Wyszukiwarka ustaw

2016 Pozycja 713

©Telksinoe s. 1/137

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 713, 904, 960, 1250.

U S T A W A

z dnia 9 kwietnia 2010 r.

o Służbie Więziennej

Rozdział 1

Zadania Służby Więziennej

Art. 1. Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją

apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę

organizacyjną.

Art. 2. 1. Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie

z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz. 557, z późn.

zm.1)) zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar

pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności.

2. Do podstawowych zadań Służby Więziennej należy:

1) prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób

skazanych na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez

organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji zawodowych,

nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć z zakresu kultury fizycznej

i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych;

2) wykonywanie tymczasowego aresztowania w sposób zabezpieczający

prawidłowy tok postępowania karnego o przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe;

3) zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub

tymczasowo aresztowanym, a także osobom, wobec których są wykonywane

kary pozbawienia wolności i środki przymusu skutkujące pozbawieniem

1)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 1083, z 1999 r. poz. 931,

z 2000 r. poz. 701 i 1268, z 2001 r. poz. 1071 i 1194, z 2002 r. poz. 676 i 1679, z 2003 r. poz.

1061, 1380 i 1750, z 2004 r. poz. 889, 2135, 2405, 2426 i 2703, z 2005 r. poz. 1363 i 1479, z

2006 r. poz. 708 i 1648, z 2007 r. poz. 849, z 2008 r. poz. 620 i 1344, z 2009 r. poz. 39, 119, 504,

817, 911, 963, 1475, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 191, 227, 842 i 1228, z 2011 r. poz. 201, 202,

654, 734, 1092, 1280 i 1431, z 2012 r. poz. 908, z 2013 r. poz. 628 i 1247, z 2014 r. poz. 287,

619 i 1707, z 2015 r. poz. 21, 396, 431, 541, 703, 1269 i 1573 oraz z 2016 r. poz. 428 i 437.

2016-09-20

©Telksinoe s. 2/137

wolności, przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków

bytowych, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej;

4) humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności;

5) ochrona społeczeństwa przed sprawcami przestępstw lub przestępstw

skarbowych osadzonymi w zakładach karnych i aresztach śledczych;

6) zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku

i bezpieczeństwa;

7) wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tymczasowego

aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu

skutkujących pozbawieniem wolności jeżeli mają być wykonywane

w zakładach karnych i aresztach śledczych i jeżeli wynikają z realizacji

orzeczenia wydanego przez właściwy organ;

8) współdziałanie z odpowiednimi formacjami innych państw oraz

z organizacjami międzynarodowymi na podstawie umów i porozumień

międzynarodowych.

2a. Służba Więzienna prowadzi centralę monitorowania, o której mowa w art.

43f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy,

w przypadku powierzenia tych obowiązków przez Ministra Sprawiedliwości.

3. Organem doradczym Ministra Sprawiedliwości w zakresie zadań, o których

mowa w ust. 1 i 2, jest Rada Polityki Penitencjarnej.

4. W skład Rady Polityki Penitencjarnej wchodzą przedstawiciele

Ministerstwa Sprawiedliwości, Służby Więziennej, nauki oraz organizacji

pozarządowych. Członków Rady Polityki Penitencjarnej powołuje na czteroletnią

kadencję i odwołuje Minister Sprawiedliwości.

5. Do zadań Rady Polityki Penitencjarnej należy w szczególności:

1) inicjowanie nowych kierunków oddziaływań penitencjarnych;

2) dokonywanie oceny bieżącej polityki penitencjarnej;

3) inicjowanie, przeprowadzanie i wspieranie badań naukowych dotyczących

zadań Służby Więziennej;

4) inicjowanie i wspieranie przedsięwzięć służących poprawie bezpieczeństwa

funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej oraz osób, o których mowa

w ust. 2 pkt 3;

2016-09-20

©Telksinoe s. 3/137

5) przedstawianie opinii w sprawach przekazanych przez Ministra

Sprawiedliwości związanych z jego kompetencjami określonymi w niniejszej

ustawie.

6. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, regulamin

organizacyjny Rady Polityki Penitencjarnej.

Art. 3. 1. Nazwa „Służba Więzienna”, jej skrót „SW” oraz znak graficzny

Służby Więziennej przysługują wyłącznie formacji, o której mowa w art. 1.

2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku

graficznego Służby Więziennej, uwzględniając w szczególności kształt i warianty

kolorystyczne tego znaku oraz szczegółowe zasady jego stosowania, mając na celu

stworzenie spójnego systemu identyfikacji wizualnej Służby Więziennej.

Art. 4. 1. Służba Więzienna współdziała z organami państwowymi

i samorządu terytorialnego, stowarzyszeniami, fundacjami, organizacjami oraz

instytucjami, których celem jest współpraca w wykonywaniu kary pozbawienia

wolności, jak również z kościołami, związkami wyznaniowymi, szkołami

wyższymi i placówkami naukowymi oraz osobami godnymi zaufania.

2. Służba Więzienna współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji

Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

3. Służba Więzienna ma prawo do otrzymywania informacji kryminalnych

z Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do

realizacji swoich zadań ustawowych.

Art. 5. Organy administracji państwowej, samorządu terytorialnego oraz

państwowe jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać z jednostkami

organizacyjnymi Służby Więziennej w zakresie i na zasadach określonych

w ustawie.

Art. 6. Koszty związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej są

pokrywane z budżetu państwa.

Rozdział 2

Organizacja Służby Więziennej

Art. 7. Organami Służby Więziennej są:

2016-09-20

©Telksinoe s. 4/137

1) Dyrektor Generalny Służby Więziennej, zwany dalej „Dyrektorem

Generalnym”;

2) dyrektor okręgowy Służby Więziennej, zwany dalej „dyrektorem

okręgowym”;

3) dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego;

4) Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendant

ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendant ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej.

Art. 8. 1. Jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej, zwanymi dalej

„jednostkami organizacyjnymi”, są:

1) Centralny Zarząd Służby Więziennej;

2) okręgowe inspektoraty Służby Więziennej;

3) zakłady karne i areszty śledcze;

4) Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodki szkolenia

Służby Więziennej i ośrodki doskonalenia kadr Służby Więziennej.

2. W ramach jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3,

mogą, w razie potrzeby, działać szkoły i podmioty lecznicze w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, a w ramach jednostek organizacyjnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 4 – podmioty lecznicze.

3. W jednostkach organizacyjnych mogą być tworzone służby, działy,

oddziały, zespoły i stanowiska prowadzące działalność, w szczególności w zakresie

oddziaływania penitencjarnego, specjalistycznego oddziaływania terapeutycznego,

nauczania i szkolenia, działalności duszpasterskiej, zatrudnienia, czynności

administracyjnych związanych z wykonywaniem kary pozbawienia wolności,

ochrony, spraw obronnych, zwalczania czynów mogących zagrozić porządkowi

i bezpieczeństwu, zapewnienia stosownych warunków bytowych i pomocy

socjalnej, opieki zdrowotnej i sanitarnej, a także składnice mundurowe

i magazynowe.

4. Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, mogą posiadać

podległe oddziały położone w tej samej lub innej miejscowości.

5. Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 4, z wyjątkiem

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, mogą być prowadzone

w formie instytucji gospodarki budżetowej, o której mowa w art. 9 pkt 6 ustawy

2016-09-20

©Telksinoe s. 5/137

z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885,

z późn. zm.2)).

6. Instytucja gospodarki budżetowej, o której mowa w ust. 1, może

otrzymywać dotacje z budżetu państwa na realizację zadań publicznych związanych

z prowadzeniem oddziaływań penitencjarnych wymienionych w art. 2 ust. 2 pkt 1,

wykonywaniem zadań obronnych na podstawie przepisów odrębnych,

organizowaniem i prowadzeniem szkolenia i doskonalenia zawodowego

funkcjonariuszy oraz pracowników, a także realizacji programów poprawy

sprawności funkcjonariuszy, w formie obozów kondycyjnych.

Art. 9. 1. Liczbę etatów w poszczególnych jednostkach organizacyjnych

nalicza się w oparciu o ustaloną w ustawie budżetowej na dany rok liczbę etatów

funkcjonariuszy Służby Więziennej, zwanych dalej „funkcjonariuszami”, oraz

przyznaną dla więziennictwa liczbę etatów pracowników Służby Więziennej,

zwanych dalej „pracownikami”, uwzględniając następujące kryteria:

1) zapewnienie bezpieczeństwa jednostek organizacyjnych i bezpieczeństwa

osobistego funkcjonariuszy i pracowników;

2) zakres i stopień złożoności realizowanych przez funkcjonariuszy

i pracowników ustawowych zadań Służby Więziennej;

3) liczbę, typ i rodzaj jednostek organizacyjnych nadzorowanych przez właściwe

organy Służby Więziennej;

4) terytorialny zasięg działania jednostek organizacyjnych oraz liczbę

współpracujących z nimi organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości;

5) liczbę, typ i rodzaj posiadanych budowli i urządzeń.

2. Przy naliczaniu liczby etatów, o których mowa w ust. 1, ponadto

uwzględnia się następujące kryteria szczególne:

1) w zakładach karnych:

a) liczbę funkcjonariuszy i pracowników niezbędnych do zapewnienia

realizacji zadań wynikających z celów wykonywania kary pozbawienia

wolności,

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 938 i

1646, z 2014 r. poz. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r. poz. 238, 532, 1045, 1117, 1130,

1189, 1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r. poz. 195.

2016-09-20

©Telksinoe s. 6/137

b) rodzaj realizowanych systemów wykonywania kary pozbawienia

wolności i programów oddziaływań wobec osób pozbawionych wolności,

c) typ, rodzaj oraz przeznaczenie zakładu karnego,

d) strukturę organizacyjną, w tym oddziały aresztu śledczego,

e) liczbę podległych oddziałów zewnętrznych,

f) liczbę miejsc zakwaterowania dla osób pozbawionych wolności oraz ruch

osób pozbawionych wolności,

g) liczbę działających szkół, ośrodków diagnostycznych, podmiotów

leczniczych, aptek i przywięziennych zakładów pracy;

2) w aresztach śledczych:

a) liczbę miejsc zakwaterowania dla osób pozbawionych wolności oraz ruch

osób pozbawionych wolności,

b) strukturę organizacyjną, w tym oddziały zakładu karnego,

c) liczbę podległych oddziałów zewnętrznych,

d) liczbę działających szkół, ośrodków diagnostycznych, podmiotów

leczniczych, aptek i przywięziennych zakładów pracy;

3) w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej oraz w ośrodkach

szkolenia i doskonalenia kadr Służby Więziennej: liczbę miejsc

zakwaterowania oraz harmonogram szkoleń i doskonalenia zawodowego.

Art. 10. 1. Centralnym Zarządem Służby Więziennej oraz jednostkami

organizacyjnymi, o których mowa w art. 8 ust. 1, kieruje Dyrektor Generalny

podległy Ministrowi Sprawiedliwości.

2. Dyrektor Generalny jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy.

3. Minister Sprawiedliwości nadaje, w drodze zarządzenia, statut Centralnemu

Zarządowi Służby Więziennej.

Art. 11. 1. Do zakresu działania Dyrektora Generalnego należy

w szczególności:

1) ustalanie kierunków prowadzenia oddziaływań penitencjarnych i nadzór nad

ich realizacją;

2) tworzenie warunków prawidłowego i praworządnego wykonywania kar

pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania;

2016-09-20

©Telksinoe s. 7/137

3) ustalanie zasad technicznego zabezpieczenia ochronnego i bezpieczeństwa

w jednostkach organizacyjnych, rodzaju uzbrojenia i środków ochrony

stosowanych przez funkcjonariuszy w różnych rodzajach jednostek

organizacyjnych oraz szczegółowego sposobu wykorzystywania zwierząt do

realizacji zadań Służby Więziennej;

4) ustalanie metod i form działalności w zakresie ochrony i przygotowań

obronnych w podległych jednostkach organizacyjnych;

5) udział w pracach nad projektem budżetu państwa w zakresie dotyczącym

więziennictwa oraz opracowywanie planu dochodów i wydatków

budżetowych więziennictwa w ramach kwot wynikających z ustawy

budżetowej;

6) nadzorowanie działalności okręgowych inspektoratów Służby Więziennej,

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, ośrodków szkolenia

Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej

bezpośrednio mu podległych oraz sprawowanie nadzoru nad organizacją

i realizowaniem zadań przez pozostałe jednostki organizacyjne;

7) kształtowanie polityki kadrowej w Służbie Więziennej;

8) ustalanie liczby etatów i stanowisk w Centralnym Zarządzie Służby

Więziennej, liczby etatów w okręgowych inspektoratach Służby Więziennej

oraz łącznej liczby etatów w podległych jednostkach organizacyjnych;

9) ustalanie szczegółowego sposobu gospodarowania składnikami majątkowymi

i racjonalnego wykorzystywania środków finansowych przeznaczonych na

działalność Służby Więziennej;

10) inicjowanie badań naukowych dotyczących zadań Służby Więziennej oraz

współdziałanie z placówkami naukowymi w tym zakresie;

11) ustalanie metod i form wykonywania zadań służbowych przez funkcjonariuszy

w zakresie nieobjętym przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy;

12) realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

2. W ramach realizacji swoich zadań Dyrektor Generalny może wydawać

zarządzenia, instrukcje lub wytyczne.

Art. 12. 1. Okręgowym inspektoratem Służby Więziennej kieruje dyrektor

okręgowy.

2. Do zakresu działania dyrektora okręgowego należy w szczególności:

2016-09-20

©Telksinoe s. 8/137

1) koordynacja oddziaływań penitencjarnych prowadzonych w podległych

jednostkach organizacyjnych i nadzór nad nimi;

2) koordynacja sposobu i nadzór nad warunkami prawidłowego i praworządnego

wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania

w podległych jednostkach organizacyjnych oraz kontrola przestrzegania

w nich praw osób pozbawionych wolności;

3) organizowanie systemu współdziałania podległych jednostek organizacyjnych

w zakresie utrzymania w nich bezpieczeństwa i porządku oraz współpraca

w tym zakresie z Policją i innymi służbami oraz instytucjami i organami

ochrony państwa;

4) sprawowanie nadzoru i koordynowanie działalności w zakresie ochrony

i przygotowań obronnych w podległych jednostkach organizacyjnych;

5) ustalanie rejonizacji osadzania tymczasowo aresztowanych w aresztach

śledczych, sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem ustalonego

przeznaczenia aresztów śledczych i zakładów karnych oraz organizowanie

i koordynowanie transportu osób pozbawionych wolności;

6) tworzenie poza obrębem podległych zakładów karnych i aresztów śledczych

podporządkowanych im oddziałów tymczasowego zakwaterowania

skazanych;

7) opracowywanie planu finansowego dochodów i wydatków budżetowych dla

okręgowego inspektoratu Służby Więziennej i podległych jednostek

organizacyjnych;

8) nadzorowanie działalności podległych zakładów karnych i aresztów

śledczych, ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz

przywięziennych zakładów pracy funkcjonujących przy podległych

jednostkach organizacyjnych;

9) ustalanie liczby stanowisk w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej

oraz liczby etatów w podległych jednostkach organizacyjnych;

10) realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

3. Dyrektor okręgowy jest przełożonym funkcjonariuszy pełniących służbę

w podległych jednostkach organizacyjnych.

4. W ramach realizacji swoich zadań dyrektor okręgowy może wydawać

zarządzenia, instrukcje lub wytyczne.

2016-09-20

©Telksinoe s. 9/137

5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy

zakres działania dyrektorów okręgowych oraz strukturę i siedziby okręgowych

inspektoratów Służby Więziennej, a także jednostki organizacyjne podległe

poszczególnym dyrektorom okręgowym.

Art. 13. 1. Zakładem karnym i aresztem śledczym kieruje dyrektor.

2. Do zakresu działania dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu

śledczego należy w szczególności:

1) koordynacja oddziaływań penitencjarnych prowadzonych w podległej

jednostce organizacyjnej i nadzór nad nimi;

2) zapewnienie prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia

wolności i tymczasowego aresztowania oraz zapewnienie bezpieczeństwa

i porządku w podległej jednostce organizacyjnej;

3) nadzorowanie działających w ramach zakładu karnego i aresztu śledczego

szkół i podmiotów leczniczych;

4) racjonalne wykorzystanie środków finansowych;

5) zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego

podnoszenia jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków

i dyscypliny;

6) ustalanie liczby stanowisk w podległej jednostce organizacyjnej;

7) realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

3. W ramach realizacji swoich zadań dyrektor zakładu karnego i dyrektor

aresztu śledczego mogą wydawać zarządzenia, instrukcje lub wytyczne.

4. Dyrektor Generalny ustala, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres

działania dyrektorów oraz strukturę organizacyjną zakładów karnych i aresztów

śledczych.

5. Zasady tworzenia zakładów karnych i aresztów śledczych określa odrębna

ustawa.

Art. 14. 1. Centralnym Ośrodkiem Szkolenia Służby Więziennej, ośrodkiem

szkolenia Służby Więziennej i ośrodkiem doskonalenia kadr Służby Więziennej

kierują komendanci.

2016-09-20

©Telksinoe s. 10/137

2. W Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, w ośrodkach

szkolenia Służby Więziennej i ośrodkach doskonalenia kadr Służby Więziennej

prowadzi się szkolenie funkcjonariuszy i pracowników.

3. Do zakresu działania komendantów, o których mowa w ust. 1, należy

w szczególności:

1) zapewnienie właściwych warunków szkolenia oraz doskonalenia zawodowego

funkcjonariuszy i pracowników;

2) koordynacja, nadzór i odpowiedzialność za prowadzone w podległym ośrodku

szkolenia oraz doskonalenie zawodowe;

3) zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległym ośrodku;

4) realizacja zadań z zakresu spraw ochronnych i przygotowań obronnych;

5) zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego

podnoszenia jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków

i dyscypliny;

6) ustalanie liczby stanowisk w ośrodku;

7) realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

4. W ramach realizacji swoich zadań komendanci mogą wydawać zarządzenia,

instrukcje lub wytyczne.

5. Dyrektor Generalny, w drodze zarządzenia:

1) tworzy, przekształca i znosi ośrodki szkolenia Służby Więziennej i ośrodki

doskonalenia kadr Służby Więziennej;

2) określa siedzibę Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej oraz

ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby

Więziennej;

3) nadaje statuty ustalające szczegółowy zakres działania Komendanta

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka

szkolenia Służby Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby

Więziennej oraz strukturę organizacyjną ośrodków.

6. Dyrektor Generalny określa, w drodze zarządzenia, ramowy regulamin

pobytu w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodkach

szkolenia Służby Więziennej i ośrodkach doskonalenia kadr Służby Więziennej.

2016-09-20

©Telksinoe s. 11/137

7. Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się, jeżeli ośrodek szkolenia Służby

Więziennej lub ośrodek doskonalenia kadr Służby Więziennej jest prowadzony

w formie instytucji gospodarki budżetowej.

Art. 15. Ustanawia się dzień 8 lutego świętem Służby Więziennej.

Art. 16. 1. Jednostce organizacyjnej może zostać nadany sztandar.

2. Sztandar jednostce organizacyjnej nadaje Minister Sprawiedliwości na

wniosek kierownika jednostki organizacyjnej, zaopiniowany przez Dyrektora

Generalnego.

3. Sztandar może być ufundowany za zgodą Ministra Sprawiedliwości. Zgodę

na ufundowanie sztandaru i jego zatwierdzony projekt doręcza się fundatorowi za

pośrednictwem zainteresowanego kierownika jednostki organizacyjnej.

4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

dotyczące sztandaru, wzór aktu nadania sztandaru, tryb i warunki jego nadania oraz

sposób przechowywania i ewidencjonowania sztandarów, a także sposób

przekazywania ich w przypadku likwidacji jednostki organizacyjnej albo

ponownego nadania sztandaru. Sztandar powinien nawiązywać do tradycji Służby

Więziennej.

5. Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, wzór

sztandaru, uwzględniając tradycje Służby Więziennej.

Art. 17. 1. Funkcjonariusze otrzymują wyposażenie niezbędne do

wykonywania czynności służbowych.

2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, uzbrojenie

Służby Więziennej, rodzaje broni i środków ochrony stosowanych przez

funkcjonariuszy w czasie pełnienia obowiązków służbowych, uwzględniając

obowiązek prawidłowej realizacji zadań przez Służbę Więzienną.

3. Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, normy wyposażenia,

o którym mowa w ust. 1, oraz szczegółowe warunki jego przydzielania

i użytkowania.

Rozdział 3

Zakres uprawnień Służby Więziennej

Art. 18. 1. Funkcjonariusze, wykonując czynności służbowe, mają prawo:

2016-09-20

©Telksinoe s. 12/137

1) legitymowania osób ubiegających się o wstęp oraz opuszczających teren

jednostek organizacyjnych oraz deponowania dokumentów tożsamości osób

przebywających na terenie jednostki organizacyjnej;

2) legitymowania funkcjonariuszy i pracowników wchodzących i wychodzących

z jednostki organizacyjnej;

3) żądania od osób wymienionych w pkt 1 i 2 przekazania do depozytu

przedmiotów niebezpiecznych i przedmiotów niedozwolonych, dokonywania

kontroli osobistej tych osób i kontroli ich ubrania, obuwia oraz przeglądania

zawartości bagaży, sprawdzenia pojazdów wjeżdżających oraz

wyjeżdżających, a także ładunków tych pojazdów, również przy użyciu

urządzeń technicznych i psów specjalnych wyszkolonych w zakresie

wyszukiwania środków odurzających i substancji psychotropowych lub

materiałów wybuchowych;

4) wzywania osób zakłócających spokój i porządek w bezpośrednim sąsiedztwie

lub na terenie jednostki organizacyjnej, nawiązujących niedozwolone kontakty

z osobami pozbawionymi wolności lub usiłujących bez zezwolenia

funkcjonariuszy dostarczyć jakiekolwiek przedmioty na teren jednostki

organizacyjnej, do zaniechania takich zachowań;

5) zatrzymania, na terenie jednostki organizacyjnej, celem niezwłocznego

przekazania Policji, osób, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary;

6) usunięcia z terenu jednostki organizacyjnej osoby, która nie stosuje się do

polecenia wydanego na podstawie obowiązujących przepisów;

7) zatrzymania osób pozbawionych wolności, które:

a) dokonały ucieczki z aresztu śledczego lub zakładu karnego,

b) dokonały ucieczki w trakcie konwojowania lub zatrudnienia,

c) na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły areszt śledczy albo

zakład karny i nie powróciły do niego w wyznaczonym terminie,

korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie aresztu śledczego lub

zakładu karnego bez konwoju funkcjonariusza;

8) żądania niezbędnej pomocy od funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej

i żołnierzy Żandarmerii Wojskowej, jak również zwracania się w nagłych

przypadkach do innych organów ochrony porządku publicznego

2016-09-20

©Telksinoe s. 13/137

i bezpieczeństwa państwa lub każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy

w ramach obowiązujących przepisów prawa.

2. Z obowiązków wynikających z realizacji praw funkcjonariuszy, o których

mowa w ust. 1 pkt 3, w zakresie poddania się kontroli osobistej oraz kontroli

ubrania i obuwia, są wyłączeni:

1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej;

2) Prezes Rady Ministrów;

3) członkowie Rady Ministrów;

4) Rzecznik Praw Obywatelskich;

5) Rzecznik Praw Dziecka;

6) Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych;

7) osoby korzystające z immunitetu parlamentarnego, sędziowskiego lub

prokuratorskiego;

8) osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na

mocy ustaw, umów międzynarodowych albo powszechnie uznanych

zwyczajów międzynarodowych.

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki

organizacyjnej może:

1) zwolnić funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, od obowiązku

legitymowania osoby ubiegającej się o wstęp na teren jednostki organizacyjnej

oraz z obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 3;

2) zwolnić osobę ubiegającą się o wstęp na teren jednostki organizacyjnej

z obowiązku przekazywania do depozytu przedmiotów niebezpiecznych

i przedmiotów niedozwolonych.

4. Czynności wymienione w ust. 1 pkt 1–6 wykonuje się w sposób możliwie

najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte.

5. Osobom niebędącym funkcjonariuszami i pracownikami na sposób

prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3–6, przysługuje zażalenie

do właściwego miejscowo sądu rejonowego w terminie 7 dni od dnia

przeprowadzenia tych czynności.

6. Funkcjonariuszom i pracownikom na sposób prowadzenia czynności,

o których mowa w ust. 1 pkt 3, przysługuje zażalenie do właściwego miejscowo

sądu rejonowego w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia tych czynności.

2016-09-20

©Telksinoe s. 14/137

7. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3 i 5–8, sposoby ich realizacji oraz sposób

postępowania funkcjonariuszy w tym zakresie, mając na względzie zapewnienie

skuteczności działań podejmowanych przez funkcjonariuszy.

Art. 19. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6, 8, 9 i 11–

14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni

palnej (Dz. U. poz. 628 i 1165 oraz z 2014 r. poz. 24 i 1199), funkcjonariusze mogą

użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2,

4, 6–9, 11, pkt 12 lit. a, c i d oraz pkt 14 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.

2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a, b i e, pkt 2, pkt 3

lit. a, pkt 5 oraz w art. 47 pkt 3, 6 i 7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach

przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze mogą użyć broni palnej

lub ją wykorzystać.

3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej

oraz dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach

określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej.

Art. 20. (uchylony)

Art. 21. (uchylony)

Art. 22. (uchylony)

Art. 23. 1. W przypadku zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa jednostki

organizacyjnej lub konwoju, jeżeli bezpieczeństwo nie może być zapewnione siłami

i środkami własnymi, Służba Więzienna współdziała z Policją.

2. Siły Policji można wezwać w razie zagrożenia lub naruszenia

bezpieczeństwa jednostki organizacyjnej albo konwoju w szczególności

związanego z przygotowywaniem, usiłowaniem lub dokonaniem zamachu

terrorystycznego, napadem, buntem, zbiorową ucieczką osadzonych, najściem

tłumu, pożarem, katastrofą lub klęską żywiołową.

3. W zależności od stopnia i rodzaju zagrożenia, o którym mowa w ust. 2,

współdziałanie Policji może polegać na przekazaniu informacji, które mogą mieć

znaczenie dla bezpieczeństwa jednostki organizacyjnej lub osób pozbawionych

wolności, zabezpieczeniu terenu jednostki lub konwoju od zewnątrz, wprowadzeniu

2016-09-20

©Telksinoe s. 15/137

sił Policji na teren jednostki organizacyjnej, przywróceniu porządku na terenie

jednostki lub w jej sąsiedztwie, wzmocnieniu sił Służby Więziennej, odparciu

napadu, organizacji pościgu, ujęciu osób pozbawionych wolności lub ich ewakuacji.

4. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb współdziałania,

o którym mowa w ust. 1, organy obowiązane do współdziałania oraz warunki użycia

sił Policji na terenie jednostek organizacyjnych i w czasie konwojowania, mając na

względzie konieczność zapewnienia poprawnej i skutecznej współpracy.

Rozdział 4

Przetwarzanie informacji i danych osobowych niezbędnych do wykonywania

zadań

przez Służbę Więzienną

Art. 24. 1. Służba Więzienna może przetwarzać informacje i dane osobowe,

w tym także bez zgody i wiedzy osób, których dotyczą, niezbędne do realizacji

zadań, o których mowa w art. 2.

2. W rozumieniu niniejszej ustawy przez przetwarzanie informacji i danych

osobowych należy rozumieć jakiekolwiek operacje wykonywane na danych

osobowych, takie jak: zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie,

zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się

w systemach informatycznych.

3. Służba Więzienna udziela informacji i udostępnia dane osobowe o osobach,

na pisemny wniosek, podmiotom ustawowo uprawnionym, w zakresie określonym

w ustawach.

4. Służba Więzienna, na pisemny i uzasadniony wniosek osoby najbliższej,

udostępnia dane osobowe osoby pozbawionej wolności, za pisemną zgodą tej osoby.

5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania

oraz wzór wniosku o udzielenie informacji lub udostępnienie danych osobowych

o osobie obecnie lub uprzednio pozbawionej wolności w areszcie śledczym lub

zakładzie karnym, zawierającego oznaczenie podmiotu ubiegającego się

o udzielenie informacji lub udostępnienie danych osobowych, podstawę prawną,

zakres udostępnianych danych i udzielanych informacji oraz danych

identyfikujących osobę pozbawioną wolności, a w przypadku osoby najbliższej –

2016-09-20

©Telksinoe s. 16/137

uzasadnienie wniosku, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień

ustawowych ubiegających się podmiotów.

Art. 25. Dyrektor Generalny przekazuje, w formie elektronicznej, informacje

o osobach pozbawionych wolności do Krajowego Rejestru Karnego, w zakresie

określonym w ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1036 i 1629).

Rozdział 5

Funkcjonariusze i pracownicy

Art. 26. 1. W jednostkach organizacyjnych pełnią służbę funkcjonariusze oraz

mogą być zatrudnieni pracownicy.

2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska, na

których mogą pełnić służbę wyłącznie funkcjonariusze, uwzględniając jednostki

organizacyjne i rodzaje tych stanowisk oraz specyfikę zadań na poszczególnych

stanowiskach.

Art. 27. Funkcjonariusze i pracownicy powinni wykazywać się odpowiednim

przygotowaniem ogólnym i zawodowym oraz wysokim poziomem moralnym,

systematycznie dokształcać się i podnosić kwalifikacje zawodowe.

W postępowaniu wobec osób pozbawionych wolności są obowiązani

w szczególności:

1) kierować się zasadami praworządności, bezstronności oraz humanitaryzmu;

2) szanować ich prawa i godność;

3) oddziaływać pozytywnie swoim własnym przykładem.

Art. 28. 1. Funkcjonariusze i pracownicy nie mogą uczestniczyć w takiej

działalności, która podważa autorytet Służby Więziennej lub w której wykorzystuje

się informacje o charakterze służbowym do celów pozasłużbowych.

2. Funkcjonariuszom i pracownikom zabrania się utrzymywania innych niż

wynikające z obowiązków służbowych kontaktów z osobami pozbawionymi

wolności oraz udzielania osobom nieupoważnionym informacji dotyczących osób

pozbawionych wolności, także po ich zwolnieniu.

Art. 29. Pracownikiem może być osoba, która:

2016-09-20

©Telksinoe s. 17/137

1) ukończyła 18 lat i ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta

z pełni praw publicznych;

2) daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych zadań;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub

umyślne przestępstwo skarbowe albo wobec której nie został wydany

prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne o takie

przestępstwo, a także nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie

przestępstwo;

4) ma odpowiednie do zajmowanego stanowiska wykształcenie;

5) daje rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych

w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji

niejawnych (Dz. U. poz. 1228 oraz z 2015 r. poz. 21, 1224 i 2281);

6) posiada zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na zatrudnienie na

określonym stanowisku, którą ustala służba medycyny pracy.

Art. 30. 1. Pracownikom wykonującym obowiązki służbowe w stałym

i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności przysługuje z tego

tytułu, obok wynagrodzenia wynikającego z odrębnych przepisów, dodatek do

wynagrodzenia w wysokości do 50% wynagrodzenia zasadniczego.

2. Pracownik, o którym mowa w ust. 1, podczas i w związku

z wykonywaniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony prawnej

przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. poz. 553,

z późn. zm.3)) dla funkcjonariuszy publicznych.

3. Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zwrot kosztów obrony,

jeżeli postępowanie karne, wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe popełnione w związku z wykonywaniem czynności

służbowych, zostanie prawomocnie zakończone: orzeczeniem o umorzeniu

3)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 840, z 1999 r. poz. 729 i

931, z 2000 r. poz. 548, 1027 i 1216, z 2001 r. poz. 1071, z 2003 r. poz. 1061, 1142, 1750, 1935

i 2255, z 2004 r. poz. 219, 626, 889 i 2426, z 2005 r. poz. 732, 757, 1109, 1363, 1479 i 1493, z

2006 r. poz. 1409, 1592 i 1648, z 2007 r. poz. 589, 850, 859 i 1378, z 2008 r. poz. 560, 782, 1056,

1080 i 1344, z 2009 r. poz. 504, 533, 1317, 1323, 1474, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 46, 227, 229,

625, 626, 842, 857, 1018, 1021, 1228, 1474 i 1602, z 2011 r. poz. 78, 130, 202, 245, 381, 549,

678, 767, 964, 1135, 1280, 1381 i 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i 1247,

z 2014 r. poz. 538, z 2015 r. poz. 396, 541, 1549, 1707, 1855 i 2183 oraz z 2016 r. poz. 189, 428

i 437.

2016-09-20

©Telksinoe s. 18/137

postępowania wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub

niepopełnienia przestępstwa albo wyrokiem uniewinniającym. Koszty takie zwraca

się ze środków budżetu państwa na wniosek pracownika, w wysokości faktycznie

poniesionych kosztów, nie wyższej niż stawka maksymalna wynagrodzenia jednego

obrońcy, określona w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy

z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615, 1064,

1224, 1255 i 1311).

Art. 31. 1. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje i wykaz stanowisk, na których pracownicy wykonują obowiązki

służbowe w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi

wolności, uwzględniając w szczególności charakter wykonywanych prac oraz

jednostki organizacyjne, w których te prace są wykonywane;

2) tryb przyznawania dodatku, o którym mowa w art. 30 ust. 1, uwzględniając

w szczególności stanowiska i funkcje, których zajmowanie lub pełnienie

uprawnia do dodatku, a także wymiar czasu pracy w bezpośrednim kontakcie

z osobami pozbawionymi wolności, mający wpływ na prawo do dodatku i jego

wysokość.

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i wykaz

stanowisk, na których pracownicy są zatrudniani na zasadach określonych

w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 269, z 2014 r. poz. 1199 oraz z 2015 r. poz. 1220),

uwzględniając w szczególności charakter wykonywanych prac oraz jednostki

organizacyjne, w których te prace są wykonywane.

Art. 32. 1. Kierownicy jednostek organizacyjnych: Dyrektor Generalny,

dyrektorzy okręgowi, Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby

Więziennej, dyrektorzy zakładów karnych i aresztów śledczych oraz komendanci

ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby

Więziennej są przełożonymi funkcjonariuszy i pracowników tych jednostek.

2. Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

komendanci ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr

2016-09-20

©Telksinoe s. 19/137

Służby Więziennej są przełożonymi funkcjonariuszy i pracowników szkolonych

w tych ośrodkach.

Art. 33. 1. Dyrektor Generalny określa w drodze regulaminu:

1) zasady etyki zawodowej, po zasięgnięciu opinii związku zawodowego

funkcjonariuszy, z uwzględnieniem ogólnych wartości i norm moralnych,

zasad postępowania i zachowania się funkcjonariusza wobec osadzonych,

wzajemnych relacji funkcjonariuszy oraz specyfiki zawodu funkcjonariusza;

2) sposób pełnienia służby przez funkcjonariuszy, z uwzględnieniem

hierarchicznego podporządkowania funkcjonariuszy, drogi służbowej,

obowiązków przełożonego i podwładnego, zasad usprawiedliwiania

nieobecności lub spóźnień w służbie, uczestniczenia w naradach, szkoleniach

i odprawach służbowych;

3) ceremoniał Służby Więziennej oraz musztrę ceremonialną, z uwzględnieniem

zasad oddawania honorów, służbowego przedstawiania się i składania

meldunków przez funkcjonariuszy, zasad i form organizowania uroczystości,

w tym z asystą honorową.

2. Zasady etyki zawodowej, o których mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się

odpowiednio do pracowników.

Art. 34. 1. Funkcjonariusze mogą zrzeszać się w związku zawodowym na

zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1881).

2. W Służbie Więziennej może działać tylko jeden związek zawodowy

zrzeszający funkcjonariuszy. Związek ten nie ma prawa do strajku.

Art. 35. Funkcjonariusze pozostający w stosunku służbowym w dniu

ogłoszenia mobilizacji lub w dniu, w którym rozpoczyna się czas wojny,

określonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 4a ust.

1 pkt 4a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 827, z poźn. zm.4)), stają się z mocy

prawa funkcjonariuszami pełniącymi służbę w czasie wojny i pozostają w tej

służbie do czasu zwolnienia.

4)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1220,

1224, 1830, 2183 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 178.

2016-09-20

©Telksinoe s. 20/137

Art. 36. 1. Ustanawia się odznakę „Za zasługi w pracy penitencjarnej”.

2. Odznaka, o której mowa w ust. 1, może być nadawana funkcjonariuszom

lub pracownikom wyróżniającym się szczególnymi osiągnięciami w służbie lub

pracy. Odznaka może być nadawana także innym osobom.

3. Odznakę „Za zasługi w pracy penitencjarnej” nadaje Minister

Sprawiedliwości.

4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb nadawania oraz rodzaje i wzór odznaki „Za zasługi w pracy penitencjarnej”,

uwzględniając szczególny i uroczysty charakter aktu wręczenia odznaki oraz:

1) podział odznaki na trzy stopnie;

2) terminy i kolejność jej nadawania;

3) przełożonych uprawnionych do występowania z wnioskiem o nadanie

odznaki;

4) dane, które powinien zawierać wniosek o nadanie odznaki;

5) sposób prowadzenia ewidencji osób odznaczonych;

6) sposób postępowania w przypadku zagubienia albo zniszczenia odznaki lub

legitymacji stwierdzającej nadanie odznaki, na wniosek osoby odznaczonej,

oraz koszty wytworzenia odznaki.

Art. 37. 1. Dokumentem potwierdzającym tożsamość funkcjonariusza oraz

jego uprawnienia wynikające z przepisów niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia

6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy jest legitymacja służbowa.

2. Funkcjonariusz przy wykonywaniu czynności służbowych poza terenem

jednostki organizacyjnej jest obowiązany okazać na żądanie legitymację służbową,

w sposób umożliwiający odczytanie i zanotowanie danych w niej zawartych.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór

legitymacji służbowej funkcjonariusza, szczegółowy sposób posługiwania się nią

i dokonywania w niej zmian oraz podmioty właściwe do jej wydawania, mając na

względzie możliwość odczytania przez osobę zainteresowaną danych w niej

zawartych.

4. Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze zarządzenia, rodzaje

i wzory innych dokumentów służbowych funkcjonariuszy oraz rodzaje i wzory

dokumentów służbowych pracowników.

2016-09-20

©Telksinoe s. 21/137

Rozdział 6

Stosunek służbowy funkcjonariuszy

Art. 38. W Służbie Więziennej może pełnić służbę osoba:

1) posiadająca obywatelstwo polskie;

2) posiadająca uregulowany stosunek do służby wojskowej;

3) korzystająca z pełni praw publicznych;

4) która daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych zadań;

5) która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe albo wobec której nie został

wydany prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne

o takie przestępstwo, a także nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne

o takie przestępstwo;

6) dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych

w przepisach o ochronie informacji niejawnych;

7) posiadająca co najmniej średnie wykształcenie;

8) posiadająca zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby.

Art. 39. 1. Wstąpienie do służby w Służbie Więziennej jest dobrowolne

i następuje po pozytywnym zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego.

2. Kandydat, wraz z pisemnym podaniem o przyjęcie do służby, składa

następujące dokumenty:

1) wypełnioną ankietę personalną;

2) świadectwa pracy lub służby;

3) dokumenty potwierdzające posiadane wykształcenie, kwalifikacje zawodowe

i specjalistyczne;

4) wypełnioną ankietę bezpieczeństwa osobowego w rozumieniu przepisów

o ochronie informacji niejawnych lub aktualne poświadczenie bezpieczeństwa

osobowego, wymagane na danym stanowisku;

5) zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do przystąpienia do testu

sprawności fizycznej;

6) odpis skrócony aktu urodzenia: własnego, małżonka i dzieci oraz odpis

skrócony aktu małżeństwa;

7) inne, jeżeli obowiązek ich przedłożenia wynika z odrębnych przepisów.

2016-09-20

©Telksinoe s. 22/137

3. Postępowanie kwalifikacyjne składa się z następujących etapów:

1) oceny złożonych dokumentów;

2) przeprowadzenia jednej lub kilku rozmów kwalifikacyjnych;

3) uzyskania informacji o kandydacie w rejestrach skazanych i ukaranych;

4) testu sprawności fizycznej kandydata;

5) przeprowadzenia postępowania sprawdzającego w rozumieniu przepisów

o ochronie informacji niejawnych, jeżeli kandydat nie posiada aktualnego

poświadczenia bezpieczeństwa osobowego;

6) ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Więziennej;

7) sporządzenia arkusza oceny predyspozycji kandydata;

8) zatwierdzenia listy kandydatów przez kierownika jednostki organizacyjnej.

4. Kierownik jednostki organizacyjnej odmawia poddania kandydata

postępowaniu kwalifikacyjnemu albo przerywa to postępowanie w przypadku:

1) niezłożenia dokumentów w wyznaczonym terminie lub nieusunięcia braków

w dokumentacji w wyznaczonym dodatkowym terminie;

2) niepoddania się przez kandydata czynnościom lub badaniom przewidzianym

w postępowaniu kwalifikacyjnym;

3) niespełnienia wymagań określonych w art. 38;

4) negatywnego wyniku choćby jednego z etapów postępowania

kwalifikacyjnego;

5) gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Służby Więziennej.

5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb

przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego do Służby Więziennej,

uwzględniając w szczególności konieczność oceny przydatności kandydata do

służby, etapy postępowania kwalifikacyjnego oraz sposób jego zakończenia.

Art. 40. 1. Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje na podstawie

mianowania.

2. Mianowanie następuje:

1) na okres służby przygotowawczej;

2) na stałe.

3. Aktu mianowania funkcjonariusza dokonuje kierownik jednostki

organizacyjnej, w której funkcjonariusz będzie pełnił służbę.

4. Akt mianowania zawiera:

2016-09-20

©Telksinoe s. 23/137

1) imię i nazwisko funkcjonariusza;

2) dzień rozpoczęcia służby;

3) rodzaj mianowania, o którym mowa w ust. 2;

4) stanowisko powierzone funkcjonariuszowi z oznaczeniem jednostki

organizacyjnej;

5) nadanie stopnia Służby Więziennej;

6) uposażenie.

Art. 41. 1. Podejmując służbę, funkcjonariusz składa pisemne ślubowanie

według następującej roty:

„Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, wstępując do Służby

Więziennej, ślubuję uroczyście: rzetelnie wykonywać powierzone mi

zadania funkcjonariusza tej Służby i polecenia przełożonych,

przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich

przepisów prawa, jak również tajemnic związanych ze służbą, a także

zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania

godności ludzkiej oraz z dbałością o dobre imię służby.”.

Ślubowanie może być złożone z dodaniem słów „Tak mi dopomóż Bóg”.

2. Odmowa złożenia ślubowania powoduje nieważność aktu mianowania.

Art. 42. 1. Funkcjonariusz pełni służbę przygotowawczą przez okres 2 lat.

2. Okres służby przygotowawczej ma na celu przygotowanie i wyszkolenie

funkcjonariusza oraz sprawdzenie, czy cechy osobiste, charakter i zdolności

uzasadniają jego przydatność do służby.

3. W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami

funkcjonariusza, który ponadto ukończył odpowiednie szkolenie zawodowe,

Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego kierownika jednostki organizacyjnej,

może wyrazić zgodę na skrócenie okresu służby przygotowawczej funkcjonariusza.

4. W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków

służbowych trwającej dłużej niż 3 miesiące kierownik jednostki organizacyjnej

może odpowiednio przedłużyć okres jego służby przygotowawczej, nie więcej

jednak niż o 12 miesięcy.

5. Okres służby przygotowawczej ulega przedłużeniu do czasu prawomocnego

zakończenia prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego

2016-09-20

©Telksinoe s. 24/137

o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne

przestępstwo skarbowe, postępowania dyscyplinarnego oraz o okres urlopu

wychowawczego lub bezpłatnego.

6. Do funkcjonariuszy pełniących służbę przygotowawczą stosuje się przepisy

dotyczące funkcjonariuszy mianowanych na stałe, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

7. Po odbyciu służby przygotowawczej przez funkcjonariusza kierownik

jednostki organizacyjnej mianuje go na stałe, jeżeli uzyska on pozytywną opinię

służbową potwierdzającą osiągnięcie celów, o których mowa w ust. 2.

8. Akt mianowania na stałe, o którym mowa w ust. 7, zawiera:

1) stopień Służby Więziennej, imię i nazwisko funkcjonariusza;

2) stanowisko zajmowane przez funkcjonariusza z oznaczeniem jednostki

organizacyjnej, w której pełni służbę;

3) dzień mianowania.

Art. 43. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi w aktach osobowych

dokumentację przebiegu służby funkcjonariuszy.

2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym

funkcjonariuszy w aktach osobowych, rodzaje gromadzonych w nich dokumentów,

sposób ich ewidencjonowania oraz wzory dokumentów w tych sprawach,

w szczególności:

1) podział dokumentów w aktach na:

a) zgromadzone w toku postępowania kwalifikacyjnego do Służby

Więziennej,

b) dotyczące powstania i przebiegu stosunku służbowego,

c) związane ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby,

2) sposób udostępniania i zapoznawania się z aktami osobowymi,

3) sposób dokonywania wpisów i poprawek,

4) sposób wyłączania dokumentów z akt osobowych,

5) sposób zakładania akt zastępczych w razie konieczności przesłania akt

osobowych funkcjonariusza do sądu, prokuratury lub innego uprawnionego

organu,

6) sposób przechowywania akt osobowych

– mając na względzie poprawność dokumentowania przebiegu służby.

2016-09-20

©Telksinoe s. 25/137

Rozdział 7

Stanowiska, stopnie Służby Więziennej i uposażenie funkcjonariuszy

Art. 44. 1. Stanowiska służbowe w Służbie Więziennej dzieli się na oficerskie,

chorążych i podoficerskie.

2. Na stanowiskach oficerskich wymaga się posiadania tytułu zawodowego

magistra lub równorzędnego, ukończenia szkolenia zawodowego zakończonego

złożeniem egzaminu na pierwszy stopień oficerski oraz ukończenia szkolenia

specjalistycznego.

3. Na stanowiskach chorążych wymaga się posiadania tytułu zawodowego

licencjata lub równorzędnego, ukończenia szkolenia zawodowego zakończonego

złożeniem egzaminu na pierwszy stopień chorążego oraz ukończenia szkolenia

specjalistycznego.

4. Na stanowiskach podoficerskich wymaga się posiadania wykształcenia

średniego, ukończenia szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu

na pierwszy stopień podoficerski oraz ukończenia szkolenia specjalistycznego.

Art. 45. 1. Funkcjonariusz niezwłocznie po przyjęciu do służby odbywa

szkolenie wstępne, na które składa się kurs przygotowawczy oraz praktyka

zawodowa.

2. Funkcjonariusz może rozpocząć szkolenie zawodowe po pozytywnym

zakończeniu szkolenia wstępnego.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki odbywania szkolenia wstępnego, zawodowego, specjalistycznego oraz

doskonalenia zawodowego w Służbie Więziennej, rodzaje, formy, warunki i tryb

ich odbywania, a także organizację i sposób prowadzenia szkoleń i doskonalenia

zawodowego oraz nadzór nad ich realizacją, mając na względzie konieczność

podnoszenia kwalifikacji funkcjonariuszy.

4. Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, programy szkolenia

wstępnego, zawodowego oraz specjalistycznego w Służbie Więziennej oraz czas

trwania szkoleń.

Art. 46. Mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, z wyjątkiem

wyższego stanowiska kierowniczego w Służbie Więziennej, o którym mowa

w rozdziale 8, dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej.

2016-09-20

©Telksinoe s. 26/137

Art. 47. 1. Funkcjonariusza przyjętego do służby mianuje się na pierwsze

stanowisko oficerskie, chorążego albo podoficerskie, jeżeli spełnia wymogi

w zakresie wykształcenia, przed uzyskaniem określonych kwalifikacji zawodowych

oraz stażu służby.

2. Do stażu służby wymaganego do zajmowania poszczególnych stanowisk

służbowych nie wlicza się urlopu wychowawczego oraz urlopu bezpłatnego.

3. Mianowanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko służbowe następuje na

wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza, skierowany do

przełożonego właściwego do mianowania funkcjonariusza na to stanowisko.

Art. 48. 1. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Dyrektor Generalny,

na wniosek właściwego przełożonego, może wyrazić zgodę na mianowanie

funkcjonariusza na wyższe stanowisko służbowe przed uzyskaniem przez niego

kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku, jeżeli

spełnia on wymagania w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe

funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać w okresie 3 lat od mianowania na

stanowisko służbowe.

2. Dyrektor Generalny może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na

wniosek właściwego przełożonego, nadać stopień młodszego chorążego Służy

Więziennej funkcjonariuszowi, który nie spełnia wymagań w zakresie

wykształcenia.

Art. 49. Ustanawia się korpusy i stopnie Służby Więziennej w następującym

porządku:

1) w korpusie szeregowych Służby Więziennej:

a) szeregowy Służby Więziennej,

b) starszy szeregowy Służby Więziennej;

2) w korpusie podoficerów Służby Więziennej:

a) kapral Służby Więziennej,

b) starszy kapral Służby Więziennej,

c) plutonowy Służby Więziennej,

d) sierżant Służby Więziennej,

e) starszy sierżant Służby Więziennej,

f) sierżant sztabowy Służby Więziennej,

2016-09-20

©Telksinoe s. 27/137

g) starszy sierżant sztabowy Służby Więziennej;

3) w korpusie chorążych Służby Więziennej:

a) młodszy chorąży Służby Więziennej,

b) chorąży Służby Więziennej,

c) starszy chorąży Służby Więziennej;

4) w korpusie oficerów Służby Więziennej:

a) podporucznik Służby Więziennej,

b) porucznik Służby Więziennej,

c) kapitan Służby Więziennej,

d) major Służby Więziennej,

e) podpułkownik Służby Więziennej,

f) pułkownik Służby Więziennej,

g) generał Służby Więziennej.

Art. 50. 1. Stopień szeregowego i starszego szeregowego Służby Więziennej

nadaje kierownik jednostki organizacyjnej. Stopień szeregowego nadaje się z dniem

mianowania na pierwsze stanowisko służbowe.

2. Stopnie w korpusie podoficerów Służby Więziennej nadają:

1) dyrektor okręgowy – funkcjonariuszom pełniącym służbę w jednostkach

organizacyjnych na terenie jego działania;

2) Dyrektor Generalny – funkcjonariuszom pełniącym służbę w Centralnym

Zarządzie Służby Więziennej, a także funkcjonariuszom pełniącym służbę

w innych jednostkach organizacyjnych bezpośrednio podległych Dyrektorowi

Generalnemu.

3. Stopnie w korpusie chorążych Służby Więziennej nadaje Dyrektor

Generalny.

4. Pierwszy stopień w korpusie oficerów Służby Więziennej oraz stopień

generała Służby Więziennej nadaje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek

Ministra Sprawiedliwości. Pozostałe stopnie w korpusie oficerów Służby

Więziennej nadaje Minister Sprawiedliwości.

Art. 51. 1. Pierwszy stopień w korpusie podoficerów, korpusie chorążych

i korpusie oficerów nadaje się funkcjonariuszowi, który złożył egzamin

odpowiednio na pierwszy stopień podoficerski, chorążego albo oficerski.

2016-09-20

©Telksinoe s. 28/137

2. Stopnie, o których mowa w ust. 1, nadaje się z dniem złożenia egzaminu.

Art. 52. 1. Nadanie kolejnego wyższego stopnia może nastąpić stosownie do

zajmowanego stanowiska służbowego i posiadanego wykształcenia oraz

w zależności od oceny wyników uzyskiwanych w służbie. Nadanie stopnia może

następować na podstawie stosownego wniosku właściwego przełożonego.

2. Nadanie stopnia, o którym mowa w ust. 1, nie może nastąpić wcześniej niż

po upływie, w posiadanym stopniu, odpowiedniego okresu służby, który wynosi:

1) w korpusie szeregowych Służby Więziennej w stopniu starszego szeregowego

Służby Więziennej – 1 rok;

2) w korpusie podoficerów Służby Więziennej w stopniu:

a) kaprala Służby Więziennej – 2 lata,

b) starszego kaprala Służby Więziennej – 2 lata,

c) plutonowego Służby Więziennej – 2 lata,

d) sierżanta Służby Więziennej – 2 lata,

e) starszego sierżanta Służby Więziennej – 2 lata,

f) sierżanta sztabowego Służby Więziennej – 2 lata;

3) w korpusie chorążych Służby Więziennej w stopniu:

a) młodszego chorążego Służby Więziennej – 3 lata,

b) chorążego Służby Więziennej – 3 lata;

4) w korpusie oficerów Służby Więziennej w stopniu:

a) podporucznika Służby Więziennej – 3 lata,

b) porucznika Służby Więziennej – 4 lata,

c) kapitana Służby Więziennej – 4 lata,

d) majora Służby Więziennej – 4 lata,

e) podpułkownika Służby Więziennej – 4 lata.

Art. 53. 1. Nadanie stopnia następuje z okazji dnia święta Służby Więziennej

oraz Narodowego Święta Niepodległości.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach:

1) nadanie stopnia może nastąpić w innym terminie niż określony w ust. 1;

2) stopień może zostać nadany funkcjonariuszowi pośmiertnie.

Art. 54. Stopnie Służby Więziennej są dożywotnie, z uwzględnieniem art.

53 ust. 2 pkt 2.

2016-09-20

©Telksinoe s. 29/137

Art. 55. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje stanowisk służbowych oficerskich, chorążych i podoficerskich

w jednostkach organizacyjnych,

2) staż służby wymagany do zajmowania poszczególnych stanowisk,

3) wymagany do zajmowania niektórych stanowisk rodzaj wykształcenia

ogólnego oraz szkolenia specjalistycznego,

4) maksymalne stopnie przypisane do poszczególnych stanowisk,

5) tryb nadawania funkcjonariuszom stopni

– uwzględniając konieczność posiadania przez funkcjonariuszy odpowiednich

kwalifikacji specjalistycznych na określonych stanowiskach służbowych.

Art. 56. 1. Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie.

2. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na

pierwsze stanowisko służbowe.

3. Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty

bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa

budżetowa.

4. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty

bazowej, o której mowa w ust. 3, uwzględniając specyfikę i warunki pełnionej

służby.

Art. 57. 1. Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego

i dodatków do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym.

2. Wysokość uposażenia zasadniczego funkcjonariusza jest uzależniona od

grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego.

3. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, grupy zaszeregowania

poszczególnych stanowisk oraz odpowiadające im mnożniki przeciętnego

uposażenia stanowiące uposażenie zasadnicze, uwzględniając zróżnicowanie

wymogów kwalifikacyjnych oraz specyfikę służby na poszczególnych

stanowiskach w różnych rodzajach jednostek organizacyjnych.

Art. 58. 1. Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia

zasadniczego o charakterze stałym:

1) dodatek za wysługę lat w wysokości:

2016-09-20

©Telksinoe s. 30/137

a) 5% uposażenia zasadniczego – po 2 latach służby,

b) 10% uposażenia zasadniczego – po 5 latach służby,

c) 15% uposażenia zasadniczego – po 10 latach służby,

d) 20% uposażenia zasadniczego – po 15 latach służby,

e) 25% uposażenia zasadniczego – po 20 latach służby,

f) 30% uposażenia zasadniczego – po 25 latach służby,

g) 35% uposażenia zasadniczego – po 30 latach służby;

2) dodatek za stopień;

3) dodatek służbowy.

2. Przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okres zasadniczej

służby wojskowej w rozumieniu przepisów rozdziału 3 działu III ustawy z dnia

21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej

oraz okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu

pracy.

3. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przyznawania

dodatków do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym, w szczególności

wysokość tych dodatków, sposób ich obliczania, a w przypadku dodatku

służbowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, także warunki jego obniżania,

uwzględniając zakres obowiązków służbowych i ich specyfikę.

Art. 59. 1. Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności

uzasadniających tę zmianę.

2. Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła

w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości

1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień.

3. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym

nastąpiło ustanie stosunku służbowego funkcjonariusza lub zaistniały inne

okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.

Art. 60. W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie

pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze oraz

dodatki o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie

2016-09-20

©Telksinoe s. 31/137

zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych

lub na ich wysokość.

Art. 60a. 1. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony

przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na

warunkach urlopu macierzyńskiego oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100%

miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 60.

2. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami

Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi:

1) 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 102, za okres do:

a) 6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art.

1821a § 1 pkt 1 i art. 183 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy,

b) 8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art.

1821a § 1 pkt 2 i art. 183 § 4 pkt 2 Kodeksu pracy,

c) 3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art.

183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2) 60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 102, za okres urlopu

rodzicielskiego przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku,

złożonym nie później niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio

po urlopie macierzyńskim, urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80%

miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 60, za cały okres odpowiadający

okresowi tych urlopów.

3a. W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego

o zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust.

1–3, jest niższa niż kwota świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie

z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114,

z późn. zm.5)), kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na

podatek dochodowy od osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia

rodzicielskiego.

5)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 693,

995, 1217, 1240, 1268, 1302, 1359, 1735 i 1830 oraz z 2016 r. poz. 195.

2016-09-20

©Telksinoe s. 32/137

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we

wniosku, złożonym nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie

i wystąpieniu do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania

w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu dziecka na wychowanie jako

rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej, wystąpi o udzielenie

mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

5. Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo

4 otrzymał 80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji

z urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu

rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, przysługuje

jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym mowa w ust. 3, do

wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

Art. 60b. Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza w czasie

jego nieobecności w służbie w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim,

urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim, urlopie

rodzicielskim lub urlopie wychowawczym, kierownik jednostki organizacyjnej

może w tym celu zatrudnić pracownika na podstawie umowy o pracę na czas

określony, obejmujący czas tej nieobecności.

Art. 60c. 1. W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz

otrzymuje 80% uposażenia.

2. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest

zwolniony od zajęć służbowych z powodu:

1) choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych

z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 372);

2) oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej

służby krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym

lub małżonka funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem

2016-09-20

©Telksinoe s. 33/137

przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 14. roku

życia;

4) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny;

za członków rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka

funkcjonariusza, ojczyma, macochę, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo

oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we wspólnym

gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie sprawowania nad

nimi opieki;

5) konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub

małżonka funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym

na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 8. roku życia,

w przypadku:

a) nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola

lub szkoły, do których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby

niani, z którą rodzice mają zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa

w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do

lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157), lub dziennego opiekuna, sprawujących

opiekę nad dzieckiem,

b) porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka

funkcjonariusza, stale opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub

choroba uniemożliwia temu małżonkowi lub rodzicowi sprawowanie

opieki nad dzieckiem,

c) pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza,

stale opiekujących się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie

leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3. Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego

sprawowania opieki, o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie

dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust.

2 pkt 4 – przez okres nie dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym

okresy te łącznie nie mogą przekroczyć 60 dni w roku kalendarzowym.

4. Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków

rodziny wymagających opieki.

2016-09-20

©Telksinoe s. 34/137

5. Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest

zwolniony od zajęć służbowych z powodu:

1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub

warunkami służby,

3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze

służby,

4) choroby przypadającej w czasie ciąży,

5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów

na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania

komórek, tkanek i narządów,

6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej

służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania

przez komisję lekarską

– zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

6. Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz

został zwolniony od zajęć służbowych:

1) w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego

w związku z wykonywaniem przez funkcjonariusza czynności służbowych,

stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ;

2) na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie

niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem

życia lub zdrowia, w obronie prawa, nienaruszalności granic państwowych,

życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

7. Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust.

6 pkt 2, rozstrzyga przełożony w formie pisemnej.

Art. 60d. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza

zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy

z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia

lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy, z tym że:

2016-09-20

©Telksinoe s. 35/137

1) przyczynę niezdolności do służby wskutek poddania się niezbędnym

badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek,

tkanek i narządów oraz niezdolności do służby wskutek poddania się

zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów – zaświadczenie wystawione

przez lekarza na zwykłym druku zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy

z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2) w przypadku, o którym mowa w art. 60c ust. 2 pkt 2 – zaświadczenie jednostki

organizacyjnej publicznej służby krwi;

3) w przypadku, o którym mowa w art. 60c ust. 2 pkt 5 lit. a – oświadczenie

funkcjonariusza;

4) w przypadkach, o których mowa w art. 60c ust. 2 pkt 5 lit. b i c –

zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza na zwykłym druku;

5) w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca

1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie

choroby i macierzyństwa – decyzja wydana przez właściwy organ albo

uprawniony podmiot na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu

zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Art. 60da. Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy

wykorzystaniu profilu informacyjnego, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy

z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej

ustawie. Kierownicy jednostek organizacyjnych Służby Więziennej wykorzystują

lub tworzą profil informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 tej

ustawy.

Art. 60e. 1. Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a

ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie

lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, zaświadczenie wystawione

przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 60c ust.

2 pkt 5 lit. b i c oraz w art. 60d pkt 1, zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 60d pkt 5, funkcjonariusz

2016-09-20

©Telksinoe s. 36/137

jest obowiązany dostarczyć kierownikowi jednostki organizacyjnej, w której pełni

służbę, w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

2. Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 60c ust.

2 pkt 5 lit. a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć kierownikowi jednostki

organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę, w terminie 7 dni od dnia ich

zaistnienia.

3. W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2,

nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się

za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo

oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od funkcjonariusza.

Art. 60f. 1. Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego,

spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 60d pkt 3, może podlegać kontroli.

2. Kontrolę przeprowadzają:

1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych –

w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego;

2) kierownik jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę –

w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia

wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 60d pkt 3.

3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres

zwolnienia.

4. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 60d pkt 3, zostało złożone niezgodnie

z prawdą, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5. Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności

do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim,

funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

6. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało

sfałszowane, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

2016-09-20

©Telksinoe s. 37/137

7. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na

ustaleniu, czy funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym

sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie

wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem,

a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8. Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 60d pkt 3,

polega na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu

dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko funkcjonariusza,

lub na ustaleniu, czy niania lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu

lekarskim.

9. Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz

oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 60d pkt 3, przeprowadza

osoba upoważniona przez przełożonego funkcjonariusza.

10. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę

zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego

celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało

nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.

11. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza,

o którym mowa w art. 60d pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca

sporządza protokół.

12. Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego

ewentualnych uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym

podpisem.

13. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę

prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się

odpowiednio w przypadku zawiadomienia przez komisję lekarską podległą

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w wyniku przeprowadzenia przez

tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia

lekarskiego.

14. Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na

sprawdzeniu, czy zaświadczenie:

1) nie zostało sfałszowane;

2016-09-20

©Telksinoe s. 38/137

2) zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania

zaświadczeń lekarskich.

15. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 14 pkt 1, zachodzi

podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje

do lekarza, który wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.

16. W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane

niezgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich, przełożony występuje o wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki

organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Art. 60g. 1. Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 60c, stanowi

uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługujące

funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do

uposażenia i innych należności lub ich wysokość.

2. Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim

przyjmuje się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim

stanowi 1/30 uposażenia, o którym mowa w art. 60c.

3. W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym

przebywał na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia

przy najbliższej wypłacie.

4. Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim

miesiącu pełnienia służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności

przysługujących mu z tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca

odpowiednią część uposażenia w dniu ustania stosunku służbowego.

Art. 60h. 1. Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń

funkcjonariuszy w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się

w całości na nagrody uznaniowe za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie

funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich.

2. Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz na nagrody

roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi.

3. Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po

zakończeniu okresu rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż miesiąc

2016-09-20

©Telksinoe s. 39/137

kalendarzowy i nie dłużej niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu

rozliczeniowego uzależnia się od wielkości środków finansowych uzyskanych

z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.

Art. 60i. Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia

się przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczeń, o których mowa w art. 100, art.

101 ust. 1, art. 102 ust. 1 oraz art. 193 ust. 1 pkt 1 i 4.

Art. 61. 1. Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia

służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się wypłatę

uposażenia od najbliższego terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już

uposażenie, potrąca mu się z najbliższej wypłaty 1/30 uposażenia miesięcznego za

każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności.

2. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, funkcjonariuszowi

wypłaca się zawieszoną i potrąconą część uposażenia.

3. W razie zawinionej niemożności pełnienia przez funkcjonariusza

obowiązków służbowych stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i 2.

Art. 62. 1. Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze

stałym są płatne bezpośrednio do rąk funkcjonariusza, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są

płatne miesięcznie z góry, w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca.

3. Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym na

pisemny wniosek funkcjonariusza mogą być wypłacane w formie bezgotówkowej

na wskazany numer rachunku bankowego w terminie, o którym mowa w ust. 2.

Rozdział 8

Wyższe stanowiska kierownicze w Służbie Więziennej

Art. 63. 1. Stanowiska:

1) Dyrektora Generalnego,

2) zastępcy Dyrektora Generalnego,

3) dyrektora okręgowego,

4) zastępcy dyrektora okręgowego,

5) dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego,

2016-09-20

©Telksinoe s. 40/137

6) zastępcy dyrektora zakładu karnego i zastępcy dyrektora aresztu śledczego,

7) Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta

ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia

kadr Służby Więziennej,

8) zastępcy Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

zastępcy komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i zastępcy

komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej

– są wyższymi stanowiskami kierowniczymi w Służbie Więziennej.

2. Przełożonym funkcjonariusza zajmującego wyższe stanowisko kierownicze

w Służbie Więziennej, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, jest:

1) Minister Sprawiedliwości – w odniesieniu do Dyrektora Generalnego;

2) Dyrektor Generalny – w odniesieniu do zastępcy Dyrektora Generalnego,

dyrektora okręgowego, Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby

Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej oraz

komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio mu

podległego;

3) dyrektor okręgowy – w odniesieniu do zastępcy dyrektora okręgowego,

dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego oraz komendanta

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej;

4) dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego, Komendant

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka

szkolenia Służby Więziennej i komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby

Więziennej – w odniesieniu do swoich zastępców.

Art. 64. 1. Dyrektora Generalnego powołuje i odwołuje Prezes Rady

Ministrów na wniosek Ministra Sprawiedliwości.

2. Zastępców Dyrektora Generalnego powołuje, spośród oficerów Służby

Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Minister Sprawiedliwości na wniosek

Dyrektora Generalnego.

Art. 65. 1. Dyrektora okręgowego powołuje, spośród oficerów Służby

Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Minister Sprawiedliwości na wniosek

Dyrektora Generalnego.

2016-09-20

©Telksinoe s. 41/137

2. Zastępcę dyrektora okręgowego powołuje, spośród oficerów Służby

Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Dyrektor Generalny na wniosek dyrektora

okręgowego.

Art. 66. 1. Dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego powołuje,

spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Dyrektor Generalny

na wniosek właściwego dyrektora okręgowego.

2. Zastępców dyrektora zakładu karnego i zastępców dyrektora aresztu

śledczego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska

dyrektor okręgowy na wniosek dyrektora tego zakładu karnego lub dyrektora tego

aresztu śledczego.

Art. 67. 1. Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendanta ośrodka

doskonalenia kadr Służby Więziennej powołuje, spośród oficerów Służby

Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Dyrektor Generalny.

2. Zastępców Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby

Więziennej, zastępców komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej

i zastępców komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej powołuje,

spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Dyrektor

Generalny.

Art. 68. 1. Funkcjonariusz pełniący służbę na stanowisku służbowym

zajmowanym na podstawie powołania może być w każdym czasie albo

w określonym terminie odwołany z tego stanowiska.

2. Odwołanie funkcjonariusza ze stanowiska nie powoduje ustania stosunku

służbowego.

3. Funkcjonariusz zachowuje ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, dla

którego ustawa nie przewiduje powołania. Można go jednak przenieść na inne, co

najmniej równorzędne stanowisko, w tej samej albo innej jednostce organizacyjnej.

Przepis art. 72 ust. 1 stosuje się.

4. Funkcjonariusza odwołanego z zajmowanego stanowiska można przenieść

za jego zgodą odpowiednio do dyspozycji właściwego przełożonego, o którym

mowa w art. 63 ust. 2. Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może

być dłuższy niż 6 miesięcy. Po upływie tego okresu funkcjonariusza powołuje się

2016-09-20

©Telksinoe s. 42/137

albo przenosi na inne stanowisko służbowe. Powołanie albo przeniesienie na

stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego następuje za zgodą

funkcjonariusza. W przypadku niewyrażenia zgody, funkcjonariusza zwalnia się ze

służby.

5. W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz zachowuje prawo do

uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie

zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych

albo na ich wysokość.

6. W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz jest obowiązany

wykonywać obowiązki służbowe na polecenie przełożonego, w którego dyspozycji

pozostaje.

Rozdział 9

Zmiana warunków pełnienia służby funkcjonariuszy

Art. 69. 1. Funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia

służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi

potrzebami służby. Funkcjonariusz może być przeniesiony również na własną

prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe.

2. Do przenoszenia funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska

służbowego właściwi są:

1) Dyrektor Generalny – na obszarze kraju;

2) dyrektor okręgowy – na obszarze swojego działania.

Art. 70. 1. Funkcjonariusz może być z urzędu delegowany na okres do

6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, w tym

do instytucji gospodarki budżetowej, o której mowa w art. 8 ust. 5, w przypadkach

uzasadnionych ważnymi potrzebami służby; ponowne lub dalsze delegowanie przed

upływem 2 lat wymaga zgody funkcjonariusza. Funkcjonariusz może być

delegowany również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie

względy służbowe.

2. Do delegowania funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska

służbowego właściwi są:

1) Dyrektor Generalny – na obszarze kraju;

2016-09-20

©Telksinoe s. 43/137

2) dyrektor okręgowy – na obszarze swojego działania.

3. Do uczestnictwa w szkoleniu i doskonaleniu zawodowym funkcjonariusza

deleguje właściwy kierownik jednostki organizacyjnej.

Art. 71. Nie można bez zgody zainteresowanego przenieść albo delegować do

pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej:

1) funkcjonariusza kobiety w ciąży;

2) funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem do lat 14;

3) funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem

niezdolnym do pracy lub do samodzielnej egzystencji, przed osiągnięciem

przez dziecko 18 lat życia lub do ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż do

osiągnięcia 25 lat życia;

4) funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem całkowicie

niezdolnym do pracy, bez względu na jego wiek.

Art. 72. 1. Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe,

zaszeregowane do niższego uposażenia zasadniczego, zachowuje prawo do

uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu

uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu lub

wyższego.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe

stanowisko służbowe na podstawie art. 85 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 i 3, a także do

funkcjonariuszy przeniesionych na własną prośbę.

3. Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego kierownika jednostki

organizacyjnej, w przypadkach szczególnie uzasadnionych może wyrazić zgodę na

zachowanie przez funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2, przeniesionego na

stanowisko służbowe zaszeregowane do niższego uposażenia zasadniczego, prawa

do uposażenia należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku.

Art. 73. 1. W razie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej

miejscowości albo delegowania do czasowego pełnienia służby funkcjonariuszowi

przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej, o których

mowa w rozdziale 18.

2. Funkcjonariuszowi delegowanemu do pełnienia służby w innej

miejscowości przysługują należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

2016-09-20

©Telksinoe s. 44/137

3. Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej

miejscowości przysługują należności z tytułu przeniesień:

1) diety dla niego i członków rodziny, o których mowa w art. 176, za czas

przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania;

2) ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania osób,

o których mowa w pkt 1;

3) zasiłek osiedleniowy;

4) ryczałt z tytułu przeniesienia;

5) zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego;

6) zwrot kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem,

w przypadku gdy członkowie rodziny, o których mowa w art. 176, pozostają

w dotychczasowym miejscu zamieszkania.

4. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz tryb przyznawania

i wypłaty należności, o których mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając czas podróży

służbowej.

Art. 74. 1. Dyrektor Generalny może oddelegować funkcjonariusza, na czas

określony i za jego zgodą, do pełnienia służby poza Służbą Więzienną w kraju lub

poza granicami państwa.

2. Funkcjonariusz może być oddelegowany do pełnienia służby poza Służbą

Więzienną w celu realizacji zadań określonych w ustawie lub zadań określonych

w innych ustawach lub w ratyfikowanych umowach międzynarodowych.

3. Funkcjonariusz może być oddelegowany do:

1) urzędu krajowego obsługującego organ władzy publicznej, w którym są

wykonywane zadania o charakterze określonym w ust. 2, zwanego dalej

„instytucją krajową”;

2) urzędu, organizacji lub instytucji międzynarodowej albo państwa obcego,

w których są wykonywane zadania, o których mowa w ust. 2, zwanych dalej

„instytucją zagraniczną”.

Art. 75. 1. Z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza do pełnienia służby

poza Służbą Więzienną mogą wystąpić:

1) organy Służby Więziennej;

2016-09-20

©Telksinoe s. 45/137

2) organy instytucji krajowych;

3) organy instytucji zagranicznych.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać nazwę instytucji,

stanowisko służbowe wyznaczone dla funkcjonariusza, kwalifikacje zawodowe

wymagane do zajmowania tego stanowiska, charakter i zakres wykonywanych na

tym stanowisku zadań i obowiązków oraz przewidywany okres oddelegowania.

Wniosek instytucji zagranicznej powinien dodatkowo zawierać określenie

uprawnień i należności przysługujących oddelegowanemu funkcjonariuszowi w tej

instytucji.

Art. 76. Oddelegowanie do pełnienia służby poza Służbą Więzienną następuje

po wyrażeniu zgody przez funkcjonariusza w formie pisemnego oświadczenia

zawierającego w szczególności: nazwę instytucji i wyznaczone dla funkcjonariusza

stanowisko służbowe, charakter i zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań

i obowiązków, a także okres oddelegowania.

Art. 77. W razie uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 75, Dyrektor

Generalny:

1) zalicza – do celów związanych z pełnieniem służby w Służbie Więziennej oraz

obliczania uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariusza

w okresie oddelegowania – stanowisko służbowe określone we wniosku do

odpowiedniej grupy uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy oraz ustala

stopień Służby Więziennej, do którego zaszeregowuje to stanowisko, przy

czym uposażenie funkcjonariusza obliczone w ten sposób nie może być niższe

od dotychczas otrzymywanego;

2) oddelegowuje funkcjonariusza do określonej instytucji.

Art. 78. 1. Organ instytucji krajowej lub zagranicznej wyznacza

funkcjonariusza na stanowisko służbowe zgodnie z wnioskiem, o którym mowa

w art. 75.

2. Organ instytucji krajowej lub zagranicznej może wyznaczyć

funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe niż określone we wniosku, o którym

mowa w art. 75, jeżeli Dyrektor Generalny i funkcjonariusz wyrażą na to zgodę

w formie pisemnego oświadczenia.

2016-09-20

©Telksinoe s. 46/137

Art. 79. 1. Funkcjonariuszowi oddelegowanemu przysługują uprawnienia

i świadczenia, w tym uposażenie i inne świadczenia pieniężne, na zasadach

określonych w ustawie.

2. Do funkcjonariusza oddelegowanego stosuje się przepisy, które mają

zastosowanie do pracownika zatrudnionego na stanowisku służbowym

zajmowanym przez funkcjonariusza, w szczególności dotyczące obowiązków

pracodawcy i pracownika, wyróżnień i kar, czasu pracy, bezpieczeństwa i higieny

pracy, przyznawania nagród, a także regulaminów pracy.

Art. 80. 1. Instytucja krajowa, do której oddelegowano funkcjonariusza,

wypłaca oddelegowanemu funkcjonariuszowi:

1) uposażenie;

2) nagrody roczne, proporcjonalnie do okresu trwania oddelegowania;

3) nagrody uznaniowe.

2. Jednostka organizacyjna, w której funkcjonariusz pełnił służbę przed

oddelegowaniem, wydaje świadczenia w naturze oraz wypłaca ich równoważniki,

a także wypłaca inne niż wymienione w ust. 1 należności i świadczenia pieniężne,

przysługujące funkcjonariuszowi z tytułu pełnienia służby.

3. Oddelegowanemu funkcjonariuszowi urlopów udziela organ instytucji, do

której został oddelegowany, na zasadach i w wymiarze określonym w ustawie.

Art. 81. 1. Dyrektor Generalny, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami Służby

Więziennej, może odwołać funkcjonariusza z oddelegowania, nawet bez jego

zgody.

2. Organ instytucji krajowej lub zagranicznej, co najmniej z miesięcznym

wyprzedzeniem, może wystąpić z wnioskiem do Dyrektora Generalnego

o odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania.

3. Dyrektor Generalny odwołuje funkcjonariusza z oddelegowania, na jego

pisemny wniosek.

Art. 82. Funkcjonariusza po odwołaniu z oddelegowania mianuje się na

stanowisko nie niższe od zajmowanego przed oddelegowaniem.

Art. 83. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej może powierzyć

funkcjonariuszowi pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej

2016-09-20

©Telksinoe s. 47/137

samej jednostce organizacyjnej na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim

przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

2. Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza w czasie jego

nieobecności w służbie, przełożony może w tym celu powierzyć innemu

funkcjonariuszowi pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zajmowanym

przez nieobecnego funkcjonariusza, przez okres trwania jego nieobecności

nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie funkcjonariusza nie

może być obniżone.

3. Po upływie maksymalnego okresu powierzenia obowiązków służbowych na

innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej, o którym mowa w ust. 1

i 2, ponowne powierzenie obowiązków na tym samym stanowisku służbowym jest

niedopuszczalne.

Art. 84. 1. Funkcjonariusza w przypadku zwolnienia z dotychczas

zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji określonego

przełożonego na okres:

1) zwolnienia z obowiązków wykonywania zadań służbowych, udzielonego na

zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 23 maja 1991 r.

o związkach zawodowych;

2) oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Służbą Więzienną

w kraju lub poza granicami państwa.

2. Przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji dokonuje przełożony właściwy

do mianowania go na zajmowane stanowisko służbowe.

Art. 85. 1. Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe

w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe.

2. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe

w następujących przypadkach:

1) orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do pełnienia służby

na zajmowanym stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na

stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego;

2) utraty kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku;

2016-09-20

©Telksinoe s. 48/137

3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku,

stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach

służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

4) likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania

funkcjonariusza na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego

uposażenia zasadniczego.

3. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również

na jego prośbę.

Rozdział 10

Opiniowanie funkcjonariuszy

Art. 86. Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu,

które ma na celu:

1) stworzenie podstaw do określenia indywidualnego programu rozwoju

zawodowego;

2) ustalenie przydatności do służby, ocenę wywiązywania się z obowiązków

służbowych oraz przydatności na zajmowanym stanowisku;

3) wyłanianie kandydatów do mianowania i powoływania na wyższe stanowiska

służbowe oraz awansowania na wyższe stopnie Służby Więziennej.

Art. 87. 1. Opiniowanie służbowe uwzględnia następujące kryteria:

1) umiejętności zawodowe, z uwzględnieniem wymagań na zajmowanym

stanowisku służbowym, kwalifikacji specjalistycznych wynikających

z ukończenia szkoleń lub studiów, znajomości języków obcych oraz wyniki

osiągane przez funkcjonariusza podczas szkoleń;

2) wykorzystywanie posiadanych umiejętności, z uwzględnieniem znajomości

obowiązujących przepisów i procedur oraz ich stosowania, zasobu

wiadomości i umiejętności pozwalających na wywiązywanie się

z obowiązków i realizację zadań służbowych na zajmowanym stanowisku;

3) inicjatywę oraz podnoszenie kwalifikacji, a także umiejętności samodzielnego

wyszukiwania i zdobywania niezbędnych informacji;

4) umiejętność planowania i organizowania pracy, z uwzględnieniem zdolności

stopniowania zadań według ich ważności, oraz sprawność i terminowość

realizacji zadań;

2016-09-20

©Telksinoe s. 49/137

5) umiejętność pracy w zespole, z uwzględnieniem przejawiania postawy

sprzyjającej kształtowaniu dobrej atmosfery pracy, niepowodowania sytuacji

konfliktowych, a w razie potrzeby udzielania pomocy i doradzania;

6) komunikatywność, z uwzględnieniem umiejętności przekazywania,

odbierania i rozumienia informacji w mowie i piśmie, jasnego i wyrazistego

formułowania wypowiedzi w sposób gwarantujący ich zrozumienie;

7) zdolność analitycznego myślenia, z uwzględnieniem umiejętności oceny

wartości informacji, ich źródeł i wyboru oraz interpretowania, wyciągania

wniosków;

8) samodzielność, z uwzględnieniem umiejętności działania bez angażowania

innych osób oraz konieczności nadzoru przełożonych;

9) motywację i kreatywność, z uwzględnieniem umiejętności tworzenia nowych

rozwiązań oraz doskonalenia już istniejących, inicjowania działań

i przyjmowania odpowiedzialności za nie;

10) dyspozycyjność, z uwzględnieniem możliwości i gotowości podejmowania

oraz realizacji zadań i czynności służbowych;

11) radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych, z uwzględnieniem umiejętności

stanowczego i zdecydowanego działania w sytuacjach nietypowych, gdy nie

wystarczają obowiązujące (standardowe) procedury postępowania, odporność

na stres, opanowanie emocjonalne, umiejętność dostosowania działań do

szybko zmieniających się warunków i sytuacji;

12) przestrzeganie etyki zawodowej i zdyscyplinowanie, z uwzględnieniem

przestrzegania zasad wynikających ze złożonego ślubowania.

2. W opiniowaniu służbowym na wyższe stanowiska kierownicze w Służbie

Więziennej oprócz kryteriów wymienionych w ust. 1 ocenie podlega:

1) umiejętność efektywnego zarządzania, z uwzględnieniem umiejętności

prawidłowego rozlokowania i wykorzystania potencjału ludzkiego oraz

zasobów rzeczowych, finansowych i informacyjnych, niezbędnych

w realizacji zadań służbowych, umiejętności pozyskania nowych zasobów,

nadzoru nad realizacją czynności służbowych oraz kontroli realizacji zadań,

a także motywowania podległych funkcjonariuszy i pracowników do wyższej

jakości pracy oraz rozwoju zawodowego;

2016-09-20

©Telksinoe s. 50/137

2) zdolność negocjowania, z uwzględnieniem umiejętności wypracowania

pożądanego stanowiska, utrzymania właściwych stosunków międzyludzkich,

a w sytuacji konfliktowej – podejmowania otwartej dyskusji na temat źródeł

konfliktu w celu rozwiązania problemu;

3) umiejętność strategicznego myślenia, rozpoznawania potrzeb i generowania

kierunków działania, umiejętność oceny ryzyka, tworzenia strategii działania

zgodnej z celami służby.

Art. 88. Opinie służbowe wydają:

1) Minister Sprawiedliwości – o Dyrektorze Generalnym;

2) Dyrektor Generalny – o swoich zastępcach, kierownikach komórek

organizacyjnych w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej, dyrektorach

okręgowych, Komendancie Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby

Więziennej, komendantach ośrodków szkolenia Służby Więziennej oraz

komendantach ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio

mu podległych;

3) dyrektor okręgowy – na terenie swojego działania – o swoich zastępcach

i funkcjonariuszach pełniących służbę w okręgowym inspektoracie Służby

Więziennej, dyrektorach zakładów karnych i dyrektorach aresztów śledczych

oraz komendantach ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej;

4) Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendant

ośrodka szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej – odpowiednio – o swoich zastępcach, kierownikach

komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszach pełniących służbę na

stanowiskach samodzielnych;

5) dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego – o swoich zastępcach,

kierownikach komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszach pełniących

służbę na stanowiskach samodzielnych;

6) kierownik komórki organizacyjnej – o podległych mu bezpośrednio

funkcjonariuszach;

7) o funkcjonariuszach delegowanych do czasowego pełnienia służby w innej

jednostce organizacyjnej – przełożony właściwy w czasie delegowania.

Art. 89. 1. Opinię służbową o funkcjonariuszu wydaje się:

2016-09-20

©Telksinoe s. 51/137

1) w okresie służby przygotowawczej – nie później niż 30 dni przed upływem

pierwszego roku tej służby i 60 dni przed mianowaniem na stałe;

2) w służbie stałej – nie później niż 30 dni przed upływem każdych 3 lat służby

do osiągnięcia 15 lat służby oraz każdych 5 lat służby po przekroczeniu 15 lat

służby.

2. Termin wydania opinii liczy się od dnia przyjęcia do służby lub dnia

ostatniego opiniowania.

3. Termin wydania opinii może ulec przesunięciu o okres:

1) zawieszenia w czynnościach służbowych;

2) odbywania szkolenia zawodowego;

3) urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego;

4) urlopu wychowawczego;

5) urlopu bezpłatnego lub zwolnienia od zajęć służbowych;

6) choroby;

7) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej;

8) oddelegowania do pełnienia służby poza Służbą Więzienną.

4. Opiniowanie służbowe przeprowadza się niezależnie od terminów,

o których mowa w ust. 1, w następujących przypadkach:

1) wniosku o mianowanie lub powołanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko

służbowe albo o nadanie kolejnego wyższego stopnia Służby Więziennej,

jeżeli od ostatniego opiniowania upłynął co najmniej 1 rok;

2) stwierdzenia nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, nieprzydatności do

służby w okresie służby przygotowawczej albo niewywiązywania się

z obowiązków służbowych;

3) jeżeli od dnia wydania opinii stwierdzającej niewywiązywanie się

z obowiązków służbowych upłynęło 6 miesięcy;

4) polecenia wyższego przełożonego.

Art. 90. 1. Wydający opinię służbową zapoznaje z nią opiniowanego

funkcjonariusza w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia. Funkcjonariusz

potwierdza fakt zapoznania się z treścią opinii własnoręcznym podpisem.

2. W razie odmowy złożenia podpisu wydający opinię sporządza na tę

okoliczność adnotację na arkuszu opinii.

2016-09-20

©Telksinoe s. 52/137

3. Funkcjonariusz, który nie zgadza się z treścią opinii, może wnieść, za

pośrednictwem wydającego opinię, wniosek o jej zmianę do wyższego

przełożonego w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z nią.

4. Jeżeli opinia została wydana przez Ministra Sprawiedliwości, Dyrektor

Generalny może zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o jej

zmianę.

Art. 91. 1. W razie uznania w całości wniosku funkcjonariusza o zmianę

opinii, przełożony wydaje nową opinię. Opinia poprzednia podlega zniszczeniu.

2. Jeżeli przełożony uzna wniosek o zmianę opinii za niezasadny, przesyła go

w terminie 7 dni wyższemu przełożonemu wraz z opinią i własnym stanowiskiem

w sprawie.

3. Wyższy przełożony rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia jego

wniesienia.

Art. 92. 1. Wyższy przełożony może zaskarżoną opinię:

1) utrzymać w mocy;

2) uchylić w całości i polecić wydanie nowej opinii z uwzględnieniem

wskazanych okoliczności.

2. Funkcjonariusza informuje się na piśmie, za pośrednictwem wydającego

opinię, o sposobie rozpatrzenia wniosku.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, poprzednia opinia podlega

zniszczeniu.

4. Opinię, co do której nie został złożony wniosek o jej zmianę, opinię

utrzymaną w mocy, a także opinię wydaną w wyniku rozpoznania tego wniosku,

włącza się do akt osobowych funkcjonariusza.

Art. 93. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór

arkusza opinii służbowej, uwzględniając w szczególności kryteria oceny wymagań

na zajmowanym stanowisku służbowym, a także kryteria oceny cech osobowości,

umiejętności i predyspozycji funkcjonariusza do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku służbowym.

2016-09-20

©Telksinoe s. 53/137

Rozdział 11

Zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych

Art. 94. 1. Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie

tymczasowego aresztowania.

2. Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku

wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania

dyscyplinarnego.

3. Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach

służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.

4. Zawieszenia w czynnościach służbowych dokonuje przełożony właściwy

do mianowania funkcjonariusza na zajmowane stanowisko służbowe.

Art. 95. 1. Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych

zawiesza się, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia.

2. W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz

otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz podwyżki tego uposażenia,

wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym

wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub

umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego lub umyślnie popełnione

przestępstwo skarbowe lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

3. W razie prawomocnego umorzenia postępowania karnego o przestępstwo

lub przestępstwo skarbowe lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu w tej

sprawie, funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz podwyżki

tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chociażby umorzenie lub

uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się, w przypadku gdy postępowanie karne

o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w ust. 2, umorzono

z powodu przedawnienia, amnestii, a także w przypadku warunkowego umorzenia

tego postępowania.

2016-09-20

©Telksinoe s. 54/137

Rozdział 12

Ustanie stosunku służbowego funkcjonariuszy

Art. 96. 1. Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach:

1) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby

przygotowawczej;

2) pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby.

2. Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach:

1) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby

stałej, stwierdzonego w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

2) powołania do innej służby państwowej;

3) osiągnięcia 30-letniego stażu służby w Służbie Więziennej;

4) likwidacji jednostki organizacyjnej lub jej reorganizacji połączonej ze

zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej

jednostki organizacyjnej lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe;

5) niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko w przypadkach

określonych w pkt 4 oraz w art. 85 ust. 2;

6) nieobecności w służbie spowodowanej chorobą, trwającej nieprzerwanie przez

okres 12 miesięcy;

7) upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych;

8) dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których

mowa w art. 111 ust. 2, lub niepoddania się im, albo w przypadku

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na obserwację

w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody przez

funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na

wniosek funkcjonariusza;

9) prawomocnej odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa osobowego

w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych.

3. Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia

złożenia przez niego pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby.

4. W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 4 zwolnienie ze służby stałej może

nastąpić po upływie 6 miesięcy, a przypadku służby przygotowawczej – po upływie

2016-09-20

©Telksinoe s. 55/137

3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej lub jej

reorganizacji.

5. O planowanym zwolnieniu funkcjonariusza ze służby z przyczyny

określonej w ust. 2 pkt 3 uprzedza się na piśmie funkcjonariusza co najmniej na

6 miesięcy przed terminem jego zwolnienia.

Art. 97. 1. Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku:

1) ostatecznego orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do

służby;

2) prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze

służby;

3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności, jeżeli

wykonanie tej kary nie zostało warunkowo zawieszone;

4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia

publicznego lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe;

5) orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego pozbawienia praw

publicznych lub środka karnego zakazu wykonywania zawodu

funkcjonariusza Służby Więziennej;

6) nieobecności w służbie przez okres powyżej 3 miesięcy z powodu

tymczasowego aresztowania;

7) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

8) porzucenia służby przez funkcjonariusza;

9) śmierci funkcjonariusza;

10) stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.

2. Przez porzucenie służby należy rozumieć nieusprawiedliwioną nieobecność

funkcjonariusza trwającą ponad 10 dni kalendarzowych.

3. Wygaśnięcie stosunku służbowego jest równoznaczne z rozwiązaniem

stosunku służbowego w rozumieniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura

Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2015 r. poz. 900, 1268 i 1830).

2016-09-20

©Telksinoe s. 56/137

Art. 98. Zwolnienia ze służby albo stwierdzenia wygaśnięcia stosunku

służbowego dokonuje przełożony właściwy do mianowania funkcjonariusza na

ostatnio zajmowane stanowisko służbowe.

Art. 99. Funkcjonariusz w służbie stałej zwolniony ze służby na podstawie art.

96 ust. 1 pkt 2 albo ust. 2 oraz funkcjonariusz w służbie stałej, którego stosunek

służbowy wygasł na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1, otrzymuje odprawę.

Art. 100. Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się

wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym za każdy następny pełny rok wysługi ponad 5 lat

nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający

6 miesięcy liczy się jako pełny rok.

Art. 101. 1. W razie śmierci lub zaginięcia funkcjonariusza pozostałej po nim

rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna w takiej wysokości, w jakiej

przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby był zwolniony ze służby.

2. Jeżeli śmierć lub zaginięcie funkcjonariusza nastąpiły w związku

z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych, odprawa pośmiertna

przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym.

3. Świadczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje małżonkowi

funkcjonariusza, który pozostawał z nim we wspólnym pożyciu, a w dalszej

kolejności dzieciom oraz rodzicom funkcjonariusza, jeżeli w dniu śmierci

funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w art. 97 ust. 3.

Art. 102. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na

podstawie art. 96 ust. 2 pkt 3 i 4, oraz funkcjonariuszowi, którego stosunek

służbowy wygasł na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1, wypłaca się co miesiąc przez

okres roku po zwolnieniu ze Służby Więziennej świadczenie pieniężne w wysokości

odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym,

2016-09-20

©Telksinoe s. 57/137

pobieranemu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Świadczenie to

wypłaca się również funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu na podstawie

art. 96 ust. 1 pkt 2, w przypadku gdy wypełnia on jednocześnie przesłanki,

o których mowa w art. 96 ust. 2 pkt 3.

2. Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1,

który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru

jednego z tych świadczeń.

Art. 103. 1. Funkcjonariusz zwolniony ze służby z przyczyn określonych

w art. 96 ust. 1 pkt 2 i funkcjonariusz, którego stosunek służbowy wygasł na

podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2–8 przed upływem 5 lat od odbycia kursu

przygotowawczego lub szkolenia zawodowego, jest obowiązany zwrócić

zrewaloryzowaną kwotę stanowiącą równowartość kosztów wyżywienia,

zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych

w czasie szkolenia.

2. Koszty wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz podróży

służbowych otrzymanych przez funkcjonariusza w czasie szkolenia ustala się jako

sumę:

1) dziennych stawek budżetowych na wyżywienie i zakwaterowanie

funkcjonariusza w czasie szkolenia;

2) wartości przedmiotów umundurowania wydanych funkcjonariuszowi w czasie

szkolenia, zgodnie z przepisami o normach i zasadach przydzielania

umundurowania i wyposażenia specjalnego funkcjonariuszom, wyliczonej na

podstawie liczby dni użytkowania tych przedmiotów i kosztu jednorazowego

ich czyszczenia;

3) otrzymanych diet na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie

podróży służbowych;

4) otrzymanych kwot za przejazd na trasie od stałego miejsca pełnienia służby do

ośrodka szkolenia albo doskonalenia kadr Służby Więziennej i z powrotem

oraz ryczałtów na dojazdy środkami komunikacji miejscowej.

3. Wysokość kwoty stanowiącej równowartość kosztów wyżywienia,

zakwaterowania i umundurowania ustala się według stawek obowiązujących w dniu

zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

2016-09-20

©Telksinoe s. 58/137

Art. 104. 1. Przełożonym uprawnionym do ustalania kosztów wyżywienia,

zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych

w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia zawodowego oraz ich

egzekwowania, a także zwalniania z obowiązku zwrotu tych kosztów w całości lub

w części, jest przełożony, o którym mowa w art. 98.

2. Przełożony ustala koszty wyżywienia, zakwaterowania i umundurowania

otrzymane przez funkcjonariusza w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia

zawodowego na podstawie pisemnej informacji właściwego komendanta ośrodka

szkolenia albo komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej.

Art. 105. Przełożony może zwolnić z obowiązku zwrotu kosztów

wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych

otrzymanych w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia zawodowego

w całości lub w części na pisemny wniosek funkcjonariusza, uzasadniony jego

sytuacją życiową, rodzinną lub materialną.

Art. 106. 1. Zrewaloryzowaną kwotę stanowiącą równowartość kosztów

wyżywienia, zakwaterowania i umundurowania oraz kosztów podróży służbowych

otrzymanych w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia zawodowego

funkcjonariusz wpłaca w jednostce organizacyjnej, w której pełnił służbę przed

zwolnieniem.

2. Należności, o których mowa w ust. 1, niezwrócone przez funkcjonariusza,

podlegają potrąceniu z jego uposażenia na zasadach określonych w art. 228.

Art. 107. 1. Funkcjonariusz, którego stosunek służbowy ustał, może używać

stopnia Służby Więziennej z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.

2. Utrata stopnia Służby Więziennej następuje w razie stwierdzenia

wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza w przypadkach:

1) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na środek karny w postaci

pozbawienia praw publicznych;

3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za

przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne

przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego lub umyślnie popełnione

2016-09-20

©Telksinoe s. 59/137

przestępstwo skarbowe, jeżeli jej wykonanie nie zostało warunkowo

zawieszone.

Art. 108. 1. Funkcjonariusza w okresie ciąży i w okresie urlopu

macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

ojcowskiego oraz urlopu rodzicielskiego nie można zwolnić ze służby albo

stwierdzić wygaśnięcia jego stosunku służbowego, z wyjątkiem przypadków

określonych w art. 96 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i 4 i przypadków określonych

w art. 97 ust. 1 pkt 2–10.

2. Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 1, zwolnionemu ze służby

w okresie służby przygotowawczej na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 4, przysługuje

świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 102 ust. 1.

3. Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w okresie urlopu

wychowawczego na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 4 przysługują do końca okresu, na

który ten urlop został udzielony:

1) świadczenia pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy

wypłacaniu zasiłku wychowawczego;

2) inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy

w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

Art. 109. 1. Funkcjonariuszowi, którego stosunek służbowy ustał, wydaje się

niezwłocznie świadectwo służby.

2. Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie

7 dni od dnia jego doręczenia.

3. Funkcjonariuszowi, któremu wyrządzono szkodę wskutek niewydania

w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby, przyznaje się

odszkodowanie w wysokości 1/30 miesięcznego uposażenia na ostatnio

zajmowanym stanowisku za każdy dzień pozostawania bez pracy z tego powodu,

nie dłużej jednak niż za okres 6 tygodni.

4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, dane, które

należy podać w świadectwie służby, tryb wydawania i prostowania świadectwa

służby, jego wzór, a także tryb przyznawania odszkodowania z tytułu szkody

wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa

służby, mając na względzie konieczność umieszczenia w świadectwie służby

2016-09-20

©Telksinoe s. 60/137

informacji niezbędnych do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku

służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego.

Rozdział 13

Zdrowie i bezpieczeństwo funkcjonariuszy w służbie

Art. 110. 1. Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje

lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zwane dalej

„komisjami lekarskimi”.

2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób

przeprowadzania testu sprawności fizycznej, uwzględniając w szczególności

charakter służby oraz warunki jej pełnienia.

Art. 111. 1. Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej:

1) z urzędu lub na jego wniosek – w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia

zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku

poszczególnych chorób ze służbą;

2) z urzędu – w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej

niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania

zwolnienia lekarskiego.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez

komisję lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym

i dodatkowym.

3. W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja

nie pozwalają na wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na

obserwację w podmiocie leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

Art. 112. 1. Zadania z zakresu:

1) ochrony zdrowia funkcjonariuszy przed wpływem niekorzystnych warunków

związanych ze środowiskiem służby i sposobem jej pełnienia,

2) profilaktycznej opieki zdrowotnej nad funkcjonariuszami

– wykonują jednostki służby medycyny pracy Służby Więziennej, zwane dalej

„jednostkami służby medycyny pracy”, na zasadach określonych w ustawie z dnia

27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1184).

2. Nadzór nad realizacją zadań, o których mowa w ust. 1, sprawuje właściwy

dyrektor okręgowy oraz Dyrektor Generalny.

2016-09-20

©Telksinoe s. 61/137

3. Wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, jednostki służby medycyny

pracy współdziałają z komisjami lekarskimi. Współdziałanie polega

w szczególności na wymianie informacji o stanie zdrowia funkcjonariuszy,

zwłaszcza o stanach chorobowych mogących mieć związek z zagrożeniami

środowiska służby lub sposobem jej pełnienia, udostępnianiu dokumentacji lub

wyników badań i konsultacji.

4. Jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia funkcjonariusza, jednostka służby

medycyny pracy może wystąpić do przełożonego z wnioskiem o jego skierowanie

do komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze

służbą.

Art. 113. 1. Właściwa jednostka służby medycyny pracy może na wniosek

właściwego przełożonego przeprowadzać badania funkcjonariusza, niezależnie od

badań okresowych i kontrolnych, jeżeli jest to uzasadnione podejrzeniem

pogorszenia się jego stanu zdrowia, mogącego mieć negatywny wpływ na pełnienie

służby na aktualnie zajmowanym stanowisku służbowym lub bezpieczeństwo

jednostki organizacyjnej. W uzasadnionym przypadku po przeprowadzeniu badania

jednostka ta niezwłocznie informuje właściwego przełożonego o konieczności

natychmiastowego odsunięcia funkcjonariusza od wykonywania zadań służbowych.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom, o których mowa

w ust. 1.

Art. 114. 1. Funkcjonariusz może zostać poddany procedurze określającej

jego predyspozycje do służby na określonych stanowiskach służbowych lub

w określonych komórkach organizacyjnych jednostek organizacyjnych polegającej

na przeprowadzeniu testu sprawności fizycznej lub badań psychologicznych.

2. Test i badania, o których mowa w ust. 1, zarządza właściwy przełożony.

3. Test sprawności fizycznej przeprowadza właściwa komórka organizacyjna

jednostki organizacyjnej, a badania psychologiczne – jednostka służby medycyny

pracy.

4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb

przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby,

właściwość komórek organizacyjnych w tych sprawach, a także predyspozycje

2016-09-20

©Telksinoe s. 62/137

wymagane na określonych stanowiskach służbowych lub w określonych komórkach

jednostek organizacyjnych, uwzględniając w szczególności zapewnienie ochrony

zdrowia funkcjonariusza w sposób umożliwiający prawidłowe wykonywanie

obowiązków służbowych.

Art. 115. Funkcjonariuszowi, na jego wniosek, przełożony może udzielić

płatnego urlopu zdrowotnego w celu przeprowadzenia zaleconego przez komisję

lekarską leczenia, w wymiarze nieprzekraczającym 6 miesięcy w roku

kalendarzowym.

Art. 116. 1. Funkcjonariusz w celu poprawy sprawności może zostać

skierowany, w ramach płatnego dodatkowego urlopu wypoczynkowego, o którym

mowa w art. 141 ust. 1, na obóz kondycyjny. Udział funkcjonariusza w obozie

kondycyjnym jest bezpłatny.

2. Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, tryb kierowania

i szczegółowe warunki korzystania z obozów kondycyjnych przez funkcjonariuszy.

Art. 117. 1. Przełożeni są obowiązani zapewnić funkcjonariuszom bezpieczne

i higieniczne warunki służby.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad

bezpieczeństwa i higieny pracy oraz przepisów przeciwpożarowych.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i zakres

stosowania do funkcjonariuszy przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –

Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm.6)) w dziedzinie

bezpieczeństwa i higieny pracy oraz właściwość przełożonych w tych sprawach,

uwzględniając:

1) odpowiednio przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –

Kodeks pracy, z wyjątkiem art. 209, art. 2092, art. 2093, art. 210, art. 229 § 1

i 8, art. 230, art. 231, art. 234 § 2, art. 235, art. 2351, art. 2352, art. 237, art.

2371, art. 2372, art. 2377 § 1 pkt 1 i § 2–4, art. 2378, art. 2379 § 3, art. 23711 §

4, art. 23711a, art. 23712, art. 23713 i art. 23713a;

2) charakter i warunki służby w Służbie Więziennej.

6)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. 1662 oraz

z 2015 r. poz. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735.

2016-09-20

©Telksinoe s. 63/137

Art. 118. 1. Funkcjonariusz, który wskutek wypadku pozostającego

w związku z pełnieniem służby albo wskutek choroby powstałej w związku ze

szczególnymi właściwościami lub warunkami służby doznał uszczerbku na zdrowiu

lub poniósł szkodę w mieniu, otrzymuje jednorazowe odszkodowanie. W razie

śmierci funkcjonariusza w związku z pełnieniem służby albo wskutek choroby

powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby

odszkodowanie otrzymują pozostali po nim członkowie rodziny, o których mowa

w art. 101 ust. 3.

2. Za wypadek pozostający w związku z pełnieniem służby w Służbie

Więziennej uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną,

powodujące uraz lub śmierć, które zaszło podczas lub w związku z:

1) wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych;

2) wykonywaniem czynności w interesie służby, nawet bez polecenia

przełożonych;

3) uczestniczeniem w obowiązkowych zajęciach związanych z podnoszeniem

kwalifikacji zawodowych i sprawności fizycznej funkcjonariuszy;

4) wykonywaniem funkcji lub zadań zleconych przez działający w Służbie

Więziennej związek zawodowy funkcjonariuszy albo organizacje zawodowe

lub społeczne;

5) ratowaniem ludzi lub ich mienia z grożącego niebezpieczeństwa albo

ratowaniem mienia Skarbu Państwa przed zniszczeniem lub zagarnięciem;

6) udzielaniem przedstawicielowi organu państwowego pomocy przy spełnianiu

przez niego czynności urzędowych;

7) odbywaniem bezpośredniej drogi do miejsca i z miejsca wykonywania

czynności określonych w pkt 1–6.

3. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:

1) w razie wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione

przez jednostkę organizacyjną umyślne lub rażąco niedbałe działanie lub

zaniechanie funkcjonariusza, naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy,

jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki odpowiadające tym przepisom

i sprawowali we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem,

a funkcjonariusz posiadał potrzebne umiejętności do wykonywania

2016-09-20

©Telksinoe s. 64/137

określonych czynności i był należycie przeszkolony w zakresie tych

przepisów;

2) w razie wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie

funkcjonariusza spowodowane użyciem alkoholu lub środka odurzającego;

3) jeżeli uszczerbek na zdrowiu lub śmierć funkcjonariusza zostały

spowodowane przez niego z winy umyślnej.

4. Funkcjonariusz, który uległ wypadkowi, niezwłocznie, jeżeli pozwala na to

stan jego zdrowia, zawiadamia na piśmie o wypadku swojego przełożonego.

O wypadku może również zawiadomić przełożonego inna osoba.

5. Przełożony, który powziął wiadomość o wypadku, niezwłocznie

zawiadamia o tym kierownika jednostki organizacyjnej właściwego ze względu na

miejsce wypadku.

6. Funkcjonariuszowi przysługuje jednorazowe odszkodowanie w wysokości

70% miesięcznego najniższego uposażenia zasadniczego funkcjonariusza

należnego w dniu wydania decyzji w sprawie odszkodowania, za każdy procent

uszczerbku na zdrowiu, a w razie śmierci funkcjonariusza osobom uprawnionym,

o których mowa w ust. 7, przysługuje odszkodowanie w wysokości 30-krotności

najniższego uposażenia zasadniczego funkcjonariusza; kwotę jednorazowego

odszkodowania lub jego zwiększenia zaokrągla się do pełnych złotych w górę.

7. W razie śmierci funkcjonariusza w trakcie pełnienia służby wskutek

wypadku albo po zwolnieniu ze służby w ciągu 3 lat od tego wypadku, jeżeli

przyczyną śmierci były jego skutki, do odszkodowania są uprawnieni członkowie

rodziny.

8. Jeżeli nastąpi dalsze pogorszenie stanu zdrowia funkcjonariusza pozostające

w związku z wypadkiem lub chorobą, które spowodowały ustalony poprzednio

uszczerbek na zdrowiu, i uszczerbek ten powiększy się co najmniej o 10 punktów

procentowych, w ciągu 3 lat od wypadku lub choroby, jednorazowe odszkodowanie

zwiększa się o 70% najniższego uposażenia zasadniczego funkcjonariusza za każdy

procent uszczerbku na zdrowiu, przewyższający procent, według którego było

ustalone odszkodowanie, o którym mowa w ust. 6.

9. Jednorazowe odszkodowanie ulega zwiększeniu o kwotę stanowiącą

10-krotność najniższego uposażenia zasadniczego funkcjonariusza, jeżeli wskutek

2016-09-20

©Telksinoe s. 65/137

wypadku lub pogorszenia się stanu zdrowia wskutek wypadku w stosunku do

funkcjonariusza została orzeczona całkowita niezdolność do służby.

10. Odszkodowanie za udowodnione szkody poniesione wskutek utraty,

całkowitego zniszczenia lub uszkodzenia w związku z wypadkiem przedmiotów

osobistego użytku, jak również przedmiotów służących do wykonywania

obowiązków służbowych, z wyjątkiem pojazdów samochodowych oraz wartości

pieniężnych, ustala się na podstawie ich ceny rynkowej z dnia orzekania

o odszkodowaniu, z uwzględnieniem stopnia zużycia tych przedmiotów. Jeżeli nie

jest możliwe ustalenie ceny zakupu takiego samego przedmiotu, jego wartość ustala

się według ceny zakupu przedmiotu tego samego rodzaju o identycznych lub

zbliżonych parametrach.

11. W razie uszkodzenia przedmiotów, odszkodowanie stanowi równowartość

kosztów przywrócenia ich do stanu używalności. Jeżeli jednak stopień uszkodzenia

jest znaczny, albo koszty naprawy przekraczałyby wartość uszkodzonego

przedmiotu, przyznaje się odszkodowanie ustalone w sposób określony w ust. 10.

12. Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów zaopatrzenia w wyroby

medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi i środki pomocnicze w wysokości

udziału własnego nierefundowanego przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

13. Odszkodowanie należne członkom rodziny zmniejsza się o kwotę

odszkodowania wypłaconego funkcjonariuszowi, z tytułu uszczerbku na zdrowiu

doznanego wskutek wypadku lub choroby, będących przyczyną późniejszego

zgonu.

14. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb ustalania okoliczności i przyczyn wypadków i chorób, o których mowa w ust.

1, przełożonych właściwych do ustalania okoliczności i przyczyn wypadków oraz

szczegółowe obowiązki przełożonego i funkcjonariusza, który uległ wypadkowi,

uwzględniając:

1) sposób powoływania, skład i tryb postępowania, a także właściwość komisji

powypadkowych;

2) tryb zgłaszania i rozpatrywania zastrzeżeń do ustaleń komisji powypadkowej

oraz zatwierdzania tych ustaleń;

3) wzory rejestru wypadków, protokołu powypadkowego oraz innych

dokumentów sporządzanych w toku postępowania;

2016-09-20

©Telksinoe s. 66/137

4) sposób postępowania w przypadku podejrzenia choroby, wzory dokumentów

stosowanych w postępowaniu oraz podmioty właściwe w tych sprawach;

5) sposób dokumentowania chorób i ich skutków oraz prowadzenia ich rejestru.

15. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:

1) przełożonych właściwych do przyznawania odszkodowania;

2) tryb, terminy i sposób ustalania:

a) przysługującego odszkodowania z tytułu wypadku lub choroby

pozostającej w związku z pełnioną służbą,

b) wysokości odszkodowania za utracone lub zniszczone przedmioty

osobistego użytku, jak również przedmioty służące do wykonywania

obowiązków służbowych, z wyjątkiem pojazdów samochodowych oraz

wartości pieniężnych,

c) zwrotu kosztów zaopatrzenia w wyroby medyczne będące przedmiotami

ortopedycznymi i środki pomocnicze.

Rozporządzenie powinno mieć na celu zapewnienie przejrzystości i sprawności

postępowania oraz ochronę interesów osób poszkodowanych.

16. O uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza wskutek wypadku lub choroby,

o uznaniu za całkowicie niezdolnego do służby oraz do samodzielnej egzystencji,

a także o związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą, orzekają

komisje lekarskie. Koszty orzeczenia ponosi organ kierujący.

17. Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem lub

chorobą dokonuje się po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji.

18. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych, ministrem właściwym do spraw zdrowia i ministrem

właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz chorób, z tytułu których przysługuje funkcjonariuszowi odszkodowanie,

o którym mowa w ust. 1, z uwzględnieniem szczególnych właściwości lub

warunków służby powodujących powstawanie tych chorób oraz ich związek

z pełnioną służbą.

19. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy,

uwzględniając możliwość wystąpienia wielomiejscowych naruszeń

sprawności organizmu oraz wpływ upośledzeń czynności organizmu

2016-09-20

©Telksinoe s. 67/137

mogących istnieć przed wypadkiem lub chorobą na ocenę procentową

uszczerbku na zdrowiu;

2) wykaz norm oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy,

mając na względzie aktualny stan wiedzy medycznej.

Art. 119. 1. Funkcjonariuszom wykonującym czynności służbowe:

1) w ramach wzmocnienia systemu ochrony jednostki organizacyjnej i sił

wsparcia,

2) podczas zapobiegania klęskom żywiołowym lub likwidacji ich skutków,

3) podczas szkoleń, konferencji, narad i seminariów organizowanych w ramach

szkolenia oraz doskonalenia zawodowego organizowanych w Centralnym

Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodkach szkolenia Służby

Więziennej i ośrodkach doskonalenia kadr Służby Więziennej,

4) podczas narad i odpraw służbowych

– przysługuje wyżywienie na czas trwania tych czynności.

2. Funkcjonariusz wykonujący czynności służbowe, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 2, któremu rodzaj i warunki pełnienia służby lub względy techniczno-

-organizacyjne uniemożliwiają korzystanie z wyżywienia, otrzymuje równoważnik

pieniężny w zamian za wyżywienie.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, uprawnienia

funkcjonariuszy do wyżywienia podczas pełnienia służby w warunkach, o których

mowa w ust. 1, uwzględniając normy wyżywienia oraz formy ich realizacji, a także

wysokość dziennej pieniężnej wartości normy wyżywienia, jej waloryzację oraz

dopuszczalne przekroczenia, a także inne przypadki, w których wyżywienie

przysługuje, mając na względzie czas i charakter wykonywanych czynności

służbowych.

4. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

otrzymywania równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie podczas

pełnienia służby oraz jego wysokość, uwzględniając sposób jego naliczania oraz

wypłaty, mając na względzie czas i charakter wykonywanych czynności

służbowych.

2016-09-20

©Telksinoe s. 68/137

Rozdział 14

Czas służby funkcjonariuszy

Art. 120. 1. Czasem służby jest czas, w którym funkcjonariusz pozostaje

w dyspozycji przełożonego w jednostce organizacyjnej lub w innym miejscu

wyznaczonym do wykonywania zadań służbowych, w tym również związanych

z uczestnictwem w szkoleniu lub doskonaleniu zawodowym oraz odbywaniem

podróży służbowych.

2. Do celów rozliczenia czasu służby funkcjonariusza:

1) przez dobę – należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny,

w której funkcjonariusz rozpoczyna służbę zgodnie z obowiązującym go

rozkładem czasu służby;

2) przez tydzień – należy rozumieć 7 kolejnych dni kalendarzowych, poczynając

od pierwszego dnia okresu rozliczeniowego.

Art. 121. 1. Czas służby wynosi przeciętnie 40 godzin tygodniowo

w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy.

2. Obowiązujący funkcjonariusza wymiar czasu służby w przyjętym okresie

rozliczeniowym oblicza się, mnożąc 40 godzin przez liczbę tygodni przypadających

w okresie rozliczeniowym, a następnie dodając do otrzymanej liczby godzin iloczyn

8 godzin i liczby dni pozostałych do końca okresu rozliczeniowego, przypadających

od poniedziałku do piątku.

3. Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające

w innym dniu niż niedziela obniża wymiar czasu służby o 8 godzin.

4. Wymiar czasu służby funkcjonariusza w okresie rozliczeniowym ulega

w tym okresie obniżeniu o liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności w służbie

przypadających do przepracowania w czasie tej nieobecności, zgodnie z przyjętym

rozkładem czasu służby.

Art. 122. 1. Tygodniowy czas służby łącznie z przedłużonym czasem służby

nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym.

2. Ograniczenie przewidziane w ust. 1 nie dotyczy kierowników jednostek

organizacyjnych i ich zastępców.

Art. 123. 1. Wprowadza się rozkład czasu służby funkcjonariusza:

2016-09-20

©Telksinoe s. 69/137

1) wielozmianowy – na stanowiskach służbowych, na których wymaga się

pełnienia służby w systemie zmianowym lub w sposób ciągły;

2) jednozmianowy – na pozostałych stanowiskach służbowych.

2. Rozkład czasu służby wprowadza przełożony.

Art. 124. 1. Funkcjonariusz pełni służbę w jednozmianowym rozkładzie czasu

służby przez 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku.

2. Kierownik jednostki organizacyjnej określa godziny rozpoczęcia

i zakończenia służby w jednostce organizacyjnej oraz na poszczególnych

stanowiskach służbowych i posterunkach, uwzględniając potrzebę dostosowania

czasu służby do potrzeb tej jednostki, do czasu pracy innych jednostek

organizacyjnych, urzędów i organów współdziałających z jednostką organizacyjną.

3. Funkcjonariusz pełniący służbę w jednozmianowym rozkładzie czasu

służby może być wyznaczony przez kierownika jednostki organizacyjnej do

pełnienia służby w sobotę, niedzielę albo święto, jeżeli jest to niezbędne ze względu

na potrzeby jednostki organizacyjnej. W zamian za czas służby w sobotę, niedzielę

albo święto funkcjonariuszowi udziela się innego dnia wolnego od służby

w najbliższym tygodniu przypadającym po tych dniach.

Art. 125. Funkcjonariusz pełni służbę w wielozmianowym rozkładzie czasu

służby na zmiany trwające po 12 godzin, po których następują 24 godziny wolne od

służby albo 48 godzin, jeżeli zadania służbowe były wykonywane w porze nocnej,

w dniach i godzinach rozpoczęcia i zakończenia służby ustalonych przez

kierownika jednostki organizacyjnej.

Art. 126. W szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki

organizacyjnej lub upoważniony przez niego kierownik komórki organizacyjnej

może ustalić indywidualny rozkład czasu służby funkcjonariusza, na jego wniosek

lub za jego zgodą, w wymiarze czasu służby przewidzianym dla jednozmianowego

rozkładu czasu służby.

Art. 127. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje w każdej dobie prawo do co

najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy:

1) kierowników jednostek organizacyjnych i ich zastępców;

2016-09-20

©Telksinoe s. 70/137

2) przypadków konieczności wprowadzenia wzmocnionego systemu ochrony, sił

wsparcia, odwodu oraz prowadzenia działań związanych z zapobieganiem

klęskom żywiołowym lub likwidacją ich skutków.

3. W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 2 funkcjonariuszowi przysługuje

równoważny okres odpoczynku, którego należy udzielić bezpośrednio po pełnieniu

służby powodującym naruszenie okresu odpoczynku.

Art. 128. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co

najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku, obejmującego co najmniej

11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego.

2. W przypadku określonym w art. 127 ust. 2 pkt 2 oraz w przypadku zmiany

pory pełnienia służby przez funkcjonariusza w związku z jego przejściem na inną

zmianę, zgodnie z ustalonym rozkładem czasu służby, tygodniowy nieprzerwany

odpoczynek może obejmować mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy

niż 24 godziny.

Art. 129. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej może ustalić dniem wolnym

od służby, dla funkcjonariuszy pełniących służbę w jednozmianowym rozkładzie

czasu służby, dzień służby przypadający między dniami wolnymi od służby

i wyznaczyć dniem służby najbliższą sobotę. Jeżeli sobota przypada po wolnym od

służby piątku lub przed wolnym od służby poniedziałkiem, kierownik jednostki

organizacyjnej wyznacza dniem służby sobotę następną.

2. O ustaleniu dnia wolnego od służby oraz o sobocie wyznaczonej dniem

służby funkcjonariusza informuje się, w sposób przyjęty w jednostce

organizacyjnej, co najmniej z 14-dniowym wyprzedzeniem.

Art. 130. 1. Czas służby funkcjonariusza może zostać przedłużony do

48 godzin tygodniowo, w szczególności ze względu na konieczność:

1) wykonania rozpoczętych zadań służbowych, jeżeli nie mogą one zostać

przerwane;

2) zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach i posterunkach, na których jest

wymagane utrzymanie pełnienia służby w sposób ciągły;

3) realizacji innych zadań służbowych niecierpiących zwłoki.

2. Czas pełnienia służby, o którym mowa w ust. 1, przedłuża kierownik

komórki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę.

2016-09-20

©Telksinoe s. 71/137

Art. 131. W zamian za przedłużony czas służby, o którym mowa w art.

130 ust. 1, funkcjonariuszowi przysługuje czas wolny od służby w tym samym

wymiarze, który powinien być udzielony w okresie rozliczeniowym, o którym

mowa w art. 121 ust. 1.

Art. 132. Funkcjonariusz, do którego obowiązków należy kierowanie

pojazdem samochodowym, może pełnić służbę do 12 godzin na dobę, w tym

kierować pojazdem nie dłużej niż 10 godzin. Czas nieprzerwanego kierowania

samochodem nie może przekroczyć 6 godzin, po których następuje przerwa

trwająca 30 minut.

Art. 133. 1. Lekarze oraz inni funkcjonariusze posiadający wyższe

wykształcenie wykonujący zawód medyczny, pełniący służbę w podmiocie

leczniczym udzielającym świadczeń zdrowotnych dla osób pozbawionych

wolności, których stan zdrowia wymaga całodobowych świadczeń zdrowotnych,

mogą być obowiązani do pełnienia w tym podmiocie dyżuru medycznego.

2. Czas pełnienia dyżuru medycznego wlicza się do czasu służby.

3. Służba w ramach pełnienia dyżuru medycznego może być planowana

również w zakresie, w jakim będzie przekraczać 40 godzin na tydzień w przyjętym

okresie rozliczeniowym, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

Art. 134. 1. Funkcjonariusz pełniący służbę:

1) w pracowni radiologicznej, jeżeli do jego podstawowych obowiązków

służbowych należy:

a) stosowanie w celach diagnostycznych lub leczniczych źródeł

promieniowania jonizującego, a w szczególności wykonujący badania

lub zabiegi, asystujący lub wykonujący czynności pomocnicze przy

badaniach lub zabiegach, obsługujący urządzenia zawierające źródła

promieniowania lub wytwarzające promieniowanie jonizujące lub

wykonujący czynności zawodowe bezpośrednio przy chorych leczonych

za pomocą źródeł promieniotwórczych, lub

b) dokonywanie pomiarów dozymetrycznych promieniowania jonizującego

związanych z działalnością, o której mowa w lit. a,

2016-09-20

©Telksinoe s. 72/137

2) w pracowni fizykoterapii, jeżeli do jego podstawowych obowiązków

służbowych należy kontrolowanie techniki stosowanych zabiegów lub

samodzielne wykonywanie zabiegów

– wykonuje te obowiązki służbowe przez 5 godzin na dobę i przeciętnie 25 godzin

na tydzień.

2. Pozostałe 3 godziny dobowego wymiaru służby funkcjonariusz, o którym

mowa w ust. 1, pozostaje w dyspozycji kierownika jednostki organizacyjnej, który

może polecić temu funkcjonariuszowi wykonywanie w tym czasie innych zadań

służbowych.

Art. 135. 1. W jednostce organizacyjnej prowadzi się listy obecności, roczne

karty ewidencji obecności funkcjonariusza w służbie, ewidencję wyjść w godzinach

służbowych oraz ewidencję przedłużonego czasu służby.

2. Ewidencje, o których mowa w ust. 1, udostępnia się funkcjonariuszowi na

jego żądanie.

Art. 136. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej może wyznaczyć

funkcjonariusza do pozostawania w gotowości do pełnienia służby na telefoniczne

wezwanie, zwanego dalej „dyżurem telefonicznym”, przy czym dyżur ten nie może

naruszać prawa funkcjonariusza do odpoczynku, o którym mowa w art. 127 i 128.

2. Do dyżuru telefonicznego nie wyznacza się funkcjonariusza bezpośrednio

po zakończeniu służby pełnionej w porze nocnej.

3. Funkcjonariusz może być wyznaczony do dyżuru telefonicznego nie więcej

niż 2 razy w miesiącu, w tym najwyżej raz w sobotę, niedzielę lub święto. Czas

trwania dyżuru telefonicznego nie może przekroczyć 12 godzin na dobę.

4. Czasu dyżuru telefonicznego nie wlicza się do czasu służby, jeżeli w tym

czasie funkcjonariusz nie wykonywał czynności służbowych.

5. Jeżeli funkcjonariusz wykonywał polecone czynności służbowe w czasie

dyżuru telefonicznego:

1) po godzinach służby – to za czas ich wykonywania udziela się w tym samym

wymiarze czasu wolnego od służby;

2) w dniu wolnym od służby, sobotę, niedzielę lub święto – udziela się innego

dnia wolnego od służby.

2016-09-20

©Telksinoe s. 73/137

Art. 137. 1. Funkcjonariusz, który przed dniem ustania stosunku służbowego

nie wykorzystał czasu wolnego od służby za pełnienie służby ponad ustawowy

wymiar, otrzymuje ekwiwalent pieniężny.

2. Ekwiwalent pieniężny za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego

czasu wolnego od służby ustala się w wysokości 1/21 miesięcznego uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym.

Rozdział 15

Urlopy i zwolnienia od zajęć służbowych funkcjonariuszy

Art. 138. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego,

nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni.

2. Funkcjonariusz nie może zrzec się prawa do urlopu wypoczynkowego.

3. W okresie od dnia złożenia przez funkcjonariusza pisemnego zgłoszenia

wystąpienia ze służby do dnia zwolnienia ze służby funkcjonariusz jest obowiązany

wykorzystać przysługujący mu za dany rok kalendarzowy urlop wypoczynkowy

i urlop dodatkowy, jeżeli w tym okresie przełożony udzieli mu tego urlopu.

Art. 139. 1. Prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego funkcjonariusz

nabywa z upływem każdego miesiąca służby w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu

wypoczynkowego, o którym mowa w art. 138 ust. 1.

2. Prawo do kolejnych urlopów wypoczynkowych funkcjonariusz nabywa

w każdym następnym roku kalendarzowym.

Art. 140. 1. Urlopu wypoczynkowego udziela się w dni, które są dla

funkcjonariusza dniami służby, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu

służby, w wymiarze godzinowym odpowiadającym dobowemu wymiarowi czasu

służby funkcjonariusza w danym dniu.

2. Przy udzielaniu urlopu wypoczynkowego zgodnie z ust. 1 jeden dzień

urlopu wypoczynkowego odpowiada 8 godzinom służby.

3. Udzielenie funkcjonariuszowi urlopu wypoczynkowego w dniu służby,

w wymiarze godzinowym odpowiadającym części dobowego wymiaru czasu

służby, jest dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy część urlopu wypoczynkowego

pozostała do wykorzystania jest niższa niż pełny dobowy wymiar czasu służby

funkcjonariusza w dniu, na który ma być udzielony urlop wypoczynkowy.

2016-09-20

©Telksinoe s. 74/137

Art. 141. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje płatny dodatkowy urlop

wypoczynkowy, zwany dalej „urlopem dodatkowym”, w wymiarze do 13 dni

rocznie, z tytułu pełnienia służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia albo

szczególnie uciążliwych, a także z tytułu osiągnięcia przez funkcjonariusza stażu

służby.

2. Urlop dodatkowy przysługujący funkcjonariuszowi z tytułu pełnienia

służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia albo szczególnie uciążliwych

wynosi:

1) 12 dni w roku – dla funkcjonariusza pełniącego służbę w stałym wypełnianiu

zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi w:

a) oddziale przeciwgruźliczym szpitali ogólnych,

b) laboratorium wykonującym analizy i badania dla oddziałów

wymienionych w lit. a;

2) 5 dni w roku – dla funkcjonariusza pełniącego służbę w stałym wypełnianiu

zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi w oddziale

dla osadzonych stwarzających poważne zagrożenie społeczne albo poważne

zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz dla

funkcjonariuszy pełniących służbę w oddziałach terapeutycznych dla

skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi lub

upośledzonych umysłowo.

3. Urlop dodatkowy przysługujący funkcjonariuszowi z tytułu stażu służby

wynosi:

1) 5 dni – dla funkcjonariusza, który pełni służbę co najmniej przez 10 lat;

2) 9 dni – dla funkcjonariusza, który pełni służbę co najmniej przez 15 lat;

3) 13 dni – dla funkcjonariusza, który pełni służbę co najmniej przez 20 lat.

4. W razie zbiegu uprawnień do urlopów dodatkowych z różnych tytułów

funkcjonariuszowi przysługuje jeden urlop dodatkowy w wymiarze

korzystniejszym.

Art. 142. 1. Funkcjonariusz nabywa prawo do pierwszego urlopu

dodatkowego:

1) z upływem roku służby pełnionej w warunkach, o których mowa w art.

141 ust. 2;

2) z dniem osiągnięcia określonego stażu służby.

2016-09-20

©Telksinoe s. 75/137

2. Prawo do kolejnych urlopów dodatkowych funkcjonariusz nabywa

w każdym następnym roku kalendarzowym, z tym że w przypadku, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1, musi być to rok, w którym służba jest pełniona w warunkach

szkodliwych dla zdrowia lub szczególnie uciążliwych.

3. Funkcjonariuszowi, który wykorzystał urlop dodatkowy za dany rok

kalendarzowy, a następnie nabył w ciągu tego roku prawo do urlopu dodatkowego

w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający.

Art. 143. 1. Jeżeli funkcjonariusz nie może rozpocząć urlopu

wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego w ustalonym terminie z przyczyn

usprawiedliwiających nieobecność w służbie, a w szczególności z powodu:

1) czasowej niezdolności do służby wskutek choroby,

2) odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,

3) urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego,

4) zawieszenia w czynnościach służbowych

– urlop wypoczynkowy lub urlop dodatkowy przesuwa się na termin późniejszy.

2. Urlopu wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego w części

niewykorzystanej z powodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, udziela się

w terminie późniejszym.

Art. 144. Wymiar urlopu wypoczynkowego i urlopu dodatkowego

funkcjonariusza ulega proporcjonalnemu obniżeniu o 1/12 za każdy miesiąc trwania

zawieszenia w czynnościach służbowych lub stosowania tymczasowego

aresztowania, chyba że funkcjonariusz urlop ten wykorzystał w przysługującym mu

wymiarze.

Art. 145. 1. Funkcjonariuszowi udziela się na jego wniosek płatnego urlopu

okolicznościowego z tytułu przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby

w innej jednostce organizacyjnej, jeżeli z przeniesieniem wiąże się zmiana

zamieszkania, w wymiarze 5 dni.

2. Funkcjonariuszowi można udzielić na jego wniosek płatnego urlopu

okolicznościowego na załatwienie szczególnie ważnych spraw osobistych lub

rodzinnych, w wymiarze 3 dni w roku kalendarzowym.

2016-09-20

©Telksinoe s. 76/137

Art. 146. 1. Funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na pobieranie nauki

lub odbywanie studiów i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak również

funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na przeprowadzenie przewodu

doktorskiego lub habilitacyjnego, a także na odbycie aplikacji radcowskiej,

legislacyjnej albo specjalizacji lekarskiej, udziela się płatnego urlopu

szkoleniowego w wymiarze:

1) w szkołach wyższych, w każdym roku studiów – 21 dni;

2) w szkołach pomaturalnych lub na studiach podyplomowych – 14 dni w celu

przygotowania się i złożenia egzaminu końcowego;

3) w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony

rozprawy doktorskiej lub przygotowania się do kolokwium oraz wykładu

habilitacyjnego – 28 dni;

4) w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji

legislacyjnej – 14 dni;

5) w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego albo specjalizacji

lekarskiej – 30 dni.

2. Urlopu udziela się w dni, które są dla funkcjonariusza dniami służby,

zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu służby.

Art. 147. 1. Funkcjonariuszowi, na jego pisemny wniosek, można udzielić

urlopu bezpłatnego, jeżeli nie zakłóci to funkcjonowania służby w jednostce

organizacyjnej. Okresu urlopu bezpłatnego nie wlicza się do okresu służby

w Służbie Więziennej.

2. Funkcjonariuszowi, który wyjeżdża wspólnie z małżonkiem wyznaczonym

do wykonywania zadań poza granicami państwa albo przeniesionym do

wykonywania obowiązków służbowych w placówce zagranicznej w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U. Nr 128,

poz. 1403, z późn. zm.7)), na jego pisemny wniosek udziela się urlopu bezpłatnego

na czas wykonywania przez małżonka zadań za granicą albo obowiązków

służbowych w placówce zagranicznej.

7)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 2703, z 2006 r. poz. 1217,

1218 i 1600, z 2008 r. poz. 1505, z 2009 r. poz. 1277, z 2015 r. poz. 1220 i 1274 oraz z 2016 r.

poz. 34.

2016-09-20

©Telksinoe s. 77/137

3. Funkcjonariuszowi pełniącemu z wyboru funkcje w związku zawodowym

przysługują urlopy bezpłatne na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja

1991 r. o związkach zawodowych.

4. Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca

kalendarzowego, przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia

miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego.

Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie za czas urlopu bezpłatnego, potrąca się

odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

Art. 148. 1. Urlopu wypoczynkowego i urlopu dodatkowego udziela się

funkcjonariuszowi zgodnie z harmonogramem służby oraz rocznymi planami

urlopów, biorąc pod uwagę wnioski funkcjonariuszy i konieczność zapewnienia

normalnego funkcjonowania służby w jednostce organizacyjnej.

2. Na wniosek funkcjonariusza urlop wypoczynkowy może być podzielony na

części, z tym że co najmniej jedna część urlopu powinna obejmować nie mniej niż

14 kolejnych dni kalendarzowych.

3. Dodatkowy urlop wypoczynkowy może być dzielony na dwie części,

z wyjątkiem urlopu, o którym mowa w art. 141 ust. 2 pkt 2 lub ust. 3 pkt 1.

Art. 149. 1. Funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,

a także wstrzymać udzielenie mu urlopu wypoczynkowego w całości lub w części

– z ważnych względów służbowych.

2. Termin urlopu wypoczynkowego może być przesunięty na uzasadniony

wniosek funkcjonariusza.

3. Odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego albo wstrzymanie

udzielenia mu urlopu wypoczynkowego wymaga formy pisemnej.

4. Wniosek o przesunięcie terminu urlopu wypoczynkowego powinien

zawierać, poza uzasadnieniem przyczyn tego przesunięcia, także wskazanie innego

terminu do końca danego roku kalendarzowego, w którym urlop wypoczynkowy

zostanie wykorzystany.

5. Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego

w danym roku kalendarzowym, urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych

3 miesięcy następnego roku.

2016-09-20

©Telksinoe s. 78/137

Art. 150. 1. Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu wypoczynkowego lub

któremu urlop ten został wstrzymany, przysługuje na jego pisemny wniosek zwrot

poniesionych:

1) opłat za pobyt w ośrodkach wczasowych, sanatoriach, kwaterach prywatnych

lub za inne usługi związane z wypoczynkiem w czasie tego pobytu,

niewykorzystane przez funkcjonariusza i członków jego rodziny, jeżeli

organizator wypoczynku lub inny podmiot świadczący usługi w tym zakresie

nie zwrócił wniesionych opłat;

2) kosztów transportu funkcjonariusza oraz członków jego rodziny, jeżeli jego

odwołanie z urlopu wypoczynkowego lub wstrzymanie spowodowało również

ich powrót.

2. Przez członków rodziny funkcjonariusza rozumie się osoby wymienione

w art. 216.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz dołącza rachunki

i bilety potwierdzające poniesione koszty. Jeżeli uzyskanie lub przedłożenie

rachunków i biletów nie jest możliwe, funkcjonariusz składa pisemne oświadczenie

o wysokości poniesionych kosztów oraz o przyczynach braku ich

udokumentowania.

Art. 151. 1. W przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu

wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego w całości lub w części z powodu ustania

stosunku służbowego funkcjonariuszowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.

2. Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu

wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 miesięcznego

uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na

ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Art. 152. W sprawach dotyczących udzielania zwolnień od zajęć służbowych

oraz sposobu usprawiedliwiania nieobecności w służbie w zakresie

nieuregulowanym niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy wydane na

podstawie art. 2982 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –Kodeks pracy, ustawy z dnia

23 maja 1991 r. o związkach zawodowych i ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa.

2016-09-20

©Telksinoe s. 79/137

Art. 153. Właściwym przełożonym w sprawach określonych w niniejszym

rozdziale jest kierownik jednostki organizacyjnej, a w stosunku do funkcjonariuszy

zajmujących wyższe stanowiska kierownicze – odpowiedni przełożony, o którym

mowa w art. 63 ust. 2.

Rozdział 16

Umundurowanie i wyposażenie polowe funkcjonariuszy

Art. 154. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany do noszenia w czasie służby:

przepisowego umundurowania, wyposażenia polowego, dystynkcji, odznak, oznak

służby i znaków identyfikacyjnych.

2. Umundurowanie, wyposażenie polowe, oznaki służby, dystynkcje i znaki

identyfikacyjne mogą być noszone wyłącznie przez funkcjonariuszy.

3. Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia,

stanowiska służbowe, na których funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań

służbowych nie mają obowiązku noszenia umundurowania i wyposażenia

polowego, uwzględniając miejsce pełnienia służby oraz specyfikę wykonywanych

zadań służbowych.

Art. 155. 1. Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatne umundurowanie oraz

wyposażenie polowe dla poszczególnych rodzajów służby.

2. Uprawnienie do umundurowania w ramach należności mundurowej

realizuje się w następujących formach:

1) gotowych składników umundurowania;

2) tkanin ze zwrotem kosztów szycia i dodatków krawieckich;

3) równowartości pieniężnej;

4) wypłaty równoważnika pieniężnego.

3. Funkcjonariusz mianowany na stałe nabywa na własność otrzymane

składniki umundurowania.

4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy tryb realizacji uprawnień funkcjonariuszy w służbie stałej

i przygotowawczej do umundurowania i wyposażenia polowego oraz sposób

ustalania okresów użytkowania i używalności przedmiotów mundurowych

i wyposażenia polowego będących w użytkowaniu i częstotliwość ustalania

2016-09-20

©Telksinoe s. 80/137

stanu jakościowego posiadanego przez funkcjonariusza umundurowania

i wyposażenia polowego, z uwzględnieniem:

a) funkcjonariuszy uprawnionych do wyposażenia polowego, pełniących

służbę w działach ochrony jednostek organizacyjnych, uczestników

szkolenia wstępnego i zawodowego oraz zasad przydziału takiego

wyposażenia pozostałym funkcjonariuszom,

b) warunków wydawania umundurowania funkcjonariuszom w służbie

przygotowawczej, warunków wydawania umundurowania używanego

i wyposażenia polowego używanego, warunków ponownego wydawania

umundurowania i wyposażenia polowego w przypadkach ich utraty

z przyczyn niezawinionych przez funkcjonariuszy,

c) warunków zwrotu przez funkcjonariuszy wyposażenia polowego

i umundurowania,

d) formy realizacji uprawnień funkcjonariuszy do umundurowania

i wyposażenia polowego, w szczególności w postaci gotowych

składników umundurowania, tkanin ze zwrotem kosztów szycia

i dodatków krawieckich, równowartości pieniężnej za niepobrane

składniki umundurowania, formy zwrotu przez funkcjonariuszy

przedmiotów wyposażenia polowego i umundurowania lub ich wartości

pieniężnej odpowiadającej stopniowi naturalnego zużycia;

2) wzory umundurowania, oznaki służby i dystynkcje funkcjonariuszy oraz

wzory wyposażenia polowego, z uwzględnieniem podziału na umundurowanie

letnie i zimowe oraz służbowe i wyjściowe, kroju i barwy składników

umundurowania i wyposażenia polowego, wzorów oznak służby i dystynkcji

na poszczególnych składnikach oraz wzorów znaków identyfikacyjnych;

3) warunki i sposób noszenia umundurowania i wyposażenia polowego oraz

orderów, odznaczeń, medali, odznak i znaków identyfikacyjnych,

z uwzględnieniem okresów noszenia umundurowania letniego i zimowego,

w których funkcjonariusze noszą umundurowanie wyjściowe, sposobu

noszenia poszczególnych składników umundurowania i wyposażenia

polowego, umiejscowienia oznak służby i dystynkcji oraz znaków

identyfikacyjnych na składnikach umundurowania i wyposażenia polowego

2016-09-20

©Telksinoe s. 81/137

oraz ze wskazaniem miejsca i kolejności noszenia orderów, odznaczeń, medali

i ich baretek;

4) normy umundurowania dla funkcjonariuszy w służbie stałej i służbie

przygotowawczej, formy ich realizacji oraz ilości i okresy używalności

przedmiotów umundurowania i wyposażenia polowego określonych w tych

normach, które podlegają zwrotowi, z podziałem na:

a) normy umundurowania dla funkcjonariuszy mężczyzn i kobiet,

b) normy uzupełniające dla funkcjonariuszy, którym nadano wyższy stopień

Służby Więziennej,

c) normy wydawanych materiałów w zamian za gotowe umundurowanie,

d) normy wyposażenia polowego funkcjonariuszy,

e) dodatkowe normy dla uczestników szkolenia wstępnego i zawodowego,

f) dodatkowe normy dla kompanii honorowej Służby Więziennej oraz

dowódcy uroczystości, dowódcy kompanii honorowej i pocztu

sztandarowego,

g) dodatkowe normy dla przewodników psów, drużyn strzeleckich i drużyn

przeciwpożarowych

– z uwzględnieniem rodzaju wykonywanych zadań i zajmowanych stanowisk

służbowych.

Art. 156. 1. W zamian za umundurowanie i czyszczenie chemiczne

umundurowania funkcjonariusz otrzymuje równoważnik pieniężny.

2. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość,

szczegółowy tryb otrzymywania i zwrotu oraz przypadki zawieszania i wznawiania

wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oraz wysokość

równoważnika pieniężnego za czyszczenie chemiczne umundurowania dla

funkcjonariuszy w służbie stałej i przygotowawczej, uwzględniając

w szczególności wysokość równoważnika pieniężnego w zamian za

umundurowanie dla poszczególnych stopni Służby Więziennej i należnych norm

umundurowania oraz wysokość równoważnika pieniężnego za czyszczenie

chemiczne.

2016-09-20

©Telksinoe s. 82/137

Rozdział 17

Obowiązki i prawa funkcjonariuszy

Art. 157. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym

ślubowaniem oraz przestrzegać przepisów prawa, w szczególności niniejszej

ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania polecenia

przełożonego, jeśli jego wykonanie łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa lub

przestępstwa skarbowego.

3. O odmowie wykonania polecenia funkcjonariusz powinien zameldować

wyższemu przełożonemu, Dyrektorowi Generalnemu lub Ministrowi

Sprawiedliwości z pominięciem drogi służbowej.

4. Przełożony jest obowiązany przeciwdziałać mobbingowi. Przepisy art. 943

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.

Art. 158. Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. – Kodeks karny mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Służby

Więziennej.

Art. 159. Małżonkowie, osoby pozostające ze sobą w stosunku

pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego

stopnia oraz osoby pozostające ze sobą we wspólnym pożyciu nie mogą pełnić

służby lub być zatrudnione w tej samej jednostce organizacyjnej, jeżeli powstałby

między tymi osobami stosunek podległości służbowej.

Art. 160. 1. Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia przełożonego

podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą.

2. Przełożony może zezwolić funkcjonariuszowi na podjęcie zajęcia

zarobkowego poza służbą, jeżeli zajęcie takie:

1) nie zakłóca wykonywania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych

w zakresie zadań Służby Więziennej określonych w ustawie;

2) nie narusza prestiżu służby;

3) nie podważa zaufania do bezstronności funkcjonariusza.

3. Udzielone zezwolenie na podjęcie zajęcia zarobkowego cofa się

w przypadku naruszenia któregokolwiek z warunków, o których mowa w ust. 2.

2016-09-20

©Telksinoe s. 83/137

4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb

postępowania w sprawach udzielania zezwoleń na podjęcie zajęcia zarobkowego

poza służbą, dane, jakie powinien zawierać wniosek funkcjonariusza o udzielenie

zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą oraz sposób i termin

zawiadamiania funkcjonariusza o udzieleniu zezwolenia, odmowie jego udzielenia

albo cofnięciu zezwolenia, uwzględniając sprawność postępowania.

Art. 161. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim

stanie majątkowym, obejmującym majątek stanowiący małżeńską wspólność

majątkową i jego majątek osobisty, przy nawiązaniu stosunku służbowego,

a następnie co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31 grudnia roku

poprzedniego, a także przy rozwiązaniu stosunku służbowego.

2. Funkcjonariusz składający oświadczenie o swoim stanie majątkowym

podaje informacje o osiągnięciu dochodu oraz nabyciu mienia od Skarbu Państwa,

innej państwowej osoby prawnej, jednostki samorządu terytorialnego, ich związków

lub innej osoby prawnej jednostki samorządu terytorialnego, które podlegało zbyciu

w drodze przetargu, w okresie ostatnich 12 miesięcy przed dniem składania

oświadczenia.

3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz składa

kierownikowi jednostki organizacyjnej, a funkcjonariusz zajmujący wyższe

stanowisko kierownicze – odpowiedniemu przełożonemu, o którym mowa w art.

63 ust. 2. Właściwy przełożony dokonuje analizy informacji zawartych

w oświadczeniu w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku. Osoba dokonująca

analizy jest uprawniona do porównania treści analizowanego oświadczenia z treścią

uprzednio złożonego oświadczenia.

4. Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio formularz określony przepisami wydanymi na podstawie art.

11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. poz. 1584,

z późn. zm.8)), dotyczącymi oświadczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tejże

ustawy.

8)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. poz. 1458,

z 2009 r. poz. 1375, z 2010 r. poz. 1228 oraz z 2015 r. poz. 1635.

2016-09-20

©Telksinoe s. 84/137

5. Informacje zawarte w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, stanowią

tajemnicę służbową w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych,

chyba że funkcjonariusz, który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich

ujawnienie. Oświadczenie przechowuje się przez 6 lat. Po upływie tego okresu

oświadczenie o stanie majątkowym podlega zniszczeniu.

6. W sprawach nieuregulowanych w ust. 1–5 do oświadczenia, o którym

mowa w ust. 1, i jego analizy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, o której

mowa w ust. 4.

Art. 162. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego

o podjęciu przez małżonka lub osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie

domowym zatrudnienia lub innych czynności zarobkowych w podmiotach

świadczących usługi detektywistyczne lub usługi w zakresie ochrony osób i mienia

lub podjęciu działalności gospodarczej w tym zakresie, a także o fakcie bycia

wykonawcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo

zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164) na rzecz organów i jednostek

organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra Sprawiedliwości,

w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji o wystąpieniu takiej sytuacji.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o objęciu

przez niego, małżonka lub osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie

domowym akcji lub udziałów w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne

lub usługi w zakresie ochrony osób i mienia, w terminie 14 dni od dnia uzyskania

informacji o wystąpieniu takiej sytuacji.

Art. 163. 1. Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej.

2. Z chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe

członkostwo w partii politycznej.

3. Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego

o przynależności do stowarzyszeń krajowych działających poza Służbą Więzienną.

4. Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo

międzynarodowych wymaga zezwolenia Dyrektora Generalnego lub

upoważnionego przez niego przełożonego.

2016-09-20

©Telksinoe s. 85/137

Art. 164. 1. Funkcjonariusz podczas i w związku z wykonywaniem

obowiązków służbowych korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w ustawie

z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny dla funkcjonariuszy publicznych.

2. Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów obrony, jeżeli postępowanie

karne, wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe

popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych, zostanie

prawomocnie zakończone: orzeczeniem o umorzeniu postępowania wobec braku

ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa albo

wyrokiem uniewinniającym.

3. Koszty obrony zwraca się ze środków budżetu państwa na wniosek

funkcjonariusza, w wysokości faktycznie poniesionych kosztów, nie wyższej niż

stawka maksymalna wynagrodzenia jednego obrońcy, określona w przepisach

wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo

o adwokaturze.

Art. 165. Funkcjonariuszowi przysługują szczególne uprawnienia związane

z rodzicielstwem określone w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy,

z wyjątkiem art. 1867, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

Art. 166. Funkcjonariuszom uczestniczącym w szkoleniach, kursach,

kursokonferencjach, naradach i odprawach służbowych, organizowanych w ramach

szkolenia oraz doskonalenia zawodowego w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby

Więziennej, ośrodkach szkolenia Służby Więziennej i ośrodkach doskonalenia kadr

Służby Więziennej przysługuje bezpłatne zakwaterowanie.

Art. 167. (uchylony)

Art. 168. 1. Jeżeli funkcjonariusz, którego stosunek służbowy ustał, nie

spełnia warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty

inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia

1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono składki na

ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych składki za ten okres przewidziane na podstawie przepisów ustawy

2016-09-20

©Telksinoe s. 86/137

z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U.

z 2015 r. poz. 121, z późn. zm.9)).

2. Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze,

dodatki do uposażenia, nagrody roczne i uznaniowe oraz dodatkowe wynagrodzenie

wypłacane na podstawie art. 208, odpowiednio przeliczone zgodnie z art.

110 ustawy, o której mowa w ust. 1.

3. Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia

jedynie warunki do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie

składek następuje na wniosek funkcjonariusza.

4. Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek

określonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r.

poz. 748, 1240, 1302 i 1311).

5. Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie

ust. 4, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy,

o której mowa w ust. 1.

6. Przepisy ust. 1–5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał

w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo

spełnienia warunków do nabycia prawa do emerytury na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 97 ust. 3, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury przewidzianej

w przepisach, o których mowa w ust. 4.

7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych zwaloryzowanych

składek przekazuje się niezwłocznie po zawiadomieniu przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych o nabyciu przez funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej

w przepisach, o których mowa w ust. 4.

8. Kwota należnych zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

9. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy

przekazywania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa

9)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 689,

978, 1037, 1066, 1240, 1268, 1269, 1506, 1649, 1735, 1830, 1893 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 34.

2016-09-20

©Telksinoe s. 87/137

w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki organizacyjne do tego właściwe, mając na uwadze

konieczność zapewnienia prawidłowego i niezwłocznego wykonywania czynności

związanych z przekazywaniem tych składek.

Art. 169. 1. Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki,

przejawia inicjatywę w służbie i doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być

udzielane następujące wyróżnienia:

1) pochwała;

2) nagroda pieniężna lub rzeczowa;

3) krótkoterminowy urlop, nieprzekraczający 5 dni;

4) przyznanie odznaki, o której mowa w art. 36;

5) mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;

6) przedterminowe nadanie wyższego stopnia;

7) przedstawienie do odznaczenia państwowego.

2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania

wyróżnień oraz właściwość przełożonych w tych sprawach, uwzględniając

w szczególności sposób i formę dokonywania wyróżnień.

Rozdział 18

Mieszkania funkcjonariuszy

Art. 170. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu

mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej.

2. Członkom rodziny funkcjonariusza wymienionym w art. 176 przysługuje

prawo do zamieszkania w przydzielonym funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnym.

3. Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszowi

uwzględnia się jego stan rodzinny oraz stopień służbowy lub zajmowane

stanowisko.

4. Za miejscowość pobliską uważa się miejscowość, do której czas dojazdu

publicznymi środkami transportu przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie

z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji

(przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej

miejsca zamieszkania. Do czasu tego nie wlicza się dojazdu do i od stacji

2016-09-20

©Telksinoe s. 88/137

(przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz dojeżdża, oraz

miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

5. Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać kwaterę

tymczasową.

Art. 171. Prawo do lokalu mieszkalnego realizuje się przez:

1) przydział lokalu albo

2) przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, zwanej

dalej „pomocą finansową”.

Art. 172. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przydziela się decyzją

administracyjną lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 177, uwzględniając

następujące okoliczności:

1) brak lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub

w miejscowości pobliskiej;

2) przydatność do służby, kwalifikacje zawodowe oraz staż służby w Służbie

Więziennej;

3) przeniesienie z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, niebędącej

miejscowością pobliską;

4) zajmowanie kwatery tymczasowej w budynku jednostki organizacyjnej

przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie zamkniętym.

Art. 173. 1. Jednostkowa norma powierzchni mieszkalnej, zwana dalej

„normą”, wynosi od 7 m2 do 10 m2.

2. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługują następujące normy:

1) samotnemu – dwie normy;

2) posiadającemu rodzinę – po jednej normie dla funkcjonariusza i każdego

członka rodziny, o którym mowa w art. 176.

3. Normy dodatkowe przysługują:

1) funkcjonariuszowi posiadającemu stopień majora, podpułkownika,

pułkownika lub generała Służby Więziennej albo zajmującemu stanowisko

służbowe przysługujące tym oficerom – jedna norma;

2) Dyrektorowi Generalnemu oraz jego zastępcom – dwie normy.

2016-09-20

©Telksinoe s. 89/137

4. W razie zbiegu uprawnień do norm dodatkowych z tytułu służby obojga

małżonków w Służbie Więziennej uwzględnia się korzystniejsze normy dodatkowe

przysługujące tylko jednemu z nich.

Art. 174. 1. Funkcjonariuszowi przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni

mieszkalnej odpowiadającej liczbie przysługujących mu norm.

2. Powierzchnią mieszkalną jest powierzchnia pokoi.

3. Za lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej większej od przysługującej

zgodnie z normami uważa się lokal, w którym zwiększenie powierzchni

mieszkalnej przekracza połowę górnej granicy normy.

4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą Dyrektora

Generalnego, funkcjonariuszowi można przydzielić lokal mieszkalny, o którym

mowa w ust. 3.

5. Funkcjonariuszowi za jego pisemną zgodą lub na jego pisemny wniosek

może być przydzielony lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej mniejszej od

przysługującej mu zgodnie z normami.

6. Przydział lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 5, nie pozbawia

funkcjonariusza prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego o powierzchni

mieszkalnej odpowiadającej normom mu przysługującym.

Art. 175. 1. Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej

miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby zajmuje przydzielony

mu decyzją administracyjną lokal mieszkalny, może być przydzielony lokal

mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym miejscu pełnienia

służby, jeżeli:

1) zwolni zajmowany lokal mieszkalny w dotychczasowej miejscowości

pełnienia służby albo

2) zwróci przyznaną mu pomoc finansową, o której mowa w art. 184 ust. 1.

2. Funkcjonariusz przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości,

który nie zwolnił lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz

funkcjonariusz, który nie zwrócił pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2,

może otrzymać w nowym miejscu pełnienia służby kwaterę tymczasową.

2016-09-20

©Telksinoe s. 90/137

3. Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej

miejscowości otrzymuje zakwaterowanie. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze

środków jednostki organizacyjnej, do której funkcjonariusz został delegowany.

Art. 176. Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy

ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej lokalu mieszkalnego, są:

1) małżonek;

2) dzieci (własne, małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie

w ramach rodziny zastępczej) wspólnie zamieszkujące z funkcjonariuszem

i pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat życia;

3) rodzice funkcjonariusza lub jego małżonka wspólnie zamieszkujący

z funkcjonariuszem i pozostający na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze

względu na wiek albo inwalidztwo są niezdolni do wykonywania zatrudnienia.

Art. 177. 1. Na lokale mieszkalne lub kwatery tymczasowe dla

funkcjonariuszy przeznacza się lokale uzyskane w wyniku działalności

inwestycyjnej Służby Więziennej oraz pozostające i przekazane do dyspozycji

Służby Więziennej.

2. Przepisy ustawy nie naruszają wynikających z prawa własności uprawnień

do rozporządzania lokalem mieszkalnym właściciela innego niż Skarb Państwa.

Art. 178. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik

pieniężny z tytułu braku mieszkania, jeżeli:

1) on sam lub jego małżonek nie posiada w miejscowości pełnienia służby lub

miejscowości pobliskiej tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub domu;

2) funkcjonariuszowi lub jego małżonkowi nie przyznano pomocy finansowej,

o której mowa w art. 184 ust. 1.

2. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przeniesionemu z urzędu do pełnienia

służby w innej miejscowości przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa

w ust. 1, jeżeli w nowej miejscowości pełnienia służby:

1) nie przyznano mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego;

2) nie przydzielono mu lokalu mieszkalnego lub kwatery tymczasowej.

Art. 179. 1. Wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art.

178 ust. 1, wynosi 8 zł dziennie.

2016-09-20

©Telksinoe s. 91/137

2. Wysokość równoważnika pieniężnego, o której mowa w ust. 1, podlega

corocznej waloryzacji o ustalony w ustawie budżetowej na dany rok średnioroczny

wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. Podstawę waloryzacji

stanowi kwota równoważnika pieniężnego obowiązująca w roku poprzedzającym

rok, w którym waloryzacja następuje.

Art. 180. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

przełożonego o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienie do otrzymywania

równoważnika z tytułu braku mieszkania.

2. Równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania przysługuje w okresie

od dnia powstania uprawnienia do jego pobierania do dnia, w którym nastąpiła

utrata tego uprawnienia.

Art. 181. 1. W przypadku pobrania nienależnego równoważnika pieniężnego,

o którym mowa w art. 178 ust. 1, wydaje się decyzję o jego zwrocie.

2. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

wypłaty równoważnika, o którym mowa w art. 178 ust. 1, oraz sposób zwrotu

nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego, uwzględniając termin wypłaty

i zwrotu równoważnika oraz jednostki organizacyjne właściwe do jego wypłaty.

Art. 182. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje corocznie równoważnik

pieniężny za remont lokalu mieszkalnego lub domu, zajmowanego na podstawie

przysługującego mu lub jego małżonkowi tytułu prawnego.

2. W przypadku funkcjonariuszy będących małżonkami uprawnionymi do

równoważnika pieniężnego za remont albo do równoważnika z tytułu braku

mieszkania, świadczenie to przysługuje tylko jednemu z nich; nie dotyczy to

funkcjonariuszy przeniesionych z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości

niebędącej miejscowością pobliską.

3. Równoważnik pieniężny za remont nie przysługuje w razie zajmowania

części lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1.

4. Wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wynosi

339,79 zł.

5. Wysokość równoważnika pieniężnego, o której mowa w ust. 4, podlega

corocznej waloryzacji o ustalony w ustawie budżetowej na dany rok średnioroczny

2016-09-20

©Telksinoe s. 92/137

wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. Podstawę waloryzacji

stanowi kwota równoważnika pieniężnego obowiązująca w roku poprzedzającym

rok, w którym waloryzacja następuje.

6. W przypadku pobrania nienależnego równoważnika pieniężnego, o którym

mowa w ust. 1, wydaje się decyzję o jego zwrocie.

7. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

przyznawania i wypłaty równoważnika, o którym mowa w ust. 1, oraz sposób

zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego, uwzględniając wzór

wniosku o przyznanie równoważnika, termin wypłaty i zwrotu równoważnika,

a także jednostki organizacyjne właściwe do jego wypłaty.

Art. 183. (uchylony)

Art. 184. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej, który spełnia warunki do

przydziału lokalu mieszkalnego, a który lokalu tego nie otrzymał na podstawie

decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie

lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych

w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.

2. W razie zbiegu uprawnień do pomocy finansowej z tytułu służby obojga

małżonków świadczenie to przysługuje tylko jednemu z nich.

Art. 185. 1. Pomoc finansową przyznaje się funkcjonariuszowi w wysokości

25% wartości lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 50 m2.

2. Wartość lokalu mieszkalnego, na podstawie której oblicza się wysokość

pomocy finansowej, stanowi iloczyn 50 m2 powierzchni użytkowej lokalu

mieszkalnego i ceny metra kwadratowego powierzchni użytkowej budynku

mieszkalnego, publikowanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

służącej wyliczaniu premii gwarancyjnej od wkładów oszczędnościowych na

budownictwo mieszkaniowe dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek

mieszkaniowych.

3. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

postępowania w zakresie przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej,

2016-09-20

©Telksinoe s. 93/137

o której mowa w art. 184 ust. 1, uwzględniając rodzaje dokumentów wymaganych

przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz jednostki organizacyjne właściwe

do wypłaty pomocy finansowej, a także termin i miejsce zwrotu pomocy

finansowej.

Art. 186. 1. Pomoc finansowa podlega zwrotowi w przypadku zwolnienia

funkcjonariusza ze służby przed upływem 15 lat służby w Służbie Więziennej,

z wyjątkiem funkcjonariusza, który przed upływem tego okresu nabył prawo do

renty inwalidzkiej Służby Więziennej.

2. Do ustalenia kwoty pomocy finansowej podlegającej zwrotowi przyjmuje

się kwotę przyznanego świadczenia waloryzowanego corocznie o średnioroczny

wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, ustalony w ustawie

budżetowej, w przypadku gdy obowiązek zwrotu powstał w latach następujących

po roku przyznania pomocy finansowej.

3. Na pisemny wniosek funkcjonariusza zwrot pomocy finansowej może

nastąpić w ratach.

Art. 187. Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie

przydziela się funkcjonariuszowi:

1) w razie otrzymania pomocy finansowej, o której mowa w art. 184 ust. 1;

2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej lokal mieszkalny w spółdzielni mieszkaniowej albo dom

jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy albo lokal mieszkalny

stanowiący odrębną nieruchomość, odpowiadający co najmniej przysługującej

mu powierzchni mieszkalnej;

3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka lokalu mieszkalnego lub domu,

o którym mowa w pkt 2.

Art. 188. 1. Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa

w art. 177, wydaje się, jeżeli funkcjonariusz:

1) podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego

część;

2) używa lokalu mieszkalnego w sposób sprzeczny z umową najmu lub

niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do

2016-09-20

©Telksinoe s. 94/137

powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego

korzystania przez mieszkańców;

3) wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu,

czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali;

4) jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane

z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów

płatności, pomimo uprzedzenia na piśmie o zamiarze wydania decyzji

o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu

zapłaty zaległych i bieżących należności;

5) otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 184 ust. 1;

6) został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono

mu w tej lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny;

7) zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego;

8) został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe

z oskarżenia publicznego lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe,

popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone

w art. 258 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny lub wobec którego

orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

2. Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także:

1) jeżeli funkcjonariuszowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do

innego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 177; w takim przypadku

osobom tym przysługuje prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali;

2) w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 177,

przez funkcjonariusza lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu

prawnego.

3. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób

zamieszkałych w tym lokalu.

Art. 189. 1. Funkcjonariusz przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej

miejscowości, któremu przydzielono kwaterę tymczasową, ponosi koszty dostawy

do niej energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, odbioru ścieków, odpadów

2016-09-20

©Telksinoe s. 95/137

i nieczystości ciekłych oraz wydatki związane z korzystaniem z urządzeń radiowo-

-telewizyjnych, windy, telefonu, internetu i domofonu. Pozostałe koszty pokrywa

się ze środków jednostki organizacyjnej, do której funkcjonariusz został

przeniesiony.

2. Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej, któremu przydzielono kwaterę

tymczasową, uiszcza opłaty czynszowe oraz ponosi koszty dostawy mediów,

o których mowa w ust. 1.

Art. 190. Decyzję o opróżnieniu kwatery tymczasowej wydaje się

w przypadkach:

1) ustania stosunku służbowego funkcjonariusza albo przeniesienia go do służby

w innej miejscowości;

2) zakończenia okresu służby przygotowawczej;

3) o których mowa w art. 188 ust. 1 pkt 1–4, 7 i 8 oraz ust. 2.

Art. 191. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz

mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przydziału

i opróżniania lokali mieszkalnych i kwater tymczasowych, a także szczegółowe

warunki odpłatności za zajmowanie kwater tymczasowych, uwzględniając wzór

wniosku o przydział lokalu mieszkalnego i kwatery tymczasowej, a także rodzaj

dokumentu przyjęcia przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego lub kwatery

tymczasowej.

Art. 192. Decyzje w sprawach realizacji uprawnień funkcjonariusza

wynikających z przepisów niniejszego rozdziału wydają następujące organy:

1) Minister Sprawiedliwości w odniesieniu do Dyrektora Generalnego i jego

zastępców;

2) Dyrektor Generalny w odniesieniu do:

a) funkcjonariusza pełniącego służbę w Centralnym Zarządzie Służby

Więziennej,

b) dyrektora okręgowego i jego zastępców,

c) Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej albo komendanta

2016-09-20

©Telksinoe s. 96/137

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej, bezpośrednio mu

podległego i ich zastępców;

3) dyrektor okręgowy w odniesieniu do:

a) funkcjonariusza pełniącego służbę w okręgowym inspektoracie Służby

Więziennej,

b) dyrektora aresztu śledczego i dyrektora zakładu karnego położonego na

terenie działania okręgowego inspektoratu i jego zastępców,

c) komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej położonego

na terenie działania okręgowego inspektoratu i jego zastępców;

4) dyrektor aresztu śledczego, dyrektor zakładu karnego, Komendant

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej oraz komendant ośrodka

szkolenia Służby Więziennej i komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby

Więziennej w odniesieniu do funkcjonariusza pełniącego służbę w tych

jednostkach.

Rozdział 19

Świadczenia funkcjonariuszy

Art. 193. 1. Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia

pieniężne:

1) zasiłek na zagospodarowanie;

2) zwrot kosztów przejazdu;

3) nagrody roczne i uznaniowe oraz zapomogi;

4) nagrody jubileuszowe;

5) dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających

poza obowiązki służbowe;

6) ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby.

2. W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługuje

zasiłek pogrzebowy.

3. W razie śmierci funkcjonariusza w związku ze służbą przysługuje pomoc

finansowa na kształcenie dzieci.

4. Świadczenia pieniężne przyznaje kierownik jednostki organizacyjnej,

a w odniesieniu do wyższych stanowisk kierowniczych w Służbie Więziennej

odpowiedni przełożony, o którym mowa w art. 63 ust. 2.

2016-09-20

©Telksinoe s. 97/137

Art. 194. 1. Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe

przysługuje zasiłek na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w dniu

mianowania na stałe.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, którzy służbę w Służbie

Więziennej pełnią po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby,

w czasie której otrzymali taki zasiłek.

Art. 195. 1. Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny, o których mowa

w art. 216, przysługuje raz w roku zwrot kosztów przejazdu środkami publicznego

transportu zbiorowego do jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju

i z powrotem.

2. W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona

otrzymuje zryczałtowany równoważnik pieniężny.

3. Zwrotu kosztów przejazdu albo wypłaty zryczałtowanego równoważnika

pieniężnego dokonuje właściwa jednostka organizacyjna.

4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb oraz warunki zwrotu kosztów przejazdu i wypłaty zryczałtowanego

równoważnika pieniężnego oraz wzór wniosków, na podstawie których następować

będzie zwrot poniesionych kosztów lub wypłata tego równoważnika, uwzględniając

w szczególności rodzaj środka transportu i odległość, które stanowić mają podstawę

wyliczenia zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za przejazd.

Art. 195a. 1. Funkcjonariuszowi, który mieszka poza miejscowością pełnienia

służby, przysługuje ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby.

2. Wypłaty ryczałtu za dojazd do miejsca pełnienia służby dokonuje, na

wniosek funkcjonariusza, właściwa jednostka organizacyjna. W razie zaistnienia

okoliczności, o których mowa w ust. 4, funkcjonariusz składa ponowny wniosek

o wypłatę ryczałtu za dojazd do miejsca pełnienia służby.

3. Ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby wypłaca się uprawnionemu

funkcjonariuszowi na zasadach określonych w art. 62.

4. Zmiana miejsca zamieszkania funkcjonariusza wstrzymuje wypłatę ryczałtu

za dojazd do miejsca pełnienia służby. Funkcjonariusz jest obowiązany do składania

2016-09-20

©Telksinoe s. 98/137

kierownikowi jednostki organizacyjnej oświadczenia o każdej zmianie miejsca

zamieszkania.

5. Ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby nie przysługuje

funkcjonariuszowi, który otrzymuje zwrot kosztów przejazdu do miejsca pełnienia

służby i z powrotem na podstawie art. 73 ust. 3 pkt 6.

6. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

ryczałtu, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając odległość miejsca zamieszkania

od miejsca pełnienia służby, konieczność zachowania rocznego i maksymalnego

limitu wydatków, o których mowa w art. 272a ust. 1, oraz liczbę funkcjonariuszy

uprawnionych do ryczałtu.

Art. 196. 1. Funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku

kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia

otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

2. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli funkcjonariusz w danym roku

kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej

za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał:

1) z urlopu wypoczynkowego, urlopu wychowawczego, urlopu dodatkowego,

urlopu krótkoterminowego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego,

urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego;

2) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych, z przyczyn, o których

mowa w art. 185 § 2 lub art. 188 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks

pracy;

3) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się

dziecka funkcjonariusza, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art.

2982 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy;

4) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności

osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust.

1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

4. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując,

że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.

5. Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi, który z powodu:

2016-09-20

©Telksinoe s. 99/137

1) śmierci,

2) zaginięcia,

3) ustania stosunku służbowego, jeżeli w dniu ustania tego stosunku spełnia

warunki do nabycia prawa do emerytury

– pełnił w danym roku służbę przez część roku kalendarzowego, w wysokości

1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda

przysługuje.

6. Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 5, który pełnił w danym roku

kalendarzowym służbę przez okres krótszy od jednego miesiąca kalendarzowego,

nagroda roczna przysługuje w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia.

7. Funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających

w związku ze służbą poniósł śmierć albo którego stosunek służbowy wygasł na

podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby

w wysokości miesięcznego uposażenia, bez względu na okres służby pełnionej

w tym roku.

8. Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1, nie zalicza się uposażenia

otrzymywanego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych,

tymczasowego aresztowania lub wykonywania kary dyscyplinarnej, od dnia jej

prawomocnego wymierzenia do dnia zatarcia.

Art. 197. (uchylony)

Art. 198. 1. Do okresu służby, o którym mowa w art. 196 ust. 1, nie wlicza się

okresów:

1) korzystania z urlopu bezpłatnego;

2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które funkcjonariusz nie

zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 61;

3) zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania;

4) wykonywania kary dyscyplinarnej od dnia jej prawomocnego wymierzenia do

dnia zatarcia.

2. Przepisu ust. 1 pkt 3 i 4 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie

o przestępstwo, przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, w sprawie

o czyn pozostający w związku z aresztowaniem, zawieszeniem w czynnościach

służbowych lub postępowaniem dyscyplinarnym zostało umorzone prawomocnym

2016-09-20

©Telksinoe s. 100/137

orzeczeniem, bądź funkcjonariusz został uniewinniony na podstawie

prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu

dyscyplinarnym.

3. Umorzenie postępowania, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy

warunkowego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe ani umorzenia tego postępowania z powodu

przedawnienia lub amnestii.

Art. 199. Nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym:

1) skazano funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe z oskarżenia publicznego lub umyślnie popełnione przestępstwo

skarbowe;

2) wymierzono funkcjonariuszowi orzeczeniem karę dyscyplinarną wydalenia ze

służby;

3) wydano funkcjonariuszowi opinię służbową o:

a) niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych na zajmowanym

stanowisku, stwierdzonym w okresie służby stałej,

b) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej,

c) nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej.

Art. 200. W przypadkach określonych w art. 198 i art. 199 funkcjonariuszowi,

który w dniu ustania stosunku służbowego spełnia warunki do nabycia prawa do

emerytury lub renty inwalidzkiej, przyznaje się nagrodę roczną w wysokości

1/12 miesięcznego uposażenia.

Art. 201. Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych

4 miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda,

z tym że funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się nie

później niż w ostatnim dniu służby.

Art. 202. 1. Jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi wszczęto postępowanie karne

o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, umyślne przestępstwo

skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne w roku kalendarzowym, za który

nagroda jest przyznawana, ustalenie uprawnień do nagrody rocznej za ten rok

kalendarzowy oraz za lata następne następuje po zakończeniu tego postępowania.

2016-09-20

©Telksinoe s. 101/137

2. Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w terminie 30 dni od dnia

zakończenia postępowań, o których mowa w ust. 1.

Art. 203. Funkcjonariuszowi może być przyznana nagroda uznaniowa,

w szczególności za sumienne wykonywanie zadań służbowych, wykonywanie

zadań służbowych wymagających znacznego nakładu pracy, a także dokonanie

czynu świadczącego o odwadze funkcjonariusza.

Art. 204. 1. Funkcjonariuszowi, którego warunki bytowe uległy znacznemu

pogorszeniu, w szczególności w związku ze zdarzeniami losowymi, długotrwałą

chorobą własną lub członka rodziny, śmiercią członka rodziny, można przyznać

bezzwrotną zapomogę pieniężną.

2. Przy przyznawaniu zapomogi pieniężnej należy brać pod uwagę wszystkie

okoliczności mające wpływ na sytuację materialną funkcjonariusza i jego rodziny.

Art. 205. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia:

1) wysokość funduszu na nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi dla

funkcjonariuszy,

2) sposoby ustalania i warunki zwiększania jego wysokości dla poszczególnych

jednostek organizacyjnych,

3) tryb zwiększenia funduszu na nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi

o środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń, o którym mowa

w art. 60h,

4) tryb postępowania oraz właściwość przełożonych w zakresie przyznawania

i wypłaty nagród rocznych, uznaniowych i zapomóg

– mając na względzie celową i racjonalną politykę w zakresie dysponowania

środkami finansowymi.

Art. 206. Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:

1) po 20 latach służby – 75%,

2) po 25 latach służby – 100%,

3) po 30 latach służby – 150%,

4) po 35 latach służby – 200%,

5) po 40 latach służby – 300%

– miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2016-09-20

©Telksinoe s. 102/137

Art. 207. 1. Do okresu służby uprawniającego do nagrody jubileuszowej

wlicza się:

1) wszystkie zakończone okresy służby i pracy, wykonywanej w wymiarze nie

niższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy;

2) inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają zaliczeniu do

okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze;

3) okres studiów w szkole wyższej przewidziany programem nauczania

w łącznym wymiarze nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania

dyplomu ich ukończenia.

2. Jeżeli funkcjonariusz w dniu udokumentowania prawa do nagrody

jubileuszowej jest jednocześnie uprawniony do dwóch lub więcej nagród

jubileuszowych, wypłaca się tylko jedną nagrodę w wymiarze wyższym.

3. W razie nabycia prawa do nagrody wyższego stopnia w ciągu 12 miesięcy

od dnia nabycia prawa do nagrody danego stopnia funkcjonariuszowi wypłaca się

różnicę między kwotą nagrody wyższej a kwotą nagrody niższej.

4. W przypadku zwolnienia ze służby funkcjonariusza uprawnionego do

emerytury lub renty nagrodę jubileuszową wypłaca się w dniu ustania stosunku

służbowego, jeżeli w tym dniu brakuje mu do stażu jubileuszowego, od którego

zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, nie więcej niż 12 miesięcy.

5. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb obliczania

i wypłacania nagrody jubileuszowej, a także okresy służby, pracy i nauki

powodujące nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, sposób dokumentowania

tych okresów oraz termin wypłacania nagrody, uwzględniając zapewnienie

sprawności postępowania i zabezpieczenie praw funkcjonariuszy.

Art. 208. 1. Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza

obowiązki służbowe funkcjonariusz otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie.

2. Wynagrodzenie za dokonane przez funkcjonariuszy wynalazki,

udoskonalenia techniczne i usprawnienia określają odrębne przepisy.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje zadań

zleconych, za które funkcjonariusz otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie, wysokość

tego wynagrodzenia oraz tryb jego wypłacania, sposób obliczania wynagrodzenia

oraz termin jego wypłacania, mając na względzie charakter tych zadań.

2016-09-20

©Telksinoe s. 103/137

Art. 209. 1. W razie śmierci funkcjonariusza przysługuje zasiłek pogrzebowy

w wysokości:

1) 4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo

lub rodzice;

2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej

w pkt 1 – jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2. W razie pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków Służby

Więziennej pozostałej po funkcjonariuszu rodzinie przysługuje 50% zasiłku

pogrzebowego określonego w ust. 1 pkt 1.

Art. 210. 1. Koszty pogrzebu pokrywa się ze środków Służby Więziennej,

jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego

w związku ze służbą.

2. Dyrektor Generalny może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu

funkcjonariusza zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.

3. Koszty pogrzebu funkcjonariusza wypłaca jednostka organizacyjna,

w której funkcjonariusz pełnił służbę bezpośrednio przed śmiercią.

4. Koszty pogrzebu jednostka organizacyjna pokrywa do wysokości nie

wyższej niż sześciokrotność przeciętnego wynagrodzenia w kwartale

poprzedzającym datę pogrzebu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”.

5. Niezależnie od wysokości kosztów pogrzebu jednostka organizacyjna

dodatkowo pokrywa koszty związane z przewozem zwłok do miejscowości,

w której zmarły funkcjonariusz ma być pochowany.

6. Jeżeli rodzina funkcjonariusza zmarłego wskutek wypadku lub choroby

pozostających w związku ze służbą:

1) podjęła się zorganizowania pogrzebu we własnym zakresie – koszty pogrzebu

funkcjonariusza podlegają zwrotowi do wysokości kwoty, o której mowa

w ust. 4; przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio;

2) wybudowała nagrobek na własne zamówienie – koszty pogrzebu

funkcjonariusza podlegają w tej części zwrotowi do wysokości różnicy między

kwotą, o której mowa w ust. 4, a kwotą faktycznie wydatkowaną na pokrycie

2016-09-20

©Telksinoe s. 104/137

kosztów pogrzebu funkcjonariusza, zorganizowanego przez jednostkę

organizacyjną.

7. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki, terminy i tryb wypłaty kosztów pogrzebu oraz sposób ich

dokumentowania, uwzględniając rodzaje poniesionych wydatków mających wpływ

na to świadczenie.

Art. 211. 1. W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje

zasiłek pogrzebowy w wysokości 4000 zł.

2. W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust.

1 z uprawnieniami do zasiłku pogrzebowego przysługującymi na podstawie

odrębnych przepisów funkcjonariusz jest obowiązany w pierwszej kolejności

zrealizować uprawnienie do zasiłku wynikające z przepisów odrębnych.

Art. 212. 1. Zasiłek pogrzebowy z tytułu śmierci członka rodziny

funkcjonariusza przysługuje w razie śmierci:

1) małżonka;

2) dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych;

3) dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej;

4) dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli

rodzice nie żyją albo nie mogą im zapewnić utrzymania bądź zostali

pozbawieni lub ograniczeni w sprawowaniu władzy rodzicielskiej;

5) rodziców funkcjonariusza lub jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy

lub osób ich przysposabiających;

6) osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub

jego małżonek.

2. W przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego w związku

z pokryciem przez funkcjonariusza kosztów pogrzebu członka jego rodziny

będącego również funkcjonariuszem uprawnionemu przysługuje jeden zasiłek.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb wypłaty

zasiłku pogrzebowego oraz rodzaje dokumentów wymagane do jego wypłaty,

uwzględniając sprawność realizacji wypłaty.

Art. 213. 1. W przypadku funkcjonariusza, którego śmierć nastąpiła

w związku ze służbą, każdemu z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu

2016-09-20

©Telksinoe s. 105/137

jego śmierci spełniały warunki do uzyskania renty rodzinnej, Dyrektor Generalny

przyznaje pomoc finansową na kształcenie ze środków przeznaczonych na ten cel

w budżecie Służby Więziennej.

2. Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom szkół

publicznych i niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych dla młodzieży

i dla dorosłych oraz słuchaczom zakładów kształcenia nauczycieli i kolegiów

pracowników służb społecznych, oraz studentom szkół wyższych do czasu

ukończenia kształcenia, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25. roku życia.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb przyznawania pomocy, o której mowa w ust. 1, uwzględniając

wysokość pomocy w zależności od poziomu kształcenia i typu szkoły.

Art. 214. 1. Funkcjonariuszowi, który nabył prawo do urlopu

wypoczynkowego, oraz każdemu z członków jego rodziny przysługuje świadczenie

w postaci dopłaty do wypoczynku, w wysokości 35% najniższego uposażenia

zasadniczego w Służbie Więziennej, według stawek obowiązujących w dniu

wypłaty świadczenia.

2. W razie zbiegu uprawnień, o których mowa w ust. 1, z tytułu służby obojga

małżonków w Służbie Więziennej dopłata przysługuje tylko jednemu z nich.

Art. 215. 1. Funkcjonariusze i członkowie ich rodzin mają prawo do

korzystania z następujących świadczeń socjalnych:

1) pobytów wypoczynkowych organizowanych przez jednostki organizacyjne;

2) kolonii i obozów wypoczynkowych dla dzieci i młodzieży organizowanych

przez jednostki organizacyjne;

3) pobytów zagranicznych wymiennych organizowanych przez jednostki

organizacyjne;

4) zagranicznych kolonii i obozów wymiennych organizowanych przez jednostki

organizacyjne;

5) żywienia w stołówkach pracowniczych prowadzonych przez jednostki

organizacyjne;

6) działalności sportowej lub rekreacyjnej organizowanej przez jednostki

organizacyjne.

2016-09-20

©Telksinoe s. 106/137

2. Świadczenia socjalne mają charakter odpłatny, z wyjątkiem działalności

sportowej. Odpłatność powinna pokrywać koszty związane z organizacją danego

rodzaju świadczenia i nie obejmuje narzutów z tytułu zysku.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

przyznawania świadczeń socjalnych, z uwzględnieniem:

1) przełożonych uprawnionych do przyznawania świadczeń socjalnych;

2) dokumentów stanowiących podstawę przyjęcia i pobytu w jednostkach

organizacyjnych związanych z realizacją świadczeń socjalnych, o których

mowa w ust. 1 pkt 1–4 i 6;

3) właściwości i warunków służby oraz sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej

funkcjonariusza – w przypadku przyznawania świadczeń socjalnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4;

4) warunków pobytu wypoczynkowego oraz udziału w koloniach i obozach,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4;

5) sposobu określenia potrzeb w zakresie ilości miejsc do korzystania ze

świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1–5, oraz sposobu

prowadzenia ewidencji osób przebywających w jednostkach organizacyjnych

i wykorzystania przydzielonych miejsc;

6) przypadków ustalenia odszkodowania za utracone lub zniszczone mienie oraz

opłat z tytułu rezygnacji ze świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt

1–4, a także przyjazdu w innym terminie niż określony w skierowaniu albo

wcześniejszego wyjazdu z jednostki organizacyjnej;

7) przypadków korzystania z połowy porcji żywnościowej lub wyżywienia

w postaci suchego prowiantu;

8) sposobu i terminów ustalania wysokości opłat oraz przypadków pobierania

przedpłat;

9) terminów dokonywania opłat za pobyt lub wyżywienie w jednostkach

organizacyjnych korzystających ze świadczeń socjalnych, o których mowa

w ust. 1 pkt 1–5.

Art. 216. 1. Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do

świadczeń przewidzianych w art. 213–215 uważa się małżonka i dzieci.

2. Za dzieci uważa się pozostające na utrzymaniu dzieci własne, małżonka,

przysposobione, wzięte na wychowanie, które:

2016-09-20

©Telksinoe s. 107/137

1) nie ukończyły 18. roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły – 25 lat;

2) bez względu na wiek, stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej

egzystencji albo całkowicie niezdolne do pracy przed osiągnięciem wieku,

o którym mowa w pkt 1.

Rozdział 20

Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego

Art. 217. 1. Sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie

pisemnej.

2. Przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie

stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na

stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk

służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach

służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego,

ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne

czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz

realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień

i obowiązków funkcjonariuszy.

Art. 218. 1. Sprawy dotyczące:

1) zwolnienia ze służby,

2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,

4) zawieszenia w czynnościach służbowych

– rozstrzyga się w formie decyzji.

2. Od decyzji wymienionych w ust. 1 funkcjonariusz może, w terminie 14 dni,

wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.

3. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.

4. Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23).

5. Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi

do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia

2016-09-20

©Telksinoe s. 108/137

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.

poz. 270, z późn. zm.10)).

Art. 219. 1. Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące:

1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe,

2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do

dyspozycji,

3) nadawania stopni Służby Więziennej,

4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną

w kraju lub poza granicami państwa,

6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym

– rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego.

2. Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania

wygaśnięcia stosunku służbowego.

3. Rozkaz personalny jest wykonalny z dniem w nim określonym. Od rozkazu

personalnego odwołanie nie przysługuje.

Art. 220. Spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy

w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd

właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

Art. 221. 1. Uchylenie:

1) ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do

służby,

2) prawomocnego wyroku skazującego i wydanie w nowym postępowaniu

prawomocnego wyroku uniewinniającego,

3) prawomocnego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego

o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne

przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego lub umyślnie popełnione

przestępstwo skarbowe i wydanie w nowym postępowaniu prawomocnego

orzeczenia o umorzeniu tych postępowań,

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1101

i 1529, z 2014 r. poz. 183 i 543, z 2015 r. poz. 658, 1191, 1224, 1269 i 1311 oraz z 2016 r. poz.

394.

2016-09-20

©Telksinoe s. 109/137

4) prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze

służby, a także uchylenie lub stwierdzenie nieważności podstaw prawnych

ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej

– stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie ponownego nawiązania

stosunku służbowego. Do prowadzonego postępowania stosuje się odpowiednio art.

38 i art. 39.

2. W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych szczególnymi

okolicznościami sprawy, można odstąpić od przeprowadzenia postępowania

kwalifikacyjnego lub przeprowadzić je w ograniczonym zakresie.

3. Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza przełożony właściwy

do stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego albo zwolnienia ze służby

funkcjonariusza.

Art. 222. 1. Pozytywne zakończenie postępowania, o którym mowa w art.

221, stanowi podstawę do wydania aktu mianowania, o którym mowa w art. 42 ust.

8, na określone stanowisko służbowe co najmniej równorzędne w zakresie

uposażenia zasadniczego ze stanowiskiem zajmowanym przez funkcjonariusza

bezpośrednio przed ustaniem stosunku służbowego.

2. Ponowne nawiązanie stosunku służbowego następuje z dniem uchylenia

przez właściwy organ skutków ustania stosunku służbowego, o których mowa w art.

221. Prawo do uposażenia powstaje z dniem określonym w akcie mianowania.

3. W przypadku braku możliwości mianowania, o którym mowa w ust. 1,

funkcjonariusza mianuje się na stanowisko służbowe odpowiednio niższe,

z uwzględnieniem art. 72 ust. 1.

4. Mianowanie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe następuje za

jego zgodą. W przypadku niewyrażenia przez funkcjonariusza zgody zwalnia się go

ze służby.

5. W przypadku negatywnego zakończenia postępowania, o którym mowa

w art. 221, wydaje się decyzję o umorzeniu tego postępowania. Przepisy art.

218 stosuje się odpowiednio.

6. Decyzja ostateczna o umorzeniu postępowania w sprawie ponownego

nawiązania stosunku służbowego stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia

stosunku służbowego z dniem faktycznego zaprzestania pełnienia służby przez

funkcjonariusza.

2016-09-20

©Telksinoe s. 110/137

Art. 223. 1. Funkcjonariuszowi, z którym ponownie nawiązano stosunek

służbowy albo wobec którego umorzono postępowanie, o którym mowa w art. 221,

przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe

uposażeniu na stanowisku służbowym zajmowanym bezpośrednio przed ustaniem

stosunku służbowego, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za

1 miesiąc.

2. Jeśli w okresie pozostawania poza służbą funkcjonariusz otrzymywał

świadczenie emerytalno-rentowe, wypłacane na podstawie odrębnych przepisów,

lub świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 102 ust. 1, wypłaca się mu kwotę

stanowiącą różnicę pomiędzy należnym uposażeniem a wypłaconym świadczeniem

emerytalno-rentowym lub świadczeniem, o którym mowa w art. 102 ust. 1.

3. Okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenia określone

w ust. 1, traktuje się na równi ze służbą w zakresie wszystkich uprawnień

uzależnionych od stażu służby.

Art. 224. 1. W razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności ostatecznej

decyzji o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej z przyczyn innych niż

określone w art. 221 ust. 1 funkcjonariuszowi wypłaca się jedynie świadczenie

pieniężne, o którym mowa w art. 223 ust. 1, z uwzględnieniem ust. 2.

2. Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca się w terminie 14 dni od

dnia złożenia przez funkcjonariusza wniosku w tej sprawie wraz z dokumentem

potwierdzającym uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze

służby w Służbie Więziennej.

3. Przełożony, o którym mowa w art. 221 ust. 3, stwierdza, na podstawie

dokumentu, o którym mowa w ust. 2, wygaśnięcie stosunku służbowego z dniem

faktycznego zaprzestania pełnienia służby przez funkcjonariusza.

Art. 225. Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia

prawomocnego wyroku orzekającego środek karny pozbawienia praw publicznych

lub uchylenia prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, na karę pozbawienia

wolności, której wykonanie nie zostało warunkowo zawieszone.

2016-09-20

©Telksinoe s. 111/137

Art. 226. 1. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz

należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym

roszczenie stało się wymagalne.

2. Roszczenie z tytułu prawa do pierwszej należności mundurowej wydawanej

funkcjonariuszowi w naturze ulega przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia,

w którym roszczenie stało się wymagalne.

3. Przełożony właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić

przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione

wyjątkowymi okolicznościami.

4. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz

należności pieniężnych przerywa:

1) każda czynność przed przełożonym właściwym do rozpatrywania roszczeń,

podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia

roszczenia;

2) uznanie roszczenia.

Art. 227. W przypadku niewypłacenia uposażenia zasadniczego i dodatków

do uposażenia o charakterze stałym w terminie, o którym mowa w art. 62 ust. 2,

funkcjonariuszowi przysługuje prawo do otrzymania odsetek ustawowych za

opóźnienie, naliczanych za każdy dzień zwłoki.

Art. 228. 1. Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia

na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu

egzekucyjnym w administracji albo w innych przepisach szczególnych, jeżeli

dalsze przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2. Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie

zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, a także świadczenia związane

z ustaniem stosunku służbowego, określone w art. 99 i art. 102 ust. 1.

3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, przełożonych

właściwych do dokonywania potrąceń z uposażenia oraz tryb postępowania w tych

sprawach, z uwzględnieniem w szczególności podstaw do dokonania potrąceń

i sposobu postępowania z kwotami potrąconymi.

Art. 229. Potrąceń na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej

lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w innych przepisach

2016-09-20

©Telksinoe s. 112/137

szczególnych nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji lub przeniesienia.

Należności te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń

z innych tytułów.

Rozdział 21

Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy

Art. 230. 1. Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie

przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej

lub za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem.

2. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn funkcjonariusza popełniony

umyślnie lub nieumyślnie polegający na naruszeniu dobrego imienia służby lub na

przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających

z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych.

3. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

1) odmowa wykonania albo niewykonanie polecenia lub rozkazu przełożonego

bądź organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń

funkcjonariuszom;

2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób

nieprawidłowy;

3) niehumanitarne traktowanie, uwłaczające godności osób pozbawionych

wolności;

4) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień

określonych w przepisach prawa;

5) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli

wyrządziło to lub mogło wyrządzić szkodę służbie lub innej osobie;

6) postępowanie przełożonego przyczyniające się do rozluźnienia dyscypliny

służbowej;

7) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego

środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie

służby;

8) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;

2016-09-20

©Telksinoe s. 113/137

9) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego

wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi

lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa

powszechnego;

10) utrata dokumentu zawierającego informacje stanowiące tajemnicę państwową

lub służbową;

11) nadużycie zajmowanego stanowiska służbowego lub służby dla osiągnięcia

korzyści majątkowej lub osobistej;

12) samowolne oddalenie się funkcjonariusza z rejonu zakwaterowania, jeśli pełni

służbę w systemie skoszarowanym, a także nieusprawiedliwione opuszczenie

lub niestawienie się w miejscu pełnienia służby.

4. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie

znamiona przestępstwa, wykroczenia, przestępstwa skarbowego, wykroczenia

skarbowego podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od

odpowiedzialności karnej lub karnej skarbowej.

5. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej

wagi, wypełniającego jednocześnie znamiona wykroczenia lub wykroczenia

skarbowego, za które obwiniony został ukarany, przełożony dyscyplinarny może

odstąpić od wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć.

6. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej

wagi przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 231, może odstąpić od

wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego

udokumentowaną rozmowę dyscyplinującą.

Art. 231. 1. Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza jest odpowiedni

kierownik jednostki organizacyjnej, o którym mowa w art. 32. Tę samą władzę

dyscyplinarną posiada funkcjonariusz, któremu powierzono pełnienie obowiązków

na tym stanowisku.

2. Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza zajmującego wyższe

stanowisko kierownicze w jednostce organizacyjnej jest odpowiedni przełożony,

o którym mowa w art. 63 ust. 2.

3. Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza delegowanego do

czasowego pełnienia służby albo którego delegowano na szkolenie wstępne,

zawodowe, specjalistyczne lub kurs doskonalenia zawodowego w Centralnym

2016-09-20

©Telksinoe s. 114/137

Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej lub

ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej jest przełożony dyscyplinarny

w miejscu czasowego pełnienia służby, odbywania szkolenia lub doskonalenia

zawodowego, z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych w art. 232 pkt

3–7, które wymierza odpowiednio przełożony, o którym mowa w ust. 1 i 2.

4. W przypadku przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej

jednostce organizacyjnej i związanej z tym zmiany przełożonego dyscyplinarnego

postępowanie dyscyplinarne wszczęte wobec funkcjonariusza przejmuje i orzeka

w pierwszej instancji nowy przełożony dyscyplinarny.

5. Funkcjonariusz oddelegowany do pełnienia zadań służbowych poza Służbą

Więzienną podlega władzy dyscyplinarnej przełożonego, o którym mowa w ust. 1

i 2.

6. Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich

zastępców lub innych funkcjonariuszy z kierowanej przez niego jednostki

organizacyjnej do załatwiania spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym

zakresie.

7. Wątpliwości w zakresie ustalenia właściwości przełożonego w sprawach

dyscyplinarnych rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny w drodze

postanowienia.

8. Wyższym przełożonym dyscyplinarnym w postępowaniu dyscyplinarnym

prowadzonym przeciwko:

1) Dyrektorowi Generalnemu, zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektorowi

okręgowemu, Komendantowi Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby

Więziennej, komendantowi ośrodka szkolenia Służby Więziennej

i komendantowi ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio

podległego Dyrektorowi Generalnemu oraz funkcjonariuszom Centralnego

Zarządu Służby Więziennej – jest Minister Sprawiedliwości;

2) zastępcy dyrektora okręgowego, dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu

śledczego, zastępcy Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby

Więziennej, zastępcy komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej,

zastępcy komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej

bezpośrednio podległego Dyrektorowi Generalnemu oraz funkcjonariuszom

okręgowego inspektoratu Służby Więziennej – jest Dyrektor Generalny;

2016-09-20

©Telksinoe s. 115/137

3) zastępcy dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego, zastępcy

komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz

funkcjonariuszom tych jednostek – jest dyrektor okręgowy.

Art. 232. Karami dyscyplinarnymi są:

1) nagana;

2) ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym;

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby w Służbie Więziennej;

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5) obniżenie stopnia;

6) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe wraz z obniżeniem stopnia;

7) wydalenie ze służby.

Art. 233. Kara nagany polega na wytknięciu ukaranemu przez przełożonego

dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.

Art. 234. 1. Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym

stanowisku służbowym polega na przeprowadzeniu rozmowy dyscyplinującej

i wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli

ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe

stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą

dyscyplinarną.

2. Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby w Służbie Więziennej

polega na przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaściwego postępowania

i ostrzeżeniu, że za ponowne popełnienie czynu ukarany może zostać wydalony ze

służby.

Art. 235. 1. Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na

zwolnieniu z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowaniu na

stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego.

2. Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

funkcjonariusza nie można mianować na wyższe stanowisko służbowe.

Art. 236. Kara obniżenia stopnia polega na wydaniu rozkazu personalnego

o utracie posiadanego stopnia i nadaniu stopnia bezpośrednio niższego.

2016-09-20

©Telksinoe s. 116/137

Art. 237. 1. Kara wydalenia ze służby polega na stwierdzeniu wygaśnięcia

stosunku służbowego.

2. Karę wydalenia ze służby oficerowi wymierza Dyrektor Generalny.

Art. 238. 1. Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć

tylko jedną karę dyscyplinarną.

2. Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną

karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą, mając na uwadze względy

wychowawcze lub prewencyjne wymierzonej kary.

Art. 239. 1. Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego

przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna

uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki,

w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym

obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem

przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg

służby.

2. Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:

1) działanie z pobudek i motywów zasługujących na szczególne potępienie albo

w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka;

2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed

zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;

3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie

realizacji zadań Służby Więziennej lub naruszenie dobrego imienia Służby

Więziennej;

4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3. Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:

1) nieumyślność jego popełnienia;

2) podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków;

3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności

zawodowych;

2016-09-20

©Telksinoe s. 117/137

4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu

przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania

dyscyplinarnego.

4. Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust.

1–3, wyłącznie w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.

Art. 240. 1. Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione

przypuszczenie popełnienia przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego:

1) wszczyna postępowanie dyscyplinarne:

a) z własnej inicjatywy,

b) na wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza,

c) na polecenie wyższego przełożonego,

d) na żądanie sądu lub prokuratora;

2) może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

2. Wyższy przełożony dyscyplinarny może wszcząć lub przejąć do

prowadzenia postępowanie dyscyplinarne przed wydaniem orzeczenia, jeżeli w jego

ocenie jest to konieczne z uwagi na charakter sprawy.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d oraz pkt 2, przełożony

dyscyplinarny zawiadamia odpowiednio sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania,

przesyłając odpis wydanego orzeczenia lub postanowienia. Materiały przekazane

przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego włącza się do akt postępowania

dyscyplinarnego.

4. Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej, tożsamości sprawcy albo charakter

sprawy jest skomplikowany i złożony, przed wszczęciem postępowania

dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności

wyjaśniających. Czynności te należy ukończyć w terminie 30 dni.

5. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Funkcjonariusza, co do którego

wydano postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za

obwinionego.

6. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera:

1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2016-09-20

©Telksinoe s. 118/137

2) datę wydania postanowienia;

3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego

kwalifikacją prawną;

5) uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;

6) oznaczenie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;

7) podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego;

8) pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku

postępowania dyscyplinarnego.

Art. 241. 1. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte

umarza:

1) jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia

dyscyplinarnego;

2) po upływie terminów określonych w ust. 3–5;

3) w razie śmierci funkcjonariusza;

4) jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub

toczy się postępowanie dyscyplinarne;

5) gdy ze względu na wagę przewinienia okaże się wystarczające zastosowanie

środków dyscyplinujących w postaci:

a) przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej,

b) zobowiązania obwinionego do przeproszenia pokrzywdzonego,

c) zobowiązania obwinionego do naprawienia wyrządzonej szkody;

6) gdy zachodzi inna okoliczność wyłączająca postępowanie.

2. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz

orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego doręcza się

pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony

może wnieść zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie

7 dni od dnia ich doręczenia. Art. 240 ust. 1 pkt 1 lit. c stosuje się.

3. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia

powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu

przewinienia dyscyplinarnego.

2016-09-20

©Telksinoe s. 119/137

4. Kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania

dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.

5. Jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie

znamiona przestępstwa, wykroczenia, przestępstwa skarbowego lub wykroczenia

skarbowego, upływ terminu, o którym mowa w ust. 4, nie może nastąpić wcześniej

niż upływ terminów przedawnienia karalności tych przestępstw lub wykroczeń.

Art. 242. 1. Jeżeli wina funkcjonariusza i okoliczności czynu nie budzą

wątpliwości i nie zachodzi potrzeba wymierzenia jednej z kar, o których mowa

w art. 232 pkt 3–7, po wysłuchaniu obwinionego i złożeniu przez niego wyjaśnień

na piśmie oraz uzyskaniu jego pisemnej zgody na dobrowolne poddanie się karze

dyscyplinarnej bez przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego sporządza się

protokół z powyższych czynności i wydaje się orzeczenie o wymierzeniu kary

dyscyplinarnej.

2. Na orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, zażalenie nie przysługuje.

Art. 243. 1. Postępowanie dyscyplinarne prowadzi rzecznik dyscyplinarny.

2. Przełożony dyscyplinarny wyznacza rzeczników dyscyplinarnych na okres

4 lat spośród funkcjonariuszy w służbie stałej. Funkcjonariusz może być

wyznaczany ponownie do pełnienia funkcji rzecznika dyscyplinarnego.

3. Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego

wyznacza rzecznika dyscyplinarnego w stopniu co najmniej:

1) młodszego chorążego, jeżeli postępowanie ma dotyczyć funkcjonariusza

posiadającego stopień w korpusie szeregowych, podoficerów lub chorążych;

2) podporucznika, jeżeli postępowanie ma dotyczyć funkcjonariusza

posiadającego stopień oficerski do stopnia kapitana;

3) kapitana, jeżeli postępowanie ma dotyczyć funkcjonariusza posiadającego

stopień majora lub wyższy.

4. Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego

może wyznaczyć zespół złożony co najmniej z dwóch rzeczników dyscyplinarnych,

w szczególności jeżeli jest to uzasadnione złożonym i skomplikowanym

charakterem sprawy lub wagą popełnionego przewinienia.

2016-09-20

©Telksinoe s. 120/137

Art. 244. 1. Przełożony dyscyplinarny odwołuje rzecznika dyscyplinarnego

w przypadkach:

1) zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby

w Służbie Więziennej;

2) prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną;

3) przeniesienia go do innej jednostki organizacyjnej niepodlegającej

bezpośrednio przełożonemu dyscyplinarnemu.

2. Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą przełożonego dyscyplinarnego, może

skorzystać z pomocy innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu

czynności dowodowych.

3. Przełożony dyscyplinarny zawiesza rzecznika dyscyplinarnego

w sprawowaniu jego funkcji w przypadku wszczęcia przeciwko niemu

postępowania dyscyplinarnego lub karnego.

Art. 245. 1. Wyższy przełożony dyscyplinarny, przełożony dyscyplinarny lub

rzecznik dyscyplinarny podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym, jeżeli:

1) sprawa dotyczy go bezpośrednio;

2) jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez

niego pokrzywdzonej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 555, z późn. zm.11));

3) był świadkiem czynu;

4) istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną

wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

2. Wyższego przełożonego dyscyplinarnego, przełożonego dyscyplinarnego

i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn.

11)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. poz. 931, z 2000 r. poz. 580,

717, 852 i 1027, z 2001 r. poz. 1071 i 1149, z 2002 r. poz. 676, z 2003 r. poz. 155, 1061 i 1188,

z 2004 r. poz. 514, 626, 889, 2405 i 2641, z 2005 r. poz. 70, 461, 680, 821, 1181, 1203, 1363,

1416 i 1479, z 2006 r. poz. 118, 467, 659, 708, 711, 1009, 1013, 1192, 1647 i 1648, z 2007 r.

poz. 116, 432, 539, 589, 664, 766, 849 i 903, z 2008 r. poz. 162, 648, 686, 802, 1133, 1308, 1344,

1485, 1571 i 1651, z 2009 r. poz. 39, 104, 171, 585, 716, 1051, 1178, 1323, 1375, 1474 i 1589, z

2010 r. poz. 46, 626, 669, 826, 842, 1228 i 1307, z 2011 r. poz. 245, 246, 273, 654, 678, 829,

1135, 1280, 1430, 1431, 1438 i 1645, z 2012 r. poz. 886, 1091, 1101, 1327, 1426, 1447 i 1529, z

2013 r. poz. 480, 765, 849, 1247, 1262, 1282 i 1650, z 2014 r. poz. 85, 384, 694, 1375 i 1556, z

2015 r. poz. 21, 290, 396, 1185, 1186, 1334, 1788, 1855 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 178 i 437.

2016-09-20

©Telksinoe s. 121/137

3. O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym wyższy przełożony dyscyplinarny, przełożony dyscyplinarny

i rzecznik dyscyplinarny zawiadamiają niezwłocznie odpowiednio wyższego

przełożonego dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego.

4. Wyłączenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego, przełożonego

dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego obrońcy,

jeżeli został ustanowiony.

5. Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub

o odmowie wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym.

6. Wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub

o odmowie wyłączenia odpowiednio wyższego przełożonego lub przełożonego

dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

Art. 246. 1. W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od

udziału w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 245 ust. 1

i 2 postępowanie dyscyplinarne przejmuje wyższy przełożony dyscyplinarny albo

wyznacza przełożonego dyscyplinarnego z równorzędnej jednostki organizacyjnej.

2. W przypadku wyłączenia Dyrektora Generalnego od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 245 ust. 1 i 2 postępowanie

dyscyplinarne przejmuje jeden z jego zastępców.

3. W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 245 ust. 1 i 2 postępowanie

dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.

4. Do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia

o wyłączeniu rzecznik dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące

zwłoki.

Art. 247. 1. Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje

czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, w szczególności przesłuchuje

świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia i dokonuje oględzin.

Z czynności tych rzecznik dyscyplinarny sporządza protokoły. Rzecznik

dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań.

2016-09-20

©Telksinoe s. 122/137

2. Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli

przepis szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik

dyscyplinarny uzna to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć

się do sporządzenia notatki urzędowej.

3. Protokół powinien zawierać:

1) oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub

przy niej obecnych oraz charakteru ich uczestnictwa;

2) opis przebiegu czynności;

3) w miarę potrzeby:

a) stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

b) oświadczenia i wnioski uczestników czynności,

c) pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.

4. Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia

określonych okoliczności przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika jednostki

organizacyjnej zapisuje się w protokole z możliwą dokładnością, a osoby biorące

udział w czynności mają prawo żądać zapisania w protokole z pełną dokładnością

wszystkiego, co dotyczy ich praw i interesów.

5. Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół,

a także osoby przy niej obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu podpisują

każdą jego stronę. Odmowę zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub

brak podpisu którejkolwiek osoby należy opisać w protokole.

6. Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli

ich wydanie nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

7. Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, powinno zawierać:

1) oznaczenie wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub

przełożonego dyscyplinarnego;

2) datę wydania postanowienia;

3) podstawę prawną wydania postanowienia;

4) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

5) rozstrzygnięcie;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne;

7) pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;

2016-09-20

©Telksinoe s. 123/137

8) podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.

8. W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza

miejscowością, w której toczy się postępowanie dyscyplinarne, przełożony

dyscyplinarny może zwrócić się o jej przeprowadzenie do kierownika jednostki

organizacyjnej właściwego według miejsca, w którym czynność ma być dokonana.

9. Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był

przedmiotem innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego,

przełożony dyscyplinarny może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie

akt tego postępowania w całości lub w części. Za zgodą tego organu potrzebne

odpisy lub wyciągi z udostępnionych akt włącza się do akt postępowania

dyscyplinarnego.

10. Jeżeli materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje

postanowienie o zmianie zarzutów.

11. Jeżeli w trakcie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego

funkcjonariusz popełni kolejne przewinienie, prowadzi się jedno postępowanie.

Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio.

Art. 248. 1. W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do:

1) odmowy składania wyjaśnień;

2) zgłaszania wniosków dowodowych;

3) przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich

notatek, z zastrzeżeniem ust. 2;

4) ustanowienia obrońcy, którym może być adwokat, radca prawny lub wskazany

przez obwinionego funkcjonariusz, który wyraził zgodę na reprezentowanie

obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego i postępowania

odwoławczego;

5) wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia

wydane w toku postępowania przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie

7 dni od dnia doręczenia i w przypadkach wskazanych w ustawie; na

postanowienia wydane przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie

przysługuje do wyższego przełożonego dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem art.

253 ust. 8.

2016-09-20

©Telksinoe s. 124/137

2. Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić

udostępnienia akt, jeżeli sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego.

Na postanowienie przysługuje zażalenie.

3. Ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu

dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia,

jeżeli nie zawiera ograniczeń. O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego

do działania w postępowaniu dyscyplinarnym lub o jego cofnięciu obwiniony

niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.

4. Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego.

Może on zrezygnować z reprezentowania obwinionego w toku postępowania

dyscyplinarnego, zawiadamiając o tym obwinionego oraz rzecznika

dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy, jednak nie dłużej niż

przez 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany

podejmować niezbędne czynności.

5. Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego

działania w nim obwinionego.

6. Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku

postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli

został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych

terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do

złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, dla każdego z nich

z osobna.

7. Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi

dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku albo odmawia,

w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku, jeżeli:

1) okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia

sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

2) dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się go

przeprowadzić;

3) przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne.

8. Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego

przysługuje zażalenie.

2016-09-20

©Telksinoe s. 125/137

9. Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie oraz

nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie

wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego.

Art. 249. 1. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani

badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na

niekorzyść obwinionego.

2. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie

udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć

wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Art. 250. 1. Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny

być zakończone w terminie miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Wyższy

przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin

prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.

2. Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne

z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie

postępowania. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego

przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli

postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek pokrzywdzonego,

zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.

3. Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego

postępowania dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 2.

Art. 251. 1. Rzecznik dyscyplinarny po przeprowadzeniu czynności

dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności

sprawy, zawiadamia obwinionego i jego obrońcę o możliwości zapoznania się

z aktami postępowania dyscyplinarnego w terminie 5 dni od dnia otrzymania

zawiadomienia.

2. Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza

się protokół.

3. Niezapoznanie się z aktami postępowania dyscyplinarnego lub odmowa

zapoznania się z nimi albo złożenia podpisu stwierdzającego tę okoliczność nie

wstrzymuje postępowania. Rzecznik dyscyplinarny dokonuje wzmianki o odmowie

w aktach postępowania.

2016-09-20

©Telksinoe s. 126/137

4. Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami

postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane

przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie o odmowie uzupełnienia akt

postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia zażalenia.

5. Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się

z uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich

uzupełnienie w zakresie wynikającym z przeprowadzonych czynności

dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.

6. Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami

postępowania dyscyplinarnego, wydaje postanowienie o zakończeniu czynności

dowodowych oraz sporządza sprawozdanie, które:

1) wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który

wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;

2) wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne,

z opisem stanu faktycznego i prawnego, ustalonym na podstawie zebranych

dowodów;

3) przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, stwierdzenia winy, odstąpienia

od ukarania lub wymierzenia kary albo umorzenia postępowania.

Art. 252. 1. Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym

materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o:

1) uniewinnieniu albo

2) odstąpieniu od ukarania, albo

3) ukaraniu, albo

4) umorzeniu postępowania.

2. Orzeczenie powinno zawierać:

1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2) datę wydania orzeczenia;

3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz

z kwalifikacją prawną;

5) rozstrzygnięcie;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7) pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

2016-09-20

©Telksinoe s. 127/137

8) podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego

dyscyplinarnego, oraz pieczęć jednostki organizacyjnej.

3. Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art.

251 ust. 6, oraz przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do

uzupełnienia w przypadku stwierdzenia, że nie zostały wyjaśnione wszystkie

okoliczności sprawy.

4. Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne

w przypadkach, o których mowa w art. 241 ust. 1.

5. Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy

lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny,

a właściwości i warunki osobiste funkcjonariusza oraz dotychczasowy przebieg

służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on

przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

6. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem powinno być

sporządzone na piśmie w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia

o zakończeniu czynności dowodowych.

7. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie

obwinionemu.

8. Jeżeli przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 231 ust. 1, uzna, że

należy wymierzyć karę dyscyplinarną, do której wymierzenia nie jest właściwy,

wniosek w tej sprawie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego przesyła

przełożonemu dyscyplinarnemu właściwemu do wymierzenia tej kary.

9. W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby przełożony

dyscyplinarny, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wysłuchuje

obwinionego w obecności rzecznika dyscyplinarnego. W wysłuchaniu obwinionego

może uczestniczyć obrońca. O terminie wysłuchania należy zawiadomić właściwy

zarząd związku zawodowego funkcjonariuszy. Przedstawiciel zarządu może

uczestniczyć w wysłuchaniu, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody.

10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku:

1) tymczasowego aresztowania obwinionego;

2) odmowy obwinionego stawienia się w celu wysłuchania lub

nieusprawiedliwionej nieobecności w wyznaczonym terminie wysłuchania;

2016-09-20

©Telksinoe s. 128/137

3) zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się

w celu wysłuchania w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia

o zakończeniu czynności dowodowych.

Art. 253. 1. Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne, z zastrzeżeniem

art. 242. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje

odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia; odwołanie może zostać

wycofane.

2. Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za

pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

3. Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze

postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną

albo jest niedopuszczalne. Przepis art. 263 stosuje się odpowiednio.

4. Jeżeli niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 1, nastąpiło

z przyczyn od obwinionego niezależnych, obwiniony w terminie 7 dni od daty

ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając

jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana.

5. W kwestii przywrócenia terminu orzeka postanowieniem wyższy

przełożony, przed którym należało dokonać czynności.

6. Na odmowę przywrócenia terminu przysługuje zażalenie.

7. Wniosek o przywrócenie terminu nie wstrzymuje wykonania orzeczenia,

jednakże przełożony dyscyplinarny, do którego wniosek złożono, lub wyższy

przełożony dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, wstrzymać wykonanie

orzeczenia; odmowa wstrzymania nie wymaga uzasadnienia.

8. Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał Minister

Sprawiedliwości, odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony może jednak

w terminie, o którym mowa w ust. 1, zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości

z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się

odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.

Art. 254. 1. W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na

podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli

jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony

dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi

2016-09-20

©Telksinoe s. 129/137

dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie

czynności dowodowych, określając ich zakres.

2. Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których

mowa w ust. 1, rzecznik dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni

od dnia zapoznania się z tymi materiałami obwiniony ma prawo zgłoszenia

wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu, o którym mowa w ust. 1, uwag

dotyczących przeprowadzonych czynności dowodowych. Przepisy art. 251 ust. 1–

3 stosuje się odpowiednio.

Art. 255. 1. Wyższy przełożony dyscyplinarny w terminie 7 dni od dnia

wniesienia odwołania powołuje komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia,

zwaną dalej „komisją”.

2. Komisja składa się z trzech oficerów w służbie stałej, z których dwóch

wyznacza wyższy przełożony dyscyplinarny, a jednego – właściwy zarząd

okręgowy związku zawodowego funkcjonariuszy.

3. O wyznaczeniu przedstawiciela związku zawodowego funkcjonariuszy do

składu komisji przewodniczący zarządu okręgowego związku zawodowego

funkcjonariuszy zawiadamia wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie

7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o powołaniu takiej komisji. W przypadku

niewyznaczenia przedstawiciela związku zawodowego funkcjonariuszy, trzeciego

członka komisji wyznacza wyższy przełożony dyscyplinarny.

4. Wyższy przełożony dyscyplinarny wyznacza przewodniczącego spośród

członków komisji.

5. Przepisy art. 245 ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do członków komisji.

6. Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego

obrońcę.

7. Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika

dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania

sprawy.

8. Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego

o uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 254 ust. 1.

Art. 256. 1. Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie

wraz z wnioskiem dotyczącym sposobu załatwienia odwołania.

2016-09-20

©Telksinoe s. 130/137

2. Komisja przedstawia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu

sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.

3. Rozpatrzenie odwołania przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego

powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia otrzymania sprawozdania, o którym

mowa w ust. 1.

4. Wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie:

1) utrzymać w mocy albo

2) uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego,

odstąpić od ukarania, bądź wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie

– umorzyć postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo

3) uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez

przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga

przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części.

5. Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.

6. W postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny nie

może wymierzyć surowszej kary dyscyplinarnej w przypadku wniesienia odwołania

przez obwinionego.

Art. 257. Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne:

1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie

wniesiono;

2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

Art. 258. 1. Przełożony, po uprawomocnieniu się orzeczenia, niezwłocznie

wykonuje orzeczoną karę. Przepis art. 237 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu włącza

się do akt osobowych funkcjonariusza.

Art. 259. 1. W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do

postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia

6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego w zakresie dotyczącym wezwań,

terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar

porządkowych.

2. O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby

pozostającej z obwinionym w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga

2016-09-20

©Telksinoe s. 131/137

rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę zwolnienia od złożenia zeznania lub

odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia

postanowienia.

Art. 260. 1. Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2. Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie:

1) 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany;

2) 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia

o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym lub do

służby w Służbie Więziennej;

3) 18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na

niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia, wyznaczenia na niższe

stanowisko służbowe wraz z obniżeniem stopnia.

3. W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej,

przełożony dyscyplinarny może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu

określonego w ust. 2, jednak nie wcześniej niż przed upływem:

1) 3 miesięcy od dnia orzeczenia kary nagany;

2) 6 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności na

zajmowanym stanowisku służbowym lub kary ostrzeżenia o niepełnej

przydatności do służby w Służbie Więziennej;

3) 12 miesięcy od dnia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe.

4. Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia

w wykonywaniu zadań służbowych przełożony dyscyplinarny może w każdym

czasie zatrzeć karę dyscyplinarną.

5. Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary

dyscyplinarnej, okres wymagany do zatarcia nowej kary dyscyplinarnej biegnie od

dnia zatarcia poprzedniej kary.

6. W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary

dyscyplinarnej zatarcie kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary

surowszej.

7. Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych

funkcjonariusza orzeczenia o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania

2016-09-20

©Telksinoe s. 132/137

usuwa się z akt osobowych po upływie 6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia

się.

8. Przełożony dyscyplinarny prowadzi rejestr wymierzonych kar

dyscyplinarnych.

Art. 261. 1. Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym

orzeczeniem wznawia się, jeżeli:

1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności,

okazały się fałszywe;

2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku

postępowania dyscyplinarnego;

3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to

mieć wpływ na treść orzeczenia;

4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inne rozstrzygnięcie, które zostało

następnie uchylone lub zmienione;

5) w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ

zmianie przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia

dyscyplinarnego;

6) potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego

działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez

Rzeczpospolitą Polską.

2. Postępowanie dyscyplinarne wznawia się z urzędu lub na wniosek

ukaranego. W przypadku jego śmierci postępowanie wznawia się na wniosek

członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, wniosek o wznowienie

składa się w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego albo rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na

mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.

4. Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść ukaranego po

ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

5. Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia.

2016-09-20

©Telksinoe s. 133/137

6. O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się

ukaranego albo, w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty

rodzinnej.

7. Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do

przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji,

w terminie 30 dni od dnia, w którym ukarany dowiedział się o okoliczności

stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

8. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego

dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 7, o wznowieniu rozstrzyga wyższy

przełożony dyscyplinarny.

9. Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego

ukaranemu oraz członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym

mowa w ust. 2, służy zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego

w terminie 7 dni od dnia doręczenia; na postanowienie wydane przez Ministra

Sprawiedliwości przysługuje w takim samym terminie wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

Art. 262. 1. Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się

czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu,

stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje się orzeczenie:

1) uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie

ukaranego lub umorzenie postępowania dyscyplinarnego albo

2) zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę

dyscyplinarną, albo

3) odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

2. Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary

dyscyplinarnej nie może nastąpić po ustaniu karalności przewinienia

dyscyplinarnego.

3. Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy,

gdy wznowienie następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do

popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.

4. Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę

łagodniejszą, ulegają uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w razie wymierzenia

kary surowszej jej wykonanie rozpoczyna się od dnia wymierzenia.

2016-09-20

©Telksinoe s. 134/137

5. Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania

dyscyplinarnego służy ukaranemu, a w przypadku jego śmierci – członkowi rodziny

uprawnionemu do renty rodzinnej, odwołanie lub zażalenie do wyższego

przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia; na

postanowienie wydane przez Ministra Sprawiedliwości przysługuje w takim samym

terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

6. Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania

liczy się od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na

poczet okresu zatarcia nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od

uprawomocnienia się orzeczenia kary dotychczasowej.

Art. 263. Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie

dyscyplinarne funkcjonariuszowi przysługuje prawo wniesienia odwołania do

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu pracy,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia lub postanowienia wraz

z uzasadnieniem.

Art. 264. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem

dyscyplinarnym w stosunku do funkcjonariuszy, w tym obieg dokumentów

związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie błędów pisarskich

i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory postanowień

i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając na

względzie sprawność prowadzonego postępowania.

Rozdział 22

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 265. 1. Osoba powołana na stanowisko Dyrektora Generalnego oraz

mianowana na stanowisko zastępcy Dyrektora Generalnego, a także funkcjonariusz

mianowany na stanowisko dyrektora okręgowego, zastępcy dyrektora okręgowego,

dyrektora zakładu karnego lub dyrektora aresztu śledczego, zastępcy dyrektora

zakładu karnego lub zastępcy dyrektora aresztu śledczego, Komendanta

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia

Służby Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej

oraz zastępcy Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

2016-09-20

©Telksinoe s. 135/137

zastępcy komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i zastępcy komendanta

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej na podstawie przepisów ustawy,

o której mowa w art. 273, wykonuje swoje obowiązki lub pełni służbę na dotychczas

zajmowanym stanowisku służbowym przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2. Jeżeli w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie powołany odpowiednio na

stanowisko Dyrektora Generalnego, zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektora

okręgowego, zastępcy dyrektora okręgowego, dyrektora zakładu karnego lub

dyrektora aresztu śledczego, zastępcy dyrektora zakładu karnego lub zastępcy

dyrektora aresztu śledczego, Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby

Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendanta

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz zastępcy Komendanta

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, zastępcy komendanta ośrodka

szkolenia Służby Więziennej i zastępcy komendanta ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej w trybie określonym w rozdziale 8, wówczas zwalnia się go

z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego. Przepisy art. 68 stosuje się

odpowiednio.

3. Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2, zwalnia się ze służby, jeżeli nie

wyrazi zgody na przeniesienie na stanowisko, o którym mowa w art. 68 ust. 3.

Funkcjonariuszowi przysługują świadczenia i należności przysługujące

funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 4.

Art. 266. Funkcjonariusz pozostający w dniu wejścia w życie ustawy bez

przydziału służbowego we właściwości osobowej właściwego przełożonego staje

się funkcjonariuszem pozostającym w dyspozycji. Przepisy art. 68 ust. 4–6 oraz art.

265 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 267. Funkcjonariusz, który nie spełnia wymagań w zakresie

wykształcenia i kwalifikacji zawodowych przewidzianych dla stanowiska

służbowego zajmowanego przez niego przed dniem wejścia w życie ustawy,

zachowuje to stanowisko.

Art. 268. 1. Sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2,

prowadzone na podstawie ustawy, o której mowa w art. 273, wszczęte

2016-09-20

©Telksinoe s. 136/137

i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na

podstawie niniejszej ustawy.

2. Postępowania dotyczące decyzji w sprawach lokalu mieszkalnego,

przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przyznania

równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania albo równoważnika

pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wydanych na podstawie

ustawy, o której mowa w art. 273, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na podstawie przepisów

niniejszej ustawy.

Art. 269. Jednostki organizacyjne, którym nadano sztandary przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowują te sztandary.

Art. 270. (pominięty)

Art. 271. 1. Postępowanie dyscyplinarne niezakończone wydaniem

orzeczenia do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy podlega dalszemu

rozpoznaniu na zasadach określonych w rozdziale 21; bieg terminu, o którym mowa

w art. 241 ust. 3, rozpoczyna się od dnia wejścia w życie ustawy.

2. Nieprawomocne orzeczenie, na które zostało złożone zażalenie do sądu

dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 131 ustawy, o której mowa w art. 273,

nierozpoznane przez ten sąd do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, podlega

rozpoznaniu na zasadach określonych w rozdziale 21 przez wyższego przełożonego

dyscyplinarnego.

3. Przewodniczący sądu dyscyplinarnego po wejściu w życie niniejszej ustawy

niezwłocznie przekaże:

1) wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu dokumentację dotyczącą

postępowań dyscyplinarnych, o których mowa w ust. 2, celem rozpoznania

zgodnie z właściwością;

2) przełożonemu dyscyplinarnemu dokumentację zakończonych postępowań

dyscyplinarnych, w zakresie niepodlegającym archiwizacji.

Art. 272. (pominięty)

Art. 272a. 1. W latach 2012–2021 maksymalny limit wydatków budżetu

państwa na świadczenie, o którym mowa w art. 195a, wynosi 75 930 tys. zł, z tym

że w poszczególnych latach limit wynosi:

2016-09-20

©Telksinoe s. 137/137

1) 2012 r. – 6785 tys. zł;

2) 2013 r. – 6954 tys. zł;

3) 2014 r. – 7128 tys. zł;

4) 2015 r. – 7306 tys. zł;

5) 2016 r. – 7489 tys. zł;

6) 2017 r. – 7676 tys. zł;

7) 2018 r. – 7861 tys. zł;

8) 2019 r. – 8049 tys. zł;

9) 2020 r. – 8242 tys. zł;

10) 2021 r. – 8440 tys. zł.

2. Minister Sprawiedliwości monitoruje wykorzystanie rocznych limitów

wydatków, dokonując przynajmniej cztery razy w roku, według stanu na koniec

każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok.

3. W przypadku zagrożenia przekroczenia rocznego i maksymalnego limitu

wydatków oraz w przypadku gdy w okresie od początku roku kalendarzowego do

dnia ostatniej oceny, o której mowa w ust. 2, część limitu rocznego przypadającego

proporcjonalnie na ten okres została przekroczona co najmniej o 10%, stosuje się

mechanizm korygujący, polegający na proporcjonalnej zmianie wysokości ryczałtu.

Art. 273. Traci moc ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 2002 r. poz. 1761, z późn. zm.12)).

Art. 274. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia

ogłoszenia13).

12)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. poz. 844,

1380, 1609 i 2036, z 2004 r. poz. 2703 oraz z 2006 r. poz. 708 i 711.

13)

Ustawa została ogłoszona w dniu 12 maja 2010 r.

2016-09-20