Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/44

Dz. U. 2016 poz. 65

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2020 r. poz. 220.

U S T A W A

z dnia 22 grudnia 2015 r.

o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady:

1) uznawania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodów regulowanych

oraz do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanych, nabytych

a) innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii

Europejskiej,

b) państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

c) Konfederacji Szwajcarskiej

– zwanych dalej „państwami członkowskimi”;

2) świadczenia usług transgranicznych;

3) ubiegania się o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej.

Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się do:

1) obywateli polskich,

2) obywateli państw członkowskich,

3) członków rodzin obywateli polskich lub obywateli państw członkowskich,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2005/36/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji

zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

18.02.2020

©Telksinoe s. 2/44

państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2019 r.

poz. 293),

4) obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta

długoterminowego Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 i 2399 oraz

z 2019 r. poz. 577 i 622),

5) cudzoziemców posiadających status uchodźcy lub objętych ochroną

uzupełniającą,

6) cudzoziemców, którzy przybywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

przebywają na tym terytorium w celu połączenia się z rodziną i są członkami

rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w związku z nadaniem mu statusu uchodźcy lub udzieleniem mu ochrony

uzupełniającej,

7) obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym

wysokich kwalifikacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia

2013 r. o cudzoziemcach,

8) obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celach innych niż wykonywanie pracy zgodnie

z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym i mają prawo do

wykonywania pracy oraz posiadają dokument pobytowy wydany zgodnie

z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r.

ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw

trzecich (Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm.), oraz obywateli

państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem

krajowym,

9) obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt czasowy

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 151 ust. 1, art. 151b

ust. 1, art. 157a ust. 1 lub art. 157g ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o

cudzoziemcach,

10) obywateli państw trzecich posiadających wizę krajową w celu odbycia studiów

pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów

18.02.2020

©Telksinoe s. 3/44

magisterskich albo kształcenia się w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”,

wizę krajową w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, wizę

krajową w celu odbycia stażu lub wizę krajową w celu udziału w programie

wolontariatu europejskiego,

11) obywateli państw trzecich przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na

warunkach określonych w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r.

o cudzoziemcach,

12) obywateli państw trzecich przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w związku z korzystaniem z mobilności studenta na warunkach

określonych w art. 149b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

– posiadających kwalifikacje zawodowe, o których mowa w art. 1 pkt 1.

2. W zakresie, o którym mowa w art. 1 pkt 3, przepisy ustawy stosuje się również

do obywateli polskich posiadających kwalifikacje zawodowe do wykonywania

zawodów regulowanych oraz do podejmowania lub wykonywania działalności

regulowanych, nabyte w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 3. Do uznawania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodów

regulowanych oraz do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanych,

nabytych w państwach członkowskich, stosuje się przepisy ustawy, o ile przepisy

odrębne nie stanowią inaczej.

Art. 4. Przepisów ustawy nie stosuje się do zawodu notariusza oraz zawodów

regulowanych i działalności regulowanych, dla których przepisy regulacyjne określiły

wymóg posiadania obywatelstwa polskiego.

Art. 5. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) formalnych kwalifikacjach – oznacza to kwalifikacje zawodowe potwierdzone

dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem, poświadczającymi posiadanie

specjalistycznej wiedzy, umiejętności i kompetencji do wykonywania zawodu

albo działalności;

2) doświadczeniu zawodowym – oznacza to zgodne z prawem wykonywanie

zawodu albo działalności przez dany okres w pełnym wymiarze czasu pracy albo

odpowiednio dłuższy okres w niepełnym wymiarze czasu pracy;

18.02.2020

©Telksinoe s. 4/44

3) przepisach regulacyjnych – oznacza to przepisy prawa polskiego określające

formalne kwalifikacje niezbędne do wykonywania zawodów regulowanych lub

wymagania kwalifikacyjne, od spełnienia których jest uzależnione

podejmowanie lub wykonywanie działalności regulowanych, oraz, o ile jest to

wymagane, warunki wykonywania zawodów regulowanych, a także

podejmowania lub wykonywania działalności regulowanych;

4) zawodzie regulowanym – oznacza to zespół czynności zawodowych, których

wykonywanie jest uzależnione od posiadania określonych w przepisach

regulacyjnych formalnych kwalifikacji niezbędnych do wykonywania tych

czynności zawodowych oraz, o ile jest to wymagane, od spełnienia innych

warunków określonych w tych przepisach;

5) działalności regulowanej – oznacza to działalność wymienioną w załączniku IV

do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września

2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255

z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą”, jeżeli jej

podejmowanie lub wykonywanie w Rzeczypospolitej Polskiej jest uzależnione

od spełnienia wymagań kwalifikacyjnych oraz, o ile jest to wymagane,

warunków określonych w przepisach regulacyjnych;

6) wykonywaniu zawodu – oznacza to wykonywanie zawodu na własny rachunek,

na podstawie umowy o pracę albo w innej formie dozwolonej przez przepisy

obowiązujące w państwie członkowskim, w którym zawód był, jest lub ma być

wykonywany;

7) państwie wnioskodawcy – oznacza to państwo członkowskie, w którym osoba,

o której mowa w art. 2 ust. 1, zamierzająca wykonywać zawód regulowany albo

podjąć lub wykonywać działalność regulowaną w Rzeczypospolitej Polskiej,

uzyskała kwalifikacje zawodowe do wykonywania zawodu albo wykonywała

działalność;

8) uprawnionej instytucji – oznacza to instytucję w państwie członkowskim

prowadzącą kształcenie lub szkolenie, których ukończenie jest potwierdzane

dyplomem lub świadectwem, zgodnie z przepisami o systemie edukacji w tym

państwie, a także stowarzyszenie albo organizację zawodową, których wykaz

stanowi załącznik I do dyrektywy;

18.02.2020

©Telksinoe s. 5/44

9) kształceniu regulowanym – oznacza to kształcenie przygotowujące do

wykonywania zawodu w państwie wnioskodawcy, uzupełnione, o ile jest to

wymagane, szkoleniem zawodowym, okresem próbnym lub praktyką zawodową,

których poziom i program są określone przepisami państwa wnioskodawcy lub

podlegają zatwierdzeniu, lub ocenie przez instytucję powołaną w tym celu

w państwie wnioskodawcy;

10) świadczeniu usługi transgranicznej – oznacza to tymczasowe i okazjonalne

wykonywanie zawodu regulowanego albo działalności regulowanej;

11) państwie usługodawcy – oznacza to państwo członkowskie, w którym

usługodawca zamierzający świadczyć usługę transgraniczną w Rzeczypospolitej

Polskiej jest uprawniony do zgodnego z prawem wykonywania zawodu albo

stałego i zgodnego z prawem wykonywania działalności;

12) kierowniku przedsiębiorstwa – oznacza to:

a) członka organu zarządzającego przedsiębiorstwa, pełnomocnika

przedsiębiorstwa do spraw zarządzania, prokurenta, kierującego

przedsiębiorstwem lub jego zastępcę, kierującego wyodrębnioną częścią

przedsiębiorstwa posiadającego upoważnienie do zaciągania zobowiązań

w imieniu przedsiębiorstwa,

b) osobę kierującą co najmniej jedną komórką organizacyjną przedsiębiorstwa,

z zakresem obowiązków o charakterze handlowym lub technicznym;

13) stażu adaptacyjnym – oznacza to wykonywanie zawodu regulowanego w ramach

stosunku pracy albo na podstawie umowy cywilnoprawnej, pod nadzorem

wykwalifikowanego przedstawiciela tego zawodu, z możliwością odbycia

dodatkowego szkolenia;

14) teście umiejętności – oznacza to czynności mające na celu sprawdzenie zakresu

i poziomu wiedzy oraz umiejętności i kompetencji niezbędnych do

wykonywania zawodu regulowanego;

15) organizacji zawodowej – oznacza to organizację zawodową, stowarzyszenie

zawodowe, samorząd zawodowy lub gospodarczy;

16) wspólnej ramie kształcenia – oznacza to wspólny minimalny zasób wiedzy,

umiejętności i kompetencji niezbędnych do wykonywania zawodu albo podjęcia

lub wykonywania działalności, uregulowany przepisami prawa Unii

Europejskiej;

18.02.2020

©Telksinoe s. 6/44

17) wspólnym teście – oznacza to ustandaryzowany test umiejętności dla posiadaczy

określonych kwalifikacji zawodowych uregulowany przepisami prawa Unii

Europejskiej.

Art. 6. 1. Organem właściwym w sprawach uznawania kwalifikacji

zawodowych do wykonywania zawodów regulowanych oraz do podejmowania lub

wykonywania działalności regulowanych jest organ:

1) o którym mowa w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach

administracji rządowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 945, 1248, 1696 i 2170), albo

2) wskazany w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 3 albo 4, albo art. 33a

ust. 4–6 ustawy, o której mowa w pkt 1, albo,

3) wskazany w przepisach regulacyjnych

– zwany dalej „właściwym organem”.

2. Postępowanie w sprawie wydania europejskiej legitymacji zawodowej

prowadzi właściwy organ, minister kierujący działem administracji rządowej, do

którego właściwości należą sprawy wykonywania zawodu albo podejmowania lub

wykonywania działalności, które nie są regulowane w Rzeczypospolitej Polskiej, albo

instytucja wskazana przez tego ministra, zwana dalej „wskazaną instytucją”.

3. Minister kierujący działem administracji rządowej, do którego właściwości

należą sprawy wykonywania zawodu albo podejmowania lub wykonywania

działalności, które nie są regulowane w Rzeczypospolitej Polskiej, może określić,

w drodze rozporządzenia, wskazane instytucje wraz z przyporządkowanymi im

zawodami lub działalnościami objętymi przepisami rozporządzenia wykonawczego

Komisji (UE) 2015/983 z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie procedury wydawania

europejskiej legitymacji zawodowej oraz stosowania mechanizmu ostrzegania na

podstawie dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L

159 z 25.06.2015, str. 27), kierując się zakresem działania tych instytucji oraz mając

na uwadze efektywny przebieg postępowań w sprawie wydania europejskiej

legitymacji zawodowej.

Art. 7. Organem uprawnionym do wydawania decyzji w sprawie prawa

wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodów regulowanych albo działalności

regulowanych w stosunku do osób, którym zostały uznane kwalifikacje zawodowe do

wykonywania zawodu regulowanego albo podjęcia lub wykonywania działalności

18.02.2020

©Telksinoe s. 7/44

regulowanej, jest organ wskazany w przepisach regulacyjnych, wydający takie

decyzje w stosunku do osób, które uzyskały kwalifikacje zawodowe do wykonywania

tych zawodów albo podjęcia lub wykonywania tych działalności w Rzeczypospolitej

Polskiej, zwany dalej „uprawnionym organem”.

Art. 8. 1. Ilekroć przepisy regulacyjne uzależniają nabycie prawa wykonywania

zawodu regulowanego albo działalności regulowanej od odbycia praktyki zawodowej

niezbędnej do uzyskania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu

regulowanego albo do podjęcia lub wykonywania działalności regulowanej,

odbywanej pod nadzorem, równolegle z kształceniem albo po uzyskaniu dokumentu

potwierdzającego jego ukończenie, zwanej dalej „praktyką zawodową”, uprawniony

organ, a w przypadku jego braku – właściwy organ, uznaje praktykę zawodową odbytą

w państwie członkowskim albo bierze pod uwagę praktykę zawodową odbytą

w państwie niebędącym państwem członkowskim.

2. W celu uznania praktyki zawodowej organy, o których mowa w ust. 1,

porównują zakres i okres praktyki zawodowej odbytej w państwie członkowskim albo

w państwie niebędącym państwem członkowskim z zakresem i okresem praktyki

zawodowej wymaganej w Rzeczypospolitej Polskiej i ustalają okres praktyki, który

podlega uznaniu.

3. Minister kierujący działem administracji rządowej właściwy w sprawach

uznawania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego albo do

podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej należących do danego

działu, dla których została przewidziana praktyka zawodowa, określi, w drodze

rozporządzenia, tryb uznawania tej praktyki odbytej w państwie członkowskim albo

w państwie niebędącym państwem członkowskim oraz jej maksymalny uznawany

okres, mając na uwadze zakres i okres praktyki zawodowej wymaganej

w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 9. 1. Właściwy organ albo uprawniony organ, na wniosek osoby, która

uzyskała w Rzeczypospolitej Polskiej prawo wykonywania zawodu regulowanego

albo działalności regulowanej, wydaje zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez

tę osobę kwalifikacji zawodowych, w celu uznania tych kwalifikacji w państwie

członkowskim.

18.02.2020

©Telksinoe s. 8/44

2. Za wydanie zaświadczenia pobiera się opłatę w wysokości 3% minimalnego

wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia

10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r.

poz. 2177 oraz z 2019 r. poz. 1564), obowiązującego w roku wydania zaświadczenia.

Opłatę wnosi się na rachunek bankowy organu wydającego zaświadczenie.

Art. 10. 1. Upoważniony organ, na wniosek osoby wykonującej działalność

w Rzeczypospolitej Polskiej, zamierzającej wykonywać tę działalność w państwie

członkowskim, w którym jest ona regulowana, wydaje zaświadczenie stwierdzające

charakter, okres i rodzaj działalności wykonywanej przez tę osobę w Rzeczypospolitej

Polskiej oraz zawierające informacje o doświadczeniu zawodowym nabytym podczas

wykonywania tej działalności na własny rachunek oraz podczas zatrudnienia przy jej

wykonywaniu, w tym w charakterze kierownika przedsiębiorstwa.

2. Organem upoważnionym do wydania zaświadczenia jest marszałek

województwa albo inny wskazany przez niego organ, właściwy dla miejsca

zamieszkania osoby składającej wniosek, a w przypadku braku miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – właściwy ze względu na ostatnie miejsce

wykonywania działalności albo zatrudnienia przy jej wykonywaniu, w tym

w charakterze kierownika przedsiębiorstwa.

3. Za wydanie zaświadczenia pobiera się opłatę w wysokości 3% minimalnego

wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia

10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego

w roku wydania zaświadczenia. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy organu

wydającego zaświadczenie.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób składania wniosku o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1,

oraz wykaz dokumentów, które należy do niego dołączyć,

2) wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1

– uwzględniając konieczność zachowania przejrzystości i kompletności informacji

zawartych w zaświadczeniu oraz zapewnienia możliwości złożenia wniosku wraz

z wymaganymi dokumentami w postaci elektronicznej.

Art. 11. Do postępowania w sprawach uregulowanych w rozdziałach 2 i 4–

6 stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

18.02.2020

©Telksinoe s. 9/44

administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133), o ile

przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Art. 12. W zakresie niezbędnym do prowadzenia:

1) postępowań w sprawach uregulowanych w rozdziałach 2 i 4–6 właściwe organy

mogą przetwarzać dane osób, o których mowa w art. 2, wymienione w art. 13

ust. 1 i ustalone na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 1 i 4;

2) współpracy z organami państw członkowskich w sprawach uregulowanych

w rozdziale 8, właściwe organy mogą przetwarzać dane osób wykonujących

zawody regulowane, które mają wpływ na bezpieczeństwo pacjentów albo są

związane z edukacją osób małoletnich, w tym opieką nad dziećmi i wczesną

edukacją, o których mowa w art. 56 ust. 1–3.

Rozdział 2

Postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych do wykonywania

zawodu regulowanego albo podejmowania lub wykonywania działalności

regulowanej

Art. 13. 1. Postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych do

wykonywania zawodu regulowanego albo podejmowania lub wykonywania

działalności regulowanej w Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „postępowaniem

w sprawie uznania kwalifikacji”, wszczyna się na wniosek zawierający informacje

dotyczące:

1) imienia (imion), nazwiska, daty i miejsca urodzenia wnioskodawcy;

2) obywatelstwa oraz nazwy państwa wnioskodawcy;

3) określenia zawodu regulowanego albo działalności regulowanej oraz formy

i okresu jej wykonywania w państwie członkowskim;

4) posiadanych kwalifikacji lub uprawnień;

5) ukończonego kształcenia regulowanego;

6) wykazu dokumentów dołączanych do wniosku.

2. Wnioski w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji składa się w języku

polskim. Dokumenty w toku tego postępowania składa się w języku polskim albo

w innym języku wraz z tłumaczeniem na język polski. W przypadku dokumentów

szczególnie istotnych dla przeprowadzenia postępowania właściwy organ może

wymagać tłumaczenia dokonanego przez tłumacza przysięgłego prowadzącego

18.02.2020

©Telksinoe s. 10/44

działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub w państwie członkowskim. Tłumaczenie

na język polski nie jest wymagane w przypadku dokumentów potwierdzających

informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

3. Okresy wykonywania działalności w państwie członkowskim dokumentuje się

przez przedłożenie świadectwa albo zaświadczenia, wydanych przez upoważniony

organ administracji albo organizacji zawodowej, stwierdzających charakter, okres

i rodzaj wykonywanej działalności.

4. Wnioski w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji składa się na

formularzach udostępnianych na stronie internetowej właściwego organu lub ośrodka

wsparcia, o którym mowa w art. 53 ust. 1. Formularze można składać także drogą

elektroniczną, za pośrednictwem Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy, o którym

mowa w dziale III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2019

r. poz. 1291, 1495 i 1649).

5. Właściwy organ zawiadamia wnioskodawcę o otrzymaniu wniosku

w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji w terminie miesiąca od dnia jego

otrzymania. W przypadku stwierdzenia braków formalnych wniosku właściwy organ

wzywa wnioskodawcę do ich uzupełnienia w terminie wskazanym w wezwaniu, pod

rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

6. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wzory formularzy wniosków w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji,

2) wykaz dokumentów, które należy dołączyć do wniosków,

3) sposób składania dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 2

– biorąc pod uwagę zróżnicowanie zakresu wniosku w przypadku wnioskodawców

ubiegających się o uznanie kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu

regulowanego i wnioskodawców ubiegających się o uznanie kwalifikacji

zawodowych do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej oraz

zapewnienie możliwości złożenia wniosku wraz z wymaganymi dokumentami

w postaci elektronicznej.

Art. 14. Przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie uznania

kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego albo do

podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej, zwanej dalej „decyzją

18.02.2020

©Telksinoe s. 11/44

w sprawie uznania kwalifikacji”, podlega opłacie w wysokości 35% minimalnego

wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia

10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego

w roku wszczęcia postępowania. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy właściwego

organu.

Art. 15. 1. Jeżeli przepisy regulacyjne wymagają do uzyskania prawa

wykonywania zawodu regulowanego albo działalności regulowanej decyzji albo

opinii organów organizacji zawodowych, organy te uczestniczą w postępowaniu w

sprawie uznania kwalifikacji na prawach strony.

2. Decyzje w sprawie uznania kwalifikacji wiążą organizacje zawodowe

właściwe w sprawach wykonywania zawodu regulowanego albo podejmowania lub

wykonywania działalności regulowanej.

Art. 16. 1. Jeżeli przepisy regulacyjne uzależniają podejmowanie lub

wykonywanie działalności regulowanej od posiadania wiedzy ogólnej lub zawodowej

i umiejętności, właściwych dla danej działalności, właściwy organ uznaje kwalifikacje

zawodowe wnioskodawcy za spełniające wymagania określone w tych przepisach,

jeżeli wnioskodawca przedłoży dokumenty świadczące o tym, że:

1) w przypadku zamiaru podjęcia działalności wymienionej w wykazie

nr I załącznika IV do dyrektywy – w nieprzerwanym okresie:

a) sześciu lat wykonywał działalność na własny rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa albo

b) trzech lat wykonywał działalność na własny rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa, a uprzednio ukończył trwające co najmniej

trzy lata szkolenie przygotowujące do wykonywania tej działalności,

potwierdzone świadectwem uznawanym na terytorium państwa

wnioskodawcy lub uznanym przez organizację zawodową właściwą dla

danej działalności w tym państwie za spełniające wszystkie wymagane

warunki, albo

c) czterech lat wykonywał działalność na własny rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa, a uprzednio ukończył trwające co najmniej

dwa lata szkolenie przygotowujące do wykonywania tej działalności,

potwierdzone świadectwem uznawanym na terytorium państwa

18.02.2020

©Telksinoe s. 12/44

wnioskodawcy lub uznanym przez organizację zawodową właściwą dla

danej działalności w tym państwie za spełniające wszystkie wymagane

warunki, albo

d) trzech lat wykonywał działalność na własny rachunek, a ponadto przez co

najmniej pięć lat był zatrudniony przy wykonywaniu tej działalności, albo

e) pięciu lat wykonywał działalność na stanowisku kierownika

przedsiębiorstwa, w tym przez co najmniej trzy lata wykonywał obowiązki

o charakterze technicznym i odpowiadał za co najmniej jeden dział

przedsiębiorstwa, a uprzednio ukończył trwające co najmniej trzy lata

szkolenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, potwierdzone

świadectwem uznawanym na terytorium państwa wnioskodawcy lub

uznanym przez organizację zawodową właściwą dla danej działalności

w tym państwie za spełniające wszystkie wymagane warunki;

2) w przypadku zamiaru podjęcia działalności wymienionej w wykazie nr II

załącznika IV do dyrektywy – w nieprzerwanym okresie:

a) pięciu lat wykonywał działalność na własny rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa albo

b) trzech lat wykonywał działalność na własny rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa, a uprzednio ukończył trwające co najmniej

trzy lata szkolenie przygotowujące do wykonywania tej działalności,

potwierdzone świadectwem uznawanym na terytorium państwa

wnioskodawcy lub uznanym przez organizację zawodową właściwą dla

danej działalności w tym państwie za spełniające wszystkie wymagane

warunki, albo

c) czterech lat wykonywał działalność na własny rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa, a uprzednio ukończył trwające co najmniej

dwa lata szkolenie przygotowujące do wykonywania tej działalności,

potwierdzone świadectwem uznawanym na terytorium państwa

wnioskodawcy lub uznanym przez organizację zawodową właściwą dla

danej działalności w tym państwie za spełniające wszystkie wymagane

warunki, albo

18.02.2020

©Telksinoe s. 13/44

d) trzech lat wykonywał działalność na własny rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa, a ponadto przez co najmniej pięć lat był

zatrudniony przy wykonywaniu tej działalności, albo

e) pięciu lat był zatrudniony przy wykonywaniu tej działalności, a uprzednio

ukończył trwające co najmniej trzy lata szkolenie przygotowujące do

wykonywania tej działalności, potwierdzone świadectwem uznawanym na

terytorium państwa wnioskodawcy lub uznanym przez organizację

zawodową właściwą dla danej działalności w tym państwie za spełniające

wszystkie wymagane warunki, albo

f) sześciu lat był zatrudniony przy wykonywaniu tej działalności, a uprzednio

ukończył trwające co najmniej dwa lata szkolenie przygotowujące do

wykonywania tej działalności, potwierdzone świadectwem uznawanym na

terytorium państwa wnioskodawcy lub uznanym przez organizację

zawodową właściwą dla danej działalności w tym państwie za spełniające

wszystkie wymagane warunki;

3) w przypadku zamiaru podjęcia działalności wymienionej w wykazie nr III

załącznika IV do dyrektywy – w nieprzerwanym okresie:

a) trzech lat wykonywał działalność na własny rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa albo

b) dwóch lat wykonywał działalność na własn y rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa, a uprzednio ukończył szkolenie

przygotowujące do wykonywania tej działalności, potwierdzone

świadectwem uznawanym na terytorium państwa wnioskodawcy lub

uznanym przez organizację zawodową właściwą dla danej działalności

w tym państwie za spełniające wszystkie wymagane warunki, albo

c) dwóch lat wykonywał działalność na własny rachunek lub na stanowisku

kierownika przedsiębiorstwa, a uprzednio przez co najmniej trzy lata był

zatrudniony przy wykonywaniu tej działalności, albo

d) trzech lat był zatrudniony przy wykonywaniu tej działalności, a uprzednio

ukończył szkolenie przygotowujące do wykonywania tej działalności,

potwierdzone świadectwem uznawanym na terytorium państwa

wnioskodawcy lub uznanym przez organizację zawodową właściwą dla

18.02.2020

©Telksinoe s. 14/44

danej działalności w tym państwie za spełniające wszystkie wymagane

warunki.

2. Okres od dnia zaprzestania wykonywania działalności, o której mowa w ust. 1

pkt 1 lit. a i d, pkt 2 lit. a i d oraz pkt 3 lit. a i c, do dnia złożenia wniosku

w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji nie może przekraczać dziesięciu lat.

3. Przepis ust. 1 pkt 1 lit. e nie ma zastosowania do wykonywania działalności

objętych nomenklaturą ISIC ex 855.

4. Jeżeli wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w ust. 1–3, ale

posiada formalne kwalifikacje, właściwy organ uznaje jego kwalifikacje zawodowe

do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej zgodnie z zasadami

określonymi w art. 19 i art. 20 oraz zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 22.

Art. 17. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,

przyporządkowanie działalności z wykazów w załączniku IV do dyrektywy do

Polskiej Klasyfikacji Działalności, mając na uwadze ujednolicenie oznaczeń

działalności w toku postępowania przed właściwymi organami.

Art. 18. 1. Wyróżnia się pięć poziomów kwalifikacji zawodowych do

wykonywania zawodu regulowanego.

2. Posiadanie kwalifikacji zawodowych na poziomie piątym potwierdzają:

1) dyplom, świadectwo lub inny dokument, wydane przez uprawnioną instytucję,

poświadczające ukończenie studiów wyższych o co najmniej czteroletnim

okresie kształcenia albo odpowiednio dłuższym w przypadku kształcenia w

niepełnym wymiarze, albo innego kształcenia uznanego w państwie

wnioskodawcy za równorzędne, a także, o ile jest to wymagane, ukończenie

szkolenia zawodowego, stanowiące jednocześnie poświadczenie posiadania

kwalifikacji zawodowych wymaganych do wykonywania zawodu regulowanego

w państwie wnioskodawcy, gdy ponad połowę kształcenia albo szkolenia odbyto

w państwie członkowskim albo gdy osoba, o której mowa w art. 2 ust. 1, uzys-

kała trzyletnie doświadczenie zawodowe poświadczone przez państwo

członkowskie, które uznało dokumenty wydane w państwie niebędącym

państwem członkowskim, albo

18.02.2020

©Telksinoe s. 15/44

2) dokumenty wydane przez uprawnioną instytucję poświadczające ukończenie

studiów wyższych o co najmniej czteroletnim okresie kształcenia albo

odpowiednio dłuższym w przypadku kształcenia w niepełnym wymiarze, albo

innego kształcenia uznanego w państwie wnioskodawcy za równorzędne,

a także, o ile jest to wymagane, ukończenie szkolenia zawodowego, stanowiące

jednocześnie poświadczenie posiadania kwalifikacji zawodowych do

wykonywania zawodu niebędącego w państwie wnioskodawcy zawodem

regulowanym oraz dodatkowo dokumenty poświadczające wykonywanie

zawodu w państwie członkowskim przez rok w pełnym wymiarze czasu pracy

albo odpowiednio dłużej w niepełnym wymiarze czasu pracy, w okresie

ostatnich dziesięciu lat, chyba że osoba, o której mowa w art. 2 ust. 1, posiada

dokument poświadczający ukończenie kształcenia regulowanego na tym

poziomie.

3. Posiadanie kwalifikacji zawodowych na poziomie czwartym potwierdzają:

1) dyplom, świadectwo lub inny dokument, wydane przez uprawnioną instytucję,

poświadczające ukończenie studiów wyższych o okresie kształcenia od trzech do

czterech lat albo odpowiednio dłuższym w przypadku kształcenia w niepełnym

wymiarze, albo innego kształcenia uznanego w państwie wnioskodawcy za

równorzędne, a także, o ile jest to wymagane, ukończenie szkolenia

zawodowego, stanowiące jednocześnie poświadczenie posiadania kwalifikacji

zawodowych wymaganych do wykonywania zawodu regulowanego w państwie

wnioskodawcy, gdy ponad połowę kształcenia albo szkolenia odbyto w państwie

członkowskim albo gdy osoba, o której mowa w art. 2 ust. 1, uzyskała trzyletnie

doświadczenie zawodowe poświadczone przez państwo członkowskie, które

uznało dokumenty wydane w państwie niebędącym państwem członkowskim,

albo

2) dokumenty wydane przez uprawnioną instytucję poświadczające ukończenie

studiów wyższych o okresie kształcenia od trzech do czterech lat albo

odpowiednio dłuższym w przypadku kształcenia w niepełnym wymiarze, albo

innego kształcenia uznanego w państwie wnioskodawcy za równorzędne,

a także, o ile jest to wymagane, ukończenie szkolenia zawodowego, stanowiące

jednocześnie poświadczenie posiadania kwalifikacji zawodowych do

wykonywania zawodu niebędącego w państwie wnioskodawcy zawodem

18.02.2020

©Telksinoe s. 16/44

regulowanym oraz dodatkowo dokumenty poświadczające wykonywanie

zawodu w państwie członkowskim przez rok w pełnym wymiarze czasu pracy

albo odpowiednio dłużej w niepełnym wymiarze czasu pracy, w okresie

ostatnich dziesięciu lat, chyba że osoba, o której mowa w art. 2 ust. 1, posiada

dokument poświadczający ukończenie kształcenia regulowanego na tym

poziomie.

4. Posiadanie kwalifikacji zawodowych na poziomie trzecim potwierdzają

dokumenty:

1) poświadczające posiadanie wykształcenia albo ukończenie szkolenia, wydane

przez uprawnioną instytucję po ukończeniu:

a) kształcenia o okresie co najmniej rocznym lecz krótszym niż trzy lata albo

odpowiednio dłuższym w przypadku kształcenia w niepełnym wymiarze,

podejmowanego na podstawie świadectwa uprawniającego do kształcenia

w systemie szkolnictwa wyższego, albo innego kształcenia uznanego

w państwie wnioskodawcy za równorzędne, a także, o ile jest to wymagane,

szkolenia zawodowego lub

b) kursów o specjalnym programie na tym poziomie

– stanowiące jednocześnie poświadczenie posiadania kwalifikacji zawodowych

wymaganych do wykonywania zawodu regulowanego w państwie

wnioskodawcy, jeżeli ponad połowę kształcenia albo szkolenia odbyto

w państwie członkowskim albo gdy osoba, o której mowa w art. 2 ust. 1,

uzyskała trzyletnie doświadczenie zawodowe poświadczone przez państwo

członkowskie, które uznało dokumenty wydane w państwie niebędącym

państwem członkowskim, albo

2) wydane przez uprawnioną instytucję poświadczające ukończenie kształcenia

o okresie co najmniej rocznym lecz krótszym niż trzy lata albo odpowiednio

dłuższym w przypadku kształcenia w niepełnym wymiarze, podejmowanego na

podstawie świadectwa uprawniającego do kształcenia w systemie szkolnictwa

wyższego, albo innego kształcenia uznanego w państwie wnioskodawcy za

równorzędne, a także, o ile jest to wymagane, ukończenie szkolenia

zawodowego, stanowiące jednocześnie poświadczenie posiadania kwalifikacji

zawodowych do wykonywania zawodu, który w państwie wnioskodawcy nie jest

zawodem regulowanym, oraz dodatkowo dokumenty poświadczające

18.02.2020

©Telksinoe s. 17/44

wykonywanie zawodu w państwie członkowskim przez rok w pełnym wymiarze

czasu pracy albo odpowiednio dłużej w niepełnym wymiarze czasu pracy,

w okresie ostatnich dziesięciu lat, chyba że osoba, o której mowa w art. 2 ust. 1,

posiada dokument poświadczający ukończenie kształcenia regulowanego na tym

poziomie.

5. Posiadanie kwalifikacji zawodowych na poziomie drugim potwierdzają

dokumenty:

1) poświadczające posiadanie wykształcenia albo ukończenie szkolenia wydane

przez uprawnioną instytucję po ukończeniu nauki w:

a) szkole średniej ogólnej – poświadczające ukończenie kształcenia albo

szkolenia innego niż wymienione w ust. 4 pkt 1 lit. a, uzupełnionego

okresem próbnym albo praktyką zawodową,

b) szkole średniej technicznej lub zawodowej – poświadczające ukończenie

kształcenia albo szkolenia innego niż wymienione w ust. 4 pkt 1 lit. a,

uzupełnionego, o ile jest to wymagane, okresem próbnym albo praktyką

zawodową,

c) innej szkole, której ukończenie jest uznane w państwie wnioskodawcy za

równorzędne z ukończeniem szkół, o których mowa w lit. a i b

– stanowiące jednocześnie poświadczenie posiadania kwalifikacji zawodowych

wymaganych do wykonywania zawodu regulowanego w państwie

wnioskodawcy, jeżeli ponad połowę kształcenia albo szkolenia odbyto

w państwie członkowskim albo gdy osoba, o której mowa w art. 2 ust. 1,

uzyskała trzyletnie doświadczenie zawodowe poświadczone przez państwo

członkowskie, które uznało dokumenty wydane w państwie niebędącym

państwem członkowskim, albo

2) wydane po ukończeniu nauki w:

a) szkole średniej ogólnej – poświadczające ukończenie kształcenia albo

szkolenia uzupełnionego okresem próbnym albo praktyką zawodową,

b) szkole średniej technicznej lub zawodowej – poświadczające ukończenie

kształcenia albo szkolenia uzupełnionego, o ile jest to wymagane, okresem

próbnym albo praktyką zawodową,

c) innej szkole, której ukończenie jest uznane w państwie wnioskodawcy za

równorzędne z ukończeniem szkół, o których mowa w lit. a i b

18.02.2020

©Telksinoe s. 18/44

– stanowiące jednocześnie poświadczenie posiadania kwalifikacji zawodowych

do wykonywania zawodu, który w państwie wnioskodawcy nie jest zawodem

regulowanym, oraz dodatkowo dokumenty poświadczające wykonywanie

zawodu w państwie członkowskim przez rok w pełnym wymiarze czasu pracy

albo odpowiednio dłużej w niepełnym wymiarze czasu pracy, w okresie ostatnich

dziesięciu lat, chyba że osoba, o której mowa w art. 2 ust. 1, posiada dokument

poświadczający ukończenie kształcenia regulowanego na tym poziomie.

6. Posiadanie kwalifikacji zawodowych na poziomie pierwszym potwierdzają

dokumenty:

1) wydane przez uprawnioną albo upoważnioną do tego instytucję, poświadczające:

a) ukończenie istotnego dla wykonywania zawodu regulowanego kształceni a

albo szkolenia innego niż wymienione w ust. 2–5 albo

b) zdanie egzaminu specjalistycznego niepoprzedzonego kształceniem, albo

c) wykonywanie zawodu w państwie członkowskim przez trzy lata w pełnym

wymiarze czasu pracy albo odpowiednio dłużej w niepełnym wymiarze

czasu pracy, w okresie ostatnich dziesięciu lat;

2) wydane po ukończeniu w państwie członkowskim ogólnego kształcenia

podstawowego albo średniego, poświadczające posiadanie przez osobę, o której

mowa w art. 2 ust. 1, wiedzy ogólnej;

3) poświadczające wykonywanie zawodu w państwie członkowskim przez rok

w pełnym wymiarze czasu pracy albo odpowiednio dłużej w niepełnym

wymiarze czasu pracy, w okresie ostatnich dziesięciu lat – w przypadku gdy

zawód nie jest zawodem regulowanym w państwie wnioskodawcy.

Art. 19. 1. W postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji właściwy organ

uznaje kwalifikacje zawodowe nabyte w państwie wnioskodawcy na którymkolwiek

z poziomów, o których mowa w art. 18 ust. 2–6.

2. Właściwy organ może odmówić uznania kwalifikacji zawodowych

wnioskodawcy, który posiada kwalifikacje zawodowe na poziomie pierwszym, jeżeli

w Rzeczypospolitej Polskiej jest wymagane posiadanie formalnych kwalifikacji

odpowiadających poziomowi piątemu.

Art. 20. 1. Właściwy organ, w drodze postanowienia, może uzależnić wydanie

decyzji w sprawie uznania kwalifikacji od odbycia przez wnioskodawcę stażu

18.02.2020

©Telksinoe s. 19/44

adaptacyjnego lub przystąpienia przez niego do testu umiejętności w przypadku, gdy

zakres:

1) kształcenia, szkolenia lub egzaminu wymaganego do wykonywania zawodu

w Rzeczypospolitej Polskiej i w państwie wnioskodawcy różnią się w sposób

zasadniczy lub

2) zawodu w państwie wnioskodawcy różni się znacząco od zakresu tego zawodu

w Rzeczypospolitej Polskiej, a kształcenie lub szkolenie wymagane w państwie

wnioskodawcy różni się znacząco od kształcenia lub szkolenia wymaganego

przepisami regulacyjnymi

– chyba że wiedza, umiejętności i kompetencje nabyte przez wnioskodawcę podczas

zdobywania doświadczenia zawodowego lub przez potwierdzone efekty uczenia się w

rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce, lub potwierdzone efekty

kształcenia w rozumieniu przepisów o systemie oświaty mogą wyrównać w całości

albo w części te różnice.

2. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ określa zakres

testu umiejętności lub zakres i czas trwania stażu adaptacyjnego, mając na uwadze

konieczność wyrównania różnic w zakresie kształcenia lub szkolenia, lub zawodu

w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu regulowanego albo do

podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej.

3. Staż adaptacyjny odbywa się w języku polskim.

4. Staż adaptacyjny nie może trwać dłużej niż trzy lata.

5. Właściwy organ zapewnia wnioskodawcy możliwość przystąpienia do testu

umiejętności nie później niż w terminie sześciu miesięcy od dnia nałożenia na niego

tego obowiązku.

6. Test umiejętności przeprowadza się w języku polskim.

7. Wnioskodawca ponosi koszty odbywania stażu adaptacyjnego lub

przystąpienia do testu umiejętności.

Art. 21. 1. Właściwy organ zobowiązuje wnioskodawcę do odbycia stażu

adaptacyjnego albo do przystąpienia do testu umiejętności, zgodnie z wyborem

wnioskodawcy.

2. Uprawnienie do dokonania wyboru między odbyciem stażu adaptacyjnego

a przystąpieniem do testu umiejętności może zostać wyłączone:

1) w przypadku zawodów regulowanych:

18.02.2020

©Telksinoe s. 20/44

a) których wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa polskiego,

a ich zasadniczą i trwałą cechą jest udzielanie porad i pomocy prawnej

związanej z jego stosowaniem albo

b) w stosunku do których Komisja Europejska pozytywnie rozpatrzyła

wniosek Rzeczypospolitej Polskiej o wyłączenie tego uprawnienia

wnioskodawcy, albo

c) do wykonywania których jest wymagane posiadanie kwalifikacji

zawodowych na poziomie trzecim, a wnioskodawca posiada kwalifikacje

zawodowe na poziomie pierwszym, albo

d) do wykonywania których jest wymagane posiadanie kwalifikacji

zawodowych na poziomie czwartym albo piątym, a wnioskodawca posiada

kwalifikacje zawodowe na poziomie drugim;

2) jeżeli wnioskodawca zamierza wykonywać działalność regulowaną na własny

rachunek albo na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, w przypadku gdy do

podjęcia lub wykonywania tej działalności jest wymagane posiadanie

specjalistycznej wiedzy z zakresu prawa polskiego.

3. W przypadku gdy wnioskodawca posiada kwalifikacje zawodowe na poziomie

pierwszym, a do wykonywania zawodu regulowanego jest wymagane posiadanie

kwalifikacji zawodowych na poziomie czwartym, właściwy organ może zobowiązać

wnioskodawcę zarówno do odbycia stażu adaptacyjnego, jak i do przystąpienia do

testu umiejętności.

4. Wyłączenie uprawnienia do dokonania wyboru między odbyciem stażu

adaptacyjnego a przystąpieniem do testu umiejętności wymaga uzasadnienia

faktycznego i prawnego, a w szczególności:

1) wskazania wymaganego poziomu kwalifikacji zawodowych oraz poziomu

kwalifikacji zawodowych posiadanego przez wnioskodawcę;

2) określenia różnic, o których mowa w art. 20 ust. 1, z uwzględnieniem

możliwości ich wyrównania.

5. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze

rozporządzenia, wykaz zawodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, a także określi

dla każdego z nich obowiązek odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia do testu

umiejętności, mając na uwadze konieczność zapewnienia znajomości prawa polskiego

na poziomie gwarantującym właściwą ochronę interesów korzystających z porad i

18.02.2020

©Telksinoe s. 21/44

pomocy prawnej świadczonych przez osoby, które ubiegają się o uznanie kwalifikacji

zawodowych do wykonywania tych zawodów.

6. Prezes Rady Ministrów ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wykaz zawodów, o których

mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b.

7. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, może określić, w drodze

rozporządzenia, rodzaje działalności, o których mowa w ust. 2 pkt 2, określając dla

każdego z nich obowiązek odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia do testu

umiejętności, mając na uwadze konieczność zapewnienia specjalistycznej wiedzy z

zakresu prawa polskiego na poziomie gwarantującym właściwe wykonywanie tych

działalności regulowanych.

Art. 22. Minister kierujący działem administracji rządowej właściwy

w sprawach uznawania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu

regulowanego albo podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej

należących do danego działu określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki, sposób i tryb odbywania stażu adaptacyjnego, sposób i tryb

wykonywania nadzoru nad jego odbywaniem oraz oceny nabytych w jego trakcie

umiejętności, sposób ustalania kosztów odbywania stażu adaptacyjnego oraz tryb

pobierania i zwrotu opłaty za jego odbywanie,

2) warunki, sposób i tryb przeprowadzania testu umiejętności oraz oceny

posiadanych przez wnioskodawcę umiejętności, sposób ustalania kosztów

przeprowadzania testu umiejętności oraz tryb pobierania i zwrotu opłaty za jego

przeprowadzenie

– uwzględniając odrębności w wykonywaniu zawodów regulowanych albo

działalności regulowanych w państwach członkowskich oraz specyfikę i szczególne

wymagania dotyczące wykonywania zawodów regulowanych albo podejmowania lub

wykonywania działalności regulowanych w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 23. 1. Jeżeli przepisy regulacyjne uzależniają wykonywanie zawodu

regulowanego albo podjęcie lub wykonywanie działalności regulowanej od:

1) spełnienia wymogów dotyczących niekaralności,

2) spełnienia wymogów dotyczących postawy etycznej,

18.02.2020

©Telksinoe s. 22/44

3) braku ogłoszenia upadłości,

4) braku zakazu wykonywania zawodu,

5) braku zawieszenia prawa wykonywania zawodu

– właściwy organ ustala spełnienie przesłanek przewidzianych w tych przepisach na

podstawie dokumentów wydanych przez państwo wnioskodawcy albo inne państwo

członkowskie, w którym wnioskodawca wykonywał zawód albo działalność.

2. Jeżeli w państwie wnioskodawcy nie są wydawane dokumenty

poświadczające spełnienie przesłanek, o których mowa w ust. 1, dowodem

w postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji jest oświadczenie wnioskodawcy

złożone w formie i trybie określonych w przepisach tego państwa.

3. Jeżeli przepisy regulacyjne uzależniają wykonywanie zawodu regulowanego

albo podejmowanie lub wykonywanie działalności regulowanej od posiadania

odpowiedniego stanu zdrowia, właściwy organ ustala spełnienie tej przesłanki przez

wnioskodawcę na podstawie dokumentów wydanych przez upoważnioną instytucję

państwa wnioskodawcy albo innego państwa członkowskiego, w którym

wnioskodawca wykonywał ostatnio dany zawód albo działalność.

4. Jeżeli przepisy regulacyjne uzależniają wykonywanie zawodu regulowanego

albo podejmowanie lub wykonywanie działalności regulowanej od sytuacji finansowej

wnioskodawcy, właściwy organ ustala spełnienie tej przesłanki na podstawie

zaświadczenia wydanego przez bank prowadzący działalność w państwie

członkowskim.

5. Jeżeli przepisy regulacyjne uzależniają wykonywanie zawodu regulowanego

albo podejmowanie lub wykonywanie działalności regulowanej od posiadania

obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, właściwy organ uznaje tę

przesłankę za spełnioną także w przypadku, gdy wnioskodawca zawarł umowę

ubezpieczenia z ubezpieczycielem prowadzącym działalność w państwie

członkowskim i przedstawi dowód zawarcia takiej umowy spełniającej warunki

określone w tych przepisach.

6. Wnioskodawca przedkłada dokumenty, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, nie

później niż w terminie trzech miesięcy od dnia ich wydania.

Art. 24. W przypadku gdy do wykonywania zawodu regulowanego albo

podjęcia lub wykonywania działalności regulowanej jest wymagane złożenie

ślubowania albo przysięgi, a ich formuła nie może być wykorzystana przez

18.02.2020

©Telksinoe s. 23/44

wnioskodawcę, stosuje się odpowiednią, równoważną formułę ustaloną przez

właściwy organ.

Art. 25. 1. Właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uznania kwalifikacji

w terminie trzech miesięcy od dnia przedłożenia przez wnioskodawcę wszystkich

wymaganych dokumentów. W szczególnych przypadkach termin wydania decyzji

w sprawie uznania kwalifikacji może być przedłużony o miesiąc.

2. W przypadku wnioskodawcy, który odbywa staż adaptacyjny lub przystępuje

do testu umiejętności, bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu do

dnia uzyskania przez właściwy organ oceny, o której mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 22.

Art. 26. Osobom, którym zostały uznane kwalifikacje zawodowe do

wykonywania zawodu regulowanego albo do podjęcia lub wykonywania działalności

regulowanej, zapewnia się prawo wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej tego

zawodu albo tej działalności na takich samych zasadach jak osobom, które uzyskały

kwalifikacje zawodowe do ich podejmowania lub wykonywania w Rzeczypospolitej

Polskiej.

Art. 27. 1. Osoba, której zostały uznane kwalifikacje zawodowe do

wykonywania zawodu regulowanego albo do podjęcia lub wykonywania działalności

regulowanej, posługuje się tytułem ustalonym dla danego zawodu albo działalności

w Rzeczypospolitej Polskiej lub jego skrótem.

2. W przypadku gdy używanie tytułu ustalonego dla danego zawodu

regulowanego albo działalności regulowanej w Rzeczypospolitej Polskiej jest

uzależnione od przynależności do organizacji zawodowej albo od decyzji

uprawnionego organu, o której mowa w art. 7, wnioskodawca ma prawo używać tego

tytułu lub jego skrótu odpowiednio po uzyskaniu członkostwa w organizacji albo po

uzyskaniu decyzji organu.

Art. 28. 1. Osoba, której zostały uznane kwalifikacje zawodowe do

wykonywania zawodu regulowanego albo do podjęcia lub wykonywania działalności

regulowanej, ma prawo posługiwać się tytułem określającym wykształcenie uzys-

kanym w systemie szkolnictwa państwa członkowskiego lub jego skrótem,

w oryginalnym brzmieniu z podaniem nazwy i siedziby uprawnionej instytucji, która

nadała ten tytuł.

18.02.2020

©Telksinoe s. 24/44

2. W przypadku gdy tytuł określający wykształcenie uzyskany w systemie

szkolnictwa państwa członkowskiego w oryginalnym brzmieniu może być mylony

z tytułem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej po ukończeniu dodatkowego

kształcenia lub szkolenia, którego osoba, o której mowa w ust. 1, nie ukończyła, osoba

ta może posługiwać się tytułem używanym w państwie członkowskim w oryginalnym

brzmieniu, w formie określonej przez właściwy organ w decyzji w sprawie uznania

kwalifikacji.

Art. 29. 1. Osoba, której kwalifikacje zawodowe do wykonywania zawodu

regulowanego albo podjęcia lub wykonywania działalności regulowanej podlegają

uznaniu, jest obowiązana posiadać znajomość języka polskiego w stopniu niezbędnym

do wykonywania danego zawodu albo działalności.

2. Weryfikacja znajomości języka polskiego może być dokonana po wydaniu

decyzji w sprawie uznania kwalifikacji albo po wydaniu europejskiej legitymacji

zawodowej, w przypadku osób wykonujących:

1) zawody mające wpływ na bezpieczeństwo pacjentów;

2) inne zawody – jeżeli zachodzi uzasadniona wątpliwość co do wystarczającej do

wykonywania zawodu regulowanego albo działalności regulowanej znajomości

języka polskiego.

3. Weryfikacji znajomości języka polskiego dokonuje się na wniosek osoby,

o której mowa w ust. 1.

4. Za weryfikację znajomości języka polskiego jest pobierana opłata, której

wysokość ustala jednostka przeprowadzająca weryfikację, biorąc pod uwagę

poniesione koszty.

5. Minister kierujący działem administracji rządowej właściwy w sprawach

uznawania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego albo

podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej należących do danego

działu może określić, w drodze rozporządzenia:

1) zakres znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie niezbędnej do

wykonywania zawodu regulowanego lub działalności regulowanej,

2) sposób i tryb przeprowadzania weryfikacji znajomości języka polskiego,

3) jednostki przeprowadzające weryfikację znajomości języka polskiego,

4) sposób ustalania oraz wnoszenia opłaty za przeprowadzenie weryfikacji

znajomości języka polskiego,

18.02.2020

©Telksinoe s. 25/44

5) wzór zaświadczenia wydawanego po przeprowadzeniu pozytywnej weryfikacji

znajomości języka polskiego

– mając na względzie zakres czynności zawodowych wykonywanych w ramach

danego zawodu regulowanego lub działalności regulowanej, a także przejrzystość

procesu weryfikacji znajomości języka polskiego, w tym możliwość ponownego

poddania się weryfikacji w przypadku jej negatywnego wyniku.

Rozdział 3

Wspólne ramy kształcenia i wspólne testy

Art. 30. 1. Nie przeprowadza się postępowania w sprawie uznania kwalifikacji

wobec osób, które posiadają dokument potwierdzający ukończenie kształcenia

prowadzonego na podstawie wspólnej ramy kształcenia albo zdanie wspólnego testu.

2. Jeżeli przepisy regulacyjne wymagają wydania decyzji w sprawie prawa

wykonywania zawodu regulowanego albo działalności regulowanej, uprawniony

organ wydaje tę decyzję osobie spełniającej warunki określone w tych przepisach, na

podstawie dokumentu potwierdzającego ukończenie kształcenia zgodnego ze wspólną

ramą kształcenia albo zdanie wspólnego testu.

3. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze

rozporządzenia, wykaz wspólnych ram kształcenia i wspólnych testów wraz z

przyporządkowanymi im polskimi kwalifikacjami, oraz, o ile to jest możliwe, tytułami

ustalonymi dla poszczególnych zawodów w Rzeczypospolitej Polskiej, biorąc pod

uwagę organizację systemu edukacji w Rzeczypospolitej Polskiej oraz

wyeliminowanie możliwości wystąpienia poważnego ryzyka dla porządku,

bezpieczeństwa i zdrowia publicznego, a także dla bezpieczeństwa usługobiorców lub

ochrony środowiska na skutek przyjęcia wspólnych ram kształcenia lub wspólnych

testów.

Rozdział 4

Świadczenie usług transgranicznych

Art. 31. 1. Usługę transgraniczną w zawodzie regulowanym albo działalności

regulowanej może świadczyć usługodawca, który posiada kwalifikacje zawodowe do

wykonywania danego zawodu albo do podejmowania lub wykonywania danej

działalności w państwie usługodawcy, jeżeli zawód albo działalność:

18.02.2020

©Telksinoe s. 26/44

1) są regulowane w państwie usługodawcy albo

2) nie są regulowane w państwie usługodawcy, a usługodawca:

a) wykonywał ten zawód albo tę działalność w co najmniej jednym państwie

członkowskim przez co najmniej rok w okresie ostatnich dziesięciu lat albo

b) ukończył kształcenie regulowane.

2. Od usługodawcy nie wymaga się:

1) posiadania prawa wykonywania zawodu regulowanego albo działalności

regulowanej przyznanego na podstawie decyzji, o której mowa w art. 7;

2) członkostwa w organizacji zawodowej;

3) rejestracji w organizacji zawodowej albo wpisu do rejestru zawodowego

prowadzonego przez uprawniony organ;

4) rejestracji działalności w systemie ubezpieczeń społecznych w celu

dokonywania rozliczeń związanych ze świadczeniem usługi transgranicznej na

rzecz osób ubezpieczonych – przy czym usługodawca jest obowiązany

poinformować Zakład Ubezpieczeń Społecznych o zamiarze świadczenia usługi

transgranicznej przed jego rozpoczęciem, aw nagłych przypadkach

o świadczeniu usługi transgranicznej po jego zakończeniu.

3. Do usługodawcy stosuje się:

1) przepisy prawa polskiego regulujące sposób wykonywania danego zawodu

regulowanego albo działalności regulowanej, które są w sposób bezpośredni

i szczególny związane z ochroną i bezpieczeństwem konsumentów, w szczegól-

ności dotyczące:

a) definicji zawodu albo działalności,

b) używania tytułów zawodowych,

c) poważnych uchybień zawodowych;

2) przepisy dyscyplinarne obowiązujące osoby wykonujące dany zawód.

Art. 32. Właściwy organ może kontrolować tymczasowy i okazjonalny

charakter świadczenia usługi transgranicznej, biorąc pod uwagę jego długość,

częstotliwość, regularność i ciągłość.

Art. 33. 1. Przed rozpoczęciem świadczenia usługi transgranicznej po raz

pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługodawca przedkłada

właściwemu organowi oświadczenie o zamiarze świadczenia danej usługi

18.02.2020

©Telksinoe s. 27/44

transgranicznej zawierające informacje o posiadanej polisie ubezpieczeniowej lub

innych środkach indywidualnego albo zbiorowego ubezpieczenia w związku

z wykonywaniem danego zawodu albo danej działalności, wymaganych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, usługodawca może doręczyć

właściwemu organowi osobiście, przez inną osobę, drogą pocztową albo za pomocą

środków komunikacji elektronicznej.

3. Usługodawca przedkłada oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, ponownie

w każdym roku, w którym zamierza świadczyć usługę transgraniczną.

4. W przypadku świadczenia usługi transgranicznej po raz pierwszy na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właściwy organ może wymagać od usługodawcy

dołączenia do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1:

1) dokumentu potwierdzającego obywatelstwo usługodawcy;

2) zaświadczenia, że usługodawca wykonuje zawód albo działalność zgodnie

z prawem w państwie usługodawcy oraz że nie obowiązuje go zakaz – nawet

czasowy – wykonywania tego zawodu albo tej działalności;

3) dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe usługodawcy;

4) dokumentu potwierdzającego wykonywanie przez usługodawcę danego zawodu

albo danej działalności przez co najmniej rok w okresie ostatnich dziesięciu lat

albo ukończenie kształcenia regulowanego, w przypadku, o którym mowa

w art. 31 ust. 1 pkt 2;

5) zaświadczenia o braku zawieszenia prawa wykonywania działalności lub

o niekaralności, jeżeli jest wymagane od obywateli polskich zamierzających

wykonywać zawód regulowany albo działalność regulowaną związane z

bezpieczeństwem publicznym, służbą zdrowia albo edukacją osób małoletnich,

w tym opieką nad dziećmi i wczesną edukacją;

6) oświadczenia potwierdzającego znajomość języka polskiego w stopniu

niezbędnym do wykonywania zawodu regulowanego – w przypadku zawodów

mających wpływ na bezpieczeństwo pacjentów;

7) zaświadczenia określającego charakter, okres i rodzaj wykonywanej

działalności, wydanego przez państwo usługodawcy – w przypadku działalności

związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem publicznym.

18.02.2020

©Telksinoe s. 28/44

5. Właściwy organ może wymagać od usługodawcy ponownego przedłożenia

dokumentów, o których mowa w ust. 4, w przypadku istotnej zmiany stanu

potwierdzonego tymi dokumentami.

6. Dokumenty, o których mowa w ust. 4 pkt 2–5 i 7, składa się w języku polskim

albo w innym języku wraz z tłumaczeniem na język polski sporządzonym przez

tłumacza przysięgłego prowadzącego działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub

w państwie członkowskim.

7. Właściwy organ zawiadamia bezzwłocznie usługodawcę o otrzymaniu

oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, oraz dokumentów, o których mowa w ust. 4,

o ile były wymagane. W przypadku braku kompletu wymaganych dokumentów

właściwy organ wzywa usługodawcę do ich uzupełnienia w terminie wskazanym

w wezwaniu.

8. Właściwy organ przekazuje organizacji zawodowej kopie dokumentów,

o których mowa w ust. 1 i 3–5.

9. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze

rozporządzenia, wzór oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając

konieczność zachowania przejrzystości i kompletności zawartych w nim informacji.

Art. 34. 1. W przypadku zawodów regulowanych i działalności regulowanych

związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem publicznym, których wykonywanie

przez usługodawców nieposiadających odpowiednich kwalifikacji zawodowych

mogłoby narażać usługobiorców na poważne niebezpieczeństwo lub powstanie

poważnej szkody dla zdrowia, właściwy organ, o ile jest to niezbędne, może wszcząć

postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji, jeżeli usługodawca zamierza świadczyć

daną usługę transgraniczną po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Właściwy organ, w terminie miesiąca od dnia otrzymania oświadczenia,

o którym mowa w art. 33 ust. 1, wraz z załączonymi dokumentami:

1) wydaje decyzję w sprawie uznania kwalifikacji usługodawcy albo

2) wydaje decyzję w sprawie odstąpienia od uznania kwalifikacji usługodawcy,

albo

3) zobowiązuje usługodawcę do przystąpienia do testu umiejętności.

3. W przypadku gdy termin, o którym mowa w ust. 2, nie może być dochowany,

właściwy organ informuje usługodawcę przed upływem tego terminu o przyczynach

opóźnienia, a następnie usuwa je w terminie miesiąca od dnia przekazania informacji.

18.02.2020

©Telksinoe s. 29/44

W terminie dwóch miesięcy od dnia usunięcia przyczyn opóźnienia właściwy organ

podejmuje czynności, o których mowa w ust. 2.

4. W przypadku gdy występują zasadnicze różnice między kwalifikacjami

zawodowymi usługodawcy a kształceniem lub szkoleniem wymaganym

w Rzeczypospolitej Polskiej, mające wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo

publiczne, a wiedza, umiejętności lub kompetencje nabyte w ramach doświadczenia

zawodowego lub przez potwierdzone efekty uczenia się, lub potwierdzone efekty

kształcenia nie mogą ich wyrównać, właściwy organ zobowiązuje usługodawcę do

przystąpienia do testu umiejętności i w terminie miesiąca od nałożenia tego

zobowiązania wydaje decyzję w sprawie uznania kwalifikacji.

5. Właściwy organ przekazuje organizacji zawodowej kopie decyzji, o których

mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w ust. 4.

6. Za wydanie decyzji, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w ust. 4, właściwy

organ pobiera opłatę zgodnie z art. 14.

7. Usługodawca może rozpocząć świadczenie usługi transgranicznej po

bezskutecznym upływie terminu na wydanie decyzji przez właściwy organ.

8. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zawodów

regulowanych i działalności regulowanych, o których mowa w ust. 1, mając na

uwadze zapewnienie, aby obejmował on wyłącznie zawody i działalności, przy

wykonywaniu których usługodawca posiada bezpośredni wpływ na zdrowie lub

bezpieczeństwo publiczne.

Art. 35. 1. W trakcie świadczenia usługi transgranicznej usługodawca posługuje

się tytułem ustalonym dla danego zawodu albo danej działalności w państwie

usługodawcy. Tytuł podaje się w oryginalnym brzmieniu, w sposób uniemożliwiający

pomylenie go z tytułem ustalonym dla tego zawodu albo tej działalności

w Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku braku takiego tytułu w państwie

usługodawcy, podaje się informacje o kwalifikacjach zawodowych usługodawcy oraz

o nazwie i siedzibie uprawnionej instytucji w oryginalnym brzmieniu.

2. W przypadku gdy kwalifikacje zawodowe usługodawcy zostały uznane

w trybie, o którym mowa w art. 34 ust. 1, w trakcie świadczenia usługi transgranicznej

posługuje się on tytułem ustalonym dla danego zawodu regulowanego albo danej

działalności regulowanej w Rzeczypospolitej Polskiej.

18.02.2020

©Telksinoe s. 30/44

Art. 36. 1. Właściwy organ może wystąpić do właściwych organów państwa

usługodawcy o potwierdzenie, że usługodawca wykonuje zawód albo działalność

zgodnie z prawem i z dołożeniem należytej staranności oraz że nie zostały na niego

nałożone kary dyscyplinarne lub nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu

w związku z wykonywaniem zawodu albo działalności.

2. W przypadku wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 34 ust. 1,

właściwy organ może wystąpić do właściwych organów lub do ośrodka wsparcia

w państwie usługodawcy o przekazanie informacji dotyczących kształcenia lub

szkolenia ukończonego przez usługodawcę.

3. Właściwy organ:

1) przekazuje, na wniosek właściwego organu państwa usługodawcy, informacje

niezbędne do rozpatrywania skarg składanych na usługodawcę przez

usługobiorców;

2) może występować do właściwych organów państwa usługodawcy o przekazanie

informacji niezbędnych do rozpatrywania skarg składanych na usługodawcę

przez usługobiorców;

3) informuje usługobiorców, którzy złożyli skargi na usługodawcę, o sposobie ich

rozpatrzenia.

Art. 37. Jeżeli usługa transgraniczna jest świadczona przez usługodawcę

posługującego się tytułem, o którym mowa w art. 35 ust. 1, albo przez usługodawcę

posiadającego formalne kwalifikacje, właściwy organ może wymagać, aby przekazał

on usługobiorcy informacje o tym tytule, a w przypadku gdy taki t ytuł nie istnieje –

informacje o posiadanych formalnych kwalifikacjach i nazwie państwa

członkowskiego, w którym zostały uzyskane, oraz:

1) jeżeli usługodawca jest wpisany do rejestru przedsiębiorców albo innego rejestru

– wskazanie tego rejestru, numeru usługodawcy w rejestrze albo innych

zawartych w nim danych pozwalających na identyfikację usługodawcy;

2) jeżeli w państwie usługodawcy jest wymagane pozwolenie na wykonywanie

danego zawodu albo działalności – nazwę i siedzibę organu, który je wydał;

3) nazwę organizacji zawodowej lub innej instytucji, w której usługodawca jest

zarejestrowany;

18.02.2020

©Telksinoe s. 31/44

4) jeżeli usługodawca wykonuje zawód albo działalność podlegające

opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – numer identyfikacji podatkowej,

o którym mowa w przepisach o podatku od towarów i usług;

5) szczegółowe dane dotyczące polisy ubezpieczeniowej lub innych środków

indywidualnego albo zbiorowego ubezpieczenia w związku z wykonywaniem

danego zawodu albo działalności.

Art. 38. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do świadczenia usług

transgranicznych stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach

uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie

gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1079,

1214, 1495 i 1655).

Rozdział 5

Częściowy dostęp do zawodu regulowanego

Art. 39. 1. Jeżeli w wyniku postępowania w sprawie uznania kwalifikacji,

przeprowadzonego na podstawie przepisów rozdziału 2 albo art. 34, nie może być

wydana decyzja w sprawie uznania kwalifikacji wnioskodawcy albo usługodawcy

z powodu różnic w zakresie zawodu i niemożliwości wyrównania brakującej wiedzy,

umiejętności i kompetencji, wymaganych do wykonywania zawodu regulowanego

nawet przez przystąpienie do testu umiejętności lub odbycie stażu adaptacyjnego,

właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zakresie możliwych

do wyodrębnienia i samodzielnego wykonywania czynności zawodowych w ramach

danego zawodu w celu przyznania częściowego dostępu do zawodu regulowanego,

o ile wnioskodawca albo usługodawca jest uprawniony do wykonywania tych

czynności zawodowych odpowiednio w państwie wnioskodawcy albo w państwie

usługodawcy.

2. Wnioskodawca albo usługodawca, któremu zostały uznane kwalifikacje

zawodowe w celu przyznania częściowego dostępu do zawodu regulowanego,

posługuje się tytułem ustalonym dla danego zawodu odpowiednio w państwie wnios-

kodawcy albo w państwie usługodawcy w oryginalnym brzmieniu, ze wskazaniem

czynności zawodowych objętych częściowym dostępem.

3. Właściwy organ może, z zachowaniem proporcjonalności, odmówić uznania

kwalifikacji zawodowych w celu przyznania częściowego dostępu do zawodu

18.02.2020

regulowanego, jeżeli jest to uzasadnione względami nadrzędnego interesu publicznego

określonymi w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

4. Właściwy organ odmawia uznania kwalifikacji zawodowych w celu

przyznania częściowego dostępu:

1) do zawodów: lekarza, lekarza dentysty, pielęgniarki, położnej, farmaceuty,

lekarza weterynarii i architekta, w przypadku automatycznego uznania

kwalifikacji zawodowych, o których mowa w załącznikach V i VI do dyrektywy,

albo kwalifikacji zawodowych uznanych na zasadzie praw nabytych;

2) w przypadku kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 16 ust. 1;

3) do zawodów regulowanych i działalności regulowanych, o których mowa

w art. 30.

Rozdział 6

Europejska legitymacja zawodowa

Art. 40. 1. Postępowanie w sprawie wydania europejskiej legitymacji

zawodowej prowadzi się za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji na Rynku

Wewnętrznym IMI, zwanego dalej „systemem IMI”.

2. W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/983 z dnia 24 czerwca 2015 r.

w sprawie procedury wydawania europejskiej legitymacji zawodowej oraz stosowania

mechanizmu ostrzegania na podstawie dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady.

3. Właściwy organ zamieszcza w systemie IMI informację o dokumentach, które

należy dołączyć do wniosku o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej.

Art. 41. Europejska legitymacja zawodowa, wydawana w formie dokumentu

elektronicznego, zastępuje:

1) decyzję, o której mowa w art. 25 ust. 1 albo w art. 34 ust. 2 pkt 1, na podstawie

której wnioskodawcy zostały uznane kwalifikacje zawodowe do wykonywania

zawodu regulowanego albo do podjęcia lub wykonywania działalności

regulowanej;

2) decyzję, o której mowa w art. 34 ust. 2 pkt 2;

3) oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej.

18.02.2020

Art. 42. 1. Wniosek o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej może złożyć

do właściwego organu albo wskazanej instytucji:

1) osoba zamierzająca wykonywać zawód regulowany albo podjąć lub wykonywać

działalność regulowaną w państwie członkowskim, która:

a) posiada formalne kwalifikacje niezbędne do wykonywania zawodu

regulowanego albo spełnia wymagania kwalifikacyjne, od których jest

uzależnione podjęcie lub wykonywanie działalności regulowanej, oraz, o ile

jest to wymagane, spełnia inne warunki określone w przepisach

regulacyjnych albo

b) wykonuje lub wykonywała przez co najmniej rok zawód albo działalność,

które nie są regulowane w Rzeczypospolitej Polskiej, albo

c) ukończyła kształcenie regulowane;

2) usługodawca zamierzający świadczyć w jednym albo więcej niż jednym

państwie członkowskim usługę transgraniczną w zawodzie regulowanym albo

działalności regulowanej, który:

a) posiada formalne kwalifikacje niezbędne do wykonywania zawodu

regulowanego albo spełnia wymagania kwalifikacyjne, od których jest

uzależnione podjęcie lub wykonywanie działalności regulowanej, oraz, o ile

jest to wymagane, spełnia inne warunki określone w przepisach

regulacyjnych albo

b) wykonuje lub wykonywał przez co najmniej rok zawód albo działalność,

które nie są regulowane w Rzeczypospolitej Polskiej, albo

c) odbył kształcenie regulowane

– o ile jego kwalifikacje zawodowe podlegają uznaniu w tych państwach

członkowskich.

2. Właściwy organ albo wskazana instytucja w terminie:

1) tygodnia od dnia otrzymania wniosku o wydanie europejskiej legitymacji

zawodowej potwierdza jego otrzymanie i, w razie potrzeby, wzywa

wnioskodawcę do uzupełnienia brakujących dokumentów; wnioskodawcy nie

wzywa się do uzupełnienia dokumentów, które były złożone z wcześniejszym

wnioskiem o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej, jeżeli są ważne

i dostępne w systemie IMI;

18.02.2020

2) pięciu tygodni od dnia otrzymania wniosku o wydanie europejskiej legitymacji

zawodowej albo miesiąca od dnia otrzymania brakujących dokumentów:

a) weryfikuje ważność i autentyczność dokumentów dołączonych do wniosku

o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej,

b) może dołączyć do wniosku o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej

wydane przez ten organ albo tę instytucję dokumenty potwierdzające

posiadanie przez wnioskodawcę kwalifikacji zawodowych,

c) zatwierdza dokumenty dołączone do wniosku o wydanie europejskiej

legitymacji zawodowej,

d) przekazuje w systemie IMI do wskazanego państwa członkowskiego

wniosek o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej wraz

z zatwierdzonymi dokumentami,

e) informuje wnioskodawcę o przekazaniu do wskazanego państwa

członkowskiego wniosku o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej;

3) dwóch tygodni od dnia otrzymania w systemie IMI zapytania państwa

członkowskiego wskazanego we wniosku o wydanie europejskiej legitymacji

zawodowej udziela dodatkowych informacji lub przekazuje poświadczone kopie

dokumentów potrzebnych do wydania europejskiej legitymacji zawodowej.

Art. 43. 1. Wniosek o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej wraz

z dokumentami, o których mowa w art. 40 ust. 3, może złożyć do właściwego organu

albo wskazanej instytucji usługodawca zamierzający świadczyć w co najmniej jednym

państwie członkowskim usługę transgraniczną w zawodzie regulowanym albo

działalności regulowanej, który:

1) posiada formalne kwalifikacje niezbędne do wykonywania zawodu

regulowanego albo spełnia wymagania kwalifikacyjne, od których jest

uzależnione podjęcie lub wykonywanie działalności regulowanej, oraz, o ile jest

to wymagane, spełnia inne warunki określone w przepisach regulacyjnych albo

2) wykonuje lub wykonywał przez co najmniej rok zawód albo działalność, które

nie są regulowane w Rzeczypospolitej Polskiej, albo

3) ukończył kształcenie regulowane

– o ile jego kwalifikacje zawodowe nie podlegają uznaniu w państwach

członkowskich, w których zamierza świadczyć usługę transgraniczną.

2. Właściwy organ albo wskazana instytucja w terminie:

18.02.2020

1) tygodnia od dnia otrzymania wniosku o wydanie europejskiej legitymacji

zawodowej potwierdza jego otrzymanie i, w razie potrzeby, wzywa

wnioskodawcę do uzupełnienia brakujących dokumentów; wnioskodawcy nie

wzywa się do uzupełnienia dokumentów, które były złożone z wcześniejszym

wnioskiem o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej, jeżeli są ważne

i dostępne w systemie IMI;

2) czterech tygodni od dnia otrzymania wniosku o wydanie europejskiej legitymacji

zawodowej albo trzech tygodni od dnia otrzymania brakujących dokumentów:

a) weryfikuje ważność i autentyczność dokumentów dołączonych do wniosku

o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej,

b) wydaje europejską legitymację zawodową,

c) przekazuje europejską legitymację zawodową w systemie IMI do

wskazanego państwa członkowskiego,

d) informuje wnioskodawcę o przekazaniu europejskiej legitymacji

zawodowej do wskazanego państwa członkowskiego.

3. Za wydanie europejskiej legitymacji zawodowej pobiera się opłatę

w wysokości 3% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie

przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę, obowiązującego w roku wydania legitymacji. Opłatę wnosi się na rachunek

bankowy właściwego organu albo wskazanej instytucji.

Art. 44. 1. Europejska legitymacja zawodowa zastępująca oświadczenie

o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej zachowuje ważność przez osiemnaście

miesięcy. Usługodawca zamierzający świadczyć usługę transgraniczną po upływie

tego okresu informuje o tym właściwy organ albo wskazaną instytucję, które wydały

europejską legitymację zawodową, w celu przedłużenia okresu jej ważności.

2. W przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego potwierdzonego

dokumentami dołączonymi do wniosku o wydanie europejskiej legitymacji

zawodowej zastępującej oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi transgranicznej,

usługodawca przedkłada właściwemu organowi albo wskazanej instytucji, które

wydały legitymację, dokumenty potwierdzające tę zmianę w celu aktualizacji

i przekazania legitymacji wskazanym państwom członkowskim.

3. W okresie ważności europejskiej legitymacji zawodowej usługodawca może

wystąpić do właściwego organu albo wskazanej instytucji, które ją wydały, o jej

18.02.2020

przekazanie do innych państw członkowskich, na terenie których zamierza świadczyć

usługę transgraniczną.

Art. 45. 1. Właściwy organ wydaje europejską legitymację zawodową:

1) osobie zamierzającej wykonywać w Rzeczypospolitej Polskiej zawód

regulowany albo podjąć lub wykonywać działalność regulowaną;

2) usługodawcy zamierzającemu świadczyć na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej usługę transgraniczną w zawodach regulowanych albo działalnościach

regulowanych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34

ust. 8.

2. Właściwy organ, w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania wniosku

o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej wraz ze zweryfikowanymi

i zatwierdzonymi dokumentami dołączonymi do tego wniosku:

1) wydaje legitymację osobie, o której mowa w ust. 1 pkt 1, albo usługodawcy,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2;

2) może zobowiązać:

a) osobę, o której mowa w ust. 1 pkt 1, do odbycia stażu adaptacyjnego lub

przystąpienia do testu umiejętności, zgodnie z art. 20 ust. 1,

b) usługodawcę, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, do przystąpienia do testu

umiejętności, zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 3.

3. Właściwy organ, w terminie miesiąca od dnia otrzymania z państwa

wnioskodawcy wniosku o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej wraz ze

zweryfikowanymi i zatwierdzonymi dokumentami dołączonymi do tego wniosku,

wydaje legitymację osobie, o której mowa w ust. 1 pkt 1:

1) w przypadku działalności, o której mowa w art. 16 ust. 1;

2) posiadającej dokument, o którym mowa w art. 30 ust. 1;

3) w przypadku automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych do

wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty, pielęgniarki, położnej,

farmaceuty, lekarza weterynarii lub architekta.

4. W przypadku uzasadnionych wątpliwości właściwy organ może wystąpić do

właściwego organu państwa wnioskodawcy lub państwa usługodawcy o przekazanie,

w terminie dwóch tygodni od dnia otrzymania wystąpienia, dodatkowych informacji

lub poświadczonych kopii dokumentów, potrzebnych do wydania europejskiej

legitymacji zawodowej zgodnie z ust. 2 albo 3.

18.02.2020

5. Jeżeli właściwy organ nie otrzyma informacji, o których mowa w ust. 4, może

wydać decyzję o odmowie wydania europejskiej legitymacji zawodowej.

6. Właściwy organ może przedłużyć terminy określone w ust. 2 albo 3 o dwa

tygodnie, pod warunkiem poinformowania o przedłużeniu i jego przyczynach

składającego wniosek o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej. W przypadku

gdy jest to niezbędne, w szczególności z powodów związanych ze zdrowiem

publicznym lub bezpieczeństwem usługobiorców, właściwy organ może ponownie

jednokrotnie przedłużyć te terminy o dwa tygodnie.

7. Jeżeli właściwy organ nie wyda europejskiej legitymacji zawodowej

w terminach określonych w ust. 2 albo 3, albo w terminach przedłużonych zgodnie

z ust. 6, europejska legitymacja zawodowa zostaje automatycznie wydana przez

system IMI i wysłana za jego pośrednictwem do składającego wniosek o jej wydanie.

8. Za wydanie europejskiej legitymacji zawodowej pobiera się opłatę

w wysokości 35% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie

przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę, obowiązującego w roku wydania legitymacji. Opłatę wnosi się na rachunek

bankowy właściwego organu.

Art. 46. W przypadkach, o których mowa w art. 41 pkt 1 i 2, europejska

legitymacja zawodowa zachowuje ważność przez okres, w jakim jej posiadacz posiada

prawo wykonywania zawodu albo działalności na podstawie dokumentów i informacji

zawartych w systemie IMI.

Art. 47. Właściwy organ albo wskazana instytucja wydaje decyzję o odmowie

wydania europejskiej legitymacji zawodowej w przypadku nieuznania kwalifikacji

zawodowych osoby, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1, albo usługodawcy, o którym

mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2.

Art. 48. Cofnięcie europejskiej legitymacji zawodowej następuje w drodze

decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ albo wskazaną instytucję,

które wydały legitymację, w przypadku gdy:

1) jej wydanie nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa;

2) nastąpiła zmiana stanu faktycznego potwierdzonego dokumentami, na podstawie

których wydano legitymację, mająca wpływ na prawo lub zakres wykonywania

zawodu regulowanego albo działalności regulowanej;

18.02.2020

3) wniosek o jej wydanie lub złożone wraz z nim dokumenty zawierały

nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje;

4) legitymacja została wydana na podstawie podrobionego lub przerobionego

dokumentu.

Art. 49. 1. Właściwy organ albo wskazana instytucja:

1) dokonują aktualizacji zawartych w systemie IMI informacji o:

a) osobach, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1,

b) usługodawcach, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2

– dla których wydały europejską legitymację zawodową;

2) usuwają z systemu IMI informacje, które nie są już wymagane, dotyczące:

a) osób, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1,

b) usługodawców, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2

– dla których wydały europejską legitymację zawodową.

2. Aktualizacja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, dotyczy prawomocnie

zakończonych postępowań dyscyplinarnych lub karnych prowadzonych przeciwko

posiadaczom europejskiej legitymacji zawodowej, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

które wiążą się z zakazem lub ograniczeniem prawa wykonywania zawodu

regulowanego lub działalności regulowanej albo w inny sposób wpływają na

wykonywanie czynności zawodowych, i obejmuje następujące informacje:

1) tożsamość posiadacza europejskiej legitymacji zawodowej;

2) zawód, którego dotyczy orzeczenie;

3) organ, który wydał orzeczenie;

4) zakres ograniczenia prawa wykonywania zawodu regulowanego lub działalności

regulowanej;

5) okres obowiązywania zakazu albo ograniczenia prawa wykonywania zawodu

regulowanego lub działalności regulowanej.

3. Sąd, organ samorządu zawodowego lub organ prowadzący postępowanie

dyscyplinarne niezwłocznie przekazują właściwemu organowi albo wskazanej

instytucji informacje, o których mowa w ust. 2.

4. Na wniosek posiadacza europejskiej legitymacji zawodowej jest on

informowany przez właściwy organ albo wskazaną instytucję, które wydały

legitymację, o treści dotyczącej go dokumentacji zawartej w systemie IMI.

18.02.2020

Art. 50. 1. Posiadacz europejskiej legitymacji zawodowej może wystąpić, za

pośrednictwem systemu IMI, do właściwego organu albo wskazanej instytucji o:

1) aktualizację, uzupełnienie lub poprawienie dotyczących go informacji zawartych

w systemie IMI;

2) zablokowanie legitymacji;

3) usunięcie dotyczącej go dokumentacji z systemu IMI.

2. Po usunięciu dokumentacji dotyczącej posiadacza europejskiej legitymacji

zawodowej z systemu IMI właściwy organ wydaje mu decyzję o uznaniu kwalifikacji.

Rozdział 7

Koordynacja systemu uznawania kwalifikacji zawodowych

Art. 51. 1. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki wyznacza

pracownika obsługującego go urzędu do pełnienia funkcji koordynatora systemu

uznawania kwalifikacji zawodowych w zawodach regulowanych i działalnościach

regulowanych w Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „koordynatorem”.

2. Do zadań koordynatora należy:

1) zapewnianie jednolitego stosowania przez właściwe organy przepisów

o uznawaniu kwalifikacji zawodowych oraz udzielanie informacji dotyczących

stosowania tych przepisów;

2) gromadzenie informacji o prowadzonych przez właściwe organy

postępowaniach w sprawie uznania kwalifikacji oraz wymogach dotyczących

zawodów regulowanych i działalności regulowanych;

3) współpraca z właściwymi organami, organizacjami zawodowymi i ośrodkiem

wsparcia, o którym mowa w art. 53 ust. 1;

4) współpraca z instytucjami Unii Europejskiej w sprawach wynikających

z dyrektywy, w tym udział w pracach grup roboczych i komitetów Komisji

Europejskiej oraz Rady;

5) dokonywanie notyfikacji Komisji Europejskiej i państwom członkowskim

w zakresie przewidzianym w dyrektywie.

3. Prezes Rady Ministrów powołuje zespół do współpracy przy realizacji zadań

związanych z koordynacją systemu uznawania kwalifikacji zawodowych do

wykonywania zawodów regulowanych oraz do podejmowania lub wykonywania

działalności regulowanych w Rzeczypospolitej Polskiej złożony z koordynatora

18.02.2020

i przedstawicieli ministrów kierujących działami administracji rządowej właściwych

w sprawach uznawania tych kwalifikacji zawodowych.

4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, skład, szczegółowe

zadania oraz tryb pracy zespołu, o którym mowa w ust. 3.

Art. 52. 1. Właściwe organy przekazują koordynatorowi okresowe informacje o:

1) zmianach albo ustanowieniu nowych wymogów dotyczących zawodów

regulowanych i działalności regulowanych;

2) wydanych decyzjach w sprawie uznania kwalifikacji;

3) przyjętych oświadczeniach o zamiarze świadczenia usług transgranicznych.

2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji,

o których mowa w ust. 1, a także terminy ich przekazywania, kierując się

zobowiązaniami Rzeczypospolitej Polskiej wobec państw członkowskich i instytucji

Unii Europejskiej wynikającymi z art. 59 i art. 60 dyrektywy.

Art. 53. 1. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki pełni

funkcję ośrodka wsparcia, do którego zadań należy:

1) udzielanie osobom, o którym mowa w art. 2 ust. 1, oraz ośrodkom wsparcia

w państwach członkowskich informacji w sprawach związanych z uznawaniem

kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodów regulowanych albo do

podejmowania lub wykonywania działalności regulowanych w Rzeczypospolitej

Polskiej, w tym informacji dotyczących przepisów regulacyjnych i innych

przepisów regulujących wykonywanie poszczególnych zawodów regulowanych

albo podejmowanie lub wykonywanie poszczególnych działalności

regulowanych;

2) udzielanie Komisji Europejskiej, na jej wniosek, informacji na temat

prowadzonych spraw, w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania wniosku;

3) pełnienie funkcji koordynatora systemu IMI w zakresie dyrektywy.

2. Przy realizacji zadania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ośrodek wsparcia

współpracuje z:

1) właściwymi organami;

2) Punktem Informacji dla Przedsiębiorcy, o którym mowa w dziale III ustawy z

dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy;

18.02.2020

3) ośrodkami wsparcia w państwach członkowskich;

4) właściwymi organami w państwach członkowskich;

5) Komisją Europejską.

3. Właściwe organy są obowiązane do przekazywania, na wniosek ośrodka

wsparcia oraz ośrodków wsparcia w państwach członkowskich, informacji

niezbędnych do realizacji zadań tych ośrodków.

Rozdział 8

Współpraca z organami państw członkowskich

Art. 54. Współpraca z organami państw członkowskich jest realizowana za

pośrednictwem systemu IMI, w zakresie określonym w rozporządzeniu Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie

współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku

wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzeniu

w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 1, z późn. zm.).

Art. 55. Właściwy organ przekazuje, na wniosek zainteresowanych organów

państw członkowskich, informacje o postępowaniach dyscyplinarnych lub

prawomocnie zakończonych postępowaniach karnych oraz innych istotnych okolicz -

nościach, które mogą wywierać skutki na prawo wykonywania zawodu regulowanego

albo działalności regulowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 56. 1. W przypadku osób wykonujących na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zawody regulowane, które mają wpływ na bezpieczeństwo pacjentów albo są

związane z edukacją osób małoletnich, w tym opieką nad dziećmi i wczesną edukacją,

w stosunku do których orzeczono zakaz, zawieszenie, ograniczenie albo pozbawienie

prawa wykonywania zawodu, właściwy organ przekazuje organom państw

członkowskich, w trybie ostrzeżenia w systemie IMI, informacje dotyczące:

1) tożsamości osoby;

2) zawodu, którego dotyczy orzeczenie;

3) organu, który wydał orzeczenie;

4) zakresu i okresu obowiązywania ograniczenia prawa wykonywania zawodu;

5) okresu obowiązywania zawieszenia albo zakazu wykonywania zawodu;

6) pozbawienia prawa wykonywania zawodu.

18.02.2020

2. W przypadku wydania orzeczenia w sprawie posłużenia się podrobionym lub

przerobionym dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji zawodowych

lub uprawnień, złożonym wraz z wnioskiem w postępowaniu w sprawie uznania

kwalifikacji, właściwy organ przekazuje organom państw członkowskich, w trybie

ostrzeżenia w systemie IMI, informację o tożsamości osoby, której dotyczy to

orzeczenie.

3. Sąd, prokurator, organ samorządu zawodowego lub organ prowadzący

postępowanie dyscyplinarne niezwłocznie przekazują właściwemu organowi

informacje:

1) o których mowa w ust. 1 i 2;

2) o wygaśnięciu okresu obowiązywania sankcji, o których mowa w ust. 1;

3) o orzeczeniach wydanych na skutek wznowienia postępowania w sprawie,

w której zostały nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1.

4. Niezwłocznie po otrzymaniu informacji przekazanych zgodnie z ust. 3, jednak

nie później niż w terminie trzech dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia lub

wygaśnięcia okresu obowiązywania sankcji, o których mowa w ust. 1, właściwy organ

przekazuje te informacje organom państw członkowskich.

5. Właściwy organ zawiadamia osobę, której dotyczy informacja, o której mowa

w ust. 1 albo 2, o przekazaniu tej informacji organom państw członkowskich i jej

treści oraz o możliwości złożenia wniosku o jej sprostowanie albo usunięcie.

6. W wyniku rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 5, właściwy organ:

1) dokonuje sprostowania w systemie IMI informacji objętej wnioskiem

i zawiadamia osobę, która złożyła wniosek, o sposobie sprostowania tej

informacji albo

2) usuwa informację objętą wnioskiem z systemu IMI i zawiadamia osobę, która

złożyła wniosek, albo

3) odmawia sprostowania albo usunięcia z systemu IMI informacji objętej

wnioskiem i zawiadamia o tym osobę, która złożyła wniosek.

7. Informacje przekazane w trybie ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, mogą

być przetwarzane w systemie IMI wyłącznie przez okres obowiązywania sankcji,

o których mowa w ust. 1. Ostrzeżenia usuwa się z systemu IMI w terminie trzech dni

od dnia wykonania albo uchylenia orzeczenia.

18.02.2020

Art. 57. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

zawodów regulowanych:

1) mających wpływ na bezpieczeństwo pacjentów, o których mowa w art. 29 ust. 2

pkt 1 i art. 56 ust. 1,

2) związanych z edukacją osób małoletnich, w tym opieką nad dziećmi i wczesną

edukacją, o których mowa w art. 56 ust. 1

– mając na uwadze potrzebę zapewnienia przejrzystej informacji na temat zawodów

podlegających wzajemnemu ostrzeganiu państw członkowskich w ramach systemu

IMI.

Art. 58. 1. W przypadku uzasadnionych wątpliwości właściwy organ może

zwrócić się do organu państwa członkowskiego o potwierdzenie:

1) braku zakazu albo zawieszenia prawa wykonywania zawodu orzeczonych

w stosunku do osoby, o której mowa w art. 2 ust. 1, ubiegającej się o uznanie

kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego albo

działalności regulowanej;

2) autentyczności dokumentów, o których mowa w art. 18 ust. 2–6.

2. W przypadku uzasadnionych wątpliwości co do dokumentów

potwierdzających wykształcenie uzyskane w całości albo w części w państwie

członkowskim innym niż państwo, którego organ wydał dokument, lub ukończenie

szkolenia odbytego w całości albo w części w państwie członkowskim innym niż

państwo, którego organ wydał dokument, właściwy organ może sprawdzić, we

współpracy z organem wydającym ten dokument, czy:

1) przebieg kształcenia lub szkolenia został formalnie zatwierdzony przez

uprawnioną instytucję w państwie członkowskim, w którym dokument został

wydany;

2) wydany dokument jest taki sam jak dokument, który zostałby wydany

w przypadku ukończenia kształcenia lub szkolenia odbytego w całości na

terytorium państwa członkowskiego, w którym dokument został wydany;

3) dokument przyznaje te same prawa do wykonywania zawodu na terytorium

państwa członkowskiego, w którym został wydany.

18.02.2020

Rozdział 9

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 59–85. (pominięte)

Art. 86. Do postępowań w sprawie uznania kwalifikacji wszczętych zgodnie

z przepisami ustaw, o których mowa w art. 61, art. 62, art. 64, art. 69, art. 83 i art. 88,

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Art. 87. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:

1) art. 4 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 62, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy,

o której mowa w art. 62, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

2) art. 4a ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 68, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4a ust. 3 ustawy,

o której mowa w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

3) art. 6 ust. 5, art. 10, art. 15 ust. 2, art. 18, art. 26 ust. 2, art. 27 i art. 31

ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 88, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wydanych na podstawie art. 10 ust. 4, art. 13 ust. 6, art. 17, art. 21

ust. 5, art. 22, art. 34 ust. 8 i art. 52 ust. 2 niniejszej ustawy

– nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2016 r.

Art. 88. Traci moc ustawa z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania

kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. poz. 394, z 2013 r. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 1004).

Art. 89. Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.

18.02.2020