Wyszukiwarka ustaw

2016 Pozycja 740

©Telksinoe s. 1/75

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 740, 904, 960, 1955.

U S T A W A

z dnia 9 czerwca 2006 r.

o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego

Rozdział 1

Postanowienia ogólne

Art. 1. Ustawa określa:

1) zasady nawiązywania stosunku służbowego,

2) przebieg służby,

3) korpusy i stopnie służbowe,

4) obowiązki i prawa,

5) uposażenie i inne świadczenia pieniężne,

6) odpowiedzialność dyscyplinarną

– funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu

Wojskowego.

Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) „SKW” – należy przez to rozumieć Służbę Kontrwywiadu Wojskowego;

2) „SWW” – należy przez to rozumieć Służbę Wywiadu Wojskowego.

Art. 3. Funkcjonariuszem SKW albo SWW może być osoba:

1) posiadająca obywatelstwo polskie;

2) korzystająca z pełni praw publicznych;

3) wykazująca nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną;

4) dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych

w przepisach o ochronie informacji niejawnych;

5) posiadająca co najmniej średnie wykształcenie i określone kwalifikacje

zawodowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby.

Art. 4. 1. Ustala się następujące kategorie zdolności do służby w SKW

i SWW:

1) Z/SKW – zdolny do służby w SKW;

2017-03-15

©Telksinoe s. 2/75

2) Z/SWW – zdolny do służby w SWW;

3) N/SKW – trwale albo czasowo niezdolny do służby w SKW;

4) N/SWW – trwale albo czasowo niezdolny do służby w SWW.

2. Zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów do służby w SKW i SWW

ustala wojskowa komisja lekarska, zwana dalej „komisją lekarską”.

2a. Komisja lekarska jest również właściwa w sprawach:

1) uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta

i rencisty policyjnego za inwalidę oraz uznania go za niezdolnego do

samodzielnej egzystencji, a także związku śmierci funkcjonariusza,

funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta i rencisty policyjnego ze

służbą;

2) kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

2b. Komisja lekarska może skierować funkcjonariusza na badanie

specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych

w wyznaczonym terminie.

2c. W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja

nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że

do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja

lekarska może skierować funkcjonariusza na taką obserwację. Obserwacja

w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez funkcjonariusza.

3. Orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa

w ust. 1, właściwa komisja lekarska wydaje na podstawie badania lekarskiego

fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby, a w razie potrzeby – również

obserwacji w podmiocie leczniczym.

3a. Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje odwołanie do komisji

lekarskiej wyższego stopnia w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

3b. W przypadku orzeczenia niezdolności do służby komisja lekarska orzeka

również o grupie inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura

Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

2017-03-15

©Telksinoe s. 3/75

3c. Kontrola prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby polega na sprawdzeniu prawidłowości ustalenia okresu

zwolnienia od zajęć służbowych z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim.

3d. W przypadku ustalenia wcześniejszej daty ustania przyczyny będącej

podstawą zwolnienia od zajęć służbowych niż orzeczona w zaświadczeniu

lekarskim zaświadczenie to traci ważność za okres od tej daty, jednak nie wcześniej

niż od dnia badania lekarskiego przeprowadzonego przez komisję lekarską.

3e. W przypadku gdy funkcjonariusz nie poddaje się badaniom lekarskim lub

uniemożliwia ich przeprowadzenie lub nie dostarcza wyników badań lekarskich

mimo wezwania komisji lekarskiej, zaświadczenie lekarskie traci ważność od dnia

następującego po terminie wskazanym w wezwaniu.

3f. W przypadkach, o których mowa w ust. 3d i 3e, komisja lekarska orzeka

o zdolności funkcjonariusza do służby i informuje o tym lekarza wystawiającego

zaświadczenie lekarskie.

3g. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego polega na

ustaleniu, czy funkcjonariusz w okresie orzeczonego zwolnienia od zajęć

służbowych, w tym w razie konieczności osobistego sprawowania opieki nad

dzieckiem lub innym chorym członkiem rodziny lub zwolnienia w wyniku decyzji

wydanej przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zwalczaniu chorób zakaźnych albo o zwalczaniu gruźlicy, nie wykonuje pracy

zarobkowej lub nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w inny sposób niezgodny

z jego celem.

3h. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wykorzystania zwolnienia

lekarskiego komisja lekarska niezwłocznie zawiadamia przełożonego

funkcjonariusza o dokonanym ustaleniu.

4. Do komisji lekarskiej kierują z urzędu lub na wniosek zainteresowanego:

1) Szef SKW albo Szef SWW – kandydatów do służby odpowiednio w SKW albo

SWW;

2) Szef SKW albo Szef SWW – podległych sobie funkcjonariuszy;

3) sąd, prokurator albo inny organ, przed którym toczy się postępowanie

w sprawach o przestępstwo lub wykroczenie, jeżeli orzeczenie komisji

lekarskiej jest niezbędne w postępowaniu karnym lub w postępowaniu

w sprawach o wykroczenie;

2017-03-15

©Telksinoe s. 4/75

4) Minister Obrony Narodowej – wszystkich funkcjonariuszy.

5. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrami właściwymi do

spraw wewnętrznych, zabezpieczenia społecznego i zdrowia, określi, w drodze

rozporządzenia:

1) właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w sprawach, o których

mowa w ust. 2, 2a i 4;

2) wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do służby

w SKW i SWW;

3) tryb kierowania do komisji lekarskich;

4) szczegółowe warunki orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 2, 2a i 4;

5) właściwość organów i tryb uchylania orzeczeń w ramach nadzoru.

6. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, należy w szczególności

uwzględnić niezbędną dokumentację medyczną i inne dokumenty mogące stanowić

podstawę orzeczenia, niezbędne elementy orzeczeń i wzory orzeczeń, możliwość

składania sprzeciwów przez członków komisji lekarskich, a także zatwierdzania

orzeczeń przez komisje lekarskie wyższego szczebla.

Art. 5. 1. Przyjęcie kandydata do służby w SKW albo SWW następuje po

przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego, na które składają się:

1) przyjęcie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także

dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje

zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;

2) przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;

3) postępowanie sprawdzające, określone w przepisach o ochronie informacji

niejawnych;

4) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w SKW lub SWW.

2. W stosunku do kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w SKW

albo SWW na stanowisko wymagające szczególnych umiejętności lub

predyspozycji, postępowanie kwalifikacyjne może być rozszerzone o czynności

mające na celu sprawdzenie przydatności kandydata do służby na takim stanowisku,

w tym o przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowania

kwalifikacyjnego wobec kandydatów do służby oraz wzór kwestionariusza

2017-03-15

©Telksinoe s. 5/75

osobowego, uwzględniając potrzebę uzyskania takich informacji o kandydacie,

które są niezbędne do podjęcia decyzji o przyjęciu do służby w SKW lub SWW.

Art. 6. 1. Przed podjęciem służby funkcjonariusz SKW albo SWW składa

przysięgę według następującej roty:

„Ja, Obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych

obowiązków funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego

(Służby Wywiadu Wojskowego), przysięgam: służyć wiernie

Rzeczypospolitej Polskiej i stać na straży Konstytucji. Przysięgam

sumiennie i bezstronnie wykonywać obowiązki funkcjonariusza,

w potrzebie z narażeniem życia, a także strzec honoru, godności

i dobrego imienia Służby.”.

Przysięga może być złożona z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.

2. Minister Obrony Narodowej określa, w drodze zarządzenia, szczegółowy

ceremoniał składania przysięgi, o której mowa w ust. 1.

Art. 7. 1. Stosunek służbowy funkcjonariusza SKW albo SWW, zwanego

dalej „funkcjonariuszem”, powstaje w drodze mianowania na podstawie

dobrowolnego zgłoszenia się do służby.

2. Początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w rozkazie

personalnym o przyjęciu do służby i mianowaniu na stanowisko służbowe w SKW

albo SWW.

3. Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo

po przeniesieniu do rezerwy.

4. Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet. Od warunku tego

można odstąpić również w stosunku do absolwentów szkół wyższych.

Art. 8. 1. Osobę przyjętą do służby w SKW albo SWW mianuje się

funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej na okres 3 lat.

2. Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej oceny

ogólnej w opinii służbowej funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.

3. W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami

funkcjonariusza Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, może

skrócić okres jego służby przygotowawczej albo zwolnić funkcjonariusza od

odbywania tej służby.

2017-03-15

©Telksinoe s. 6/75

4. W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków

służbowych trwającej dłużej niż 3 miesiące Szef SKW albo Szef SWW może

przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.

Art. 9. 1. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, jest

właściwy do przyjmowania do służby, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska

służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania

i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia

w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia

stosunku służbowego.

2. W sprawach osobowych funkcjonariuszy innych, niż wymienione w ust. 1,

są właściwi przełożeni, upoważnieni przez Szefa SKW albo Szefa SWW.

3. Sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie

rozkazu personalnego.

Art. 10. 1. Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określany wymiarem

jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, rozkład czasu służby, z uwzględnieniem czasu na wypoczynek oraz

przypadków przedłużenia czasu służby funkcjonariuszy SKW i SWW,

uzasadnionych potrzebą zapewnienia niezakłóconego toku służby.

Art. 11. (uchylony)

Art. 11a. 1. W sprawach bezpieczeństwa i higieny służby stosuje się

odpowiednio przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –

Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666), zwanej dalej „Kodeksem pracy”, a także

przepisy wykonawcze wydane na jego podstawie, z wyłączeniem przepisów

art. 207 § 2 pkt 7, art. 2091 § 4, art. 228, art. 229 § 1–12 i 4, art. 230, art. 231,

art. 234 § 2, art. 235–2352, art. 237–2372, art. 2377, art. 2378, art. 2379 § 1 i 2

w zakresie dotyczącym odzieży i obuwia roboczego, art. 2379 § 3, art. 23711 § 4 oraz

art. 23711a–23714.

2. W zakresie określonym w ust. 1:

1) Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, wykonuje

obowiązki pracodawcy;

2) przełożony wykonuje obowiązki osoby kierującej pracownikami;

2017-03-15

©Telksinoe s. 7/75

3) funkcjonariusz realizuje obowiązki i uprawnienia pracownika.

3. Przepisy art. 2092, art. 2093, art. 210 § 1–5 oraz przepisy wykonawcze

wydane na podstawie art. 210 § 6 Kodeksu pracy stosuje się, jeżeli nie zagraża to

prawidłowemu wykonywaniu czynności służbowych podejmowanych przez:

1) funkcjonariuszy SKW, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1

i w art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1318);

2) funkcjonariuszy SWW, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1

i w art. 44 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w pkt 1.

4. Na pierwsze badanie okresowe funkcjonariusz jest kierowany w terminie

3 lat od dnia przyjęcia do służby w SKW albo SWW.

5. W przypadku gdy funkcjonariuszowi, w wyniku okresowego albo

kontrolnego badania lekarskiego, wydane zostało orzeczenie lekarskie

stwierdzające przeciwwskazania do służby na określonym stanowisku w warunkach

opisanych w skierowaniu na to badanie, funkcjonariusz ten kierowany jest z urzędu

do komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do służby, jak również ewentualnego związku

poszczególnych chorób ze służbą.

6. W czasie wykonywania zadań służbowych, w okolicznościach

uzasadnionych stanem wyższej konieczności, funkcjonariusz może odstąpić od

przestrzegania zasad bezpieczeństwa i higieny służby, z zachowaniem dostępnych

w danych warunkach zabezpieczeń, jeżeli w jego ocenie, dokonanej w miejscu

i czasie wykonywania czynności służbowej, istnieje prawdopodobieństwo

uratowania życia ludzkiego lub odwrócenia zagrożenia godzącego w

bezpieczeństwo państwa, w szczególności gdy:

1) z powodu braku specjalistycznego uzbrojenia, wyposażenia lub innego sprzętu

zachodzi konieczność zastosowania środka zastępczego;

2) fizyczne warunki i umiejętności funkcjonariusza mogą zastąpić możliwość

użycia właściwego uzbrojenia, wyposażenia lub innego sprzętu;

3) funkcjonariusz wykona określoną czynność dobrowolnie.

Art. 12. 1. Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu,

przeprowadzanemu:

2017-03-15

©Telksinoe s. 8/75

1) w służbie przygotowawczej – nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy;

2) w służbie stałej – raz na 2 lata.

2. Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 7 dni od dnia jej

sporządzenia; może on w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią służbową

wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb

opiniowania funkcjonariuszy, uwzględniając przesłanki opiniowania i jego

częstotliwości, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu i skalę ocen, przypadki

opiniowania z pominięciem okresów przewidzianych w ustawie, właściwość

przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy

z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.

Art. 13. 1. Funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska

i przenieść do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW.

2. Funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji odpowiednio Szefa SKW

albo SWW, nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy.

3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się

na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej

zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby

z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na

podstawie art. 19 ust. 2 pkt 7, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na

korzystniejszych zasadach.

4. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, warunki i tryb przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji

odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW, z uwzględnieniem sposobu pełnienia

służby w okresie pozostawania w tej dyspozycji.

Art. 14. 1. Funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być

przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres do 6 miesięcy do

czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

2. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania,

w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć okres delegowania, o którym

mowa w ust. 1, do 12 miesięcy.

2017-03-15

©Telksinoe s. 9/75

Art. 15. 1. Funkcjonariuszowi można powierzyć, na okres do 6 miesięcy,

pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku. W takim przypadku

uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

2. Funkcjonariusza, gdy jest to uzasadnione realizacją odpowiednio zadań

SKW albo SWW, za jego zgodą, można oddelegować do wykonywania zadań

służbowych poza SKW albo SWW, po przeniesieniu go do dyspozycji odpowiednio

Szefa SKW albo Szefa SWW. Przepisów art. 13 nie stosuje się.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, warunki i tryb oddelegowania, uprawnienia i obowiązki

funkcjonariusza w czasie oddelegowania, wysokość i sposób wypłacania

uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących oddelegowanemu

funkcjonariuszowi, uwzględniając miejsce oraz charakter i zakres wykonywanych

przez niego zadań służbowych poza SKW albo SWW, a także ustali,

z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, szczególne

uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza pełniącego służbę poza granicami kraju.

Art. 16. 1. Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe

w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe.

2. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe

w przypadku:

1) orzeczenia przez właściwą komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia

służby na zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli nie ma możliwości

mianowania go na stanowisko równorzędne;

2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej

w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku

służbowym, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych

opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn

uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi gdy nie ma możliwości

mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.

3. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również

na jego pisemną prośbę.

2017-03-15

©Telksinoe s. 10/75

4. Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe

stanowisko służbowe z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze

służby.

Art. 17. 1. Funkcjonariusza zawiesza się, rozkazem personalnym

odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW, w czynnościach służbowych, na czas

nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania

karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego.

2. Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych, na czas nie

dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego

w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego,

postępowania w sprawie o wykroczenie oraz postępowania dyscyplinarnego, jeśli

jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia

w czynnościach służbowych można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie

dłuższy niż do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu

karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie, a w pozostałych przypadkach

na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.

4. Zawieszenie w czynnościach służbowych polega na odsunięciu

funkcjonariusza od wykonywania obowiązków służbowych.

5. W przypadku rozkazu personalnego o zawieszeniu funkcjonariusza

w czynnościach służbowych, funkcjonariusz może zwrócić się odpowiednio do

Szefa SKW albo Szefa SWW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

6. Funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany:

1) niezwłocznie zdać broń i legitymację służbową oraz przedmioty związane

z wykonywanymi przez niego zadaniami, a w szczególności akta i dokumenty

prowadzonych przez niego spraw;

2) informować kierownika jednostki organizacyjnej o zamiarze opuszczenia

miejsca zamieszkania na okres dłuższy niż 3 dni.

Art. 18. 1. Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej:

1) z urzędu lub na jego wniosek – w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia

zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku

poszczególnych chorób ze służbą;

2017-03-15

©Telksinoe s. 11/75

2) z urzędu – w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej

niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania

zwolnienia lekarskiego.

1a. Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez

komisję lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym

i dodatkowym.

1b. W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja

nie pozwalają na wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na

obserwację w podmiocie leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

2. Funkcjonariusz może być również poddany badaniom

psychofizjologicznym. O skierowaniu funkcjonariusza na te badania decyduje

odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW.

Art. 19. 1. Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku:

1) orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby

przygotowawczej;

3) wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego;

5) utraty obywatelstwa polskiego.

2. Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku:

1) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby

stałej, stwierdzonego w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone

w ust. 1 pkt 4;

3) nieobecności funkcjonariusza w służbie przez okres powyżej 3 miesięcy

z powodu tymczasowego aresztowania;

4) objęcia kierowniczego stanowiska państwowego albo objęcia funkcji

z wyboru w organach samorządu terytorialnego;

5) nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach

odrębnych;

6) gdy wymaga tego ważny interes służby;

2017-03-15

©Telksinoe s. 12/75

7) likwidacji jednostki organizacyjnej SKW albo SWW lub jej reorganizacji

połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie

funkcjonariusza odpowiednio do innej jednostki organizacyjnej SKW albo

SWW lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe;

7a) upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

8) dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których

mowa w art. 18 ust. 1a, lub niepoddania się im, albo w przypadku

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na obserwację

w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody przez

funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na

wniosek funkcjonariusza;

9) nabycia obywatelstwa innego państwa.

3. Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia

pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby.

4. W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 7 zwolnienie ze służby następuje

po upływie 6 miesięcy, a ze służby przygotowawczej – po upływie 3 miesięcy od

dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej SKW albo SWW lub jej

reorganizacji.

Art. 20. 1. Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku:

1) śmierci funkcjonariusza;

2) stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.

2. Zaginięcie funkcjonariusza stwierdza, w drodze decyzji, Minister Obrony

Narodowej.

Art. 21. 1. W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub

prawomocnego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego

i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego albo w razie uchylenia

kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia

służbowego lub kary wydalenia ze służby, ulegają uchyleniu skutki, jakie wynikły

dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe lub

obniżeniem stopnia służbowego. O uchyleniu innych skutków decyduje

odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW.

2017-03-15

©Telksinoe s. 13/75

2. W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego

orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego i wydania

prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają uchyleniu wszystkie skutki, jakie

powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego

przeprowadzonego w związku z oskarżeniem o popełnienie przestępstwa

stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia sądu.

3. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, podstawę orzeczenia kary

dyscyplinarnej stanowiły przesłanki inne niż tylko oskarżenie o popełnienie

przestępstwa, o uchyleniu skutków, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku

postępowania dyscyplinarnego, decyduje odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Art. 22. 1. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 13 ust. 3,

art. 16 ust. 4 oraz art. 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 5 nie może nastąpić przed upływem

12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że

funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 i ust.

2 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby

z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

Art. 23. 1. Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży,

w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego,

z wyjątkiem przypadków określonych w art. 13 ust. 3, art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz

ust. 2 pkt 2–4, 6 i 7.

2. W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 13 ust. 3

i art. 19 ust. 2 pkt 6 i 7 w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na

warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego

przysługuje mu uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego

urlopu.

3. Funkcjonariuszowi zwolnionemu na podstawie art. 13 ust. 3 lub art. 19 ust.

2 pkt 6 i 7 w czasie urlopu wychowawczego, przysługują do końca okresu, na który

ten urlop został udzielony:

2017-03-15

©Telksinoe s. 14/75

1) świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy

wypłacaniu zasiłku wychowawczego;

2) inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy

w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

Art. 24. 1. Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie

świadectwo służby.

2. Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie

7 dni od dnia jego otrzymania.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, wzór formularza świadectwa służby, uwzględniając dane, które

należy podać w świadectwie służby, oraz tryb wydawania i sprostowania

świadectwa służby, a także właściwość przełożonych w tych sprawach.

Rozdział 2

Korpusy i stopnie służbowe funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu

Wojskowego

oraz Służby Wywiadu Wojskowego

Art. 25. W SKW i SWW obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe:

1) korpus szeregowych:

a) szeregowy,

b) starszy szeregowy;

2) korpus podoficerów:

a) kapral,

b) starszy kapral,

c) plutonowy,

d) starszy plutonowy,

e) sierżant,

f) starszy sierżant,

g) sierżant sztabowy,

h) starszy sierżant sztabowy;

3) korpus chorążych:

a) młodszy chorąży,

b) chorąży,

2017-03-15

©Telksinoe s. 15/75

c) starszy chorąży,

d) młodszy chorąży sztabowy,

e) chorąży sztabowy,

f) starszy chorąży sztabowy;

4) korpus oficerów:

a) podporucznik,

b) porucznik,

c) kapitan,

d) major,

e) podpułkownik,

f) pułkownik,

g) generał brygady.

Art. 26. 1. Na stopień szeregowego mianuje się funkcjonariusza z dniem

mianowania na stanowisko służbowe.

2. Na stopnie w korpusie szeregowych i podoficerów mianują przełożeni

posiadający uprawnienia w sprawach osobowych funkcjonariuszy.

3. Na stopnie w korpusie chorążych mianuje odpowiednio Szef SKW i Szef

SWW lub upoważniony przez niego przełożony.

4. Na pierwszy stopień w korpusie oficerów oraz na stopień generała brygady

mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Obrony

Narodowej. Na pozostałe stopnie w korpusie oficerów mianuje Minister Obrony

Narodowej.

Art. 27. Mianowanie na stopień w korpusie podoficerów lub chorążych jest

uzależnione od pozytywnej opinii służbowej i zajmowanego stanowiska

służbowego, a ponadto zdania odpowiedniego egzaminu.

Art. 28. Warunkiem mianowania na pierwszy stopień w korpusie oficerów

jest pozytywna opinia służbowa, zajmowanie stanowiska, z którym związany jest

stopień oficera, posiadanie wyższego wykształcenia oraz zdanie egzaminu na

oficera.

Art. 29. 1. Funkcjonariusze odbywający szkolenie zawodowe mogą pełnić

służbę w systemie skoszarowanym.

2017-03-15

©Telksinoe s. 16/75

2. Szef SKW i Szef SWW określą, w drodze zarządzeń, odrębnie dla SKW

i SWW, sposób organizacji służby i jej pełnienia w systemie skoszarowanym,

z uwzględnieniem czasu pełnienia tej służby oraz porządku dnia.

Art. 30. 1. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, szczegółowe zasady i tryb szkolenia zawodowego

funkcjonariuszy, uwzględniając zakres tematyczny szkolenia i zróżnicowany

sposób składania egzaminów na pierwszy stopień w korpusie podoficerów,

chorążych lub oficerów przed komisjami egzaminacyjnymi.

2. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, w drodze

zarządzeń, powołują komisje egzaminacyjne, o których mowa w ust. 1, określając

ich skład osobowy, a także ustalają terminy egzaminów i określają wzór

zaświadczenia o zdaniu egzaminu oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji.

Art. 31. 1. Mianowanie na kolejny, wyższy stopień następuje stosownie do

zajmowanego stanowiska służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz

posiadania pozytywnej opinii służbowej.

2. Nadanie kolejnego, wyższego stopnia nie może nastąpić wcześniej niż po

przesłużeniu w stopniu:

– kaprala – 1 roku,

– starszego kaprala – 1 roku,

– plutonowego – 1 roku,

– starszego plutonowego – 1 roku,

– sierżanta – 2 lat,

– starszego sierżanta – 2 lat,

– sierżanta sztabowego – 2 lat,

– młodszego chorążego – 3 lat,

– chorążego – 4 lat,

– starszego chorążego – 3 lat,

– młodszego chorążego sztabowego – 3 lat,

– chorążego sztabowego – 4 lat,

– podporucznika – 3 lat,

– porucznika – 3 lat,

– kapitana – 4 lat,

2017-03-15

©Telksinoe s. 17/75

– majora – 4 lat,

– podpułkownika – 4 lat.

Art. 32. 1. W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie

funkcjonariusza posiadającego pozytywną opinię służbową oraz szczególne

kwalifikacje zawodowe lub umiejętność do pełnienia służby na odpowiednim

stanowisku służbowym można mianować na kolejny wyższy stopień mimo

niespełnienia innych warunków wymaganych do mianowania na ten stopień albo

przed upływem ustalonych okresów. Okresy te nie mogą być jednak skrócone

więcej niż o połowę.

2. Funkcjonariusza zwolnionego ze służby można mianować na kolejny

wyższy stopień za szczególne osiągnięcia w służbie.

Art. 33. 1. Stopnie podoficerów, chorążych i oficerów są dożywotnie.

2. Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni,

o których mowa w art. 25, z dodaniem określenia:

1) „rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej

i został uznany za zdolnego do tej służby;

2) „w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby

wojskowej.

3. Utrata stopnia, o którym mowa w art. 25, następuje w razie:

1) utraty obywatelstwa polskiego;

2) prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za

przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne

potępienie.

Art. 34. O utracie, pozbawieniu lub obniżeniu stopnia decyduje przełożony

właściwy do mianowania na ten stopień. O utracie lub pozbawieniu stopnia

podporucznika oraz stopnia generała brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej; o utracie lub pozbawieniu pozostałych stopni w korpusie oficerów

decyduje Minister Obrony Narodowej.

Art. 35. 1. Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia:

1) prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

2017-03-15

©Telksinoe s. 18/75

2) prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo

popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie;

3) decyzji, na podstawie której nastąpiła utrata lub pozbawienie stopnia;

4) kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2. O przywróceniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na

stopień; o przywróceniu stopnia podporucznika oraz stopnia generała brygady

decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; o przywróceniu pozostałych stopni

w korpusie oficerów decyduje Minister Obrony Narodowej.

Art. 36. 1. Osobę przyjmowaną do służby w SKW albo SWW i posiadającą

stopień wojskowy, policyjny, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu,

Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej lub Urzędu Ochrony Państwa

można mianować na odpowiedni stopień we właściwej służbie.

2. Osobę przyjętą do służby w SKW albo SWW i posiadającą stopień Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu, odpowiednio Szef SKW

albo Szef SWW mianuje na równorzędny stopień tej służby.

3. Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy

podporucznika, stopień podkomisarza Policji, stopień podporucznika Straży

Granicznej, stopień podporucznika Biura Ochrony Rządu, stopień młodszego

kapitana Państwowej Straży Pożarnej, podporucznika Służby Więziennej lub

podporucznika Urzędu Ochrony Państwa, mianuje się ją na stopień podporucznika

właściwej służby.

Art. 37. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, wzór wniosku o mianowanie na stopień służbowy oraz

wzór aktu mianowania na stopień, a także szczegółowe zasady i tryb mianowania

funkcjonariuszy na stopnie, ustalając sposób postępowania z wnioskiem

o mianowanie i terminy mianowania na stopień, uwzględniając zapewnienie

maksymalnego uproszczenia procedur dotyczących obiegu dokumentów w tych

sprawach.

2017-03-15

©Telksinoe s. 19/75

Rozdział 3

Obowiązki i prawa funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego

oraz Służby Wywiadu Wojskowego

Art. 38. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków

wynikających z roty złożonej przysięgi.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania rozkazu lub polecenia

przełożonego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem

przestępstwa.

3. O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2,

funkcjonariusz melduje odpowiednio Szefowi SKW albo Szefowi SWW,

z pominięciem drogi służbowej.

Art. 39. 1. Funkcjonariuszowi, z zastrzeżeniem ust. 2, nie wolno podejmować

zajęcia zarobkowego poza służbą.

2. Szef SKW albo Szef SWW może zezwolić funkcjonariuszowi na

wykonywanie zajęcia zarobkowego poza służbą, jeśli nie koliduje to

z wykonywaniem przez niego zadań służbowych oraz nie narusza honoru, godności

lub dobrego imienia służby.

Art. 40. 1. Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej ani

uczestniczyć w działalności tej partii lub na jej rzecz.

2. Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.

3. Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego

o przynależności do stowarzyszeń krajowych.

4. Przynależność funkcjonariusza do organizacji lub stowarzyszeń

zagranicznych albo międzynarodowych wymaga zezwolenia odpowiednio Szefa

SKW i Szefa SWW.

Art. 41. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie odpowiednio

Szefa SKW i Szefa SWW na wyjazd za granicę.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować odpowiednio Szefa SKW

i Szefa SWW, o wyjeździe za granicę dzieci pozostających na jego utrzymaniu albo

współmałżonka.

3. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą,

w drodze zarządzeń, przypadki, w których uzyskanie zezwolenia, o którym mowa

2017-03-15

©Telksinoe s. 20/75

w ust. 1, lub wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane,

a także obowiązki funkcjonariusza wyjeżdżającego za granicę i powracającego

z zagranicy.

Art. 42. Funkcjonariusz w związku z wykonywaniem zadań służbowych

korzysta z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy

publicznych.

Art. 43. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na

ochronę prawną, jeżeli postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu

o przestępstwo popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych

zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu wobec braku

ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa albo

wyrokiem uniewinniającym.

2. Koszty w wysokości odpowiadającej określonemu w odrębnych przepisach

wynagrodzeniu jednego obrońcy zwraca się ze środków odpowiednio SKW i SWW.

Art. 44. Funkcjonariusz, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na

zdrowiu lub poniósł szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na

zasadach określonych dla żołnierzy zawodowych.

Art. 44a. Szefowie SKW i SWW, każdy w zakresie swojej właściwości,

określą, w drodze zarządzeń, państwa, których terytoria w całości lub w części

zostały uznane za strefę działań wojennych na podstawie odrębnych przepisów, lub

państwa, na których terytoriach występują warunki stwarzające bezpośrednie

zagrożenie dla życia lub zdrowia, z zachowaniem wymogów dotyczących ochrony

informacji niejawnych.

Art. 45. 1. Funkcjonariusz otrzymuje nieodpłatnie umundurowanie albo

równoważnik pieniężny w zamian za to umundurowanie, albo kwotę na zakup

ubrania typu cywilnego.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, wysokość i warunki przyznawania funkcjonariuszom równoważnika

pieniężnego oraz kwoty przeznaczonej na zakup ubrania typu cywilnego w zamian

za umundurowanie. Rozporządzenie powinno ustalać ekwiwalentną wysokość

kwoty pieniężnej należnej funkcjonariuszowi w przypadku nieotrzymania

umundurowania, uwzględniając zwłaszcza różnice wynikające z przynależności do

2017-03-15

©Telksinoe s. 21/75

poszczególnych korpusów, oraz uwzględniać jego wysokość proporcjonalnie do

okresu pełnienia służby w danym roku kalendarzowym, a także określać termin

wypłaty tego równoważnika.

Art. 46. 1. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, wzory, barwy i normy umundurowania funkcjonariuszy

oraz sposób noszenia umundurowania. Rozporządzenie powinno określać wygląd

munduru funkcjonariusza SKW i SWW, jego barwę oraz rodzaje umundurowania,

a także okoliczności występowania przez funkcjonariuszy w poszczególnych

rodzajach mundurów i sposób noszenia mundurów.

2. Odznaki orderów i oznaczeń nosi się na mundurze w sposób

i w okolicznościach określonych odrębnymi przepisami.

3. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, mogą

ustanawiać, w drodze zarządzeń, odznaki i oznaki noszone na mundurze.

Art. 47. 1. Funkcjonariusze otrzymują nieodpłatnie uzbrojenie i wyposażenie

niezbędne do wykonywania czynności służbowych.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, normy wyposażenia i uzbrojenia, szczegółowe zasady dostępu do

uzbrojenia, jego przyznawania i użytkowania, a także może określić przypadki

otrzymywania i wysokość równoważnika pieniężnego w zamian za niektóre

przedmioty tego wyposażenia, uwzględniając okresy używalności tych

przedmiotów, terminy ich wydawania lub wypłacania równoważnika pieniężnego.

Art. 48. 1. Funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych mogą

otrzymywać nieodpłatnie wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za

wyżywienie.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, normy wyżywienia i przypadki, w których funkcjonariusz otrzymuje

wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie, wysokość

równoważnika pieniężnego, sposób ustalania wartości pieniężnej równoważnika,

warunki i tryb jego wypłacania, a także organy właściwe w tych sprawach,

uwzględniając zakres i specyfikę zadań służbowych wykonywanych przez

funkcjonariuszy.

2017-03-15

©Telksinoe s. 22/75

Art. 49. 1. Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje raz

w roku prawo przejazdu, odpowiednio na koszt SKW i SWW, środkami

publicznego transportu zbiorowego, do jednej wybranej przez siebie miejscowości

w kraju i z powrotem.

2. W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona

otrzymuje zryczałtowany równoważnik pieniężny.

3. Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny,

o których mowa w ust. 1 i 2, nie przysługują funkcjonariuszowi w roku

kalendarzowym, w którym wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów

środkami publicznego transportu zbiorowego.

4. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, sposób ustalania wysokości równoważnika, o którym mowa w ust. 2,

szczegółowe zasady korzystania przez funkcjonariuszy z uprawnień, o których

mowa w ust. 1–3, oraz dokumenty, na podstawie których następuje realizacja tych

uprawnień.

5. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 4, należy uwzględnić środek

transportu wybrany przez funkcjonariusza, sposób wyznaczania trasy przejazdu

oraz obliczania kosztów tego przejazdu, a także termin wypłaty zryczałtowanego

równoważnika pieniężnego w przypadku niewykorzystania przysługującego

przejazdu.

6. Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane także inne

świadczenia socjalno-bytowe w postaci pomocy finansowej lub rzeczowej.

7. Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, rodzaj i zakres świadczeń, o których mowa w ust. 6,

uwzględniając warunki korzystania z tego świadczenia, sposób jego realizacji,

a w przypadku świadczeń finansowych ich wysokość, sposób obliczania, terminy

rozliczeń oraz terminy ich wypłaty.

Art. 50. 1. Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń

przewidzianych w art. 49 uważa się małżonka i dzieci.

2. Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione

i dzieci przyjęte na wychowanie, które:

2017-03-15

©Telksinoe s. 23/75

1) nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły – 24 lat albo

25 lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada

na ostatni lub przedostatni rok studiów, albo

2) stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej

egzystencji przed osiągnięciem wieku określonego w pkt 1.

Art. 51. 1. Okres służby funkcjonariusza traktuje się jako pracę

w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu

przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2. Funkcjonariuszowi, który po zwolnieniu ze służby w SKW albo SWW

podjął pracę, okres tej służby wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie

wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby

w przypadku skazania go prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą

dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Art. 52. 1. Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków

do nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od

uposażenia wypłaconego funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia

zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono składki na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki

za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121, z późn. zm.1)).

2. Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze,

dodatki do uposażenia oraz nagrody roczne i uznaniowe, odpowiednio przeliczone

zgodnie z art. 110 ustawy, o której mowa w ust. 1.

3. Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia

jedynie warunki do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie

składek następuje na wniosek funkcjonariusza.

1)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 689,

978, 1037, 1066, 1240, 1268, 1269, 1506, 1649, 1735, 1830, 1893 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 34

i 615.

2017-03-15

©Telksinoe s. 24/75

4. Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek

określonym na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, 1240, 1302 i

1311).

5. Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie

ust. 4, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy,

o której mowa w ust. 1.

6. Przepisy ust. 1–5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał

w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo

spełnienia warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek

o przyznanie emerytury z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych,

zwaloryzowanych składek przekazuje się niezwłocznie na podstawie

zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o nabyciu przez

funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których mowa

w ust. 4.

8. Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

9. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb

i terminy przekazywania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których

mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki do tego właściwe, mając na uwadze

konieczność zapewnienia prawidłowego i niezwłocznego wykonywania czynności

związanych z przekazywaniem tych składek.

Art. 53. Funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane

z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, z wyjątkiem art. 1867, jeżeli przepisy

niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 1891 stosuje się odpowiednio.

Art. 54. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, przebieg służby funkcjonariuszy. Rozporządzenie

powinno określać zwłaszcza:

1) szczegółowe zasady i tryb załatwiania spraw, w tym spraw osobowych

funkcjonariuszy, nawiązania, rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku

2017-03-15

©Telksinoe s. 25/75

służbowego, mianowania, przenoszenia, odwoływania i zwalniania ze

stanowisk służbowych;

2) sposób usprawiedliwiania nieobecności w służbie;

3) rodzaje informacji, których ze względu na przebieg służby funkcjonariusza jest

on obowiązany udzielić.

Art. 55. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego

urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych.

2. Funkcjonariusz nabywa prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego

z upływem 6 miesięcy służby, w wymiarze połowy urlopu przysługującego mu po

roku służby.

3. Prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze funkcjonariusz

nabywa z upływem roku służby. Do urlopu tego wlicza się urlop, o którym mowa

w ust. 2.

4. Prawo do kolejnych urlopów funkcjonariusz nabywa w każdym następnym

roku kalendarzowym.

5. Do okresu służby, od którego zależy prawo do urlopu, wlicza się okresy

poprzedniego zatrudnienia i służby, bez względu na przerwy w zatrudnieniu

i służbie oraz sposób rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego.

6. Przez dni robocze rozumie się dni od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem

dni ustawowo wolnych od pracy.

Art. 56. 1. Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać

z urlopu wypoczynkowego, a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub

w części. Termin urlopu wypoczynkowego może być także przesunięty na wniosek

funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.

2. Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu wypoczynkowego przysługuje

zwrot kosztów przejazdu poniesionych w związku z odwołaniem, według norm

ustalonych w przepisach o należnościach służbowych w przypadku przeniesienia

lub delegowania, jak również innych kosztów, które określi Minister Obrony

Narodowej w drodze rozporządzenia. Zwrot kosztów powinien obejmować

udokumentowane opłaty dokonane przez funkcjonariusza, a niewykorzystane

w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłaty poniesione przez członków

2017-03-15

©Telksinoe s. 26/75

rodziny, o których mowa w art. 50, jeżeli odwołanie funkcjonariusza z urlopu

spowodowało również powrót tych osób.

3. Odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego ze względów

służbowych wymaga zgody przełożonego.

4. Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego

w danym roku kalendarzowym, urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych

3 miesięcy następnego roku.

Art. 57. 1. Funkcjonariuszowi, który pełni służbę w warunkach szczególnie

uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo gdy jest to uzasadnione

szczególnymi właściwościami służby, może być przyznany płatny urlop dodatkowy

w wymiarze do 11 dni roboczych rocznie.

2. Funkcjonariuszowi, który osiągnął określony wiek lub staż służby,

przysługuje płatny urlop dodatkowy w każdym roku kalendarzowym w wymiarze:

1) 5 dni roboczych, jeżeli ukończył 40 lat lub posiada 10 lat służby;

2) 8 dni roboczych, jeżeli ukończył 45 lat lub posiada 20 lat służby;

3) 11 dni roboczych, jeżeli ukończył 55 lat lub posiada 25 lat służby.

3. Łączny wymiar urlopów dodatkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, nie

może przekroczyć 11 dni roboczych rocznie.

4. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, rodzaje stanowisk, na których występują warunki szczególnie

uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia, a także rodzaje innych stanowisk, na których

przysługuje prawo do urlopu dodatkowego, o którym mowa w ust. 1, albo gdy jest

to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby, uwzględniając specyfikę

służby na poszczególnych stanowiskach.

Art. 58. 1. Funkcjonariuszowi można udzielić, na wniosek komisji lekarskiej,

płatnego urlopu zdrowotnego jednorazowo na okres do 2 miesięcy, łącznie w ciągu

kolejnych 12 miesięcy – na okres do 6 miesięcy.

2. Funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na pobieranie nauki lub

odbywanie studiów i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak również uzyskał

zezwolenie na przeprowadzenie przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego, a także

na odbycie aplikacji radcowskiej lub legislacyjnej, udziela się płatnego urlopu

szkoleniowego w wymiarze:

2017-03-15

©Telksinoe s. 27/75

1) na przygotowanie się do egzaminu wstępnego i jego złożenie – 7 dni;

2) w szkołach wyższych, w każdym roku studiów – 21 dni;

3) dla funkcjonariuszy pobierających naukę w szkołach pomaturalnych i na

studiach podyplomowych – 14 dni w celu przygotowania się i złożenia

egzaminu końcowego;

4) w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony

rozprawy doktorskiej lub dla przygotowania się do kolokwium oraz wykładu

habilitacyjnego – 28 dni;

5) w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego – 30 dni;

6) w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji

legislacyjnej – 14 dni.

3. Funkcjonariuszowi udziela się urlopu okolicznościowego w celu zawarcia

związku małżeńskiego, w przypadku urodzenia się dziecka, ślubu dziecka

własnego, przysposobionego, pasierba, dziecka obcego przyjętego na wychowanie

i utrzymanie, w tym także w ramach rodziny zastępczej, a także z powodu pogrzebu

małżonka, dziecka, rodziców, rodzeństwa, teściów, dziadków i opiekunów oraz

innej osoby pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza lub pod jego bezpośrednią

opieką. Urlopu okolicznościowego można także udzielić funkcjonariuszowi w celu

załatwienia ważnych spraw osobistych albo w innych przypadkach zasługujących

na szczególne uwzględnienie, w wymiarze do 5 dni.

4. Funkcjonariuszowi w służbie stałej, na pisemny wniosek uzasadniony

ważnymi względami osobistymi, można udzielić urlopu bezpłatnego w wymiarze

do 6 miesięcy.

Art. 59. 1. Funkcjonariusz oddelegowany do pełnienia służby poza SKW albo

SWW ma prawo tylko do jednego urlopu wypoczynkowego, w wymiarze

korzystniejszym.

2. Niewykorzystanej w okresie oddelegowania części urlopu

wypoczynkowego, wynikającej z różnicy w wymiarach urlopów, udziela się

funkcjonariuszowi po powrocie z oddelegowania.

Art. 60. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, warunki i tryb udzielania funkcjonariuszom urlopów,

o których mowa w art. 55, art. 57 ust. 1 i art. 58, uwzględniając:

2017-03-15

©Telksinoe s. 28/75

1) przełożonych właściwych w sprawach urlopów;

2) sposób postępowania w przypadku odwołania z urlopu;

3) warunki udzielania płatnych urlopów szkoleniowych;

4) warunki udzielenia funkcjonariuszowi urlopu bezpłatnego;

5) sposób obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop

wypoczynkowy.

Art. 61. 1. Funkcjonariuszowi, który przejawia inicjatywę i osiąga znaczące

wyniki w służbie, mogą być udzielane wyróżnienia:

1) pochwała w rozkazie;

2) krótkoterminowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 7 dni roboczych, nie

więcej niż 15 dni w roku;

3) nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4) przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;

5) mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;

6) przedstawienie do orderu lub odznaczenia.

2. Właściwi do udzielania wyróżnień są Szef SKW albo Szef SWW, każdy

w zakresie swojego działania, a także inni uprawnieni przełożeni.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, tryb i sposób udzielania wyróżnień oraz właściwość przełożonych

w tych sprawach, uwzględniając okoliczności oraz uroczysty charakter udzielania

wyróżnień.

Rozdział 4

Mieszkania funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego

oraz Służby Wywiadu Wojskowego

Art. 62. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje, z uwzględnieniem

członków rodziny, prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni

służbę, lub w miejscowości pobliskiej.

2. Przez miejscowość pobliską rozumie się miejscowość, do której czas

dojazdu koleją lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie

z przesiadkami nie przekracza w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku)

najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca

zamieszkania, bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku)

2017-03-15

©Telksinoe s. 29/75

w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz dojeżdża, oraz miejscowości,

w której wykonuje obowiązki służbowe.

3. Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową

kwaterę.

Art. 63. Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy

przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym

gospodarstwie domowym:

1) małżonek;

2) dzieci własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie

w ramach rodziny zastępczej, pozostające na jego utrzymaniu do czasu

ukończenia 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły lub odbywania

studiów w szkole wyższej – do czasu ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż

do ukończenia przez nie 25 roku życia, chyba że przed osiągnięciem takiego

wieku orzeczono o ich całkowitej niezdolności do pracy;

3) rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym

utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo całkowitą lub częściową

niezdolność do pracy albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania

zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby

przysposabiające.

Art. 64. 1. Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale

uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej odpowiednio SKW i SWW oraz

pozostające i przekazane do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW.

2. Przepisy ustawy nie naruszają, wynikających z prawa własności, uprawnień

do rozporządzania lokalem mieszkalnym właściciela innego niż Skarb Państwa.

Art. 65. Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont

zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny

oraz jego uprawnień wynikających z rozporządzenia wydanego na podstawie art.

71.

Art. 66. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik

pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny

nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej.

2017-03-15

©Telksinoe s. 30/75

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania i zwracania

równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za

brak lokalu mieszkalnego, uwzględniając sposób obliczania wysokości tych

równoważników oraz przypadki, w których świadczenia te są przyznawane,

i przypadki, w których podlegają zwrotowi.

Art. 67. 1. Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny

w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów

dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem.

2. Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku

kalendarzowym, w którym odpowiednio SKW i SWW wykupiła uprawnienia do

bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji zbiorowej.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, szczegółowe zasady i tryb zwrotu funkcjonariuszowi kosztów,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając sposób obliczania wysokości tych kosztów

oraz przypadki, w których koszty te są zwracane.

Art. 68. 1. Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na

podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na

uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu

jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.

2. Pomoc finansową, o której mowa w ust. 1, przyznaje się jednorazowo na

wniosek funkcjonariusza w służbie stałej.

3. Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 2, podlega zwrotowi w przypadku:

1) wypłaty tej pomocy jako nienależnego świadczenia;

2) zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby.

4. Przepisu ust. 3 pkt 2 nie stosuje się wobec funkcjonariusza zwolnionego ze

służby na podstawie art. 13 ust. 3 lub art. 19 ust. 1 pkt 1.

5. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, tryb postępowania

w sprawach związanych z jej przyznawaniem oraz zwrotem, a także wzór wniosku

o jej przyznanie, uwzględniając coroczną waloryzację o prognozowany w ustawie

budżetowej na dany rok wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych,

2017-03-15

©Telksinoe s. 31/75

liczbę członków rodziny funkcjonariusza i jego uprawnienia wynikające

z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 71, rodzaje dokumentów

wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz sposób postępowania

przy jej przyznawaniu lub zwrocie.

Art. 69. Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie

przydziela się funkcjonariuszowi:

1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 68 ust. 1;

2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu

powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-

-pensjonatowy;

3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka spółdzielczego własnościowego

prawa do lokalu mieszkalnego, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków

określonych na podstawie art. 70 ust. 3.

Art. 70. 1. Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej

miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby posiadał lokal

mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, może być

przydzielony, na podstawie decyzji administracyjnej, lokal mieszkalny w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli:

1) zwolni, wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminnego lub innych

jednostek samorządu terytorialnego lub stanowiący własność Skarbu Państwa

albo państwowych osób prawnych, zajmowany lokal mieszkalny lub dom;

2) zwróci pomoc finansową przyznaną na:

a) wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości

zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b) spłatę innych należności – w wysokości przyznanej.

2. Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, o której mowa

w art. 68 ust. 1, może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji

administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal lub dom, o którym mowa w ust. 1,

oraz zwróci pomoc finansową na zasadach określonych w tym przepisie.

2017-03-15

©Telksinoe s. 32/75

3. Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 i 2,

szczegółowe zasady zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady

zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych lub domów, określonych w ust. 1,

ustala w drodze zarządzenia odpowiednio Szef SKW i Szef SWW.

4. Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej

miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił

zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo

lokalu mieszkalnego lub domu stanowiącego własność funkcjonariusza lub jego

małżonka, można, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny,

przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm lub zapewnić

zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu mieszkalnym.

5. Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej

miejscowości otrzymuje tymczasową kwaterę lub zapewnia mu się zakwaterowanie

w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu mieszkalnym. Koszt zakwaterowania

pokrywa się odpowiednio ze środków SKW i SWW.

Art. 71. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, szczegółowe zasady przydziału, opróżniania i norm

zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla

funkcjonariuszy SKW i SWW. Rozporządzenie powinno ustalać sposób przydziału

lokali mieszkalnych i kwater tymczasowych oraz określać ich wielkość,

z uwzględnieniem uprawnień funkcjonariusza i liczby członków jego rodziny,

a także wymieniać przesłanki wydania decyzji o opróżnieniu lokalu lub

tymczasowej kwatery.

Art. 72. Przydział i opróżnienie lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater

oraz załatwienie spraw, o których mowa w art. 65, art. 66 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1,

następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Art. 73. Funkcjonariusz SKW albo SWW zwolniony ze służby, który nie

posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich

2017-03-15

©Telksinoe s. 33/75

rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm

powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu

mieszkalnego.

Rozdział 5

Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy

Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego

Art. 74. 1. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania

funkcjonariusza na stanowisko służbowe.

2. Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne

świadczenia pieniężne określone w ustawie.

3. Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty

bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa

budżetowa.

4. Wielokrotność, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów, w drodze

rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW.

Art. 75. Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego

i dodatków do uposażenia.

Art. 76. 1. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, grupy zaszeregowania i stawki uposażenia zasadniczego

funkcjonariuszy w tych grupach oraz wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu

wysługi lat.

2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno umożliwić

zróżnicowanie grup uposażenia w zależności od stanowiska, zakresu

wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych

kwalifikacji. Uwzględniając powyższe uwarunkowania, rozporządzenie może

określać jedną grupę lub kilka grup uposażenia na stanowiskach służbowych

w grupie zaszeregowania. W przypadku wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu

wysługi lat, rozporządzenie powinno określać okresy pełnienia służby, od których

jest uzależniona wysokość dodatku, a także szczegółowe warunki i tryb ich

przyznawania, zawieszania, obniżania i wstrzymywania.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, zasady i tryb zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do

2017-03-15

©Telksinoe s. 34/75

wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego,

uwzględniając okresy innej służby traktowane jako równorzędne ze służbą w SKW

lub SWW, okresy zatrudnienia i inne okresy, które na podstawie odrębnych

przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia

pracownicze.

4. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą,

w drodze zarządzeń, stanowiące informacje niejawne stanowiska służbowe i stopnie

etatowe, zaszeregowanie tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im

stopni etatowych.

Art. 77. Funkcjonariusz przeniesiony na podstawie art. 13 ust. 1 do dyspozycji

odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia o charakterze stałym i inne świadczenia pieniężne należne na

stanowisku zajmowanym bezpośrednio przed przeniesieniem do dyspozycji

właściwego Szefa, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających

wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich

wysokość.

Art. 78. 1. Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe

zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do

kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu

uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska służbowego.

2. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, w szczególnie

uzasadnionych przypadkach, mogą zezwolić na zachowanie przez funkcjonariusza

przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy

uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio

zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym

stanowiskiem.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariusza przeniesionego na niższe

stanowisko służbowe na podstawie art. 16 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz

funkcjonariusza przeniesionego na własną prośbę.

Art. 79. 1. Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia:

1) dodatek za stopień;

2) dodatek służbowy;

2017-03-15

©Telksinoe s. 35/75

3) dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami,

warunkami albo miejscem pełnienia służby.

2. Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone

w stawkach miesięcznych.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, wysokość dodatków, o których mowa w ust. 1, zasady ich

przyznawania i obniżania, sposób ich wypłaty oraz rodzaje dodatków

uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub

miejscem pełnienia służby.

4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, określając wysokość dodatków

do uposażenia, powinno uwzględniać charakter i zakres wykonywanych czynności,

pracochłonność i stopień wykorzystywania czasu pozasłużbowego niezbędnego

przy ich wykonywaniu, a także kwalifikacje niezbędne przy wykonywaniu tych

czynności.

Art. 80. Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym

są płatne miesięcznie z góry. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego

działania, mogą określić, w drodze zarządzeń, które dodatki o charakterze stałym są

płatne z dołu.

Art. 81. 1. Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności

uzasadniających tę zmianę.

2. Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła

w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości

1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie

stanowią inaczej.

3. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym

nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności

uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.

Art. 82. 1. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz

należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym

roszczenie stało się wymagalne.

2017-03-15

©Telksinoe s. 36/75

2. Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić

przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione

wyjątkowymi okolicznościami.

3. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz

należności pieniężnych przerywa:

1) każda czynność przed odpowiednio Szefem SKW albo Szefem SWW lub

kierownikiem jednostki organizacyjnej odpowiednio SKW albo SWW,

podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia

roszczenia;

2) uznanie roszczenia.

Art. 83. 1. Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia

pieniężne:

1) zasiłek na zagospodarowanie;

2) nagrody oraz zapomogi;

3) nagrody jubileuszowe;

4) należności za podróże służbowe i przeniesienia;

5) świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

2. W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługują:

1) zasiłek pogrzebowy;

2) odprawa pośmiertna.

Art. 84. 1. Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe

przysługuje zasiłek na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi w dniu

mianowania na stałe.

2. Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi

pełniącemu służbę w SKW albo w SWW po zwolnieniu z zawodowej służby

wojskowej lub innej służby, w czasie której otrzymał taki zasiłek.

Art. 85. 1. Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne,

uznaniowe i zapomogi.

1a. Funkcjonariusz pełniący służbę w danym roku kalendarzowym nabywa

prawo do nagrody rocznej w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku

kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

2017-03-15

©Telksinoe s. 37/75

1b. Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu funkcjonariuszowi wypłaca się

uprawnionym do policyjnej renty rodzinnej członkom rodziny po tym

funkcjonariuszu.

1c. Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych 3 miesięcy

kalendarzowych następujących po roku, za który nagroda przysługuje, z wyjątkiem

nagrody rocznej przysługującej funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby oraz

nagrody rocznej przysługującej zmarłemu funkcjonariuszowi, które wypłaca się,

odpowiednio, w ostatnim dniu służby lub w dniu stwierdzenia wygaśnięcia

stosunku służbowego.

1d. Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1a, nie wlicza się uposażenia

otrzymanego w okresie:

1) zawieszenia w czynnościach służbowych oraz tymczasowego aresztowania,

chyba że postępowanie będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania

umorzono albo w jego wyniku funkcjonariusz został uniewinniony;

2) niewykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby powstałej lub

trwającej nadal po skazaniu funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu

lub wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

1e. Nagrodę roczną obniża się, nie więcej niż o 50% jej wysokości określonej

w ust. 1a, w przypadkach:

1) warunkowego umorzenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko

funkcjonariuszowi albo odstąpienia przez sąd od wymierzenia kary;

2) wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem

lub surowszej kary dyscyplinarnej;

3) skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne

niż umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego.

1f. W przypadkach, o których mowa w ust. 1e, przy ustalaniu wysokości

nagrody rocznej kierownik odpowiednio jednostki organizacyjnej SKW lub SWW

uwzględnia charakter popełnionego przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar

orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki w służbie.

1g. Nagroda roczna nie przysługuje w przypadkach:

1) skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego;

2) wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

2017-03-15

©Telksinoe s. 38/75

1h. Obniżenie lub nieprzyznanie nagrody rocznej następuje za rok

kalendarzowy, w którym funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem

postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda została

funkcjonariuszowi wypłacona – za rok, w którym postępowanie zostało zakończone

prawomocnym orzeczeniem lub decyzją.

1i. Jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi toczy się postępowanie karne lub

dyscyplinarne o czyn popełniony w roku kalendarzowym, za który nagroda jest

przyznawana, ustalenie uprawnień do nagrody rocznej następuje po prawomocnym

zakończeniu tego postępowania.

1j. Nagrodę roczną przyznaje:

1) funkcjonariuszowi SKW – kierownik jednostki organizacyjnej SKW właściwy

ze względu na miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza;

2) funkcjonariuszowi SWW – Szef SWW;

3) zastępcom Szefa SKW, kierownikom jednostek organizacyjnych SKW oraz

ich zastępcom – Szef SKW;

4) Szefowi SKW oraz Szefowi SWW – Minister Obrony Narodowej.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, warunki przyznawania funkcjonariuszom nagród uznaniowych

i zapomóg, okoliczności uzasadniające przyznanie funkcjonariuszowi nagrody

uznaniowej i zapomogi, właściwość przełożonych oraz tryb postępowania w tych

sprawach, mając na względzie celową i racjonalną politykę w zakresie

dysponowania środkami finansowymi.

3. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą,

w drodze zarządzeń, wysokość funduszu na nagrody i zapomogi, ustalając

jednocześnie wysokość środków finansowych przeznaczonych na nagrody roczne,

uznaniowe i zapomogi oraz warunki zwiększania wysokości funduszu na nagrody

uznaniowe i zapomogi.

Art. 86. 1. Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe

w wysokości:

1) po 20 latach służby – 75%,

2) po 25 latach służby – 100%,

3) po 30 latach służby – 150%,

4) po 35 latach służby – 200%,

2017-03-15

©Telksinoe s. 39/75

5) po 40 latach służby – 300%

– miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa

do nagrody jubileuszowej, oraz zasady jej obliczania i wypłacania, uwzględniając

sposób dokumentowania okresów, od których zależy nabycie prawa do tej nagrody.

Art. 87. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, rodzaje świadczeń przysługujących funkcjonariuszom

w razie przeniesienia lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej

miejscowości albo podróży służbowej poza stałe miejsce pełnienia służby.

Rozporządzenia powinny określić rodzaje, wysokość i warunki przyznawania

świadczeń, a także sposób ich wypłaty.

Art. 88. 1. Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 13 ust. 3, art.

16 ust. 4 i art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 4–7 oraz ust. 3 otrzymuje:

1) odprawę;

2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku

zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe;

3) zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku

przejazd, ze środków Służby;

4) zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie,

małżonka oraz dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów

przewozu urządzenia domowego według zasad obowiązujących przy

przeniesieniach służbowych;

5) niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące

stosownie do przepisów wydanych na podstawie art. 49 ust. 4.

2. Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt

3 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt

2.

3. Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 pkt

2 i 8 otrzymuje ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

Art. 89. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, lub

upoważnieni przez nich przełożeni mogą w przypadkach zasługujących na

2017-03-15

©Telksinoe s. 40/75

szczególne uwzględnienie przyznać, z uwagi na uzasadnione potrzeby rodziny

funkcjonariusza, odprawę w wysokości nieprzekraczającej 50% w razie zwolnienia

go ze służby na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2.

Art. 90. 1. Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się

wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym

albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji odpowiednio Szefa SKW i Szefa

SWW na podstawie art. 13 ust. 1. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok

wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby

przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok.

2. Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy

nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli w ciągu 90 dni po zwolnieniu

z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w SKW albo w SWW i nie otrzymał

odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby.

3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w SKW

albo SWW po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują

świadczenia tego rodzaju.

4. Do okresu nieprzerwanej służby w rozumieniu ust. 1–3 nie zalicza się

okresów odbywania kary pozbawienia wolności oraz tymczasowego aresztowania,

chyba że funkcjonariusz został uniewinniony lub postępowanie karne zostało

umorzone.

5. Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa

się wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym

albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa SKW albo Szefa SWW, na

podstawie art. 13 ust. 1.

Art. 91. 1. W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie

przysługuje odprawa pośmiertna w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby

temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby był zwolniony ze służby, oraz świadczenia

określone w art. 88 ust. 1 pkt 2–4.

2017-03-15

©Telksinoe s. 41/75

2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi

funkcjonariusza, który pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej

kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali

warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura

Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych funkcjonariuszy.

Art. 92. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na

podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 5, wypłaca się co miesiąc przez okres

roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej

uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na

ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania

w dyspozycji odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW na podstawie art. 13 ust. 1.

2. Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1,

który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru

jednego z tych świadczeń.

3. Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 6

lub 7, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia,

wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres

choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej właściwa

komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia

prawa do renty inwalidzkiej.

Art. 93. Odprawa, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, oraz świadczenia

określone w art. 92 nie przysługują funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po

zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej

służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

Art. 94. 1. W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy

pośmiertnej, o której mowa w art. 91 ust. 1, przysługuje zasiłek pogrzebowy

w wysokości:

2017-03-15

©Telksinoe s. 42/75

1) 4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo

lub rodzice;

2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej

w pkt 1, jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2. Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego

w związku ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków odpowiednio SKW

albo SWW. Szef SKW albo Szef SWW, każdy w zakresie swojej właściwości, może

wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu funkcjonariusza zmarłego wskutek

choroby pozostającej w związku ze służbą.

3. W przypadku pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków

odpowiednio SKW albo SWW małżonkowi funkcjonariusza, a w razie jego braku

kolejno jednej z osób wymienionych w ust. 1 pkt 1, przysługuje połowa

określonego tam zasiłku pogrzebowego.

Art. 94a. Przepisy art. 94 stosuje się odpowiednio w razie śmierci

funkcjonariusza, po zwolnieniu ze służby, w następstwie wypadku lub choroby

pozostających w związku ze służbą.

Art. 95. 1. W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje

zasiłek pogrzebowy w wysokości:

1) 4000 zł – jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz;

2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej

w pkt 1 – jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2. Zasiłek pogrzebowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w razie śmierci

członków rodziny funkcjonariusza:

1) małżonka;

2) dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych;

3) dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej;

4) dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli

rodzice ich nie żyją albo nie mogą zapewnić im utrzymania bądź zostali

pozbawieni lub ograniczeni w sprawowaniu władzy rodzicielskiej;

5) rodziców funkcjonariusza oraz jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy

oraz osób ich przysposabiających;

2017-03-15

©Telksinoe s. 43/75

6) osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub

jego małżonek.

3. (uchylony)

Art. 96. W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie

pozostawania w dyspozycji Szefa SKW albo Szefa SWW, na podstawie art. 13 ust.

1, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

o charakterze stałym i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie

zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych

lub na ich wysokość.

Art. 96a. 1. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony

przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na

warunkach urlopu macierzyńskiego oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100%

uposażenia, o którym mowa w art. 96.

2. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami

Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi:

1) 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 96, za okres do:

a) 6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art.

1821a § 1 pkt 1 i art. 183 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy,

b) 8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art.

1821a § 1 pkt 2 i art. 183 § 4 pkt 2 Kodeksu pracy,

c) 3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art.

183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2) 60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 96, za okres urlopu

rodzicielskiego przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku,

złożonym nie później niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio

po urlopie macierzyńskim, urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80%

miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 96, za cały okres odpowiadający

okresowi tych urlopów.

3a. W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego

o zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust.

2017-03-15

©Telksinoe s. 44/75

1–3, jest niższa niż kwota świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie

z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114,

z późn. zm.2)), kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na

podatek dochodowy od osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia

rodzicielskiego.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we

wniosku, złożonym nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie

i wystąpieniu do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania

w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu dziecka na wychowanie jako

rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej, wystąpi o udzielenie

mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

5. Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo

4 otrzymał 80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji

z urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu

rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, przysługuje

jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym mowa w ust. 3, do

wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

Art. 96b. 1. W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz

otrzymuje 80% uposażenia.

2. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest

zwolniony od zajęć służbowych z powodu:

1) choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych

z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 372);

2) oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej

służby krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 693,

995, 1217, 1240, 1268, 1302, 1359, 1735 i 1830 oraz z 2016 r. poz. 195.

2017-03-15

©Telksinoe s. 45/75

3) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym

lub małżonka funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem

przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 14. roku

życia;

4) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny;

za członków rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka

funkcjonariusza, ojczyma, macochę, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo

oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we wspólnym

gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie sprawowania nad

nimi opieki;

5) konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub

małżonka funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym

na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 8. roku życia,

w przypadku:

a) nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola

lub szkoły, do których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby

niani, z którą rodzice mają zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa

w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do

lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157), lub dziennego opiekuna, sprawujących

opiekę nad dzieckiem,

b) porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka

funkcjonariusza, stale opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub

choroba uniemożliwia temu małżonkowi lub rodzicowi sprawowanie

opieki nad dzieckiem,

c) pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza,

stale opiekujących się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie

leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3. Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego

sprawowania opieki, o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie

dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust.

2 pkt 4 – przez okres nie dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym

okresy te łącznie nie mogą przekroczyć 60 dni w roku kalendarzowym.

2017-03-15

©Telksinoe s. 46/75

4. Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków

rodziny wymagających opieki.

5. Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest

zwolniony od zajęć służbowych z powodu:

1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub

warunkami służby,

3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze

służby,

4) choroby przypadającej w czasie ciąży,

5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów

na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania

komórek, tkanek i narządów,

6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej

służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania

przez komisję lekarską

– zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

6. Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz

został zwolniony od zajęć służbowych:

1) podczas wykonywania zadań poza granicami państwa w państwach

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 44a;

2) w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego

w związku z wykonywaniem przez funkcjonariusza czynności służbowych,

stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ;

3) na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie

niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem

życia lub zdrowia, w obronie prawa, nienaruszalności granic państwowych,

życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

7. Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust.

6 pkt 3, stwierdza, w drodze decyzji, przełożony funkcjonariusza.

8. Od decyzji, o której mowa w ust. 7, funkcjonariuszowi przysługuje

odwołanie do wyższego przełożonego.

2017-03-15

©Telksinoe s. 47/75

Art. 96c. 1. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza

zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza na zwykłym druku,

zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy

z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia

lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy, z tym że:

1) w przypadku, o którym mowa w art. 96b ust. 2 pkt 2 – zaświadczenie jednostki

organizacyjnej publicznej służby krwi;

2) w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca

1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie

choroby i macierzyństwa – decyzja wydana przez właściwy organ albo

uprawniony podmiot na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu

zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;

3) w przypadku, o którym mowa w art. 96b ust. 2 pkt 5 lit. a – oświadczenie

funkcjonariusza.

2. W przypadkach uzasadnionych charakterem, miejscem, sposobem lub

rodzajem zadań służbowych wykonywanych przez funkcjonariusza okres jego

przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza się w inny sposób niż określony

w ust. 1.

3. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą,

w drodze zarządzeń, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych,

sposób stwierdzania przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusza,

o którym mowa w ust. 2.

Art. 96d. 1. Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a

ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie

lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, zaświadczenie wystawione

przez lekarza na zwykłym druku, zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej

służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 96c ust. 1 pkt 2, funkcjonariusz jest

obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych

w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

2017-03-15

©Telksinoe s. 48/75

2. Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 96b ust.

2 pkt 5 lit. a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć przełożonemu właściwemu

w sprawach osobowych w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia.

3. W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2,

nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się

za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo

oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od funkcjonariusza.

Art. 96e. 1. Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego,

spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli.

2. Kontrolę przeprowadzają:

1) wojskowe komisje lekarskie – w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej

niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania

zwolnienia lekarskiego;

2) przełożony funkcjonariusza właściwy w sprawach osobowych – w zakresie

prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów

formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3.

3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres

zwolnienia.

4. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, zostało złożone niezgodnie

z prawdą, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5. Jeżeli w wyniku kontroli wojskowa komisja lekarska ustali datę ustania

niezdolności do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu

lekarskim, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca

zwolnienia.

6. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało

sfałszowane, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

7. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na

ustaleniu, czy funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym

2017-03-15

©Telksinoe s. 49/75

sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie

wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem,

a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8. Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust.

1 pkt 3, polega na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka,

klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko

funkcjonariusza, lub na ustaleniu, czy niania lub dzienny opiekun dziecka

przebywali na zwolnieniu lekarskim.

9. Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz

oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3,

przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego funkcjonariusza.

10. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę

zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego

celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało

nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.

11. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza,

o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca

sporządza protokół.

12. Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego

ewentualnych uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym

podpisem.

13. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę

prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się

odpowiednio w przypadku zawiadomienia przez wojskową komisję lekarską

w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach

w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego.

14. Od decyzji, o której mowa w ust. 13, funkcjonariuszowi przysługuje

odwołanie do wyższego przełożonego.

15. Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na

sprawdzeniu, czy zaświadczenie:

1) nie zostało sfałszowane;

2) zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania

zaświadczeń lekarskich.

2017-03-15

©Telksinoe s. 50/75

16. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi

podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje

do lekarza, który wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.

17. W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane

niezgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich, przełożony występuje o wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki

organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Art. 96f. 1. Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 96b, stanowi

uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługujące

funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do

uposażenia i innych należności lub ich wysokość.

2. Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim

przyjmuje się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim

stanowi 1/30 uposażenia, o którym mowa w art. 96b.

3. W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym

przebywał na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia

przy najbliższej wypłacie.

4. Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim

miesiącu pełnienia służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności

przysługujących mu z tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca

odpowiednią część uposażenia w dniu ustania stosunku służbowego.

Art. 96g. 1. Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń

funkcjonariuszy w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się

w całości na nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie

funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich.

2. Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz na nagrody

i zapomogi.

3. Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po

zakończeniu okresu rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż miesiąc

kalendarzowy i nie dłużej niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu

2017-03-15

©Telksinoe s. 51/75

rozliczeniowego uzależnia się od wielkości środków finansowych uzyskanych

z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.

Art. 96h. Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz

z dodatkami o charakterze stałym za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim

nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczeń, o których mowa

w art. 83 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 i ust. 2 pkt 2, art. 88 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1.

Art. 97. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW, wysokość oraz warunki wypłaty uposażenia i innych

świadczeń funkcjonariuszom skierowanym do szkoły, na przeszkolenie lub na

studia. Rozporządzenie powinno określać świadczenia przysługujące

funkcjonariuszowi w związku z pobieraniem nauki, a także ich wysokość i warunki

wypłaty.

Art. 98. W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia

przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi oraz członkom jego rodziny przysługują

świadczenia pieniężne z tytułu służby, określone w niniejszej ustawie, z wyjątkiem

uposażenia oraz świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 48.

Art. 99. 1. Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych

zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2. W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz

otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego

uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze

służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą

dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Art. 100. 1. Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od

najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2. W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym

wyrokiem sądu, funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz

obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia,

choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze

służby, z zastrzeżeniem ust. 3.

2017-03-15

©Telksinoe s. 52/75

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne

umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego

umorzenia postępowania karnego.

Art. 101. 1. Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia

służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie

od najbliższego terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas

nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część

uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się

funkcjonariuszowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności

nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część

uposażenia miesięcznego.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności

pełnienia przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.

4. Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca

kalendarzowego, przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia

miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego.

Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu

się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

Art. 102. 1. Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia

na podstawie sądowych i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na

podstawie przepisów szczególnych – na zasadach określonych w przepisach

o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo

w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy ustawy nie stanowią

inaczej.

2. Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie

zasadnicze, dodatki do uposażenia oraz świadczenia pieniężne wymienione w art.

83, art. 88, art. 89 i art. 92.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla

SKW i SWW, terminy płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych oraz

właściwość i tryb postępowania w sprawach wypłacania świadczeń pieniężnych

2017-03-15

©Telksinoe s. 53/75

oraz dokonywania potrąceń z tych należności, uwzględniając konieczność

zapewnienia terminowej realizacji świadczeń.

Art. 103. Przepisu art. 102 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do

rozliczenia, a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji

i przeniesienia. Należności te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości,

niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

Art. 104. W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń socjalnych

określonych w rozporządzeniach wydanych na podstawie art. 49 ust. 7 oraz do

świadczeń z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości, a także

do świadczeń, o których mowa w art. 65, art. 66 ust. 1 i art. 68 ust. 1, z tytułu służby

obojga małżonków w SKW albo służby obojga małżonków w SWW, obojgu

małżonkom przysługuje jedno świadczenie. W przypadku zbiegu uprawnień do

świadczeń w różnej wysokości wypłaca się świadczenie w wyższej wysokości.

Rozdział 6

Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu

Wojskowego

oraz Służby Wywiadu Wojskowego

Art. 105. Funkcjonariusz, niezależnie od odpowiedzialności karnej, ponosi

odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia.

Art. 106. 1. Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za

naruszenia dyscypliny służbowej oraz w innych przypadkach określonych

w ustawie.

2. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia służbowego,

z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2 oraz gdy odmowa

dotyczy wykonania polecenia służbowego, które nie pozostaje w związku

z pełnieniem służby;

2) zaniechanie wykonania czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób

nieprawidłowy;

3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień

określonych w przepisach prawa;

2017-03-15

©Telksinoe s. 54/75

4) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli

spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, funkcjonariuszowi

lub innej osobie;

5) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia

dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce

organizacyjnej;

6) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego

środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie

służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez SKW albo SWW;

7) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej, a także

materiału zawierającego informacje niejawne;

8) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego

wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi

lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa

powszechnego;

9) nadużycie zajmowanego stanowiska lub służby dla osiągnięcia korzyści

majątkowej lub osobistej;

10) samowolne oddalenie się funkcjonariusza z rejonu zakwaterowania, jeżeli

pełni służbę w systemie skoszarowanym, a także nieusprawiedliwione

opuszczenie lub niestawienie się w miejscu pełnienia służby;

11) porzucenie służby.

3. Jeśli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub

prokuratora, organ wnioskujący ma być poinformowany o wyniku tego

postępowania.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, gdy sąd nakazał wymierzenie kary

dyscyplinarnej funkcjonariuszowi, nie określając jednak jej rodzaju.

Art. 107. 1. Funkcjonariusz nie popełnia przewinienia dyscyplinarnego, jeżeli

nie można mu przypisać winy.

2. Funkcjonariuszowi można przypisać winę, gdy:

1) ma zamiar popełnienia przewinienia, to jest chce je popełnić albo przewidując

możliwość jego popełnienia, na to się godzi;

2017-03-15

©Telksinoe s. 55/75

2) nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnia je jednak na skutek

niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że

możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Art. 108. 1. Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia

przewinienie dyscyplinarne sam albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą,

a także w przypadku, gdy kieruje popełnieniem przez innego funkcjonariusza

przewinienia dyscyplinarnego.

2. Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie także w przypadku, gdy nakłania

innego funkcjonariusza do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwia

jego popełnienie.

3. Każdy z funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiada

w granicach swojej winy, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.

Art. 109. 1. Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) surowa nagana;

4) nagana z ostrzeżeniem;

5) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

6) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

7) obniżenie stopnia;

8) pozbawienie stopnia oficerskiego;

9) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;

10) wydalenie ze służby.

2. W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe

stanowisko służbowe oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.

3. W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę pozbawienia stopnia

oficerskiego z karą wydalenia ze służby.

Art. 110. Kara upomnienia, nagany i surowej nagany polega na

przeprowadzeniu rozmowy i wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania.

Art. 111. Kara nagany z ostrzeżeniem oraz kara ostrzeżenia o niepełnej

przydatności na zajmowanym stanowisku polega na przeprowadzeniu rozmowy,

wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzeniu go, że jeżeli

2017-03-15

©Telksinoe s. 56/75

ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać ukarany surowszą karą

dyscyplinarną lub wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie

dyscyplinarnym.

Art. 112. 1. Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na

odwołaniu z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowaniu na

stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego.

2. Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

funkcjonariusza nie można mianować na wyższe stanowisko służbowe.

Art. 113. Kara obniżenia stopnia polega na wydaniu rozkazu personalnego

o utracie posiadanego stopnia i powrocie do stopnia bezpośrednio niższego.

Art. 114. Kara pozbawienia stopnia oficerskiego polega na wydaniu rozkazu

personalnego o utracie stopnia oficerskiego i powrocie do stopnia szeregowego.

Art. 115. Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby polega na

przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaściwego postępowania i ostrzeżeniu,

że za ponowne popełnienie czynu ukarany może zostać wydalony ze służby.

Art. 116. Kara wydalenia ze służby polega na zwolnieniu ze służby w SKW

albo SWW.

Art. 117. 1. Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego

przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna

uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki,

w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym

obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem

przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg

służby.

2. Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:

1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po

spożyciu alkoholu lub użyciu innego podobnie działającego środka;

2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed

zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;

2017-03-15

©Telksinoe s. 57/75

3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie

realizacji zadań SKW albo SWW lub naruszenie dobrego imienia SKW albo

SWW;

4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3. Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:

1) nieumyślność jego popełnienia;

2) podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków;

3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności

zawodowych;

4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu

przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania

dyscyplinarnego.

4. Przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności,

o których mowa w ust. 1–3, wyłącznie w stosunku do funkcjonariusza, którego one

dotyczą.

Art. 118. 1. Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie

90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego, o którym mowa w art. 122,

wiadomości o popełnieniu przewinienia lub naruszeniu dyscypliny służbowej.

2. Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie

1 roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.

3. W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie

przestępstwo, przedawnienie karalności dyscyplinarnej następuje dopiero

z upływem okresu przedawnienia karalności przestępstwa.

Art. 119. 1. O popełnieniu przez funkcjonariusza wykroczenia, w tym także

o odmowie przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczeniu w terminie grzywny

nałożonej w drodze mandatu zaocznego, właściwy organ zawiadamia odpowiednio

Szefa SKW albo Szefa SWW.

2. W stosunku do funkcjonariuszy SKW i SWW, w zakresie postępowania

w sprawach o wykroczenia, uprawnienia Policji wynikające z przepisów ustawy

z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

2017-03-15

©Telksinoe s. 58/75

(Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm.3)) przysługują odpowiednio Szefowi SKW

i Szefowi SWW lub upoważnionym przez nich funkcjonariuszom.

Art. 120. 1. Sąd rejonowy może odmówić wszczęcia postępowania,

a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać Szefowi SKW albo Szefowi SWW

z wnioskiem o wymierzenie kary dyscyplinarnej, jeżeli uzna to za wystarczającą

reakcję na wykroczenie.

2. Na postanowienie wskazane w ust. 1 pokrzywdzonemu przysługuje

zażalenie.

Art. 121. 1. Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy

są uprawnione do nakładania kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą

wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2. Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze

w przypadkach, gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny,

w celu przymuszenia.

3. O pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej

występują organy, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiednio do Szefa SKW i Szefa

SWW.

Art. 122. Właściwi do wymierzania kar dyscyplinarnych są Szef SKW albo

Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, a także inni uprawnieni przełożeni.

Art. 123. 1. Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć

tylko jedną karę dyscyplinarną.

2. Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną

karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą.

Art. 124. 1. Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione

przypuszczenie popełnienia przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego:

1) wszczyna postępowanie dyscyplinarne:

a) z własnej inicjatywy,

b) na wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza,

c) na żądanie sądu lub prokuratora;

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 765

i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r. poz. 21, 396, 841, 1186, 1269, 1549, 1707

i 1855 oraz z 2016 r. poz. 178 i 437.

2017-03-15

©Telksinoe s. 59/75

2) może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2, zawiadamia się

odpowiednio sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania, przesyłając odpis wydanego

orzeczenia lub postanowienia. Materiały przekazane przez sąd, prokuratora albo

pokrzywdzonego włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

3. Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy, przed

wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca

przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy ukończyć

w terminie 30 dni.

4. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Funkcjonariusza, co do którego

wydano postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za

obwinionego.

5. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera:

1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2) datę wydania postanowienia;

3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego

kwalifikacją prawną;

5) uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;

6) stopień, imię i nazwisko rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego

postępowanie;

7) podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego;

8) pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku

postępowania dyscyplinarnego.

Art. 125. 1. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte

umarza:

1) jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia

dyscyplinarnego;

2) po upływie terminów określonych w art. 118 ust. 2 i 3;

3) w przypadku śmierci funkcjonariusza;

2017-03-15

©Telksinoe s. 60/75

4) jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub

toczy się postępowanie dyscyplinarne.

2. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz

orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego doręcza się

pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony

może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie do Szefa SKW albo Szefa SWW

w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia.

Art. 126. 1. Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające,

o których mowa w art. 124 ust. 3, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.

2. Szef SKW albo SWW powołuje w jednostce organizacyjnej SKW albo

SWW, na wniosek jej kierownika, rzecznika dyscyplinarnego, spośród

funkcjonariuszy tej jednostki.

3. W przypadku, gdy ze względu na liczebność jednostki organizacyjnej SKW

albo SWW powołanie rzecznika dyscyplinarnego dla tej jednostki nie jest

uzasadnione, obowiązki rzecznika dyscyplinarnego w tej jednostce wykonuje

rzecznik dyscyplinarny innej jednostki organizacyjnej odpowiednio SKW albo

SWW, wyznaczony przez Szefa SKW albo Szefa SWW.

4. W jednostce organizacyjnej SKW albo SWW powołuje się co najmniej

jednego i nie więcej niż 3 rzeczników dyscyplinarnych.

5. Powołanie rzecznika dyscyplinarnego następuje za jego pisemną zgodą na

okres 2 lat.

6. Rzecznika dyscyplinarnego odwołuje się w przypadkach:

1) zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby

w SKW lub SWW;

2) prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną.

7. Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą Szefa SKW albo Szefa SWW, może

skorzystać z pomocy innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu

czynności dowodowych.

8. Rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny podlega wyłączeniu

od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli:

1) sprawa dotyczy go bezpośrednio;

2017-03-15

©Telksinoe s. 61/75

2) jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez

niego pokrzywdzonej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 555, z późn. zm.4));

3) był świadkiem czynu;

4) między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego

zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego

bezstronności.

9. Rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego można

wyłączyć od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych

uzasadnionych przyczyn.

10. O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym rzecznik dyscyplinarny lub przełożony

dyscyplinarny zawiadamiają niezwłocznie odpowiednio Szefa SKW albo Szefa

SWW.

11. Wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego

od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek

obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

12. Szef SKW i Szef SWW wydają postanowienia o wyłączeniu lub odmowie

wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego od

udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

Art. 127. 1. W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od

udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, na podstawie art. 126 ust. 8 i 9,

postępowanie dyscyplinarne przejmuje odpowiednio Szef SKW i Szef SWW.

2. W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 126 ust. 8

i 9 wobec Szefa SKW albo Szefa SWW, postępowanie dyscyplinarne przejmuje

jeden z jego zastępców.

4)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. poz. 931, z 2000 r. poz. 580,

717, 852 i 1027, z 2001 r. poz. 1071 i 1149, z 2002 r. poz. 676, z 2003 r. poz. 155, 1061 i 1188,

z 2004 r. poz. 514, 626, 889, 2405 i 2641, z 2005 r. poz. 70, 461, 680, 821, 1181, 1203, 1363,

1416 i 1479, z 2006 r. poz. 118, 467, 659, 708, 711, 1009, 1013, 1192, 1647 i 1648, z 2007 r.

poz. 116, 432, 539, 589, 664, 766, 849 i 903, z 2008 r. poz. 162, 648, 686, 802, 1133, 1308, 1344,

1485, 1571 i 1651, z 2009 r. poz. 39, 104, 171, 585, 716, 1051, 1178, 1323, 1375, 1474 i 1589,

z 2010 r. poz. 46, 626, 669, 826, 842, 1228 i 1307, z 2011 r. poz. 245, 246, 273, 654, 678, 829,

1135, 1280, 1430, 1431, 1438 i 1645, z 2012 r. poz. 886, 1091, 1101, 1327, 1426, 1447 i 1529,

z 2013 r. poz. 480, 765, 849, 1247, 1262, 1282 i 1650, z 2014 r. poz. 85, 384, 694, 1375 i 1556,

z 2015 r. poz. 21, 290, 396, 1185, 1186, 1334, 1788, 1855 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 178 i 437.

2017-03-15

©Telksinoe s. 62/75

3. W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 126 ust. 8 i 9, postępowanie

dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.

4. Do czasu wydania przez Szefa SKW albo Szefa SWW postanowienia

o wyłączeniu rzecznik dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące

zwłoki.

Art. 128. 1. Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje

czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje

świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin.

Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić

przeprowadzenie odpowiednich badań.

2. Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli

przepis szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik

dyscyplinarny uzna to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć

się do sporządzenia notatki urzędowej.

3. Protokół zawiera:

1) oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub

obecnych oraz charakteru ich uczestnictwa;

2) opis przebiegu czynności;

3) w miarę potrzeby:

a) stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

b) oświadczenia i wnioski uczestników czynności,

c) pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.

4. Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia

określonych okoliczności przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika jednostki

organizacyjnej SKW albo SWW, o którym mowa w ust. 8, zapisuje się w protokole

z możliwą dokładnością, a osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać

zapisania w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw

i interesów.

5. Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół,

a także osoby obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu, podpisują każdą jego

stronę. Odmowę zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak

podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole.

2017-03-15

©Telksinoe s. 63/75

6. Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli

ich wydanie nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

7. Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, powinno zawierać:

1) stopień, imię i nazwisko wydającego postanowienie rzecznika

dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego;

2) datę wydania postanowienia;

3) podstawę prawną wydania postanowienia;

4) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

5) rozstrzygnięcie;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne;

7) pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;

8) podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.

8. W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza

miejscowością, w której toczy się postępowanie dyscyplinarne, przełożony

dyscyplinarny może zwrócić się o ich przeprowadzenie do kierownika jednostki

organizacyjnej SKW albo SWW właściwego według miejsca, w którym czynność

ma być dokonana.

9. Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był

przedmiotem innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego,

przełożony dyscyplinarny może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie

akt tego postępowania w całości lub w części. Za zgodą tego organu, potrzebne

odpisy lub wyciągi z udostępnionych akt włącza się do akt postępowania

dyscyplinarnego.

10. Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny

wydaje postanowienie o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.

Art. 129. 1. W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do:

1) składania wyjaśnień;

2) odmowy składania wyjaśnień;

3) zgłaszania wniosków dowodowych;

4) przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich

notatek;

2017-03-15

©Telksinoe s. 64/75

5) ustanowienia obrońcy spośród funkcjonariuszy SKW albo SWW, adwokatów

albo radców prawnych;

6) wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia

wydane w toku postępowania przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie

3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach wskazanych w ustawie; od

postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie

przysługuje odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW.

2. Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić

udostępnienia akt, jeżeli sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego.

Na postanowienie przysługuje zażalenie.

3. Ustanowienie obrońcy, jeżeli nie zawiera ograniczeń, uprawnia go do

działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po

uprawomocnieniu się orzeczenia. O zmianie zakresu pełnomocnictwa

uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym lub o jego cofnięciu

obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.

4. Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego.

Może on zrezygnować z reprezentowania obwinionego w toku postępowania

dyscyplinarnego, zawiadamiając o tym obwinionego oraz rzecznika

dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy, jednak nie dłużej niż

14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany podejmować

niezbędne czynności.

5. Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego

działania w nim obwinionego.

6. Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku

postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli

został ustanowiony. W przypadku doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych

terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do

złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło

wcześniej.

7. Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi

dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku albo odmawia,

w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku, jeżeli:

2017-03-15

©Telksinoe s. 65/75

1) okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia

sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

2) dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się

przeprowadzić;

3) przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem.

8. Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego

przysługuje zażalenie.

9. Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie

obwinionego od zajęć służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione

niestawiennictwo na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu

postępowania dyscyplinarnego, a czynności, w których jest przewidziany udział

obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza się w miejscu jego pobytu.

10. Udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami

postępowania dyscyplinarnego obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych

z powodu choroby wymaga zgody lekarza, który orzekł czasową niezdolność

obwinionego do służby. W przypadku braku możliwości nawiązania kontaktu

z lekarzem lub zmiany lekarza zgody takiej może udzielić lekarz, który obecnie

leczy obwinionego, a w dalszej kolejności lekarz o takiej samej specjalności.

Art. 130. 1. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani

badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na

niekorzyść obwinionego.

2. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie

udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć

wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Art. 131. 1. Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny

być zakończone w terminie miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania.

Przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin

prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.

2. Szef SKW albo Szef SWW, w drodze postanowienia, może przedłużyć

termin prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej

2 miesięcy.

2017-03-15

©Telksinoe s. 66/75

3. Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne

z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie

postępowania. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego

przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli

postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte z inicjatywy pokrzywdzonego,

zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.

4. Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego

postępowania dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.

Art. 132. 1. Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności

dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności

sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego.

2. Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego,

o których mowa w ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi

aktami.

3. Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza

się protokół.

4. Odmowa zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia podpisu

stwierdzającego tę okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik

dyscyplinarny dokonuje wzmianki o odmowie w aktach postępowania.

5. Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami

postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane

przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie o odmowie uzupełnienia akt

postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia zażalenia.

6. Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się

z uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich

uzupełnienie w zakresie wynikającym z przeprowadzonych czynności

dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.

7. Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami

postępowania dyscyplinarnego, wydaje postanowienie o zakończeniu czynności

dowodowych oraz sporządza sprawozdanie, które:

1) wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który

wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;

2017-03-15

©Telksinoe s. 67/75

2) wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne,

z opisem stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów;

3) przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub

wymierzenia kary albo umorzenia postępowania.

Art. 133. 1. Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym

materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o:

1) uniewinnieniu albo

2) odstąpieniu od ukarania, albo

3) ukaraniu, albo

4) umorzeniu postępowania.

2. Orzeczenie powinno zawierać:

1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2) datę wydania orzeczenia;

3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz

z kwalifikacją prawną;

5) rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania

lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7) pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

8) podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego

dyscyplinarnego, oraz pieczęć jednostki organizacyjnej SKW albo SWW.

3. Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art.

132 ust. 7, oraz przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do

uzupełnienia, w przypadku stwierdzenia, że nie zostały wyjaśnione wszystkie

okoliczności sprawy.

4. Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne

w przypadkach, o których mowa w art. 125 ust. 1, albo gdy stało się ono

bezprzedmiotowe z innej przyczyny.

5. Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy

lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny,

a właściwości i warunki osobiste funkcjonariusza oraz dotychczasowy przebieg

2017-03-15

©Telksinoe s. 68/75

służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on

przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

6. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się

na piśmie nie później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia

o zakończeniu czynności dowodowych.

7. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie

obwinionemu.

8. Jeżeli przełożony dyscyplinarny uzna, że należy wymierzyć karę

dyscyplinarną, do której wymierzenia nie jest uprawniony, wniosek w tej sprawie

wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego przesyła odpowiednio Szefowi SKW

i Szefowi SWW.

9. W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w SKW albo

SWW, odpowiednio Szef SKW i Szef SWW, przed wydaniem orzeczenia

dyscyplinarnego, wzywa obwinionego w celu wysłuchania go. W wysłuchaniu

uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. Obwinionemu doręcza się sprawozdanie

w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed wysłuchaniem.

10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku:

1) tymczasowego aresztowania obwinionego;

2) odmowy obwinionego stawienia się lub nieusprawiedliwionej nieobecności;

3) zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się

w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności

dowodowych.

Art. 134. 1. Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia

wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie

7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

2. Odwołanie składa się odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW za

pośrednictwem przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej

instancji.

3. Szef SKW albo Szef SWW odmawia przyjęcia odwołania, w drodze

postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną

albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

4. Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał

odpowiednio Szef SKW i Szef SWW, odwołanie lub zażalenie nie przysługuje.

2017-03-15

©Telksinoe s. 69/75

Obwiniony może jednak w terminie, o którym mowa w ust. 1, zwrócić się

odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od

orzeczeń.

Art. 135. 1. W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na

podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli

jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, Szef SKW albo Szef SWW

może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu

prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych,

określając ich zakres.

2. Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których

mowa w ust. 1, rzecznik dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni

od dnia zapoznania obwiniony ma prawo zgłoszenia odpowiednio Szefowi SKW

i Szefowi SWW uwag dotyczących przeprowadzonych czynności dowodowych.

Art. 136. 1. Szef SKW albo Szef SWW, w terminie 7 dni od dnia wniesienia

odwołania może powołać komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną

dalej „komisją”.

2. Komisja składa się z trzech funkcjonariuszy.

3. Przepisy art. 126 ust. 8 i 9 stosuje się odpowiednio do członków komisji.

4. Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego

obrońcę.

5. Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika

dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania

sprawy.

6. Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego

o uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 135 ust. 1.

Art. 137. 1. Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie

wraz z wnioskiem dotyczącym sposobu załatwienia odwołania.

2. Komisja przedstawia odpowiednio Szefowi SKW i Szefowi SWW

sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.

3. Rozpatrzenie odwołania przez Szefa SKW albo Szefa SWW powinno

nastąpić w terminie 14 dni od dnia wpływu odwołania, a w przypadku powołania

2017-03-15

©Telksinoe s. 70/75

komisji – w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprawozdania, o którym mowa w ust.

1.

4. Szef SKW albo Szef SWW może zaskarżone orzeczenie:

1) utrzymać w mocy albo

2) uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego,

odstąpić od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to

orzeczenie – umorzyć postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo

3) uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez

przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga

przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części.

5. Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.

6. W postępowaniu odwoławczym Szef SKW albo Szef SWW nie może

wymierzyć surowszej kary dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco

narusza prawo lub interes służby.

Art. 138. 1. Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne:

1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie

wniesiono;

2) w dniu wydania przez organ odwoławczy orzeczenia lub postanowienia

kończącego postępowanie.

2. Przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub

postanowienia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę.

3. Przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się

orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do

służby na zajmowanym stanowisku.

4. Przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia

niezwłocznie wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe,

wydalenia ze służby przez wydanie decyzji odpowiednio o: zwolnieniu lub

odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego

i mianowaniu go na niższe stanowisko służbowe albo zwolnieniu ukaranego

funkcjonariusza ze służby.

5. Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz

prawomocne postanowienie o odstąpieniu od wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych funkcjonariusza.

2017-03-15

©Telksinoe s. 71/75

Art. 139. 1. W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do

postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia

6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów,

doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych

oraz zatrzymania i doprowadzenia świadków. W postępowaniu dyscyplinarnym do

świadków nie stosuje się art. 184 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks

postępowania karnego.

2. O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby

pozostającej z obwinionym w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga

rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę zwolnienia od złożenia zeznania lub

odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie 3 dni od dnia doręczenia

postanowienia.

Art. 140. 1. Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2. Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie:

1) 3 miesięcy od dnia wykonania kary upomnienia;

2) 6 miesięcy od dnia wykonania kary nagany;

3) 9 miesięcy od dnia wykonania kary surowej nagany i nagany z ostrzeżeniem;

4) 12 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do

służby na zajmowanym stanowisku;

5) 15 miesięcy od dnia wykonania kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe oraz obniżenia stopnia;

6) 18 miesięcy od dnia wykonania kary pozbawienia stopnia oficerskiego;

7) 24 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do

służby.

3. W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej,

przełożony dyscyplinarny może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu

określonego w ust. 2, jednak w przypadku kar, o których mowa w art. 109 ust. 1 pkt

5–9 nie wcześniej niż przed upływem połowy terminów, określonych w ust. 2 pkt

4–7.

4. Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz znaczące wyniki w służbie

przełożony dyscyplinarny może w każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną.

2017-03-15

©Telksinoe s. 72/75

5. Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary

dyscyplinarnej, okres wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od

dnia orzeczenia nowej kary.

6. W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary

dyscyplinarnej zatarcie kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary

surowszej.

7. Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych

funkcjonariusza orzeczenia o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania

usuwa się z akt osobowych po upływie 6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia

się, przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 141. 1.Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym

orzeczeniem wznawia się, jeżeli:

1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności,

okazały się fałszywe;

2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku

postępowania dyscyplinarnego;

3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to

mieć wpływ na treść orzeczenia;

4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które

zostały następnie uchylone lub zmienione.

2. Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub

obwinionego, albo w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny

uprawnionego do renty rodzinnej, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą

wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie składa się

w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego.

4. Postępowania dyscyplinarnego, w przypadku śmierci obwinionego lub

ukaranego, nie wznawia się na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności

przewinienia dyscyplinarnego.

5. Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia.

2017-03-15

©Telksinoe s. 73/75

6. Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie

dyscyplinarne, wznawia postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek

ukaranego lub obwinionego albo, w przypadku jego śmierci, na wniosek członka

rodziny uprawnionego do renty rodzinnej. O wznowieniu postępowania

dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się ukaranego lub obwinionego albo,

w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

7. Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do

przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji,

w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony lub ukarany dowiedział się

o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

8. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego

dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy

przełożony dyscyplinarny.

9. Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego

ukaranemu oraz członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym

mowa w ust. 6, służy zażalenie odpowiednio do Szefa SKW albo SWW w terminie

7 dni od dnia doręczenia, z tym że na postanowienie wydane przez Szefa SKW albo

SWW przysługuje jedynie w takim samym terminie wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

Art. 142. 1. Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się

czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu,

stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje się orzeczenie:

1) uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie

ukaranego lub umorzenie postępowania dyscyplinarnego albo

2) zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę

dyscyplinarną, albo

3) odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

2. Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary

dyscyplinarnej nie może nastąpić po ustaniu karalności przewinienia

dyscyplinarnego.

3. Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy,

gdy wznowienie następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do

popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.

2017-03-15

©Telksinoe s. 74/75

4. Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę

łagodniejszą, ulegają uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w przypadku

wymierzenia kary surowszej, jej wykonanie rozpoczyna się od dnia wymierzenia.

5. Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania

dyscyplinarnego służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci,

członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, odwołanie lub zażalenie

odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW w terminie 7 dni od dnia doręczenia,

z tym że na orzeczenia i postanowienia wydane przez Szefa SKW albo Szefa SWW

przysługuje jedynie, w takim samym terminie, wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy.

6. Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania

liczy się od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na

poczet okresu zatarcia nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od

uprawomocnienia się orzeczenia kary dotychczasowej.

Art. 143. Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne wydane

w wyniku rozpatrzenia odwołania funkcjonariuszowi przysługuje skarga do sądu

administracyjnego.

Art. 144. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla SKW i SWW szczegółowy tryb wykonywania czynności związanych

z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do funkcjonariuszy, przełożonych

którzy posiadają władzę dyscyplinarną, w tym obieg dokumentów związanych

z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie błędów pisarskich i rachunkowych

oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory postanowień i innych

dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając na względzie

sprawność prowadzonego postępowania.

Art. 145. Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. poz. 553, z późn. zm.5)) stosuje się odpowiednio do

funkcjonariuszy SKW oraz SWW.

5)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 840, z 1999 r. poz. 729

i 931, z 2000 r. poz. 548, 1027 i 1216, z 2001 r. poz. 1071, z 2003 r. poz. 1061, 1142, 1750, 1935

i 2255, z 2004 r. poz. 219, 626, 889 i 2426, z 2005 r. poz. 732, 757, 1109, 1363, 1479 i 1493,

z 2006 r. poz. 1409, 1592 i 1648, z 2007 r. poz. 589, 850, 859 i 1378, z 2008 r. poz. 560, 782,

1056, 1080 i 1344, z 2009 r. poz. 504, 533, 1317, 1323, 1474, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 46,

2017-03-15

©Telksinoe s. 75/75

Rozdział 7

Przepis końcowy

Art. 146. Ustawa wchodzi w życie w terminie6) określonym w ustawie z dnia

9 czerwca 2006 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie

funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu

Wojskowego.

227, 229, 625, 626, 842, 857, 1018, 1021, 1228, 1474 i 1602, z 2011 r. poz. 78, 130, 202, 245,

381, 549, 678, 767, 964, 1135, 1280, 1381 i 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905,

1036 i 1247, z 2014 r. poz. 538, z 2015 r. poz. 396, 541, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r. poz.

189, 428 i 437.

6)

Ustawa weszła w życie z dniem 1 października 2006 r., zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 czerwca

2006 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie

Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu

Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. poz. 711), która weszła w życie

z dniem 1 października 2006 r., z wyjątkiem art. 4 i 5, które weszły w życie z dniem 8 lipca

2006 r.

2017-03-15