Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/46

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 49, 1948,

z 2018 r. poz. 138.

U S T A W A

z dnia 4 września 2008 r.

o ochronie żeglugi i portów morskich 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady ochrony żeglugi morskiej i portów morskich,

w tym ochrony życia i zdrowia osób znajdujących się na terenie portów morskich,

obiektów portowych lub na statkach, zgodnie z wymaganiami określonymi w:

1) Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, sporządzonej

w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 318 i 319

oraz z 2005 r. Nr 120, poz. 1016), wraz z Protokołem dotyczącym

Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974,

sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 61,

poz. 320 i 321 oraz z 1986 r. Nr 35, poz. 177), zwanej dalej „Konwencją

SOLAS”;

2) Międzynarodowym kodeksie dla ochrony statków i obiektów portowych,

przyjętym w dniu 12 grudnia 2002 r. Rezolucją Nr 2 Konferencji

Umawiających się Rządów-Stron Międzynarodowej konwencji o

bezpieczeństwie życia na morzu, 1974 (Dz. U. z 2005 r. Nr 120, poz. 1016),

zwanym dalej „Kodeksem ISPS”;

3) rozporządzeniu (WE) nr 725/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31

marca 2004 r. w sprawie wzmocnienia ochrony statków i obiektów portowych

(Dz. Urz. UE L 129 z 09.04.2004, str. 6; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 74), zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr

725/2004”.

2. Ustawa reguluje sprawy ochrony statków i obiektów portowych w zakresie

nieobjętym przepisami rozporządzenia (WE) nr 725/2004.

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji dyrektywy 2005/65/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia

ochrony portów (Dz. Urz. UE L 310 z 25.11.2005, str. 28).

26.02.2018

©Telksinoe s. 2/46

Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się do:

1) następujących rodzajów statków morskich o polskiej przynależności

uprawiających żeglugę międzynarodową:

a) statków pasażerskich, włączając pasażerskie jednostki szybkie,

b) statków towarowych, włączając jednostki szybkie, o pojemności brutto

500 i powyżej,

c) ruchomych platform wiertniczych;

2) następujących rodzajów statków morskich o obcej przynależności

uprawiających żeglugę międzynarodową, znajdujących się na polskim morzu

terytorialnym lub morskich wodach wewnętrznych:

a) statków pasażerskich, włączając pasażerskie jednostki szybkie,

b) statków towarowych, włączając jednostki szybkie, o pojemności brutto

500 i powyżej,

c) ruchomych platform wiertniczych;

3) morskich statków pasażerskich o polskiej i obcej przynależności

uprawiających żeglugę krajową, w trakcie której znajdują się dalej niż 20 mil

morskich od brzegu, a prawdopodobieństwo napotkania fal o znaczącej

wysokości przekraczającej 2,5 m jest większe niż 10%, zwanych dalej

„statkami pasażerskimi klasy A”;

4) morskich statków pasażerskich, innych niż statki pasażerskie klasy A,

uprawiających żeglugę krajową, określonych w przepisach w ydanych na

podstawie ust. 6;

5) obiektów portowych obsługujących statki, o których mowa w pkt 1–3;

6) innych obiektów portowych obsługujących statki, o których mowa w pkt 4;

7) portów morskich, na terenie których znajdują się obiekty portowe, o których

mowa w pkt 5 i 6.

2. Przepisów ustawy nie stosuje się do:

1) jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej, Policji oraz

Krajowej Administracji Skarbowej;

2) innych statków pełniących specjalną służbę państwową;

3) portów wojennych, instalacji wojskowych w portach morskich oraz rejonów

portów morskich wraz z infrastrukturą portową będących w użytkowaniu

Straży Granicznej, o których mowa w ust. 1 pkt 5–7.

26.02.2018

©Telksinoe s. 3/46

2a. Przepisy ustawy w zakresie wymagań odnoszących się do obiektu

portowego stosuje się do stałych platform wiertniczych, rozumianych jako

jednostki górnicze przeznaczone do wydobycia i przetwarzania węglowodorów,

osadzone na dnie morskim na stałe, stanowiące morską budowlę hydrotechniczną,

znajdujących się w polskich obszarach morskich.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ogłasza, w drodze

obwieszczenia, listę portów morskich podlegających przepisom ustawy, w których

znajduje się jeden lub więcej obiektów portowych objętych postanowieniami

Kodeksu ISPS, rozporządzenia (WE) nr 725/2004 lub ustawy, z uwzględnieniem

obszarów portowych mających znaczenie z punktu widzenia ochrony.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji

Europejskiej listę portów morskich podlegających przepisom ustawy oraz

informuje ją o zmianach w tej liście.

5. Dyrektor Urzędu Morskiego ogłasza, w drodze obwieszczenia, listę

obiektów portowych, o których mowa w ust. 1 pkt 5, znajdujących się w jego

terytorialnym zakresie działania.

6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, może określić, w drodze

rozporządzenia, wykaz:

1) rodzajów statków, innych niż statki pasażerskie klasy A, uprawiających

żeglugę krajową, do których stosuje się przepisy ustawy,

2) obiektów portowych obsługujących te statki

– mając na uwadze art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 725/2004 oraz konieczność

zapewnienia ochrony żeglugi i portów morskich.

Art. 3. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) zdarzeniu naruszającym ochronę – oznacza to zdarzenie, o którym mowa w

Prawidle 1/13 Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;

2) porcie morskim – oznacza to akweny i grunty oraz związaną z nimi

infrastrukturę portową, na obszarze których znajduje się jeden lub więcej

obiektów portowych, objętych postanowieniami Kodeksu ISPS,

rozporządzenia (WE) nr 725/2004 lub ustawy;

3) obiekcie portowym – oznacza to obiekt, o którym mowa w Prawidle 1/9

Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;

26.02.2018

©Telksinoe s. 4/46

4) planie ochrony portu morskiego – oznacza to plan zastosowania środków

ochrony portu morskiego, statków, osób, ładunków, jednostek ładunkowych i

zapasów statkowych, znajdujących się w obrębie tego portu – przed

powstaniem zdarzeń naruszających ochronę; plan ochrony portu morskiego

integruje plany ochrony obiektów portowych, które znajdują się w jego

granicach;

5) planie ochrony obiektu portowego – oznacza to plan, o którym mowa w sekcji

2.1.5 w części A Kodeksu ISPS;

6) planie ochrony statku – oznacza to plan, o którym mowa w sekcji 2.1.4 w

części A Kodeksu ISPS;

7) oficerze ochrony portu morskiego – oznacza to kapitana portu morskiego;

8) PFSO – oznacza to oficera ochrony obiektu portowego;

9) SSO – oznacza to oficera ochrony statku;

10) CSO – oznacza to oficera ochrony armatora;

11) alercie – oznacza to sygnał o zagrożeniu bądź naruszeniu ochrony statku;

12) działaniach statek – obiekt portowy – oznacza to działania, o których mowa

w Prawidle 1/8 Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;

13) działaniach statek – statek – oznacza to działania, o których mowa w Prawidle

1/10 Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;

14) deklaracji ochrony – oznacza to porozumienie, o którym mowa w Prawidle

1/15 Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;

15) poziomie ochrony – oznacza to poziom, o którym mowa w Prawidle 1/14

Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;

16) jednostce ochrony portu lub obiektu portowego – oznacza to specjalistyczną

uzbrojoną formację ochrony wykonującą zadania w zakresie ochrony żeglugi

i portów morskich, działającą na podstawie i zgodnie z przepisami ustawy

z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099

oraz z 2015 r. poz. 1505), z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy;

17) RSO – oznacza to organizację, o której mowa w Prawidle 1/16 Rozdziału XI-

2 Konwencji SOLAS.

2. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) statku, rozumie się przez to statek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1–4;

2) porcie, rozumie się przez to port morski, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

26.02.2018

©Telksinoe s. 5/46

Rozdział 2

Organizacja ochrony żeglugi i portów

Art. 4. Podmiotami obowiązanymi do działań w zakresie ochrony żeglugi i

portów są:

1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w zakresie:

a) ustalania odpowiedniego poziomu ochrony dla statków o polskiej

przynależności, z uwzględnieniem rejonów ich pływania,

b) wprowadzania poziomu ochrony 3 dla portów i obiektów portowych,

c) zatwierdzania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oceny stanu ochrony i planu ochrony portu oraz poprawek

do tych dokumentów,

d) zatwierdzania oceny stanu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do

tej oceny, o których mowa w art. 20 ust. 4a pkt 1,

e) zatwierdzania planu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do tego

planu w przypadku, o którym mowa w art. 21 ust. 4 pkt 1,

f) wydawania potwierdzenia zgodności obiektu portowego w przypadku,

o którym mowa w art. 21 ust. 7 pkt 1,

g) realizacji zadań centralnego punktu kontaktowego;

2) minister właściwy do spraw wewnętrznych w zakresie:

a) zatwierdzania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej oceny stanu ochrony i planu ochrony portu oraz

poprawek do tych dokumentów,

b) wykonywania przez podległe i nadzorowane służby obowiązków

polegających na:

– uzgadnianiu planu ochrony portu w przypadku, o którym mowa w

art. 18 ust. 8,

– uzgadnianiu oceny stanu ochrony i planu ochrony obiektu portowego

w przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 6 i art. 21 ust. 6,

c) występowania z wnioskiem do Ministra Obrony Narodowej o podjęcie

działań, o których mowa w art. 27 ust. 1;

3) Minister Obrony Narodowej w zakresie:

a) podejmowania decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1,

26.02.2018

©Telksinoe s. 6/46

b) wykonywania przez podległe i nadzorowane służby obowiązków

polegających na uzgadnianiu planów ochrony portu w przypadku, o

którym mowa w art. 18 ust. 7;

4) minister właściwy do spraw finansów publicznych w zakresie wykonywania

przez podległe i nadzorowane służby obowiązków polegających na

współdziałaniu z jednostką ochrony portu w zakresie kontroli ładunku, o

której mowa w art. 39;

5) minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie kontaktowania się z

właściwymi organami państw oraz utrzymywania kontaktu z ich

przedstawicielami dyplomatycznymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w przypadkach zagrożenia ochrony statków;

6) Prezes Państwowej Agencji Atomistyki w zakresie oceny stopnia zagrożenia

radiacyjnego;

7) właściwy wojewoda w zakresie:

a) uzgadniania oceny stanu ochrony i planu ochrony portu w przypadkach,

o których mowa w art. 18 ust. 6,

b) uzgadniania oceny stanu ochrony i planu ochrony obiektu portowego

w przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 5 i art. 21 ust. 5,

c) zapewnienia współdziałania i pomocy ze strony innych instytucji i

organów administracji, a także organizacji pomocy m edycznej oraz

ewakuacji, w przypadku wprowadzenia poziomu ochrony 3;

8) dyrektor właściwego urzędu morskiego w zakresie:

a) wprowadzania poziomu ochrony 2 dla portu lub obiektu portowego,

b) występowania z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki

morskiej o wprowadzenie poziomu ochrony 3 dla portu lub obiektu

portowego oraz o ustalenie odpowiedniego poziomu ochrony dla statków

o polskiej przynależności, z uwzględnieniem rejonów ich pływania,

c) realizacji zadań organu ochrony portu,

d) opracowania oceny stanu ochrony portu lub obiektu portowego oraz

zatwierdzania poprawek do oceny stanu ochrony obiektu portowego w

przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 4a pkt 2,

e) zatwierdzania planu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do tego

planu w przypadku, o którym mowa w art. 21 ust. 4 pkt 2,

26.02.2018

©Telksinoe s. 7/46

f) opracowania i sprawowania nadzoru nad wdrożeniem planu ochrony

portu,

g) współdziałania z PFSO, CSO, Strażą Graniczną, Policją, Państwową

Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji, w sposób

określony w ustawie, ochrony żeglugi i portów,

h) realizacji zadań regionalnego punktu kontaktowego;

9) Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne wchodzące w skład Morskiej

Służby Poszukiwania i Ratownictwa – w zakresie realizacji zadań punktu

odbioru alertu;

10) zarządzający portem w zakresie:

a) realizacji ochrony na obszarze portu, w sposób określony w ustawie i w

planie ochrony portu,

b) wdrożenia planu ochrony portu,

c) współdziałania z organem ochrony portu i z oficerem ochrony portu,

d) współdziałania z PFSO, CSO, Strażą Graniczną, Policją, Państwową

Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji, w sposób

określony w ustawie, ochrony na obszarze portu oraz zapewnienia im

warunków do wykonywania obowiązków służbowych;

11) zarządzający obiektem portowym w zakresie:

a) opracowania i wdrożenia planu ochrony obiektu portowego,

b) wyznaczania PFSO i zapewnienia mu ścisłej współpracy z oficerem

ochrony portu,

c) wydania PFSO dokumentu identyfikacyjnego,

d) współdziałania z organami administracji morskiej, Strażą Graniczną,

Policją, Państwową Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu

realizacji ochrony na obszarze obiektu portowego, w sposób określony

w ustawie i w planie ochrony obiektu portowego,

e) zapewnienia technicznych i finansowych środków do realizacji zadań

związanych z ochroną obiektu portowego, z uwzględnieniem wniosków

wynikających z oceny stanu ochrony obiektu portowego;

12) armator statku w zakresie:

a) opracowania oceny stanu ochrony statku,

b) opracowania oraz wdrożenia planu ochrony statku,

26.02.2018

©Telksinoe s. 8/46

c) wyznaczania CSO i SSO,

d) współdziałania z organami administracji morskiej, Strażą Graniczną,

Policją, Państwową Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu

realizacji ochrony na statku, w sposób określony w ustawie i w planie

ochrony statku, oraz zapewnienie im warunków do wykonywania

obowiązków służbowych,

e) zapewniania technicznych i finansowych środków do realizacji zadań

związanych z ochroną statku, z uwzględnieniem wniosków

wynikających z oceny stanu ochrony statku;

13) PFSO, CSO oraz SSO, w zakresie realizacji zadań określonych odpowiednio

dla tych oficerów w Kodeksie ISPS.

Art. 5. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, na wniosek

zarządzającego obiektem portowym, zezwolić, w drodze decyzji administracyjnej,

na wprowadzenie innych niż przewidziane w Kodeksie ISPS środków ochrony w

stosunku do obiektu portowego lub grupy obiektów portowych, z wyjątkiem

obiektów objętych umowami międzynarodowymi, o których mowa w ust. 3, jeżeli

środki te są równoważne pod względem skuteczności ze środkami przewidzianymi

w Kodeksie ISPS.

2. Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty

statku może, na wniosek armatora, zezwolić, w drodze decyzji administracyjnej, na

wprowadzenie na jego statkach środków ochrony innych niż przewidziane

w Kodeksie ISPS, jeżeli środki te są równoważne pod względem skuteczności ze

środkami przewidzianymi w Kodeksie ISPS.

3. W drodze umów międzynarodowych mogą być przewidziane, zgodne z

Prawidłem 11 Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS, alternatywne rozwiązania

w zakresie ochrony statków wykonujących krótkie podróże międzynarodowe na

stałych trasach między obiektami portowymi położonymi na terytorium państw -

-stron tych umów.

Art. 6. 1. Do zadań centralnego punktu kontaktowego, o którym mowa w

sekcji 4.14 w części B Kodeksu ISPS, należy:

1) przekazywanie informacji CSO statków o polskiej przynależności;

26.02.2018

©Telksinoe s. 9/46

2) przekazywanie Komisji Europejskiej i Międzynarodowej Organizacji

Morskiej (IMO) oraz właściwym organom państw członkowskich Unii

Europejskiej informacji o wprowadzonych środkach ochrony na morzu;

3) przyjmowanie od punktu odbioru alertu informacji o odbiorze alertu;

4) składanie Komisji Europejskiej i IMO raportów i sprawozdań o naruszeniu

ochrony statków.

2. Do zadań regionalnego punktu kontaktowego, o którym mowa w sekcji

4.14 w części B Kodeksu ISPS, należy:

1) przekazywanie do centralnego punktu kontaktowego informacji w zakresie

ochrony żeglugi i portów;

2) informowanie statków o aktualnym poziomie ochrony obiektu portowego lub

portu;

3) w odniesieniu do statku zmierzającego do polskiego portu:

a) przyjmowanie informacji o poziomie ochrony statku i przekazywanie ich

do właściwego oficera ochrony portu i PFSO,

b) informowanie statku o posiadaniu przez właściwy obiekt portowy,

znajdujący się w terytorialnym zakresie działania punktu kontaktowego,

ważnego potwierdzenia zgodności obiektu portowego,

c) informowanie o szczegółach kontaktowania się z właściwym PFSO i

oficerem ochrony portu;

4) doradztwo w zakresie ochrony na morzu dla statku:

a) o polskiej przynależności,

b) znajdującego się na polskim morzu terytorialnym lub morskich wodach

wewnętrznych lub który zawiadomił o zamiarze wejścia na te akweny.

3. Do zadań punktu odbioru alertu należy:

1) zarządzanie informacją o alercie, w tym:

a) odbiór alertu,

b) informowanie centralnego punktu kontaktowego o odebranym alercie,

c) informowanie o odebranym alercie punktu odbioru alertu państwa, na

którego obszarze morskim w danej chwili statek przebywa;

2) odbiór od właściwych organów innych państw informacji o zagrożeniu

ochrony statku znajdującego się na polskich obszarach morskich i zarządzanie

tą informacją;

26.02.2018

©Telksinoe s. 10/46

3) utrzymywanie ciągłej gotowości do przyjmowania alertów i ich

natychmiastowego przekazywania do centralnego punktu kontaktowego;

4) alarmowanie Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa;

5) prowadzenie szkoleń i ćwiczeń oraz testowanie procedur, systemów łączności

i systemów uzyskiwania informacji w zakresie zarządzania informacją o

alercie.

Art. 7. 1. Oficer ochrony portu realizuje zadania punktu kontaktowego

polegające w szczególności na utrzymywaniu kontaktu z PFSO, CSO i SSO oraz

wymianie informacji w zakresie ochrony portu.

2. Organ ochrony portu może powierzyć jednemu oficerowi ochrony portu

obowiązki oficera ochrony portu dla kilku obiektów portowych, także nieleżących

w granicach portu.

Art. 8. 1. PFSO jest obowiązany informować regionalny punkt kontaktowy i

właściwego oficera ochrony portu o zdarzeniach i przesłankach mogących wpłynąć

na ochronę obiektu portowego i portu, w tym w szczególności o wystąpieniu

sytuacji zagrożenia lub prawdopodobieństwie wystąpienia sytuacji zagrożenia,

które mogą wpływać na zmianę poziomu ochrony w obiekcie portowym lub porcie.

2. Kapitan, SSO lub CSO statku znajdującego się na polskim morzu

terytorialnym lub morskich wodach wewnętrznych i CSO statku o polskiej

przynależności są obowiązani informować regionalny punkt kontaktowy o

zdarzeniach i przesłankach mogących wpłynąć na ochronę statku, w szczególności

takich, które mogą wpływać na zmianę poziomu ochrony statku.

3. Na podstawie uzyskanych informacji dyrektor właściwego urzędu

morskiego informuje o sytuacji ministra właściwego do spraw gospodarki

morskiej.

Rozdział 3

Ochrona statku

Art. 9. 1. Na każdym statku powinny znajdować się:

1) plan ochrony statku zgodny z Kodeksem ISPS, zatwierdzony przez

administrację państwa bandery statku;

2) międzynarodowy certyfikat ochrony statku lub tymczasowy międzynarodowy

certyfikat ochrony statku;

26.02.2018

©Telksinoe s. 11/46

3) zapis historii statku;

4) lista portów zawinięć statku;

5) zapisy czynności, o których mowa w sekcji 10.1 w części A Kodeksu ISPS.

2. Zapisy czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 5, przechowuje się na statku

przez okres co najmniej 6 miesięcy.

3. Listę portów zawinięć sporządza kapitan statku. Lista ta powinna zawierać

wykaz ostatnich 10 portów zawinięć statku.

Art. 10. 1. Plan ochrony statku sporządza armator na podstawie oceny stanu

ochrony statku.

2. Do przygotowania oceny stanu ochrony statku stosuje się postanowienia

sekcji 8 w części A Kodeksu ISPS oraz sekcji 8 w części B Kodeksu ISPS.

Art. 11. 1. Do planu ochrony statku stosuje się postanowienia sekcji 9 w

części A Kodeksu ISPS.

2. Plan ochrony statku o polskiej przynależności sporządza się co najmniej w

trzech egzemplarzach w języku roboczym lub językach roboczych statku, w tym

jedną wersję w językach polskim i angielskim.

3. Armator przedstawia, w celu zatwierdzenia, projekt planu ochrony statku

dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu ze względu na port macierzysty statku.

4. Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty

statku zatwierdza plan ochrony statku, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli

odpowiada on wymaganiom oraz uwzględnia przesłanki wynikające z oceny stanu

ochrony statku.

5. Poprawki do zatwierdzonego planu ochrony statku, które:

1) zmieniają zasadniczo dotychczasowe podejście do utrzymywania ochrony

statku,

2) wynikają z usunięcia lub wymiany urządzeń lub systemów ochrony uznanych

w planie ochrony za kluczowe dla utrzymania ochrony statku

– podlegają zatwierdzeniu przez dyrektora urzędu morskiego właściwego ze

względu na port macierzysty statku.

6. Do zatwierdzenia poprawek do planu ochrony statku stosuje się przepis ust.

26.02.2018

©Telksinoe s. 12/46

7. Armator zabezpiecza plan ochrony statku przed nieuprawnionym dostępem

lub ujawnieniem.

Art. 12. 1. Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port

macierzysty statku wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, międzynarodowy

certyfikat ochrony statku, zgodnie z postanowieniami sekcji 19.2 w części A

Kodeksu ISPS, na okres 5 lat.

2. Wzór międzynarodowego certyfikatu ochrony statku określa załącznik nr 1

do części A Kodeksu ISPS.

Art. 13. 1. Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port

macierzysty statku wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, tymczasowy

międzynarodowy certyfikat ochrony statku, zgodnie z postanowieniami sekcji 19.4

w części A Kodeksu ISPS, z tym że informacje, o których mowa w sekcji 19.4.2,

powinny być sporządzone w języku polskim.

2. Wzór tymczasowego międzynarodowego certyfikatu ochrony statku

określa załącznik nr 2 do części A Kodeksu ISPS.

Art. 14. 1. Zapis historii statku wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, na

wniosek armatora, dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port

macierzysty statku.

2. We wniosku o wydanie zapisu historii statku zamieszcza się informacje

zgodne z Prawidłem 5.3 w Rozdziale XI-1 Konwencji SOLAS.

3. Zapis historii statku sporządza się w językach polskim i angielskim.

4. W przypadku potrzeby wprowadzenia zmian w zapisie historii statku

armator lub kapitan statku wypełnia:

1) formularz poprawek,

2) indeks poprawek

oraz załącza je do aktualnego zapisu.

5. Kopię wypełnionego formularza, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, przesyła

się do dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na port macierz ysty

statku.

6. Wszelkie uprzednie zmiany w zapisie historii statku nie mogą być

modyfikowane, wykreślane, usuwane lub zamazywane.

26.02.2018

©Telksinoe s. 13/46

7. Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty

statku po otrzymaniu kopii formularza poprawek wydaje zmieniony zapis historii

statku, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania tej kopii.

8. W przypadku zmiany państwa przynależności statku z polskiej na obcą

dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje

armatorowi zapis historii statku, wskazujący datę wykreślenia z rejestru państwa

przynależności, oraz przesyła jego kopię właściwej administracji państwa nowej

przynależności statku.

9. W przypadku zmiany państwa przynależności statku z obcej na polską

dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje

zapis historii statku o kolejnym numerze, w terminie 3 miesięcy, licząc od daty

zmiany państwa przynależności statku.

Art. 15. 1. W przypadku utraty lub zniszczenia zapisu historii statku armator

lub kapitan statku powiadamia, w formie pisemnej, dyrektora urzędu morskiego

właściwego ze względu na port macierzysty statku, załączając listę dokumentów

utraconych lub zniszczonych.

2. Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty

statku wydaje duplikaty zapisu historii statku, o których mowa w ust. 1, z

zachowaniem porządku numeracji.

Art. 16. Zabrania się używania alertu, w celu innym niż potrzeba wskazania,

że statek znajduje się w niebezpieczeństwie, bez zaistnienia okoliczności

zagrożenia bądź naruszenia ochrony statku lub używania sygnału, który mógłby

być wzięty za alert.

Art. 17. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wzór zapisu historii statku, wzór formularza poprawek i indeksu poprawek do

zapisu historii statku oraz wzór listy portów zawinięć statku, wskazując

sposób wypełniania tych dokumentów,

2) szczegółowe zadania i sposób działania punktu odbioru alertu oraz

wymagania dotyczące funkcjonowania systemu alertu

– mając na uwadze postanowienia Konwencji SOLAS, Kodeksu ISPS oraz

rozporządzenia (WE) nr 725/2004.

26.02.2018

©Telksinoe s. 14/46

Rozdział 4

Ochrona portu i obiektu portowego

Art. 18. 1. Dla każdego portu organ ochrony portu sporządza:

1) ocenę stanu ochrony portu;

2) plan ochrony portu – na podstawie tej oceny.

2. Dokonując oceny stanu ochrony portu, uwzględnia się:

1) specyfikę różnych części portu, a także obszarów przyległych do nich, oraz

2) ocenę stanu ochrony obiektów portowych znajdujących się w jego granicach.

3. Elementy oceny stanu ochrony portu określa załącznik nr 1 do ustawy.

4. Plan ochrony portu określa dla każdego z trzech poziomów ochrony:

1) procedury, których należy przestrzegać;

2) środki ochrony, które należy wprowadzić;

3) działania, jakie należy podjąć.

5. Elementy planu ochrony portu określa załącznik nr 2 do ustawy.

6. Organ ochrony portu uzgadnia ocenę stanu ochrony i plan ochrony portu z

właściwym terytorialnie wojewodą, w zakresie zadań wynikających z art. 15

ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U.

z 2001 r. Nr 80, poz. 872, z późn. zm.2)).3)

7. W przypadku gdy port graniczy z portem wojennym, plan ochrony portu

wymaga również uzgodnienia z Dowódcą Generalnym Rodzajów Sił Zbrojnych

w zakresie wzajemnego funkcjonowania planów ochrony.

8. W przypadku gdy na obszarze portu został określony terytorialny zasięg

morskiego przejścia granicznego, plan ochrony portu wymaga również uzgodnienia

z właściwym terytorialnie komendantem oddziału Straży Granicznej w zakresie

funkcjonowania morskiego przejścia granicznego.

9. Ocenę stanu ochrony i plan ochrony portu zatwierdza, w drodze decyzji

administracyjnej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłosz one w Dz. U. z 2001 r. Nr 128,

poz. 1407, z 2002 r. Nr 37, poz. 329, Nr 41, poz. 365, Nr 62, poz. 558, Nr 89, poz. 804 i Nr 200,

poz. 1688, z 2003 r. Nr 52, poz. 450, Nr 137, poz. 1302 i Nr 149, poz. 1452, z 2004 r. Nr 33,

poz. 287, z 2005 r. Nr 33, poz. 288, Nr 90, poz. 757 i Nr 175, poz. 1462 oraz z 2008 r. Nr 199,

poz. 1227.

Utraciła moc z dniem 1 kwietnia 2009 r. na podstawie art. 82 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r.

o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206), która weszła

w życie z dniem 1 kwietnia 2009 r.

26.02.2018

©Telksinoe s. 15/46

porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, jeżeli zostały

uwzględnione wymagania określone odpowiednio w załączniku nr 1 i 2 do ustawy.

10. Ocena stanu ochrony portu i plan ochrony portu podlegają ochronie przed

nieuprawnionym dostępem lub ujawnieniem.

Art. 19. 1. Dla każdego obiektu portowego sporządza się ocenę stanu ochrony

obiektu portowego i plan ochrony obiektu portowego – na podstawie tej oceny.

2. Zarządzający obiektem portowym powinien uzyskać potwierdzenie

zgodności obiektu portowego przed oddaniem tego obiektu do użytku.

Art. 20. 1. Ocenę stanu ochrony obiektu portowego sporządza dyrektor

właściwego urzędu morskiego lub RSO w przypadku, o którym mowa w art. 57 ust.

2. Ocenę stanu ochrony obiektu portowego sporządza się zgodnie z

postanowieniami sekcji 15 w części A oraz sekcji 15.3 i 15.4 w części B Kodeksu

ISPS.

3. Raport, o którym mowa w sekcji 15.7 w części A Kodeksu ISPS, sporządza

podmiot, o którym mowa w ust. 1.

4. Ocenę stanu ochrony obiektu portowego zatwierdza minister właściwy do

spraw gospodarki morskiej.

4a. Poprawki do oceny stanu ochrony obiektu portowego zatwierdza:

1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej – jeżeli wprowadzone

poprawki obejmują zmianę:

a) nazwy obiektu portowego,

b) przedmiotu działalności obiektu portowego,

c) własności obiektu portowego,

d) podmiotu zarządzającego obiektem portowym,

e) lokalizacji i granic obiektu portowego;

2) dyrektor właściwego urzędu morskiego – w przypadku poprawek innych niż

wymienione w pkt 1.

5. Ocenę stanu ochrony obiektu portowego zatwierdza się po uzgodnieniu z

właściwym terytorialnie wojewodą, w zakresie zadań wynikających z art. 15

ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie3), w

26.02.2018

©Telksinoe s. 16/46

drodze decyzji administracyjnej, w terminie 2 miesięcy, jeżeli zostały spełnione

wymagania określone w ust. 2.

6. W przypadku gdy obiekt portowy znajduje się w terytorialnym zasięgu

morskiego przejścia granicznego, ocenę stanu ochrony obiektu portowego uzgadnia

się, w terminie 14 dni, z właściwym terytorialnie komendantem oddziału Straży

Granicznej, w zakresie funkcjonowania morskiego przejścia granicznego.

Art. 21. 1. Zarządzający obiektem portowym sporządza plan ochrony obiektu

portowego stosownie do działań statek – obiekt portowy.

2. Do planu ochrony obiektu portowego stosuje się postanowienia sekcji 16 w

części A Kodeksu ISPS oraz w sekcjach 16.3 i 16.8 w części B Kodeksu ISPS.

3. Zarządzający obiektem portowym zapewnia, aby ocena stanu ochrony i

plan ochrony obiektu portowego były chronione przed nieuprawnionym dostępem

lub ujawnieniem.

4. Plan ochrony obiektu portowego zatwierdza, w drodze decyzji

administracyjnej:

1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej – jeżeli plan ochrony obiektu

portowego został sporządzony przez dyrektora urzędu morskiego;

2) dyrektor właściwego urzędu morskiego – dla pozostałych obiektów

portowych usytuowanych w jego terytorialnym zakresie działania.

5. Plan ochrony obiektu portowego zatwierdza się po uzgodnieniu z

właściwym terytorialnie wojewodą, w zakresie zadań wynikających z art. 15

ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie3), w

drodze decyzji administracyjnej, w terminie 2 miesięcy, jeżeli zostały spełnione

wymagania określone w Kodeksie ISPS.

6. W przypadku gdy obiekt portowy znajduje się w terytorialnym zasięgu

morskiego przejścia granicznego, plan ochrony obiektu portowego uzgadnia się, w

terminie 14 dni, z właściwym terytorialnie komendantem oddziału Straży

Granicznej, w zakresie funkcjonowania morskiego przejścia granicznego.

7. Zatwierdzając plan ochrony obiektu portowego, potwierdzenie zgodności

obiektu portowego, na okres 5 lat, wydaje:

1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej – jeżeli plan ochrony obiektu

portowego został sporządzony przez dyrektora urzędu morskiego;

26.02.2018

©Telksinoe s. 17/46

2) dyrektor właściwego urzędu morskiego – dla pozostałych obiektów

portowych znajdujących się w jego terytorialnym zakresie działania.

8. Dokument, o którym mowa w ust. 7, wymaga corocznego potwierdzenia,

którego dokonuje się nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem kolejnego roku

od daty wydania potwierdzenia zgodności obiektu portowego i nie później niż 3

miesiące po upływie tej daty.

9. Wzór potwierdzenia zgodności obiektu portowego określa załącznik nr 2

do części B Kodeksu ISPS.

Rozdział 5

Opłaty

Art. 22. 1. Za dokonanie czynności, o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 13

ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 20 ust. 4 i art. 21 ust. 7 pkt 2, oraz za zatwierdzenie

dokumentów, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 4 pkt 2, oraz

poprawek do tych dokumentów, a także w przypadku, gdy oceny stanu ochrony i

plany ochrony portu były przygotowane przez RSO, pobiera się opłaty, które

stanowią dochód budżetu państwa.

2. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy.

3. Opłaty za dokonanie czynności, o której mowa w art. 20 ust. 4, nie pobiera

się, jeżeli ocenę stanu ochrony obiektu portowego sporządził dyrektor urzędu

morskiego.

Rozdział 6

Poziomy ochrony żeglugi i portów

Art. 23. 1. Ustala się trzy poziomy ochrony żeglugi i portów:

1) poziom ochrony 1 – poziom, dla którego w każdym czasie będą utrzymywane

minimalne środki ochrony wynikające z planu ochrony;

2) poziom ochrony 2 – poziom, dla którego w wyniku zwiększonego ryzyka

zajścia zdarzenia naruszającego ochronę przez określony czas będą

utrzymywane odpowiednie, dodatkowe środki ochrony wynikające z planu

ochrony;

3) poziom ochrony 3 – poziom, dla którego przez ograniczony czas będą

utrzymywane dodatkowe środki ochrony wynikające z planu ochrony,

26.02.2018

©Telksinoe s. 18/46

związane z prawdopodobieństwem lub bezpośrednią groźbą zajścia zdarzenia

naruszającego ochronę, przy czym identyfikacja konkretnego celu ataku może

nie być możliwa.

2. W zależności od stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia

naruszającego ochronę, w różnych obiektach portowych na terenie tego samego

portu mogą być wprowadzane różne poziomy ochrony oraz różne środki ochrony

na każdym z poziomów.

Art. 24. 1. Dyrektor właściwego urzędu morskiego wprowadza poziom

ochrony 2 dla obiektu portowego lub portu, jeżeli istnieje zwiększone ryzyko

zajścia zdarzenia naruszającego ochronę.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora

urzędu morskiego, wprowadza poziom ochrony 3, jeżeli istnieją wiarygodne

informacje o prawdopodobieństwie zajścia zdarzenia naruszającego ochronę albo o

bezpośrednim zagrożeniu. O wprowadzeniu poziomu ochrony 3 niezwłocznie

informuje się Prezesa Rady Ministrów oraz właściwego terytorialnie wojewodę.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora

urzędu morskiego, wprowadza poziomy ochrony na statkach o polskiej

przynależności.

4. Podejmując decyzję o zmianie poziomu ochrony, bierze się pod uwagę

stopień wiarygodności informacji o zagrożeniu oraz potencjalne konsekwencje

wystąpienia zdarzenia naruszającego ochronę.

5. W przypadku wprowadzenia poziomu ochrony 3 stosuje się odpowiednio

art. 21 i 23–25 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.

U. z 2013 r. poz. 1166 oraz z 2015 r. poz. 1485).

6. Poziomy ochrony obniżają organy upoważnione do ich wprowadzania.

Art. 25. 1. W sprawach, o których mowa w art. 24 ust. 1–3, wydaje się decyzje

administracyjne.

2. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3. Decyzję doręcza się za pośrednictwem posłańca lub przy użyciu telefaksu,

poczty elektronicznej albo w szczególnych przypadkach – ogłasza się ustnie. W

razie doręczenia decyzji przy użyciu telefaksu lub poczty elektronicznej, dowodem

doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.

26.02.2018

©Telksinoe s. 19/46

Art. 26. W celu zapobieżenia lub ograniczenia zagrożenia ochrony żeglugi i

portów dyrektor właściwego urzędu morskiego, w odniesieniu do każdego statku,

może:

1) nakazać, aby statek udał się na określoną pozycję na morzu;

2) nakazać statkowi wyjście z portu;

3) zakazać statkowi wejścia do portu;

4) zakazać statkowi wyjścia z portu;

5) wstrzymać działania: statek – obiekt portowy lub statek – statek;

6) zakazać statkowi cumowania przy obiekcie portowym nieposiadającym

potwierdzenia zgodności obiektu portowego.

Art. 27. 1. W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i

bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego statkom, obiektom portowym i

portom oraz związanej z nimi infrastrukturze, powstałego na skutek użycia statku

lub obiektu pływającego jako środka ataku terrorystycznego, w przypadku, gdy siły

i środki Straży Granicznej przewidziane w ustawie z dnia 12 października 1990 r.

o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1402, z późn. zm.4)) są niewystarczające

lub mogą okazać się niewystarczające, Minister Obrony Narodowej może wydać

decyzję o zastosowaniu na polskich obszarach morskich niezbędnych środków, do

zatopienia tego statku lub obiektu pływającego włącznie.

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania przy

stosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, i sposób współdziałania organów,

mając na względzie:

1) zapewnienie prawidłowego sposobu zastosowania tych środków oraz użycia

ich wyłącznie w przypadku braku możliwości zapewnienia przestrzegania

prawa polskiego w inny sposób;

2) sprawność i skuteczność współdziałania organów chroniących obszary

morskie Rzeczypospolitej Polskiej.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1822

oraz z 2015 r. poz. 529, 1045, 1066, 1217, 1268, 1322, 1336, 1607, 1642, 1830, 1890, 2023 i

2281.

26.02.2018

©Telksinoe s. 20/46

Art. 28. 1. Każdy, a w szczególności SSO, CSO i PFSO, ma obowiązek

zastosowania się do poleceń i instrukcji dotyczących ochrony żeglugi i portów,

wydanych przez organy administracji morskiej.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, sposób przekazywania i obiegu informacji w zakresie ochrony

żeglugi i portów, mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

teleinformatycznego przetwarzanych i przekazywanych informacji oraz ochronę

informacji niejawnych.

Rozdział 7

Weryfikacja ochrony żeglugi i portów

Art. 29. 1. Statki, obiekty portowe i porty podlegają weryfikacji i próbom

efektywności w zakresie ochrony żeglugi i portów.

2. Weryfikacja polega na badaniu systemów, środków, procedur i struktur

systemu ochrony żeglugi i portów, w celu określenia ich zgodności z ustawą,

Konwencją SOLAS, w szczególności Kodeksem ISPS oraz rozporządzeniem (WE)

nr 725/2004.

3. Próba efektywności polega na sprawdzeniu środków ochrony żeglugi i

portów, polegającym na symulacji zamiaru popełnienia aktu bezprawnego, w celu

zbadania skuteczności wdrożonych procedur.

4. Podczas przeprowadzania próby efektywności jest dopuszczalne

stosowanie tylko takich środków, które odpowiadają potrzebom wynikającym z

istniejącej sytuacji, aby można było skutecznie oraz bezpiecznie przeprowadzić

taką próbę.

Art. 30. 1. Weryfikacje i próby efektywności przeprowadza:

1) inspekcja bandery i inspekcja portu – w odniesieniu do statków;

2) zespół, który powołuje, po uzgodnieniu z Komendantem Głównym Policji, i

wyznacza jego przewodniczącego:

a) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej – w odniesieniu do

portów,

b) dyrektor właściwego urzędu morskiego – w odniesieniu do obiektów

portowych.

2. W skład zespołu wchodzą:

26.02.2018

©Telksinoe s. 21/46

1) inspektorzy bandery i portu;

2) funkcjonariusze Policji wyznaczeni przez Komendanta Głównego Policji;

3) eksperci posiadający kwalifikacje i doświadczenie w zakresie ochrony żeglugi

i portów, w szczególności polegające na:

a) wiedzy teoretycznej i doświadczeniu praktycznym w dziedzinie ochrony

żeglugi i portów,

b) wiedzy praktycznej w zakresie badanych czynności.

3. Eksperci powołani do zespołu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, za

przeprowadzenie weryfikacji lub prób efektywności otrzymują wynagrodzenie.

4. Dyrektor właściwego urzędu morskiego jest uprawniony do prowadzenia

doraźnych kontroli przestrzegania wymagań Kodeksu ISPS przez statki oraz

obiekty portowe.

Art. 31. 1. Weryfikacje i próby efektywności w portach przeprowadza się co

najmniej raz na 5 lat.

2. Weryfikacja portu obejmuje zagadnienia zawarte w planie ochrony portu,

określone w załączniku nr 2 do ustawy.

Art. 32. 1. Weryfikacje i próby efektywności w obiektach portowych

przeprowadza się co roku, nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem kolejnego

roku od daty wydania potwierdzenia zgodności obiektu portowego i nie później niż

3 miesiące po upływie tej daty.

2. Weryfikacja obiektu portowego obejmuje zagadnienia zawarte w planie

ochrony obiektu portowego, zgodnie z postanowieniami sekcji 16 w części A

Kodeksu ISPS oraz sekcji 16 w części B Kodeksu ISPS.

Art. 33. 1. O terminie planowanej weryfikacji informuje się zarządzającego

portem lub obiektem portowym, określając jej zakres oraz nazwiska członków

zespołu, który będzie jej dokonywał.

2. Z przeprowadzonej weryfikacji sporządza się protokół w terminie 14 dni od

dnia jej zakończenia.

3. Protokół z weryfikacji powinien zawierać opis stanu faktycznego

stwierdzonego w trakcie weryfikacji, w tym ustalone nieprawidłowości, a także

wnioski i zalecenia.

26.02.2018

©Telksinoe s. 22/46

4. Do protokołu z weryfikacji mogą zostać dołączone dowody w postaci zdjęć,

nagrań obrazu lub dźwięku.

5. Protokół z weryfikacji podpisują przewodniczący zespołu oraz

odpowiednio oficer ochrony portu, PFSO lub kapitan statku, a w razie ich

nieobecności osoba przez nich upoważniona.

6. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w

protokole z weryfikacji.

Art. 34. 1. Statki o polskiej przynależności podlegają weryfikacji, zgodnie z

postanowieniami sekcji 19 w części A Kodeksu ISPS, w ramach inspekcji bandery.

2. Statki o obcej przynależności podlegają weryfikacji, zgodnie z Prawidłem

9/2 Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS, w ramach inspekcji portu.

3. Do przeprowadzenia weryfikacji statków stosuje się odpowiednio przepisy

o bezpieczeństwie morskim.

Art. 35. Dyrektor właściwego urzędu morskiego w sprawach określonych w

Prawidle 9/2.5 Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS wydaje decyzje

administracyjne.

Art. 36. 1. Za przeprowadzenie weryfikacji pobiera się opłatę określoną w

załączniku nr 3 do ustawy.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

3. Opłaty nie pobiera się, jeżeli zarządzającym portem lub obiektem

portowym jest dyrektor urzędu morskiego.

Art. 37. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, sposób przeprowadzania weryfikacji i prób efektywności w

zakresie ochrony żeglugi i portów oraz wysokość wynagrodzenia ekspertów, o

którym mowa w art. 30 ust. 3, mając na uwadze:

1) zapewnienie skuteczności weryfikacji i prób efektywności;

2) nakłady pracy i koszty funkcjonowania zespołu;

3) postanowienia Kodeksu ISPS.

26.02.2018

©Telksinoe s. 23/46

Rozdział 8

Kontrola osób, bagażu i ładunku

Art. 38. 1. Osoby udające się na teren portu, obiektu portowego lub na statek

oraz ich bagaż poddaje się kontroli w celu zapewnienia ochrony żeglugi i portów,

w szczególności ustalenia, czy posiadają uprawnienia do przebywania na terenie

portu, obiektu portowego lub statku, a także wykrycia przedmiotów lub substancji,

o których mowa w art. 41 ust. 1.

2. Zadania związane z kontrolą, o której mowa w ust. 1, wykonuje

zarządzający portem lub obiektem portowym – we współdziałaniu z Policją, w

zakresie określonym w planie ochrony portu lub obiektu portowego. W przypadku

gdy osoba jest poddawana kontroli granicznej, zarządzający portem lub obiektem

portowym współdziała ze Strażą Graniczną.

Art. 39. 1. Ładunek statkowy oraz inne przedmioty, wyłączając bagaż, o

którym mowa w art. 38 ust. 1, przeznaczone do transportu na teren portu, obiektu

portowego lub na statek poddaje się kontroli w celu ochrony statków, obiektów

portowych i portów, w szczególności ustalenia zgodności z dokumentami

przewozowymi lub wykrycia niezgodnych z tymi dokumentami przedmiotów lub

substancji, o których mowa w art. 41 ust. 1.

2. Zadania związane z kontrolą, o której mowa w ust. 1, wykonuje

zarządzający portem lub obiektem portowym zgodnie z planem ochrony portu lub

obiektu portowego, we współdziałaniu odpowiednio ze Służbą Celno-Skarbową

lub Strażą Graniczną, w zakresie określonym w tych planach.

Art. 40. 1. Zarządzający portem lub obiektem portowym realizuje zadania, o

których mowa w art. 38 i art. 39, przez jednostkę ochrony portu lub obiektu

portowego.

2. W przypadku gdy zadania jednostki ochrony portu lub obiektu portowego

wykonuje przedsiębiorca, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia

1997 r. o ochronie osób i mienia, pracownicy tego przedsiębiorcy powinni być

przeszkoleni w zakresie ochrony żeglugi i portów, w tym w zakresie wykonywania

dodatkowych uprawnień, wynikających z ust. 4. Przeszkolenie zapewnia

zarządzający portem lub obiektem portowym w porozumieniu z przedsiębiorcą.

26.02.2018

©Telksinoe s. 24/46

3. Jednostka ochrony portu lub obiektu portowego wykonuje zadania

wynikające odpowiednio z planu ochrony portu lub obiektu portowego, w

szczególności w zakresie:

1) kontroli przepustek wydawanych przez zarządzających portem lub obiektem

portowym;

2) prowadzenia kontroli dostępu do obszarów o ograniczonym dostępie;

3) ujęcia i przekazania Policji osoby naruszającej ochronę;

4) ochrony obszarów o ograniczonym dostępie;

5) czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o

ochronie osób i mienia.

4. Pracownik jednostki ochrony portu lub obiektu portowego przy

wykonywaniu zadań z zakresu ochrony żeglugi i portów, niezależnie od uprawnień

określonych w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, ma

prawo do:

1) niedopuszczenia do wejścia na obszar lub do obiektu podlegającego ochronie

osoby nieposiadającej wymaganych uprawnień;

2) kontroli manualnej i przeglądania zawartości bagażu;

3) stosowania urządzeń technicznych do wykrywania przedmiotów lub

substancji, o których mowa w art. 41 ust. 1.

5. Kontrola manualna jest zespołem czynności wykonywanych ręcznie bez

ingerencji w wewnętrzne powłoki ciała oraz w sposób powodujący w jak

najmniejszym stopniu naruszenie intymności, w celu wykrycia w odzieży lub na

ciele oraz w przedmiotach osobistych osoby kontrolowanej przedmiotów lub

substancji, o których mowa w art. 41 ust. 1.

6. Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością jednostki

ochrony portu lub obiektu portowego w zakresie określonym w art. 43 ust. 1 ustawy

z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz niniejszej ustawie.

7. Nadzór, o którym mowa w ust. 6, polega na:

1) realizacji czynności określonych w art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia

1997 r. o ochronie osób i mienia;

2) kontroli prawidłowości prowadzenia dokumentacji organizacji i przebiegu

ochrony oraz zgodności sprawowanej ochrony z prowadzoną dokumentacją

ochronną;

26.02.2018

©Telksinoe s. 25/46

3) kontroli sposobu zabezpieczenia broni palnej i amunicji oraz środków

przymusu bezpośredniego oraz zgodności ewidencji broni palnej, amunicji i

środków przymusu bezpośredniego ze stanem faktycznym.

8. Do zarządzającego portem stosuje się odpowiednio przepisy art. 43 ust. 3 i

art. 50a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

9. Funkcjonariuszowi Policji przysługuje prawo do wykonywania czynności,

o których mowa w art. 40 ust. 7, po okazaniu legitymacji służbowej i pisemnego

upoważnienia, o którym mowa w art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o

swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.5)).

10. Przeprowadzenie kontroli przez jednostkę ochrony portu lub obiektu

portowego nie wyklucza przeprowadzenia kontroli zgodnie z planem ochrony

statku.

Art. 41. 1. Zabrania się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieuprawnionego

posiadania oraz transportu na teren portu, obiektu portowego lub na statek

następujących przedmiotów lub substancji:

1) broni;

2) materiałów wybuchowych i pirotechnicznych;

3) środków drażniących lub ogłuszających;

4) substancji chemicznych palnych i żrących;

5) innych materiałów chemicznych, biologicznych lub radiacyjnych.

2. Przedmioty lub substancje zabronione, o których mowa w ust. 1, mogą być

transportowane na teren portu lub obiektu portowego przez pracowników portu lub

obiektu portowego, zarządzającego portem lub obiektem portowym,

przedstawicieli innych podmiotów wykonujących czynności służbowe lub

prowadzących działalność na terenie portu lub obiektu portowego, o ile jest to

niezbędne do zapewnienia funkcjonowania tych podmiotów. Czynności te

odbywają się zgodnie z postanowieniami planu ochrony portu lub obiektu

portowego.

3. Przedmioty lub substancje, o których mowa w ust. 1, mogą być

transportowane na statek przez uprawnionych żołnierzy oraz funkcjonariuszy

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893.

26.02.2018

©Telksinoe s. 26/46

Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Wywiadu Wojskowego, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Policji, Straży Granicznej, straży pożarnej, Służby Ochrony

Państwa oraz Służby Celno-Skarbowej, podczas wykonywania czynności

służbowych.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

listę przedmiotów lub substancji, o których mowa w ust. 1, oraz metody i środki

ochrony przewozu broni, mając na uwadze przepisy o broni i amunicji oraz

potrzebę zapewnienia ochrony żeglugi i portów.

Art. 42. Rada Ministrów, mając na uwadze poziomy ochrony żeglugi i

portów, określi, w drodze rozporządzenia, metody i środki kontroli, uwzględniając

w szczególności organizację i formy kontroli, działania zapobiegawcze oraz

działania w przypadkach bezprawnej ingerencji oraz rodzaje urządzeń

technicznych stosowanych do kontroli.

Rozdział 9

Wejście do portu oraz deklaracja ochrony

Art. 43. 1. Kapitan statku przed wejściem statku do portu, stosownie do

postanowień art. 6 rozporządzenia (WE) nr 725/2004, zgłasza statek do

regionalnego punktu kontaktowego, na formularzu zgłoszenia wstępnego.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, wzór formularza zgłoszenia wstępnego, mając na uwadze zakres

informacji niezbędnych do zgłoszenia statku.

Art. 44. 1. Zgłoszenia nie wymaga się w stosunku do statków, które uzyskały

zwolnienie z obowiązku zgłoszenia wstępnego zgodnie z art. 7 rozporządzenia

(WE) nr 725/2004.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w drodze decyzji

administracyjnej, wydaje zwolnienie, o którym mowa w ust. 1:

1) na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2) na wniosek polskiego armatora.

3. We wnioskach, o których mowa w ust. 2, zamieszcza się:

1) nazwę statku;

26.02.2018

©Telksinoe s. 27/46

2) numer IMO statku;

3) sygnał wywoławczy statku;

4) państwo bandery statku;

5) oznaczenie armatora;

6) wykaz statków prowadzących regularne usługi między portami znajdującymi

się na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej oraz dane

dotyczące 24-godzinnego punktu kontaktowego, o których mowa w art. 7 ust.

1 rozporządzenia (WE) nr 725/2004.

Art. 45. Kapitan statku jest obowiązany do okazania dyrektorowi właściwego

urzędu morskiego:

1) międzynarodowego certyfikatu ochrony statku lub tymczasowego

międzynarodowego certyfikatu ochrony statku;

2) zapisu historii statku;

3) listy portów zawinięć statku.

Art. 46. W celu ustalenia, czy zachodzi potrzeba sporządzenia deklaracji

ochrony, kapitan statku lub SSO oraz PFSO obiektu portowego, do którego zmierza

statek, przekazują właściwemu regionalnemu punktowi kontaktowemu i sobie

nawzajem informację o aktualnym poziomie ochrony odpowiednio statku lub

obiektu portowego.

Art. 47. 1. Deklarację ochrony sporządza się, w przypadku gdy:

1) statek i obiekt portowy, między którymi będą zachodzić działania statek –

obiekt portowy, mają ustalone różne poziomy ochrony;

2) statki, między którymi będą zachodzić działania statek – statek, mają ustalone

różne poziomy ochrony.

2. Deklarację ochrony sporządza się także w przypadku, gdy statek i obiekt

portowy mają ustalony ten sam poziom ochrony 2 lub 3.

3. Deklarację ochrony sporządza się także w przypadku, gdy statek i obiekt

portowy, między którymi będą zachodzić działania, znajdują się na poziomie

ochrony 1, jeżeli:

1) działania są prowadzone ze statkiem, który w ciągu ostatnich 10 zawinięć do

portów znajdował się w porcie lub w obiekcie portowym, który nie posiadał

zatwierdzonego planu ochrony, lub

26.02.2018

©Telksinoe s. 28/46

2) działania są prowadzone ze statkiem, który nie posiada zatwierdzonego planu

ochrony, lub

3) statek prowadzi działania w porcie lub w obiekcie portowym, który nie

posiada zatwierdzonego planu ochrony, lub

4) obowiązek posiadania deklaracji ochrony wynika z planu ochrony statku lub

obiektu portowego.

4. Statek może żądać wypełnienia deklaracji ochrony w przypadkach

określonych w sekcji 5.2 w części A Kodeksu ISPS.

5. W przypadku gdy poziom ochrony zostaje podwyższony w stosunku do

poziomu określonego w deklaracji ochrony, sporządza się nową deklarację, a

następnie wdraża jej postanowienia.

6. Dyrektor właściwego urzędu morskiego może wprowadzić, w drodze

decyzji administracyjnej, obowiązek sporządzenia deklaracji ochrony i wdrożenia

jej postanowień, jeżeli jest to niezbędne ze względu na ochronę żeglugi i portów.

Art. 48. 1. Deklarację ochrony sporządzają, w formie pisemnej, odpowiednio

kapitan statku lub SSO w imieniu statku oraz PFSO w imieniu obiektu portowego.

2. Deklarację ochrony sporządza się i wdraża jej postanowienia przed

podjęciem jakichkolwiek działań statek – statek lub statek – obiekt portowy.

Art. 49. 1. Deklaracja ochrony dla statku i obiektu portowego zachowuje

ważność przez okres prowadzenia działań statek – statek lub statek – obiekt

portowy.

2. W odniesieniu do statków odbywających krótkie podróże międzynarodowe

na stałych trasach deklaracja ochrony zachowuje ważność przez okres:

1) 90 dni – w odniesieniu do poziomu ochrony 1;

2) 30 dni – w odniesieniu do poziomu ochrony 2.

3. Termin ważności deklaracji ochrony sporządzonej na poziomie ochrony 3

jest równy okresowi wskazanemu w ust. 1 lub okresowi trwania tego poziomu.

Art. 50. 1. Na statku przechowuje się deklarację ochrony z 10 ostatnich

zawinięć do portów, jednakże nie krócej niż przez okres 90 dni.

2. PFSO przechowuje deklarację ochrony przez okres 90 dni.

26.02.2018

©Telksinoe s. 29/46

Art. 51. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, wzór deklaracji ochrony, mając na uwadze postanowienia Kodeksu

ISPS.

Rozdział 10

Szkolenia w zakresie ochrony żeglugi i portów

Art. 52. 1. Funkcję SSO, CSO oraz PFSO mogą pełnić osoby, które posiadają

ważne świadectwo przeszkolenia w zakresie ochrony żeglugi i portów.

2. Świadectwo przeszkolenia, na podstawie zaświadczenia o przeszkoleniu,

wydaje dyrektor urzędu morskiego właściwy dla ośrodka prowadzącego szkolenie.

3. Za wydanie świadectwa pobiera się opłatę, która stanowi dochód budżetu

państwa.

4. Szkolenia prowadzi się zgodnie z przepisami o bezpieczeństwie morskim.

5. Programy szkoleń oraz wzór świadectwa przeszkolenia SSO określają

przepisy dotyczące wyszkolenia i kwalifikacji zawodowych marynarzy.

6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, wzór świadectwa przeszkolenia CSO i PFSO oraz programy

szkoleń, mając na uwadze zapewnienie odpowiedniej wiedzy.

7. Wysokość opłat za wydanie świadectwa przeszkolenia CSO i PFSO określa

załącznik nr 3 do ustawy.

Art. 53. 1. Na podstawie świadectwa przeszkolenia zarządzający obiektem

portowym wydaje PFSO dokument identyfikacyjny.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, wzór dokumentu identyfikacyjnego, biorąc pod uwagę zakres

danych umożliwiających identyfikację PFSO.

Art. 54. Piloci morscy wykonujący usługi pilotowe dla statków, o których

mowa w art. 2 ust. 1–4, są obowiązani posiadać świadectwo przeszkolenia SSO.

Art. 55. 1. Ćwiczenia w zakresie ochrony statku i obiektu portowego

organizują oraz zapewniają środki do ich przeprowadzenia odpowiednio:

1) armator – w odniesieniu do statków, zgodnie z postanowieniami sekcji 13 w

części A Kodeksu ISPS i sekcji 13.5–13.8 w części B Kodeksu ISPS;

26.02.2018

©Telksinoe s. 30/46

2) zarządzający obiektem portowym – w odniesieniu do obiektów portowych,

zgodnie z postanowieniami sekcji 18 w części A Kodeksu ISPS i sekcji 18 w

części B Kodeksu ISPS.

2. Ćwiczenia w zakresie ochrony portu organizuje i zapewnia środki do ich

przeprowadzenia zarządzający portem we współdziałaniu z organem ochrony

portu, co najmniej raz w roku kalendarzowym, z tym że przerwa między

ćwiczeniami nie może wynosić więcej niż 18 miesięcy.

3. Ćwiczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być organizowane łącznie z

ćwiczeniami w zakresie reagowania kryzysowego organizowanymi przez inne

organy.

Rozdział 11

Uznana organizacja ochrony

Art. 56. 1. Funkcję RSO może sprawować wyłącznie upoważniona

organizacja, która spełnia kryteria określone odpowiednio w załącznikach nr 4 i 5

do ustawy.

2. W przypadku RSO dla statków upoważnić można tylko organizację, która

została uznana przez Unię Europejską.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po przeprowadzeniu

oceny spełniania kryteriów, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, udziela upoważnienia, w drodze decyzji administracyjnej

określającej zakres tego upoważnienia, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia

właściwej ochrony żeglugi i portów lub uzasadnione potrzebami polskiej

administracji morskiej.

4. Decyzję wydaje się w terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy od dnia

złożenia wniosku.

Art. 57. 1. W sprawach ochrony portu lub obiektu portowego RSO może

zostać upoważniona do:

1) sporządzania oceny stanu ochrony portu, konkretnego obiektu portowego lub

więcej niż jednego obiektu portowego oraz wprowadzania poprawek do tych

ocen;

26.02.2018

©Telksinoe s. 31/46

2) sporządzania, na podstawie ocen stanu ochrony portu lub obiektu portowego,

planu ochrony portu lub obiektu portowego oraz wprowadzania poprawek do

tych planów;

3) doradzania lub udzielania pomocy zarządzającym portami lub obiektami

portowymi w sprawach ochrony.

2. Nie upoważnia się RSO, która przygotowała ocenę stanu ochrony portu lub

obiektu portowego, do sporządzenia lub wprowadzenia poprawek do planu ochrony

tego samego portu lub obiektu portowego.

3. W sprawach ochrony statku RSO może zostać upoważniona do:

1) sporządzania oceny stanu ochrony statku oraz wprowadzania poprawek do tej

oceny;

2) sporządzania, na podstawie oceny ochrony statku, planu ochrony statku i

wprowadzania poprawek do tego planu;

3) przeprowadzania weryfikacji wstępnej, odnawiającej, pośredniej i

dodatkowej statku w celu stwierdzenia zgodności z wymaganiami Konwencji

SOLAS dotyczącymi ochrony statku;

4) wydawania międzynarodowego certyfikatu ochrony statku lub tymczasowego

międzynarodowego certyfikatu ochrony statku;

5) doradzania lub udzielania pomocy armatorom w sprawach ochrony.

Art. 58. 1. Organizacja ubiegająca się o upoważnienie przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki morskiej pisemny wniosek zawierający

proponowany zakres upoważnienia. Do wniosku dołącza się dokumentację

potwierdzającą spełnienie kryteriów, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy,

a w przypadku RSO dla statków dodatkowo wymienioną w załączniku nr 5 do

ustawy.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze

rozporządzenia, wzór wniosku o udzielenie upoważnienia RSO, mając na uwadze

zakres wymaganych informacji.

Art. 59. 1. Upoważnienie cofa się:

1) w przypadku stwierdzenia, że RSO przestała spełniać kryteria będące

podstawą udzielenia upoważnienia;

2) gdy nie zachodzą przesłanki określone w art. 56 ust. 3;

26.02.2018

3) na wniosek RSO.

2. Upoważnienie można zawiesić w przypadku stwierdzenia, że RSO nie

realizuje w należyty sposób zadań określonych w upoważnieniu.

3. Zawieszenia oraz cofnięcia upoważnienia dokonuje, w drodze decyzji

administracyjnej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

Art. 60. 1. O udzieleniu, zawieszeniu lub cofnięciu upoważnienia zawiadamia

się:

1) IMO;

2) Komisję Europejską;

3) właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej.

2. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przesyła się informacje dotyczące

oceny działalności prowadzonej przez RSO.

Art. 61. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przeprowadza co

najmniej raz na 2 lata kontrolę RSO.

2. W celu przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, minister

właściwy do spraw gospodarki morskiej wyznacza komisję kontrolującą, powołuje

jej przewodniczącego i udziela upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

3. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

1) oznaczenie osób przeprowadzających kontrolę;

2) nazwę kontrolowanej RSO;

3) określenie zakresu kontroli.

4. Kontroli podlega działalność RSO w zakresie określonym w upoważnieniu,

a w szczególności:

1) dokumentacja;

2) organizacja pracy RSO.

5. Komisja kontrolująca jest uprawniona do:

1) wstępu na teren siedziby RSO;

2) żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz okazania dokumentów

związanych z działalnością objętą zakresem kontroli;

3) żądania udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień

w sprawach objętych zakresem kontroli.

26.02.2018

6. Czynności kontrolne przeprowadzane są w obecności przedstawiciela RSO.

7. Z przeprowadzonej kontroli, w terminie 14 dni od jej zakończenia,

sporządza się protokół i przedstawia do wiadomości RSO.

8. W terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu RSO może ustosunkować

się do jego treści.

9. Protokół, o którym mowa w ust. 7, powinien zawierać opis stanu

faktycznego stwierdzonego w trakcie kontroli, w tym ustalone nieprawidłowości, a

także wnioski i zalecenia.

Art. 62. 1. Za wykonywanie czynności określonych w upoważnieniu RSO

pobiera opłaty zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy.

2. RSO przekazuje 10% opłaty, o której mowa w ust. 1, do budżetu państwa.

Rozdział 12

Finansowanie ochrony żeglugi i portów

Art. 63. Koszty związane z ochroną żeglugi i portów są finansowane ze

środków:

1) budżetu państwa w częściach, których dysponentami są: minister właściwy do

spraw gospodarki morskiej, minister właściwy do spraw wewnętrznych i

Minister Obrony Narodowej;

2) pochodzących z budżetu Unii Europejskiej;

3) podmiotów zarządzających portami;

4) podmiotów zarządzających obiektami portowymi;

5) armatorów;

6) finansowych i rzeczowych, przekazanych na ten cel przez zagraniczne i

krajowe osoby fizyczne i prawne;

7) wojewodów.

Rozdział 13

Kary pieniężne

Art. 64. Kto:

1) wbrew art. 4 pkt 11 i 12 nie dopełnia obowiązku wyznaczenia PFSO, SSO

oraz CSO,

26.02.2018

2) nie przekazuje, w sposób określony w art. 8 ust. 1 i 2, posiadanych

wiadomości o zagrożeniu ochrony portu, obiektu portowego lub statku,

3) używa alertu wbrew zakazowi wyrażonemu w art. 16,

4) nie realizuje postanowień zawartych w planie ochrony portu, obiektu

portowego lub statku, przez co obniża bezpieczeństwo portu, obiektu

portowego lub statku,

5) nie stosuje się do poleceń i instrukcji dotyczących ochrony żeglugi i portów

wydanych przez organy administracji morskiej, zgodnie z art. 28 ust. 1,

6) nie stosuje się do zakazu posiadania lub transportu na teren portu, obiektu

portowego lub na statek urządzeń, substancji lub przedmiotów określonych w

art. 41 ust. 1,

7) wbrew obowiązkowi wyrażonemu w art. 48 ust. 1 nie sporządza deklaracji

ochrony

– podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za rok poprzedzający, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” dla celów emerytalnych i rentowych.

Art. 65. 1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 64, wymierza dyrektor urzędu

morskiego, w drodze decyzji administracyjnej, biorąc pod uwagę skalę zagrożenia

wywołanego czynami, o których mowa w art. 64.

2. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

Art. 66. Kwoty z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

Rozdział 14

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 67. (pominięty)6)

Art. 68. (pominięty)6)

Art. 69. (pominięty)6)

Zamieszczony w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 grudnia

2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie żeglugi i portów morskich

(Dz. U. z 2016 r. poz. 49).

26.02.2018

Rozdział 15

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 70. 1. Dokumenty ochrony statku i obiektu portowego, w tym plany

ochrony wydane w związku z wejściem w życie Kodeksu ISPS, zachowują

ważność na czas w nich określony.

2. Świadectwa przeszkolenia SSO wydane w związku z wejściem w życie

Kodeksu ISPS zachowują ważność na czas w nich określony.

3. Osoby pełniące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy funkcje PFSO i

CSO są obowiązane uzyskać świadectwo przeszkolenia w terminie 6 miesięcy od

dnia wejścia w życie tej ustawy.

Art. 71. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 14

ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 69, zachowują moc do czasu wydania nowych

przepisów wykonawczych na podstawie art. 14 ust. 3 tej ustawy, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Art. 72. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na statkach o polskiej

przynależności oraz w portach i obiektach portowych obowiązuje poziom ochrony

Art. 73. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia7), z

tym że art. 18 i art. 31 ust. 1 wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia

ogłoszenia.

Ustawa została ogłoszona w dniu 23 września 2008 r.

26.02.2018

Załączniki

Załącznik nr 1

ELEMENTY OCENY STANU OCHRONY PORTU

I. Ocena stanu ochrony portu będzie obejmować co najmniej:

1. Określenie i ocenę ważnych składników majątku i infrastruktury, które

powinny być chronione.

2. Określenie potencjalnych zagrożeń składników majątku i infrastruktury oraz

prawdopodobieństwa ich wystąpienia w celu ustanowienia środków ochrony i

ustalenia kolejności ich użycia.

3. Określenie, wybór i ustalenie kolejności użycia środków przeciwdziałania oraz

poziomu ich skuteczności w zależności od stopnia zagrożenia.

4. Określenie słabych punktów, z uwzględnieniem czynnika ludzkiego, w

infrastrukturze, zasadach postępowania i procedurach.

II. W tym celu ocena stanu ochrony powinna zawierać:

1. Określenie wszystkich obszarów istotnych z punktu widzenia ochrony, z

uwzględnieniem ich granic.

2. Określenie istotnych zagadnień w zakresie ochrony wynikających z

oddziaływania między środkami ochrony obiektów portowych a środkami

ochrony portu.

3. Określenie, którzy pracownicy portu ze względu na wykonywane obowiązki

zostaną poddani podstawowemu postępowaniu sprawdzającemu lub którzy

powinni uzyskać poświadczenia bezpieczeństwa stosownie do przepisów o

ochronie informacji niejawnych.

4. Określenie, w razie potrzeby, podziału portu na sektory według

prawdopodobieństwa zajścia zdarzeń naruszających ochronę. Poszczególne

obszary będą oceniane nie tylko jako potencjalne cele bezpośredniego ataku, ale

również jako potencjalne drogi przejścia na wypadek zaatakowania obszarów

sąsiednich.

5. Określenie zmienności zagrożeń, np. związanych ze zmianą sezonu.

6. Określenie charakterystycznych właściwości każdego sektora, takich jak:

26.02.2018

lokalizacja, dostęp, zasilanie, system komunikacyjny, własność i użytkownicy,

oraz innych elementów istotnych z punktu widzenia ochrony.

7. Określenie prawdopodobnych scenariuszy zagrożeń portu. Celem

zidentyfikowanego zagrożenia może być cały port lub poszczególne części jego

infrastruktury, ładunek, bagaż, ludzie lub środki transportu w obrębie portu.

8. Określenie skutków właściwych dla danego scenariusza wystąpienia

zagrożenia. Skutki mogą dotyczyć jednego lub większej liczby sektorów, przy

czym określa się zarówno skutki bezpośrednie, jak i pośrednie; szczególną uwagę

należy zwrócić na ryzyko wystąpienia strat w ludziach.

9. Określenie możliwości wystąpienia eskalacji zdarzeń naruszających ochronę.

10. Określenie podatności na zagrożenia każdego z sektorów.

11. Określenie wszystkich istotnych aspektów organizacyjnych niezbędnych do

zapewnienia kompleksowej ochrony portu, w tym określenie zakresów

kompetencji organów i podmiotów odpowiedzialnych za ochronę, wskazanie

obowiązujących przepisów i istniejących procedur.

12. Określenie słabych punktów związanych z aspektami organizacyjnymi,

prawnymi i proceduralnymi, istotnych z punktu widzenia konieczności

zapewnienia kompleksowej ochrony portu.

13. Określenie środków, procedur i działań mających na celu wyeliminowanie

ryzyka wystąpienia krytycznych słabych punktów. Należy zwrócić uwagę na

potrzebę kontroli dostępu oraz środki kontroli dostępu lub ograniczenia dostępu,

dotyczące całego portu lub jego sektorów, w szczególności na identyfikację

pasażerów, pracowników portu oraz innych pracowników, gości i członków załóg

statków, a także na wymogi monitorowania sektorów i prowadzonej działalności

oraz kontrolę ładunku i bagażu. Środki, procedury i działania będą współmierne

do dostrzeżonego zagrożenia, które może być różne w różnych sektorach.

14. Określenie, w jaki sposób wzmocnić środki, procedury oraz działania w

przypadku wprowadzenia wyższego poziomu ochrony.

15. Określenie szczegółowych zasad postępowania w odniesieniu do

zidentyfikowanych zagrożeń ochrony, takich jak „podejrzane”: ładunek, bagaż,

zapasy paliwa lub żywności, osoby, paczki niewiadomego pochodzenia, oraz

realnych zagrożeń (np. bomb). Zasady te powinny określać wymagania w zakresie

weryfikacji takiego zagrożenia w miejscu jego wykrycia oraz po

26.02.2018

przetransportowaniu źródła zagrożenia w bezpieczne miejsce.

16. Określenie środków, procedur i działań mających na celu ograniczenie i

złagodzenie skutków zagrożeń ochrony portu.

17. Określenie podziału zadań umożliwiających właściwe i poprawne wdrożenie

środków, procedur i działań.

18. Analizę innych istniejących planów ochrony, określenie wzajemnych relacji

pomiędzy rozwiązaniami zawartymi w tych planach oraz analizę oddziaływania z

innymi środkami ochrony portu. Należy zwrócić uwagę również na środki i

procedury przewidziane w innych planach reagowania (np. plan reagowania na

wyciek ropy, plan reagowania w razie wypadku w porcie, plan na wypadek

interwencji medycznej, plan reagowania w razie katastrofy nuklearnej itd.).

19. Określenie wymagań w zakresie wzajemnej komunikacji niezbędnych do

prawidłowego wdrożenia środków i procedur.

20. Określenie środków mających zapewnić ochronę przed ujawnieniem

informacji istotnych z punktu widzenia ochrony.

21. Określenie, jakie informacje muszą zostać udostępnione wszystkim stronom

bezpośrednio zaangażowanym, a także, w razie potrzeby, opinii publicznej.

26.02.2018

Załącznik nr 2

ELEMENTY PLANU OCHRONY PORTU

I. Ogólne aspekty planu ochrony portu:

1. Definiowanie wszystkich sektorów istotnych z punktu widzenia ochrony portu.

W zależności od oceny stanu ochrony portu, środki, procedury i działania mogą

się różnić w poszczególnych sektorach. W niektórych z nich może być wymagane

zastosowanie „mocniejszych” środków zapobiegawczych niż w innych. Należy

zwrócić szczególną uwagę na miejsca styku poszczególnych sektorów określone

w ocenie stanu ochrony portu.

2. Zapewnienie koordynacji środków ochrony dla sektorów różniących się w

zakresie wymaganej ochrony.

3. Określenie różnych środków ochrony w odniesieniu do różnych sektorów,

zmieniających się poziomów ochrony oraz pozyskanych informacji o

potencjalnym zagrożeniu.

4. Określenie struktury organizacyjnej ochrony portu.

II. Szczegółowe aspekty planu ochrony portu:

1. Wymagania dotyczące dostępu. Wszystkie wymagania i poziomy ochrony

zostaną kompleksowo włączone do planu ochrony portu.

2. Wymagania w zakresie kontroli dokumentów tożsamości, bagażu i ładunku.

Wymagania mogą mieć zastosowanie do poszczególnych bądź wszystkich

sektorów. Osoby wchodzące lub znajdujące się w danym sektorze mogą podlegać

kontroli. Plan ochrony portu w odpowiedni sposób uwzględni wyniki oceny stanu

ochrony portu, stanowiącej narzędzie, przy użyciu którego zostaną ustalone

wymagania w zakresie ochrony dla każdego sektora, na każdym poziomie

ochrony. Jeżeli zostaną wprowadzone specjalne karty identyfikacyjne dla celów

ochrony portu, to zostaną ustanowione przejrzyste procedury ich wydawania,

kontroli, używania i zwrotu. Procedury takie powinny uwzględniać szczególny

charakter niektórych grup użytkowników portów, dopuszczając specjalne środki

w celu ograniczenia negatywnych skutków wymagań dotyczących kontroli

dostępu. Kategoryzacja powinna uwzględniać co najmniej: osoby podróżujące,

26.02.2018

urzędników oraz funkcjonariuszy służb państwowych, osoby stale pracujące w

porcie lub regularnie go odwiedzające, mieszkańców portu oraz osoby

okazjonalnie pracujące w porcie lub okazjonalnie go odwiedzające.

3. Łączność z organami współdziałającymi.

W razie potrzeby plan powinien przewidywać połączenie systemu informacyjnego

portu z systemami informacyjnymi organów i służb współdziałających.

4. Procedury i środki dotyczące postępowania z „podejrzanymi”: ładunkiem,

bagażem, zapasami paliwa lub żywności, osobami, w tym wyznaczenie obszaru

chronionego.

Procedury i środki powinny obejmować inne zidentyfikowane zagrożenia

ochrony.

5. Wymagania dotyczące sektorów lub działalności w obrębie sektorów.

Zarówno potrzebę zastosowania różnych rozwiązań technicznych, jak i same

rozwiązania określa się na podstawie oceny stanu ochrony portu.

6. Oznakowanie.

Obszary, w których stosuje się wymagania dotyczące dostępu lub kontroli,

powinny być odpowiednio oznakowane. Wymagania dotyczące dostępu i kontroli

powinny uwzględniać obowiązujące przepisy prawne i przyjętą praktykę.

7. Komunikacja oraz poświadczenia bezpieczeństwa.

Wszystkie istotne informacje dotyczące ochrony są odpowiednio przekazywane,

zgodnie z przepisami w zakresie ochrony informacji niejawnych oraz zapisami

zawartymi w planie. Ze względu na wrażliwość niektórych informacji,

komunikacja powinna być oparta na zasadzie ścisłej potrzeby.

8. Raporty o naruszeniach ochrony.

W celu zapewnienia szybkiego reagowania, plan ochrony portu powinien określać

jasne wymagania dotyczące przekazywania oficerowi ochrony portu lub organowi

ochrony portu raportów o wszystkich naruszeniach ochrony.

9. Integracja z innymi planami w zakresie ochrony.

Plan uwzględnia rozwiązania przewidziane w innych planach oraz stosowane i

obowiązujące w porcie inne działania zapobiegawcze i kontrolne.

10. Integracja z planami reagowania lub włączenie określonych środków

reagowania, procedur i działań.

Plan będzie szczegółowo opisywać wzajemne oddziaływanie i koordynację z

26.02.2018

innymi planami reagowania i planami awaryjnymi.

11. Wymogi dotyczące szkoleń i ćwiczeń.

12. Organizacja eksploatacyjnej ochrony portu i procedury robocze.

Plan ochrony portu powinien szczegółowo określać organizację w zakresie

ochrony portu, podział zadań i procedury robocze. Powinien również, w razie

potrzeby, szczegółowo określać zasady koordynacji z oficerami ochrony obiektów

portowych i statków.

Plan ochrony portu powinien zawierać również:

1) dane dotyczące jednostki ochrony portu, w tym:

a) stan etatowy,

b) rodzaj i ilość uzbrojenia i amunicji,

c) sposób zabezpieczenia broni i amunicji;

2) dane dotyczące rodzaju zabezpieczeń technicznych;

3) zasady organizacji i wykonywania ochrony.

13. Procedury przyjmowania i aktualizacji planu ochrony portu.

26.02.2018

Załącznik nr 3

OPŁATY

I. TARYFA OPŁAT ZA PRZEPROWADZENIE CZYNNOŚCI

URZĘDOWYCH ZWIĄZANYCH Z WYDANIEM DOKUMENTÓW

OCHRONY PORTÓW

1. Zatwierdzenie oceny stanu ochrony portu 1200 j.t.?

2. Zatwierdzenie planu ochrony portu 1200 j.t.

3. Przeprowadzenie weryfikacji w celu stwierdzenia zgodności stanu ochrony

portu z planem ochrony portu 1600 j.t.

II. TARYFA OPŁAT ZA PRZEPROWADZENIE CZYNNOŚCI

URZĘDOWYCH ZWIĄZANYCH Z WYDANIEM DOKUMENTÓW

OCHRONY OBIEKTÓW PORTOWYCH

1. Wydanie potwierdzenia zgodności obiektu portowego 500 j.t.

2. Zatwierdzenie oceny stanu ochrony obiektu portowego 600 j.t.

3. Zatwierdzenie planu ochrony obiektu portowego 600 j.t.

4. Zatwierdzenie poprawek do oceny stanu ochrony obiektu portowego 100 j.t.

5. Zatwierdzenie poprawek do planu ochrony obiektu portowego 100 j.t.

6. Przeprowadzenie weryfikacji w celu stwierdzenia zgodności stanu ochrony

obiektu portowego z zatwierdzonym planem i wymaganiami Kodeksu ISPS 800

j.t.

III. TARYFA OPŁAT ZA PRZEPROWADZENIE CZYNNOŚCI

URZĘDOWYCH ZWIĄZANYCH Z WYDANIEM DOKUMENTÓW

OCHRONY STATKÓW

1. Przeprowadzenie weryfikacji w celu stwierdzenia zgodności stanu ochrony

statku towarowego z zatwierdzonym planem i wymaganiami Kodeksu ISPS:

1.1. Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2000 800 j.t.

1.2. Statki o pojemności brutto powyżej 2000 do 10 000 1200 j.t.

? Jednostka taryfowa (j.t.) – wartość złotowa jednostki taryfowej stanowi równowartość 0,2 SDR –

Specjalnych Praw Ciągnienia liczona według średniego kursu walutowego z poprzedniego

tygodnia podanego w tabelach kursowych Narodowego Banku Polskiego.

26.02.2018

1.3. Statki o pojemności brutto powyżej 10 000 1600 j.t.

2. Przeprowadzenie weryfikacji w celu stwierdzenia zgodności stanu ochrony

statku pasażerskiego z zatwierdzonym planem i wymaganiami Kodeksu ISPS:

2.1. Statki o pojemności brutto do 2000 1000 j.t.

2.2. Statki o pojemności brutto powyżej 2000 do 10 000 2000 j.t.

2.3. Statki o pojemności brutto powyżej 10 000 3000 j.t.

3. Za tymczasowy międzynarodowy certyfikat ochrony statku lub

międzynarodowy certyfikat ochrony statku 350 j.t.

4. 1. Zatwierdzenie planu ochrony statku 600 j.t.

4. 2. Zatwierdzenie poprawek do planu ochrony statku 300 j.t.

5. 1. Wydanie zapisu historii statku lub jego duplikatu 300 j.t.

5. 2. Wprowadzenie poprawek do zapisu historii statku 50 j.t.

IV. TARYFA OPŁAT ZA PRZEPROWADZENIE CZYNNOŚCI

URZĘDOWYCH ZWIĄZANYCH Z WYDANIEM ŚWIADECTW

PRZESZKOLENIA CSO I PFSO

1. Wydanie świadectwa przeszkolenia CSO 20 j.t.

2. Wydanie świadectwa przeszkolenia PFSO 20 j.t.

V. UWAGI DODATKOWE

1. Opłata za potwierdzenie ważności dokumentu ochrony wynosi 50% wartości

stawki określonej za wydanie dokumentu ochrony.

2. W przypadku gdy weryfikacja – z powodów niezależnych od właściwego

urzędu morskiego – zostanie w całości lub częściowo przeprowadzona poza

godzinami pracy właściwego urzędu morskiego, opłaty za weryfikację i wydanie

dokumentu ochrony wynoszą 130% opłaty podstawowej.

3. Koszty przejazdów oraz pobytu członków zespołu poza siedzibą właściwego

urzędu morskiego, związane z przeprowadzaniem weryfikacji, ponosi

zleceniodawca.

26.02.2018

Załącznik nr 4

KRYTERIA, KTÓRE POWINNA SPEŁNIAĆ ORGANIZACJA UBIEGAJĄCA

SIĘ

O UPOWAŻNIENIE

Instytucja lub podmiot gospodarczy powinien udowodnić, że posiada:

1) specjalistyczną wiedzę w dziedzinie istotnych aspektów ochrony;

2) odpowiednią znajomość zasad eksploatacji statków;

3) odpowiednią znajomość portów, zarządzania operacjami przeładunkowymi,

znajomość zasad obrotu portowo-morskiego (jeżeli ma świadczyć usługi w

odniesieniu do obiektów portowych);

4) zdolność do oceny prawdopodobnych zdarzeń i ryzyka w zakresie ochrony,

które mogą pojawić się w czasie eksploatacji statków i obiektów portowych np.:

w relacji statek – statek, statek – obiekt portowy itp., oraz sposobów

minimalizacji takiego ryzyka;

5) zdolność do utrzymywania, doskonalenia i podnoszenia wiedzy

specjalistycznej pracowników;

6) określone zasady sprawowania funkcji kontrolnych oraz nadzoru nad

pracownikami i ponoszenia odpowiedzialności;

7) zdolność do utrzymywania odpowiednich środków zapewniających uniknięcie

nieuprawnionego dostępu lub ujawnienia do materiałów ważnych dla ochrony;

8) znajomość wymagań Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS oraz Kodeksu ISPS, a

także prawa krajowego i międzynarodowego w tym zakresie;

9) wiedzę o bieżących zagrożeniach i sposobach zapobiegania im;

10) wiedzę w zakresie rozpoznawania i wykrywania wszystkich rodzajów broni

biologicznej, chemicznej, masowego rażenia, substancji i urządzeń

niebezpiecznych;

11) wiedzę na temat rozpoznawania, w sposób wolny od dyskryminacji, cech

charakterystycznych i osobowych wzorów zachowań osób, które mogą zagrozić

bezpieczeństwu, tak aby nie naruszyć dóbr osobistych i zasad takich jak:

tolerancja, równość oraz wolność sumienia i wyznania itp.;

12) znajomość środków ochrony, metod ich zastosowania i zapobiegania im;

26.02.2018

13) znajomość systemów ochrony i nadzoru oraz ich wyposażenia, a także

ograniczeń wynikających z eksploatacji portów, obiektów portowych i statków;

14) pracowników z ważnymi poświadczeniami bezpieczeństwa wydanymi w

sytuacji wykonywania przez nich zadań wymagających dostępu do informacji

niejawnych;

15) zdolność do wytwarzania, przetwarzania, przechowywania i przekazywania

informacji niejawnych, odpowiednio do ich klauzuli tajności, zgodnie z

przepisami o ochronie informacji niejawnych.

26.02.2018

Załącznik nr 5

DOKUMENTY, KTÓRE POWINNA PRZEDSTAWIĆ ORGANIZACJA

UBIEGAJĄCA SIĘ O UPOWAŻNIENIE

Instytucja lub podmiot gospodarczy występujące o wyznaczenie do pełnienia

funkcji RSO dla statków powinny przedstawić do oceny:

1) procedurę certyfikacji statku na zgodność z wymaganiami Kodeksu ISPS w

celu wydania międzynarodowego certyfikatu ochrony statku;

2) procedurę szkolenia, nadawania kompetencji i rejestracji audytorów ISPS;

3) wykaz audytorów ISPS;

4) wzór międzynarodowego certyfikatu ochrony statku.

26.02.2018