło usunięcie przyczyn wymierzenia kar, zostało

zrealizowane przed wydaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska, decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną.

6. Wydanie przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska decyzji

orzekającej o zmniejszeniu lub umorzeniu kary, w sytuacji, o której mowa w ust. 5,

wymaga złożenia wniosku do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

przed upływem terminu, w którym ma być ona uiszczona.

7. Przepisy ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio do odraczania terminu opłaty za

korzystanie ze środowiska.

Art. 320. 1. Jeżeli przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia płatności nie

zostanie zrealizowane w terminie, właściwy organ stwierdza, w drodze decyzji,

obowiązek uiszczenia odroczonych opłat albo kar wraz z określonymi w przepisach

działu III ustawy – Ordynacja podatkowa odsetkami za zwłokę naliczanymi za

okres odroczenia.

2. Właściwy organ może wydać decyzję, o której mowa w ust. 1, także przed

upływem terminu odroczenia w razie stwierdzenia, że przedsięwzięcie będące

podstawą odroczenia nie jest realizowane zgodnie z harmonogramem.

Art. 321. W razie odroczenia terminu płatności opłat lub kar stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa w zakresie wstrzymania

biegu terminu przedawnienia należności.

2017-02-16

TYTUŁ VI

Odpowiedzialność w ochronie środowiska

DZIAŁ I

Odpowiedzialność cywilna

Art. 322. Do odpowiedzialności za szkody spowodowane oddziaływaniem na

środowisko stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi

inaczej.

Art. 323. 1. Każdy, komu przez bezprawne oddziaływanie na środowisko

bezpośrednio zagraża szkoda lub została mu wyrządzona szkoda, może żądać od

podmiotu odpowiedzialnego za to zagrożenie lub naruszenie przywrócenia stanu

zgodnego z prawem i podjęcia środków zapobiegawczych, w szczególności przez

zamontowanie instalacji lub urządzeń zabezpieczających przed zagrożeniem lub

naruszeniem; w razie gdy jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, może on

żądać zaprzestania działalności powodującej to zagrożenie lub naruszenie.

2. Jeżeli zagrożenie lub naruszenie dotyczy środowiska jako dobra wspólnego,

z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić Skarb Państwa, jednostka

samorządu terytorialnego, a także organizacja ekologiczna.

Art. 324. W razie wyrządzenia szkody przez zakład o zwiększonym ryzyku

lub o dużym ryzyku art. 435 § 1 Kodeksu cywilnego stosuje się niezależnie od tego,

czy zakład ten jest wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody.

Art. 325. Odpowiedzialności za szkody wyrządzone oddziaływaniem na

środowisko nie wyłącza okoliczność, że działalność będąca przyczyną powstania

szkód jest prowadzona na podstawie decyzji i w jej granicach.

Art. 326. Podmiotowi, który naprawił szkodę w środowisku, przysługuje

względem sprawcy szkody roszczenie o zwrot nakładów poczynionych na ten cel,

przy czym wysokość roszczenia ogranicza się w tym przypadku do poniesionych

uzasadnionych kosztów przywrócenia stanu poprzedniego.

Art. 327. 1. Każdy, komu przysługują roszczenia określone w przepisach

niniejszego działu, wraz z wniesieniem powództwa może żądać, aby sąd zobowiązał

2017-02-16

osobę, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, do udzielenia

informacji niezbędnych do ustalenia zakresu tej odpowiedzialności.

2. Koszty przygotowania informacji ponosi pozwany, chyba że powództwo

okazało się bezzasadne.

Art. 328. Organizacje ekologiczne mogą występować do sądu z roszczeniem

o zaprzestanie reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub usługi, jeśli reklama

ta lub inny rodzaj promocji sprzeczne są z art. 80.

DZIAŁ II

Odpowiedzialność karna

Art. 329. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 28, nie gromadzi,

nie przetwarza danych i nie udostępnia nieodpłatnie informacji na potrzeby

państwowego monitoringu środowiska,

podlega karze grzywny.

Art. 330. Kto wbrew ciążącemu na nim, na podstawie art. 75, obowiązkowi

w trakcie prac budowlanych nie zapewnia ochrony środowiska w obszarze

prowadzenia prac,

podlega karze grzywny.

Art. 331. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 76 ust. 4, nie informuje

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie oddania do

użytkowania obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji lub o terminie

zakończenia rozruchu instalacji,

podlega karze grzywny.

Art. 332. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych

w uchwale sejmiku województwa przyjętej na podstawie art. 92 ust. 1c, podlega

karze grzywny.

Art. 332a. 1. Kto, reklamując lub w inny sposób promując produkt, narusza

wymagania określone w art. 80a ust. 1,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto nie zamieszcza w reklamie lub materiale

promocyjnym informacji wymaganych na podstawie art. 80a ust. 2.

2017-02-16

Art. 333. Kto, będąc obowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 95 do

prowadzenia pomiarów poziomów substancji w powietrzu, nie spełnia tego

obowiązku lub nie przechowuje wyników pomiarów w wymaganym okresie,

podlega karze grzywny.

Art. 334. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych

w uchwale sejmiku województwa przyjętej na podstawie art. 96, podlega karze

grzywny.

Art. 335. (uchylony)

Art. 335a. 1. Kto nie prowadzi badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, będąc

do tego obowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 101f ust. 1 lub nie

przechowuje wyników badań w wymaganym okresie wbrew art. 101f ust. 4,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto nie zapewnia wykonania badań przez

laboratorium zgodnie z art. 101f ust. 2.

Art. 335b. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 101e ust. 1, nie

zgłasza regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska historycznego

zanieczyszczenia powierzchni ziemi,

podlega karze grzywny.

Art. 335c. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 101h ust. 1 i 2,

nie przeprowadza remediacji,

podlega karze grzywny.

Art. 335d. 1. Kto, wbrew art. 101l ust. 1, prowadzi remediację niezgodnie

z ustalonym planem remediacji lub będąc do tego obowiązany na podstawie

art. 101l ust. 2, nie przedkłada regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska

projektu planu remediacji,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto uniemożliwia przeprowadzenie remediacji lub

prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, zgodnie z obowiązkami

określonymi w art. 101l ust. 6, art. 101m ust. 7 i art. 101o ust. 1.

2017-02-16

Art. 336. Kto, wbrew art. 101r, używa do prac ziemnych glebę lub ziemię,

jeżeli przekroczona w nich jest dopuszczalna zawartość substancji powodującej

ryzyko,

podlega karze grzywny.

Art. 337. (uchylony)

Art. 337a. Kto narusza warunki decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny.

Art. 338. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych

w uchwale rady powiatu wydanej na podstawie art. 116 ust. 1,

podlega karze grzywny.

Art. 338a. Kto, będąc obowiązany do wykonywania pomiarów pól

elektromagnetycznych w środowisku, na podstawie art. 122a, nie wykonuje tych

pomiarów,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny.

Art. 339. 1. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 145 pkt 1,

wprowadzając do środowiska substancje lub energie, w zakresie, w jakim nie

wymaga to pozwolenia, nie dotrzymuje standardów emisyjnych,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto:

1) nie postępuje w sposób, o którym mowa w art. 145 pkt 4;

2) nie zatrzymuje instalacji i urządzenia do spalania lub współspalania odpadów,

zgodnie z art. 145 pkt 5;

3) nie stosuje paliw, surowców lub materiałów, w tym substancji lub mieszanin,

zgodnie z wymaganiami lub ograniczeniami, o których mowa w art. 145 pkt 6;

4) nie stosuje rozwiązań technicznych, zgodnie z wymaganiami, o których mowa

w art. 145 pkt 7;

5) nie przekazuje informacji lub danych, o których mowa w art. 145 pkt 8.

Art. 339a. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 146g:

1) nie dotrzymuje maksymalnych emisji substancji, o których mowa w art. 146g

pkt 1,

2) nie realizuje działań zapobiegających, o których mowa w art. 146g pkt 2,

2017-02-16

3) nie przekazuje informacji, zgodnie z art. 146g pkt 3,

4) nie przestrzega wymagań, o których mowa w art. 146g pkt 4,

podlega karze grzywny.

Art. 340. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:

1) art. 147 ust. 1 – do prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji,

2) art. 147 ust. 2 – do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji,

3) art. 147 ust. 4 – do prowadzenia wstępnych pomiarów wielkości emisji

z instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny,

nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów

w wymaganym okresie,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega kto:

1) będąc obowiązany do zapewnienia wykonania pomiarów wielkości emisji lub

innych warunków korzystania ze środowiska, w tym pobierania próbek, przez

laboratorium lub certyfikowane jednostki badawcze, o których mowa

w art. 147a ust. 1, nie spełnia tego obowiązku;

2) będąc obowiązany w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 150 ust. 1–3 do

prowadzenia w określonym czasie pomiarów wielkości emisji lub

przedkładania wyników tych pomiarów, nie spełnia tego obowiązku;

3) nie przechowuje wyników przeprowadzonych pomiarów w okresie, o którym

mowa w art. 147 ust. 6.

Art. 341. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 149 ust. 1, nie

przedkłada właściwym organom wyników pomiarów,

podlega karze grzywny.

Art. 342. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 152 do zgłoszenia

informacji dotyczących eksploatacji instalacji, nie spełnia tych obowiązków lub

eksploatuje instalację niezgodnie ze złożoną informacją,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto eksploatuje instalację pomimo wniesienia

sprzeciwu, o którym mowa w art. 152 ust. 4, albo rozpoczyna eksploatację instalacji

przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu.

2017-02-16

Art. 343. 1. Kto narusza zakaz używania instalacji lub urządzeń

nagłaśniających określony w art. 156 ust. 1,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub

zakazów określonych w uchwale rady gminy, wydanej na podstawie art. 157 ust. 1.

Art. 344. Kto narusza zakaz wprowadzania do obrotu lub ponownego

wykorzystania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska

określony w art. 160 ust. 1,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.

Art. 345. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 161, nie oczyszcza

lub nie unieszkodliwia instalacji lub urządzeń, w których są lub były

wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska albo

co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że były w nich wykorzystywane

takie substancje,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.

Art. 346. 1. Kto, wykorzystując substancje stwarzające szczególne zagrożenie

dla środowiska, nie przekazuje okresowo odpowiednio marszałkowi województwa

albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji o rodzaju, ilości

i miejscach ich występowania, czym narusza obowiązek określony w art. 162 ust. 3

i 4,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto w wymaganym zakresie nie dokumentuje

rodzaju, ilości i miejsc występowania substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska oraz sposobu ich eliminowania, czym narusza obowiązek

określony w art. 162 ust. 2.

Art. 347. 1. Kto, wprowadzając do obrotu wykonane z tworzyw sztucznych

jednorazowe naczynia i sztućce, nie zamieszcza na nich informacji o ich

negatywnym oddziaływaniu na środowisko, czym narusza obowiązek określony

w art. 170 ust. 1,

podlega karze grzywny.

2017-02-16

2. Tej samej karze podlega, kto wprowadza do obrotu określone na podstawie

art. 170 ust. 2 produkty z tworzyw sztucznych i nie zamieszcza na nich informacji

o ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko.

Art. 348. 1. Kto narusza określony w art. 171 zakaz wprowadzania do obrotu

produktów, które nie odpowiadają wymaganiom, o których mowa w art. 169 ust. 1,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto narusza obowiązek, o którym mowa w art. 167

ust. 2, nie spełniając wymagań, o których mowa w art. 167 ust. 3, lub kto narusza

obowiązek, o którym mowa w art. 167 ust. 5.

Art. 349. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:

1) art. 175 ust. 1 – do prowadzenia okresowych pomiarów poziomów

w środowisku wprowadzanych substancji lub energii,

2) art. 175 ust. 2 – do prowadzenia ciągłych pomiarów poziomów w środowisku

wprowadzanych substancji lub energii,

3) art. 175 ust. 3 – do przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku

wprowadzanych substancji lub energii w związku z eksploatacją obiektu

przebudowanego,

nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów

w wymaganym okresie,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto będąc obowiązany w drodze decyzji,

wydanej na podstawie art. 178 ust. 1–3, do prowadzenia w określonym czasie

pomiarów lub ich przedkładania, nie spełnia tego obowiązku, a także kto nie

przechowuje wyników tych pomiarów w wymaganym okresie.

Art. 350. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 177 ust. 1, nie

przedkłada właściwym organom wyników pomiarów,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto, będąc obowiązany na podstawie art. 179, nie

przedkłada mapy akustycznej terenu.

Art. 351. 1. Kto eksploatuje instalację bez wymaganego pozwolenia lub

z naruszeniem jego warunków,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.

2017-02-16

2. Tej samej karze podlega ten, kto eksploatuje instalację bez wniesienia

wymaganego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 187.

Art. 351a. Kto ujawnia informacje uzyskane w związku z wykonywaniem

czynności weryfikatora środowiskowego,

podlega karze aresztu albo karze grzywny.

Art. 351b. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa znaków udziału

w krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS),

podlega karze grzywny.

Art. 351c. Kto, będąc obowiązany do sporządzenia raportu końcowego, nie

spełnia tego obowiązku lub przedłożył raport niezgodny z wymaganiami, o których

mowa w art. 217b ust. 3,

podlega karze grzywny.

Art. 352. Kto, zauważywszy wystąpienie awarii, nie zawiadomi o tym

niezwłocznie osób znajdujących się w strefie zagrożenia oraz jednostki

organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej albo wójta, burmistrza lub prezydenta

miasta, czym narusza obowiązek określony w art. 245 ust. 1,

podlega karze grzywny.

Art. 353. Kto nie wykonuje obowiązków nałożonych decyzją wydaną na

podstawie art. 247 ust. 1,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.

Art. 354. Kto, prowadząc:

1) zakład o zwiększonym ryzyku, nie wypełnia obowiązków określonych w art.

250 ust. 1, 4, 5, 8 i 9, art. 251 ust. 1, 5–8, art. 252 ust. 1, art. 258, art. 261a ust.

1 lub art. 264,

2) zakład o dużym ryzyku, nie wypełnia obowiązków określonych w art. 250 ust.

1, 4, 5, 8 i 9, art. 251 ust. 1, 5–8, art. 252 ust. 1, art. 253 ust. 1, art. 254 ust. 1,

art. 256, art. 257, art. 261 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2–5, art. 261a ust. 1 i 2, art.

262, art. 263 lub art. 264

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 355. Kto, prowadząc:

2017-02-16

1) zakład o zwiększonym ryzyku, wbrew art. 255 ust. 1 uruchamia zakład lub

jego część albo dokonuje zmiany, o której mowa w art. 258 ust. 1, bez

pozytywnego zaopiniowania przez komendanta powiatowego (miejskiego)

Państwowej Straży Pożarnej programu zapobiegania awariom albo zmian tego

programu,

2) zakład o dużym ryzyku, wbrew art. 255 ust. 2 uruchamia zakład lub jego część

albo dokonuje zmiany, o której mowa w art. 257 ust. 1, bez pozytywnego

zaopiniowania przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży

Pożarnej programu zapobiegania awariom i wewnętrznego planu operacyjno-

-ratowniczego albo ich zmian lub zatwierdzenia przez ten organ raportu o

bezpieczeństwie albo zmian tego raportu

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 356. (uchylony)

Art. 357. (uchylony)

Art. 358. Kto nie dopełnia obowiązków nałożonych decyzją wydaną na

podstawie art. 264d ust. 1, podlega karze grzywny.

Art. 359. 1. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 287 ust. 1, nie

prowadzi wymaganej ewidencji,

podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku terminowego

przedkładania wykazu, o którym mowa w art. 286.

Art. 360. Kto nie wykonuje decyzji:

1) o wstrzymaniu działalności, wydanej na podstawie art. 364,

2) o wstrzymaniu oddania do użytkowania lub zakazu użytkowania obiektu

budowlanego, zespołu obiektów, instalacji lub urządzenia, wydanej na

podstawie art. 365, 367 lub 368,

3) o zakazie produkcji, sprowadzania z zagranicy lub wprowadzania do obrotu

produktów niespełniających wymagań ochrony środowiska, wydanej na

podstawie art. 370,

4) nakazującej usunięcie w określonym terminie stwierdzonych uchybień lub

wstrzymującej uruchomienie albo użytkowanie zakładu, instalacji, w tym

magazynu lub jakiejkolwiek ich części, wydanej na podstawie art. 373 ust. 1,

2017-02-16

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.

Art. 361. Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 329–360 następuje

na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

DZIAŁ III

Odpowiedzialność administracyjna

Art. 362. 1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje

na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć

obowiązek:

1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia;

2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, organ ochrony środowiska może

określić:

1) zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan, do jakiego ma

zostać przywrócone środowisko;

1a) czynności zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub

przywrócenia środowiska do stanu właściwego;

2) termin wykonania obowiązku.

2a. Jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż

prowadzący instalację stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania

administracyjnego.

3. W przypadku braku możliwości nałożenia obowiązku podjęcia działań,

o których mowa w ust. 1, organ ochrony środowiska może zobowiązać podmiot

korzystający ze środowiska do uiszczenia na rzecz budżetów właściwych gmin,

z zastrzeżeniem ust. 4, kwoty pieniężnej odpowiadającej wysokości szkód

wynikłych z naruszenia stanu środowiska.

4. Jeżeli szkody dotyczą obszaru kilku gmin, organ, o którym mowa w ust. 1,

zobowiązuje do wpłaty kwot na rzecz budżetów właściwych gmin proporcjonalnie

do wielkości szkód.

5. Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej, o której

mowa w ust. 3, stosuje się przepisy działu III ustawy – Ordynacja podatkowa, z tym

że uprawnienia organów podatkowych przysługują organowi ochrony środowiska

właściwemu do nałożenia obowiązku.

2017-02-16

6. (uchylony)

Art. 363. 1. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji,

nakazać osobie fizycznej, której działanie negatywnie oddziałuje na środowisko,

wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do:

1) ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia;

2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.

2. Przepisy art. 362 ust. 2–5 stosuje się odpowiednio.

Art. 364. Jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze

środowiska albo osobę fizyczną powoduje pogorszenie stanu środowiska

w znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska wyda decyzję o wstrzymaniu tej działalności w zakresie,

w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu stanu środowiska.

Art. 365. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze

decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia

zintegrowanego.

2. W odniesieniu do nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu

budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji związanych z przedsięwzięciem

zaliczonym do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska wstrzyma, w drodze decyzji:

1) oddanie do użytkowania, jeżeli nie spełniają one wymagań ochrony

środowiska, o których mowa w art. 76;

2) użytkowanie w przypadku stwierdzenia niedotrzymywania wynikających

z mocy prawa standardów emisyjnych albo określonych w pozwoleniu

warunków emisji w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu;

3) użytkowanie, jeżeli w ciągu 5 lat od oddania do użytkowania zostanie

ujawnione, iż przy oddawaniu do użytkowania nie zostały spełnione

wymagania ochrony środowiska, o których mowa w art. 76, i nie są one nadal

spełnione, a inwestor nie dopełnił obowiązku poinformowania wojewódzkiego

2017-02-16

inspektora ochrony środowiska o fakcie oddawania do eksploatacji instalacji

lub obiektów.

Art. 366. 1. Decyzji, o której mowa w art. 364 i art. 365 ust. 2, nadaje się

rygor natychmiastowej wykonalności.

2. Rygoru natychmiastowej wykonalności nie nadaje się, gdy zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 365 ust. 2 pkt 3; art. 367 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

3. W decyzji, o której mowa w art. 364 oraz art. 365 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3,

określa się termin wstrzymania działalności lub użytkowania, uwzględniając

potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności lub użytkowania.

Art. 367. 1. W razie:

1) wprowadzania przez podmiot korzystający ze środowiska substancji lub

energii do środowiska bez wymaganego pozwolenia lub z naruszeniem jego

warunków,

2) naruszania przez podmiot korzystający ze środowiska warunków decyzji

określającej wymagania dotyczące funkcjonowania instalacji wymagającej

zgłoszenia,

3) niezgłoszenia instalacji przez podmiot korzystający ze środowiska lub

eksploatacji instalacji niezgodnie z informacją zawartą w zgłoszeniu

wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wstrzymać, w drodze decyzji,

użytkowanie instalacji.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska może na wniosek prowadzącego instalację, w drodze decyzji, ustalić

termin usunięcia naruszenia.

3. W razie nieusunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie wojewódzki

inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji.

4. W decyzji, o której mowa w ust. 1 i 3, określa się termin wstrzymania

użytkowania instalacji, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska

zakończenia użytkowania.

5. W przypadku przekroczenia warunków decyzji o dopuszczalnym poziomie

hałasu przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio.

2017-02-16

Art. 368. 1. W razie naruszenia warunków decyzji określającej wymagania

dotyczące eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia,

prowadzonej przez osobę fizyczną w ramach zwykłego korzystania ze środowiska,

wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, wstrzymać

użytkowanie instalacji; art. 367 ust. 2–4 stosuje się odpowiednio.

2. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, wstrzymać

użytkowanie instalacji lub urządzenia, jeżeli osoba fizyczna nie dostosowała się do

wymagań decyzji, o której mowa w art. 363.

Art. 369. Przepisów art. 367 ust. 1 lub art. 368 nie stosuje się, jeżeli zachodzą

przesłanki do wydania decyzji zgodnie z art. 364 lub 365.

Art. 370. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska zakaże, w drodze

decyzji, produkcji, sprowadzania z zagranicy lub wprowadzania do obrotu

produktów niespełniających wymagań ochrony środowiska.

Art. 371. Przepisy ustawy o odpadach wskazują inne niż wymienione

w ustawie przypadki wstrzymywania przez wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska, w drodze decyzji, działalności prowadzonej z naruszeniem wymagań

ochrony środowiska.

Art. 372. Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności lub

użytkowania, na podstawie decyzji, o których mowa w niniejszym dziale,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska, wójt, burmistrz lub prezydent miasta,

na wniosek zainteresowanego, wyraża zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności

lub użytkowania.

Art. 373. 1. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej w razie naruszenia

przez prowadzącego zakład przepisów art. 248–264:

1) może wydać decyzję nakazującą usunięcie w określonym terminie

stwierdzonych uchybień lub

2) wydaje decyzję wstrzymującą uruchomienie albo użytkowanie zakładu,

instalacji, w tym magazynu lub jakiejkolwiek ich części, jeżeli stwierdzone

uchybienia mogą powodować ryzyko wystąpienia awarii przemysłowej.

2. Decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

2017-02-16

3. W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, określa się termin wstrzymania

działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia.

Art. 374. 1. Decyzje, o których mowa w niniejszym dziale, z wyjątkiem

decyzji określonych w art. 365 i 372, dotyczące:

1) ruchu zakładu górniczego – wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego

okręgowego albo specjalistycznego urzędu górniczego;

2) morskiego pasa ochronnego – wymagają uzgodnienia z właściwym

dyrektorem urzędu morskiego.

2. Niezajęcie stanowiska, w terminie 14 dni, przez organ właściwy do

uzgodnienia oznacza brak uwag i zastrzeżeń.

3. Uzgodnienie nie jest wymagane, jeżeli decyzja jest podejmowana w sytuacji

zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub bezpośredniego zagrożenia pogorszeniem

stanu środowiska w znacznych rozmiarach.

Art. 375. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o których mowa

w niniejszym dziale, wszczyna się z urzędu.

TYTUŁ VII

Organy administracji oraz instytucje ochrony środowiska

DZIAŁ I

Organy administracji do spraw ochrony środowiska

Art. 376. Organami ochrony środowiska, z zastrzeżeniem art. 377, są:

1) wójt, burmistrz lub prezydent miasta;

2) starosta;

2a) sejmik województwa;

2b) marszałek województwa;

3) wojewoda;

4) minister właściwy do spraw środowiska;

5) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;

6) regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Art. 377. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska działające na podstawie

przepisów ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska wykonują zadania w zakresie

ochrony środowiska, jeżeli ustawa tak stanowi.

2017-02-16

Art. 377a. Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego

stopnia w stosunku do marszałka województwa w sprawach, o których mowa

w art. 95 ust. 1, oraz w art. 378 ust. 2a i 2aa.

Art. 378. 1. Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których

mowa w art. 115a ust. 1, art. 149 ust. 1, art. 150, art. 152 ust. 1, art. 154 ust. 1,

art. 178, art. 183, art. 237 i art. 362 ust. 1–3, jest starosta.

2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska jest właściwy w sprawach

przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych.

2a. Marszałek województwa jest właściwy w sprawach:

1) przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana

instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze

znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko;

2) przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko

w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska

oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach

innych niż wymienione w pkt 1;

3) pozwolenia na wytwarzanie odpadów i pozwolenia zintegrowanego dla

regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i dla instalacji

określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako regionalne

instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych.

2aa. Organem ochrony środowiska właściwym w sprawie:

1) pozwolenia na wytwarzanie odpadów dla odpadów innych niż wydobywcze

wytworzonych w miejscu poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania

kopalin ze złóż oraz ich magazynowania i przeróbki,

2) pozwolenia zintegrowanego dla odpadów, o których mowa w pkt 1

– jest organ właściwy do wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarowania

odpadami wydobywczymi, o której mowa w art. 11 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r.

o odpadach wydobywczych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1136 oraz z 2014 r. poz. 1101).

2017-02-16

2b. Przy ustalaniu właściwości organów ochrony środowiska instalacje

powiązane technologicznie, eksploatowane przez różne podmioty, kwalifikuje się

jako jedną instalację.

3. W przypadku zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne

niebędące przedsiębiorcami wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest właściwy

w sprawach:

1) wydawania decyzji, o których mowa w art. 150 ust. 1 i art. 154 ust. 1;

2) przyjmowania wyników pomiarów, o których mowa w art. 149 i 150;

3) przyjmowania zgłoszeń, o których mowa w art. 152 ust. 1.

4. Zadania samorządu województwa, o których mowa w ust. 2a i 2aa, art. 91

ust. 1, 3, 3a i 5, art. 92 ust. 1, art. 94 ust. 2, art. 95 ust. 1, art. 96, art. 119 ust. 2,

art. 135 ust. 2 oraz art. 162 ust. 3, 6 i 7, są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

Art. 379. 1. Marszałek województwa, starosta oraz wójt, burmistrz lub

prezydent miasta sprawują kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów

o ochronie środowiska w zakresie objętym właściwością tych organów.

2. Organy, o których mowa w ust. 1, mogą upoważnić do wykonywania

funkcji kontrolnych pracowników podległych im urzędów marszałkowskich,

powiatowych, miejskich lub gminnych lub funkcjonariuszy straży gminnych.

3. Kontrolujący, wykonując kontrolę, jest uprawniony do:

1) wstępu wraz z rzeczoznawcami i niezbędnym sprzętem przez całą dobę na

teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na których prowadzona jest

działalność gospodarcza, a w godzinach od 6 do 22 – na pozostały teren;

2) przeprowadzania badań lub wykonywania innych niezbędnych czynności

kontrolnych;

3) żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania

osób w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego;

4) żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających

związek z problematyką kontroli.

4. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, marszałek województwa lub

osoby przez nich upoważnione są uprawnieni do występowania w charakterze

oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia przeciw przepisom o ochronie

środowiska.

2017-02-16

5. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta lub marszałek województwa

występują do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o podjęcie

odpowiednich działań będących w jego kompetencji, jeżeli w wyniku kontroli

organy te stwierdzą naruszenie przez kontrolowany podmiot przepisów o ochronie

środowiska lub występuje uzasadnione podejrzenie, że takie naruszenie mogło

nastąpić, przekazując dokumentację sprawy.

6. Kierownik kontrolowanego podmiotu oraz kontrolowana osoba fizyczna

obowiązani są umożliwić przeprowadzanie kontroli, a w szczególności dokonanie

czynności, o których mowa w ust. 3.

Art. 380. 1. Z czynności kontrolnych kontrolujący sporządza protokół,

którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanego podmiotu lub

kontrolowanej osobie fizycznej.

2. Protokół podpisują kontrolujący oraz kierownik kontrolowanego podmiotu

lub kontrolowana osoba fizyczna, którzy mogą wnieść do protokołu zastrzeżenia

i uwagi wraz z uzasadnieniem.

3. W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanego

podmiotu lub kontrolowaną osobę fizyczną kontrolujący umieszcza o tym

wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może, w terminie 7 dni,

przedstawić swoje stanowisko na piśmie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta, staroście lub marszałkowi województwa.

Art. 381. (uchylony)

Art. 382. 1. Jeżeli przepis ustawy nie stanowi inaczej, właściwy miejscowo do

prowadzenia sprawy, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, jest

organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, na której terenie planuje

się lub realizuje przedsięwzięcie związane z przedmiotem postępowania.

2. Jeżeli nieruchomość, o której mowa w ust. 1, położona jest na terenie

działania więcej niż jednego organu, właściwy jest organ, na którego terenie

działania znajduje się większa część nieruchomości; organ ten wydaje przewidziane

prawem decyzje w uzgodnieniu z pozostałymi właściwymi organami.

Art. 383. 1. Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony

środowiska nie stosuje się, jeżeli organ właściwy do prowadzenia postępowania

w sprawie jest jednocześnie organem uzgadniającym lub opiniującym.

2017-02-16

2. Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie

stosuje się, jeżeli organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie jest

wojewoda, a organem uzgadniającym lub opiniującym jest starosta.

3. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli organem uzgadniającym lub

opiniującym jest organ opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający

zmiany do przyjętego dokumentu.

Art. 384. Właściwi ministrowie zapewniają warunki niezbędne do realizacji

przepisów o ochronie środowiska przez podległe i nadzorowane jednostki

organizacyjne.

Art. 385. 1. Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzeń:

1) określi organy odpowiadające za nadzór nad przestrzeganiem przepisów

o ochronie środowiska w komórkach i jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo przez niego nadzorowanych,

uwzględniając specyfikę i charakter zadań realizowanych przez te organy;

2) może określić w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska

szczegółowe sposoby realizacji przepisów o ochronie środowiska

w komórkach i jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony

Narodowej albo przez niego nadzorowanych.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zostaną ustalone:

1) organy odpowiadające za nadzór;

2) zakres odpowiedzialności jednostek podległych i nadzorowanych;

3) przysługujące kompetencje w zakresie wykonywanych zadań.

3. Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia,

formę, zakres, układ, techniki i terminy przedstawiania przez jednostki

nadzorowane organom nadzorczym, o których mowa w ust. 1 pkt 1, informacji

o istotnym znaczeniu dla zapewnienia przestrzegania przepisów o ochronie

środowiska.

4. Minister, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3,

uwzględni specyfikę funkcjonowania Sił Zbrojnych:

1) w zakresie eksploatowania charakterystycznej infrastruktury;

2) w toku działalności szkoleniowej;

2017-02-16

3) w toku innej szczególnej działalności mającej związek z koniecznością

spełnienia wymagań ochrony środowiska.

DZIAŁ II

Instytucje ochrony środowiska

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 386. Instytucjami ochrony środowiska są:

1) Państwowa Rada Ochrony Środowiska;

2) komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko;

3) Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz

wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

4) (uchylony)

Rozdział 2

Państwowa Rada Ochrony Środowiska

Art. 387. Tworzy się Państwową Radę Ochrony Środowiska, zwaną dalej

„Radą”, jako organ doradczy i opiniodawczy ministra właściwego do spraw

środowiska.

Art. 388. Do zakresu działania Rady należy opracowywanie dla ministra

właściwego do spraw środowiska opinii w sprawach ochrony środowiska, a także

przedstawianie propozycji i wniosków zmierzających do tworzenia warunków

zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska oraz do zachowania lub poprawy

jego stanu.

Art. 389. Występując do Rady o opinię, minister właściwy do spraw

środowiska dołącza niezbędne materiały.

Art. 390. W skład Rady wchodzą przewodniczący, dwóch zastępców

przewodniczącego, sekretarz oraz członkowie, w liczbie do 30, powoływani przez

ministra właściwego do spraw środowiska na okres 5 lat spośród przedstawicieli

nauki, środowisk zawodowych, organizacji ekologicznych oraz przedstawicieli

samorządu gospodarczego.

2017-02-16

Art. 391. 1. Wydatki związane z działalnością Rady są pokrywane z części

budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw środowiska.

2. Obsługę biurową Rady zapewnia minister właściwy do spraw środowiska.

Art. 392. Członkom Rady oraz zapraszanym na posiedzenie specjalistom

zamieszkałym poza miejscowością, w której odbywa się posiedzenie, i biorącym

udział w posiedzeniu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na

zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości

należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju.

Art. 393. 1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób funkcjonowania Państwowej Rady Ochrony

Środowiska, mając na uwadze potrzebę sprawnego funkcjonowania Rady.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:

1) organizacja Rady;

2) tryb działania Rady.

Rozdział 3

(uchylony)

Rozdział 4

Finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej

Art. 400. 1. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej,

zwany dalej „Narodowym Funduszem”, jest państwową osobą prawną

w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach

publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.21)).

2. Wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwane

dalej „wojewódzkimi funduszami”, są samorządowymi osobami prawnymi

w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy, o której mowa w ust. 1.

21)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 938 i

1646, z 2014 r. poz. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r. poz. 238, 532, 1045, 1117, 1130,

1189, 1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r. poz. 195.

2017-02-16

3. Wojewódzkie fundusze nie są wojewódzkimi samorządowymi jednostkami

organizacyjnymi, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r.

o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486).

Art. 400a. 1. Finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej

obejmuje:

1) opracowywanie planów służących gospodarowaniu wodami, planów

zarządzania ryzykiem powodziowym, planów przeciwdziałania skutkom

suszy oraz tworzenie i utrzymanie katastru wodnego;

2) przedsięwzięcia związane z ochroną wód;

3) wspomaganie osłony hydrologicznej i meteorologicznej społeczeństwa oraz

gospodarki, a także rozpoznawanie, kształtowanie i ochronę zasobów

wodnych kraju;

4) wspomaganie realizacji zadań w zakresie rozpoznawania, bilansowania

i ochrony wód podziemnych w celu ich racjonalnego wykorzystania przez

społeczeństwo i gospodarkę;

5) wspomaganie realizacji zadań modernizacyjnych i inwestycyjnych, służących

ochronie środowiska i gospodarce wodnej, w tym dotyczących instalacji lub

urządzeń ochrony przeciwpowodziowej i obiektów małej retencji wodnej;

6) działania z zakresu zagospodarowania odpadów nielegalnie

przemieszczonych, w przypadkach, o których mowa w art. 23–

25 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE

L 190 z 12.07.2006, str. 1), oraz wspomaganie realizacji zadań

przeciwdziałających nielegalnemu przemieszczaniu odpadów;

7) koszty gospodarowania odpadami z wypadków, o których mowa w ustawie

z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

8) przedsięwzięcia związane z gospodarką odpadami;

8a) wykonywanie badań i pomiarów związanych z odpadami przez organy

Inspekcji Ochrony Środowiska oraz badań laboratoryjnych w zakresie

zawartości metali ciężkich w bateriach lub akumulatorach przez Inspekcję

Handlową;

8b) finansowanie w całości lub w części wpisów w sprawach prowadzonych przez

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przed sądami administracyjnymi;

2017-02-16

9) przedsięwzięcia związane z ochroną powierzchni ziemi, z wyłączeniem

remediacji polegających na samooczyszczaniu;

9a) przedsięwzięcia związane z niepolegającą na samooczyszczaniu remediacją

historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, jeżeli obowiązanym do

przeprowadzenia remediacji jest regionalny dyrektor ochrony środowiska lub

władająca powierzchnią ziemi jednostka samorządu terytorialnego;

9b) realizację zadań wyspecjalizowanej jednostki, o której mowa w art. 16 ustawy

z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o

niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz. U. poz. 881);

10) wydatki na prace, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca

2000 r. o restrukturyzacji finansowej górnictwa siarki (Dz. U. poz. 856,

z 2003 r. poz. 1693 oraz z 2016 r. poz. 266);

11) badania i upowszechnianie ich wyników oraz postęp techniczny w zakresie

ochrony środowiska i gospodarki wodnej;

12) rozwój przemysłu produkcji środków technicznych i aparatury kontrolno-

-pomiarowej, służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej;

13) rozwój sieci stacji pomiarowych, laboratoriów i ośrodków przetwarzania

informacji, służących badaniu stanu środowiska;

14) system kontroli wnoszenia przewidzianych ustawą opłat za korzystanie ze

środowiska, w szczególności tworzenie baz danych podmiotów

korzystających ze środowiska obowiązanych do ponoszenia opłat;

15) wspomaganie realizacji zadań państwowego monitoringu środowiska, innych

systemów kontrolnych i pomiarowych oraz badań stanu środowiska, a także

systemów pomiarowych zużycia wody i ciepła;

16) wspomaganie systemów gromadzenia i przetwarzania danych związanych

z dostępem do informacji o środowisku;

17) działania polegające na zapobieganiu i likwidowaniu poważnych awarii oraz

szkód górniczych, a także ich skutków;

18) prowadzenie obserwacji terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz

terenów, na których występują te ruchy;

19) przeciwdziałanie klęskom żywiołowym i likwidowanie ich skutków dla

środowiska;

2017-02-16

20) zapobieganie skutkom zanieczyszczenia środowiska lub usuwanie tych

skutków, w przypadku gdy nie można ustalić podmiotu za nie

odpowiedzialnego;

21) przedsięwzięcia związane z ochroną powietrza;

22) wspomaganie wykorzystania lokalnych źródeł energii odnawialnej oraz

wprowadzania bardziej przyjaznych dla środowiska nośników energii;

23) (uchylony)

24) wspomaganie ekologicznych form transportu;

25) działania z zakresu rolnictwa ekologicznego bezpośrednio oddziałujące na

stan gleby, powietrza i wód, w szczególności prowadzenie gospodarstw

rolnych produkujących metodami ekologicznymi położonych na obszarach

podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia

2004 r. o ochronie przyrody;

25a) opracowywanie audytów krajobrazowych;

26) działania związane z utrzymaniem i zachowaniem parków oraz ogrodów,

będących przedmiotem ochrony na podstawie przepisów o ochronie zabytków

i opiece nad zabytkami;

27) opracowywanie planów ochrony dla obszarów podlegających ochronie na

podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

oraz prowadzenie monitoringu przyrodniczego;

28) przedsięwzięcia związane z ochroną i przywracaniem chronionych gatunków

roślin lub zwierząt;

29) przedsięwzięcia związane z ochroną przyrody, w tym urządzanie i utrzymanie

terenów zieleni, zadrzewień, zakrzewień oraz parków;

30) zadania związane ze zwiększaniem lesistości kraju oraz zapobieganiem

szkodom w lasach i likwidacją tych szkód, spowodowanych przez czynniki

biotyczne i abiotyczne;

31) profilaktykę zdrowotną dzieci zamieszkałych na obszarach, na których

występują przekroczenia standardów jakości środowiska;

32) edukację ekologiczną oraz propagowanie działań proekologicznych i zasady

zrównoważonego rozwoju;

33) przygotowywanie i obsługę konferencji krajowych i międzynarodowych

z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej;

2017-02-16

34) działania z zakresu gromadzenia i rozpowszechniania informacji

o najlepszych dostępnych technikach oraz działania związane z rejestracją

i analizą wniosków o wydanie pozwolenia zintegrowanego i wydanych

pozwoleń zintegrowanych, o których mowa w art. 206 i 212;

35) opracowywanie i wdrażanie nowych technik i technologii w zakresie ochrony

środowiska i gospodarki wodnej, w szczególności dotyczących ograniczania

emisji i zużycia wody, a także efektywnego wykorzystywania paliw;

36) wydatki na nabywanie, utrzymanie, obsługę i zabezpieczenie

specjalistycznego sprzętu i urządzeń technicznych, służących wykonywaniu

działań na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej;

37) wojewódzkie programy ochrony środowiska, programy ochrony powietrza,

plany działań krótkoterminowych, programy ochrony przed hałasem,

programy ochrony i rozwoju zasobów wodnych, plany gospodarki odpadami,

plany gospodarowania wodami oraz krajowy program oczyszczania ścieków

komunalnych, a także wspomaganie realizacji i systemu kontroli tych

programów i planów;

37a) zadania służące wsparciu polskich technologii środowiskowych w kraju i za

granicą, będące elementami polityki ochrony środowiska i pozostające

w kompetencji ministra właściwego do spraw środowiska;

38) współfinansowanie projektów inwestycyjnych, kosztów operacyjnych

i działań realizowanych z udziałem środków pochodzących z Unii

Europejskiej niepodlegających zwrotowi;

39) przygotowywanie dokumentacji przedsięwzięć z zakresu ochrony środowiska

i gospodarki wodnej, które mają być współfinansowane ze środków

pochodzących z Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi;

40) współfinansowanie projektów inwestycyjnych, kosztów operacyjnych

i działań realizowanych z udziałem środków bezzwrotnych pozyskiwanych

w ramach współpracy z organizacjami międzynarodowymi oraz współpracy

dwustronnej;

41) współfinansowanie przedsięwzięć z zakresu ochrony środowiska i gospodarki

wodnej realizowanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 19 grudnia

2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 696 i

1777);

2017-02-16

41a) przedsięwzięcia związane z wdrażaniem i funkcjonowaniem systemu

ekozarządzania i audytu (EMAS) oraz systemu weryfikacji technologii

środowiskowych (ETV);

42) inne zadania służące ochronie środowiska i gospodarce wodnej, wynikające

z zasady zrównoważonego rozwoju i zgodne z polityką ochrony środowiska.

2. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki udzielania pomocy publicznej na cele

z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej ze środków pozostających

w dyspozycji Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy, uwzględniając

konieczność zapewnienia przejrzystości udzielania tej pomocy oraz zapewnienia

zgodności udzielanej pomocy z warunkami jej dopuszczalności.

Art. 400b. 1. Celem działania Narodowego Funduszu jest finansowanie

ochrony środowiska i gospodarki wodnej w zakresie określonym w art. 400a ust. 1

oraz art. 410a ust. 4–6.

2. Celem działania wojewódzkich funduszy jest finansowanie ochrony

środowiska i gospodarki wodnej w zakresie określonym w art. 400a ust. 1 pkt 1–9a

i 11–42.

2a. Celem działania Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy jest

również tworzenie warunków do wdrażania finansowania ochrony środowiska

i gospodarki wodnej, w szczególności poprzez zapewnienie wsparcia działaniom

służącym temu wdrażaniu oraz jego promocję, a także poprzez współpracę z innymi

podmiotami, w tym z jednostkami samorządu terytorialnego, przedsiębiorcami oraz

podmiotami mającymi siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Narodowy Fundusz wykonuje zadania Krajowego operatora systemu

zielonych inwestycji określone w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie

zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji.

4. Krajowy operator systemu zielonych inwestycji może powierzać

wojewódzkim funduszom, na podstawie porozumień, wykonywanie czynności

składających się na realizację zadań, o których mowa w art. 25 ust. 2 pkt 7a

i 9 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, ponosząc odpowiedzialność za ich czynności jak

za swoje własne.

2017-02-16

5. Porozumienia, o których mowa w ust. 4, określają w szczególności zakres

czynności wykonywanych przez wojewódzkie fundusze oraz sposób pokrywania

przez Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji kosztów ponoszonych

przez wojewódzkie fundusze na wykonywanie tych czynności.

6. Narodowy Fundusz jest instytucją finansową, o której mowa w art. 38 ust. 4

lit. b pkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy

dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego

Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na

rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego

Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego,

Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz

uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L

347 z 20.12.2013, str. 320), oraz może pełnić rolę podmiotu wdrażającego

instrument finansowy lub fundusz funduszy, o których mowa w tym

rozporządzeniu.

7. Wojewódzkie fundusze mogą pełnić rolę pośredników finansowych,

o których mowa w art. 38 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy

dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego

Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na

rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego

Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego,

Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz

uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006.

8. Za zgodą instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej

w rozumieniu ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów

w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–

2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217) Narodowy Fundusz może powierzać wojewódzkim

funduszom, na podstawie porozumień, zadania związane z realizacją krajowego

programu operacyjnego w rozumieniu tej ustawy.

2017-02-16

9. Powierzenie wojewódzkim funduszom zadań, o których mowa w ust. 8, nie

wyłącza odpowiedzialności Narodowego Funduszu za ich realizację.

Art. 400c. 1. Organami Narodowego Funduszu są Rada Nadzorcza

Narodowego Funduszu i Zarząd Narodowego Funduszu.

2. Obsługę Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i Zarządu Narodowego

Funduszu zapewnia Biuro Narodowego Funduszu.

Art. 400d. 1. Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu liczy nie więcej niż

12 osób.

2. Skład i strukturę Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu ustala, w drodze

zarządzenia, minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając w składzie

Rady Nadzorczej:

1) dwóch przedstawicieli strony samorządowej Komisji Wspólnej Rządu

i Samorządu Terytorialnego;

2) przedstawiciela ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

3) przedstawiciela ministra właściwego do spraw energii;

4) przedstawiciela ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;

5) przedstawiciela organizacji ekologicznych o zasięgu ogólnokrajowym, które

posiadają struktury organizacyjne na terenie całego kraju, zgłoszonego przez

te organizacje i cieszącego się poparciem największej liczby tych organizacji.

3. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w prasie o zasięgu

ogólnokrajowym oraz w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw środowiska rozpoczęcie procedury zgłaszania

kandydatów na przedstawiciela organizacji ekologicznych w Radzie Nadzorczej

Narodowego Funduszu, wskazując jednocześnie miejsce i 30-dniowy termin ich

zgłaszania.

4. Organizacje ekologiczne dokonują zgłoszenia, o którym mowa w ust. 3,

w formie pisemnej.

5. W razie niezgłoszenia przedstawicieli przez stronę samorządową Komisji

Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego lub organizacje ekologiczne minister

właściwy do spraw środowiska może delegować na ich miejsce swoich

przedstawicieli.

2017-02-16

6. Członków Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu powołuje i odwołuje

minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając stanowiska podmiotów,

o których mowa w ust. 2.

7. Przewodniczącego Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu wyznacza

minister właściwy do spraw środowiska.

8. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wynagrodzenie członków Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu za udział

w pracach Rady, kierując się przepisami o wynagrodzeniu członków rad

nadzorczych spółek Skarbu Państwa.

Art. 400e. 1. Organami wojewódzkich funduszy są rady nadzorcze

wojewódzkich funduszy i zarządy wojewódzkich funduszy.

2. Obsługę rad nadzorczych wojewódzkich funduszy i zarządów

wojewódzkich funduszy zapewniają biura wojewódzkich funduszy.

Art. 400f. 1. Rady nadzorcze wojewódzkich funduszy liczą po 7 osób.

2. W skład rad nadzorczych wojewódzkich funduszy wchodzą:

1) regionalni dyrektorzy ochrony środowiska albo ich zastępcy, będący

regionalnymi konserwatorami przyrody, albo wojewódzcy inspektorzy

ochrony środowiska albo ich zastępcy;

2) przewodniczący regionalnych rad ochrony przyrody albo ich zastępcy albo

przewodniczący regionalnych komisji do spraw ocen oddziaływania na

środowisko albo ich zastępcy;

3) przewodniczący komisji właściwych do spraw środowiska sejmików

województw albo ich zastępcy;

4) dyrektorzy albo wicedyrektorzy departamentów do spraw ochrony środowiska

urzędów marszałkowskich;

5) przedstawiciele organizacji ekologicznych zgłoszeni przez organizacje

działające i posiadające struktury organizacyjne na terenie danego

województwa i cieszący się poparciem największej liczby tych organizacji;

6) przedstawiciele samorządów gospodarczych wybrani przez sejmiki

województw spośród kandydatów zgłoszonych przez samorządy gospodarcze;

2017-02-16

7) przewodniczący rad wyznaczeni przez ministra właściwego do spraw

środowiska spośród pracowników Biura Narodowego Funduszu lub urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska.

3. Marszałkowie województw ogłaszają w prasie o zasięgu regionalnym oraz

w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu marszałkowskiego rozpoczęcie

procedury zgłaszania kandydatów na przedstawicieli organizacji ekologicznych

w radach nadzorczych wojewódzkich funduszy, wskazując jednocześnie miejsce

i 30-dniowy termin ich zgłaszania.

4. Organizacje ekologiczne dokonują zgłoszenia, o którym mowa w ust. 3,

w formie pisemnej.

5. W razie zgłoszenia przez organizacje ekologiczne więcej niż jednego

kandydata wyboru przedstawicieli organizacji ekologicznych spośród zgłoszonych

kandydatów dokonują sejmiki województw.

6. W razie niezgłoszenia przez organizacje ekologiczne żadnego kandydata,

zgodnie z trybem określonym w ust. 3, przedstawicieli organizacji ekologicznych

wskazują komisje właściwe do spraw środowiska sejmików województw.

7. Członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy powołują i odwołują,

uwzględniając stanowisko podmiotów, o których mowa w ust. 2, sejmiki

województw, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9.

8. Minister właściwy do spraw środowiska odwołuje członków rad

nadzorczych wojewódzkich funduszy, jeżeli przestali oni pełnić funkcje, o których

mowa w ust. 2 pkt 1 i 2.

9. Zarządy województw informują niezwłocznie sejmiki województw

o zaprzestaniu pełnienia funkcji, o których mowa w ust. 2 pkt 4, przez członków rad

nadzorczych wojewódzkich funduszy.

10. Szczegółowe warunki wynagradzania członków rad nadzorczych

wojewódzkich funduszy za udział w pracach rady oraz wysokość wynagrodzenia

członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy za udział w pracach rady

ustalają zarządy województw.

Art. 400g. Członkom Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i rad

nadzorczych wojewódzkich funduszy zamieszkałym poza miejscowością, w której

odbywa się posiedzenie, i biorącym udział w posiedzeniu przysługuje prawo do

2017-02-16

zwrotu kosztów podróży i noclegów na warunkach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.

Art. 400h. 1. Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu oraz rad

nadzorczych wojewódzkich funduszy należy odpowiednio:

1) ustalanie kryteriów wyboru przedsięwzięć finansowanych ze środków

Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy;

2) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu oraz zarządów

wojewódzkich funduszy w sprawach emisji obligacji własnych oraz

zaciągania kredytów i pożyczek;

3) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu oraz zarządów

wojewódzkich funduszy o udzielenie pożyczek i dotacji, których wartość

jednostkowa przekracza:

a) w przypadku pożyczki lub dotacji z Narodowego Funduszu –

równowartość odpowiednio kwoty 1 000 000 euro lub 500 000 euro,

b) w przypadku pożyczki lub dotacji z wojewódzkiego funduszu – 0,5%

przychodów uzyskanych przez ten fundusz w roku poprzednim;

4) zatwierdzanie rocznych sprawozdań Zarządu Narodowego Funduszu oraz

zarządów wojewódzkich funduszy z działalności i rocznych sprawozdań

finansowych Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy;

5) ustalanie zasad wynagradzania członków Zarządu Narodowego Funduszu

i pracowników Biura Narodowego Funduszu oraz członków zarządów

wojewódzkich funduszy i pracowników biur wojewódzkich funduszy;

6) kontrola działalności Zarządu Narodowego Funduszu i zarządów

wojewódzkich funduszy;

7) składanie, w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku kalendarzowego,

sprawozdań z działalności:

a) Narodowego Funduszu – ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

b) wojewódzkich funduszy – właściwemu zarządowi województwa oraz

ministrowi właściwemu do spraw środowiska;

8) ustalanie zasad i trybu udzielania poręczeń, w tym dopuszczalnej łącznej

wysokości udzielanych poręczeń oraz dopuszczalnej wysokości poręczeń za

zobowiązania podmiotu lub grupy podmiotów, oraz trybu i zasad pobierania

opłat prowizyjnych od poręczeń.

2017-02-16

1a. Roczne sprawozdanie z działalności wojewódzkiego funduszu ogłasza się

w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

2. Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu należy także:

1) przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw środowiska oraz ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki wodnej, w celu uzgodnienia, wspólnej

strategii działania Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy;

2) uchwalanie, raz na 4 lata, wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu

i wojewódzkich funduszy, do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego pierwszy

rok objęty tą strategią;

3) uchwalanie, raz na 4 lata, strategii działania Narodowego Funduszu,

wynikającej ze wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu

i wojewódzkich funduszy, do dnia 30 września roku poprzedzającego

pierwszy rok objęty tą strategią;

4) uchwalanie, z uwzględnieniem strategii, programów i dokumentów

programowych, o których mowa w art. 14 ust. 1, i list przedsięwzięć

priorytetowych przedkładanych przez wojewódzkie fundusze, planu

działalności i zatwierdzanie list priorytetowych programów Narodowego

Funduszu, do dnia 31 stycznia każdego roku; listy programów priorytetowych

w części dotyczącej gospodarki wodnej wymagają uzgodnienia z Prezesem

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej;

5) uchwalanie projektów rocznych planów finansowych;

6) uchwalanie planu finansowego w układzie zadaniowym;

7) ustalanie zasad udzielania i umarzania pożyczek oraz trybu i zasad udzielania

i rozliczania dotacji;

8) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu o udzielenie

poręczeń, jeżeli zobowiązanie z tego tytułu przekracza równowartość kwoty

1 000 000 euro;

9) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu w sprawach

nabywania obligacji, obejmowania lub nabywania akcji i udziałów w spółkach

oraz wnoszenia udziałów do spółek;

10) dokonywanie wyboru podmiotu właściwego do badania sprawozdania

finansowego.

3. (uchylony)

2017-02-16

4. Do zadań rad nadzorczych wojewódzkich funduszy należy także:

1) uchwalanie, raz na 4 lata, strategii działania wojewódzkich funduszy,

wynikających ze wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu

i wojewódzkich funduszy oraz z uwarunkowań regionalnych, do dnia

30 września roku poprzedzającego pierwszy rok objęty tymi strategiami;

2) uchwalanie planów działalności wojewódzkich funduszy, do dnia 30 listopada

każdego roku, na rok następny, z uwzględnieniem strategii, programów

i dokumentów programowych, o których mowa w art. 14 ust. 1, oraz strategii

działania wojewódzkich funduszy i wojewódzkich programów ochrony

środowiska;

3) zatwierdzanie, do dnia 30 czerwca każdego roku, na rok następny list

przedsięwzięć priorytetowych wojewódzkich funduszy, po zasięgnięciu opinii

Narodowego Funduszu w zakresie finansowania przedsięwzięć z udziałem

środków pochodzących z Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi oraz

po uzgodnieniu z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki

wodnej w zakresie finansowania przedsięwzięć dotyczących gospodarki

wodnej na terenie regionu wodnego;

4) uchwalanie rocznych planów finansowych;

5) ustalanie zasad udzielania i umarzania pożyczek oraz trybu i zasad udzielania

i rozliczania dotacji;

5a) zatwierdzanie wniosków zarządu wojewódzkiego funduszu o udzielenie

poręczeń, jeżeli zobowiązanie z tego tytułu przekracza 0,5% przychodów

uzyskanych przez ten fundusz w roku poprzednim;

6) dokonywanie wyboru podmiotu właściwego do badania sprawozdania

finansowego;

7) zatwierdzanie wniosków zarządów wojewódzkich funduszy w sprawach

nabywania lub zbywania nieruchomości.

5. Dopuszczalna łączna wysokość udzielanych poręczeń nie może być wyższa

niż 60% wartości funduszu własnego odpowiednio Narodowego Funduszu albo

wojewódzkiego funduszu.

6. Dopuszczalna wysokość poręczeń za zobowiązania podmiotu lub grupy

podmiotów nie może przekroczyć 20% wartości funduszu własnego odpowiednio

Narodowego Funduszu albo wojewódzkiego funduszu.

2017-02-16

Art. 400i. 1. Zarząd Narodowego Funduszu liczy od 3 do 5 osób.

2. Zarząd Narodowego Funduszu stanowią:

1) Prezes Zarządu Narodowego Funduszu powoływany przez ministra

właściwego do spraw środowiska, spośród osób wyłonionych w drodze

otwartego i konkurencyjnego naboru, oraz odwoływany przez ministra

właściwego do spraw środowiska – na wniosek Rady Nadzorczej Narodowego

Funduszu;

2) zastępcy Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu powoływani przez ministra

właściwego do spraw środowiska, spośród osób wyłonionych w drodze

otwartego i konkurencyjnego naboru, oraz odwoływani przez ministra

właściwego do spraw środowiska – na wniosek Rady Nadzorczej Narodowego

Funduszu.

3. Powołanie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stanowi nawiązanie stosunku

pracy na podstawie powołania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

4. Stanowisko Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu może zajmować osoba,

która:

1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2) jest obywatelem polskim;

3) korzysta z pełni praw publicznych;

4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

5) posiada kompetencje kierownicze;

6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na

stanowisku kierowniczym;

7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości

Narodowego Funduszu.

5. Informację o naborze na stanowisko Prezesa Zarządu Narodowego

Funduszu ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie

dostępnym w siedzibie Narodowego Funduszu oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej Narodowego Funduszu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:

1) nazwę i adres Narodowego Funduszu;

2) określenie stanowiska;

2017-02-16

3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5) wskazanie wymaganych dokumentów;

6) termin i miejsce składania dokumentów;

7) informację o metodach i technikach naboru.

6. Termin, o którym mowa w ust. 5 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od

dnia opublikowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów.

7. Nabór na stanowisko Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu

przeprowadza Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu. W toku naboru ocenia się

doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na

stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

8. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 7, może

być dokonana na zlecenie Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu przez osobę

niebędącą członkiem Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu, która posiada

odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.

9. Członek Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu oraz osoba, o której

mowa w ust. 8, mają obowiązek zachowania w tajemnicy informacji dotyczących

osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

10. W toku naboru Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu wyłania nie więcej

niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi właściwemu do spraw

środowiska.

11. Z przeprowadzonego naboru Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu

sporządza protokół zawierający:

1) nazwę i adres Narodowego Funduszu;

2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę

kandydatów;

3) imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów

uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych

w ogłoszeniu o naborze;

4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata.

2017-02-16

12. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji

w Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu i Biuletynie Informacji

Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru

zawiera:

1) nazwę i adres Narodowego Funduszu;

2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3) imiona i nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania

w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu

kandydata.

13. Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

14. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa

w ust. 2 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepisy ust. 4–13.

15. Funkcji członka Zarządu Narodowego Funduszu nie można łączyć

z zatrudnieniem w administracji rządowej lub samorządowej, z członkostwem

w radach nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa, członkostwem w radach

nadzorczych spółek z udziałem jednostek samorządu terytorialnego, a także

z mandatem posła, senatora lub radnego jednostki samorządu terytorialnego.

16. Prezes Zarządu Narodowego Funduszu reprezentuje Narodowy Fundusz

na zewnątrz, dokonując wszystkich czynności prawnych w zakresie praw

i obowiązków majątkowych Narodowego Funduszu, z zastrzeżeniem art. 400k

ust. 4.

17. Prezes Zarządu Narodowego Funduszu dokonuje czynności w sprawach

z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Biura Narodowego Funduszu.

18. Prezes Zarządu Narodowego Funduszu zatrudnia pracowników Biura

Narodowego Funduszu na stanowiskach kierowniczych po zasięgnięciu opinii

Zarządu Narodowego Funduszu.

Art. 400j. 1. Zarządy wojewódzkich funduszy liczą od 2 do 5 osób.

2. Zarządy wojewódzkich funduszy stanowią:

1) prezesi zarządów wojewódzkich funduszy,

2) zastępcy prezesów zarządów wojewódzkich funduszy

– powoływani i odwoływani przez zarządy województw, na wniosek rad

nadzorczych wojewódzkich funduszy.

2017-02-16

3. Powołanie, o którym mowa w ust. 2, stanowi nawiązanie stosunku pracy na

podstawie powołania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

4. Funkcji członka zarządu wojewódzkiego funduszu nie można łączyć

z zatrudnieniem w administracji rządowej lub samorządowej, członkostwem

w radach nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa, członkostwem w radach

nadzorczych spółek z udziałem jednostek samorządu terytorialnego, a także

z mandatem posła, senatora lub radnego jednostki samorządu terytorialnego.

5. Prezesi zarządów wojewódzkich funduszy reprezentują wojewódzkie

fundusze na zewnątrz, dokonując wszystkich czynności prawnych w zakresie praw

i obowiązków majątkowych wojewódzkich funduszy, z zastrzeżeniem art. 400k

ust. 5.

6. Prezesi zarządów wojewódzkich funduszy dokonują czynności w sprawach

z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników biur wojewódzkich funduszy.

7. Prezesi zarządów wojewódzkich funduszy zatrudniają pracowników biur

wojewódzkich funduszy na stanowiskach kierowniczych po zasięgnięciu opinii

zarządów wojewódzkich funduszy.

Art. 400k. 1. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu i zarządów

wojewódzkich funduszy należy odpowiednio:

1) opracowywanie projektów planów działalności Narodowego Funduszu

i planów działalności wojewódzkich funduszy, których częściami są plany

finansowe;

2) opracowywanie projektów rocznych planów finansowych;

3) dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków

Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy;

4) gospodarowanie środkami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy,

z zastrzeżeniem uprawnień Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i rad

nadzorczych wojewódzkich funduszy;

5) kontrolowanie wykorzystania pożyczek i dotacji przyznanych ze środków

Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy;

6) opracowywanie analiz i ocen ekologicznej efektywności funkcjonowania

Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy;

2017-02-16

7) składanie Radzie Nadzorczej Narodowego Funduszu i radom nadzorczym

wojewódzkich funduszy sprawozdań z działalności Narodowego Funduszu

i wojewódzkich funduszy;

8) wydawanie opinii w zakresie możliwości wspomagania ze środków

Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy zadań regionalnych

dyrektorów ochrony środowiska w zakresie historycznych zanieczyszczeń

powierzchni ziemi objętych harmonogramami, o których mowa w art. 101j

ust. 1, oraz w zakresie bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku lub

szkód w środowisku objętych harmonogramami, o których mowa w art. 16a

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich

naprawie.

2. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także:

1) opracowywanie projektów wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu

i wojewódzkich funduszy oraz projektów strategii Narodowego Funduszu, po

zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego oraz

ministra właściwego do spraw energii co do zawartych w nich ustaleń;

2) opracowywanie projektów planów finansowych w układzie zadaniowym;

3) sporządzanie i przekazywanie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska

kwartalnych informacji o podmiotach uiszczających opłaty, o których mowa

w art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o

recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 140 i

933), z podaniem nazwy, siedziby i adresu albo imienia, nazwiska i adresu tych

podmiotów, wysokości kwoty wpłaconej z tytułu opłaty oraz daty dokonania

zapłaty w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja

podatkowa, w terminie do końca miesiąca po zakończeniu kwartału, którego

dotyczą te informacje;

4) sporządzanie i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

w terminie do dnia 30 czerwca następnego roku za poprzedni rok

kalendarzowy, zbiorczej informacji o:

a) zgromadzonych wpływach z tytułu opłat, o których mowa w art. 14 ust.

1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu

pojazdów wycofanych z eksploatacji,

2017-02-16

b) gminach, które uzyskały dofinansowanie w zakresie zbierania

porzuconych pojazdów wycofanych z eksploatacji,

c) powiatach, które uzyskały dofinansowanie w zakresie zbierania pojazdów

wycofanych z eksploatacji;

5) sporządzanie i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska

zbiorczej informacji o zgromadzonych wpływach z tytułu środków, o których

mowa w art. 15 ust. 3 pkt 2, art. 62 ust. 6 oraz wpływach z tytułu opłat, o

których mowa w art. 72 ust. 2 i art. 77 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015

r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. poz. 1688), w

terminie do dnia 30 czerwca następnego roku za poprzedni rok kalendarzowy.

3. Do zadań zarządów wojewódzkich funduszy należy także:

1) opracowywanie projektów strategii działania wojewódzkich funduszy;

[2) sporządzanie i przekazywanie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska Przepis

uchylający pkt 2

kwartalnych informacji o przedsiębiorcach wpłacających opłaty, o których w ust. 3 w art.

mowa w art. 64 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie 400k wejdzie w

życie z dn.

elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1155, z 2014 r. poz. 1322 1.01.2018 r. (Dz.

U. z 2015 r. poz.

i 1662 oraz z 2015 r. poz. 881 i 1688), z podaniem firmy, oznaczenia siedziby 1688).

i adresu tych przedsiębiorców oraz wysokości kwoty wpłaconej z tytułu danej

opłaty, w terminie do końca miesiąca po zakończeniu kwartału, którego

dotyczą te informacje.]

4. Do dokonywania czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków

majątkowych Narodowego Funduszu, oprócz Prezesa Zarządu Narodowego

Funduszu, są upoważnione dwie osoby, działające łącznie, spośród:

1) pozostałych członków Zarządu Narodowego Funduszu;

2) pełnomocników powołanych przez Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu,

działających w granicach ich umocowania.

5. Do dokonywania czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków

majątkowych wojewódzkich funduszy, oprócz prezesów zarządów wojewódzkich

funduszy, są upoważnione dwie osoby, działające łącznie, spośród:

1) pozostałych członków zarządów wojewódzkich funduszy;

2) pełnomocników powołanych przez prezesów zarządów wojewódzkich

funduszy, działających w granicach ich umocowania.

2017-02-16

6. Dokonanie przez osoby, o których mowa w ust. 4 i 5, czynności prawnej

w zakresie praw i obowiązków Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy

bez zachowania trybu określonego w art. 400h ust. 1 pkt 3 nie powoduje

nieważności tej czynności prawnej w stosunku do osób trzecich.

7. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia

informacji, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przekazywania i wzory

informacji, o których mowa w ust. 2 pkt 3–5.

Art. 400l. 1. Pracą Biura Narodowego Funduszu kieruje Prezes Zarządu

Narodowego Funduszu przy pomocy dyrektora Biura Narodowego Funduszu.

2. Dyrektora Biura Narodowego Funduszu powołuje i odwołuje Prezes

Zarządu Narodowego Funduszu.

3. Powołanie, o którym mowa w ust. 2, stanowi nawiązanie stosunku pracy na

podstawie powołania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

4. Pracą biur wojewódzkich funduszy kierują prezesi zarządów wojewódzkich

funduszy.

Art. 400m. 1. Nabór kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy

w Biurze Narodowego Funduszu oraz w biurach wojewódzkich funduszy jest

otwarty i konkurencyjny.

2. Ogłoszenie o naborze kandydatów do zatrudnienia w:

1) Biurze Narodowego Funduszu zamieszcza się w miejscu powszechnie

dostępnym w siedzibie Narodowego Funduszu oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej Narodowego Funduszu;

2) biurze wojewódzkiego funduszu zamieszcza się w miejscu powszechnie

dostępnym w siedzibie wojewódzkiego funduszu oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej wojewódzkiego funduszu.

3. Informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią

informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu

o naborze.

4. Termin składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie

może być krótszy niż 14 dni od dnia opublikowania tego ogłoszenia w Biuletynie

Informacji Publicznej.

2017-02-16

5. Po upływie terminu składania dokumentów określonego w ogłoszeniu

o naborze niezwłocznie upowszechnia się listę kandydatów, którzy spełniają

wymagania formalne określone w ogłoszeniu o naborze, przez umieszczenie w:

1) miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Narodowego Funduszu oraz

w Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu;

2) miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie wojewódzkiego funduszu oraz

w Biuletynie Informacji Publicznej wojewódzkiego funduszu.

6. Lista, o której mowa w ust. 5, zawiera imiona i nazwiska kandydatów oraz

ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

7. Sporządza się protokół przeprowadzonego naboru kandydatów do

zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w Biurze Narodowego Funduszu oraz

w biurach wojewódzkich funduszy.

8. Protokół, o którym mowa w ust. 7, zawiera w szczególności:

1) określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę

kandydatów oraz imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 5 najlepszych

kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań

określonych w ogłoszeniu o naborze;

2) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

3) uzasadnienie dokonanego wyboru.

9. Informację o wyniku naboru upowszechnia się w terminie 14 dni od dnia

zatrudnienia wybranego kandydata albo zakończenia naboru, w przypadku gdy

w jego wyniku nie doszło do zatrudnienia żadnego kandydata.

10. Informacja, o której mowa w ust. 9, zawiera:

1) nazwę i adres biura, w którym był prowadzony nabór;

2) określenie stanowiska pracy;

3) imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu

przepisów Kodeksu cywilnego;

4) uzasadnienie dokonanego wyboru kandydata albo uzasadnienie

niezatrudnienia żadnego kandydata.

11. Informację o wyniku naboru upowszechnia się w:

1) miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Narodowego Funduszu oraz

w Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu;

2017-02-16

2) miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie wojewódzkiego funduszu oraz

w Biuletynie Informacji Publicznej wojewódzkiego funduszu.

12. Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w drodze naboru ustał w ciągu

3 miesięcy od dnia nawiązania stosunku pracy, można zatrudnić na tym samym

stanowisku kolejną osobę spośród najlepszych kandydatów wymienionych

w protokole tego naboru. Przepisy ust. 9–11 stosuje się odpowiednio.

Art. 400n. Zasady prowadzenia rachunkowości Narodowego Funduszu oraz

wojewódzkich funduszy określają przepisy o rachunkowości.

Art. 400o. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych nadaje Narodowemu

Funduszowi, w drodze rozporządzenia, statut określający organizację wewnętrzną

Narodowego Funduszu, tryb działania jego organów oraz sposób udzielania

pełnomocnictw, kierując się potrzebą zapewnienia sprawnego działania

Narodowego Funduszu oraz właściwego wykorzystania środków publicznych

zgromadzonych przez Narodowy Fundusz w celu realizacji zasady

zrównoważonego rozwoju.

Art. 400p. Organizację wewnętrzną wojewódzkich funduszy, szczegółowy

tryb działania ich organów oraz sposób udzielania pełnomocnictw określają statuty

wojewódzkich funduszy nadawane, w drodze uchwały, przez sejmiki województw.

Art. 400q. 1. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze prowadzą

samodzielną gospodarkę finansową, pokrywając z posiadanych środków

i uzyskiwanych wpływów wydatki na finansowanie zadań określonych w ustawie

oraz kosztów działalności.

2. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze prowadzą gospodarkę

finansową w sposób zapewniający pełne wykorzystanie środków pochodzących

z Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi przeznaczonych na ochronę

środowiska i gospodarkę wodną.

3. Podstawą gospodarki finansowej Narodowego Funduszu i wojewódzkich

funduszy jest roczny plan finansowy.

4. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze wyodrębniają w rocznych

planach finansowych:

1) przychody z prowadzonej działalności;

2017-02-16

2) dotacje z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego;

3) koszty, w tym:

a) wynagrodzenia i składki od nich naliczane,

b) płatności odsetkowe wynikające z zaciągniętych zobowiązań,

c) zakup towarów i usług;

4) środki na wydatki majątkowe;

5) środki przekazane innym podmiotom;

6) stan należności i zobowiązań na początek i koniec roku;

7) stan środków pieniężnych na początek i koniec roku.

5. W rocznym planie finansowym Narodowego Funduszu mogą być

dokonywane zmiany przychodów i kosztów po uzyskaniu zgody ministra

właściwego do spraw środowiska, wydanej po uzyskaniu opinii sejmowej komisji

właściwej do spraw budżetu. O dokonanych zmianach należy niezwłocznie

powiadomić ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

6. Narodowy Fundusz sporządza plan finansowy w układzie zadaniowym na

rok budżetowy i dwa kolejne lata, w układzie funkcji państwa, zadań budżetowych

i podzadań.

7. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

prowadzenia gospodarki finansowej Narodowego Funduszu i wojewódzkich

funduszy, kierując się potrzebą zapewnienia jednolitego sposobu przeznaczania

środków publicznych na realizację zasady zrównoważonego rozwoju oraz

przestrzegania ładu finansów publicznych.

Art. 400r. 1. Nadzór nad działalnością Narodowego Funduszu sprawuje

minister właściwy do spraw środowiska.

2. Uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu są przekazywane

w terminie 7 dni od dnia ich podjęcia ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

3. Uchwała Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu sprzeczna z prawem jest

nieważna.

4. O nieważności uchwały w całości albo w części orzeka, w drodze decyzji,

organ nadzoru w terminie 14 dni od dnia otrzymania uchwały.

5. Organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia

nieważności uchwały, może wstrzymać jej wykonanie.

2017-02-16

6. W sprawach stwierdzenia nieważności uchwały stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

7. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4, organ nadzoru nie może we

własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały Rady Nadzorczej Narodowego

Funduszu.

8. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4, organ nadzoru może

zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

9. W przypadku, o którym mowa w ust. 8, wydanie postanowienia

o wstrzymaniu wykonania uchwały należy do sądu administracyjnego.

10. Przepisy ust. 2–9 stosuje się odpowiednio do wojewódzkich funduszy,

z tym że organami nadzoru są wojewodowie.

Art. 401. 1. Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy są

wpływy z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych kar

pieniężnych pobieranych na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych.

2. Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy mogą być

dobrowolne wpłaty, zapisy, darowizny, świadczenia rzeczowe i wpływy

pochodzące z fundacji oraz wpływy z przedsięwzięć organizowanych na rzecz

ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

3. Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy mogą być

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł

zagranicznych, niepodlegające zwrotowi, inne niż środki pochodzące z budżetu

Unii Europejskiej.

4. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mogą otrzymywać dotacje

z budżetu państwa w zakresie określonym w odrębnych ustawach.

5. Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy mogą być

także przychody z tytułu emisji obligacji własnych oraz inne przychody związane

z działalnością tych funduszy.

6. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mogą zaciągać kredyty

i pożyczki.

7. Przychodami Narodowego Funduszu są także:

1) wpływy z opłat, o których mowa w art. 210 ust. 1;

1a) wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 315a;

2017-02-16

2) wpływy z opłat, o których mowa w dziale VII ustawy – Prawo geologiczne

i górnicze;

2a) wpływy z opłat gwarancyjnych i uzupełniających opłat gwarancyjnych,

o których mowa w art. 28e ust. 4 i art. 28f ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne

i górnicze;

3) wpływy z należności i opłat, o których mowa w art. 142 ustawy z dnia

18 lipca 2001 r. – Prawo wodne;

4) wpływy z opłaty zastępczej, o której mowa w art. 9a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn.

zm.22));

[4a) wpływy z opłat zastępczych, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy Nowe brzmienie

pkt 4a w ust. 7 w

z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2015 r. poz. art. 401 wejdzie

w życie z dn.

2167 i 2359 oraz z 2016 r. poz. 266), oraz wpływy z kar pieniężnych

1.10.2016 r. (Dz.

wymierzanych na podstawie art. 35 tej ustawy;] U. z 2016 r. poz.

831).

<4a) wpływy z opłaty zastępczej, o której mowa w art. 11 ustawy z dnia

20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. poz. 831);>

4b) wpływy z opłaty zastępczej, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365);

5) (uchylony)

6) (uchylony)

7) wpływy z opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 czerwca

2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;

7a) kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 402 ust. 4a;

8) wpływy z opłat produktowych pobieranych na podstawie przepisów

o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi

odpadami oraz o opłacie produktowej;

8a) środki przekazane przez wprowadzających produkty w opakowaniach na

podstawie art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce

opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. poz. 888 oraz z 2015 r.

22)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 984 i

1238, z 2014 r. poz. 457, 490, 900, 942, 1101 i 1662, z 2015 r. poz. 151, 478, 942, 1618, 1893,

1960 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 266.

2017-02-16

poz. 1688) w wykonaniu obowiązku prowadzenia publicznych kampanii

edukacyjnych;

8b) wpływy z opłat produktowych, o których mowa w art. 34 ust. 2 i art. 37

ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami

i odpadami opakowaniowymi;

9) wpływy z opłat, o których mowa w art. 14 ust. 1, art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 43a

ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z

eksploatacji;

10) wpływy z opłat, o których mowa w art. 72 ust. 2 i art. 77 ust. 2 ustawy z dnia

11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym;

11) wpływy z tytułu środków, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 2 oraz art. 62

ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i

elektronicznym z wykonania obowiązku prowadzenia publicznych kampanii

edukacyjnych;

11a) wpływy z administracyjnych kar pieniężnych wymierzanych na podstawie

ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

11b) (uchylony)

12) wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 32 i 33 ustawy

z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1048);

13) (uchylony)

13a) wpływy z opłat, o których mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia

2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. z 2015 r. poz. 687 i 1688);

14) wpływy z nawiązek wymierzanych na podstawie art. 47 § 2 ustawy z dnia

6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. poz. 553, z późn. zm.23)).

7a. Przychody, o których mowa w ust. 7 pkt 14, przeznacza się wyłącznie na

cele związane z ochroną środowiska.

23)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 840, z 1999 r. poz. 729 i

931, z 2000 r. poz. 548, 1027 i 1216, z 2001 r. poz. 1071, z 2003 r. poz. 1061, 1142, 1750, 1935

i 2255, z 2004 r. poz. 219, 626, 889 i 2426, z 2005 r. poz. 732, 757, 1109, 1363, 1479 i 1493,

z 2006 r. poz. 1409, 1592 i 1648, z 2007 r. poz. 589, 850, 859 i 1378, z 2008 r. poz. 560, 782,

1056, 1080 i 1344, z 2009 r. poz. 504, 533, 1317, 1323, 1474, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 46, 227,

229, 625, 626, 842, 857, 1018, 1021, 1228, 1474 i 1602, z 2011 r. poz. 78, 130, 202, 245, 381,

549, 678, 767, 964, 1135, 1280, 1381 i 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i

1247, z 2014 r. poz. 538, z 2015 r. poz. 396, 541, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r. poz. 189, 428

i 437.

2017-02-16

8. Przychodami wojewódzkich funduszy są także:

1) (uchylony)

2) wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w art. 9y ust. 1 i 2, art. 9z ust. 1, 2

i 4 oraz art. 9za ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250).

Art. 401a. (uchylony)

Art. 401b. (uchylony)

Art. 401c. 1. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż

kwota przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 1, po pomniejszeniu

o koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie zadań ministra

właściwego do spraw środowiska, o których mowa w art. 206 i 212.

2. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż połowa kwoty

przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 2, po pomniejszeniu o koszty

obsługi tych przychodów, przeznacza się na:

1) finansowanie potrzeb geologii w zakresie poznania budowy geologicznej kraju

oraz w zakresie gospodarki zasobami złóż kopalin i wód podziemnych;

2) przeciwdziałanie osuwiskom ziemi i likwidowanie ich skutków dla

środowiska;

3) finansowanie realizacji zadań Krajowego Administratora Podziemnych

Składowisk Dwutlenku Węgla, z wyjątkiem zadań, o których mowa w art. 28e

ust. 2 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze.

2a. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota

przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 2a, po pomniejszeniu o koszty

obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie realizacji zadań

Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla, o których

mowa w art. 28e ust. 2 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze.

3. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż połowa kwoty

przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 2, po pomniejszeniu o koszty

obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie potrzeb górnictwa

służących ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko wynikającego

z wydobywania kopalin i likwidacji zakładów górniczych.

2017-02-16

4. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota

przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 3, po pomniejszeniu o koszty

obsługi tych przychodów, przeznacza się na:

1) utrzymanie katastru wodnego;

2) opracowanie planów gospodarowania wodami;

3) odbudowę ekosystemów zdegradowanych przez niewłaściwą eksploatację

zasobów wodnych;

4) opracowanie i wydanie informacji oraz publikacji z zakresu infrastruktury

śródlądowych dróg wodnych.

5. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota

przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 4–4b, po pomniejszeniu o koszty

obsługi tych przychodów, przeznacza się na wspieranie:

1) poprawy efektywności energetycznej, w tym wysokosprawnej kogeneracji,

w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne;

2) przedsięwzięć termomodernizacyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 21

listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów (Dz. U. z 2014

r. poz. 712);

3) rozwoju instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu ustawy z dnia 20

lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, wraz z niezbędnymi do

wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła obiektami budowlanymi i

urządzeniami, oraz budowy lub przebudowy sieci służących przyłączaniu tych

instalacji, w szczególności na:

a) nabycie lub montaż mikroinstalacji lub małych instalacji w rozumieniu

ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii,

b) nabycie stacji redukcyjno-gazowych umożliwiających przyłączenie

instalacji odnawialnego źródła energii służących do wytwarzania biogazu

rolniczego;

4) rozwoju produkcji instalacji odnawialnego źródła energii na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

5) innych działań związanych z instalacjami odnawialnego źródła energii lub

wytwarzaniem energii z tych źródeł, w szczególności na:

2017-02-16

a) promowanie wytwarzania energii elektrycznej w instalacjach

odnawialnego źródła energii lub wykorzystywania energii wytwarzanej

w tych instalacjach,

b) opracowywanie lub wdrażanie nowych technik lub technologii

wytwarzania energii elektrycznej w instalacjach odnawialnego źródła

energii lub wykorzystywania energii wytwarzanej w tych instalacjach;

6) realizacji zadań ministra właściwego do spraw energii służących zapewnieniu

bezpieczeństwa energetycznego kraju i kształtowaniu warunków

prawidłowego funkcjonowania i rozwoju sektora energetycznego,

wynikających z zasady zrównoważonego rozwoju i zgodnych z polityką

energetyczną państwa;

7) projektów w zakresie bezpieczeństwa energetycznego kraju, w tym

bezpieczeństwa dostaw energii, surowców energetycznych i paliw;

8) przedsięwzięć związanych z rozwojem infrastruktury energetycznej, w tym

z funkcjonowaniem systemów energetycznych, z uwzględnieniem zasad

racjonalnej gospodarki i potrzeb bezpieczeństwa energetycznego kraju.

6. (uchylony)

7. (uchylony)

8. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota

przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 7 i 7a, po pomniejszeniu o koszty

obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie zadań Krajowego

ośrodka bilansowania i zarządzania emisjami, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy

z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i

innych substancji.

9. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota

przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 8–11a, 12 i 13a, po pomniejszeniu

o koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na:

1) dofinansowanie przedsięwzięć i zadań związanych z gospodarowaniem

odpadami, zapobieganiem powstawaniu odpadów oraz edukację ekologiczną;

2) (uchylony)

2a) wspieranie działań mających na celu przeciwdziałanie nielegalnej działalności

w zakresie przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji;

2017-02-16

3) utworzenie i wdrażanie Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz

o gospodarce odpadami, o której mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach;

4) dofinansowanie działań w zakresie:

a) gospodarowania odpadami w przypadkach, o których mowa w art. 23–

25, rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów,

b) szkolenia organów administracji publicznej wykonujących obowiązki

Rzeczypospolitej Polskiej związane z kontrolą i nadzorem nad

międzynarodowym przemieszczaniem odpadów,

c) zakupu sprzętu i oprogramowania dla organów, o których mowa w lit. b;

5) wykonywanie badań i pomiarów związanych z odpadami przez organy

Inspekcji Ochrony Środowiska oraz badań laboratoryjnych w zakresie

zawartości metali ciężkich w bateriach lub akumulatorach przez Inspekcję

Handlową.

9a. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota

przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 1a, po pomniejszeniu o koszty

obsługi tych przychodów, przeznacza się na:

1) przygotowanie, opracowanie i aktualizację programów ochrony powietrza

i planów działań krótkoterminowych;

2) realizację programów ochrony powietrza i planów działań

krótkoterminowych;

3) pomiary i oceny jakości powietrza w strefach, w których przekraczane są

poziomy dopuszczalne lub poziomy docelowe substancji w powietrzu.

10. Zobowiązania Narodowego Funduszu związane z przeznaczaniem

środków na cele, o których mowa w ust. 1–9a, są zobowiązaniami wieloletnimi.

11. Wysokości zobowiązań określonych w ust. 1–9a mogą być zmniejszane za

zgodą ministra właściwego do spraw środowiska. Przy udzielaniu zgody minister

właściwy do spraw środowiska uwzględnia w szczególności potrzeby realizacji

zasady zrównoważonego rozwoju, strategii, programów i dokumentów

programowych, o których mowa w art. 14 ust. 1, oraz zobowiązań określonych

w przepisach prawa Unii Europejskiej i umowach międzynarodowych, których

stroną jest Rzeczpospolita Polska.

2017-02-16

12. Finansowanie celów innych niż określone w ust. 1–9a z przychodów

Narodowego Funduszu wymienionych w art. 401 ust. 7 odbywa się wyłącznie

w formie pożyczek, o których mowa w art. 411 ust. 1 pkt 1.

13. W przypadku gdy w ramach zobowiązania, o którym mowa w ust. 5, środki

są przeznaczone na wspieranie rozwoju:

1) instalacji wykorzystujących do wytwarzania energii biomasę, wsparciem

obejmuje się w szczególności technologie o sprawności przemiany

energetycznej wynoszącej co najmniej 85% w przypadku ich zastosowania w

samodzielnych lokalach mieszkalnych lub lokalach o innym przeznaczeniu w

rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015

r. poz. 1892), a w przypadku zastosowania ich w instalacjach przemysłowych

co najmniej 70%;

2) pomp ciepła, wsparciem obejmuje się w szczególności pompy ciepła

spełniające minimalne wymagania dotyczące oznakowania ekologicznego

określone w decyzji Komisji 2007/742/WE z dnia 9 listopada 2007 r.

określającej kryteria ekologiczne dotyczące przyznawania wspólnotowego

oznakowania ekologicznego pompom ciepła zasilanym elektrycznie, gazowo

lub absorpcyjnym pompom ciepła (Dz. Urz. UE L 301 z 20.11.2007, str. 14, z

późn. zm.);

3) instalacji wykorzystujących do wytwarzania ciepła energię promieniowania

słonecznego, wsparciem obejmuje się w szczególności technologie oparte na

normach europejskich, w tym instalacje podlegające oznakowaniu

ekologicznemu, etykietowaniu etykietami energetycznymi.

14. Przy ocenie sprawności przemiany energetycznej oraz stosunku mocy

wejściowej do mocy wyjściowej instalacji, o których mowa w ust. 13, zastosowanie

mają w szczególności procedury obowiązujące w prawie Unii Europejskiej lub

prawie międzynarodowym.

Art. 401d. 1. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy

pochodzące ze sprzedaży jednostek Kioto, o których mowa w art. 19a ustawy z dnia

17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych

substancji.

2. Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji gromadzone

na Rachunku klimatycznym, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca

2017-02-16

2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji,

pomniejszone o koszty ich obsługi, przeznacza się na:

1) dofinansowanie zadań związanych ze wspieraniem przedsięwzięć

realizowanych w ramach programów i projektów objętych Krajowym

systemem zielonych inwestycji, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia

17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji;

1a) refinansowanie:

a) Narodowemu Funduszowi kosztów związanych z przeznaczaniem innych

środków niż wymienione w ust. 1,

b) wojewódzkiemu funduszowi kosztów związanych z przeznaczaniem

środków

– na dofinansowanie programów lub projektów w obszarach, o których mowa

w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami

gazów cieplarnianych i innych substancji, w tym kosztów związanych

z przekazaniem środków na dochody budżetu państwa w celu dofinansowania

zadań realizowanych przez państwowe jednostki budżetowe, obejmujących

realizację tych programów lub projektów;

2) pokrycie wydatków związanych z obsługą Rady Konsultacyjnej, o której

mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania

emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;

3) pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa

w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami

gazów cieplarnianych i innych substancji.

Art. 402. 1. Zarząd województwa oraz wojewódzki inspektor ochrony

środowiska prowadzą wyodrębnione rachunki bankowe w celu gromadzenia

i redystrybucji wpływów, o których mowa w art. 401 ust. 1. Wpływy te,

powiększone o przychody z oprocentowania środków na rachunkach bankowych,

są przekazywane na rachunki bankowe Narodowego Funduszu, wojewódzkich

funduszy oraz na rachunki budżetów powiatów i budżetów gmin, w terminie do

końca następnego miesiąca po ich wpływie na wyodrębnione rachunki bankowe

zarządu województwa i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

2017-02-16

1a. Zarząd województwa pomniejsza wpływy, o których mowa w art. 401

ust. 1, powiększone o przychody z oprocentowania środków na rachunku

bankowym, o opłaty poniesione na egzekucję należności oraz o koszty obsługi

rachunku bankowego.

1b. (utracił moc)

2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przed przekazaniem wpływów

z kar na rachunki Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy, o których

mowa w ust. 1, pomniejsza je o 20%, a kwotę uzyskaną z tytułu pomniejszenia

przekazuje na dochody budżetu państwa.

2a. Zarząd województwa przed przekazaniem na rachunek Narodowego

Funduszu oraz wojewódzkich funduszy wpływów z opłat, o których mowa

w art. 401 ust. 1, pomniejsza je o:

1) 3% – w przypadku województw, w których wpływy z opłat w poprzednim

roku kalendarzowym wyniosły do 100 mln zł;

2) 1,5% – w przypadku województw, w których wpływy z opłat w poprzednim

roku kalendarzowym wyniosły powyżej 100 mln zł.

2b. Kwotę uzyskaną z tytułu pomniejszenia, o którym mowa w ust. 2a,

przeznacza się na:

1) tworzenie i modyfikację baz danych zawierających informacje o podmiotach

korzystających ze środowiska;

2) zatrudnianie osób zajmujących się kontrolą oraz windykacją opłat za

korzystanie ze środowiska.

3. W razie nieterminowego przekazania wpływów, o których mowa w ust. 1,

wpływy te są przekazywane wraz z odsetkami za zwłokę określonymi w przepisach

ustawy – Ordynacja podatkowa.

4. Wpływy z tytułu opłat i kar stanowią w 20% dochód budżetu gminy, a w

10% – dochód budżetu powiatu, z zastrzeżeniem ust. 4a, 5 i 6.

4a. Wpływy z tytułu opłat za wprowadzanie do powietrza dwutlenku siarki

(SO2) i tlenków azotu (NOx) przed dokonaniem podziału, o którym mowa w ust. 4,

pomniejsza się o kwotę stanowiącą 7,5% tych wpływów, która stanowi przychód

Narodowego Funduszu.

4b. Zarząd województwa przekazuje kwotę pomniejszenia, o której mowa w

ust. 4a, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu.

2017-02-16

5. Wpływy z tytułu opłat za usunięcie drzewa lub krzewu oraz kar, o których

mowa w art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

stanowią w całości dochód budżetu gminy, z wyjątkiem wpływów z tytułu opłat i

kar nakładanych przez starostę, które stanowią w całości dochód budżetu powiatu,

oraz wpływów z tytułu opłat i kar nakładanych przez marszałka województwa, które

stanowią w 35% przychód Narodowego Funduszu i w 65% – wojewódzkiego

funduszu.

6. Wpływy z tytułu opłat i kar za składowanie i magazynowanie odpadów

stanowią w 50% dochód budżetu gminy, a w 10% dochód budżetu powiatu, na

których obszarze są składowane odpady. Jeżeli składowisko odpadów jest

zlokalizowane na obszarze więcej niż jednego powiatu lub więcej niż jednej gminy,

dochód podlega podziałowi proporcjonalnie do powierzchni zajmowanych przez

składowisko na obszarze tych powiatów i gmin.

7. Wpływy z tytułu opłat i kar po dokonaniu podziału, o którym mowa w ust. 4

albo 6, stanowią w 35% przychód Narodowego Funduszu i w 65% –

wojewódzkiego funduszu.

8. (uchylony)

8a. Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w art. 32 i 33 ustawy z dnia

29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wojewódzcy

inspektorzy ochrony środowiska przekazują na rachunek bankowy Narodowego

Funduszu w terminie do końca następnego miesiąca po upływie każdego kwartału.

9. (uchylony)

10. (uchylony)

11. (utracił moc)

12. (uchylony)

13. (utracił moc)

14. (uchylony)

15. (uchylony)

16. (utracił moc)

Art. 403. 1. Do zadań powiatów należy finansowanie ochrony środowiska

i gospodarki wodnej w zakresie określonym w art. 400a ust. 1 pkt 2, 5, 8, 9, 15, 16,

18, 21–25, 29, 31, 32 i 38–42 w wysokości nie mniejszej niż kwota wpływów z

tytułu opłat i kar, o których mowa w art. 402 ust. 4, 5 i 6, stanowiących dochody

2017-02-16

budżetów powiatów, pomniejszona o nadwyżkę z tytułu tych dochodów

przekazywaną do wojewódzkich funduszy.

2. Do zadań własnych gmin należy finansowanie ochrony środowiska i

gospodarki wodnej w zakresie określonym w art. 400a ust. 1 pkt 2, 5, 8, 9, 15, 16,

21–25, 29, 31, 32 i 38–42 w wysokości nie mniejszej niż kwota wpływów z tytułu

opłat i kar, o których mowa w art. 402 ust. 4, 5 i 6, stanowiących dochody budżetów

gmin, pomniejszona o nadwyżkę z tytułu tych dochodów przekazywaną do

wojewódzkich funduszy.

3. Finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o którym mowa

w ust. 1 i 2, odbywa się w trybie określonym w przepisach odrębnych,

z zastrzeżeniem ust. 4–6.

4. Finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o którym mowa

w ust. 1 i 2, może polegać na udzielaniu dotacji celowej w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych z budżetu gminy lub

budżetu powiatu na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji:

1) podmiotów niezaliczonych do sektora finansów publicznych, w szczególności:

a) osób fizycznych,

b) wspólnot mieszkaniowych,

c) osób prawnych,

d) przedsiębiorców;

2) jednostek sektora finansów publicznych będących gminnymi lub

powiatowymi osobami prawnymi.

5. Zasady udzielania dotacji celowej, o której mowa w ust. 4, obejmujące

w szczególności kryteria wyboru inwestycji do finansowania lub dofinansowania

oraz tryb postępowania w sprawie udzielania dotacji i sposób jej rozliczania określa

odpowiednio rada gminy albo rada powiatu w drodze uchwały.

6. Udzielenie dotacji celowej, o której mowa w ust. 4, następuje na podstawie

umowy zawartej przez gminę lub powiat z podmiotami określonymi w ust. 4.

W przypadku gdy dotacja stanowi pomoc publiczną lub pomoc de minimis jej

udzielenie następuje z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy

określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej.

Art. 404. 1. Gminy i powiaty, których dochody z tytułu opłat i kar, o których

mowa w art. 402 ust. 4, 5 i 6, są większe niż 10-krotność średniej krajowej

2017-02-16

dochodów z roku poprzedniego przypadających na jednego mieszkańca, liczonej

odpowiednio dla gmin i powiatów, przekazują nadwyżkę z tytułu tych dochodów

do właściwego wojewódzkiego funduszu.

2. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” średnią

krajową dochodów gmin i powiatów, o których mowa w art. 402 ust. 4, 5 i 6,

osiągniętą w roku poprzednim, w terminie do końca I półrocza roku następnego.

3. Gminy i powiaty dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, na rachunek

odpowiedniego wojewódzkiego funduszu, w terminie do dnia 15 sierpnia roku

następującego po roku, w którym wystąpiła nadwyżka.

4. Od kwot niewpłaconych w terminie nalicza się odsetki w wysokości

ustalonej dla zaległości podatkowych.

Art. 405. (uchylony)

Art. 406. (uchylony)

Art. 407. (uchylony)

Art. 408. (uchylony)

Art. 409. (uchylony)

Art. 409a. (uchylony)

Art. 410. (uchylony)

Art. 410a. 1. (uchylony)

2. (uchylony)

2a. (uchylony)

3. (uchylony)

3a. (uchylony)

3b. (uchylony)

3c. (uchylony)

4. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w zakresie

demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu

stację demontażu, który łącznie spełnia następujące warunki:

1) posiada decyzje wymagane w związku z prowadzeniem stacji demontażu;

2017-02-16

2) złożył w terminie sprawozdanie zawierające informacje, o których mowa

w art. 75 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

5. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w zakresie

gospodarowania odpadami powstałymi w wyniku demontażu pojazdów

wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu

i przedsiębiorcy prowadzącemu strzępiarkę lub inną instalację przetwarzania,

odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych

z eksploatacji, który posiada wymagane decyzje w zakresie gospodarki odpadami

oraz spełnia wymagania określone w przepisach o odpadach.

6. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w zakresie

zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu punkt

zbierania pojazdów, który posiada wymagane decyzje w zakresie gospodarki

odpadami oraz spełnia wymagania określone w przepisach o odpadach.

Art. 410b. (uchylony)

Art. 410c. 1. Środki Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy mogą

być przeznaczane na dofinansowanie zadań z zakresu ochrony środowiska

i gospodarki wodnej realizowanych przez jednostki budżetowe.

2. W budżecie państwa tworzy się rezerwę celową w wysokości

odpowiadającej kwocie środków przekazywanych państwowym jednostkom

budżetowym przez Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze na dochody

budżetu państwa.

Art. 410d. Środki Narodowego Funduszu można przeznaczać za zgodą

ministra właściwego do spraw środowiska na wspieranie projektów i inwestycji

z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej poza granicami kraju, jeżeli ma

to związek z bezpieczeństwem ekologicznym Rzeczypospolitej Polskiej,

z zastrzeżeniem art. 410e.

Art. 410e. 1. Środki Narodowego Funduszu niebędące przychodami,

o których mowa w art. 401 ust. 7, oraz niebędące wpływami pochodzącymi ze

sprzedaży jednostek przyznanej emisji gromadzonymi na Rachunku klimatycznym,

o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie

zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, można także

przeznaczać, za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska, na:

2017-02-16

1) udzielanie pomocy w ramach międzynarodowej współpracy na rzecz rozwoju

państwom niewymienionym w załączniku I do Ramowej konwencji Narodów

Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonej w Nowym Jorku dnia

9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238), zwanej dalej „Konwencją

Klimatyczną”;

2) dokonywanie wpłat na rzecz międzynarodowych organizacji, instytucji,

programów i funduszy, zapewniających funkcjonowanie mechanizmów

finansowych służących realizacji celów Konwencji Klimatycznej.

2. Pomoc, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jest udzielana na wspieranie

projektów i inwestycji z zakresu:

1) ograniczania lub unikania emisji gazów cieplarnianych;

2) pochłaniania lub sekwestracji dwutlenku węgla (CO2);

3) adaptacji do zmian klimatu;

4) wzmocnienia instytucjonalnego.

3. Środki Narodowego Funduszu niebędące przychodami, o których mowa

w art. 401 ust. 7, oraz niebędące wpływami pochodzącymi ze sprzedaży jednostek

przyznanej emisji gromadzonymi na Rachunku klimatycznym, o którym mowa

w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami

gazów cieplarnianych i innych substancji, przeznaczone na zadania, o których

mowa w ust. 1, realizowane przez państwową jednostkę budżetową, są

przekazywane tej jednostce zgodnie z art. 410c ust. 2.

Art. 410f. Środki Narodowego Funduszu przeznacza się także na

odszkodowania wynikające z niewykonania lub nienależytego wykonania umów

sprzedaży jednostek przyznanej emisji, zawieranych na podstawie ustawy z dnia

17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych

substancji.

Art. 411. 1. Finansowanie działalności, o której mowa w art. 400a ust. 1 oraz

art. 410a ust. 4–6, ze środków Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy

odbywa się przez:

1) udzielanie oprocentowanych pożyczek, w tym pożyczek przeznaczonych na

zachowanie płynności finansowej przedsięwzięć współfinansowanych ze

środków Unii Europejskiej;

2017-02-16

2) udzielanie dotacji, w tym:

a) dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych,

b) dokonywanie częściowych spłat kapitału kredytów bankowych,

c) dopłaty do oprocentowania lub ceny wykupu obligacji,

d) (uchylona)

e) dopłaty do rat lub innych opłat ustalanych w umowach leasingu w

rozumieniu przepisów art. 23a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o

podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z

późn. zm.24)) i art. 17a pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku

dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851, z późn.

zm.25));

3) nagrody za działalność na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej,

niezwiązaną z wykonywaniem obowiązków pracowników administracji

rządowej i samorządowej.

1a. (uchylony)

1b. (uchylony)

1c. (uchylony)

1d. Finansowanie wydatków na prace, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy

z dnia 14 lipca 2000 r. o restrukturyzacji finansowej górnictwa siarki, odbywa się

w formie dotacji.

1e. Ogólną kwotę środków przeznaczanych na finansowanie, o którym mowa

w ust. 1d, określa roczny plan finansowy Narodowego Funduszu.

1f. Wysokość dotacji, o której mowa w ust. 1d, określa szczegółowy

harmonogram prac likwidacyjnych i rekultywacyjnych obejmujący rodzaj i zakres

zadań, wysokość niezbędnych nakładów i czas ich realizacji zatwierdzony przez

Narodowy Fundusz.

24)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 362,

596, 769, 1278, 1342, 1448, 1529 i 1540, z 2013 r. poz. 888, 1027, 1036, 1287, 1304, 1387 i

1717, z 2014 r. poz. 223, 312, 567, 598, 773, 915, 1052, 1215, 1328, 1563, 1644, 1662 i 1863, z

2015 r. poz. 73, 211, 251, 478, 693, 699, 860, 933, 978, 1197, 1217, 1259, 1296, 1321, 1322,

1333, 1569, 1595, 1607, 1688, 1767, 1784, 1844, 1893, 1925, 1932, 1992 i 2299 oraz z 2016 r.

poz. 188 i 195.

25)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 915,

1138, 1146, 1215, 1328, 1457, 1563 i 1662, z 2015 r. poz. 73, 211, 933, 978, 1166, 1197, 1259,

1296, 1348, 1595, 1688, 1767, 1844 i 1932 oraz z 2016 r. poz. 68.

2017-02-16

1g. Dotacja, o której mowa w ust. 1d, wykorzystana niezgodnie ze

szczegółowym harmonogramem prac likwidacyjnych i rekultywacyjnych podlega

zwrotowi do Narodowego Funduszu.

2. Przeznaczenie środków na finansowanie potrzeb geologii wymaga

zasięgnięcia opinii ministra właściwego do spraw środowiska, a na finansowanie

potrzeb górnictwa – opinii ministra właściwego do spraw energii oraz Prezesa

Wyższego Urzędu Górniczego.

3. Pożyczki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z wyłączeniem pożyczek

przeznaczonych na zachowanie płynności finansowej przedsięwzięć

współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej, mogą być częściowo

umarzane, pod warunkiem terminowego wykonania zadań i osiągnięcia

planowanych efektów.

3a. Dopłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, stosuje się do obligacji

emitowanych na cele związane z działalnością, o której mowa w art. 400a ust. 1 oraz

art. 410a ust. 4–6, przez podmioty posiadające osobowość prawną wykonujące

zadania z zakresu gospodarki komunalnej.

3b. Dopłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. e, stosuje się do rat lub innych

opłat ponoszonych przez korzystających, ustalanych w umowach, których

przedmiotem jest leasing środków trwałych lub wartości niematerialnych i

prawnych podlegających amortyzacji i służących realizacji celów z zakresu ochrony

środowiska lub gospodarki wodnej.

4. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mogą dysponować rachunkami

środków dewizowych.

5. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą udzielać poręczeń:

1) spłaty kredytów lub pożyczek,

2) spłaty odsetek od kredytów lub pożyczek,

3) zwrotu przyznanych środków

– pod warunkiem przeznaczenia tych kredytów, pożyczek lub środków na cele z

zakresu ochrony środowiska lub gospodarki wodnej oraz ustanowienia

zabezpieczeń odpowiednio na rzecz Narodowego Funduszu albo wojewódzkich

funduszy na wypadek roszczeń wynikających z tytułu wykonania obowiązków

poręczycieli.

5a. Poręczenia są terminowe i udzielane do kwoty określonej w umowie.

2017-02-16

5b. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze pobierają opłatę

prowizyjną od poręczeń, uwzględniając w szczególności kwotę zobowiązania.

6. Narodowy Fundusz może przejąć zobowiązania ministra właściwego do

spraw środowiska, jeżeli przyznanie środków przez rządy państw obcych

i organizacje międzynarodowe, zgodnie z ustaleniami umów międzynarodowych,

jest uwarunkowane udzieleniem przez ministra właściwego do spraw środowiska

gwarancji zwrotu wypłaconych kwot w całości lub w części, z przyczyn

określonych w tych umowach.

6a. Narodowy Fundusz może obejmować lub nabywać udziały lub akcje

w spółkach oraz nabywać obligacje emitowane przez inne podmioty niż Skarb

Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, za zgodą ministra właściwego do

spraw środowiska i ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli jest

to związane z rozwojem przemysłu i usług w zakresie ochrony środowiska.

7. Wnioski o przyznanie pożyczek lub dotacji, których wartość jednostkowa

przekracza 10 000 000 euro, dotyczące środków technicznych służących jedynie

ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko, w szczególności

oczyszczalni ścieków, elektrofiltrów lub składowisk odpadów, powinny zawierać

uzasadnienie obejmujące analizę ewentualnych alternatywnych rozwiązań

organizacyjnych, technicznych lub technologicznych mających na celu

wyeliminowanie lub ograniczenie powstawania zanieczyszczeń oraz wprowadzenie

czystszej produkcji.

8. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze udzielają dotacji,

pożyczek, poręczeń oraz przekazują środki finansowe na podstawie umów

cywilnoprawnych.

9. Formy umowy cywilnoprawnej nie stosuje się do przekazywania środków

na nagrody za działalność na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej

niezwiązaną z wykonywaniem obowiązków pracowników administracji rządowej

i samorządowej, o których mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli ich fundatorem jest

Narodowy Fundusz lub wojewódzkie fundusze.

10. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą udostępniać środki

finansowe bankom z przeznaczeniem na udzielanie kredytów bankowych, pożyczek

lub dotacji na wskazane przez siebie programy i przedsięwzięcia z zakresu zadań

ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz potrzeb geologii, a także dopłaty do

2017-02-16

oprocentowania lub częściowe spłaty kapitału udzielanych na ten cel kredytów

bankowych, lub dopłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. e.

10a. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą zawierać umowy

o udostępnienie środków finansowych, o których mowa w ust. 10, z bankami

wybranymi na podstawie określonych przez te fundusze procedur, zapewniających

poszanowanie zasady przejrzystości i równego traktowania banków oraz zawarcie

umowy z każdym bankiem spełniającym obiektywne, proporcjonalne i

niedyskryminacyjne warunki określone w tych procedurach.

10b. (uchylony)

10c. (uchylony)

10d. Do wyboru banków, o których mowa w ust. 10a, nie mają zastosowania

przepisy o zamówieniach publicznych.

10e. Umowy, o których mowa w ust. 10a, określają w szczególności tryb i

terminy przekazywania bankom przez Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie

fundusze środków finansowych, o których mowa w ust. 10.

10f. Narodowy Fundusz może udostępniać środki finansowe wojewódzkim

funduszom z przeznaczeniem na udzielanie pożyczek lub dotacji na wskazane przez

siebie programy i przedsięwzięcia z zakresu zadań ochrony środowiska

i gospodarki wodnej oraz potrzeb geologii.

11. Środki powierzone Narodowemu Funduszowi i wojewódzkim funduszom,

pochodzące z pomocy zagranicznej, są wykorzystywane na dofinansowanie

przedsięwzięć z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej zgodnie

z umowami, na podstawie których środki te przekazano, oraz zgodnie

z procedurami obowiązującymi w tych funduszach.

Art. 411a. 1. Narodowy Fundusz może nabywać udziały lub akcje

w spółkach, jeżeli statutowym lub ustawowym przedmiotem działalności tych

spółek jest ochrona środowiska i gospodarka wodna.

2. Narodowy Fundusz może obejmować udziały lub akcje w spółkach innych

niż określone w ust. 1 wyłącznie w zamian za nieściągalne wierzytelności

wynikające z umów zawartych z tym Funduszem.

3. Objęcie, nabycie lub zbycie udziałów lub akcji w spółkach oraz objęcie,

nabycie lub zbycie obligacji, których emitentem jest podmiot inny niż Skarb

2017-02-16

Państwa, przez Narodowy Fundusz wymaga zgody ministra właściwego do spraw

środowiska.

4. Zbycie udziałów lub akcji w spółkach oraz zbycie obligacji, których

emitentem jest podmiot inny niż Skarb Państwa, przez wojewódzki fundusz

wymaga zgody zarządu województwa.

5. Zarząd Narodowego Funduszu przedstawia ministrowi właściwemu do

spraw środowiska, raz w roku, nie później niż do dnia 30 czerwca, informację

o posiadanych udziałach, akcjach i obligacjach.

6. Zarządy wojewódzkich funduszy przedstawiają zarządom województw oraz

ministrowi właściwemu do spraw środowiska, raz w roku, nie później niż do dnia

30 czerwca, informację o posiadanych udziałach, akcjach i obligacjach.

Art. 412. (uchylony)

Art. 413. (uchylony)

Art. 414. (uchylony)

Art. 415. (uchylony)

Art. 415a. (uchylony)

Art. 415b. (uchylony)

Art. 415c. (uchylony)

Art. 415d. (uchylony)

Art. 415e. (uchylony)

Art. 415f. (uchylony)

Art. 415g. (uchylony)

Art. 416. (uchylony)

Art. 417. (uchylony)

Art. 418. (uchylony)

Art. 419. (uchylony)

Art. 420. (uchylony)

Art. 421. (uchylony)

2017-02-16

TYTUŁ VIII

(uchylony)

TYTUŁ IX

Przepis końcowy

Art. 442. Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych

w odrębnej ustawie.26)

26)

Ustawa weszła w życie z dniem 1 października 2001 r., z wyjątkiem art. 201–219, 272–321

i art. 401 ust. 2, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., zgodnie z art. 1 ustawy z dnia

27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz

o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. poz. 1085), która weszła w życie z dniem 1 października

2001 r.

2017-02-16