Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/27

Dz. U. 2016 poz. 868

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2018 r.

poz. 2206 oraz

z 2020 r. poz. 1423.

U S T A W A

z dnia 10 czerwca 2016 r.

o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady:

1) delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach

świadczenia usług;

2) kontroli przestrzegania przepisów o delegowaniu pracowników oraz realizacji

obowiązków informacyjnych związanych z delegowaniem pracowników;

3) współpracy z właściwymi organami innych państw członkowskich dotyczącej

delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i z tego

terytorium;

4) ochrony pracowników delegowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i z tego terytorium;

5) postępowania związanego z realizacją wniosków o powiadomienie o decyzji

w sprawie nałożenia na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny

administracyjnej oraz o egzekucję takiej kary lub grzywny.

Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża:

1) dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą

delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997, str. 1

oraz Dz. Urz. UE L 173 z 09.07.2018, str. 16 – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.

5, t. 2, str. 431);

2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie

egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach

świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy

administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym

(„rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 11).

02.09.2020

©Telksinoe s. 2/27

Art. 2. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do:

1) przedsiębiorstw marynarki handlowej w odniesieniu do załóg morskich statków

handlowych;

2) transportu międzynarodowego, z wyłączeniem przewozów kabotażowych.

2. Do przewozów kabotażowych nie stosuje się przepisów art. 24 i art. 25.

Art. 3. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) dzień roboczy – dzień kalendarzowy z wyjątkiem sobót oraz dni wolnych od

pracy określonych w przepisach ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach

wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 90);

2) organ wnioskujący – właściwy organ innego państwa członkowskiego, który

zwraca się z wnioskiem o powiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia

administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej w związku

z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania pracownika z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub o egzekucję takiej kary lub grzywny;

3) państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz państwo,

które przyjęło, w drodze umowy z Unią Europejską, zobowiązanie do

implementacji do krajowego porządku prawnego dyrektywy 96/71/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej

delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18

z 21.01.1997, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 173 z 09.07.2018, str. 16 – Dz. Urz. UE

Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431) oraz dyrektywy Parlamentu

Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie

egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników

w ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012

w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany

informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz.

UE L 159 z 28.05.2014, str. 11);

4) pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP – pracodawcę mającego

siedzibę oraz prowadzącego znaczną działalność gospodarczą w innym państwie

członkowskim:

a) z którego terytorium kieruje tymczasowo pracownika do pracy na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

02.09.2020

©Telksinoe s. 3/27

– w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę

z podmiotem prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

– w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw,

do której należy ten pracodawca, prowadzącym działalność na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

– jako podmiot będący agencją pracy tymczasowej albo agencją

wynajmującą personel, który skierował do pracodawcy użytkownika

osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez cały okres

skierowania,

b) będącego podmiotem, który jako agencja pracy tymczasowej albo agencja

wynajmująca personel skierował do pracodawcy użytkownika osobę

pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez cały okres skierowania,

w przypadku gdy pracodawca użytkownik na terytorium tego samego lub

innego państwa członkowskiego następnie kieruje tymczasowo tego

pracownika do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5) pracodawca delegujący pracownika z terytorium RP – pracodawcę mającego

siedzibę, a w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą –

stałe miejsce wykonywania takiej działalności, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej:

a) kierującego tymczasowo pracownika w rozumieniu przepisów państwa

członkowskiego, do którego jest delegowany, do pracy na terytorium tego

państwa:

– w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę

z podmiotem prowadzącym działalność na terytorium innego państwa

członkowskiego,

– w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw,

do której należy ten pracodawca, prowadzącym działalność na

terytorium tego państwa członkowskiego,

– jako agencja pracy tymczasowej,

b) będącego agencją pracy tymczasowej, w przypadku gdy taka agencja

kieruje pracownika do pracodawcy użytkownika na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego, który

02.09.2020

©Telksinoe s. 4/27

następnie kieruje tymczasowo tego pracownika do pracy na terytorium

innego państwa członkowskiego;

6) pracownik delegowany na terytorium RP – pracownika zatrudnionego w innym

państwie członkowskim, tymczasowo skierowanego do pracy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę delegującego pracownika na

terytorium RP;

7) pracownik delegowany z terytorium RP – pracownika w rozumieniu przepisów

państwa członkowskiego, do którego jest delegowany, wykonującego pracę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tymczasowo skierowanego do pracy na

terytorium tego państwa przez pracodawcę delegującego pracownika

z terytorium RP;

8) właściwy organ – organ lub podmiot odpowiedzialny na terytorium danego

państwa członkowskiego za informowanie o przepisach dotyczących

delegowania pracowników lub współpracę z takimi organami lub podmiotami

innych państw członkowskich w zakresie monitorowania przestrzegania tych

przepisów.

Rozdział 2

Warunki zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP

Art. 4. 1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia

takiemu pracownikowi, do upływu okresu 12 miesięcy delegowania, warunki

zatrudnienia nie mniej korzystne niż wynikające z przepisów ustawy z dnia

26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320), zwanej dalej

„Kodeksem pracy”, oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki

pracowników.

2. Warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, dotyczą:

1) norm i wymiaru czasu pracy oraz okresów odpoczynku dobowego

i tygodniowego;

2) wymiaru urlopu wypoczynkowego;

3) wynagrodzenia za pracę;

4) (uchylony)

5) bezpieczeństwa i higieny pracy;

6) ochrony pracownic w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego;

02.09.2020

©Telksinoe s. 5/27

7) zatrudniania młodocianych oraz wykonywania pracy lub innych zajęć

zarobkowych przez dziecko;

8) zasady równego traktowania oraz zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu,

o których mowa w art. 112 i art. 113 Kodeksu pracy;

9) (uchylony)

10) należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową z miejsca pracy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego pracownik został

delegowany, do innego miejsca pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Ustalając wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, bierze się

pod uwagę wszystkie obowiązkowe składniki wynagrodzenia wynikające

z przepisów, o których mowa w ust. 1, w tym dodatek za pracę w godzinach

nadliczbowych.

4. Przy porównywaniu wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi

delegowanemu i wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, porównuje

się całkowite kwoty wynagrodzenia brutto, a nie poszczególne składniki

wynagrodzeń.

5. Do wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wlicza się dodatek

z tytułu delegowania w części, która nie stanowi zwrotu wydatków faktycznie

poniesionych w związku z delegowaniem, takich jak koszty podróży, wyżywienia

i zakwaterowania. W przypadku gdy prawo właściwe dla stosunku pracy pracownika

delegowanego na terytorium RP nie określa części dodatku z tytułu delegowania, która

stanowi zwrot wydatków faktycznie poniesionych w związku z delegowaniem, cały

dodatek uznaje się za zwrot tych wydatków.

6. Przepisów ust. 1–5 nie stosuje się do pracodawcy, o którym mowa

w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i lit. b.

Art. 4a. 1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia

takiemu pracownikowi warunki zatrudnienia określone w art. 4 ust. 1 i 2 przez okres

dłuższy niż 12 miesięcy, nieprzekraczający jednak 18 miesięcy od dnia rozpoczęcia

świadczenia usługi, pod warunkiem złożenia Państwowej Inspekcji Pracy

umotywowanego powiadomienia, nie później niż do upływu okresu 12 miesięcy tego

delegowania.

02.09.2020

©Telksinoe s. 6/27

2. Umotywowane powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co

najmniej:

1) dane identyfikacyjne pracodawcy, o których mowa w art. 24 ust. 3 pkt 1;

2) datę, w której upływa okres 12 miesięcy delegowania;

3) dane pracownika delegowanego na terytorium RP, wobec którego mają być

stosowane warunki zatrudnienia określone w art. 4 ust. 1 i 2, obejmujące jego

imię i nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo;

4) adres miejsca pracy pracownika delegowanego na terytorium RP, o którym

mowa w pkt 3;

5) umotywowanie potrzeby świadczenia usługi po upływie okresu 12 miesięcy

delegowania.

3. Umotywowane powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, składa się w języku

polskim lub w języku angielskim w formie pisemnej, w postaci papierowej albo

elektronicznej, w tym za pośrednictwem Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy,

o którym mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1291, 1495 i 1649).

Art. 4b. 1. W przypadku gdy okres delegowania pracownika na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przekracza 12 miesięcy, a w przypadku złożenia

Państwowej Inspekcji Pracy umotywowanego powiadomienia, o którym mowa

w art. 4a ust. 1, przekracza 18 miesięcy, pracodawca delegujący pracownika na

terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi, oprócz warunków zatrudnienia

określonych w art. 4 ust. 1 i 2, także inne warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż

wynikające z przepisów Kodeksu pracy oraz innych przepisów regulujących prawa

i obowiązki pracowników.

2. Warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, nie obejmują:

1) zasad i trybu:

a) zawierania i rozwiązywania umów o pracę,

b) stosowania klauzul o zakazie konkurencji;

2) pracowniczych programów emerytalnych oraz pracowniczych planów

kapitałowych.

02.09.2020

©Telksinoe s. 7/27

Art. 4c. 1. Przy obliczaniu okresów delegowania, o których mowa

w art. 4 ust. 1, art. 4a ust. 1 i art. 4b ust. 1, sumuje się okres delegowania wszystkich

pracowników delegowanych na terytorium RP kolejno przez danego pracodawcę

delegującego pracownika na terytorium RP do wykonywania tego samego zadania

w tym samym miejscu.

2. Dokonując oceny, czy dochodzi do wykonywania tego samego zadania w tym

samym miejscu, bierze się pod uwagę w szczególności tożsamość świadczonej usługi,

wykonywaną pracę oraz adres albo adresy miejsca jej wykonywania.

Art. 4d. 1. Pracodawca, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i lit. b,

zapewnia pracownikowi delegowanemu na terytorium RP – w okresie wykonywania

przez niego pracy na rzecz pracodawcy użytkownika, do którego został skierowany –

warunki pracy i inne warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż przysługujące

pracownikom tymczasowym zgodnie z przepisami o zatrudnianiu pracowników

tymczasowych.

2. Warunki pracy i inne warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, mogą

wynikać z przepisów, o których mowa w art. 4 ust. 1, a także z postanowień układów

zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów

i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa

w art. 9 Kodeksu pracy.

3. Pracodawca, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i lit. b, zapewnia

pracownikowi delegowanemu na terytorium RP także warunki zakwaterowania, jeżeli

są one zapewniane pracownikom znajdującym się z dala od ich normalnego miejsca

pracy na podstawie postanowień układów zbiorowych pracy i innych opartych na

ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa

i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy.

Art. 5. 1. Do pracownika delegowanego na terytorium RP nie stosuje się

warunków zatrudnienia dotyczących wymiaru urlopu wypoczynkowego oraz

wynagrodzenia za pracę, jeżeli zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami wykonuje on

na danym stanowisku – przez okres nie dłuższy niż 8 dni w ciągu roku, poczynając od

dnia rozpoczęcia pracy na danym stanowisku – wstępne prace montażowe lub

instalacyjne przewidziane w umowie zawartej przez pracodawcę delegującego

pracownika na terytorium RP z podmiotem prowadzącym działalność na tym

02.09.2020

©Telksinoe s. 8/27

terytorium, których wykonanie jest niezbędne do korzystania z dostarczonych

wyrobów.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pracownika, jeżeli wykonuje on na danym

stanowisku prace związane z robotami budowlanymi lub utrzymaniem obiektu

budowlanego, w szczególności:

1) wykopy;

2) roboty ziemne;

3) montowanie i demontowanie elementów prefabrykowanych;

4) wyposażanie lub instalowanie;

5) renowację;

6) demontowanie;

7) rozbiórkę;

8) konserwację;

9) prace malarskie i porządkowe.

Art. 6. Skorzystanie przez pracownika delegowanego na terytorium RP albo

pracownika delegowanego z terytorium RP z uprawnienia do wszczęcia postępowania

administracyjnego lub sądowego przeciwko pracodawcy delegującemu pracownika na

terytorium RP albo pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium RP nie może

być podstawą niekorzystnego traktowania w zatrudnieniu.

Rozdział 3

Odpowiedzialność solidarna wykonawcy powierzającego wykonanie prac

Art. 7. 1. Wykonawca powierzający wykonanie prac określonych

w art. 5 ust. 2 pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP ponosi wobec

pracownika delegowanego na terytorium RP odpowiedzialność solidarną z tym

pracodawcą za jego zobowiązania powstałe w trakcie wykonywania tych prac z tytułu

zaległego wynagrodzenia za każdy miesiąc do wysokości minimalnego

wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu

za pracę, oraz wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych.

2. Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania określone w ust. 1 stosuje

się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r.

poz. 1025, 1104, 1629 i 2073).

02.09.2020

©Telksinoe s. 9/27

Art. 8. 1. W przypadku dochowania należytej staranności przez wykonawcę,

o którym mowa w art. 7 ust. 1, polegającej na przekazaniu pracodawcy delegującemu

pracownika na terytorium RP pisemnej informacji o warunkach zatrudnienia,

o których mowa w art. 4 ust. 2 lub art. 4b albo art. 4d, oraz odebraniu od niego

potwierdzenia złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 3, wykonawca ten

nie ponosi odpowiedzialności solidarnej.

2. Przekazanie pisemnej informacji, o której mowa w ust. 1, może nastąpić przez

pisemne wskazanie strony internetowej, o której mowa w art. 13 ust. 1 ? w zakresie

informacji o warunkach zatrudnienia zamieszczonych na tej stronie, zgodnie

z art. 13 ust. 1 pkt 1 albo 1a. W przypadku wskazania strony internetowej w zakresie

informacji, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1a, wykonawca przekazuje pracodawcy,

o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie, dodatkowo pisemną informację

o warunkach zatrudnienia, o których mowa w art. 4d ust. 2 i 3, wynikających

z postanowień układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień

zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku

pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy.

Rozdział 4

Zadania i uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy

Art. 9. 1. Państwowa Inspekcja Pracy pełni rolę właściwego organu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy:

1) udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o warunkach zatrudnienia,

o których mowa w art. 4 ust. 2 lub art. 4b, oraz o zakresie ich stosowania do

pracownika delegowanego na terytorium RP;

1a) udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o warunkach zatrudnienia,

o których mowa w art. 4d, oraz o zakresie ich stosowania do pracownika

delegowanego na terytorium RP, z wyjątkiem warunków zatrudnienia oraz

warunków zakwaterowania określonych w postanowieniach układów

zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,

regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy,

o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy;

2) przyjmowanie oświadczeń, o których mowa w art. 24 ust. 3;

02.09.2020

©Telksinoe s. 10/27

2a) przyjmowanie umotywowanego powiadomienia, o którym mowa w art. 4a;

3) prowadzenie i aktualizacja strony internetowej, o której mowa w art. 13 ust. 1;

4) współpraca z właściwymi organami innych państw członkowskich dotycząca

delegowania pracowników oraz zwalczania nadużyć lub reagowania na

przypadki nielegalnej działalności związanych z delegowaniem pracowników,

polegająca w szczególności na:

a) udzielaniu właściwemu organowi informacji o warunkach zatrudnienia

pracowników delegowanych na terytorium RP,

b) informowaniu właściwego organu o stwierdzonych nieprawidłowościach

związanych z delegowaniem pracownika na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo z tego terytorium lub o wykroczeniach, o których mowa

w art. 27 i art. 28,

c) występowaniu do właściwego organu z uzasadnionym wnioskiem

o udzielenie informacji dotyczących delegowania pracowników na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo z tego terytorium lub

o przeprowadzenie kontroli,

d) udzielaniu niezbędnych informacji dotyczących delegowania pracowników

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo z tego terytorium

w odpowiedzi na uzasadnione wnioski właściwych organów,

w szczególności dotyczących tych pracowników, warunków ich

zatrudnienia oraz pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP

albo pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP, a także na

przeprowadzaniu kontroli na wniosek takich organów;

5) powiadamianie, na wniosek organu wnioskującego, pracodawcy delegującego

pracownika z terytorium RP o decyzji w sprawie nałożenia na tego pracodawcę

administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej w związku

z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania pracowników;

6) powiadamianie, na wniosek organu wnioskującego, pracodawcy delegującego

pracownika z terytorium RP o wniosku o egzekucję administracyjnej kary

pieniężnej lub grzywny administracyjnej nałożonej na tego pracodawcę

w związku z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania pracowników

oraz sprawdzanie i przekazywanie naczelnikowi urzędu skarbowego takiego

wniosku.

02.09.2020

©Telksinoe s. 11/27

3. Współpraca w zakresie określonym w ust. 2 pkt 4 odbywa się za

pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa

w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia

25 października 2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem

systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji

2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str.

1, z późn. zm.). Do tej współpracy stosuje się w niezbędnym zakresie postanowienia

umów lub porozumień dwustronnych dotyczących współpracy i wzajemnej pomocy

między właściwymi organami państw członkowskich.

3a. Państwowa Inspekcja Pracy informuje Komisję Europejską o każdym

przypadku powtarzających się opóźnień w udzielaniu informacji, o których mowa

w ust. 2 pkt 4 lit. c, dotyczących delegowania pracowników na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności za pośrednictwem systemu wymiany

informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w ust. 3.

4. Współpraca z organami wnioskującymi innych państw członkowskich

związana z realizacją wniosków tych organów o powiadomienie pracodawcy

delegującego pracownika z terytorium RP o decyzji w sprawie nałożenia na

pracodawcę administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub

o egzekucję takiej kary lub grzywny odbywa się za pośrednictwem systemu wymiany

informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w ust. 3.

Art. 10. 1. Współpraca w zakresie określonym w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. c może

dotyczyć oceny okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 2–4, w szczególności

dotyczących miejsca rzeczywistego prowadzenia znacznej działalności pracodawcy

delegującego pracownika na terytorium RP oraz tymczasowości delegowania

pracownika przez takiego pracodawcę.

2. Do realizacji współpracy, o której mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d, art. 14

ust. 2–4 stosuje się odpowiednio.

Art. 11. 1. Odpowiedź na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d,

Państwowa Inspekcja Pracy przekazuje właściwemu organowi innego państwa

członkowskiego w terminie 25 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku, chyba że

te organy uzgodniły krótszy termin, a jeżeli we wnioskach wskazano przyczyny

uzasadniające konieczność ich pilnej realizacji i zawarto w nich prośbę o udzielenie

02.09.2020

©Telksinoe s. 12/27

informacji znajdujących się w krajowych rejestrach, takich jak rejestr podatników

VAT, odpowiedź na wnioski jest przekazywana niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 2 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

2. Jeżeli udzielenie odpowiedzi na wnioski, o których mowa w ust. 1, napotyka

trudności, Państwowa Inspekcja Pracy niezwłocznie informuje o tym właściwy organ

innego państwa członkowskiego w celu znalezienia rozwiązania.

Art. 12. 1. Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować do:

1) pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP,

2) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo

przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629 i 1633)

– z żądaniem udzielenia informacji dotyczących ich działalności, niezbędnych do

zamieszczenia w odpowiedzi na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d.

2. Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować również do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, a także naczelników urzędów skarbowych i innych

organów administracji publicznej, z wnioskiem o udzielenie informacji niezbędnych

do zamieszczenia w odpowiedzi na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d.

2a. Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować do podmiotów, o których

mowa w ust. 1 i 2, z żądaniem albo z wnioskiem o udzielenie niezbędnych informacji

dotyczących delegowania pracownika z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, także

w przypadku podejrzenia naruszenia przepisów państwa członkowskiego, do którego

skierowany został pracownik delegowany z terytorium RP.

3. Wnioski, o których mowa w ust. 2 i 2a, kierowane do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych zawierają:

1) w przypadku ubezpieczonych – dane określone w art. 50 ust. 7 pkt 1 ustawy

z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1778, z późn. zm.2));

2) w przypadku płatników – dane określone w art. 50 ust. 7 pkt 2 ustawy

wymienionej w pkt 1.

4. Podmioty, o których mowa w ust. 1, mają obowiązek udzielenia informacji

w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania żądania Państwowej Inspekcji Pracy.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 106, 138,

357, 398, 650, 697, 730, 771, 1076, 1544, 1577, 1613, 1629 i 1669.

02.09.2020

©Telksinoe s. 13/27

5. Podmioty, o których mowa w ust. 2, mają obowiązek udzielenia informacji

w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku Państwowej Inspekcji

Pracy, chyba że udzielenie informacji przez te podmioty wymaga przeprowadzenia

uprzedniego postępowania wyjaśniającego lub kontroli. O przyczynach opóźnienia

podmiot informuje niezwłocznie Państwową Inspekcję Pracy.

Art. 13. 1. Strona internetowa utworzona w ramach Punktu Informacji dla

Przedsiębiorcy, o którym mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej

Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla

Przedsiębiorcy (Dz. U. poz. 647, 1544 i 1629), prowadzona i aktualizowana przez

Państwową Inspekcję Pracy, zawiera w szczególności informacje dotyczące:

1) warunków zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2 i art. 4b, ze wskazaniem,

w zakresie wynagrodzenia za pracę, wszystkich obowiązkowych składników

takiego wynagrodzenia, oraz zakresu ich stosowania do pracownika

delegowanego na terytorium RP;

1a) warunków zatrudnienia, o których mowa w art. 4d, z wyjątkiem warunków

zatrudnienia oraz warunków zakwaterowania określonych w postanowieniach

układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień

zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron

stosunku pracy, o których mowa w art. 9 Kodeksu pracy;

2) obowiązków pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP, o których

mowa w rozdziale 5;

3) odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w rozdziale 3;

4) procedury składania skarg i dochodzenia roszczeń ze stosunku pracy na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracowników delegowanych na

terytorium RP;

5) danych kontaktowych osoby odpowiedzialnej w Państwowej Inspekcji Pracy za

udzielanie informacji, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1;

6) podmiotów odpowiedzialnych za udzielanie informacji na temat prawa

krajowego i praktyki krajowej, które mają zastosowanie do pracowników

delegowanych na terytorium RP oraz pracodawców delegujących pracowników

na terytorium RP, w zakresie ich praw i obowiązków.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być zawarte w odesłaniach do

odpowiednich stron internetowych.

02.09.2020

©Telksinoe s. 14/27

3. Strona internetowa, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona i aktualizowana

w języku polskim oraz w co najmniej jednym innym języku oficjalnym Unii

Europejskiej.

3a. Strona internetowa, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona w sposób

zapewniający przejrzystość i dokładność zawartych na niej informacji oraz

aktualizowana bez zbędnej zwłoki.

4. Na stronie internetowej, o której mowa w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy

zamieszcza pomocniczy wzór formularza oświadczenia, o którym mowa w art. 24

ust. 3.

Art. 14. 1. Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje prawidłowość delegowania

pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy zaistnieją wątpliwości, czy

dany pracownik może zostać uznany za pracownika delegowanego na terytorium RP.

2. Kontrola, o której mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności ustalenia:

1) czy pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP rzeczywiście prowadzi

znaczną działalność na terytorium innego państwa członkowskiego inną niż

działalność zarządcza lub administracyjna o charakterze wyłącznie

wewnętrznym;

2) czy pracownik delegowany na terytorium RP wykonuje pracę na tym terytorium

tylko tymczasowo.

3. W celu dokonania ustaleń w zakresie określonym w ust. 2 pkt 1 Państwowa

Inspekcja Pracy dokonuje – biorąc pod uwagę szeroki przedział czasowy – oceny

wszystkich okoliczności uznanych za niezbędne, cechujących działalność prowadzoną

przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP w państwie

członkowskim jego siedziby lub miejsca zamieszkania i, w razie konieczności, na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do których mogą należeć w szczególności:

1) miejsce, w którym przedsiębiorca ma zarejestrowaną działalność, prowadzi

obsługę administracyjną, korzysta z pomieszczeń biurowych, podlega

obowiązkom podatkowym z tytułu prowadzonej działalności i obowiązkom

z tytułu ubezpieczeń społecznych oraz – tam, gdzie jest to wymagane –

w którym, zgodnie z prawem państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorcy,

posiada stosowny dokument uprawniający do prowadzenia działalności danego

rodzaju lub jest zarejestrowany w izbach handlowych lub organizacjach

branżowych;

02.09.2020

©Telksinoe s. 15/27

2) miejsce, w którym prowadzi się nabór pracowników delegowanych i z którego

są oni delegowani;

3) prawo właściwe dla umów zawieranych przez pracodawcę delegującego

pracownika na terytorium RP ze swoimi pracownikami oraz prawo właściwe dla

umów zawieranych z klientami tego pracodawcy;

4) miejsce, w którym przedsiębiorca prowadzi znaczną działalność gospodarczą

oraz w którym zatrudnia personel administracyjny;

5) liczba wykonanych umów lub wielkość obrotu uzyskanego w państwie

członkowskim siedziby przedsiębiorcy, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji

przedsiębiorców, w tym małych i średnich przedsiębiorców w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców oraz nowo

powstałych przedsiębiorców.

4. W celu dokonania ustaleń w zakresie określonym w ust. 2 pkt 2 Państwowa

Inspekcja Pracy dokonuje oceny wszystkich okoliczności uznanych za niezbędne,

cechujących pracę i sytuację danego pracownika delegowanego na terytorium RP, do

których mogą należeć w szczególności:

1) wykonywanie pracy przez ograniczony okres na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2) data rozpoczęcia delegowania;

3) delegowanie pracownika do państwa członkowskiego innego niż państwo,

w którym lub z którego ten pracownik zwyczajowo wykonuje swoją pracę,

zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008

z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań

umownych (Rzym I) (Dz. Urz. UE L 177 z 04.07.2008, str. 6) lub z Konwencją

o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartą do podpisu w Rzymie

dnia 19 czerwca 1980 roku (Dz. Urz. UE C 169 z 08.07.2005, str. 10);

4) powrót pracownika do państwa członkowskiego, z którego został delegowany,

lub przewidywanie, że ponownie podejmie on pracę w tym państwie po

zakończeniu wykonywania pracy lub usług, do których wykonania został

delegowany;

5) charakter pracy;

02.09.2020

©Telksinoe s. 16/27

6) zapewnienie pracownikowi transportu, zakwaterowania i wyżywienia lub zwrot

kosztów, a w przypadku ich zapewnienia lub zwrotu kosztów – sposób, w jaki

jest to zapewniane, lub metoda, jaka jest stosowana przy zwrocie kosztów;

7) wykonywanie pracy w poprzednich okresach na danym stanowisku przez tego

samego lub innego pracownika.

5. Niewystąpienie jednej albo większej liczby okoliczności określonych w ust. 3

i 4 nie oznacza, że dana sytuacja nie stanowi delegowania pracownika na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej. Ocenę tych okoliczności dostosowuje się do każdego

konkretnego przypadku oraz uwzględnia się specyfikę danej sytuacji.

6. W przypadku gdy w wyniku całościowej oceny przeprowadzonej na

podstawie ust. 1–5 zostanie ustalone, że w sposób niedozwolony stworzono pozory

delegowania, stosuje się prawo właściwe, jednak nie może to prowadzić do objęcia

pracownika warunkami zatrudnienia mniej korzystnymi niż te, które mają

zastosowanie do pracowników delegowanych na terytorium RP.

Art. 15. 1. Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje warunki zatrudnienia

pracowników delegowanych na terytorium RP, o których mowa w art. 4 ust. 2,

z zastrzeżeniem art. 5, art. 4b oraz art. 4d, spełnienie przez pracodawcę delegującego

pracownika na terytorium RP obowiązków, o których mowa w art. 24 ust. 3–5 oraz

art. 25, a także spełnienie przez pracodawcę użytkownika obowiązków, o których

mowa w rozdziale 5a.

2. W zakresie określonym w ust. 1 właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy

mają prawo stosowania środków prawnych, o których mowa w art. 11 ustawy z dnia

13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 623 i 1338),

do pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP.

Art. 16. Kontrole pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP

przeprowadzane przez Państwową Inspekcję Pracy nie mogą mieć charakteru

dyskryminującego ani nie mogą być nieproporcjonalne.

Art. 17. 1. W przypadku otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 9 ust. 2

pkt 5, Państwowa Inspekcja Pracy podejmuje wszelkie niezbędne czynności, aby bez

zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku,

powiadomić pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP o decyzji

02.09.2020

©Telksinoe s. 17/27

w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej

oraz dokumentach, o ile zostały dołączone do wniosku, jeżeli:

1) wniosek wskazuje co najmniej:

a) imię i nazwisko lub nazwę, znany adres oraz wszelkie inne dane

umożliwiające ustalenie tożsamości pracodawcy delegującego pracownika

z terytorium RP,

b) streszczenie faktów i okoliczności naruszenia prawa, charakter tego

naruszenia i odpowiednie przepisy mające zastosowanie w tej sprawie,

c) decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny

administracyjnej i wszelkie inne odpowiednie informacje lub dokumenty,

w tym o charakterze sądowym, dotyczące przedmiotowego żądania bądź

kary lub grzywny administracyjnej,

d) nazwę, adres i inne dane kontaktowe organu odpowiedzialnego za

rozpatrzenie administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej

oraz, jeżeli nie jest to ten sam organ, organu, który może udzielić

dodatkowych informacji dotyczących takiej kary lub grzywny lub

możliwości odwołania się od obowiązku zapłaty lub zaskarżenia decyzji

w sprawie ich nałożenia,

e) cel powiadomienia oraz termin, w jakim należy go dokonać;

2) wniosek zawiera informacje odpowiadające treści decyzji w sprawie nałożenia

administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej;

3) do wniosku dołączono decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary

pieniężnej lub grzywny administracyjnej i wskazane we wniosku dokumenty.

2. Po sprawdzeniu wniosku w zakresie, o którym mowa w ust. 1, Państwowa

Inspekcja Pracy:

1) przekazuje decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub

grzywny administracyjnej oraz dołączone do niej dokumenty pracodawcy

delegującemu pracownika z terytorium RP, jeżeli wniosek spełnia wymogi

określone w ust. 1, albo

2) zwraca wniosek organowi wnioskującemu, jeżeli wniosek nie spełnia wymogów

określonych w ust. 1.

Art. 18. 1. W przypadku otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 9 ust. 2

pkt 6, Państwowa Inspekcja Pracy sprawdza, czy wniosek zawiera:

02.09.2020

©Telksinoe s. 18/27

1) elementy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d oraz pkt 2 i 3;

2) datę, z którą orzeczenie lub decyzja w sprawie nałożenia administracyjnej kary

pieniężnej lub grzywny administracyjnej stały się wykonalne lub ostateczne, opis

rodzaju administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz

określenie ich wysokości, wszelkie daty istotne dla przeprowadzenia egzekucji,

w tym informacje, czy doręczono stronie orzeczenie lub decyzję, a jeżeli tak, to

w jaki sposób, lub czy wydano orzeczenie zaoczne, a także potwierdzenie organu

wnioskującego, że od takiej kary lub grzywny nie przysługuje dalsze odwołanie,

i opis żądania, w związku z którym jest składany wniosek, oraz jego

poszczególnych elementów.

2. Jeżeli wniosek spełnia wymogi określone w ust. 1, Państwowa Inspekcja

Pracy:

1) nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku powiadamia

o wniosku oraz o dołączonych do niego dokumentach pracodawcę delegującego

pracownika z terytorium RP;

2) przekazuje wniosek naczelnikowi urzędu skarbowego, o ile nie nastąpiła

dobrowolna zapłata administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny

administracyjnej i nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia doręczenia

pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium RP powiadomienia

o wniosku, w celu przeprowadzenia egzekucji, dołączając tytuł wykonawczy,

o którym mowa w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

zawierający określenie wysokości należności pieniężnej w walucie polskiej;

wysokość tej należności ustala się, przeliczając wysokość należności wyrażonej

w walucie innej niż polska według średniego kursu złotego w stosunku do tej

waluty, określonego przez Narodowy Bank Polski na dzień wydania decyzji

w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny

administracyjnej.

3. Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, Państwowa

Inspekcja Pracy zwraca wniosek organowi wnioskującemu.

4. Państwowa Inspekcja Pracy może zwrócić wniosek organowi wnioskującemu,

jeżeli:

1) ogólna kwota administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej

wynosi mniej niż 350 euro; jeżeli ogólna kwota takiej kary lub grzywny jest

02.09.2020

©Telksinoe s. 19/27

wyrażona w innej walucie niż euro, należy ją przeliczyć na walutę polską według

średniego kursu danej waluty określonego przez Narodowy Bank Polski na dzień

wydania decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub

grzywny administracyjnej, a następnie otrzymaną kwotę przeliczyć według

średniego kursu złotego w stosunku do euro, określonego przez Narodowy Bank

Polski na ten dzień,

2) decyzja w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny

administracyjnej jest sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego

Rzeczypospolitej Polskiej

– i o fakcie zwrotu wniosku powiadamia pracodawcę delegującego pracownika

z terytorium RP.

Art. 19. Państwowa Inspekcja Pracy bez zbędnej zwłoki informuje organ

wnioskujący o:

1) czynnościach podjętych na jego wniosek o powiadomienie o decyzji w sprawie

nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub

wniosek o egzekucję takiej kary lub grzywny, w tym o dacie przekazania

pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium RP:

a) powiadomienia o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary

pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub

b) powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub

grzywny administracyjnej;

2) podstawach odmowy podjęcia czynności, o których mowa w pkt 1:

a) w przypadku gdy wniosek o powiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia

administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej nie spełnia

wymogów określonych w art. 17 ust. 1 lub wniosek o egzekucję

administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej nie spełnia

wymogów określonych w art. 18 ust. 1,

b) w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 4,

c) w przypadku gdy analiza przeprowadzona przez naczelnika urzędu

skarbowego wykazała, że prognozowane koszty egzekucji administracyjnej

kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej są nieproporcjonalnie

wysokie w stosunku do kwoty, której ma dotyczyć egzekucja, lub egzekucja

taka wiązałaby się z istotnymi trudnościami.

02.09.2020

Art. 20. 1. Jeżeli w trakcie powiadamiania o decyzji w sprawie nałożenia

administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej taka kara lub grzywna

lub związane z nimi żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone od nich

odwołanie przez zainteresowaną stronę, Państwowa Inspekcja Pracy, po otrzymaniu

informacji w tej sprawie od organu wnioskującego, wstrzymuje czynności związane

z powiadomieniem do czasu wydania decyzji przez odpowiedni podmiot lub organ

właściwy w danym państwie członkowskim.

2. Jeżeli w trakcie czynności związanych z wnioskiem o egzekucję

administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej taka kara lub grzywna

lub związane z nimi żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone od nich

odwołanie przez zainteresowaną stronę, Państwowa Inspekcja Pracy, po otrzymaniu

informacji w tej sprawie od organu wnioskującego, wstrzymuje czynności związane

z wnioskiem do czasu wydania decyzji przez odpowiedni podmiot lub organ właściwy

w danym państwie członkowskim, powiadamiając o tym pracodawcę delegującego

pracowników z terytorium RP.

3. Jeżeli po przekazaniu przez Państwową Inspekcję Pracy wniosku o egzekucję

administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej naczelnikowi urzędu

skarbowego taka kara lub grzywna lub związane z nimi żądanie zostają zakwestio-

nowane lub zostaje złożone od nich odwołanie przez zainteresowaną stronę,

Państwowa Inspekcja Pracy, po otrzymaniu informacji w tej sprawie od organu

wnioskującego, występuje z żądaniem zawieszenia postępowania egzekucyjnego,

powiadamiając o tym pracodawcę delegującego pracowników z terytorium RP.

4. Wszelkie odwołania bądź wnioski kwestionujące nałożenie administracyjnej

kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub związane z nimi żądanie składa się

do odpowiedniego podmiotu lub organu właściwego w danym państwie

członkowskim.

Art. 21. Do umarzania należności z tytułu administracyjnej kary pieniężnej lub

grzywny administracyjnej nałożonej na pracodawcę delegującego pracownika

z terytorium RP nie stosuje się przepisów art. 56 ust. 1 pkt 5 i art. 57 pkt 1 ustawy

z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 oraz z

2018 r. poz. 62, 1000, 1366, 1669 i 1693).

02.09.2020

Art. 22. Egzekwowanie administracyjnych kar pieniężnych i grzywien

administracyjnych nałożonych na pracodawców delegujących pracowników

z terytorium RP następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

Art. 23. Kwoty administracyjnych kar pieniężnych lub grzywien

administracyjnych nałożonych na pracodawców delegujących pracowników

z terytorium RP są egzekwowane w walucie polskiej i stanowią dochód budżetu

państwa.

Rozdział 5

Obowiązki pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP

Art. 24. 1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP wyznacza

osobę upoważnioną do pośredniczenia w kontaktach z Państwową Inspekcją Pracy

oraz do przesyłania i otrzymywania dokumentów lub zawiadomień, przebywającą

w okresie delegowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Na żądanie Państwowej Inspekcji Pracy osoba, o której mowa w ust. 1,

niezwłocznie przekazuje Państwowej Inspekcji Pracy dane osoby upoważnionej przez

pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP do reprezentowania go

w trakcie kontroli prowadzonej przez Państwową Inspekcję Pracy. Dane tej osoby

obejmują jej imię i nazwisko, adres, pod którym przebywa, oraz numer telefonu i adres

poczty elektronicznej o charakterze służbowym. Na uzasadniony wniosek Państwowej

Inspekcji Pracy, w związku z prowadzoną kontrolą, ta osoba powinna być dostępna na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP najpóźniej w dniu

rozpoczęcia świadczenia usługi składa Państwowej Inspekcji Pracy oświadczenie

zawierające następujące informacje niezbędne w celu przeprowadzenia kontroli

sytuacji faktycznej w miejscu pracy:

1) dane identyfikacyjne pracodawcy obejmujące:

a) nazwę,

b) siedzibę (adres) oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej

o charakterze służbowym, a w przypadku pracodawcy będącego osobą

fizyczną – miejsce zamieszkania (adres) oraz numer telefonu i adres poczty

elektronicznej o charakterze służbowym,

02.09.2020

c) numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer identyfikacyjny

uzyskany w państwie członkowskim siedziby pracodawcy dla celów

podatkowych albo ubezpieczeniowych;

2) przewidywaną liczbę pracowników delegowanych na terytorium RP wraz

z danymi obejmującymi ich imię i nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo;

3) przewidywaną datę rozpoczęcia i zakończenia delegowania pracowników na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) adresy miejsca pracy pracowników delegowanych na terytorium RP;

5) charakter usług uzasadniający delegowanie pracowników na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

6) dane osoby, o której mowa w ust. 1, obejmujące jej imię i nazwisko, adres, pod

którym przebywa, oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej

o charakterze służbowym;

7) miejsce przechowywania dokumentów, o których mowa w art. 25 ust. 1.

4. Jeżeli pracownik delegowany na terytorium RP ma wykonywać pracę na rzecz

pracodawcy użytkownika w rozumieniu przepisów o zatrudnianiu pracowników

tymczasowych, oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, obejmuje ponadto dane

identyfikacyjne tego pracodawcy, o których mowa w ust. 3 pkt 1 lit. a–c.

5. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zawiadamia o każdej

zmianie informacji zawartych w oświadczeniu, o których mowa w ust. 3 i 4, nie

później niż w terminie 7 dni roboczych od dnia zaistnienia zmiany.

6. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, oraz zawiadomienie, o którym mowa

w ust. 5, składa się w języku polskim lub w języku angielskim w formie pisemnej, w

postaci papierowej albo elektronicznej, w tym za pośrednictwem Punktu Informacji

dla Przedsiębiorcy, o którym mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o

Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji

dla Przedsiębiorcy.

Art. 25. 1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP jest

obowiązany w okresie delegowania do przechowywania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w postaci papierowej lub elektronicznej:

1) kopii umowy o pracę pracownika delegowanego na terytorium RP lub innego

równoważnego dokumentu poświadczającego warunki zatrudnienia w ramach

nawiązanego stosunku pracy;

02.09.2020

2) dokumentacji dotyczącej czasu pracy pracownika delegowanego na terytorium

RP w zakresie rozpoczęcia i zakończenia pracy oraz liczby godzin

przepracowanych w danym dniu lub jej kopii;

3) dokumentów określających wysokość wynagrodzenia pracownika

delegowanego na terytorium RP, na podstawie których składniki wynagrodzenia

są łatwo identyfikowalne zgodnie z właściwym prawem, wraz z wysokością

dokonanych odliczeń zgodnie z właściwym prawem oraz dowodów wypłaty

pracownikowi wynagrodzenia lub ich kopii.

2. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP jest obowiązany, na

wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, do udostępniania w okresie delegowania

dokumentów, o których mowa w ust. 1, oraz ich tłumaczenia na język polski nie

później niż w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

3. W okresie 2 lat po zakończeniu wykonywania pracy przez pracownika

delegowanego na terytorium RP, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, pracodawca

delegujący pracownika na terytorium RP dostarcza dokumenty, o których mowa

w ust. 1, nie później niż w terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

Wniosek może obejmować również żądanie tłumaczenia określonych dokumentów na

język polski.

4. W sytuacjach, o których mowa w ust. 2 i 3, pracodawca delegujący pracownika

na terytorium RP dostarcza dokumenty lub ich kopie w postaci papierowej albo

elektronicznej, w tym za pośrednictwem Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy, o

którym mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i

Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy.

Rozdział 5a

Obowiązki pracodawcy użytkownika, do którego skierowany został do pracy

pracownik z innego państwa członkowskiego lub który kieruje pracownika do

pracy w innym państwie członkowskim

Art. 25a. Pracodawca użytkownik przekazuje pracodawcy, o którym mowa

w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie, pisemną informację o stronie internetowej, o której

mowa w art. 13 ust. 1, w zakresie informacji zamieszczonych na tej stronie, zgodnie

z art. 13 ust. 1 pkt 1a, oraz pisemną informację o warunkach zatrudnienia, o których

mowa w art. 4d ust. 2 i 3, wynikających z postanowień układów zbiorowych pracy

02.09.2020

i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów

określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, o których mowa w art. 9

Kodeksu pracy.

Art. 25b. 1. Pracodawca użytkownik w rozumieniu przepisów o zatrudnianiu

pracowników tymczasowych, do którego został skierowany pracownik przez

pracodawcę, o którym mowa w art. 3 pkt 5 lit. b, informuje tego pracodawcę

o zamiarze skierowania tego pracownika do pracy w innym państwie członkowskim –

co najmniej 15 dni roboczych przed planowanym skierowaniem.

2. Pracodawca użytkownik informuje podmiot, który jako agencja pracy

tymczasowej albo agencja wynajmująca personel, skierował do tego pracodawcy

osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez cały okres skierowania i który

ma siedzibę oraz prowadzi znaczną działalność gospodarczą w innym państwie

członkowskim, o zamiarze skierowania tego pracownika do pracy w innym państwie

członkowskim – co najmniej 15 dni roboczych przed planowanym skierowaniem.

Rozdział 6

Stosowanie przepisów ustawy do pracownika skierowanego do pracy na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę

w państwie niebędącym państwem członkowskim

Art. 26. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio w przypadku wykonywania

pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracownika skierowanego do tej

pracy przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem

członkowskim, z zastrzeżeniem przepisów art. 88 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 88c ust. 6 pkt 2

i 3 oraz ust. 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265, 1149, 1544, 1629, 1669 i 2077) oraz art. 139a

ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094).

Rozdział 7

Przepisy karne

Art. 27. 1. Kto, będąc pracodawcą delegującym pracownika na terytorium RP

lub osobą działającą w jego imieniu:

1) nie wyznacza osoby, o której mowa w art. 24 ust. 1,

02.09.2020

2) nie składa Państwowej Inspekcji Pracy najpóźniej w dniu rozpoczęcia

świadczenia usługi oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 3,

3) nie zawiadamia w terminie o każdej zmianie informacji zawartych

w oświadczeniu, zgodnie z art. 24 ust. 5,

4) nie przechowuje w okresie delegowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w postaci papierowej lub elektronicznej dokumentów, zgodnie z art. 25 ust. 1,

5) nie udostępnia w okresie delegowania pracownika na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy,

dokumentów oraz ich tłumaczenia na język polski, zgodnie z art. 25 ust. 2,

6) nie dostarcza w okresie 2 lat po zakończeniu wykonywania pracy przez

pracownika delegowanego na terytorium RP, na wniosek Państwowej Inspekcji

Pracy, dokumentów oraz ich tłumaczenia na język polski, zgodnie z art. 25 ust. 3,

podlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł.

2. Tej samej karze podlega pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP

lub osoba działająca w jego imieniu w przypadku stwierdzenia przez Państwową

Inspekcję Pracy, że dany pracownik nie może zostać uznany za pracownika

delegowanego na terytorium RP.

Art. 28. Kto, będąc pracodawcą delegującym pracownika z terytorium RP lub

przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo

przedsiębiorców lub osobą działającą w imieniu tego pracodawcy lub przedsiębiorcy,

nie udziela informacji na żądanie Państwowej Inspekcji Pracy, zgodnie z art. 12 ust.

4, podlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł.

Art. 28a. Kto, będąc pracodawcą użytkownikiem nie przekazuje pracodawcy,

o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie, informacji, o których mowa

w art. 25a, podlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł.

Art. 28b. 1. Kto, będąc pracodawcą użytkownikiem w rozumieniu przepisów

o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, do którego został skierowany pracownik

przez pracodawcę, o którym mowa w art. 3 pkt 5 lit. b, nie informuje w terminie tego

pracodawcy o zamiarze skierowania tego pracownika do pracy w innym państwie

członkowskim, zgodnie z art. 25b ust. 1, podlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł.

2. Tej samej karze podlega pracodawca użytkownik, który nie informuje

podmiotu, który jako agencja pracy tymczasowej albo agencja wynajmująca personel,

02.09.2020

skierował do tego pracodawcy osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez

cały okres skierowania i który ma siedzibę oraz prowadzi znaczną działalność

gospodarczą w innym państwie członkowskim, o zamiarze skierowania pracownika

do pracy w innym państwie członkowskim, zgodnie z art. 25b ust. 2.

Art. 29. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 27–28b,

następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks

postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2020 r. poz. 729 i 956).

Rozdział 8

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 30–38. (pominięte)3)

Rozdział 9

Przepisy przejściowe i przepis końcowy

Art. 39. Do powierzenia wykonania prac określonych w art. 5 ust. 2 przez

wykonawcę powierzającego wykonywanie tych prac pracodawcy delegującemu

pracownika na terytorium RP, które nastąpiło przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, nie stosuje się odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w art. 7.

Art. 40. W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej trwającego w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca delegujący

pracownika na terytorium RP składa oświadczenie, o którym mowa w art. 24 ust. 3,

w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 41. 1. W przypadku delegowania pracownika na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej trwającego w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP dopełnia obowiązku

przechowywania dokumentów, o którym mowa w art. 25 ust. 1, w terminie 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2. W przypadku delegowania, o którym mowa w ust. 1, pracodawca delegujący

pracownika na terytorium RP udostępnia dokumenty w sytuacji określonej w art. 25

ust. 2 po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 listopada 2018

r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o delegowaniu pracowników w ramach

świadczenia usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2206).

02.09.2020

Art. 42. Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2016 r.

02.09.2020