Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/29

Opracowano na

U. z 2016 r. poz. 1252,

z 2018 r. poz. 2243.

U S T A W A

z dnia 15 kwietnia 2005 r.

o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady sprawowania nadzoru uzupełniającego nad

instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami

inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego oraz zasady

objęcia nadzorem uzupełniającym innych podmiotów działających w konglomeracie

finansowym, w tym dominujących podmiotów nieregulowanych.

2. Ustawa określa także zasady współpracy w zakresie sprawowania nadzoru

uzupełniającego krajowego organu nadzoru z zagranicznymi organami nadzoru.

Art. 2. 1. Celem nadzoru uzupełniającego jest ochrona stabilności finansowej

instytucji kredytowych, zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji i firm

inwestycyjnych wchodzących w skład konglomeratu finansowego.

2. Nadzór uzupełniający jest wykonywany poprzez badanie:

1) adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego oraz strategii

postępowania w tym zakresie;

2) znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;

3) poziomu koncentracji ryzyka w konglomeracie finansowym oraz znaczącej

koncentracji ryzyka;

Ustawa niniejsza wprowadza do polskiego prawa postanowienia dyrektywy 2002/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie nadzoru uzupełniającego

nad instytucjami kredytowymi, przedsiębiorstwami ubezpieczeniowymi i firmami inwestycyjnymi

w konglomeracie finansowym oraz w sprawie zmian dyrektyw Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG,

92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. WE L 035 z 11.02.2003).

07.05.2019

©Telksinoe s. 2/29

4) ryzyka konfliktu interesów pomiędzy podmiotami w konglomeracie

finansowym;

5) prawidłowości zarządzania ryzykiem;

6) rzetelności i poprawności kontroli wewnętrznej.

Art. 3. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) instytucja kredytowa:

a) bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.2)),

zwanej dalej „ustawą – Prawo bankowe”,

b) bank zagraniczny w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo

bankowe,

c) instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy – Prawo

bankowe,

d) (uchylona)

2) zakład ubezpieczeń:

a) krajowy zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy

z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 615),

b) zagraniczny zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 55 ustawy

z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej;

2a) zakład reasekuracji:

a) krajowy zakład reasekuracji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy

z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej,

b) zagraniczny zakład reasekuracji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 56 ustawy

z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej,

c) spółka celowa w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 11 września

2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej;

3) firma inwestycyjna:

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 559,

978, 1166, 1223, 1260, 1311, 1348, 1357, 1513, 1634, 1830, 1844, 1854, 1864 i 2281 oraz

z 2016 r. poz. 615, 904 i 996.

07.05.2019

©Telksinoe s. 3/29

a) dom maklerski w rozumieniu art. 95 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn.

zm.3)), posiadający zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego, o którym

mowa w art. 69 ust. 1 tej ustawy,

b) zagraniczną osobę prawną, o której mowa w art. 115 ust. 1 ustawy,

o której mowa w lit. a,

c) zagraniczną firmę inwestycyjną w rozumieniu art. 3 pkt 32 ustawy,

o której mowa w lit. a, z wyłączeniem zagranicznych instytucji

kredytowych, o których mowa w art. 3 pkt 31 tej ustawy,

d) (uchylona)

e) (uchylona)

f) podmioty mające siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem

członkowskim Unii Europejskiej, które prowadzą działalność inwestycyjną

lub działalność maklerską w tym państwie i które podlegają regułom

ostrożnościowym co najmniej tak restrykcyjnym, jak podmioty

prowadzące taką działalność w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

g) towarzystwo funduszy inwestycyjnych oraz zarządzającego ASI

w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U.

z 2014 r. poz. 157, z późn. zm.4)), zwanej dalej „ustawą o funduszach

inwestycyjnych”, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie

działalności odpowiednio przez towarzystwo albo przez zarządzającego

ASI na podstawie tej ustawy,

h) spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy o funduszach

inwestycyjnych, lub inny podmiot z siedzibą w państwie niebędącym

państwem członkowskim Unii Europejskiej, który, w przypadku gdyby

jego siedziba znajdowała się w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

byłby obowiązany uzyskać zezwolenie właściwego organu na prowadzenie

wykonywanej działalności zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu

Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 586,

z 2015 r. poz. 73, 978, 1045, 1223, 1260, 1348, 1505, 1513, 1634, 1844 i 1890 oraz z 2016 r.

poz. 65, 615, 904 i 996.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 73, 978,

1260, 1357, 1634 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615, 904 i 996.

07.05.2019

©Telksinoe s. 4/29

koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych

odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne

papiery wartościowe (UCITS) (Dz. Urz. UE L 302 z 17.11.2009, str. 32,

z późn. zm.),

i) zarządzającego z UE, o którym mowa w art. 2 pkt 10c ustawy

o funduszach inwestycyjnych, lub inny podmiot z siedzibą w państwie

niebędącym państwem członkowskim, który, w przypadku gdyby jego

siedziba znajdowała się w państwie członkowskim, byłby obowiązany

uzyskać zezwolenie na prowadzenie wykonywanej działalności zgodnie

z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE

z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE

i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE)

nr 1095/2010 (Dz. Urz. UE L 174 z 01.07.2011, str. 1, z późn. zm.);

4) podmiot regulowany – instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń, zakład

reasekuracji lub firmę inwestycyjną;

5) dominujący podmiot nieregulowany – podmiot dominujący, niebędący

podmiotem regulowanym, który wraz z podmiotami zależnymi, z których co

najmniej jeden jest podmiotem regulowanym mającym siedzibę w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, tworzy konglomerat finansowy;

6) regulacje sektorowe – przepisy określające warunki wykonywania działalności

przez podmioty regulowane;

7) grupa – grupę podmiotów składającą się z podmiotu dominującego, podmiotów

od niego zależnych i podmiotów powiązanych z nimi poprzez znaczący udział

kapitałowy, a także grupę podmiotów powiązanych ze sobą umową

o zarządzanie, o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. –

Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm.5)), lub inną

umową o podobnym charakterze, jak również w ten sposób, że dany podmiot

ma wpływ na kierowanie polityką finansową i operacyjną innego podmiotu;

8) sektor bankowy – sektor, który tworzą instytucje kredytowe, instytucje

finansowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy – Prawo bankowe lub

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 265

i 1161, z 2015 r. poz. 4, 978, 1333 i 1830 oraz z 2016 r. poz. 615 i 996.

07.05.2019

©Telksinoe s. 5/29

przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 4 ust. 1

pkt 12 tej ustawy;

9) sektor ubezpieczeniowy – sektor, który tworzą zakłady ubezpieczeń, zakłady

reasekuracji lub dominujący podmiot ubezpieczeniowy w rozumieniu art. 3

ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej;

10) sektor usług inwestycyjnych – sektor, który tworzą firmy inwestycyjne,

o których mowa w pkt 3 lit. a–f;

11) sektor finansowy – sektor, który tworzy co najmniej jeden podmiot z sektora

bankowego, sektora ubezpieczeniowego lub sektora usług inwestycyjnych,

zwanych dalej „sektorami”, lub co najmniej jeden z podmiotów, o których

mowa w pkt 3 lit. g–i;

12) podmiot dominujący – podmiot, który sprawuje nad innym podmiotem kontrolę

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 lit. a–d ustawy z dnia 29 września 1994 r.

o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047), lub podmiot, który w ocenie

krajowego organu nadzoru sprawuje w inny sposób kontrolę nad innym

podmiotem;

13) podmiot zależny – podmiot, wobec którego inny podmiot jest podmiotem

dominującym;

14) znaczący udział kapitałowy – udział oznaczający posiadanie przez podmiot

bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 20% kapitału innego podmiotu lub

prawa do wykonywania co najmniej 20% głosów w organie stanowiącym,

a także innych praw do kapitału podmiotu ustanawiających z nim trwałe

związki umożliwiające uzyskiwanie korzyści przez podmiot dysponujący tymi

prawami;

15) bliskie powiązania – powiązania przez:

a) znaczący udział kapitałowy w innym podmiocie lub

b) pozostawanie z innym podmiotem w stosunku dominacji lub zależności,

lub

c) posiadanie jako akcjonariusz, wspólnik lub udziałowiec innego podmiotu

uprawnienia do wykonywania większości praw głosu na podstawie umowy

o zarządzanie, o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września

2000 r. – Kodeks spółek handlowych, lub innej umowy o podobnym

07.05.2019

©Telksinoe s. 6/29

charakterze zawartej z innymi akcjonariuszami, wspólnikami lub

udziałowcami tego podmiotu;

16) państwa członkowskie – państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz państwa

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

17) krajowy organ nadzoru – Komisja Nadzoru Finansowego;

18) zagraniczne organy nadzoru – organy nadzoru z innych niż Rzeczpospolita

Polska państw członkowskich, uprawnione do sprawowania nadzoru nad

podmiotami regulowanymi;

19) koordynator – krajowy organ nadzoru sprawujący nadzór uzupełniający;

20) koordynator zagraniczny – zagraniczny organ nadzoru sprawujący nadzór

uzupełniający;

21) zainteresowane organy nadzoru:

a) krajowy organ nadzoru lub zagraniczne organy nadzoru, sprawujące

nadzór skonsolidowany lub dodatkowy nad podmiotami wchodzącymi

w skład konglomeratu finansowego, w rozumieniu regulacji sektorowych,

b) koordynatora lub koordynatora zagranicznego,

c) inne organy nadzoru wskazane przez organy, o których mowa w lit. a i b;

22) transakcja wewnątrzgrupowa – transakcję, na podstawie której należący do

konglomeratu finansowego podmiot regulowany lub podmiot, wobec którego

podmiot wchodzący w skład konglomeratu finansowego pełni funkcję organu

zarządzającego, bezpośrednio lub pośrednio zobowiązuje się wobec innego

podmiotu z tej samej grupy lub innego podmiotu blisko powiązanego

z podmiotem z tej grupy do określonego zachowania lub do spełnienia

określonego świadczenia;

23) znacząca koncentracja ryzyka – możliwość poniesienia przez podmiot

regulowany wchodzący w skład konglomeratu finansowego straty, która jest

wystarczająco istotna, by zagrozić wypłacalności lub sytuacji finansowej

podmiotów regulowanych w tym konglomeracie finansowym.

07.05.2019

©Telksinoe s. 7/29

Rozdział 2

Identyfikowanie konglomeratów finansowych

Art. 4. 1. Konglomerat finansowy stanowi grupa, na czele której stoi podmiot

regulowany, albo grupa, w której co najmniej jeden z podmiotów zależnych jest

podmiotem regulowanym, która:

1) w przypadku gdy na czele grupy stoi podmiot regulowany, spełnia łącznie

następujące warunki:

a) podmiot stojący na czele grupy jest podmiotem dominującym wobec

podmiotu sektora finansowego, podmiotem posiadającym znaczący udział

kapitałowy w podmiocie sektora finansowego lub podmiotem powiązanym

z podmiotem sektora finansowego przez umowę o zarządzanie, o której

mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek

handlowych, lub inną umowę o podobnym charakterze,

b) co najmniej jeden z podmiotów w grupie prowadzi działalność w sektorze

ubezpieczeniowym i co najmniej jeden z nich prowadzi działalność

w sektorze bankowym lub w sektorze usług inwestycyjnych lub jest

jednym z podmiotów, o których mowa w art. 3 pkt 3 lit. g–i,

c) skonsolidowana lub zagregowana działalność wchodzących w skład grupy

podmiotów prowadzących działalność w sektorze ubezpieczeniowym oraz

podmiotów prowadzących działalność w sektorze bankowym i w sektorze

usług inwestycyjnych jest znacząca w rozumieniu art. 6 ust. 2 lub 3;

2) w przypadku gdy co najmniej jeden z podmiotów zależnych w grupie jest

podmiotem regulowanym, spełnia łącznie następujące warunki:

a) działalność grupy jest prowadzona głównie w sektorze finansowym

w rozumieniu art. 6 ust. 1,

b) co najmniej jeden z podmiotów w grupie prowadzi działalność w sektorze

ubezpieczeniowym i co najmniej jeden z nich prowadzi działalność

w sektorze bankowym lub w sektorze usług inwestycyjnych lub jest

jednym z podmiotów, o których mowa w art. 3 pkt 3 lit. g–i,

c) skonsolidowana lub zagregowana działalność wchodzących w skład grupy

podmiotów prowadzących działalność w sektorze ubezpieczeniowym oraz

podmiotów prowadzących działalność w sektorze bankowym i w sektorze

usług inwestycyjnych jest znacząca w rozumieniu art. 6 ust. 2 lub 3.

07.05.2019

©Telksinoe s. 8/29

2. Koordynator informuje podmiot wiodący w konglomeracie finansowym

o spełnieniu przez grupę warunków, o których mowa w ust. 1, oraz o swojej

właściwości jako koordynatora dla tego konglomeratu finansowego.

3. Informację, o której mowa w ust. 2, koordynator przekazuje także

zagranicznym organom nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom

regulowanym w grupie, zagranicznemu organowi nadzoru państwa, w którym

znajduje się siedziba dominującego podmiotu nieregulowanego, oraz Wspólnemu

Komitetowi Europejskich Urzędów Nadzoru, zwanemu dalej „Wspólnym

Komitetem”.

4. Podmiot wiodący w konglomeracie finansowym, zwany dalej „podmiotem

wiodącym”, informuje podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu

finansowego o spełnianiu przez grupę warunków, o których mowa w ust. 1.

5. Podmiotem wiodącym jest podmiot dominujący będący podmiotem

regulowanym lub dominującym podmiotem nieregulowanym. Jeżeli

w konglomeracie finansowym jest kilka podmiotów dominujących, podmiotem

wiodącym jest podmiot dominujący będący podmiotem regulowanym o największej

sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym konglomeratu

finansowego. W przypadku braku podmiotu dominującego, podmiotem wiodącym

jest podmiot regulowany o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze

finansowym konglomeratu finansowego.

6. W innych przypadkach niż określone w ust. 5 podmiotem wiodącym jest

podmiot regulowany wchodzący w skład konglomeratu finansowego, wskazany

przez koordynatora w drodze decyzji.

Art. 4a. 1. Krajowy organ nadzoru wyraża ocenę, o której mowa w art. 3

pkt 12, w formie decyzji. Od tej decyzji nie przysługuje odwołanie.

2. Podmiot uznany za podmiot dominujący może zwrócić się do krajowego

organu nadzoru o ponowne rozpatrzenie sprawy.

3. Od decyzji krajowego organu nadzoru rozstrzygającej wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy podmiot uznany za podmiot dominujący może wnieść skargę do

sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Art. 5. Jeżeli dana grupa, spełniając warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1,

wchodzi w skład innej grupy, która także spełnia te warunki, konglomeratem

07.05.2019

©Telksinoe s. 9/29

finansowym jest wyłącznie ta druga grupa i wyłącznie do podmiotów tej drugiej

grupy stosuje się przepisy ustawy.

Art. 6. 1. Grupa prowadzi działalność głównie w sektorze finansowym, jeśli

udział sumy bilansowej podmiotów sektora finansowego w grupie w odniesieniu do

sumy bilansowej całej grupy przekracza 40%.

2. Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest znacząca, jeżeli średnia

arytmetyczna ze wskaźnika struktury tego sektora i wskaźnika wypłacalności tego

sektora wynosi więcej niż 10%. Obliczając średnią, sektor bankowy i sektor usług

inwestycyjnych uwzględnia się łącznie.

3. Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest również znacząca, jeżeli

suma bilansowa najmniej istotnego sektora w grupie przekracza równowartość 6 mld

euro.

4. Wskaźnik struktury sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy bilansowej

wszystkich podmiotów w grupie należących do danego sektora oraz sumy bilansowej

wszystkich podmiotów w grupie należących do sektora finansowego.

5. Wskaźnik wypłacalności sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy

wymogów kapitałowych w sektorze bankowym i inwestycyjnym lub kapitałowego

wymogu wypłacalności w sektorze ubezpieczeniowym wszystkich podmiotów

w grupie należących do danego sektora oraz sumy wymogów kapitałowych

w sektorze bankowym i inwestycyjnym lub kapitałowego wymogu wypłacalności

w sektorze ubezpieczeniowym wszystkich podmiotów należących do sektora

finansowego.

6. Najmniej istotnym sektorem w konglomeracie finansowym jest sektor

o najniższej średniej, o której mowa w ust. 2, a najistotniejszym sektorem

w konglomeracie finansowym jest sektor o najwyższej średniej.

6a. Podmiot wymieniony w art. 3 pkt 3 lit. g–i zalicza się do tego sektora, do

którego należy on w ramach grupy. Jeżeli podmiot ten nie należy wyłącznie do

jednego sektora w ramach grupy, zalicza się go do najmniej istotnego sektora

w konglomeracie finansowym.

7. Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 3, oblicza się według

średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego

w dniu bilansowym, na który sporządzane jest sprawozdanie finansowe.

07.05.2019

©Telksinoe s. 10/29

Art. 6a. Koordynator może, jeżeli jest to szczególnie przydatne dla celów

nadzoru uzupełniającego, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru,

zastąpić lub uzupełnić kryterium, o którym mowa w art. 6 ust. 1, kryterium opartym

na:

1) strukturze przychodów lub

2) działalności pozabilansowej, lub

3) sumie zarządzanych aktywów.

Art. 7. 1. Wielkości, o których mowa w art. 6, oblicza się na podstawie

zbadanych skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

2. W przypadku podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego,

dla których nie sporządza się skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub gdy

skonsolidowane sprawozdania finansowe nie obejmują wymaganych danych,

wielkości, o których mowa w art. 6, określa się na podstawie zagregowanej sumy

bilansowej podmiotów wchodzących w skład grupy. Zagregowaną sumę bilansową

określa się na podstawie zbadanych rocznych sprawozdań finansowych, przy

uwzględnieniu sumy bilansowej danego podmiotu w części proporcjonalnie

odpowiadającej zaangażowaniu kapitałowemu grupy w tym podmiocie.

3. Obliczając wielkości, o których mowa w art. 6, aktywów funduszy

inwestycyjnych oraz aktywów zbiorczych portfeli papierów wartościowych

w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych nie uwzględnia się.

Art. 8. 1. Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają

nadzorowi uzupełniającemu od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 4

ust. 2.

2. W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru

uzupełniającego jest koordynator zagraniczny, podmioty regulowane podlegające

nadzorowi sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru, podlegają nadzorowi

uzupełniającemu od dnia poinformowania o spełnieniu przez grupę warunków

uznania za konglomerat finansowy, o których mowa w art. 4 ust. 1.

3. Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają

nadzorowi uzupełniającemu do dnia doręczenia podmiotowi wiodącemu informacji,

o której mowa w art. 12 ust. 1, albo upływu okresu, na jaki została wydana decyzja,

o której mowa w art. 10 ust. 1, albo doręczenia decyzji o uchyleniu tej decyzji.

07.05.2019

©Telksinoe s. 11/29

4. W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru

uzupełniającego jest koordynator zagraniczny, przepis ust. 3 stosuje się

odpowiednio.

Art. 9. 1. Jeżeli grupa, spełniając warunek, o którym mowa w art. 6 ust. 2, nie

spełnia warunku, o którym mowa w art. 6 ust. 3, albo spełniając warunek, o którym

mowa w art. 6 ust. 3, nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 6 ust. 2,

koordynator, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru, może,

w drodze decyzji skierowanej do podmiotu wiodącego, ustalić, że grupa nie będzie

podlegała nadzorowi uzupełniającemu albo że nie będą podlegać temu nadzorowi

znaczące transakcje wewnątrzgrupowe, znacząca koncentracja ryzyka lub

zarządzanie ryzykiem i kontrola wewnętrzna, o których mowa w rozdziale 3

w oddziałach 3–5, jeżeli ze względu na cele nadzoru uzupełniającego byłoby to

niewłaściwe lub mylące.

2. O decyzji, o której mowa w ust. 1, koordynator informuje zainteresowane

organy nadzoru sprawujące nadzór nad podmiotami wchodzącymi w skład grupy,

której dotyczy ta decyzja.

Art. 9a. Koordynator, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów

nadzoru, może, w drodze decyzji skierowanej do podmiotu stojącego na czele grupy:

1) w przypadkach określonych w art. 26 pkt 1–3 nie uwzględnić podmiotu

wchodzącego w skład grupy przy obliczaniu wskaźników, o których mowa

w art. 6, chyba że podmiot przeniósł siedzibę z państwa członkowskiego do

państwa niebędącego państwem członkowskim, a istnieją podstawy do

stwierdzenia, że podmiot przeniósł siedzibę, aby nie być objętym nadzorem

uzupełniającym;

2) uwzględniać osiąganie progów procentowych określonych w art. 6 ust. 1

i 2 przez określony czas, nie dłuższy niż 3 kolejne lata obrotowe, w przypadku

gdy istnieją podstawy do stwierdzenia, że osiągnięcie tych progów może mieć

charakter przejściowy, albo nie uwzględniać osiągania takich progów, jeżeli

w strukturze grupy zachodzą znaczące zmiany;

3) wyłączyć jeden znaczący udział kapitałowy lub większą liczbę znaczących

udziałów kapitałowych w najmniej istotnym sektorze, jeżeli udziały te mają

decydujące znaczenie dla zidentyfikowania konglomeratu finansowego i łącznie

nie są istotne ze względu na cele nadzoru uzupełniającego.

07.05.2019

©Telksinoe s. 12/29

Art. 10. 1. W przypadku gdy grupa przestała spełniać kryteria określone

w art. 6, koordynator, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów

nadzoru, może, w drodze decyzji wydanej na okres nie dłuższy niż 3 lata, określić, że

podmioty wchodzące w skład grupy będą nadal podlegać nadzorowi

uzupełniającemu w okresie nie dłuższym niż okres, na jaki decyzja została wydana,

jeżeli:

1) wysokość wskaźników, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2, wynosi odpowiednio

35% i 8% lub

2) wysokość sumy bilansowej, o której mowa w art. 6 ust. 3, przekracza

równowartość 5 mld euro.

1a. W okresie, na który wydano decyzję, o której mowa w ust. 1, przejściowe

niespełnienie kryteriów określonych w tym przepisie nie wywołuje skutków dla

utrzymania nadzoru uzupełniającego.

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.

3. Przed upływem okresu, na jaki została wydana decyzja, o której mowa

w ust. 1, koordynator, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów

nadzoru, może ją uchylić pomimo spełniania przez grupę kryteriów, o których mowa

w ust. 1.

4. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, doręcza się niezwłocznie podmiotowi

wiodącemu.

5. Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oblicza się

według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski,

obowiązującego w dniu bilansowym, na który sporządzane jest sprawozdanie

finansowe.

Art. 11. 1. Z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli podmiotem wiodącym jest podmiot

mający siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim,

a podmioty regulowane mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie

podlegają nadzorowi uzupełniającemu sprawowanemu przez organy nadzoru

państwa niebędącego państwem członkowskim w zakresie odpowiadającym

nadzorowi sprawowanemu na podstawie przepisów ustawy, do tych podmiotów

regulowanych stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3.

2. Krajowy organ nadzoru może nakazać, w drodze decyzji skierowanej do

podmiotu regulowanego o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze

07.05.2019

©Telksinoe s. 13/29

finansowym, wydanej po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów, utworzenie

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot wiodący lub inny podmiot

wchodzący w skład tego konglomeratu finansowego, dominującego podmiotu

nieregulowanego, pod rygorem zastosowania środków określonych w regulacjach

sektorowych w stosunku do podmiotu regulowanego.

Art. 12. 1. Jeżeli grupa przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 4

ust. 1, koordynator niezwłocznie informuje o tym podmiot wiodący.

2. Informację, o której mowa w ust. 1, koordynator przekazuje także

zagranicznym organom nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom

regulowanym w grupie, lub zagranicznym organom nadzoru państwa

członkowskiego, w którym dominujący podmiot nieregulowany posiada siedzibę,

ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz Wspólnemu

Komitetowi.

3. Podmiot wiodący informuje podmioty regulowane wchodzące w skład

konglomeratu finansowego o zaprzestaniu spełniania przez grupę warunków,

o których mowa w art. 4 ust. 1.

Art. 13. 1. Członkiem organu zarządzającego dominującego podmiotu

nieregulowanego mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może

być wyłącznie osoba fizyczna, która spełnia łącznie następujące warunki:

1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2) daje rękojmię należytego pełnienia funkcji członka organu zarządzającego

dominującego podmiotu nieregulowanego, przy uwzględnieniu istoty jego

działalności oraz roli w konglomeracie finansowym;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione

umyślnie.

2. W przypadku gdy dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie posiada organu zarządzającego, przepis

ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby lub osób odpowiedzialnych za prowadzenie

spraw dominującego podmiotu nieregulowanego.

Art. 14. Krajowy organ nadzoru dokonuje nie rzadziej niż raz w roku

kalendarzowym przeglądu sektorów finansowych, w celu identyfikowania grup

spełniających kryteria, o których mowa w art. 4 ust. 1.

07.05.2019

©Telksinoe s. 14/29

Art. 15. (uchylony)

Art. 16. (uchylony)

Art. 17. (uchylony)

Art. 18. (uchylony)

Rozdział 3

Nadzór uzupełniający

Oddział 1

Zasady nadzoru uzupełniającego

Art. 19. Nadzór uzupełniający jest realizowany przez podmioty regulowane

podlegające nadzorowi sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru:

1) będące podmiotem dominującym w konglomeracie finansowym;

2) których podmiotem dominującym jest dominujący podmiot nieregulowany

mający siedzibę na terytorium państwa członkowskiego;

3) powiązane z innym podmiotem sektora finansowego umową o zarządzanie,

o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek

handlowych, lub inną umową o podobnym charakterze.

Art. 20. Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego są

obowiązane udzielać koordynatorowi informacji niezbędnych dla wykonywania

nadzoru uzupełniającego nad tym konglomeratem finansowym.

Oddział 2

Adekwatność kapitałowa

Art. 21. Nadzorowi uzupełniającemu podlega adekwatność kapitałowa

konglomeratu finansowego oraz strategia postępowania konglomeratu finansowego

w zakresie adekwatności kapitałowej.

Art. 22. 1. Fundusze własne konglomeratu finansowego powinny być

utrzymywane na poziomie nie niższym od wymogów z tytułu adekwatności

kapitałowej konglomeratu finansowego (adekwatność kapitałowa konglomeratu

finansowego).

2. Koordynator może zobowiązać podmioty regulowane wchodzące w skład

konglomeratu finansowego do utrzym ywania funduszy własnych na poziomie

07.05.2019

©Telksinoe s. 15/29

zapewniającym pokrycie niedoboru funduszy własnych konglomeratu finansowego

pozycjami, które mogą zostać uznane za składniki funduszy własnych na podstawie

regulacji sektorowych.

Art. 23. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, mając na celu

uniemożliwienie wielokrotnego uwzględniania pozycji zaliczanych do funduszy

własnych i niewłaściwego wewnątrzgrupowego tworzenia funduszy własnych oraz

umożliwienie efektywnego sprawowania nadzoru uzupełniającego w zakresie

adekwatności kapitałowej przy zastosowaniu instrumentów sprawozdawczości

finansowej, po zasięgnięciu opinii krajowego organu nadzoru, określi, w drodze

rozporządzenia, w odniesieniu do konglomeratów finansowych:

1) metody obliczania funduszy własnych i wymogów z tytułu adekwatności

kapitałowej oraz metody przeprowadzania rachunku adekwatności kapitałowej

konglomeratu finansowego, które mogą być wskazane przez koordynatora do

obliczania rachunku adekwatności kapitałowej;

2) szczegółowe metody i sposoby sporządzania sprawozdań w zakresie

adekwatności kapitałowej.

Art. 24. 1. Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest obowiązany przeprowadzać rachunek adekwatności kapitałowej

konglomeratu finansowego. Rachunek adekwatności kapitałowej konglomeratu

finansowego przeprowadza się na podstawie danych dotyczących podmiotów sektora

finansowego, przekazanych przez podmioty regulowane oraz przez dominujący

podmiot nieregulowany.

2. Podmiot wiodący jest obowiązany przekazywać koordynatorowi wyniki

obliczeń wymogu z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego nie

rzadziej niż raz w roku.

3. Podmiot wiodący przeprowadza rachunek adekwatności kapitałowej

konglomeratu finansowego zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23,

według stanu na koniec ostatniego dnia miesiąca kończącego każdy kwartał.

4. Podmiot wiodący przekazuje koordynatorowi na piśmie w terminie 90 dni od

dnia kończącego rok:

1) wyniki rachunku adekwatności kapitałowej obliczone według danych na dzień

kończący rok zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23;

07.05.2019

©Telksinoe s. 16/29

2) listę podmiotów należących do konglomeratu finansowego, sporządzoną

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23.

Art. 25. W odniesieniu do konglomeratu finansowego, którego podmiot

wiodący ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wyboru metody

przeprowadzania rachunku adekwatności kapitałowej spośród metod określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 23 dokonuje, w drodze decyzji,

koordynator, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów nadzoru.

Art. 26. W decyzji, o której mowa w art. 25, koordynator może wyłączyć

z rachunku adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego podmiot

wchodzący w jego skład, jeżeli:

1) podmiot ma siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim,

a istnieją prawne przeszkody w przekazywaniu informacji niezbędnych dla

efektywnego sprawowania nadzoru, z zachowaniem właściwych regulacji

sektorowych dotyczących obowiązku odmowy udzielenia zezwoleń przez

zagraniczne organy nadzoru, lub

2) podmiot ma nieistotne znaczenie z punktu widzenia celów nadzoru

uzupełniającego, lub

3) objęcie podmiotu nadzorem uzupełniającym ze względu na jego cele byłoby

niewłaściwe lub mylące.

Art. 27. 1. Przepisu art. 26 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli miałyby zostać

wyłączone co najmniej dwa podmioty, które łącznie mają istotne znaczenie z punktu

widzenia celów nadzoru uzupełniającego.

2. W przypadku określonym w art. 26 pkt 3 koordynator zasięga opinii

krajowego organu nadzoru i zagranicznych organów nadzoru, z wyjątkiem

przypadków niecierpiących zwłoki.

3. Podmiot wiodący ma obowiązek udzielić krajowemu organowi nadzoru lub

zagranicznym organom nadzoru informacji o podmiotach regulowanych

wyłączonych przez koordynatora na podstawie art. 26 pkt 2 i 3, które mogą ułatwić

sprawowanie przez nie nadzoru nad tymi podmiotami regulowanymi.

Art. 28. Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej:

07.05.2019

©Telksinoe s. 17/29

1) w terminie 30 dni od dnia przekazania przez podmiot wiodący koordynatorowi

wyników rachunku adekwatności kapitałowej, określonego zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 23, opracowuje i przekazuje

koordynatorowi strategię postępowania konglomeratu finansowego w zakresie

adekwatności kapitałowej;

2) powiadamia koordynatora o zmianach strategii postępowania konglomeratu

finansowego w zakresie adekwatności kapitałowej w terminie 30 dni od dnia

ich dokonania.

Oddział 3

Znaczące transakcje wewnątrzgrupowe

Art. 29. Znaczące transakcje wewnątrzgrupowe w konglomeracie finansowym

podlegają nadzorowi uzupełniającemu.

Art. 30. Transakcje wewnątrzgrupowe nie mogą zagrażać stabilności

finansowej podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu

finansowego.

Art. 31. 1. Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu

finansowego i po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa,

w drodze decyzji skierowanej do podmiotu wiodącego, rodzaje transakcji

wewnątrzgrupowych zawieranych przez podmioty wchodzące w skład konglomeratu

finansowego objętych obowiązkiem sprawozdawczym.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, koordynator może wskazać próg uznania

transakcji wewnątrzgrupowej za znaczącą.

3. W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym wchodzą

w skład konglomeratu finansowego, który posiada koordynatora zagranicznego,

obowiązkom sprawozdawczym podlegają znaczące transakcje wewnątrzgrupowe,

których wartość przekracza próg określony przez krajowy organ nadzoru w drodze

decyzji wydanej na wniosek koordynatora zagranicznego.

4. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, są natychmiast wykonalne.

5. W przypadku gdy krajowy organ nadzoru samodzielnie jako koordynator

albo na wniosek koordynatora zagranicznego nie określi progu, o którym mowa

w ust. 2 i 3, za znaczącą uznaje się każdą transakcję wewnątrzgrupową, której

07.05.2019

©Telksinoe s. 18/29

wartość przekracza 5% wartości wymogu z tytułu adekwatności kapitałowej

konglomeratu finansowego.

Art. 32. 1. Podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez

krajowy organ nadzoru, niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym

przypadku zawartej z ich udziałem znaczącej transakcji wewnątrzgrupowej, ze wska-

zaniem rodzaju transakcji, jej przedmiotu i wartości.

2. W przypadku podmiotu wiodącego mającego siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej informacje o znaczących transakcjach

wewnątrzgrupowych, zawartych z udziałem tego podmiotu, są bieżąco gromadzone

przez ten podmiot.

Art. 33. 1. Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przekazuje koordynatorowi albo koordynatorowi zagranicznemu, nie

później niż z upływem 7 miesięcy od końca roku kalendarzowego, sprawozdanie

w zakresie znaczących transakcji wewnątrzgrupowych na poziomie konglomeratu

finansowego za dany rok kalendarzowy.

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) informacje przekazane, zgodnie z art. 32 ust. 1, przez krajowe podmioty

regulowane;

2) informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład

konglomeratu finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;

3) informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 32 ust. 2;

4) informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot przekazujący

sprawozdanie zagrożeń dla wypłacalności podmiotów regulowanych

wchodzących w skład konglomeratu finansowego w związku ze znaczącymi

transakcjami wewnątrzgrupowymi na poziomie konglomeratu finansowego

bądź braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały podjęte lub mają być

podjęte w celu przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku

stwierdzenia takich zagrożeń.

3. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi

zagranicznemu w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego,

w którym ma siedzibę.

Art. 34. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, po

zasięgnięciu opinii krajowego organu nadzoru, w drodze rozporządzenia:

07.05.2019

©Telksinoe s. 19/29

1) rodzaje transakcji dokonywanych przez podmioty wchodzące w skład

konglomeratu finansowego, które mogą zostać wskazane przez koordynatora

jako podlegające obowiązkowi sprawozdawczemu, o którym mowa w art. 33,

2) formę sporządzania i tryb przekazywania koordynatorowi sprawozdania

w zakresie znaczących transakcji wewnątrzgrupowych na poziomie

konglomeratu finansowego

– uwzględniając konieczność zapewnienia stabilności finansowej konglomeratu

finansowego oraz prawidłowej alokacji funduszy własnych lub środków własnych.

Oddział 4

Znacząca koncentracja ryzyka

Art. 35. Znacząca koncentracja ryzyka podlega nadzorowi uzupełniającemu.

Art. 36. Znacząca koncentracja ryzyka nie może zagrażać stabilności

finansowej podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu

finansowego.

Art. 37. 1. Podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez

krajowy organ nadzoru, niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym

przypadku wystąpienia znaczącej koncentracji ryzyka, przy uwzględnieniu art. 39

ust. 1 lub art. 40 ust. 1.

2. W przypadku podmiotu wiodącego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej informacje w zakresie określonym w ust. 1 dotyczące tego podmiotu są na

bieżąco gromadzone przez ten podmiot.

Art. 38. 1. Podmiot wiodący z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przekazuje koordynatorowi lub koordynatorowi zagranicznemu, nie później niż

z upływem 7 miesięcy od końca roku kalendarzowego, sprawozdanie w zakresie

znaczącej koncentracji ryzyka za dany rok kalendarzowy.

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również informacje

dotyczące znaczącej koncentracji ryzyka w dominującym podmiocie

nieregulowanym.

3. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1;

2) informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład

konglomeratu finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;

07.05.2019

©Telksinoe s. 20/29

3) informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 37 ust. 2;

4) informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot wiodący

zagrożeń dla wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących w skład

konglomeratu finansowego w związku ze znaczącą koncentracją ryzyka lub

braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały lub mają być podjęte w celu

przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku stwierdzenia takich

zagrożeń.

4. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi

zagranicznemu w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego,

w którym ma on siedzibę.

Art. 39. 1. Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu

finansowego i po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa,

w drodze decyzji skierowanej do podmiotu wiodącego:

1) rodzaje ryzyka, którego znacząca koncentracja jest objęta obowiązkiem

sprawozdawczym, oraz

2) kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.

3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, po zasięgnięciu

opinii krajowego organu nadzoru, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje ryzyka, które mogą zostać wskazane przez koordynatora jako

podlegające obowiązkowi sprawozdawczemu,

2) sposób ustalania przez koordynatora kryteriów uznawania koncentracji ryzyka

za znaczącą na poziomie konglomeratu finansowego,

3) formę sporządzania i tryb przekazywania koordynatorowi sprawozdania

w zakresie znaczącej koncentracji ryzyka na poziomie konglomeratu

finansowego, o których mowa w pkt 1

– uwzględniając zapewnienie stabilności finansowej podmiotów regulowanych na

poziomie konglomeratu finansowego oraz konieczność unikania konfliktu interesów

w konglomeracie finansowym i naruszania sektorowych regulacji ostrożnościowych.

Art. 40. 1. W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym

wchodzą w skład konglomeratu finansowego, który posiada koordynatora

zagranicznego, krajowy organ nadzoru, na wniosek koordynatora zagranicznego,

wydaje decyzje określające rodzaje ryzyka, którego znacząca koncentracja objęta jest

07.05.2019

©Telksinoe s. 21/29

obowiązkiem sprawozdawczym na poziomie konglomeratu finansowego, oraz

kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.

2. Decyzje, o których mowa w ust. 1, są natychmiast wykonalne.

Oddział 5

Zarządzanie ryzykiem oraz kontrola wewnętrzna

Art. 41. Zarządzanie ryzykiem oraz kontrola wewnętrzna na poziomie

konglomeratu finansowego podlegają nadzorowi uzupełniającemu sprawowanemu

przez koordynatora.

Art. 42. 1. Wchodzące w skład konglomeratu finansowego podmioty

regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru są

obowiązane wdrożyć odpowiednie systemy zarządzania ryzykiem oraz systemy

kontroli wewnętrznej.

2. Podmiot wiodący przekazuje koordynatorowi na piśmie, w terminie 90 dni

od dnia kończącego rok obrotowy, szczegółowe informacje o strukturze prawnej,

strukturze zarządzania i strukturze organizacyjnej podmiotów regulowanych

wchodzących w skład konglomeratu finansowego, w tym o podmiotach zależnych

niebędących podmiotami regulowanymi oraz istotnych oddziałach instytucji

kredytowych, o których mowa w art. 141f ust. 12, 13 i 17 ustawy – Prawo bankowe,

istotnych oddziałach domów maklerskich, o których mowa w art. 98a ust. 12a

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi oraz istotnych

oddziałach zakładów ubezpieczeń i istotnych oddziałach zakładów reasekuracji,

o których mowa w art. 354 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35

z dnia 10 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego

i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności

ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz. Urz. UE L 12

z 17.01.2015, s. 1).

3. Podmiot wiodący, w terminie 90 dni od dnia kończącego rok obrotowy,

udostępnia na swojej stronie internetowej opis struktury prawnej, struktury

zarządzania i struktury organizacyjnej podmiotów regulowanych wchodzących

w skład konglomeratu finansowego w pełnej formie lub przez zamieszczenie

odnośników do informacji równoważnych.

07.05.2019

Art. 43. Wdrożenie systemów zarządzania ryzykiem, o których mowa

w art. 42, polega na:

1) dokonywaniu okresowej weryfikacji przyjętych zasad postępowania

odnoszących się do wszelkich rodzajów podejmowanego ryzyka, w tym

w szczególności w zakresie procedur, o których mowa w pkt 2;

2) wprowadzeniu zasad postępowania w zakresie adekwatności kapitałowej,

uwzględniających oddziaływanie strategii prowadzonej działalności na profil

ryzyka i wymogi kapitałowe na poziomie konglomeratu finansowego ustalone

zgodnie z ustawą;

3) wprowadzeniu procedur zapewniających efektywność zarządzania ryzykiem

w podmiocie regulowanym, obejmujących w szczególności podejmowanie

niezbędnych działań w podmiotach regulowanych, i umożliwiających

mierzenie, analizę i kontrolę ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego;

4) wprowadzeniu i systematycznej aktualizacji zasad postępowania w zakresie

tworzenia i rozwoju, w razie potrzeby, odpowiednich planów i ustaleń

naprawczych i restrukturyzacyjnych.

Art. 44. 1. Systemy kontroli wewnętrznej, o których mowa w art. 42, mają na

celu zapewnienie zgodności działalności podmiotów wchodzących w skład

konglomeratu finansowego z ustawą oraz wiarygodności sprawozdań

przekazywanych zgodnie z ustawą.

2. Wdrożenie systemów kontroli wewnętrznej polega na:

1) wprowadzeniu procedur odnoszących się do adekwatności kapitałowej,

pozwalających stwierdzić i mierzyć poziom ryzyka oraz ustalić dla tego ryzyka

odpowiedni poziom funduszy własnych lub środków własnych;

2) wprowadzeniu procedur informacyjnych oraz rachunkowych, umożliwiających

efektywną identyfikację i kontrolę transakcji wewnątrzgrupowych

w konglomeracie finansowym oraz przypadków znaczącej koncentracji ryzyka.

Art. 45. Podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez

krajowy organ nadzoru, są obowiązane wprowadzić procedury kontroli wewnętrznej

zapewniające efektywne uzyskiwanie i przekazywanie wszelkich danych

i informacji, które mogą być istotne dla celów nadzoru uzupełniającego.

07.05.2019

Rozdział 4

Koordynator

Art. 46. Zadaniem koordynatora jest sprawowanie nadzoru uzupełniającego.

Art. 47. Jeżeli podmiot wiodący ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru.

Art. 48. (uchylony)

Art. 49. Jeżeli w konglomeracie finansowym jest kilka dominujących

podmiotów nieregulowanych mających siedziby w państwach członkowskich

i w każdym z tych państw ma swoją siedzibę co najmniej jeden podmiot regulowany,

koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, sprawujący nadzór nad podmiotem

regulowanym wykazującym największą sumę bilansową, jeżeli podmioty

regulowane należą do tego samego sektora finansowego, a w przypadku gdy

podmioty regulowane należą do różnych sektorów finansowych – nad podmiotem

regulowanym prowadzącym działalność w najistotniejszym sektorze finansowym.

Art. 50. Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany,

mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim,

i wszystkie podmioty regulowane będące podmiotami zależnymi od tego podmiotu

wiodącego mają siedziby poza tym państwem członkowskim, koordynatorem jest

krajowy organ nadzoru, jeżeli sprawuje nadzór nad podmiotem regulowanym

o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym,

wchodzącym w skład konglomeratu finansowego.

Art. 51. Jeżeli w konglomeracie finansowym nie ma podmiotu wiodącego,

w rozumieniu art. 4 ust. 5 i 6, oraz jeżeli na podstawie art. 47, 49 i 50 nie można

ustalić koordynatora, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, jeżeli sprawuje

nadzór nad podmiotem regulowanym o największej sumie bilansowej

w najistotniejszym sektorze finansowym.

Art. 52. 1. Przepisów art. 47–51 nie stosuje się, jeżeli ze względu na specyfikę

struktury konglomeratu finansowego lub jego działalność w różnych państwach

ustalenie koordynatora według tych przepisów byłoby niewłaściwe lub mylące.

07.05.2019

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, krajowy organ nadzoru,

w porozumieniu z innymi zainteresowanymi organami nadzoru, może, w drodze

decyzji, uznać się za koordynatora.

3. Jeżeli w drodze porozumienia zainteresowanych organów nadzoru jako

właściwy zostanie wskazany koordynator zagraniczny, krajowy organ nadzoru może,

w drodze decyzji, uznać się za niewłaściwy.

Art. 53. W szczególnych przypadkach, jeżeli na podstawie art. 47–52 nie

można ustalić koordynatora, krajowy organ nadzoru, w porozumieniu z innymi

zainteresowanymi organami nadzoru, w drodze decyzji, uwzględniając

w szczególności specyfikę struktury organizacyjnej konglomeratu finansowego oraz

konieczność zapewnienia efektywności sprawowania nadzoru nad podmiotami

regulowanymi wchodzącymi w skład grupy, uznaje się za koordynatora.

Art. 54. Do zadań koordynatora należy:

1) gromadzenie i udostępnianie zagranicznym organom nadzoru informacji

istotnych dla wykonywania przez nie zadań ustawowych z zakresu nadzoru nad

podmiotami działającymi w poszczególnych sektorach;

2) sporządzanie analizy oraz ocena sytuacji finansowej konglomeratu

finansowego;

3) ocena zgodności działalności z zasadami dotyczącymi adekwatności

kapitałowej i koncentracji ryzyka oraz transakcji wewnątrzgrupowych;

4) ocena struktury, organizacji i systemów kontroli wewnętrznej konglomeratu

finansowego;

5) planowanie i koordynowanie bieżących działań nadzorczych we współpracy

z zainteresowanymi organami nadzoru;

6) wykonywanie innych zadań, podejmowanie działań i decyzji wynikających

z ustawy.

Art. 55. 1. Koordynator może zawrzeć z innymi zainteresowanymi organami

nadzoru porozumienia dotyczące współpracy w zakresie sprawowania nadzoru

uzupełniającego, w szczególności przy podejmowaniu rozstrzygnięć dotyczących

podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego.

2. Porozumienia dotyczące współpracy, o których mowa w ust. 1, są

uwzględniane w uzgodnieniach koordynacyjnych zawartych na podstawie regulacji

sektorowych.

07.05.2019

Art. 55a. Odpowiednią koordynację nadzoru uzupełniającego i współpracę

z właściwymi organami nadzoru państw niebędących państwami członkowskimi

zapewniają kolegia organów nadzoru powołane na podstawie regulacji sektorowych.

Rozdział 5

Współpraca i wymiana informacji

Art. 56. 1. Krajowy organ nadzoru współpracuje z zagranicznymi organami

nadzoru, w tym przekazuje informacje niezbędne do wykonywania zadań

związanych z nadzorem uzupełniającym, z zachowaniem przepisów o tajemnicy

zawodowej zawartych w regulacjach sektorowych.

2. Krajowy organ nadzoru może przekazywać zagranicznym organom nadzoru

wszelkie informacje niezbędne do wykonywania zadań wynikających z ustawy oraz

z zakresu nadzoru uzupełniającego.

Art. 56a. Krajowy organ nadzoru współpracuje ze Wspólnym Komitetem dla

celów nadzoru uzupełniającego oraz przekazuje mu niezwłocznie wszelkie

informacje niezbędne do wypełniania jego obowiązków.

Art. 57. 1. Współpraca, o której mowa w art. 56, polega w szczególności na

gromadzeniu i przekazywaniu informacji w zakresie:

1) struktury prawnej grupy, jej struktury zarządzania i struktury organizacyjnej,

w tym o podmiotach regulowanych, podmiotach zależnych niebędących

podmiotami regulowanymi oraz istotnych oddziałach instytucji kredytowych,

o których mowa w art. 141f ust. 12, 13 i 17 ustawy – Prawo bankowe, i domów

maklerskich, o których mowa w art. 98a ust. 12a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o obrocie instrumentami finansowymi, wchodzących w skład konglomeratu

finansowego, podmiotach posiadających bezpośrednio lub pośrednio akcje lub

prawa z akcji podmiotów regulowanych w liczbie zapewniającej osiągnięcie

albo przekroczenie 10% ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym lub

udziału w kapitale zakładowym danego podmiotu regulowanego, a także

organów nadzoru właściwych dla podmiotów regulowanych wchodzących

w skład grupy;

2) strategii konglomeratu finansowego;

07.05.2019

3) sytuacji finansowej konglomeratu finansowego, w szczególności adekwatności

kapitałowej, znaczących transakcji wewnątrzgrupowych oraz znaczącej

koncentracji ryzyka;

4) znaczących akcjonariuszy i władz podmiotów regulowanych wchodzących

w skład konglomeratu finansowego;

5) organizacji, zarządzania ryzykiem i systemów kontroli wewnętrznej

w konglomeracie finansowym;

6) procedur gromadzenia informacji od podmiotów regulowanych wchodzących

w skład konglomeratu finansowego oraz weryfikacji tych informacji;

7) okoliczności, które mogą mieć wpływ na sytuację finansową podmiotów

regulowanych oraz innych podmiotów wchodzących w skład konglomeratu

finansowego, jeżeli mogą one zaważyć na sytuacji finansowej podmiotów

regulowanych;

8) nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych

w odniesieniu do podmiotów objętych nadzorem uzupełniającym.

2. Jeżeli wymaga tego wykonywanie zadań w zakresie nadzoru nad podmiotami

regulowanymi, które wchodzą w skład konglomeratu finansowego, krajowy organ

nadzoru może, zgodnie z przepisami regulacji sektorowych, przekazywać

informacje, o których mowa w ust. 1, bankom centralnym zainteresowanych państw

członkowskich, Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych, Europejskiemu

Bankowi Centralnemu oraz Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego zgodnie

z art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia

24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad

systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 1).

3. Koordynator przekazuje Wspólnemu Komitetowi informacje, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i art. 42 ust. 2, niezwłocznie po ich otrzymaniu.

Art. 58. 1. W przypadku wydawania decyzji i podejmowania innych czynności

w stosunku do podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu

finansowego zgodnie z regulacjami sektorowymi, dotyczących w szczególności:

1) udzielenia zgody na zmianę akcjonariatu, struktury organizacyjnej lub struktury

zarządzania podmiotów regulowanych w konglomeracie finansowym,

07.05.2019

2) nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych wobec

podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego

– krajowy organ nadzoru, przed ich podjęciem, zwraca się o przekazanie informacji

do zagranicznych organów nadzoru, jeżeli informacje od tych organów mogą mieć

znaczenie dla sprawowania nadzoru uzupełniającego.

2. W nagłych lub szczególnie uzasadnionych przypadkach krajowy organ

nadzoru, wydając decyzje, o których mowa w ust. 1, lub podejmując inne czynności

w ramach nadzoru uzupełniającego, może odstąpić od wystąpienia do zagranicznych

organów nadzoru o przekazanie informacji. O decyzjach podjętych bez wystąpienia

o informacje krajowy organ nadzoru informuje zagraniczne organy nadzoru

bezzwłocznie.

Art. 59. (uchylony)

Art. 60. 1. Krajowy organ nadzoru może wystąpić do zagranicznych organów

nadzoru państwa, na którego terytorium ma siedzibę podmiot wchodzący w skład

konglomeratu finansowego, z wnioskiem o:

1) przeprowadzenie weryfikacji informacji dotyczących tego podmiotu przez

zagraniczny organ nadzoru;

2) umożliwienie mu wzięcia udziału w weryfikacji dokonywanej przez inny organ

nadzoru.

2. Na wniosek zagranicznego organu nadzoru krajowy organ nadzoru

przeprowadza weryfikację informacji dotyczących podmiotu regulowanego

mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wchodzącego w skład

konglomeratu finansowego. W czynnościach tych mogą, za zgodą krajowego organu

nadzoru, uczestniczyć upoważnieni przedstawiciele organu, który wystąpił

z wnioskiem o weryfikację. Przedstawicielom tym przysługują takie same prawa

i obowiązki, jak pracownikom tego krajowego organu nadzoru.

Rozdział 6

Środki sprawowania nadzoru uzupełniającego

Art. 61. 1. Krajowy organ nadzoru, samodzielnie, jeżeli jest koordynatorem

albo na wniosek koordynatora zagranicznego, podejmuje w stosunku do podmiotów

regulowanych, nad którymi sprawuje nadzór zgodnie z regulacjami sektorowymi,

07.05.2019

środki określone w regulacjach sektorowych, przysługujące w przypadku

stwierdzenia naruszeń przez podmioty regulowane regulacji sektorowych.

2. Środki określone w regulacjach sektorowych mogą zostać zastosowane przez

krajowy organ nadzoru w przypadku:

1) naruszenia przepisów ustawy;

2) zagrożenia wypłacalności podmiotów regulowanych w szczególności na skutek

nieutrzymywania funduszy własnych na odpowiednim poziomie, wystąpienia

znaczącej koncentracji ryzyka lub zawartych znaczących transakcji wewnątrz -

grupowych;

3) utrudnienia prawidłowego sprawowania nadzoru uzupełniającego.

3. Podejmując środki określone w regulacjach sektorowych, krajowy organ

nadzoru bierze pod uwagę wagę i rodzaj naruszeń przepisów prawa lub innych

nieprawidłowości oraz stopień przyczynienia się danego podmiotu regulowanego do

powstania naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie

konglomeratu finansowego zagrażających wypłacalności podmiotów regulowanych

wchodzących w skład konglomeratu finansowego lub prawidłowemu sprawowaniu

nadzoru uzupełniającego.

Art. 62. 1. Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot

nieregulowany z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który narusza

przepisy ustawy lub wywiera niekorzystny wpływ na stabilność finansową

podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego, lub nie spełnia

warunków, o których mowa w art. 13, koordynator, w drodze decyzji, określa

dominującemu podmiotowi nieregulowanemu termin i sposób przywrócenia stanu

zgodnego z przepisami prawa lub usunięcia zagrożenia dla stabilności finansowej

konglomeratu finansowego.

2. W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 1,

koordynator może w odniesieniu do dominującego podmiotu nieregulowanego

z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze decyzji:

1) nakazać zbycie w określonym terminie akcji lub udziałów posiadanych

w podmiocie regulowanym lub akcji lub udziałów w podmiocie dominującym

wobec podmiotu regulowanego lub

07.05.2019

2) zawiesić na czas określony wykonywanie przez niego prawa głosu w organie

stanowiącym podmiotu regulowanego lub podmiotu dominującego wobec

podmiotu regulowanego, lub

3) nałożyć na niego karę pieniężną do wysokości 10 000 000 zł.

3. Wykonywanie prawa głosu z akcji, które nie zostały zbyte, zgodnie z ust. 2,

oraz z których prawa głosu zostały zawieszone, jest bezskuteczne.

4. Podejmując środki, o których mowa w ust. 2, koordynator bierze pod uwagę

wagę i rodzaj naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości oraz stopień

przyczynienia się danego dominującego podmiotu nieregulowanego do powstania

naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie konglomeratu

finansowego zagrażających wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących

w skład konglomeratu finansowego lub prawidłowemu sprawowaniu nadzoru

uzupełniającego.

Art. 63. (uchylony)

Art. 64. W przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów prawa lub innych

nieprawidłowości na poziomie konglomeratu finansowego koordynator informuje

zagraniczne organy nadzoru o potrzebie podjęcia odpowiednich działań w stosunku

do podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego, mających siedziby

w państwach członkowskich.

Rozdział 7

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 65–72. (pominięte)

Art. 73. Do postępowań w sprawach objętych przepisami ustaw zmienianych

niniejszą ustawą, wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie,

stosuje się przepisy tych ustaw, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Art. 74. (pominięty)

Art. 75. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia6),

z wyjątkiem art. 68, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa została ogłoszona w dniu 13 maja 2005 r.

07.05.2019