Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/11

Opracowano na podstawie t.j.

Dz. U. z 2016 r. poz. 1219,

z 2020 r. poz. 284.

U S T A W A

z dnia 3 grudnia 2010 r.

o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa obszary i sposoby przeciwdziałania naruszeniom

zasady równego traktowania ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne,

narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację

seksualną oraz organy właściwe w tym zakresie.

2. Przepisy ustawy odnoszące się do narodowości stosuje się odpowiednio do

obywatelstwa osób korzystających ze swobodnego przepływu pracowników

w zakresie określonym w art. 1–10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu

pracowników wewnątrz Unii (Dz. Urz. UE L 141 z 27.05.2011, str. 1).

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw:

1) dyrektywy Rady 86/613/EWG z dnia 11 grudnia 1986 r. w sprawie stosowania zasady równego

traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz

w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa

(Dz. Urz. WE L 359 z 19.12.1986, str. 56; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1,

str. 330);

2) dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę

równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz. Urz. WE L 180

z 19.07.2000, str. 22; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 20, t. 1, str. 23);

3) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki

ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303 z 02.12.2000,

str. 16; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 4, str. 79);

4) dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę

równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz

dostarczania towarów i usług (Dz. Urz. UE L 373 z 21.12.2004, str. 37);

5) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie

wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn

w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz. Urz. UE L 204 z 26.07.2006,

str. 23);

6) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/54/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie

środków ułatwiających korzystanie z praw przyznanych pracownikom w kontekście

swobodnego przepływu pracowników (Dz. Urz. UE L 128 z 30.04.2014, str. 8).

10.03.2020

©Telksinoe s. 2/11

Art. 2. 1. Ustawę stosuje się do osób fizycznych oraz do osób prawnych

i jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa

przyznaje zdolność prawną.

2. Przepisów rozdziału 1 i 2 nie stosuje się do pracowników w zakresie

uregulowanym przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U.

z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm.2)).

Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) dyskryminacji bezpośredniej – rozumie się przez to sytuację, w której osoba

fizyczna ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię,

wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną jest

traktowana mniej korzystnie niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba

w porównywalnej sytuacji;

2) dyskryminacji pośredniej – rozumie się przez to sytuację, w której dla osoby

fizycznej ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię,

wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną na

skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub

podjętego działania występują lub mogłyby wystąpić niekorzystne dysproporcje

lub szczególnie niekorzystna dla niej sytuacja, chyba że postanowienie,

kryterium lub działanie jest obiektywnie uzasadnione ze względu na zgodny

z prawem cel, który ma być osiągnięty, a środki służące osiągnięciu tego celu są

właściwe i konieczne;

3) molestowaniu – rozumie się przez to każde niepożądane zachowanie, którego

celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby fizycznej i stworzenie wobec

niej zastraszającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej

atmosfery;

4) molestowaniu seksualnym – rozumie się przez to każde niepożądane zachowanie

o charakterze seksualnym wobec osoby fizycznej lub odnoszące się do płci,

którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności tej osoby, w szczególności

przez stworzenie wobec niej zastraszającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej

lub uwłaczającej atmosfery; na zachowanie to mogą się składać fizyczne,

werbalne lub pozawerbalne elementy;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1662,

z 2015 r. poz. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735 oraz z 2016 r. poz. 868, 910, 960 i 1053.

10.03.2020

©Telksinoe s. 3/11

5) nierównym traktowaniu – rozumie się przez to traktowanie osób fizycznych

w sposób będący jednym lub kilkoma z następujących zachowań: dyskryminacją

bezpośrednią, dyskryminacją pośrednią, molestowaniem, molestowaniem

seksualnym, a także mniej korzystnym traktowaniem osoby fizycznej

wynikającym z odrzucenia molestowania lub molestowania seksualnego lub

podporządkowania się molestowaniu lub molestowaniu seksualnemu, oraz

zachęcanie do takich zachowań i nakazywanie tych zachowań;

6) zasadzie równego traktowania – rozumie się przez to brak jakichkolwiek

zachowań stanowiących nierówne traktowanie;

7) usługach – rozumie się przez to usługi w rozumieniu art. 57 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Art. 4. Ustawę stosuje się w zakresie:

1) podejmowania kształcenia zawodowego, w tym dokształcania, doskonalenia,

przekwalifikowania zawodowego oraz praktyk zawodowych;

2) warunków podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej lub

zawodowej, w tym w szczególności w ramach stosunku pracy albo pracy na

podstawie umowy cywilnoprawnej;

3) przystępowania i działania w związkach zawodowych, organizacjach

pracodawców oraz samorządach zawodowych, a także korzystania z uprawnień

przysługujących członkom tych organizacji;

4) dostępu i warunków korzystania z:

a) instrumentów rynku pracy i usług rynku pracy określonych w ustawie z dnia

20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 645, 691, 868) oferowanych przez instytucje rynku

pracy oraz instrumentów rynku pracy i usług rynku pracy oferowanych

przez inne podmioty działające na rzecz zatrudnienia, rozwoju zasobów

ludzkich i przeciwdziałania bezrobociu,

b) zabezpieczenia społecznego,

c) opieki zdrowotnej,

d) oświaty i szkolnictwa wyższego,

e) usług, w tym usług mieszkaniowych, rzeczy oraz nabywania praw i energii,

jeżeli są one oferowane publicznie.

Art. 5. Ustawy nie stosuje się do:

10.03.2020

©Telksinoe s. 4/11

1) sfery życia prywatnego i rodzinnego oraz czynności prawnych pozostających

w związku z tymi sferami;

2) treści zawartych w środkach masowego przekazu oraz ogłoszeniach w zakresie

dostępu i dostarczania towarów i usług, w zakresie dotyczącym odmiennego

traktowania ze względu na płeć;

3) swobody wyboru strony umowy, o ile tylko nie jest oparty na płci, rasie,

pochodzeniu etnicznym lub narodowości;

4) usług edukacyjnych w zakresie dotyczącym odmiennego traktowania ze względu

na płeć;

5) odmiennego traktowania ze względu na płeć w dostępie i warunkach korzystania

z usług, rzeczy oraz nabywania praw lub energii, jeżeli ich zapewnienie

wyłącznie lub głównie dla przedstawicieli jednej płci jest obiektywnie

i racjonalnie uzasadnione celem zgodnym z prawem, a środki służące realizacji

tego celu są właściwe i konieczne;

6) odmiennego traktowania co do możliwości i warunków podejmowania

i wykonywania działalności zawodowej oraz podejmowania, odbywania

i ukończenia nauki w zakresie kształcenia zawodowego, w tym w zakresie

studiów wyższych, jeżeli rodzaj lub warunki wykonywania danej działalności

zawodowej powodują, że przyczyna odmiennego traktowania jest rzeczywistym

i decydującym wymaganiem zawodowym stawianym danej osobie fizycznej,

proporcjonalnym do osiągnięcia zgodnego z prawem celu różnicowania sytuacji

tej osoby;

7) ograniczania przez kościoły i inne związki wyznaniowe, a także organizacje,

których etyka opiera się na religii, w yznaniu lub światopoglądzie, dostępu do

działalności zawodowej oraz jej wykonywania ze względu na religię, wyznanie

lub światopogląd, jeżeli rodzaj lub warunki wykonywania takiej działalności

powodują, że religia, wyznanie lub światopogląd są rzeczywistym i decydującym

wymaganiem zawodowym stawianym danej osobie fizycznej, proporcjonalnym

do osiągnięcia zgodnego z prawem celu różnicowania sytuacji tej osoby; dotyczy

to również wymagania od zatrudnionych osób fizycznych działania w dobrej

wierze i lojalności wobec etyki kościoła, innego związku wyznaniowego oraz

organizacji, których etyka opiera się na religii, wyznaniu lub światopoglądzie;

8) odmiennego traktowania osób fizycznych ze względu na wiek:

10.03.2020

©Telksinoe s. 5/11

a) gdy jest to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione celem zgodnym

z prawem, w szczególności celami kształcenia zawodowego, pod

warunkiem że środki służące realizacji tego celu są właściwe i konieczne,

b) polegającego na ustalaniu dla celów zabezpieczenia społecznego różnych

zasad przyznawania lub nabycia prawa do świadczeń, w tym różnych

kryteriów wieku do obliczania wysokości świadczeń; w przypadku

pracowniczych programów emerytalnych takie odmienne traktowanie jest

dopuszczalne, pod warunkiem że nie stanowi dyskryminacji ze względu na

płeć;

9) odmiennego traktowania, ze względu na kryterium obywatelstwa, osób

fizycznych niebędących obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA)

– stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej ani członkami ich rodzin, w szczególności w zakresie warunków

wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz związanego ze

statusem prawnym.

Rozdział 2

Zasada równego traktowania i środki prawne dla jej ochrony

Art. 6. Zakazuje się nierównego traktowania osób fizycznych ze względu na

płeć, rasę, pochodzenie etniczne lub narodowość w zakresie dostępu i warunków

korzystania z zabezpieczenia społecznego, usług, w tym usług mieszkaniowych,

rzeczy oraz nabywania praw lub energii, jeżeli są one oferowane publicznie.

Art. 7. Zakazuje się nierównego traktowania osób fizycznych ze względu na

rasę, pochodzenie etniczne lub narodowość w zakresie opieki zdrowotnej oraz oświaty

i szkolnictwa wyższego.

Art. 8. 1. Zakazuje się nierównego traktowania osób fizycznych ze względu na

płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd,

niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w zakresie:

1) podejmowania kształcenia zawodowego, w tym dokształcania, doskonalenia,

przekwalifikowania zawodowego oraz praktyk zawodowych;

10.03.2020

©Telksinoe s. 6/11

2) warunków podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej lub

zawodowej, w tym w szczególności w ramach stosunku pracy albo pracy na

podstawie umowy cywilnoprawnej;

3) przystępowania i działania w związkach zawodowych, organizacjach

pracodawców oraz samorządach zawodowych, a także korzystania z uprawnień

przysługujących członkom tych organizacji;

4) dostępu i warunków korzystania z instrumentów rynku pracy i usług rynku pracy

określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy oferowanych przez instytucje rynku pracy oraz

instrumentów rynku pracy i usług rynku pracy oferowanych przez inne podmioty

działające na rzecz zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich i przeciwdziałania

bezrobociu.

2. Nie stanowi naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 1, nierówne

traktowanie ze względu na religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek

lub orientację seksualną w zakresie podejmowania środków koniecznych

w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa publicznego i porządku,

ochrony zdrowia lub ochrony wolności i praw innych osób oraz zapobiegania

działaniom podlegającym sankcjom karnym, w zakresie określonym w innych

przepisach.

Art. 9. Zakazuje się zachęcania do nierównego traktowania lub nakazywania

nierównego traktowania określonego w art. 6, art. 7 i art. 8 ust. 1.

Art. 10. W zakresie określonym w art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1 i art. 9 zakazuje się

nierównego traktowania odpowiednio osób prawnych i jednostek organizacyjnych

niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, jeżeli

naruszenie zasady równego traktowania następuje ze względu na rasę, pochodzenie

etniczne lub narodowość ich członków.

Art. 11. Nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania podejmowanie

działań służących zapobieganiu nierównemu traktowaniu lub wyrównywaniu

niedogodności związanych z nierównym traktowaniem, u podstaw których leży jedna

lub kilka przyczyn, o których mowa w art. 1.

Art. 12. 1. W przypadku naruszeń zasady równego traktowania określonych

w niniejszej ustawie, w stosunku do osoby fizycznej, w tym w związku z ciążą,

10.03.2020

©Telksinoe s. 7/11

urlopem macierzyńskim, urlopem na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopem

ojcowskim, urlopem rodzicielskim lub urlopem wychowawczym, osobom fizycznym

przysługuje roszczenie, o którym mowa w art. 13.

2. W przypadku naruszeń określonych w art. 10, roszczenie, o którym mowa

w art. 13, przysługuje osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym

niebędącym osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, jeżeli

naruszenie nastąpiło wobec nich.

Art. 13. 1. Każdy, wobec kogo zasada równego traktowania została naruszona,

ma prawo do odszkodowania.

2. W sprawach naruszenia zasady równego traktowania stosuje się przepisy

ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 i 585).

Art. 14. 1. Do postępowań o naruszenie zasady równego traktowania stosuje się

przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.

z 2014 r. poz. 101, z późn. zm.3)).

2. Kto zarzuca naruszenie zasady równego traktowania, uprawdopodobnia fakt

jej naruszenia.

3. W przypadku uprawdopodobnienia naruszenia zasady równego traktowania

ten, któremu zarzucono naruszenie tej zasady, jest obowiązany wykazać, że nie

dopuścił się jej naruszenia.

Art. 15. Termin przedawnienia roszczeń z tytułu naruszenia zasady równego

traktowania wynosi 3 lata od dnia powzięcia przez poszkodowanego wiadomości

o naruszeniu zasady równego traktowania, nie dłużej jednak niż 5 lat od zaistnienia

zdarzenia stanowiącego naruszenie tej zasady.

Art. 16. Dochodzenie roszczeń na podstawie niniejszej ustawy nie pozbawia

prawa do dochodzenia roszczeń na podstawie przepisów innych ustaw.

Art. 17. 1.Skorzystanie z uprawnień przysługujących z tytułu naruszenia zasady

równego traktowania nie może być podstawą niekorzystnego traktowania, a także nie

może powodować jakichkolwiek negatywnych konsekwencji wobec tego, kto z nich

skorzystał.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 293, 379,

435, 567, 616, 945, 1091, 1161, 1296, 1585, 1626, 1741 i 1924, z 2015 r. poz. 2, 4, 218, 539, 978,

1062, 1137, 1199, 1311, 1418, 1419, 1505, 1527, 1567, 1587, 1595, 1634, 1635, 1830 i 1854 oraz

z 2016 r. poz. 195, 437, 868 i 996.

10.03.2020

©Telksinoe s. 8/11

2. Przepis ust. 1 stosuje się również do tego, kto udzielił w jakiejkolwiek formie

wsparcia korzystającemu z uprawnień przysługujących z tytułu naruszenia zasady

równego traktowania.

3. Do przypadków, o których mowa w ust. 1 i 2, mają zastosowanie przepisy

art. 13–15.

Rozdział 3

Organy właściwe w sprawach przeciwdziałania naruszeniom zasady równego

traktowania

Art. 18. Wykonywanie zadań dotyczących realizacji zasady równego

traktowania powierza się Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Pełnomocnikowi

Rządu do Spraw Równego Traktowania.

Art. 19. Rzecznik Praw Obywatelskich wykonuje zadania dotyczące realizacji

zasady równego traktowania na zasadach i w trybie określonym w odrębnych

przepisach.

Art. 20. 1. Pełnomocnika Rządu do Spraw Równego Traktowania, zwanego

dalej „Pełnomocnikiem”, powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

2. Pełnomocnik podlega Prezesowi Rady Ministrów.

3. Pełnomocnikiem jest sekretarz stanu w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw rodziny.

4. Obsługę merytoryczną, organizacyjno-prawną, techniczną i kancelaryjno-

-biurową Pełnomocnika zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do spraw

rodziny.

Art. 21. 1. Do zadań Pełnomocnika należy realizowanie polityki rządu

w zakresie zasady równego traktowania, w tym przeciwdziałania dyskryminacji,

w szczególności ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię,

wyznanie, światopogląd, wiek, niepełnosprawność oraz orientację seksualną.

2. Do zadań Pełnomocnika należy w szczególności:

1) opracowywanie i opiniowanie projektów aktów prawnych w zakresie zasady

równego traktowania;

2) przeprowadzanie analiz i ocen rozwiązań prawnych pod kątem respektowania

zasady równego traktowania, a także występowanie do właściwych organów

10.03.2020

z wnioskami o wydanie lub zmianę aktów prawnych w zakresie spraw

należących do Pełnomocnika;

3) podejmowanie działań zmierzających do eliminacji lub ograniczenia skutków

powstałych w wyniku naruszenia zasady równego traktowania;

4) dokonywanie analiz i ocen sytuacji prawnej i społecznej w zakresie, o którym

mowa w ust. 1, oraz inicjowanie, realizowanie, koordynowanie lub

monitorowanie działań zmierzających do zapewnienia równego traktowania,

a także do ochrony przed dyskryminacją;

5) monitorowanie sytuacji w zakresie przestrzegania zasady równego traktowania;

6) promowanie, upowszechnianie i propagowanie problematyki równego

traktowania;

7) współpraca z krajowymi organizacjami społecznymi, w tym ze związkami

zawodowymi i organizacjami pracodawców.

3. Do zadań Pełnomocnika należy także:

1) współpraca w sprawach związanych z równym traktowaniem oraz

przeciwdziałaniem dyskryminacji z innymi państwami, organizacjami oraz

instytucjami międzynarodowymi i zagranicznymi,

2) współpraca w przygotowywaniu sprawozdań i raportów z realizacji wiążących

Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących zasady równego

traktowania oraz przeciwdziałania dyskryminacji,

3) przedstawianie opinii w sprawie możliwości przystąpienia przez Rzeczpospolitą

Polską do umów międzynarodowych dotyczących zasady równego traktowania

oraz przeciwdziałania dyskryminacji

– w porozumieniu z właściwymi ministrami.

4. Pełnomocnik może wnosić, za zgodą Prezesa Rady Ministrów, opracowane

przez siebie projekty dokumentów rządowych, wynikające z zakresu jego działania,

w tym programy na rzecz zasady równego traktowania oraz przeciwdziałania

dyskryminacji, do rozpatrzenia przez Radę Ministrów.

5. Pełnomocnik może inicjować, realizować, koordynować lub monitorować

programy na rzecz zasady równego traktowania oraz przeciwdziałania naruszeniom

zasady równego traktowania, we współpracy z właściwymi ministrami.

6. Pełnomocnik może przystępować do programów lub projektów

współfinansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

10.03.2020

27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.4)),

dotyczących równego traktowania oraz przeciwdziałania dyskryminacji, a także

realizować te programy lub projekty.

7. Zadania związane z przeciwdziałaniem dyskryminacji ze względu na

niepełnosprawność Pełnomocnik wykonuje we współpracy z Pełnomocnikiem Rządu

do Spraw Osób Niepełnosprawnych.

Art. 22. Pełnomocnik opracowuje i przedkłada Radzie Ministrów Krajowy

Program Działań na rzecz Równego Traktowania, określający cele i priorytety działań

na rzecz równego traktowania, w szczególności w zakresie:

1) podnoszenia świadomości społecznej w zakresie równego traktowania, w tym na

temat przyczyn i skutków naruszenia zasady równego traktowania;

2) przeciwdziałania naruszeniom zasady równego traktowania;

3) współpracy z partnerami społecznymi, organizacjami pozarządowymi i innymi

podmiotami w zakresie równego traktowania.

Art. 23. Pełnomocnik opracowuje i przedkłada Radzie Ministrów, w terminie do

dnia 31 marca każdego roku, sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy,

zawierające:

1) informację o prowadzonej działalności w zakresie równego traktowania oraz jej

wynikach;

2) wnioski oraz rekomendacje dotyczące działań, które należy podjąć w celu

zapewnienia przestrzegania zasady równego traktowania;

3) raport z realizacji Krajowego Programu Działań na rzecz Równego Traktowania,

o którym mowa w art. 22.

Rozdział 4

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 24–30. (pominięte)5)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 938

i 1646, z 2014 r. poz. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r. poz. 238, 532, 1045, 1117, 1130, 1189,

1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r. poz. 195.

Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lipca 2016 r.

w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wdrożeniu niektórych przepisów Unii

Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. poz. 1219).

10.03.2020

Art. 31. Pełnomocnik Rządu do Spraw Równego Traktowania ustanowiony

i powołany na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie

Ministrów (Dz. U. z 2003 r. poz. 199, z późn. zm.6)) staje się Pełnomocnikiem Rządu

do Spraw Równego Traktowania w rozumieniu niniejszej ustawy.

Art. 32. Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w art. 23, Pełnomocnik Rządu

do Spraw Równego Traktowania przedkłada Radzie Ministrów do dnia 31 marca

2012 r., przy czym pierwszy raport z realizacji Krajowego Programu Działań na rzecz

Równego Traktowania – do dnia 31 marca 2013 r.

Art. 33. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. poz. 717,

z 2004 r. poz. 2390 i 2703, z 2005 r. poz. 1414 i 2104, z 2006 r. poz. 319, 1217 i 1600, z 2008 r.

poz. 1505, z 2009 r. poz. 337, 817, 1241 i 1277 oraz z 2010 r. poz. 354.

10.03.2020