Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/13

Opracowano na podstawie:

Dz. U. z 2016 r.

poz. 1265, 1986.

U S T A W A

z dnia 22 lipca 2016 r.

o zmianie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę oraz niektórych innych ustaw 1)

Art. 1. W ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu

za pracę (Dz. U. z 2015 r. poz. 2008) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 1:

a) po pkt 1 dodaje się pkt 1a i 1b w brzmieniu:

„1a) „minimalna stawka godzinowa” – minimalna wysokość

wynagrodzenia za każdą godzinę wykonania zlecenia lub świadczenia

usług, przysługująca przyjmującemu zlecenie lub świadczącemu

usługi;

1b) „przyjmujący zlecenie lub świadczący usługi”:

a) osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą

zarejestrowaną w Rzeczypospolitej Polskiej albo w państwie

niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub

państwem Europejskiego Obszaru Gospodarczego,

niezatrudniająca pracowników lub niezawierająca umów ze

zleceniobiorcami albo

b) osoba fizyczna niewykonująca działalności gospodarczej

– która przyjmuje zlecenie lub świadczy usługi na podstawie umów,

o których mowa w art. 734 i art. 750 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.

– Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 i 585), zwanej dalej

„Kodeksem cywilnym”, na rzecz przedsiębiorcy w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności

Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, ustawę z dnia

24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawę z dnia 29 stycznia

2004 r. – Prawo zamówień publicznych, ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy oraz ustawę z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy.

2017-03-15

©Telksinoe s. 2/13

gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.2)) albo na rzecz

innej jednostki organizacyjnej, w ramach prowadzonej przez te

podmioty działalności;”,

b) pkt 8 otrzymuje brzmienie:

„8) „rok następny” – rok, na który ustala się wysokość minimalnego

wynagrodzenia za pracę oraz wysokość minimalnej stawki

godzinowej;”;

2) w art. 2:

a) w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) propozycję wysokości minimalnego wynagrodzenia w roku

następnym oraz propozycję wysokości minimalnej stawki godzinowej

w roku następnym określoną zgodnie z ust. 3a i 3b, wraz z terminem

zmiany tych wysokości, zgodnie z art. 3;”,

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Rada Dialogu Społecznego, po otrzymaniu propozycji i informacji,

o których mowa w ust. 2, uzgadnia wysokość minimalnego wynagrodzenia

oraz ustala wysokość minimalnej stawki godzinowej, zgodnie z ust. 3a i 3b,

w terminie 30 dni od dnia otrzymania propozycji i informacji.”,

c) po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:

„3a. Wysokość minimalnej stawki godzinowej jest corocznie

waloryzowana o wskaźnik wynikający z podzielenia wysokości

minimalnego wynagrodzenia ustalonej na rok następny przez wysokość

minimalnego wynagrodzenia obowiązującą w roku, w którym odbywają się

negocjacje, o których mowa w ust. 1.

3b. Przy ustalaniu wysokości minimalnej stawki godzinowej, zgodnie

z ust. 3a, przepis art. 5a stosuje się odpowiednio.”,

d) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4. Wysokość minimalnego wynagrodzenia, a także wysokość

minimalnej stawki godzinowej, o których mowa w ust. 3, podlegają

ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów, w terminie do

dnia 15 września każdego roku.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699, 875,

978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65, 352, 615, 780,

868, 903, 960, 1165 i 1228.

2017-03-15

©Telksinoe s. 3/13

5. Jeżeli Rada Dialogu Społecznego nie uzgodni w terminie, o którym

mowa w ust. 3, wysokości minimalnego wynagrodzenia w roku następnym

oraz nie ustali wysokości minimalnej stawki godzinowej w roku następnym,

Rada Ministrów ustala, w drodze rozporządzenia, w terminie do dnia

15 września każdego roku, wysokość minimalnego wynagrodzenia w roku

następnym, a także wysokość minimalnej stawki godzinowej w roku

następnym wraz z terminem zmiany tych wysokości. Wysokość

minimalnego wynagrodzenia, a także wysokość minimalnej stawki

godzinowej ustalone przez Radę Ministrów nie mogą być niższe od

wysokości minimalnego wynagrodzenia oraz wysokości minimalnej stawki

godzinowej, o których mowa w ust. 2 pkt 1.”;

3) art. 3 otrzymuje brzmienie:

„Art. 3. Jeżeli prognozowany na rok następny wskaźnik cen, o którym

mowa w art. 2 ust. 2 pkt 3, wynosi:

1) co najmniej 105% – ustala się dwa terminy zmiany wysokości minimalnego

wynagrodzenia oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej: od dnia

1 stycznia i od dnia 1 lipca;

2) mniej niż 105% – ustala się jeden termin zmiany wysokości minimalnego

wynagrodzenia oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej: od dnia

1 stycznia.”;

4) w art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Wskaźnik weryfikacyjny otrzymuje się przez podzielenie wskaźnika

cen w roku poprzednim przez prognozowany wskaźnik cen w roku poprzednim,

w oparciu o który została określona propozycja wysokości minimalnego

wynagrodzenia, o której mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1.”;

5) po art. 5 dodaje się art. 5a w brzmieniu:

„Art. 5a. Końcowy wynik obliczeń, o których mowa w art. 5, zaokrągla się

do pełnych dziesiątek groszy w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej

niż 5 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 5 i więcej groszy

podwyższa się do pełnych dziesiątek.”;

6) w art. 6:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym

miesięcznym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od wysokości

minimalnego wynagrodzenia ustalonego w trybie art. 2 i art. 4.”,

2017-03-15

©Telksinoe s. 4/13

b) uchyla się ust. 2 i 3,

c) w ust. 5 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4

w brzmieniu:

„4) dodatku do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej.”;

7) po art. 8 dodaje się art. 8a–8f w brzmieniu:

„Art. 8a. 1. W przypadku umów, o których mowa w art. 734

i art. 750 Kodeksu cywilnego, wykonywanych przez przyjmującego zlecenie lub

świadczącego usługi, wysokość wynagrodzenia powinna być ustalona w umowie

w taki sposób, aby wysokość wynagrodzenia za każdą godzinę wykonania

zlecenia lub świadczenia usług nie była niższa niż wysokość minimalnej stawki

godzinowej ustalonej zgodnie z art. 2 ust. 3a, 3b i 5.

2. W przypadku gdy wysokość wynagrodzenia ustalonego w umowie nie

zapewnia przyjmującemu zlecenie lub świadczącemu usługi otrzymania za każdą

godzinę wykonania zlecenia lub świadczenia usług wynagrodzenia w wysokości

co najmniej minimalnej stawki godzinowej, przyjmującemu zlecenie lub

świadczącemu usługi przysługuje wynagrodzenie w wysokości obliczonej

z uwzględnieniem minimalnej stawki godzinowej ustalonej zgodnie z art. 2

ust. 3a, 3b i 5.

3. Jeżeli kilka osób przyjmuje zlecenie lub zobowiązuje się świadczyć

usługi wspólnie, każdej z tych osób przysługuje wynagrodzenie ustalone zgodnie

z ust. 1 i 2.

4. Przyjmujący zlecenie lub świadczący usługi nie może zrzec się prawa do

wynagrodzenia w wysokości wynikającej z wysokości minimalnej stawki

godzinowej albo przenieść prawa do tego wynagrodzenia na inną osobę.

5. Wypłaty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z wysokości

minimalnej stawki godzinowej dokonuje się w formie pieniężnej.

6. W przypadku umów zawartych na czas dłuższy niż 1 miesiąc, wypłaty

wynagrodzenia w wysokości wynikającej z wysokości minimalnej stawki

godzinowej dokonuje się co najmniej raz w miesiącu.

Art. 8b. 1. W przypadku umów, o których mowa w art. 734

i art. 750 Kodeksu cywilnego, strony określają w umowie sposób potwierdzania

liczby godzin wykonania zlecenia lub świadczenia usług.

2. W przypadku gdy strony w umowie nie określą sposobu potwierdzania

liczby godzin wykonania zlecenia lub świadczenia usług, przyjmujący zlecenie

lub świadczący usługi przedkłada w formie pisemnej, elektronicznej lub

2017-03-15

©Telksinoe s. 5/13

dokumentowej informację o liczbie godzin wykonania zlecenia lub świadczenia

usług, w terminie poprzedzającym termin wypłaty wynagrodzenia.

3. Jeżeli umowa nie została zawarta z zachowaniem formy pisemnej,

elektronicznej lub dokumentowej, przedsiębiorca albo inna jednostka

organizacyjna, przed rozpoczęciem wykonania zlecenia lub świadczenia usług,

potwierdza przyjmującemu zlecenie lub świadczącemu usługi w formie

pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej ustalenia co do sposobu

potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia lub świadczenia usług,

a w przypadku braku takiego potwierdzenia przepis ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do wykonującego zlecenie lub

świadczącego usługi w przypadku skierowania takich osób do wykonania

zlecenia lub świadczenia usług na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 lipca

2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 360).

W takim przypadku pracodawca użytkownik, na rzecz którego jest wykonywane

zlecenie lub są świadczone usługi, prowadzi ewidencję liczby godzin wykonania

zlecenia lub świadczenia usług.

5. Jeżeli kilka osób przyjmuje zlecenie lub zobowiązuje się świadczyć

usługi wspólnie, potwierdzanie liczby godzin wykonania zlecenia lub

świadczenia usług następuje odrębnie w stosunku do każdej z tych osób.

Art. 8c. Przedsiębiorca albo inna jednostka organizacyjna, na rzecz której

jest wykonywane zlecenie lub są świadczone usługi, przechowuje dokumenty

określające sposób potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia lub

świadczenia usług oraz dokumenty potwierdzające liczbę godzin wykonania

zlecenia lub świadczenia usług przez okres 3 lat od dnia, w którym

wynagrodzenie stało się wymagalne.

Art. 8d. 1. Przepisów art. 8a–8c nie stosuje się do:

1) umów, o których mowa w art. 734 i art. 750 Kodeksu cywilnego, jeżeli

o miejscu i czasie wykonania zlecenia lub świadczenia usług decyduje

przyjmujący zlecenie lub świadczący usługi i przysługuje mu wyłącznie

wynagrodzenie prowizyjne;

2) umów dotyczących usług opiekuńczych i bytowych realizowanych poprzez

prowadzenie rodzinnego domu pomocy na podstawie art. 52 ustawy z dnia

12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930);

2017-03-15

©Telksinoe s. 6/13

3) umów:

a) o pełnienie funkcji rodziny zastępczej zawodowej,

b) o utworzeniu rodziny zastępczej zawodowej lub rodzinnego domu

dziecka,

c) w przedmiocie prowadzenia rodzinnego domu dziecka,

d) w przedmiocie pełnienia funkcji rodziny pomocowej,

e) w przedmiocie pełnienia funkcji dyrektora placówki opiekuńczo-

-wychowawczej typu rodzinnego,

f) w przedmiocie pełnienia funkcji wychowawcy wyznaczonego do

pomocy w kierowaniu placówką opiekuńczo-wychowawczą typu

rodzinnego, w przypadku gdy w tej placówce nie ma zatrudnionego

dyrektora

– jeżeli ze względu na charakter sprawowanej opieki usługi są świadczone

nieprzerwanie przez okres dłuższy niż 1 doba;

4) umów dotyczących usług polegających na sprawowaniu opieki nad grupą

osób lub osobami podczas wypoczynków lub wycieczek – jeżeli ze względu

na charakter sprawowanej opieki usługi są świadczone nieprzerwanie przez

okres dłuższy niż 1 doba;

5) umów dotyczących usług opieki domowej nad osobą niepełnosprawną,

przewlekle chorą lub w podeszłym wieku, gdy w związku z ich

wykonywaniem osoba świadcząca usługi zamieszkuje wspólnie

z podopiecznym w jego mieszkaniu lub domu, a ze względu na charakter

sprawowanej opieki usługi są świadczone jednej osobie lub wspólnie

zamieszkującej rodzinie nieprzerwanie przez okres dłuższy niż jedna doba,

z wyjątkiem przypadku świadczenia usług we wszelkich placówkach

świadczących całodobowe usługi dla osób niepełnosprawnych, przewlekle

chorych lub w podeszłym wieku.

2. Przez dobę, o której mowa w ust. 1 pkt 3, 4 i 5, należy rozumieć

24 kolejne godziny poczynając od godziny, w której następuje rozpoczęcie

świadczenia usług.

3. Przez wynagrodzenie prowizyjne, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, należy

rozumieć wynagrodzenie uzależnione od wyników:

1) uzyskanych przez przyjmującego zlecenie lub świadczącego usługi

w ramach wykonania zlecenia lub świadczenia usług lub

2017-03-15

©Telksinoe s. 7/13

2) działalności przedsiębiorcy albo innej jednostki organizacyjnej, na rzecz

których jest wykonywane zlecenie lub są świadczone usługi

– takich jak liczba zawartych umów, wartość zawartych umów, sprzedaż, obrót,

pozyskane zlecenia, wykonane usługi lub uzyskane należności.

Art. 8e. Kto, będąc przedsiębiorcą albo działając w imieniu przedsiębiorcy

albo innej jednostki organizacyjnej, wypłaca przyjmującemu zlecenie lub

świadczącemu usługi wynagrodzenie za każdą godzinę wykonania zlecenia lub

świadczenia usług w wysokości niższej niż obowiązująca wysokość minimalnej

stawki godzinowej,

podlega karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.

Art. 8f. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 8e,

następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks

postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn.

zm.3)).”.

Art. 2. W ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2016 r.

poz. 372 i 960) art. 45 otrzymuje brzmienie:

„Art. 45. 1. Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy

w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od kwoty minimalnego

wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% tego

wynagrodzenia.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do ubezpieczonych będących

pracownikami, do których wynagrodzenia nie mają zastosowania przepisy

ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2008 oraz z 2016 r. poz. 1265).”.

Art. 3. W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm.4)) w art. 17 § 2 otrzymuje

brzmienie:

„§ 2. W sprawach o wykroczenia przeciwko prawom pracownika

określonych w Kodeksie pracy, w sprawach o wykroczenia określonych

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 765

i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r. poz. 21, 396, 841, 1186, 1269, 1549, 1707 i 1855

oraz z 2016 r. poz. 178, 437 i 868.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 765

i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r. poz. 21, 396, 841, 1186, 1269, 1549, 1707 i 1855

oraz z 2016 r. poz. 178, 437 i 868.

2017-03-15

©Telksinoe s. 8/13

w art. 119–123 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645, 691 i 868), w sprawach

o wykroczenia określonych w art. 27 i art. 28 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r.

o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. poz. 868),

w sprawach o wykroczenie określone w art. 8e ustawy z dnia 10 października

2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2015 r. poz. 2008 oraz

z 2016 r. poz. 1265), a także w sprawach o inne wykroczenia związane

z wykonywaniem pracy zarobkowej, jeżeli ustawa tak stanowi, oskarżycielem

publicznym jest inspektor pracy.”.

Art. 4. W ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164 oraz z 2016 r. poz. 831, 996, 1020 i 1250) wprowadza się

następujące zmiany:

1) w art. 90 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) oszczędności metody wykonania zamówienia, wybranych rozwiązań

technicznych, wyjątkowo sprzyjających warunków wykonywania

zamówienia dostępnych dla wykonawcy, oryginalności projektu

wykonawcy, kosztów pracy, których wartość przyjęta do ustalenia ceny nie

może być niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę albo minimalnej

stawki godzinowej, ustalonych na podstawie przepisów ustawy z dnia

10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U.

z 2015 r. poz. 2008 oraz z 2016 r. poz. 1265);”;

2) w art. 142 w ust. 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę albo wysokości

minimalnej stawki godzinowej, ustalonych na podstawie przepisów ustawy

z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę,”.

Art. 5. W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645, 691 i 868) w art. 104:

1) w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

„Obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących

podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez

stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia

13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących

w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za

pracę opłacają:”;

2017-03-15

©Telksinoe s. 9/13

2) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W przypadku gdy kwoty, o których mowa w ust. 1, pochodzą z różnych

źródeł, obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy

łączna kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek ustalona zgodnie

z ust. 1 wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.”.

Art. 6. W ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 640 i 1240 oraz z 2016 r. poz. 542, 691, 868 i 1165) wprowadza

się następujące zmiany:

1) w art. 10 w ust. 1 po pkt 15a dodaje się pkt 15b w brzmieniu:

„15b) kontrola wypłacania wynagrodzenia w wysokości wynikającej

z wysokości minimalnej stawki godzinowej, zgodnie z przepisami ustawy

z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2008);”;

2) po art. 11a dodaje się art. 11b w brzmieniu:

„Art. 11b. Właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione

do skierowania wystąpienia lub wydania polecenia w sprawie wypłacenia

wynagrodzenia w wysokości wynikającej z wysokości minimalnej stawki

godzinowej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 października 2002 r.

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.”;

3) w art. 13 w pkt 4 na końcu dodaje się przecinek i pkt 5 w brzmieniu:

„5) przedsiębiorcy albo inne jednostki organizacyjne, na rzecz których

w ramach prowadzonej przez te podmioty działalności jest wykonywane

zlecenie lub są świadczone usługi przez przyjmującego zlecenie lub

świadczącego usługi – w zakresie wypłacania takim osobom

wynagrodzenia w wysokości wynikającej z wysokości minimalnej stawki

godzinowej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 października 2002 r.

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę”;

4) w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Inspektorzy pracy są uprawnieni do przeprowadzania, bez uprzedzenia

i o każdej porze dnia i nocy, kontroli przestrzegania przepisów prawa pracy,

w szczególności stanu bezpieczeństwa i higieny pracy, kontroli przestrzegania

przepisów dotyczących legalności zatrudnienia w zakresie, o którym mowa

w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4, oraz kontroli wypłacania wynagrodzenia w wysokości

wynikającej z wysokości minimalnej stawki godzinowej, zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.”;

2017-03-15

5) w art. 33 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) kieruje wystąpienia i wydaje polecenia, o których mowa w art. 11 pkt 8

i art. 11b;”;

6) w art. 34 ust. 1b otrzymuje brzmienie:

„1b. Polecenia, o których mowa w art. 11 pkt 8 i art. 11b, wydawane są

w formie ustnej.”;

7) w art. 36 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Wystąpienia, o których mowa w art. 11 pkt 8 i art. 11b, powinny

zawierać wnioski pokontrolne i ich podstawę prawną.”.

Art. 7. 1. Wysokość minimalnej stawki godzinowej, o której mowa w ustawie

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w 2017 r. ustala się

w kwocie wynikającej ze zwaloryzowania kwoty 12 zł o wskaźnik wynikający

z podzielenia wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonej na rok

2017 przez wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującą w roku

2016. Końcowy wynik obliczeń zaokrągla się do pełnych dziesiątek groszy w ten

sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 5 groszy pomija się, a końcówki kwot

wynoszące 5 i więcej groszy podwyższa się do pełnych dziesiątek.

2. Wysokość minimalnej stawki godzinowej, o której mowa w ust. 1, podlega

ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów, w terminie do dnia 30 września

2016 r.

Art. 8. 1. W razie ustalenia albo zmiany wysokości minimalnej stawki

godzinowej, o której mowa w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, jeżeli będzie to miało wpływ na koszty wykonania przez wykonawcę

zamówienia publicznego realizowanego na podstawie umowy zawartej w wyniku

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego wszczętego, zgodnie

z przepisami ustawy zmienianej w art. 4, przed dniem 1 września 2016 r., każda ze

stron umowy, w terminie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2016 r., może zwrócić

się do drugiej strony z pisemnym wnioskiem o przeprowadzenie negocjacji

dotyczących zawarcia porozumienia w sprawie odpowiedniej zmiany wynagrodzenia.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w związku z nieuwzględnieniem

w kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę dodatku do wynagrodzenia za pracę

w porze nocnej.

2017-03-15

3. Przez odpowiednią zmianę wynagrodzenia, o której mowa w ust. 1, należy

rozumieć sumę wzrostu kosztów wykonawcy zamówienia publicznego wynikających

1) podwyższenia dotychczasowej kwoty wynagrodzenia przysługującego

odpowiednio przyjmującym zlecenie lub świadczącym usługi biorącym udział

w realizacji części zamówienia pozostałej do wykonania, poczynając od dnia

1 stycznia 2017 r., do wysokości minimalnej stawki godzinowej;

2) podwyższenia dotychczasowej kwoty wynagrodzenia przysługującego

pracownikom biorącym udział w realizacji części zamówienia pozostałej

do wykonania, poczynając od dnia 1 stycznia 2017 r., o wysokość dodatku do

wynagrodzenia za pracę w porze nocnej, który powinien być wypłacony

w okresie realizacji tej części zamówienia pracownikom, którzy przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy otrzymywali taki dodatek w ramach

minimalnego wynagrodzenia za pracę.

4. Wykonawca przedstawia sposób i podstawę wyliczenia odpowiedniej zmiany

wynagrodzenia.

5. W przypadku inwestycji, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 134 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U.

z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.5)), odpowiednia zmiana wynagrodzenia nie może

spowodować powiększenia wartości kosztorysowej inwestycji określonej przy

rozpoczęciu ich realizacji.

6. W porozumieniu, o którym mowa w ust. 1, strony dokonują zmiany

postanowień umowy w zakresie koniecznym do nadania im treści zgodnej z art. 142

ust. 5 ustawy zmienianej w art. 4 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

7. Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, obowiązuje od dnia 1 stycznia 2017 r.

Art. 9. 1. Niezawarcie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia

wniosku, o którym mowa w art. 8 ust. 1, porozumienia w sprawie odpowiedniej

zmiany wynagrodzenia uprawnia każdą ze stron do rozwiązania umowy

z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia.

2. W przypadku inwestycji, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 134 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,

wykonawca nie jest uprawniony do rozwiązania umowy w sytuacji, gdy żądanie

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 938

i 1646, z 2014 r. poz. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r. poz. 238, 532, 1045, 1117, 1130, 1189,

1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r. poz. 195 i 1257.

2017-03-15

odpowiedniej zmiany wynagrodzenia spowodowałoby powiększenie wartości

kosztorysowej inwestycji, o której mowa w art. 8 ust. 5.

Art. 10. W przypadku zamówienia publicznego realizowanego wspólnie przez

kilku wykonawców przepisy art. 8 i art. 9 stosuje się odpowiednio.

Art. 11. 1. W razie ustalenia albo zmiany wysokości minimalnej stawki

godzinowej, o której mowa w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, jeżeli będzie to miało wpływ na koszty wykonania zlecenia lub

świadczenia usług wynikające z umowy zawartej w trybie innym niż określony

przepisami ustawy zmienianej w art. 4, przed dniem 1 września 2016 r., każda ze stron

takiej umowy, w terminie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2016 r., może zwrócić

się do drugiej strony z pisemnym wnioskiem o przeprowadzenie negocjacji

dotyczących zawarcia porozumienia w sprawie odpowiedniej zmiany wynagrodzenia.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w związku z nieuwzględnieniem

w kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę dodatku do wynagrodzenia za pracę

w porze nocnej.

3. Niezawarcie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku,

o którym mowa w ust. 1, porozumienia w sprawie odpowiedniej zmiany

wynagrodzenia uprawnia każdą ze stron do rozwiązania umowy z zachowaniem

okresu wypowiedzenia określonego w umowie lub z zachowaniem dwumiesięcznego

okresu wypowiedzenia.

4. Przepisy art. 8 ust. 3 i 7 oraz art. 10 stosuje się odpowiednio.

Art. 12. Po upływie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Rada

Ministrów przedstawi Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej ocenę funkcjonowania

niniejszej ustawy.

Art. 13. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy

zmienianej w art. 1, określające wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę

w 2017 r., zachowują moc do dnia 31 grudnia 2017 r.

Art. 14. Do umów, o których mowa w art. 8a ustawy zmienianej w art. 1

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zawartych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy i trwających w tym dniu stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Art. 15. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem:

1) art. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 7, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2017-03-15

2) art. 4 oraz art. 8–11, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2016 r.

2017-03-15