Wyszukiwarka ustaw

2016 Pozycja 1345

©Telksinoe s. 1/59

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r. poz. 1345, 1605, 1807, 1948, 2260,

z 2017 r. poz. 379.

U S T A W A

z dnia 21 listopada 2008 r.

o służbie cywilnej

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. W celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i

politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa ustanawia się służbę cywilną

oraz określa zasady dostępu do tej służby, zasady jej organizacji, funkcjonowania i

rozwoju.

Art. 2. 1. Korpus służby cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na

stanowiskach urzędniczych w:

1) Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

2) urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład

Rady Ministrów oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej,

3) urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat

pomocniczy terenowych organów administracji rządowej podległych

ministrom lub centralnym organom administracji rządowej,

3a) Krajowej Informacji Skarbowej i izbach administracji skarbowej,

4) komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych

stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i

straży wojewódzkich oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji i

straży, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej,

4a) Centralnym Biurze Śledczym Policji,

5) (uchylony)

6) Biurze Nasiennictwa Leśnego,

7) jednostkach budżetowych obsługujących państwowe fundusze celowe,

których dysponentami są organy administracji rządowej

– zwanych dalej „urzędami”.

2017-06-07

©Telksinoe s. 2/59

2. Korpus służby cywilnej tworzą także powiatowi i graniczni lekarze

weterynarii oraz ich zastępcy.

3. Stanowiska urzędnicze w urzędach mogą zajmować także osoby

oddelegowane na podstawie odrębnych przepisów do wykonywania zadań poza

jednostką organizacyjną, w której są zatrudnione.

4. Prawa i obowiązki członków korpusu służby zagranicznej oraz zasady

organizacji i funkcjonowania tej służby określają przepisy o służbie zagranicznej.

Art. 3. W rozumieniu ustawy:

1) pracownik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie umowy

o pracę zgodnie z zasadami określonymi w ustawie;

2) urzędnik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie

mianowania zgodnie z zasadami określonymi w ustawie;

3) członek korpusu służby cywilnej oznacza osobę, o której mowa w pkt 1 i 2,

oraz osobę zatrudnioną na wyższym stanowisku w służbie cywilnej.

Art. 4. W służbie cywilnej może być zatrudniona osoba, która:

1) jest obywatelem polskim, z zastrzeżeniem art. 5;

2) korzysta z pełni praw publicznych;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

4) posiada kwalifikacje wymagane na dane stanowisko pracy;

5) cieszy się nieposzlakowaną opinią.

Art. 5. 1. Dyrektor generalny urzędu, upowszechniając informacje o wolnych

stanowiskach pracy, wskazuje, za zgodą Szefa Służby Cywilnej, stanowiska, o

które, poza obywatelami polskimi, mogą ubiegać się obywatele Unii Europejskiej

oraz obywatele innych państw, którym na podstawie umów międzynarodowych lub

przepisów prawa wspólnotowego przysługuje prawo podjęcia zatrudnienia na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może zostać zatrudniona na

stanowisku pracy, na którym wykonywana praca nie polega na bezpośrednim lub

pośrednim udziale w wykonywaniu władzy publicznej i funkcji mających na celu

ochronę generalnych interesów państwa, jeżeli posiada znajomość języka polskiego

2017-06-07

©Telksinoe s. 3/59

potwierdzoną dokumentem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust.

3.

3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego, kierując się

charakterem pracy wykonywanej przez członków korpusu służby cywilnej i

potrzebą zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania przez nich zadań.

Art. 6. Każdy obywatel ma prawo do informacji o wolnych stanowiskach

pracy w służbie cywilnej, a nabór do służby cywilnej jest otwarty oraz

konkurencyjny, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 4.

Art. 7. 1. Limit mianowań urzędników w służbie cywilnej na dany rok

budżetowy i środki finansowe na wynagrodzenia oraz szkolenia członków korpusu

służby cywilnej określa ustawa budżetowa.

2. Rada Ministrów ustala corocznie trzyletni plan limitu mianowań

urzędników w służbie cywilnej i przedkłada go do wiadomości Sejmowi

równocześnie z projektem ustawy budżetowej.

Art. 8. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych współdziała z

Szefem Służby Cywilnej w zakresie przygotowywania oraz wykonywania budżetu

państwa w części dotyczącej wynagrodzeń i szkoleń członków korpusu służby

cywilnej.

2. Szef Służby Cywilnej przedstawia Radzie Ministrów stanowisko odnośnie

do projektu ustawy budżetowej, w części dotyczącej środków finansowych na

wynagrodzenia i szkolenia członków korpusu służby cywilnej.

3. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przedstawia

Radzie Ministrów stanowisko odnośnie do projektu ustawy budżetowej, w części

dotyczącej środków finansowych na wynagrodzenia członków korpusu służby

cywilnej – biorąc pod uwagę wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych w

poszczególnych urzędach.

Art. 9. 1. W sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej,

nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy

prawa pracy.

2. Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej

rozpatrywane są przez sądy pracy.

2017-06-07

©Telksinoe s. 4/59

Rozdział 2

Organizacja służby cywilnej

Art. 10. 1. Szef Służby Cywilnej jest centralnym organem administracji

rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej.

2. Szef Służby Cywilnej podlega bezpośrednio Prezesowi Rady Ministrów.

3. Szefa Służby Cywilnej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

4. Przed przystąpieniem do wykonywania obowiązków Szef Służby Cywilnej

składa przed Prezesem Rady Ministrów następujące ślubowanie:

„Obejmując stanowisko Szefa Służby Cywilnej, uroczyście ślubuję

dochować wierności postanowieniom Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej, w szczególności strzec zawodowego, rzetelnego, bezstronnego

i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa w urzędach

administracji rządowej przez korpus służby cywilnej, a powierzone mi

obowiązki wypełniać sumiennie i bezstronnie.”.

Ślubowanie może być złożone z dodaniem słów „Tak mi dopomóż Bóg”.

5. Szef Służby Cywilnej niezwłocznie wyznacza, w uzgodnieniu z Prezesem

Rady Ministrów, zastępującą go osobę.

6. Osoba zastępująca Szefa Służby Cywilnej wykonuje zadania Szefa Służby

Cywilnej podczas jego nieobecności oraz w razie nieobsadzenia stanowiska Szefa

Służby Cywilnej – do czasu jego obsadzenia.

Art. 11. 1. Szefem Służby Cywilnej może być osoba, która:

1) jest obywatelem polskim;

2) korzysta z pełni praw publicznych;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

4) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

5) zna co najmniej jeden język obcy spośród języków roboczych Unii

Europejskiej;

6) cieszy się nieposzlakowaną opinią;

7) nie była skazana prawomocnym wyrokiem orzekającym zakaz zajmowania

stanowisk kierowniczych w urzędach organów władzy publicznej lub

pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi;

2017-06-07

©Telksinoe s. 5/59

8) (uchylony)

9) nie jest członkiem partii politycznej.

2. Osoba zastępująca Szefa Służby Cywilnej, o której mowa w art. 10 ust. 5,

powinna spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1–7 i 9.

Art. 12. (uchylony)

Art. 13. (uchylony)

Art. 14. Obsługę Szefa Służby Cywilnej zapewnia Kancelaria Prezesa Rady

Ministrów.

Art. 15. 1. Szef Służby Cywilnej realizuje zadania określone w ustawie, w

szczególności:

1) czuwa nad przestrzeganiem zasad służby cywilnej;

2) kieruje procesem zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej;

3) gromadzi informacje o korpusie służby cywilnej;

4) przygotowuje projekty aktów normatywnych dotyczących służby cywilnej;

5) monitoruje i nadzoruje wykorzystanie środków, o których mowa w art. 7 ust.

1;

6) planuje, organizuje i nadzoruje szkolenia centralne w służbie cywilnej;

7) upowszechnia informacje o służbie cywilnej;

8) zapewnia warunki upowszechniania informacji o wolnych stanowiskach

pracy;

9) prowadzi współpracę międzynarodową w sprawach dotyczących służby

cywilnej.

2. Szef Służby Cywilnej przygotowuje i przedstawia Radzie Ministrów

projekt strategii zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej, która zawiera

diagnozę służby cywilnej, określenie celów strategicznych, systemu realizacji oraz

ram finansowych.

3. Rada Ministrów przyjmuje, w drodze uchwały, strategię zarządzania

zasobami ludzkimi w służbie cywilnej.

4. Szef Służby Cywilnej może zwrócić się do Prezesa Rady Ministrów z

wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w zakresie realizacji zadań wynikających z

ustawy.

2017-06-07

©Telksinoe s. 6/59

5. Szef Służby Cywilnej może zbierać i wykorzystywać w celu realizacji

ustawowych zadań informacje, w tym dane osobowe członków korpusu służby

cywilnej, z wyłączeniem danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922), oraz

przetwarzać je w rozumieniu przepisów tej ustawy.

6. Szef Służby Cywilnej zbiera i przetwarza szczegółowe dane o stanie

zatrudnienia i wynagrodzeniach członków korpusu służby cywilnej.

7. Szef Służby Cywilnej przedstawia Prezesowi Rady Ministrów, do końca

marca każdego roku, sprawozdanie o stanie służby cywilnej i o realizacji zadań tej

służby za rok poprzedni. Prezes Rady Ministrów w terminie 3 miesięcy przyjmuje

albo odrzuca sprawozdanie.

8. Szef Służby Cywilnej może tworzyć zespoły jako organy opiniodawcze lub

doradcze w sprawach należących do zakresu działania Szefa Służby Cywilnej.

9. Szef Służby Cywilnej określi, w drodze zarządzenia, standardy zarządzania

zasobami ludzkimi w służbie cywilnej.

10. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, wytyczne w

zakresie przestrzegania zasad służby cywilnej oraz zasady etyki korpusu służby

cywilnej.

Art. 16. 1. W ramach realizacji strategii zarządzania zasobami ludzkimi w

służbie cywilnej oraz w celu wdrożenia standardów, wytycznych i zasad, o których

mowa w art. 15 ust. 9 i 10, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, na wniosek

Szefa Służby Cywilnej, dysponuje, w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.1)), środkami z

rezerwy budżetowej na modernizację służby cywilnej, utworzonej w ustawie

budżetowej.

2. Szef Służby Cywilnej, w porozumieniu z Szefem Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów, określi, w drodze zarządzenia, warunki przyznawania urzędom

administracji rządowej dofinansowania na realizację strategii zarządzania zasobami

ludzkimi w służbie cywilnej oraz w celu wdrożenia standardów, wytycznych i

zasad, o których mowa w art. 15 ust. 9 i 10.

1)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 938

i 1646, z 2014 r. poz. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r. poz. 238, 532, 1045, 1117, 1130,

1189, 1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r. poz. 195.

2017-06-07

©Telksinoe s. 7/59

Art. 17. 1. Szef Służby Cywilnej realizuje zadania określone w ustawie przy

pomocy dyrektorów generalnych urzędów.

2. Szef Służby Cywilnej określi, w drodze zarządzenia, warunki i tryb

współdziałania z dyrektorami generalnymi urzędów w sprawach dotyczących

zapewnienia przez korpus służby cywilnej zawodowego, rzetelnego, bezstronnego

i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa oraz kierowania procesem

zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej.

3. Szef Służby Cywilnej może żądać od dyrektora generalnego urzędu

informacji, dokumentów i sprawozdań okresowych w zakresie zadań wynikających

z ustawy.

Art. 18. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek Szefa

Służby Cywilnej, zleca wykonanie audytu wewnętrznego w zakresie zadań

wynikających z ustawy.

Art. 19. 1. Przy Prezesie Rady Ministrów działa Rada Służby Publicznej,

zwana dalej „Radą”.

2. Do zakresu działania Rady, jako organu opiniodawczo-doradczego, należy

w szczególności wyrażanie opinii w sprawach:

1) dotyczących służby cywilnej przedstawianych jej przez Prezesa Rady

Ministrów lub Szefa Służby Cywilnej oraz z własnej inicjatywy;

2) projektu programu zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej;

3) projektu ustawy budżetowej w części dotyczącej służby cywilnej oraz

corocznego wykonania budżetu państwa w tym zakresie;

4) proponowanego wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze

budżetowej w zakresie służby cywilnej;

5) projektów aktów normatywnych dotyczących służby cywilnej;

6) planu szkoleń centralnych w służbie cywilnej;

7) etyki korpusu służby cywilnej;

8) projektu regulaminu określającego tryb pracy Wyższej Komisji

Dyscyplinarnej Służby Cywilnej;

9) sprawozdania Szefa Służby Cywilnej, o którym mowa w art. 15 ust. 7.

3. Rada ponadto:

1) ocenia przebieg postępowań kwalifikacyjnych w służbie cywilnej;

2017-06-07

©Telksinoe s. 8/59

2) może wystąpić do Szefa Służby Cywilnej z wnioskiem o zajęcie stanowiska

w sprawach określonych przez Radę w zakresie stosowania zasad służby

cywilnej;

3) może wystąpić do Szefa Służby Cywilnej z wnioskiem o zajęcie stanowiska

w sprawie skargi skierowanej do Rady przez członka korpusu służby cywilnej

lub w sprawach uwag i wniosków przedstawicieli związków zawodowych i

stowarzyszeń urzędniczych działających w ramach administracji publicznej;

4) może skierować swojego przedstawiciela w celu obserwacji przebiegu

postępowania kwalifikacyjnego, na poziomie średniego szczebla zarządzania

w służbie cywilnej, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w

przebiegu postępowania kwalifikacyjnego, może zwrócić się do Szefa Służby

Cywilnej o zarządzenie przeprowadzenia ponownego postępowania

kwalifikacyjnego;

5) określa kierunki modernizacji służby cywilnej pod kątem zmieniających się

zadań, potrzeb i oczekiwań Prezesa Rady Ministrów;

6) we współpracy z KSAP upowszechnia najlepsze europejskie standardy,

wzorce i doświadczenia w zakresie funkcjonowania służby publicznej.

4. Przewodniczący Rady wchodzi w skład Rady Krajowej Szkoły

Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha

Kaczyńskiego.

Art. 20. 1. Rada liczy 7–9 członków.

2. Prezes Rady Ministrów powołuje członków Rady spośród osób

odpowiadających warunkom określonym w art. 4 pkt 1–3 i 5, których wiedza,

doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowej realizacji zadań Rady.

3. Prezes Rady Ministrów powołuje przewodniczącego i

wiceprzewodniczącego Rady spośród członków Rady.

Art. 21. 1. Kadencja członków Rady trwa 4 lata.

2. Członkowie Rady pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców.

3. Członkowie Rady pełnią swoje funkcje społecznie.

Art. 22. 1. Członkostwo w Radzie wygasa:

1) w razie śmierci członka Rady;

2017-06-07

©Telksinoe s. 9/59

2) jeżeli członek Rady przestał spełniać którykolwiek z warunków określonych

w art. 4 pkt 1–3;

3) niewykonywania obowiązków członka Rady przez okres dłuższy, niż 12

miesięcy, jeśli przyczyną nie jest długotrwała choroba, stwierdzona

orzeczeniem lekarskim.

2. Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady również w razie złożenia

przez niego rezygnacji.

3. W przypadku wygaśnięcia członkostwa w Radzie lub odwołania członka

Rady przed upływem kadencji, Prezes Rady Ministrów powołuje nowego członka

Rady na okres do końca tej kadencji.

Art. 23. 1. Tryb pracy Rady określa regulamin uchwalany przez Radę.

2. Obsługę prac Rady zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

Art. 24. (uchylony)

Art. 25. 1. Stanowisko dyrektora generalnego urzędu tworzy się w Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów, w urzędzie ministra, urzędzie przewodniczącego

komitetu wchodzącego w skład Rady Ministrów, urzędzie centralnego organu

administracji rządowej oraz w urzędzie wojewódzkim.

2. Stanowiska dyrektora generalnego urzędu nie tworzy się w Komendzie

Głównej Policji, Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej oraz

Komendzie Głównej Straży Granicznej.

3. Dyrektor generalny urzędu podlega bezpośrednio kierownikowi urzędu.

4. Dyrektor generalny urzędu:

1) zapewnia funkcjonowanie i ciągłość pracy urzędu, warunki jego działania, a

także organizację pracy, w szczególności przez:

a) sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad komórkami organizacyjnymi

urzędu w zakresie prawidłowego wykonywania przez nie zadań

określonych przez kierownika urzędu, z wyjątkiem komórek

bezpośrednio nadzorowanych przez niego na podstawie ustaw,

b) nadzorowanie organizacyjne przebiegu prac nad terminowym

przygotowaniem projektu budżetu i układu wykonawczego do budżetu

w części dotyczącej urzędu,

2017-06-07

©Telksinoe s. 10/59

c) występowanie z wnioskiem do właściwego organu administracji

rządowej o nadanie regulaminu organizacyjnego urzędu,

d) ustalanie regulaminu organizacyjnego komórek organizacyjnych oraz

ustalanie regulaminu pracy,

e) gospodarowanie mieniem urzędu, w tym zlecanie usług i dokonywanie

zakupów dla urzędu oraz zapewnienie prowadzenia ewidencji majątku

urzędu,

f) wykonywanie kompetencji kierownika zamawiającego w rozumieniu

ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz.

U. z 2015 r. poz. 2164 oraz z 2016 r. poz. 831, 996 i 1020),

g) reprezentowanie Skarbu Państwa w zakresie i na zasadach określonych

w ustawie z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem

państwowym (Dz. U. poz. 2259),

h) sprawowanie nadzoru nad prowadzeniem kontroli i audytu

wewnętrznego w urzędzie,

i) (uchylona)

j) zapewnianie przestrzegania przepisów o tajemnicy ustawowo

chronionej,

k) zapewnianie przestrzegania zasad techniki prawodawczej;

2) dokonuje czynności z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w

urzędzie oraz realizuje politykę personalną, w szczególności przez:

a) przygotowywanie programu zarządzania zasobami ludzkimi w urzędzie,

b) dokonywanie czynności wynikających z nawiązania i trwania stosunku

pracy z członkami korpusu służby cywilnej oraz czynności związanych

z ustaniem stosunku pracy,

c) organizowanie naboru na wolne stanowiska urzędnicze,

d) dysponowanie funduszem nagród, chyba że odrębne przepisy stanowią

inaczej,

e) administrowanie środkami zakładowego funduszu świadczeń socjalnych

w urzędzie;

3) wykonuje określone zadania kierownika urzędu, jeżeli odrębne przepisy tak

stanowią;

4) wykonuje inne zadania z upoważnienia kierownika urzędu.

2017-06-07

©Telksinoe s. 11/59

5. Dyrektor generalny urzędu do końca stycznia każdego roku składa Szefowi

Służby Cywilnej sprawozdanie z realizacji zadań wynikających z ustawy za rok

ubiegły.

6. Dyrektor generalny urzędu niezwłocznie wyznacza, w uzgodnieniu z

kierownikiem urzędu, zastępującą go osobę kierującą departamentem (komórką

równorzędną), a w urzędach wojewódzkich – wydziałem (komórką równorzędną).

O ustanowieniu zastępstwa dyrektor generalny urzędu niezwłocznie zawiadamia

Szefa Służby Cywilnej.

7. Osoba zastępująca dyrektora generalnego urzędu wykonuje zadania

dyrektora generalnego urzędu podczas jego nieobecności oraz w razie

nieobsadzenia stanowiska dyrektora generalnego urzędu, do czasu jego obsadzenia.

8. W przypadku nieobsadzenia stanowiska dyrektora generalnego urzędu i

niewyznaczenia osoby jego zastępującej, Szef Służby Cywilnej w porozumieniu z

kierownikiem urzędu wyznacza członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w

tym urzędzie do zastępowania dyrektora generalnego urzędu, do czasu obsadzenia

tego stanowiska.

9. Zadania przewidziane w ustawie dla dyrektora generalnego urzędu w

urzędach, w których nie tworzy się stanowiska dyrektora generalnego urzędu,

wykonują kierownicy tych urzędów.

10. Dyrektor generalny urzędu albo osoba zastępująca dyrektora generalnego

urzędu, w przypadku nieobsadzenia tego stanowiska, może wydawać zarządzenia

w celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 4.

Rozdział 3

Nawiązanie stosunku pracy w służbie cywilnej

Art. 26. 1. Dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do

korpusu służby cywilnej, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 4.

2. Nabór, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także absolwentów Krajowej

Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha

Kaczyńskiego.

3. Nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej na stanowiska związane z

obronnością kraju odbywa się z uwzględnieniem pierwszeństwa w zatrudnieniu

przysługującego osobom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej, o których

2017-06-07

©Telksinoe s. 12/59

mowa w art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej

żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414, z późn. zm.2)).

Art. 27. 1. Główny Lekarz Weterynarii organizuje nabór na stanowiska

granicznego lekarza weterynarii i jego zastępcy.

2. (uchylony)

3. Do naboru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

niniejszego rozdziału.

Art. 28. 1. Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 39, ma obowiązek

upowszechniać informacje o wolnych stanowiskach pracy przez umieszczenie

ogłoszenia o naborze w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w

Biuletynie Informacji Publicznej urzędu, zwanym dalej „Biuletynem urzędu”, oraz

w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, zwanym

dalej „Biuletynem Kancelarii”.

2. Ogłoszenie o naborze powinno zawierać:

1) nazwę i adres urzędu;

2) określenie stanowiska pracy;

3) wymagania związane ze stanowiskiem pracy zgodnie z opisem danego

stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe;

4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku pracy;

4a) informację o warunkach pracy na danym stanowisku pracy;

4b) informację, czy w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia

wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w urzędzie, w rozumieniu

przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych, wynosi co najmniej 6%;

5) wskazanie wymaganych dokumentów;

6) termin i miejsce składania dokumentów.

2a. Wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 3, określa się w sposób

następujący:

1) wymagania niezbędne to wymagania konieczne do podjęcia pracy na danym

stanowisku pracy;

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1822,

z 2015 r. poz. 1066, 1217, 1268 i 1830 oraz z 2016 r. poz. 178, 308, 904, 960 i 1053.

2017-06-07

©Telksinoe s. 13/59

2) wymagania dodatkowe to pozostałe wymagania, pozwalające na optymalne

wykonywanie zadań na danym stanowisku pracy.

2b. Kandydat, który zamierza skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w

art. 29a ust. 2, jest obowiązany do złożenia wraz z dokumentami kopii dokumentu

potwierdzającego niepełnosprawność.

3. Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie

może być krótszy niż 10 dni, a dla ogłoszenia o naborze w celu zastępstwa

nieobecnego członka korpusu służby cywilnej – 5 dni od dnia opublikowania tego

ogłoszenia w Biuletynie Kancelarii.

4. Ogłoszenia o wolnych stanowiskach pracy zamieszcza się w Biuletynie

Kancelarii drogą elektroniczną za pomocą formularzy umieszczonych na jego

stronach internetowych.

5. Umieszczenie ogłoszenia o naborze w Biuletynie Kancelarii jest bezpłatne.

Art. 29. Imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania

formalne, oraz wynik naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym

wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.

Art. 29a. 1. W toku naboru komisja, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5,

wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania

niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe,

których przedstawia dyrektorowi generalnemu urzędu celem zatrudnienia

wybranego kandydata.

2. Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w

rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia

ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu

przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których

mowa w ust. 1.

Art. 30. 1. Sporządza się protokół z przeprowadzonego naboru.

2. Protokół zawiera:

1) określenie stanowiska pracy, na które był przeprowadzany nabór, liczbę

kandydatów oraz imiona, nazwiska i miejsca zamieszkania w rozumieniu

przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów

2017-06-07

©Telksinoe s. 14/59

wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych o ile do

przeprowadzanego naboru stosuje się przepis art. 29a ust. 2, przedstawianych

dyrektorowi generalnemu;

2) liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów

formalnych;

3) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

4) uzasadnienie dokonanego wyboru;

5) skład komisji przeprowadzającej nabór.

Art. 31. 1. Dyrektor generalny urzędu niezwłocznie po przeprowadzonym

naborze upowszechnia informację o wyniku naboru przez umieszczenie jej w

miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie urzędu oraz w

Biuletynie Kancelarii.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:

1) nazwę i adres urzędu;

2) określenie stanowiska pracy;

3) imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w

rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

Art. 32. Członek komisji, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5, ma obowiązek

zachowania w tajemnicy, uzyskanych w trakcie naboru, informacji o kandydatach.

Art. 33. Jeżeli w ciągu 3 miesięcy od dnia nawiązania stosunku pracy z osobą

wyłonioną w drodze naboru istnieje konieczność ponownego obsadzenia tego

samego stanowiska pracy, dyrektor generalny urzędu może zatrudnić na tym

samym stanowisku inną osobę spośród kandydatów, o których mowa w art. 29a ust.

1. Przepis art. 29a ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 34. 1. Osoba zwolniona z zawodowej służby wojskowej, pełnionej na

stanowisku służbowym w Ministerstwie Obrony Narodowej lub terenowym

organie administracji rządowej podległym Ministrowi Obrony Narodowej, wskutek

wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, może zostać

zatrudniona w tej jednostce organizacyjnej na stanowisku pracy utworzonym w

miejsce zlikwidowanego stanowiska służbowego lub stanowisku równorzędnym.

2. Zatrudnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie umowy o

pracę na czas nieokreślony lub na czas określony, zawieranej w dniu następującym

2017-06-07

©Telksinoe s. 15/59

po dniu upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby

wojskowej.

Art. 35. 1. Stosunek pracy pracownika służby cywilnej nawiązuje się na

podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony lub na czas określony.

2. Umowa o pracę na czas nieokreślony może być zawarta z osobą, która

otrzymała pozytywną ocenę, o której mowa w art. 37, albo była zatrudniona w

służbie cywilnej na podstawie umowy na czas nieokreślony lub na podstawie

mianowania zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 16 września 1982 r.

o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 269, z 2014 r. poz.

1199 oraz z 2015 r. poz. 1220), a także osobą zatrudnianą w służbie cywilnej na

podstawie art. 34 ust. 1.

3. W przypadku osób podejmujących po raz pierwszy pracę w służbie

cywilnej umowę o pracę zawiera się na czas określony wynoszący 12 miesięcy.

4. W razie usprawiedliwionej nieobecności w pracy, trwającej dłużej niż 3

miesiące, dyrektor generalny urzędu, na wniosek pracownika, może przedłużyć

okres trwania umowy, o której mowa w ust. 3, o czas tej nieobecności.

5. Przez osobę podejmującą po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej rozumie

się osobę, która nie była wcześniej zatrudniona w służbie cywilnej na czas

nieokreślony albo nie była zatrudniona na czas określony 12 miesięcy i nie

otrzymała pozytywnej oceny, o której mowa w art. 37, albo nie jest osobą

zatrudnianą w służbie cywilnej na podstawie art. 34 ust. 1.

6. Dyrektor generalny urzędu decyduje o zawarciu z pracownikiem umowy o

pracę na czas nieokreślony na podstawie pozytywnej oceny pracownika, o której

mowa w art. 37.

7. Ponowne zatrudnienie osoby, która otrzymała wcześniej mianowanie w

służbie cywilnej, dokonuje się na podstawie mianowania, z zachowaniem

dotychczasowego stopnia służbowego urzędnika służby cywilnej, z zastrzeżeniem

art. 70 pkt 1, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 7 i art. 114 ust. 1 pkt 6.

Art. 36. 1. Osoby podejmujące po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej

odbywają służbę przygotowawczą, z zastrzeżeniem ust. 6, 6a i 7.

2017-06-07

©Telksinoe s. 16/59

2. Służba przygotowawcza ma na celu teoretyczne i praktyczne

przygotowanie pracownika podejmującego po raz pierwszy pracę w służbie

cywilnej do należytego wykonywania obowiązków służbowych.

3. Kierując pracownika do odbycia służby przygotowawczej, dyrektor

generalny urzędu określa jej zakres i czas trwania na podstawie opinii osoby

kierującej komórką organizacyjną, w której pracownik jest zatrudniony. Opinia

dotyczy poziomu przygotowania pracownika do wykonywania obowiązków

wynikających z opisu zajmowanego stanowiska pracy.

4. Służba przygotowawcza trwa nie dłużej niż 4 miesiące i kończy się nie

później niż z upływem 8 miesięcy od podjęcia pracy przez pracownika.

5. Służba przygotowawcza kończy się egzaminem. Zakres, sposób

przeprowadzenia oraz warunki zaliczenia egzaminu określa dyrektor generalny

urzędu.

6. Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego są zwolnieni z odbywania służby

przygotowawczej.

6a. Osoby zatrudnionej na wyższym stanowisku w służbie cywilnej nie kieruje

się na służbę przygotowawczą.

7. Na umotywowany wniosek osoby kierującej komórką organizacyjną, w

której pracownik jest zatrudniony, dyrektor generalny urzędu może zwolnić z

obowiązku odbywania służby przygotowawczej pracownika, którego wiedza lub

umiejętności umożliwiają należyte wykonywanie obowiązków służbowych.

8. Zwolnienie z obowiązku odbywania służby przygotowawczej, o którym

mowa w ust. 7, nie wyłącza stosowania ust. 5.

Art. 37. 1. Osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, o której mowa w

art. 35 ust. 3, podlega pierwszej ocenie w służbie cywilnej.

2. Pierwszej ocenie w służbie cywilnej, na zasadach określonych w art. 38,

może podlegać osoba zatrudniona w celu zastępstwa nieobecnego członka korpusu

służby cywilnej.

3. Pierwszej ocenie w służbie cywilnej nie podlega absolwent Krajowej

Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha

Kaczyńskiego, który złożył wniosek o mianowanie w służbie cywilnej.

2017-06-07

©Telksinoe s. 17/59

Art. 38. 1. Pierwsza ocena w służbie cywilnej jest dokonywana nie wcześniej

niż po upływie 8 miesięcy od nawiązania stosunku pracy i nie później niż miesiąc

przed upływem okresu, na który została zawarta umowa o pracę ocenianego.

2. Bezpośredni przełożony ocenianego w porozumieniu z kierującym

komórką organizacyjną, w której pracownik jest zatrudniony, dokonuje pierwszej

oceny w służbie cywilnej, biorąc pod uwagę:

1) postawę pracownika, jego zaangażowanie i postępy w pracy, relacje ze

współpracownikami oraz terminowość wykonywania zadań;

2) wynik egzaminu ze służby przygotowawczej;

3) sporządzone przez ocenianego pracownika sprawozdanie dotyczące zadań

realizowanych przez niego w trakcie przepracowanego okresu.

3. Po dokonaniu oceny kierujący komórką organizacyjną wnioskuje do

dyrektora generalnego urzędu w przypadku:

1) przyznania oceny pozytywnej – o zawarcie z ocenionym umowy o pracę na

czas nieokreślony albo

2) przyznania oceny negatywnej – o niezawieranie z ocenionym umowy o pracę

na czas nieokreślony albo o rozwiązanie umowy o pracę na czas określony.

4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i sposób dokonywania pierwszej oceny w służbie cywilnej, w tym:

1) sposób i tryb dokonywania pierwszej oceny w służbie cywilnej,

2) wzór arkusza pierwszej oceny w służbie cywilnej,

3) zakres i wzór formularza sprawozdania dotyczącego zadań realizowanych

przez ocenianego pracownika w trakcie przepracowanego okresu,

4) warunki przyznawania oceny pozytywnej lub negatywnej

– kierując się potrzebą tworzenia profesjonalnego korpusu służby cywilnej oraz

zapewnienia obiektywizmu dokonywanych ocen.

Art. 39. Prezes Rady Ministrów, zgodnie z odrębnymi przepisami, wskazuje

absolwentom kolejnych roczników Krajowej Szkoły Administracji Publicznej

im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego pierwsze

stanowiska pracy przedstawione przez Szefa Służby Cywilnej.

Art. 40. O uzyskanie mianowania w służbie cywilnej może ubiegać się osoba,

która:

2017-06-07

©Telksinoe s. 18/59

1) jest pracownikiem służby cywilnej;

2) posiada co najmniej trzyletni staż pracy w służbie cywilnej lub uzyskała zgodę

dyrektora generalnego urzędu na przystąpienie do postępowania

kwalifikacyjnego przed upływem tego terminu, jednak nie wcześniej niż po

upływie dwóch lat od nawiązania stosunku pracy w służbie cywilnej;

3) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

4) zna co najmniej jeden język obcy spośród języków roboczych Unii

Europejskiej lub jeden z następujących języków obcych: arabski, białoruski,

chiński, islandzki, japoński, norweski, rosyjski, ukraiński;

5) jest żołnierzem rezerwy lub nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony.

Art. 41. 1. Szef Służby Cywilnej określa i publikuje w Biuletynie Kancelarii

wzór zgłoszenia do postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby

cywilnej ubiegających się o mianowanie oraz wzór wniosku o mianowanie dla

absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.

2. Szef Służby Cywilnej, w terminie 14 dni od opublikowania ustawy

budżetowej, podaje do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w Biuletynie

Kancelarii maksymalną liczbę nowych mianowań w danym roku.

Art. 42. 1. Pracownik służby cywilnej kieruje do Szefa Służby Cywilnej

zgłoszenie do postępowania kwalifikacyjnego. Zgłoszenie do postępowania

kwalifikacyjnego w danym roku kalendarzowym składa się w okresie od dnia 1

stycznia do dnia 31 maja.

2. Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego, którzy spełniają warunki

określone w art. 40 pkt 1 i 4, składają do Szefa Służby Cywilnej wniosek

o mianowanie w służbie cywilnej. Wnioski o mianowanie składa się w okresie od

dnia 1 stycznia do dnia 31 maja.

3. Dyrektor generalny właściwego urzędu potwierdza spełnianie przez

pracownika służby cywilnej składającego zgłoszenie lub wniosek, o którym mowa

w art. 41 ust. 1, warunków określonych w art. 4 pkt 1–3 i art. 40.

Art. 43. 1. Krajowa Szkoła Administracji Publicznej im. Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego, z zastrzeżeniem art. 42 ust. 2,

2017-06-07

©Telksinoe s. 19/59

prowadzi postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej

ubiegających się o mianowanie.

2. W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego jest powoływany

zespół sprawdzający.

3. W toku postępowania kwalifikacyjnego przeprowadza się sprawdzian, w

trakcie którego w odrębnych częściach sprawdza się wiedzę i umiejętności

niezbędne do wypełniania zadań służby cywilnej.

4. Wyniki postępowania kwalifikacyjnego wyraża się w punktach.

5. Punkty przyznaje się osobno za każdą część sprawdzianu.

6. Warunkiem zakończenia sprawdzianu z wynikiem pozytywnym jest

uzyskanie w każdej części sprawdzianu co najmniej 1/3 maksymalnej możliwej do

uzyskania w tej części liczby punktów oraz uzyskanie w całym sprawdzianie co

najmniej 3/5 maksymalnej możliwej do uzyskania w całym sprawdzianie liczby

punktów.

7. Zsumowane wyniki, o których mowa w ust. 6, podlegają uszeregowaniu w

porządku malejącym i są publikowane w Biuletynie Kancelarii.

Art. 44. 1. Szef Służby Cywilnej sprawuje nadzór nad zgodnym z przepisami

prawa przebiegiem postępowania kwalifikacyjnego.

2. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przebiegu postępowania

kwalifikacyjnego Szef Służby Cywilnej nakazuje usunięcie naruszenia prawa.

Art. 45. 1. Osoba przystępująca do postępowania kwalifikacyjnego wnosi za

nie opłatę w wysokości nie wyższej niż 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę

przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód Krajowej Szkoły

Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha

Kaczyńskiego.

Art. 46. Posiadanie przez absolwenta Krajowej Szkoły Administracji

Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego wiedzy,

umiejętności i predyspozycji kierowniczych niezbędnych do wypełniania zadań

służby cywilnej sprawdzane jest w toku kształcenia w tej szkole i potwierdzane

dyplomem jej ukończenia.

2017-06-07

©Telksinoe s. 20/59

Art. 47. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób

przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej, ustalając:

1) zakres tematyczny postępowania kwalifikacyjnego,

2) organizację i sposób prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oraz

szczegółowe zasady przyznawania punktów, o których mowa w art. 43 ust. 5,

3) minimalne liczby punktów, o których mowa w art. 43 ust. 6,

4) rodzaje dokumentów potwierdzających spełnianie warunku określonego w

art. 40 pkt 4,

5) wysokość i sposób wnoszenia opłaty, o której mowa w art. 45

– biorąc pod uwagę konieczność sprawdzenia w postępowaniu kwalifikacyjnym

wiedzy i umiejętności wymaganych od urzędnika służby cywilnej.

Art. 48. 1. Mianowań dokonuje się w ramach limitu, o którym mowa w art. 7

ust. 1.

2. Szef Służby Cywilnej dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

mianowania pracownika służby cywilnej, który ukończył w danym roku

postępowanie kwalifikacyjne z wynikiem pozytywnym i z miejscem

uprawniającym do mianowania lub ukończył Krajową Szkołę Administracji

Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.

3. Osiągnięcie miejsca uprawniającego do mianowania oznacza uzyskanie

w postępowaniu kwalifikacyjnym wyniku pozytywnego z sumą punktów

pozwalającą na mianowanie wszystkich osób, które uzyskały tę sumę punktów bez

konieczności przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 7 ust. 1. Ustalenie

miejsca uprawniającego do mianowania następuje po uwzględnieniu liczby

mianowań absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.

4. Z dniem mianowania dotychczasowy stosunek pracy przekształca się w

stosunek pracy na podstawie mianowania.

Art. 49. 1. Akt mianowania urzędnika służby cywilnej zawiera imię i

nazwisko urzędnika oraz datę mianowania.

2. Akt mianowania sporządza się na piśmie.

Art. 50. 1. Urzędnik służby cywilnej składa uroczyste ślubowanie o

następującej treści:

2017-06-07

©Telksinoe s. 21/59

„Ślubuję służyć Państwu Polskiemu, przestrzegać Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, sumiennie i bezstronnie wykonywać

obowiązki urzędnika służby cywilnej zgodnie z najlepszą wiedzą i

wolą”.

2. Do treści ślubowania, o którym mowa w ust. 1, urzędnik służby cywilnej

może dodać słowa „Tak mi dopomóż Bóg”.

3. Złożenie ślubowania urzędnik służby cywilnej potwierdza podpisem.

Art. 51. 1. Dyrektor generalny urzędu przyznaje urzędnikowi służby

cywilnej, w terminie siedmiu dni od dnia mianowania, najniższy stopień służbowy

przysługujący od dnia mianowania.

2. Przyznanie stopnia służbowego następuje w formie pisemnej.

3. (uchylony)

Rozdział 4

Wyższe stanowiska w służbie cywilnej

Art. 52. Wyższymi stanowiskami w służbie cywilnej są stanowiska:

1) dyrektora generalnego urzędu;

2) kierującego departamentem lub komórką równorzędną w Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów, urzędzie ministra, urzędzie obsługującym

przewodniczącego komitetu wchodzącego w skład Rady Ministrów, urzędzie

centralnego organu administracji rządowej oraz kierującego wydziałem lub

komórką równorzędną w urzędzie wojewódzkim, a także zastępcy tych osób;

3) wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy;

3a) powiatowego lekarza weterynarii i jego zastępcy;

4) kierującego komórką organizacyjną w Biurze Nasiennictwa Leśnego, a także

zastępcy tej osoby;

5) dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektora izby administracji

skarbowej, naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celno-

-skarbowego, a także zastępcy tych osób.

Art. 53. 1. Wyższe stanowisko w służbie cywilnej może zajmować osoba,

która:

1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2017-06-07

©Telksinoe s. 22/59

2) nie była skazana prawomocnym wyrokiem orzekającym zakaz zajmowania

stanowisk kierowniczych w urzędach organów władzy publicznej lub

pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi;

3) posiada kompetencje kierownicze;

4) (uchylony)

5) (uchylony)

6) spełnia wymagania określone w opisie stanowiska pracy oraz w przepisach

odrębnych.

2. Stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 5, mogą zajmować osoby, które

spełniają wymagania określone w odrębnych przepisach.

Art. 53a. 1. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 1, powołuje

i odwołuje właściwy minister, kierownik urzędu centralnego, Szef Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów lub wojewoda.

2. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 2, powołuje i odwołuje

dyrektor generalny urzędu.

3. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 3, powołuje i odwołuje

Główny Lekarz Weterynarii, w porozumieniu z właściwym wojewodą.

3a. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 3a, powołuje

i odwołuje wojewódzki lekarz weterynarii.

4. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 4, powołuje i odwołuje

dyrektor Biura Nasiennictwa Leśnego.

4a. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 5, powołuje

i odwołuje się według odrębnych przepisów.

5. Powołanie na stanowiska, o których mowa w ust. 1–4a, jest równoznaczne

z nawiązaniem stosunku pracy na podstawie powołania, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138

i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60).

6. Urzędnikowi służby cywilnej oraz pracownikowi służby cywilnej

powołanemu na stanowisko, o którym mowa w art. 52 pkt 2–5, dyrektor generalny

urzędu, w którym jest on zatrudniony, udziela urlopu bezpłatnego na czas

powołania.

2017-06-07

©Telksinoe s. 23/59

7. Urzędnikowi służby cywilnej oraz pracownikowi służby cywilnej

powołanemu na stanowisko, o którym mowa w art. 52 pkt 1, w urzędzie, w którym

jest on dotychczas zatrudniony, urlopu bezpłatnego udziela kierownik tego urzędu.

8. Dyrektorowi generalnemu powołanemu na stanowisko, o którym mowa w

art. 52 pkt 1–4 urlopu bezpłatnego udziela kierownik urzędu, w którym jest on

dotychczas zatrudniony.

9. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza

urzędnikowi służby cywilnej oraz pracownikowi służby cywilnej stanowisko pracy

zgodne z jego kwalifikacjami i umiejętnościami zawodowymi.

Art. 54. 1. (uchylony)

2. (uchylony)

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. (uchylony)

Art. 55. (uchylony)

Art. 56. (uchylony)

Art. 57. (uchylony)

Art. 58. (uchylony)

Art. 59. (uchylony)

Art. 60. (uchylony)

Art. 61. (uchylony)

Rozdział 5

Zmiana i ustanie stosunku pracy w służbie cywilnej

Art. 62. 1. Jeżeli jest to uzasadnione potrzebami urzędu, dyrektor generalny

urzędu może w każdym czasie przenieść urzędnika służby cywilnej na inne

stanowisko w tym samym urzędzie w tej samej lub w innej miejscowości,

uwzględniając jego przygotowanie zawodowe.

1a. Przeniesienia urzędnika służby cywilnej na inne stanowisko w tym samym

urzędzie do innej miejscowości nie można dokonać bez zgody urzędnika służby

2017-06-07

©Telksinoe s. 24/59

cywilnej – kobiety w ciąży lub osoby będącej jedynym opiekunem dziecka w wieku

do lat piętnastu. Nie można także dokonać takiego przeniesienia, w przypadku gdy

stoją temu na przeszkodzie szczególnie ważne względy osobiste lub rodzinne

urzędnika.

1b. Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu na inne stanowisko w tym

samym urzędzie do innej miejscowości przysługują świadczenia, o których mowa

w art. 95 ust. 2 i 3, z zachowaniem określonych tam warunków.

1c. Przeniesienia urzędnika służby cywilnej na inne stanowisko w tym samym

urzędzie do innej miejscowości znacznie oddalonej od dotychczasowego miejsca

pracy urzędnika bez jego pisemnej zgody można dokonać nie częściej niż raz na

dwa lata.

1d. Koszty świadczeń związanych z przeniesieniami urzędników służby

cywilnej przenoszonych w tym samym urzędzie do innej miejscowości, o których

mowa w ust. 1b, finansowane są ze środków będących w dyspozycji dyrektora

generalnego urzędu.

2. Urzędnik, o którym mowa w ust. 1, zachowuje prawo do dotychczasowego

wynagrodzenia, jeżeli jest ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku,

przez okres trzech miesięcy następujących po miesiącu, w którym został

przeniesiony na nowe stanowisko. Wysokość dodatku służby cywilnej pozostaje

bez zmiany.

Art. 63. 1. Jeżeli przemawia za tym interes służby cywilnej, Szef Służby

Cywilnej może przenieść urzędnika służby cywilnej do innego urzędu w tej samej

miejscowości.

2. Szef Służby Cywilnej, jeżeli przemawia za tym szczególny interes służby

cywilnej, może przenieść urzędnika służby cywilnej do innego urzędu w innej

miejscowości na okres nie dłuższy niż 2 lata. Przeniesienie takie może nastąpić

najwyżej dwa razy w czasie trwania stosunku pracy urzędnika służby cywilnej.

3. Niedopuszczalne jest przeniesienie, o którym mowa w ust. 2, bez zgody

urzędnika służby cywilnej – kobiety w ciąży lub osoby będącej jedynym opiekunem

dziecka w wieku do lat piętnastu. Nie można także dokonać takiego przeniesienia

w przypadku, gdy stoją temu na przeszkodzie szczególnie ważne względy osobiste

lub rodzinne urzędnika.

2017-06-07

©Telksinoe s. 25/59

Art. 64. 1. Przeniesienie urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby

cywilnej do innego urzędu, także w innej miejscowości, na jego wniosek lub za

jego zgodą, może nastąpić w każdym czasie.

2. Przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje dyrektor generalny

urzędu, w którym urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej ma być

zatrudniony, w porozumieniu z dyrektorem generalnym urzędu, w którym

dotychczas jest zatrudniony.

Art. 65. Przeniesienie urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby

cywilnej poza korpus służby cywilnej następuje na podstawie odrębnych

przepisów.

Art. 66. W razie likwidacji urzędu, w którym urzędnik służby cywilnej

wykonuje pracę, lub reorganizacji tego urzędu w sposób uniemożliwiający dalsze

zatrudnienie urzędnika służby cywilnej Szef Służby Cywilnej przenosi go do

innego urzędu w tej samej lub innej miejscowości oraz zobowiązuje dyrektora

generalnego tego urzędu do wyznaczenia urzędnikowi służby cywilnej stanowiska,

uwzględniając jego przygotowanie zawodowe.

Art. 67. 1. Od decyzji określonej w art. 63 i 66 urzędnikowi służby cywilnej

przysługuje odwołanie do Prezesa Rady Ministrów w ciągu 14 dni od dnia

doręczenia decyzji.

2. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.

Art. 68. 1. Stosunek pracy urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby

cywilnej tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu. W okresie

zawieszenia urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej otrzymuje

połowę wynagrodzenia przysługującego mu do dnia tymczasowego aresztowania.

2. W przypadku umorzenia postępowania karnego albo wydania wyroku

uniewinniającego urzędnikowi służby cywilnej oraz pracownikowi służby cywilnej

należy wypłacić pozostałą część wynagrodzenia miesięcznego; nie dotyczy to

warunkowego umorzenia postępowania karnego.

3. Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania

wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze

urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby cywilnej.

2017-06-07

©Telksinoe s. 26/59

Art. 69. 1. Dyrektor generalny urzędu może zawiesić urzędnika służby

cywilnej oraz pracownika służby cywilnej w pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało

wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub karne.

2. Okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, trwa do czasu zakończenia

postępowania dyscyplinarnego lub karnego, nie dłużej jednak niż trzy miesiące.

3. W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, urzędnik służby cywilnej

oraz pracownik służby cywilnej zachowuje prawo do wynagrodzenia oraz innych

uprawnień i świadczeń przysługujących w służbie cywilnej.

4. Okres zawieszenia wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą

uprawnienia pracownicze urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby

cywilnej.

Art. 70. Stosunek pracy urzędnika służby cywilnej wygasa w razie:

1) odmowy złożenia ślubowania;

2) utraty obywatelstwa państwa należącego do Unii Europejskiej lub innego

państwa, którego obywatelom na podstawie umów międzynarodowych lub

przepisów prawa wspólnotowego przysługuje prawo do podjęcia zatrudnienia

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby cywilnej;

4) prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5) prawomocnego orzeczenia utraty praw publicznych lub zakazu wykonywania

zawodu urzędnika w służbie cywilnej;

6) upływu trzech miesięcy nieobecności w pracy z powodu tymczasowego

aresztowania;

7) odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art.

62 i 63, lub niepodjęcia pracy w urzędzie, do którego urzędnik został

przeniesiony w trybie art. 66.

Art. 71. 1. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej

następuje, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, w razie:

1) dwukrotnej, następującej po sobie, negatywnej oceny, o której mowa w art.

81 ust. 1;

2017-06-07

©Telksinoe s. 27/59

2) stwierdzenia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

trwałej niezdolności do pracy uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków

urzędnika służby cywilnej; w celu zbadania stanu zdrowia urzędnika tego

można skierować do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z urzędu lub na jego

prośbę;

3) utraty nieposzlakowanej opinii;

4) likwidacji urzędu, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie, o którym mowa w art.

66.

2. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej może nastąpić,

z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, w razie:

1) (uchylony)

2) odmowy poddania się badaniu przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

3. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez

wypowiedzenia może nastąpić w razie jego nieobecności w pracy z powodu

choroby trwającej dłużej niż rok.

4. W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 3,

urzędnik służby cywilnej zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres

przewidziany w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

5. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej z przyczyn

określonych w ust. 1–3 nie może naruszać przepisów dotyczących szczególnej

ochrony pracowników w zakresie wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy.

6. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej może nastąpić

także w drodze porozumienia stron lub za trzymiesięcznym wypowiedzeniem na

skutek rezygnacji urzędnika służby cywilnej.

7. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez

wypowiedzenia z winy urzędnika może nastąpić w razie:

1) ciężkiego naruszenia przez urzędnika podstawowych obowiązków członka

korpusu służby cywilnej, jeżeli wina urzędnika jest oczywista;

2) popełnienia przez urzędnika w czasie trwania stosunku pracy przestępstwa,

które uniemożliwia dalsze zatrudnienie, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub

zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem;

2017-06-07

©Telksinoe s. 28/59

3) zawinionej przez urzędnika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania

pracy na zajmowanym stanowisku, jeżeli nie jest możliwe wyznaczenie

urzędnikowi stanowiska uwzględniającego jego przygotowanie zawodowe.

8. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez

wypowiedzenia z winy urzędnika nie może nastąpić po upływie miesiąca od dnia

uzyskania wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy.

Art. 72. W okresie wypowiedzenia urzędnik służby cywilnej oraz pracownik

służby cywilnej może być zwolniony z pełnienia obowiązków, z zachowaniem

prawa do wynagrodzenia.

Art. 73. 1. W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej

z przyczyn określonych w art. 71 ust. 1 pkt 4, w okresie między ustaniem

zatrudnienia w likwidowanym urzędzie a podjęciem pracy lub działalności

gospodarczej urzędnikowi temu przysługuje świadczenie pieniężne ze środków

budżetu państwa, przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, obliczane jak ekwiwalent

pieniężny za urlop wypoczynkowy. Świadczenie to nie przysługuje urzędnikowi,

który nabył prawo do emerytury.

2. W razie gdy w okresie, o którym mowa w ust. 1, były urzędnik służby

cywilnej pobiera zasiłek chorobowy albo macierzyński, wysokość świadczenia

pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu.

3. Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wlicza

się do okresów pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień

pracowniczych oraz do okresów zatrudnienia w rozumieniu przepisów o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych – na takich

warunkach, na jakich wlicza się okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych,

określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Od

świadczenia pieniężnego urząd odprowadza składkę na ubezpieczenia społeczne na

zasadach przewidzianych dla wynagrodzenia wypłacanego w czasie trwania

stosunku pracy.

Art. 74. Dyrektor generalny urzędu rozwiązuje stosunek pracy lub stwierdza

wygaśnięcie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby

cywilnej.

2017-06-07

©Telksinoe s. 29/59

Art. 75. W razie przeniesienia urzędnika służby cywilnej oraz pracownika

służby cywilnej do innego urzędu jego akta osobowe wraz z pozostałą

dokumentacją w sprawach związanych ze stosunkiem pracy przekazuje się do

urzędu, w którym urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej ma być

zatrudniony.

Rozdział 6

Obowiązki członka korpusu służby cywilnej

Art. 76. 1. Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany w

szczególności:

1) przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa;

2) chronić interesy państwa oraz prawa człowieka i obywatela;

3) racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;

4) rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone

zadania;

5) dochowywać tajemnicy ustawowo chronionej;

6) rozwijać wiedzę zawodową;

7) godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią.

2. Dyrektor generalny urzędu jest obowiązany zapewnić członkowi korpusu

służby cywilnej właściwe warunki do wykonywania obowiązków określonych w

ustawie.

Art. 77. 1. Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany wykonywać

polecenia służbowe przełożonych.

2. Jeżeli członek korpusu służby cywilnej jest przekonany, że polecenie jest

niezgodne z prawem albo zawiera znamiona pomyłki, jest on obowiązany na piśmie

poinformować o tym przełożonego. W razie pisemnego potwierdzenia polecenia

jest obowiązany je wykonać.

3. Członek korpusu służby cywilnej nie wykonuje polecenia, jeżeli

prowadziłoby to do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, o czym

niezwłocznie informuje dyrektora generalnego urzędu.

Art. 78. 1. Członek korpusu służby cywilnej przy wykonywaniu obowiązków

służbowych nie może kierować się interesem jednostkowym lub grupowym.

2017-06-07

©Telksinoe s. 30/59

2. Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno publicznie manifestować

poglądów politycznych.

3. Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno uczestniczyć w strajku lub

akcji protestacyjnej zakłócającej normalne funkcjonowanie urzędu.

4. Członek korpusu służby cywilnej nie może łączyć zatrudnienia w służbie

cywilnej z mandatem radnego.

5. Urzędnik służby cywilnej nie ma prawa tworzenia partii politycznych ani

uczestniczenia w nich.

6. Członek korpusu służby cywilnej zajmujący wyższe stanowisko w służbie

cywilnej nie może pełnić funkcji w związkach zawodowych.

7. Przepis ust. 5 ma zastosowanie do osoby zajmującej wyższe stanowisko w

służbie cywilnej.

Art. 79. W urzędzie nie może powstać stosunek podległości służbowej

między małżonkami oraz osobami pozostającymi ze sobą w stosunku

pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego

stopnia oraz w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

Art. 80. 1. Członek korpusu służby cywilnej nie może podejmować

dodatkowego zatrudnienia bez pisemnej zgody dyrektora generalnego urzędu ani

wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z

ustawy lub podważających zaufanie do służby cywilnej.

2. Urzędnik służby cywilnej nie może podejmować zajęć zarobkowych bez

pisemnej zgody dyrektora generalnego urzędu.

3. Przepis ust. 2 ma zastosowanie do osób zajmujących wyższe stanowiska w

służbie cywilnej.

4. Dyrektorowi generalnemu urzędu pisemnej zgody na podjęcie zajęcia

zarobkowego udziela Szef Służby Cywilnej. Dyrektor generalny urzędu,

wnioskując do Szefa Służby Cywilnej o udzielenie zgody, załącza pisemną opinię

kierownika urzędu.

Art. 81. 1. Urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej

zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony podlega ocenie

okresowej dokonywanej przez bezpośredniego przełożonego.

2. (uchylony)

2017-06-07

©Telksinoe s. 31/59

3. Ocena okresowa dotyczy wykonywania obowiązków wynikających z opisu

zajmowanego stanowiska pracy. Ocenę okresową sporządza się na piśmie i

niezwłocznie zapoznaje z nią ocenionego.

4. Ocenę okresową sporządza się co 24 miesiące.

5. Ocena okresowa zawiera wnioski dotyczące indywidualnego programu

rozwoju zawodowego.

6. Ocena okresowa jest sporządzana w razie zmiany stanowiska pracy,

wiążącej się z istotną zmianą zakresu obowiązków, jeżeli od dnia sporządzenia

ostatniej oceny okresowej upłynęło więcej niż 6 miesięcy. W przypadku osób

ocenianych po raz pierwszy, ocenę sporządza się, jeżeli okres podlegający ocenie

jest dłuższy niż 6 miesięcy.

7. W razie usprawiedliwionej nieobecności ocenianego w pracy, trwającej

dłużej niż miesiąc, termin, o którym mowa w ust. 4, ulega przedłużeniu o czas tej

nieobecności.

8. Oceniający może zmienić termin oceny, o którym mowa w ust. 4, w

przypadku:

1) zmiany na stanowisku oceniającego w trakcie okresu, w którym oceniany

podlega ocenie,

2) przewidywanej, dłuższej, usprawiedliwionej nieobecności w pracy

ocenianego, która może uniemożliwić przeprowadzenie oceny,

3) przewidywanej, dłuższej, usprawiedliwionej nieobecności w pracy

oceniającego, która może utrudnić przeprowadzenie oceny,

4) złożenia przez ocenianego wniosku o zmianę terminu przeprowadzenia oceny

– jeżeli od dnia sporządzenia ostatniej oceny okresowej upłynęło więcej niż 6

miesięcy, a w przypadku osób ocenianych po raz pierwszy, jeżeli okres podlegający

ocenie jest dłuższy niż 6 miesięcy.

9. W razie uzyskania negatywnej oceny okresowej oceniany podlega

ponownej ocenie po upływie 6 miesięcy od dnia zapoznania się z oceną.

Art. 82. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i

sposób przeprowadzania ocen okresowych, w tym kryteria, wzór arkusza, skalę

ocen i tryb sporządzanej przez bezpośredniego przełożonego oceny okresowej,

kierując się potrzebą stałego doskonalenia jakości wykonywania obowiązków

2017-06-07

©Telksinoe s. 32/59

przez ocenianego oraz zapewnienia obiektywizmu dokonywanych ocen

okresowych.

Art. 83. 1. Od oceny okresowej służy, w terminie 7 dni od dnia zapoznania

się z oceną, sprzeciw do dyrektora generalnego urzędu.

2. (uchylony)

3. Sprzeciw rozpatruje się w terminie 14 dni od dnia wniesienia.

4. W razie uwzględnienia sprzeciwu ocenę okresową zmienia się albo

sporządza po raz drugi. Od oceny okresowej sporządzonej po raz drugi przysługuje

sprzeciw na zasadach określonych w ust. 1 i 3.

5. W razie nierozpatrzenia sprzeciwu w terminie albo nieuwzględnienia

sprzeciwu od oceny okresowej, oceniany może, w terminie 14 dni od dnia

doręczenia decyzji albo od dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 3, odwołać

się do sądu pracy.

Art. 84. 1. Stanowiska pracy w korpusie służby cywilnej podlegają opisowi i

wartościowaniu.

2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, zasady dokonywania

opisów i wartościowania stanowisk pracy.

Rozdział 7

Uprawnienia członka korpusu służby cywilnej

Art. 85. 1. Wynagrodzenie pracownika służby cywilnej składa się z

wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego stanowiska pracy

oraz dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej.

2. Wynagrodzenie urzędnika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia

zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego stanowiska pracy, dodatku za

wieloletnią pracę w służbie cywilnej oraz dodatku służby cywilnej z tytułu

posiadanego stopnia służbowego.

3. Wynagrodzenie osoby zajmującej wyższe stanowisko w służbie cywilnej

składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego

stanowiska pracy, dodatku funkcyjnego oraz dodatku za wieloletnią pracę w służbie

cywilnej.

2017-06-07

©Telksinoe s. 33/59

Art. 86. 1. Ustanawia się dziewięć stopni służbowych urzędników służby

cywilnej.

2. Stopniom służbowym są przyporządkowane stawki dodatku służby

cywilnej z tytułu posiadanego stopnia służbowego.

Art. 87. 1. Wynagrodzenie zasadnicze przewidziane dla zajmowanego

stanowiska pracy, dodatek służby cywilnej z tytułu posiadanego stopnia

służbowego oraz dodatek funkcyjny ustala się z zastosowaniem mnożników kwoty

bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa

budżetowa.

2. (uchylony)

3. (uchylony)

Art. 88. Członek korpusu służby cywilnej może otrzymać dodatek zadaniowy

za wykonywanie dodatkowych, powierzonych mu przez pracodawcę zadań na

okres wykonywania tych zadań, ze środków przeznaczonych na wynagrodzenia.

Art. 89. 1. Urzędnik służby cywilnej może otrzymać kolejny stopień

służbowy po uzyskaniu pozytywnej oceny, o której mowa w art. 81, jeżeli zawiera

ona umotywowany wniosek bezpośredniego przełożonego o przyznanie

urzędnikowi służby cywilnej kolejnego stopnia służbowego.

2. Urzędnik służby cywilnej, który od otrzymania ostatniego stopnia

służbowego uzyskał dwie kolejne następujące po sobie pozytywne oceny okresowe

na jednym z dwóch najwyższych poziomów przewidzianych w skali ocen,

otrzymuje kolejny stopień służbowy w terminie 30 dni od dnia zapoznania

urzędnika służby cywilnej z oceną okresową.

Art. 90. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej przysługuje dodatek za

wieloletnią pracę w służbie cywilnej w wysokości wynoszącej po pięciu latach

pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1%

za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia

zasadniczego.

2. Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę w

służbie cywilnej wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia

oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one

wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

2017-06-07

©Telksinoe s. 34/59

3. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów

zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej

Zjednoczonej Partii Robotniczej), jak również w organach bezpieczeństwa państwa

w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych

dokumentów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1388 oraz z 2016 r. poz. 178 i 749).

Art. 91. 1. Za wieloletnią pracę członek korpusu służby cywilnej otrzymuje

nagrodę jubileuszową w wysokości:

1) po 20 latach pracy – 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2) po 25 latach pracy – 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3) po 30 latach pracy – 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4) po 35 latach pracy – 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5) po 40 latach pracy – 300% wynagrodzenia miesięcznego;

6) po 45 latach pracy – 400% wynagrodzenia miesięcznego.

2. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie

poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli

z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego

zależą uprawnienia pracownicze.

3. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów

zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej

Zjednoczonej Partii Robotniczej), jak również w organach bezpieczeństwa państwa

w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych

dokumentów.

Art. 92. Członkom korpusu służby cywilnej przysługuje dodatkowe

wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Art. 93. 1. Członkom korpusu służby cywilnej za szczególne osiągnięcia w

pracy zawodowej można przyznać nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu

funduszu nagród w służbie cywilnej.

2. Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości 3% planowanych

wynagrodzeń osobowych pozostaje w dyspozycji dyrektorów generalnych urzędów

2017-06-07

©Telksinoe s. 35/59

i może być przez nich podwyższany w ramach posiadanych środków na

wynagrodzenia.

Art. 94. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej, którego stosunek pracy ustał

w związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę,

przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia,

a jeżeli członek korpusu służby cywilnej przepracował co najmniej 20 lat w służbie

cywilnej, jednorazowa odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego

wynagrodzenia.

2. Do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie

zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy

odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze.

3. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów

zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej

Zjednoczonej Partii Robotniczej), jak również w organach bezpieczeństwa państwa

w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych

dokumentów.

4. Odprawę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za

urlop wypoczynkowy.

Art. 95. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej delegowanemu służbowo do

zajęć poza siedzibą urzędu, w którym wykonuje pracę, przysługują należności na

zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości

należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej, wydanych

na podstawie Kodeksu pracy.

2. Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu do innego urzędu w innej

miejscowości na podstawie art. 63 ust. 2 przysługuje mieszkanie udostępnione

przez urząd, do którego urzędnik służby cywilnej został przeniesiony, albo

miesięczne świadczenie na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego,

wypłacane w okresie przeniesienia, jeżeli:

1) urzędnik służby cywilnej albo jego współmałżonek nie posiadają mieszkania

lub budynku mieszkalnego w miejscowości, do której następuje przeniesienie;

2017-06-07

©Telksinoe s. 36/59

2) przeniesienie następuje do miejscowości znacznie oddalonej od

dotychczasowego miejsca zamieszkania urzędnika.

3. Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu do innego urzędu w innej

miejscowości przysługuje także:

1) jednorazowe świadczenie z tytułu przeniesienia w wysokości

trzymiesięcznego wynagrodzenia;

2) zwrot kosztów przejazdu urzędnika i członków jego rodziny, związanego z

przeniesieniem, a także zwrot kosztów przewozu mienia;

3) urlop z tytułu przeniesienia w łącznym wymiarze 4 dni.

4. Świadczenia, o których mowa w ust. 2 i 3, są pokrywane ze środków

rezerwy budżetowej na funkcjonowanie służby cywilnej.

5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) odległość między dotychczasowym miejscem zamieszkania urzędnika służby

cywilnej a miejscowością, do której jest przenoszony, warunkującą

udostępnienie mieszkania albo zwrot kosztów najmu lokalu mieszkalnego,

ustaloną z uwzględnieniem możliwości komunikacyjnych w zakresie dojazdu

do pracy;

2) powierzchnię mieszkania udostępnianego urzędnikowi służby cywilnej albo

sposób ustalania maksymalnej wysokości zwrotu kosztów najmu lokalu

mieszkalnego, z uwzględnieniem sytuacji rodzinnej urzędnika służby

cywilnej oraz mając na względzie przeciętne ceny wynajmu mieszkań w

miejscowości, do której następuje przeniesienie, oraz wymóg racjonalnego

gospodarowania środkami budżetowymi;

3) maksymalną wysokość zwrotu kosztów przejazdu i przewozu mienia,

związanych z przeniesieniem, oraz sposób ustalania wysokości świadczeń, o

których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, biorąc pod uwagę konieczność

zrekompensowania kosztów związanych z przeniesieniem do innej

miejscowości;

4) tryb przyznawania oraz wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 2 i 3.

Art. 96. 1. W razie wygaśnięcia stosunku pracy urzędnika służby cywilnej z

powodu tymczasowego aresztowania, dyrektor generalny urzędu, w którym

urzędnik ten wykonywał pracę, jest obowiązany ponownie zatrudnić go,

uwzględniając jego przygotowanie zawodowe, jeżeli postępowanie karne zostało

2017-06-07

©Telksinoe s. 37/59

umorzone lub gdy zapadł wyrok uniewinniający, a urzędnik zgłosił swój powrót do

pracy w ciągu siedmiu dni od uprawomocnienia się orzeczenia.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne umorzono z

powodu przedawnienia albo amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia

postępowania.

3. W razie odmowy ponownego zatrudnienia w służbie cywilnej, przysługuje

odwołanie do sądu pracy.

Art. 97. 1. Czas pracy członków korpusu służby cywilnej nie może

przekraczać ośmiu godzin na dobę i średnio 40 godzin tygodniowo w przyjętym

okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż osiem tygodni.

2. W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być

stosowane rozkłady czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu

pracy do 12 godzin na dobę. W rozkładach tych czas pracy nie może jednak

przekraczać średnio 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie

dłuższym niż 12 tygodni.

3. Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych

dniach tygodnia ustala dyrektor generalny urzędu według zasad określonych, w

drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów. Dni tygodnia niebędących

dniami pracy w urzędzie nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego.

4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, Prezes Rady Ministrów

powinien brać pod uwagę potrzebę zapewnienia sprawnej pracy urzędu, w tym

obsługi interesantów oraz zróżnicowany charakter zadań wykonywanych przez

członków korpusu służby cywilnej.

5. Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, członek korpusu służby cywilnej na

polecenie przełożonego wykonuje pracę w godzinach nadliczbowych, w tym w

wyjątkowych przypadkach także w nocy oraz w niedziele i święta.

6. Pracownikowi służby cywilnej za pracę wykonywaną na polecenie

przełożonego w godzinach nadliczbowych przysługuje czas wolny w tym samym

wymiarze.

7. Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w godzinach nadliczbowych

wykonywaną w porze nocnej przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze.

2017-06-07

©Telksinoe s. 38/59

8. Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w niedzielę przysługuje dzień wolny

od pracy w najbliższym tygodniu, a za pracę w święto przysługuje inny dzień

wolny.

9. Na wniosek członka korpusu służby cywilnej czas wolny, o którym mowa

w ust. 6 i 7, oraz dzień wolny, o którym mowa w ust. 8, może być udzielony w

okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy lub po jego

zakończeniu.

10. Przepisów ust. 2 i 5 nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz – bez ich zgody

– do członków korpusu służby cywilnej sprawujących pieczę nad osobami

wymagającymi stałej opieki lub opiekujących się dziećmi w wieku do lat ośmiu.

Art. 98. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej przysługują świadczenia

emerytalne i rentowe na zasadach określonych w przepisach o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2. W razie rozwiązania z pracownikiem służby cywilnej stosunku pracy z

powodu likwidacji urzędu, pracownikowi temu przysługuje emerytura, jeżeli

mężczyzna ukończył 60 lat, a kobieta – 55 lat oraz jeżeli ma wymagany okres

zatrudnienia.

3. Przepis ust. 2 stosuje się do osób urodzonych przed 1 stycznia 1949 r.

Art. 99. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) wykaz stanowisk urzędniczych, z podziałem na grupy stanowisk,

2) kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy na

stanowiskach urzędniczych, w zakresie nieuregulowanym w przepisach

szczególnych,

3) mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby

cywilnej,

4) stopnie służbowe urzędników służby cywilnej i mnożnik dodatku służby

cywilnej dla każdego stopnia służbowego,

4a) mnożniki do ustalania dodatku funkcyjnego, o którym mowa w art. 85 ust. 3,

5) warunki przyznawania i wypłacania dodatku, o którym mowa w art. 90 ust. 1,

6) warunki ustalania prawa do nagrody jubileuszowej i jej wypłacania

2017-06-07

©Telksinoe s. 39/59

– kierując się charakterem pracy wykonywanej przez członków korpusu służby

cywilnej i potrzebą zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania przez nich

zadań.

Art. 100. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze zarządzenia,

sposób uwzględniania wyników wartościowania stanowisk pracy przy ustalaniu

wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby cywilnej w urzędach.

Art. 101. Prezes Rady Ministrów, mając na względzie szczególny charakter

wykonywanych zadań i warunki ich wykonywania, może określać, w drodze

rozporządzenia:

1) uprawnienia szczególne w zakresie płac i innych świadczeń przysługujących

niektórym kategoriom członków korpusu służby cywilnej oraz zasady

przyznawania tych świadczeń i ich wysokość,

2) inne dodatki do wynagrodzenia niż przewidziane w ustawie

– jeżeli te świadczenia i dodatki były przewidziane w przepisach obowiązujących

w dniu wejścia w życie ustawy.

Art. 102. W rozporządzeniu, o którym mowa w art. 101, Prezes Rady

Ministrów może określić także inne świadczenia i dodatki oraz warunki i tryb ich

przyznawania, kierując się potrzebą zwiększenia efektywności wykonywanych

zadań przez członków korpusu służby cywilnej.

Art. 103. Urzędnikowi służby cywilnej oraz pracownikowi służby cywilnej

zatrudnionemu na stanowisku kuratora oświaty lub na stanowiskach wymagających

kwalifikacji pedagogicznych przysługują uprawnienia określone w art. 9a–9i, art.

51, art. 58, art. 60, art. 86, art. 88 i art. 90 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta

Nauczyciela (Dz. U. z 2014 r. poz. 191, z późn. zm.3)), a okres zatrudnienia na tych

stanowiskach wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia

nauczyciela określone w tej ustawie.

Art. 104. Na zasadach określonych w odrębnych przepisach członkowie

korpusu służby cywilnej korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy

publicznych.

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1198,

z 2015 r. poz. 357, 1268 i 1418 oraz z 2016 r. poz. 668 i 1010.

2017-06-07

©Telksinoe s. 40/59

Art. 105. 1. Urzędnikowi służby cywilnej przysługuje corocznie dodatkowy

urlop wypoczynkowy w wymiarze wynoszącym po 5 latach zatrudnienia w służbie

cywilnej 1 dzień. Urlop ten wzrasta z każdym rokiem pracy o 1 dzień aż do

osiągnięcia 12 dni.

2. Do okresu zatrudnienia uprawniającego do dodatkowego urlopu

wypoczynkowego wlicza się okres zatrudnienia w administracji publicznej.

Rozdział 8

Szkolenie i rozwój w służbie cywilnej

Art. 106. 1. Członek korpusu służby cywilnej uczestniczy w szkoleniach w

służbie cywilnej.

2. Szkolenia w służbie cywilnej obejmują:

1) szkolenia centralne – planowane, organizowane i nadzorowane przez Szefa

Służby Cywilnej;

2) szkolenia powszechne – planowane, organizowane i nadzorowane przez

dyrektora generalnego urzędu;

3) szkolenia w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego członka

korpusu służby cywilnej – planowane, organizowane i nadzorowane przez

dyrektora generalnego urzędu w porozumieniu z zatrudnionym w danym

urzędzie członkiem korpusu służby cywilnej;

4) szkolenia specjalistyczne – planowane, organizowane i nadzorowane przez

dyrektora generalnego urzędu, obejmujące tematykę związaną z zadaniami

urzędu.

Art. 107. 1. Szef Służby Cywilnej ustala corocznie plan szkoleń centralnych

w służbie cywilnej.

2. Plan szkoleń centralnych zawiera w szczególności:

1) priorytety szkoleniowe wobec członków korpusu służby cywilnej;

2) rodzaje szkoleń mających szczególne znaczenie w danym roku;

3) inne zalecenia i informacje dla osób organizujących i nadzorujących szkolenia

w służbie cywilnej.

3. Przy ustalaniu programów szkoleń Szef Służby Cywilnej współdziała

w szczególności z Krajową Szkołą Administracji Publicznej im. Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.

2017-06-07

©Telksinoe s. 41/59

Art. 108. 1. Bezpośredni przełożony ustala, odrębnie dla każdego członka

korpusu służby cywilnej, z wyjątkiem osób zajmujących wyższe stanowiska w

służbie cywilnej, indywidualny program rozwoju zawodowego, stanowiący

podstawę do kierowania członka korpusu służby cywilnej na szkolenia, biorąc pod

uwagę w szczególności:

1) wnioski zawarte w ocenie okresowej członka korpusu służby cywilnej;

2) planowaną ścieżkę awansu stanowiskowego i finansowego członka korpusu

służby cywilnej;

3) plany i możliwości rozwoju zawodowego członka korpusu służby cywilnej;

4) potrzeby i możliwości urzędu w zakresie zatrudnienia.

2. Program, o którym mowa w ust. 1, jest akceptowany przez osobę kierującą

komórką organizacyjną i zatwierdzany przez dyrektora generalnego urzędu.

3. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze zarządzenia, szczegółowy

sposób ustalania indywidualnego programu rozwoju zawodowego członka korpusu

służby cywilnej.

Art. 109. 1. Uczestnictwo członka korpusu służby cywilnej w szkoleniach

przewidzianych dla służby cywilnej jest traktowane na równi z wykonywaniem

przez niego obowiązków służbowych.

2. Członek korpusu służby cywilnej nie ponosi opłat z tytułu uczestnictwa w

szkoleniach przewidzianych dla służby cywilnej.

3. W wyjątkowych przypadkach dyrektor generalny urzędu może wyrazić

zgodę na pokrycie przez urząd, w całości lub w części, kosztów uczestnictwa

członka korpusu służby cywilnej w szkoleniach i zajęciach innych niż przewidziane

dla służby cywilnej.

Art. 110. 1. Dyrektor generalny urzędu może skierować członka korpusu

służby cywilnej mającego wykształcenie prawnicze na aplikację legislacyjną.

Wzajemne prawa i obowiązki urzędu i członka korpusu służby cywilnej związane

ze skierowaniem na aplikację legislacyjną określa umowa zawarta między

dyrektorem generalnym urzędu a członkiem korpusu służby cywilnej.

2. Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.

3. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji, uwzględniając w szczególności:

2017-06-07

©Telksinoe s. 42/59

dziedziny prawa będące podstawą opracowania programu aplikacji legislacyjnej,

warunki i tryb przyjmowania na aplikację, także osób niebędących członkami

korpusu służby cywilnej, wysokość opłat za udział w aplikacji i tryb ich uiszczania,

obowiązki aplikantów i ich patronów, szczegółowe zasady, warunki oraz etapy

dopuszczania do egzaminu kończącego aplikację oraz przeprowadzania go, skład

komisji egzaminacyjnej oraz wzór zaświadczenia stwierdzającego zdanie

egzaminu.

Art. 111. Koszty szkoleń w służbie cywilnej są pokrywane ze środków:

1) wyodrębnionych w budżetach poszczególnych urzędów dla finansowania

szkoleń powszechnych, szkoleń w ramach indywidualnego programu rozwoju

zawodowego urzędnika służby cywilnej oraz szkoleń specjalistycznych;

2) rezerwy budżetowej przeznaczonej na szkolenia członków korpusu służby

cywilnej dla finansowania szkoleń centralnych.

Art. 112. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki organizowania i prowadzenia szkoleń w służbie cywilnej

obejmujące w szczególności:

1) kryteria, jakie muszą spełniać podmioty, którym powierza się prowadzenie

szkoleń,

2) sposób i warunki oceny prowadzonych szkoleń

– kierując się potrzebą zapewnienia skutecznego procesu szkolenia i rozwoju w

służbie cywilnej.

Rozdział 9

Odpowiedzialność dyscyplinarna członka korpusu służby cywilnej

Art. 113. 1. Członek korpusu służby cywilnej odpowiada dyscyplinarnie za

naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej.

2. Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie trzech

miesięcy od dnia powzięcia przez dyrektora generalnego urzędu wiadomości o

naruszeniu obowiązków członka korpusu służby cywilnej ani po upływie dwóch lat

od popełnienia tego czynu.

3. Jeżeli członek korpusu służby cywilnej z powodu nieobecności w pracy nie

ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie rozpoczyna

się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia jego stawienia się do pracy.

2017-06-07

©Telksinoe s. 43/59

4. Jeżeli czyn członka korpusu służby cywilnej zawiera znamiona

przestępstwa, przedawnienie następuje nie wcześniej niż przedawnienie

przewidziane w przepisach Kodeksu karnego.

5. Karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje, jeżeli od czasu jego

popełnienia upłynęły 4 lata.

Art. 114. 1. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec urzędników służby

cywilnej są:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) pozbawienie możliwości awansowania przez okres dwóch lat na wyższy

stopień służbowy;

4) obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25% – przez okres

nie dłuższy niż sześć miesięcy;

5) obniżenie stopnia służbowego służby cywilnej;

6) wydalenie ze służby cywilnej.

2. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec osób zajmujących wyższe

stanowiska w służbie cywilnej oraz pracowników służby cywilnej są:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25% – przez okres

nie dłuższy niż sześć miesięcy;

4) wydalenie z pracy w urzędzie.

3. Prawomocne orzeczenie kary wymienionej w ust. 2 pkt 4 powoduje

wygaśnięcie stosunku pracy.

4. Prawomocne orzeczenie kar wymienionych w ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4

powoduje zakaz ubiegania się o zatrudnienie w korpusie służby cywilnej przez

okres pięciu lat.

Art. 115. 1. Za mniejszej wagi naruszenie obowiązków członka korpusu

służby cywilnej dyrektor generalny urzędu może ukarać członka korpusu służby

cywilnej upomnieniem na piśmie. Ukaranie może być poprzedzone postępowaniem

mającym na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy.

2017-06-07

©Telksinoe s. 44/59

2. Członek korpusu służby cywilnej może w ciągu siedmiu dni od

wymierzenia mu kary upomnienia wnieść sprzeciw do dyrektora generalnego

urzędu.

3. W razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, dyrektor generalny

urzędu niezwłocznie przekazuje sprawę rzecznikowi dyscyplinarnemu.

Przekazanie sprawy rzecznikowi wszczyna postępowanie wyjaśniające.

Art. 116. 1. Sprawy dyscyplinarne członków korpusu służby cywilnej

rozpoznają komisje dyscyplinarne:

1) w I instancji – komisja dyscyplinarna;

2) w II instancji – Wyższa Komisja Dyscyplinarna Służby Cywilnej, zwana dalej

„Wyższą Komisją Dyscyplinarną”.

2. Sprawy dyscyplinarne osób zajmujących stanowiska dyrektorów

generalnych urzędu rozpoznaje w I i II instancji Wyższa Komisja Dyscyplinarna.

3. Sprawy dyscyplinarne osób zajmujących stanowiska wojewódzkich

lekarzy weterynarii i ich zastępców rozpatruje w I instancji komisja dyscyplinarna

działająca w urzędzie obsługującym Głównego Lekarza Weterynarii.

4. Sprawy dyscyplinarne osób zajmujących stanowiska powiatowych lekarzy

weterynarii i ich zastępców rozpatruje w I instancji komisja dyscyplinarna

działająca w urzędzie obsługującym właściwego wojewódzkiego lekarza

weterynarii.

Art. 117. 1. Komisję dyscyplinarną urzędu powołuje dyrektor generalny

urzędu spośród członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędzie.

2. Dyrektorzy generalni urzędów mogą w drodze porozumienia powołać

wspólną komisję dyscyplinarną dla kierowanych przez nich urzędów.

3. O powołaniu komisji dyscyplinarnej zawiadamia się niezwłocznie Szefa

Służby Cywilnej.

4. Komisję dyscyplinarną, w liczbie co najmniej 10 członków, powołuje się

na okres 4 lat.

5. Komisja dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego

komisji i jego 2 zastępców.

6. Tryb pracy komisji dyscyplinarnej określa regulamin uchwalony przez

komisję dyscyplinarną i zatwierdzony przez dyrektora generalnego urzędu.

2017-06-07

©Telksinoe s. 45/59

Art. 118. 1. Wyższą Komisję Dyscyplinarną powołuje Prezes Rady

Ministrów.

2. W skład Wyższej Komisji Dyscyplinarnej wchodzi 15 członków

powoływanych przez Prezesa Rady Ministrów na okres 6 lat, w tym 12 członków

powoływanych na wniosek Szefa Służby Cywilnej spośród urzędników służby

cywilnej oraz 3 członków powoływanych na wniosek dyrektora generalnego służby

zagranicznej spośród członków personelu dyplomatyczno-konsularnego.

Członkowie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej pełnią swoje funkcje do czasu

powołania ich następców.

3. Wyższa Komisja Dyscyplinarna powołuje ze swojego grona

przewodniczącego Wyższej Komisji Dyscyplinarnej i jego zastępców.

4. Tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej określa regulamin uchwalany

przez Komisję.

5. Obsługę prac Wyższej Komisji Dyscyplinarnej zapewnia Kancelaria

Prezesa Rady Ministrów.

Art. 119. Wykonywanie zadań w komisji dyscyplinarnej przez jej członków

jest traktowane na równi z wykonywaniem obowiązków pracowniczych.

Art. 120. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,

wynagrodzenie członków Wyższej Komisji Dyscyplinarnej, komisji

dyscyplinarnych oraz rzeczników dyscyplinarnych i ich zastępców, przyjmując

minimalne wynagrodzenie przewidziane w przepisach o minimalnym

wynagrodzeniu za pracę za podstawę ustalania wysokości wynagrodzenia

przewodniczącego, zastępców przewodniczącego i pozostałych członków tych

komisji oraz rzeczników dyscyplinarnych i ich zastępców.

Art. 121. Wyższa Komisja Dyscyplinarna rozpatruje odwołania od orzeczeń

komisji dyscyplinarnych.

Art. 122. Członkowie komisji dyscyplinarnych są niezawiśli w zakresie

orzecznictwa dyscyplinarnego oraz nie są związani rozstrzygnięciami innych

organów stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego wyroku sądu.

Art. 123. 1. Komisje dyscyplinarne orzekają w składzie:

1) w I instancji:

2017-06-07

©Telksinoe s. 46/59

a) trzech członków, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary

określonej w art. 114 ust. 1 pkt 1–5 oraz ust. 2 pkt 1–3,

b) pięciu członków, w tym przewodniczący składu posiadający

wykształcenie prawnicze, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o

zastosowanie kary określonej w art. 114 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4;

2) w II instancji pięciu członków, z których co najmniej dwóch powinno

posiadać wykształcenie prawnicze, gdy rozpatrywana jest sprawa, co do której

orzeczono karę określoną w art. 114 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4.

2. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wyznacza skład orzekający i

termin rozprawy.

3. W przypadku rozpatrywania spraw dyscyplinarnych, o których mowa w art.

116 ust. 2, do składu orzekającego w II instancji wyznacza się członków komisji,

którzy nie brali udziału w rozpoznawaniu sprawy w I instancji.

Art. 124. 1. Rzecznika dyscyplinarnego urzędu powołuje dyrektor generalny

urzędu spośród podległych mu członków korpusu służby cywilnej.

2. Rzecznika dyscyplinarnego do spraw dyscyplinarnych osób zajmujących

stanowiska dyrektorów generalnych urzędów powołuje Szef Służby Cywilnej,

spośród członków korpusu służby cywilnej.

3. Rzecznika dyscyplinarnego do spraw dyscyplinarnych osób zajmujących

stanowiska wojewódzkich lekarzy weterynarii i ich zastępców powołuje Główny

Lekarz Weterynarii, spośród podległych mu członków korpusu służby cywilnej.

3a. Rzecznika dyscyplinarnego do spraw dyscyplinarnych osób zajmujących

stanowiska powiatowych lekarzy weterynarii i ich zastępców powołuje

wojewódzki lekarz weterynarii, spośród podległych mu członków korpusu służby

cywilnej.

4. W uzasadnionych przypadkach można powołać zastępcę rzecznika

dyscyplinarnego. Przepisy ust. 1–3 i 5 oraz art. 125 stosuje się odpowiednio.

5. W przypadku powołania komisji dyscyplinarnej w trybie określonym w art.

117 ust. 2, porozumienie może przewidywać powołanie wspólnego rzecznika

dyscyplinarnego.

Art. 125. 1. Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na

polecenie osób, o których mowa w art. 124 ust. 1–3, i informuje je o dokonanych

2017-06-07

©Telksinoe s. 47/59

ustaleniach. O wszczęciu postępowania rzecznik zawiadamia osobę, której ono

dotyczy.

2. Rzecznik dyscyplinarny postanawia o przekazaniu komisji dyscyplinarnej

wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego albo, za zgodą osób, o których

mowa w art. 124 ust. 1–3, o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.

3. Do wykonywania zadań przez rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcę

stosuje się przepisy art. 119.

Art. 126. 1. Komisja dyscyplinarna wszczyna postępowanie dyscyplinarne z

dniem zgłoszenia wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.

2. Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie

obrońcy, z zastrzeżeniem przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej. W

przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia ze

służby cywilnej albo kary wydalenia z pracy w urzędzie, a obwiniony nie ma

obrońcy z wyboru, przewodniczący składu orzekającego wyznacza obrońcę

spośród członków korpusu służby cywilnej.

3. Komisja dyscyplinarna wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy,

w toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego

obrońcy, jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów

mających znaczenie w sprawie.

4. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy.

5. Rozprawa jest jawna. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający

może wyłączyć jawność rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.

6. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom w terminie siedmiu

dni od dnia ogłoszenia orzeczenia.

7. Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej strony mogą odwołać się, za

pośrednictwem komisji dyscyplinarnej I instancji, do Wyższej Komisji

Dyscyplinarnej w ciągu 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Komisja

dyscyplinarna I instancji przekazuje odwołanie wraz z aktami sprawy Wyższej

Komisji Dyscyplinarnej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania.

Art. 127. 1. W postępowaniu przed Wyższą Komisją Dyscyplinarną stosuje

się odpowiednio przepisy art. 126 ust. 1–6.

2017-06-07

©Telksinoe s. 48/59

2. Od orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej stronom oraz Szefowi

Służby Cywilnej przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego – sądu pracy i

ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

obwinionego. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem Wyższej Komisji

Dyscyplinarnej.

3. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

Art. 128. 1. Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej o

ukaraniu dołącza się do akt osobowych członka korpusu służby cywilnej.

2. Dyrektor generalny urzędu wykonuje kary, o których mowa w art. 114 ust.

1 pkt 3–5 oraz ust. 2 pkt 3, z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

Art. 129. 1. Kary dyscyplinarne określone w art. 114 ust. 1 pkt 1–5 oraz ust.

2 pkt 1–3 ulegają zatarciu, a odpis orzeczenia dołączony do akt osobowych podlega

zniszczeniu po upływie trzech lat od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o

ukaraniu. Na wniosek ukaranego zatarcie może nastąpić po upływie dwóch lat.

2. Jeżeli w okresie przed zatarciem kary dyscyplinarnej członek korpusu

służby cywilnej będzie ponownie ukarany dyscyplinarnie, termin trzech lat, o

którym mowa w ust. 1, liczy się od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o

ponownym ukaraniu.

3. W przypadku kary dyscyplinarnej określonej w art. 114 ust. 1 pkt 6 oraz

ust. 2 pkt 4 zatarcie kary oraz zniszczenie odpisu orzeczenia następuje po upływie

3 lat od dnia upływu okresu, o którym mowa w art. 114 ust. 4.

4. Kara upomnienia na piśmie, o której mowa w art. 115 ust. 1, ulega zatarciu

po upływie roku od dnia uprawomocnienia.

Art. 130. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, w tym:

1) warunki powoływania i odwoływania członka komisji dyscyplinarnej,

rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcy,

2) sposób dokonywania zmian w składzie komisji dyscyplinarnej,

3) zakres czynności rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcy, służących

wyjaśnieniu sprawy,

2017-06-07

©Telksinoe s. 49/59

4) organizację i funkcjonowanie komisji dyscyplinarnych oraz tryb prowadzenia

postępowania dyscyplinarnego,

5) warunki i sposób ustalania należności przysługujących członkom komisji

dyscyplinarnych, rzecznikom dyscyplinarnym i ich zastępcom, świadkom,

obrońcom i biegłym

– kierując się potrzebą rzetelnego i sprawnego prowadzenia tych postępowań.

Art. 131. 1. Koszty obrońcy z wyboru ponosi obwiniony.

2. Koszty biegłych powołanych przez komisję dyscyplinarną i koszty

zleconych przez nią ekspertyz ponosi urząd, przy którym działa komisja

dyscyplinarna.

3. W przypadku komisji dyscyplinarnych powołanych w trybie określonym w

art. 117 ust. 2, koszty, o których mowa w ust. 2, ponosi urząd, w którym w dniu

wszczęcia postępowania dyscyplinarnego był zatrudniony obwiniony, o ile

porozumienie, o którym mowa w art. 117 ust. 2, nie stanowi inaczej.

Rozdział 10

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 132–190. (pominięte)

Rozdział 11

Przepisy przejściowe i dostosowujące

Art. 191. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy służby cywilnej,

zatrudnieni na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 215, stają się

pracownikami służby cywilnej w rozumieniu niniejszej ustawy.

2. Z dniem wejścia w życie ustawy urzędnicy służby cywilnej, mianowani na

podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 215, stają się urzędnikami służby

cywilnej w rozumieniu niniejszej ustawy.

Art. 192. 1. Do umów o pracę zawartych na czas określony z osobami, które

podjęły po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej, trwających w dniu wejścia w

życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2. W przypadku gdy do zakończenia okresu, na który została zawarta umowa,

pozostał co najmniej rok, pracownik służby cywilnej może wyrazić zgodę na

2017-06-07

©Telksinoe s. 50/59

zastosowanie wobec niego zasad dokonywania pierwszej oceny w służbie cywilnej,

przewidzianych w art. 37.

3. Do postępowań dotyczących naboru do służby cywilnej wszczętych na

podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończonych do dnia wejścia w życie

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

4. Do służby przygotowawczej rozpoczętej i niezakończonej do dnia wejścia

w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

5. Do ocen okresowych urzędników służby cywilnej niezakończonych przed

dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 193. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, członka

korpusu służby cywilnej, który jest zatrudniony w tym samym urzędzie, w którym

zajmuje w dniu wejścia w życie ustawy wysokie stanowisko państwowe, stające się

wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej na podstawie niniejszej ustawy,

przenosi się – za jego zgodą – na wyższe stanowisko w służbie cywilnej

odpowiadające zajmowanemu wysokiemu stanowisku państwowemu.

2. Przeniesienia członka korpusu służby cywilnej, o którym mowa w ust. 1,

dokonuje:

1) Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów – na

stanowisko dyrektora generalnego urzędu;

2) dyrektor generalny urzędu – na stanowisko wymienione w art. 52 pkt 2;

3) Główny Lekarz Weterynarii – na stanowiska wymienione w art. 52 pkt 3;

4) Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i

Produktów Biobójczych – na stanowiska kierujących komórkami

organizacyjnymi w tym urzędzie i ich zastępców.

3. W dniu poprzedzającym dzień przeniesienia członka korpusu służby

cywilnej, o którym mowa w ust. 1, stosunek pracy na podstawie powołania na

wysokim stanowisku państwowym wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas

powołania na to stanowisko ulega zakończeniu.

4. W razie niewyrażenia przez członka korpusu służby cywilnej zgody na

przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, z upływem 30 dni od dnia wejścia w życie

ustawy, stosunek pracy na podstawie powołania na wysokim stanowisku

państwowym wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas powołania na to

stanowisko ulega zakończeniu. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor

2017-06-07

©Telksinoe s. 51/59

generalny urzędu wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko pracy,

co najmniej równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym

przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego

kwalifikacjami i przygotowaniem zawodowym.

Art. 194. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, członka

korpusu służby cywilnej, który jest zatrudniony w innym urzędzie niż urząd, w

którym zajmuje w dniu wejścia w życie ustawy wysokie stanowisko państwowe,

stające się wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej na podstawie niniejszej

ustawy, przenosi się – za jego zgodą – do tego urzędu i wyznacza mu się wyższe

stanowisko w służbie cywilnej odpowiadające zajmowanemu wysokiemu

stanowisku państwowemu.

2. Przeniesienia i wyznaczenia stanowiska członkowi korpusu służby

cywilnej, o którym mowa w ust. 1, dokonuje:

1) Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów – na

stanowisko dyrektora generalnego urzędu;

2) dyrektor generalny urzędu, w którym członek korpusu służby cywilnej ma być

zatrudniony – na stanowisko wymienione w art. 52 pkt 2;

3) Główny Lekarz Weterynarii – na stanowiska wymienione w art. 52 pkt 3;

4) Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i

Produktów Biobójczych – na stanowiska kierujących komórkami

organizacyjnymi w Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów

Medycznych i Produktów Biobójczych oraz ich zastępców.

3. W dniu poprzedzającym dzień przeniesienia członka korpusu służby

cywilnej, o którym mowa w ust. 1, stosunek pracy na podstawie powołania na

wysokim stanowisku państwowym wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas

powołania na to stanowisko ulega zakończeniu. Przepis art. 75, stosuje się

odpowiednio.

4. W razie niewyrażenia przez członka korpusu służby cywilnej zgody na

przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, z upływem 30 dni od dnia wejścia w życie

ustawy stosunek pracy na podstawie powołania na wysokim stanowisku

państwowym wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas powołania na to

stanowisko ulega zakończeniu. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor

generalny urzędu wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko pracy,

2017-06-07

©Telksinoe s. 52/59

co najmniej równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym

przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego

kwalifikacjami i przygotowaniem zawodowym.

Art. 195. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, osoba

niebędąca członkiem korpusu służby cywilnej, zajmująca w dniu wejścia w życie

ustawy wysokie stanowisko państwowe, stające się wyższym stanowiskiem w

służbie cywilnej na podstawie niniejszej ustawy, otrzymuje propozycję

zatrudnienia na odpowiadającym temu stanowisku wyższym stanowisku w służbie

cywilnej, a w przypadku jej nieprzyjęcia – na innym stanowisku w tym samym

urzędzie, zgodnym z jej kwalifikacjami i przygotowaniem zawodowym.

2. Propozycję zatrudnienia w służbie cywilnej osoby, o której mowa w ust. 1,

przedstawia:

1) Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów – osobie

zajmującej stanowisko wymienione w art. 52 pkt 1;

2) dyrektor generalny urzędu – osobie zajmującej stanowisko wymienione w art.

52 pkt 2;

3) Główny Lekarz Weterynarii – osobie zajmującej stanowisko wymienione w

art. 52 pkt 3;

4) Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i

Produktów Biobójczych – osobie zajmującej stanowisko kierującego albo

zastępcy kierującego komórką organizacyjną w tym urzędzie.

3. W razie przyjęcia propozycji, o których mowa w ust. 1, stosunek pracy na

podstawie powołania przekształca się w stosunek pracy na podstawie umowy o

pracę na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 7.

4. W razie nieprzyjęcia propozycji, o których mowa w ust. 1, stosunek pracy

na podstawie powołania wygasa z upływem 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 196. 1. W okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy przeprowadza się

nabór w rozumieniu art. 56 na stanowiska dyrektorów generalnych urzędów, o

których mowa w art. 52 pkt 1, stanowiska kierujących departamentami lub

komórkami równorzędnymi, o których mowa w art. 52 pkt 2, stanowiska

wojewódzkich lekarzy weterynarii, o których mowa w art. 52 pkt 3 oraz stanowiska

kierujących komórkami organizacyjnymi w Urzędzie Rejestracji Produktów

2017-06-07

©Telksinoe s. 53/59

Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, jeżeli stanowiska

te są zajmowane przez osoby, do których miał zastosowanie art. 80 ust. 2 ustawy

uchylanej w art. 214, przeniesione na te stanowiska na podstawie art. 193 ust. 1 lub

art. 194 ust. 1 albo zatrudnione na tych stanowiskach na podstawie art. 195 ust. 1,

niespełniające warunków wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1–4 ustawy uchylanej

w art. 214.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą zajmować dotychczasowe

stanowiska do dnia obsadzania tych stanowisk w wyniku przeprowadzonego

naboru, nie dłużej jednak niż przez rok od dnia wejścia w życie ustawy.

3. Osobę, o której mowa w ust. 1, przenosi się na inne stanowisko urzędnicze

z dniem obsadzenia jej dotychczasowego stanowiska w wyniku przeprowadzonego

naboru, albo potwierdza się ponowne objęcie przez nią jej dotychczasowego

stanowiska, jeżeli została ona wybrana spośród osób wyłonionych w drodze naboru

na to stanowisko. Do przeniesienia na inne stanowisko urzędnicze stosuje się

odpowiednio art. 61 niniejszej ustawy.

Art. 197. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia ustawy w życie osobę

zatrudnioną w placówce zagranicznej na wysokim stanowisku państwowym, o

którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej w art. 214, przenosi się na

odpowiadające temu stanowisku kierownicze stanowisko w placówce zagranicznej.

2. Z zastrzeżeniem ust. 3, z dniem przeniesienia, o którym mowa w ust. 1,

stosunek pracy na podstawie powołania przekształca się odpowiednio w:

1) stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli przed

powołaniem na wysokie stanowisko państwowe, o którym mowa w art. 4 pkt

11 ustawy uchylanej w art. 214, osoba była zatrudniona na podstawie umowy

o pracę na stanowisku w służbie cywilnej w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych;

2) stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas określony – do dnia

odwołania z placówki zagranicznej, jeżeli przed powołaniem na wysokie

stanowisko państwowe, o którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej w

art. 214, osoba nie była zatrudniona na stanowisku w służbie cywilnej w

urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych;

3) stosunek pracy na podstawie mianowania, jeżeli przed powołaniem na

wysokie stanowisko państwowe, o którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy

2017-06-07

©Telksinoe s. 54/59

uchylanej w art. 214, osoba była zatrudniona na podstawie mianowania na

stanowisku w służbie cywilnej w urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw zagranicznych.

3. Stosunek pracy na podstawie powołania:

1) osób, które przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe, o którym

mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej w art. 214, były zatrudnione na

podstawie powołania przez dyrektora generalnego służby zagranicznej

dokonanego na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie

zagranicznej,

2) osób, które zostały powołane na stanowisko kierownika przedstawicielstwa

dyplomatycznego na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 214, a

przed powołaniem na to stanowisko nie były zatrudnione w urzędzie

obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

– pozostaje w mocy, przy czym stosuje się do niego przepisy ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. o służbie zagranicznej.

Art. 198. Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu na podstawie art. 193

ust. 1 albo art. 194 ust. 1, a także urzędnikowi służby cywilnej, któremu

wyznaczono stanowisko pracy na podstawie art. 193 ust. 4 albo art. 194 ust. 4

przyznaje się kolejny stopień służbowy, jeżeli jego bezpośredni przełożony

sporządził umotywowany wniosek o jego przyznanie.

Art. 199. 1. Stosunek pracy na podstawie powołania osoby zajmującej w dniu

wejścia w życie ustawy stanowisko:

1) kierownika centralnego urzędu administracji rządowej i jego zastępcy,

2) prezesa agencji państwowej i jego zastępcy,

3) prezesa zarządu państwowego funduszu celowego i jego zastępcy,

4) Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia i jego zastępcy,

5) kierownika państwowej jednostki organizacyjnej podległej lub nadzorowanej

przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra i jego zastępcy

– objęte przepisami ustawy uchylanej w art. 214, nie ulega zmianie.

2. Członek korpusu służby cywilnej zajmujący w dniu wejścia w życie ustawy

stanowisko, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z urlopu bezpłatnego

udzielonego na czas powołania na to stanowisko, do dnia ustania stosunku pracy na

2017-06-07

©Telksinoe s. 55/59

tym stanowisku. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu

wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko pracy, co najmniej

równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym przed

powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami

i przygotowaniem zawodowym.

Art. 200. 1. Stosunek pracy osoby zajmującej w dniu wejścia w życie ustawy

stanowisko dyrektora departamentu (kierownika komórki równorzędnej) w

państwowej jednostce organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Prezesa

Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz jego zastępcy, objęte przepisami

ustawy uchylanej w art. 214, przekształca się z dniem wejścia w życie ustawy w

stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, chyba że

odrębne przepisy przewidują nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osoby pełniącej w dniu wejścia w życie

ustawy funkcję dyrektora departamentu (kierownika komórki równorzędnej) oraz

jego zastępcy, objętej przepisami ustawy uchylanej w art. 214, mianowanej na

podstawie odrębnych przepisów.

3. Członek korpusu służby cywilnej zajmujący w dniu wejścia w życie ustawy

stanowisko, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z urlopu bezpłatnego

udzielonego na czas powołania na to stanowisko, do dnia ustania stosunku pracy na

tym stanowisku. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu

wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko pracy, co najmniej

równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym przed

powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami

i przygotowaniem zawodowym.

Art. 201. Członkowi korpusu służby cywilnej, o którym mowa w art. 193 ust.

4, art. 194 ust. 4, oraz osobie, o której mowa w art. 195 ust. 3, przysługuje prawo

do wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości, jeżeli byłoby ono wyższe od

przysługującego na nowym stanowisku, przez okres:

1) jednego miesiąca – jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie

ustawy, byli zatrudnieni nie dłużej niż 3 miesiące;

2) dwóch miesięcy – jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie

ustawy, byli zatrudnieni dłużej niż 3 miesiące i nie dłużej niż 12 miesięcy;

2017-06-07

©Telksinoe s. 56/59

3) trzech miesięcy – jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie

ustawy, byli zatrudnieni dłużej niż 12 miesięcy.

Art. 202. W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek

posiadania kompetencji kierowniczych na stanowiskach, o których mowa w art. 52

oraz w ustawach zmienianych w art. 135–139, 141–143, 145–147, 149–156, 158,

159, 161–185 oraz 187–189, uważa się za spełniony przez osoby, które:

1) uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim

stanowisku państwowym, wydane na podstawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7

ustawy uchylanej w art. 214;

2) w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej

ubiegających się o mianowanie w służbie cywilnej osiągnęły miejsce

uprawniające do mianowania na podstawie ustawy uchylanej w art. 215.

Art. 203. W okresie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy, przy

przeprowadzaniu naboru na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, do osób, o

których mowa w art. 202, nie stosuje się warunków określonych w art. 53 pkt 4 i 5.

Art. 204. 1. W okresie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, na

stanowisko, o którym mowa w art. 54 ust. 2, może być przeniesiony pracownik

służby cywilnej, któremu bezpośredni przełożony wydał pozytywną opinię

dotyczącą jego dotychczasowej pracy wykonywanej w okresie co najmniej 6

miesięcy poprzedzających przeniesienie.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do urzędnika służby cywilnej,

któremu nie sporządzono oceny okresowej na podstawie przepisów

dotychczasowych w okresie 24 miesięcy poprzedzających przeniesienie.

Art. 205. 1. Do dnia 31 grudnia 2009 r. wynagrodzenie miesięczne członka

korpusu służby cywilnej zatrudnionego na wyższym stanowisku w służbie cywilnej

składa się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego i dodatku za

wieloletnią pracę w służbie cywilnej.

2. Do ustalania wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego osób, o

których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.

17 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 214.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób zajmujących stanowiska kierownicze

w służbie zagranicznej.

2017-06-07

©Telksinoe s. 57/59

Art. 206. 1. Do dnia 31 grudnia 2009 r. wynagrodzenie osoby zatrudnionej na

stanowisku kierownika państwowej jednostki organizacyjnej podległej lub

nadzorowanej przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz jego

zastępcy, a także dyrektora departamentu (kierownika komórki równorzędnej) w

państwowej jednostce organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Prezesa

Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz jego zastępcy składa się z

wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego i dodatku za wieloletnią pracę.

2. Do dnia 31 grudnia 2009 r. do osoby, o której mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 91, art. 93 ust. 1 oraz art. 94 i 95.

3. Do ustalania wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego osoby, o

której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.

17 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 214.

4. Do ustalania dodatku za wieloletnią pracę osoby, o której mowa w ust. 1,

stosuje się odpowiednio przepisy art. 90 oraz przepisy wykonawcze wydane na

podstawie art. 99.

5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się, jeżeli warunki wynagradzania za pracę i

przyznawania innych świadczeń związanych z pracą osób wymienionych w ust. 1

określają odrębne przepisy.

Art. 207. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy

uchylanej w art. 214 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 69

ustawy uchylanej w art. 215 zachowują moc do dnia 31 grudnia 2009 r.

2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 26, art. 52 ust. 5, art. 54

ust. 2, art. 65 ust. 4, art. 67 ust. 3, art. 70, art. 77 ust. 3, art. 79, art. 87 i art. 96

ustawy uchylanej w art. 215 zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 47, art. 82, art. 84 ust. 2, art.

95 ust. 5, art. 97 ust. 3, art. 101, art. 110 ust. 3, art. 112, art. 120 i art. 130 niniejszej

ustawy.

Art. 208. Znosi się Radę Służby Publicznej, powołaną na podstawie

przepisów ustawy uchylanej w art. 214.

Art. 209. Z dniem wejścia w życie ustawy:

1) stosunek pracy osoby powołanej na stanowisko Sekretarza Rady Ministrów

wygasa;

2017-06-07

©Telksinoe s. 58/59

2) osoba zajmująca stanowisko Sekretarza Rady Ministrów obejmuje funkcję

Sekretarza Rady Ministrów.

Art. 210. 1. Do pierwszego składu Rady Służby Cywilnej Prezes Rady

Ministrów powołuje 4 członków Rady, o których mowa w art. 20 ust. 2 – na 3 lata,

a pozostałych 4 członków – na 6 lat.

2. Do pierwszego składu Rady Służby Cywilnej Prezes Rady Ministrów

powołuje członków Rady, o których mowa w art. 20 ust. 3, na okres pozostały do

czasu zakończenia kadencji Sejmu wybranego w dniu 21 października 2007 r.

Art. 211. Do czasu powołania Szefa Służby Cywilnej, jednak nie dłużej niż

przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy, zadania Szefa Służby Cywilnej

wykonuje Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Art. 212. 1. Komisje dyscyplinarne utworzone przed dniem wejścia w życie

ustawy ulegają likwidacji z upływem 3 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, z

wyjątkiem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej Służby Cywilnej, która działa do

końca kadencji.

2. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, sprawy wszczęte i

niezakończone prowadzą komisje dyscyplinarne właściwe dla urzędów, w których

byli zatrudnieni obwinieni w dniu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Art. 213. 1. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie ustawy stosuje się art. 113 ust. 5, chyba że przepisy dotychczasowe są

korzystniejsze dla obwinionego.

2. Do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie ustawy

stosuje się dotychczasowe przepisy o zatarciu kary i zniszczeniu odpisu orzeczenia.

Rozdział 12

Przepisy końcowe

Art. 214. Traci moc ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie

kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. poz. 1217, z późn.

zm.4)).

4)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. poz. 1832, z 2007 r. poz. 96,

331, 660, 847 i 1242 oraz z 2008 r. poz. 634.

2017-06-07

©Telksinoe s. 59/59

Art. 215. Traci moc ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz.

U. poz. 1218, z późn. zm.5)), z wyjątkiem art. 6 ust. 1, art. 19–22, art. 24 i art. 26–

28, które tracą moc z dniem 31 grudnia 2009 r.

Art. 216. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia

ogłoszenia6), z wyjątkiem art. 7 ust. 1, art. 40–43, art. 45, art. 47–49, art. 160 i art.

186 pkt 2–6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

5)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. poz. 1592 i 1832, z 2007 r.

poz. 162, 847 i 1242 oraz z 2008 r. poz. 976.

6)

Ustawa została ogłoszona w dniu 23 grudnia 2008 r.

2017-06-07