Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/152

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 1572, 1997.

U S T A W A

z dnia 19 sierpnia 2011 r.

o usługach płatniczych 1)

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady świadczenia usług płatniczych oraz wydawania

i wykupu pieniądza elektronicznego, w tym:

1) warunki świadczenia usług płatniczych, w szczególności dotyczące

przejrzystości postanowień umownych i wymogów w zakresie informowania o

usługach płatniczych;

2) prawa i obowiązki stron wynikające z umów o świadczenie usług płatniczych, a

także zakres odpowiedzialności dostawców z tytułu wykonywania usług

płatniczych;

2a) warunki wydawania i wykupu pieniądza elektronicznego;

3) zasady prowadzenia działalności przez instytucje płatnicze, biura usług

płatniczych, instytucje pieniądza elektronicznego i oddziały zagranicznych

instytucji pieniądza elektronicznego, w tym za pośrednictwem agentów, oraz

zasady sprawowania nadzoru nad tymi podmiotami;

4) zasady dostępu konsumentów do rachunku podstawowego;

5) zasady przenoszenia rachunków płatniczych prowadzonych dla konsumentów.

2. Ustawa określa również:

1) podstawowe zasady funkcjonowania rynku krajowych transakcji płatniczych

przy użyciu kart płatniczych;

2) zasady prowadzenia stron internetowych porównujących opłaty związane

z rachunkiem płatniczym;

3) zasady funkcjonowania schematów płatniczych oraz zasady nadzoru nad tymi

schematami.

Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę 2007/64/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku

wewnętrznego zmieniającą dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i

uchylającą dyrektywę 97/5/WE (Dz. Urz. UE L 319 z 05.12.2007, str. 1, z późn. zm.).

2017-05-05

©Telksinoe s. 2/152

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) agent – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą

osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, działającą w imieniu i

na rzecz instytucji płatniczej, biura usług płatniczych, instytucji pieniądza

elektronicznego albo oddziału zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

w zakresie świadczenia usług płatniczych, a w odniesieniu do pieniądza

elektronicznego – w zakresie jego wykupu;

1a) agent rozliczeniowy – dostawcę prowadzącego działalność w zakresie

świadczenia usługi płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, w tym agenta

rozliczeniowego w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat

interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu

o kartę (Dz. Urz. UE L 123 z 19.05.2015, str. 1), zwanego dalej

„rozporządzeniem (UE) 2015/751”;

1b) akceptant – odbiorcę innego niż konsument, na rzecz którego agent

rozliczeniowy świadczy usługę płatniczą;

2) bazowa stopa procentowa – stopę procentową pochodzącą z publicznie

dostępnego źródła, która może być zweryfikowana przez obie strony umowy o

świadczenie usług płatniczych;

2a) biuro usług płatniczych – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę

organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność

prawną, wpisaną do rejestru biur usług płatniczych, prowadzącą działalność

w zakresie świadczenia usługi płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6;

3) bliskie powiązania – bliskie powiązania w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn.

zm.2)), zwanej dalej „ustawą – Prawo bankowe”;

4) data waluty – moment w czasie, od którego lub do którego dostawca nalicza

odsetki od środków pieniężnych, którymi obciążono lub uznano rachunek

płatniczy;

4a) dostawca przekazujący – dostawcę usług płatniczych, który przekazuje dostawcy

przyjmującemu informacje wymagane w celu przeniesienia rachunku

płatniczego;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 559, 978,

1166, 1223, 1260, 1311, 1348, 1357, 1513, 1634, 1830, 1844, 1854, 1864 i 2281 oraz z 2016 r. poz.

615, 904, 996 i 1177.

2017-05-05

©Telksinoe s. 3/152

4b) dostawca przyjmujący – dostawcę usług płatniczych, któremu dostawca

przekazujący przekazuje informacje wymagane w celu przeniesienia rachunku

płatniczego;

5) dzień roboczy – dzień roboczy odpowiednio dostawcy płatnika lub dostawcy

odbiorcy;

6) goszczące państwo członkowskie – państwo członkowskie inne niż macierzyste

państwo członkowskie, w którym dostawca świadczy usługi płatnicze, w tym za

pośrednictwem agenta prowadzącego działalność w tym państwie lub przez

znajdujący się w tym państwie oddział, lub wydawca pieniądza elektronicznego

wydaje pieniądz elektroniczny, w tym przez znajdujący się w tym państwie

oddział;

7) grupa:

a) jednostkę dominującą wraz z jednostkami zależnymi oraz:

– jednostką, w której jednostka dominująca lub jej jednostka zależna

posiadają udziały albo akcje, lub

– jednostką współzależną,

b) jednostki powiązane w ten sposób, że więcej niż połowa członków organu

zarządzającego, nadzorującego lub organów administrujących danej

jednostki jednocześnie pełni funkcje kierownicze lub jest członkami organu

nadzorującego lub organu administrującego innej jednostki, lub

c) jednostki powiązane w ten sposób, że dana jednostka ma wpływ na

kierowanie polityką finansową i operacyjną innej jednostki;

8) hybrydowa instytucja pieniądza elektronicznego – instytucję pieniądza

elektronicznego wykonującą oprócz wydawania pieniądza elektronicznego,

usług płatniczych lub działalności, o której mowa w art. 132j ust. 1 pkt 1 i 2 oraz

ust. 3, inną działalność gospodarczą;

9) hybrydowa instytucja płatnicza – instytucję płatniczą wykonującą oprócz usług

płatniczych, wydawania pieniądza elektronicznego lub działalności, o której

mowa w art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3, inną działalność gospodarczą;

9a) hybrydowe biuro usług płatniczych – biuro usług płatniczych wykonujące oprócz

usługi płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, inną działalność

gospodarczą;

9b) identyfikator dostawcy – kombinację cyfr pozwalającą na jednoznaczne

zidentyfikowanie dostawcy usług płatniczych prowadzącego rachunki płatnicze

2017-05-05

©Telksinoe s. 4/152

i uczestniczącego w systemach płatności, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 4–6,

8 i 9;

10) instrument płatniczy – zindywidualizowane urządzenie lub uzgodniony przez

użytkownika i dostawcę zbiór procedur, wykorzystywane przez użytkownika do

złożenia zlecenia płatniczego;

10a) instytucja pieniądza elektronicznego – krajową instytucję pieniądza

elektronicznego i unijną instytucję pieniądza elektronicznego;

11) instytucja płatnicza – krajową instytucję płatniczą i unijną instytucję płatniczą;

12) jednostka – jednostkę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września

1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047), zwanej dalej „ustawą o

rachunkowości”;

13) jednostka dominująca – jednostkę dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37

ustawy o rachunkowości;

14) jednostka współzależna – jednostkę współzależną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt

40 ustawy o rachunkowości;

15) jednostka zależna – jednostkę zależną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 39 ustawy o

rachunkowości;

15a) karta płatnicza – kartę uprawniającą do wypłaty gotówki lub umożliwiającą

złożenie zlecenia płatniczego za pośrednictwem akceptanta lub agenta

rozliczeniowego, akceptowaną przez akceptanta w celu otrzymania przez niego

należnych mu środków, w tym kartę płatniczą w rozumieniu art. 2

pkt 15 rozporządzenia (UE) 2015/751;

15aa) uchylony

15ab) uchylony

15b) krajowa instytucja pieniądza elektronicznego – osobę prawną, która uzyskała

zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, na prowadzenie działalności w

charakterze instytucji pieniądza elektronicznego;

16) krajowa instytucja płatnicza – osobę prawną, która zgodnie z art. 60 ust. 1

uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze instytucji

płatniczej;

16a) krajowa transakcja płatnicza – transakcję płatniczą, w przypadku której dostawca

płatnika i dostawca odbiorcy prowadzą działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w tym krajową transakcję płatniczą w rozumieniu

art. 2 pkt 9 rozporządzenia (UE) 2015/751;

2017-05-05

©Telksinoe s. 5/152

16b) kredyt w rachunku płatniczym – kredyt w rachunku oszczędnościowo-

-rozliczeniowym w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r.

o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2016 r. poz. 1528), zwanej dalej „ustawą

o kredycie konsumenckim”, oraz kredyt płatniczy, o którym mowa w art. 74

ust. 3;

17) macierzyste państwo członkowskie – państwo członkowskie, na terenie którego

dostawca lub wydawca pieniądza elektronicznego ma swoją siedzibę albo, jeżeli

podmiot ten nie posiada siedziby zgodnie z właściwym dla niego prawem

państwa członkowskiego, państwo członkowskie, w którym znajduje się jego

główne miejsce wykonywania działalności;

17a) numer rozliczeniowy – unikatowy numer identyfikujący dostawcę usług

płatniczych prowadzącego rachunki płatnicze i uczestniczącego w systemach

płatności;

18) odbiorca – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą

osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, będącą odbiorcą

środków pieniężnych stanowiących przedmiot transakcji płatniczej;

19) oddział – oddział w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.3)),

zwanej dalej „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej”, przy czym w

przypadku unijnej instytucji płatniczej, unijnej instytucji pieniądza

elektronicznego oraz zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

wszystkie jej oddziały znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

uznaje się za jeden oddział;

19a) opłata interchange – opłatę interchange w rozumieniu art. 2

pkt 10 rozporządzenia (UE) 2015/751;

19aa) opłata akceptanta – opłatę akceptanta w rozumieniu art. 2

pkt 12 rozporządzenia (UE) 2015/751;

19ab) opłata systemowa – opłatę z tytułu transakcji płatniczej wykonywanej przy

użyciu karty płatniczej lub instrumentu płatniczego opartego na karcie, o którym

mowa w art. 2 pkt 20 rozporządzenia (UE) 2015/751, stanowiącą przychód

organizacji kartowej;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699, 875,

978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65, 352, 615, 780,

868, 903, 960, 1165 i 1228.

2017-05-05

©Telksinoe s. 6/152

19b) organizacja kartowa – podmiot, w tym określony organ lub organizację oraz

podmiot, o którym mowa w art. 2 pkt 16 rozporządzenia (UE) 2015/751,

określający zasady funkcjonowania systemu kart płatniczych oraz

odpowiedzialny za podejmowanie decyzji dotyczących funkcjonowania systemu

kart płatniczych;

19c) organizacja płatnicza – organizację kartową oraz podmiot, w tym organ lub

organizację, określający zasady funkcjonowania schematu płatniczego oraz

odpowiedzialny za podejmowanie decyzji dotyczących funkcjonowania

schematu płatniczego;

20) osoba zarządzająca – członka zarządu, a w przypadku podmiotu

nieposiadającego zarządu – osobę odpowiedzialną za zarządzanie tym

podmiotem niepodlegającą służbowo innej osobie, przy czym w przypadku

hybrydowej instytucji płatniczej lub hybrydowej instytucji pieniądza

elektronicznego – odpowiednio właściwego członka zarządu lub osobę

odpowiedzialną za zarządzanie działalnością takiej instytucji w zakresie usług

płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego, a w przypadku

hybrydowego biura usług płatniczych – odpowiednio właściwego członka

zarządu lub osobę odpowiedzialną za zarządzanie działalnością takiego biura w

zakresie usług płatniczych;

21) państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej albo państwo

członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

21a) pieniądz elektroniczny – wartość pieniężną przechowywaną elektronicznie, w

tym magnetycznie, wydawaną, z obowiązkiem jej wykupu, w celu dokonywania

transakcji płatniczych, akceptowaną przez podmioty inne niż wyłącznie

wydawca pieniądza elektronicznego;

22) płatnik – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą

osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, składającą zlecenie

płatnicze;

22a) podmiot uczestniczący – podmiot, który zawarł z organizacją płatniczą umowę,

na podstawie której wydaje instrument płatniczy lub świadczy usługę, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, w ramach schematu płatniczego;

23) pojedyncza transakcja płatnicza – transakcję płatniczą nieobjętą umową ramową;

24) przedsiębiorca – przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności

gospodarczej;

2017-05-05

©Telksinoe s. 7/152

24a) przetwarzanie transakcji płatniczych – czynności o charakterze technicznym

i operacyjnym, stanowiące etap wykonywania transakcji płatniczej,

w szczególności obejmujące:

a) inicjację transakcji, w tym weryfikację instrumentu płatniczego oraz

użytkownika tego instrumentu,

b) sprawdzenie danych umożliwiających przeprowadzenie transakcji, w tym

stanu rachunku, możliwości dokonania transakcji z wykorzystaniem

instrumentu płatniczego oraz dostępności systemu łączności między

dostawcami usług płatniczych,

c) generowanie potwierdzenia dokonania transakcji;

25) rachunek płatniczy – rachunek prowadzony dla jednego lub większej liczby

użytkowników służący do wykonywania transakcji płatniczych, przy czym przez

rachunek płatniczy rozumie się także rachunek bankowy oraz rachunek członka

spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jeżeli rachunki te służą do

wykonywania transakcji płatniczych;

26) referencyjny kurs walutowy – kurs walutowy udostępniany przez dostawcę usług

płatniczych lub pochodzący z publicznie dostępnego źródła;

26a) schemat płatniczy – zbiór zasad przeprowadzania transakcji płatniczych,

wydawania i akceptowania przez dostawców usług płatniczych instrumentów

płatniczych i przetwarzania transakcji płatniczych wykonywanych przy użyciu

instrumentów płatniczych oraz system kart płatniczych;

26b) system kart płatniczych – system kart płatniczych w rozumieniu art. 2

pkt 16 rozporządzenia (UE) 2015/751;

27) system płatności – system transferu środków pieniężnych oparty na formalnych

i znormalizowanych regułach oraz wspólnych zasadach dotyczących

przetwarzania, rozliczeń lub rozrachunku transakcji płatniczych, w

szczególności system płatności w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia

24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad

tymi systemami (Dz. U. z 2016 r. poz. 1224), zwanej dalej „ustawą

o ostateczności rozrachunku”;

27a) średnia wartość pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu – ustalaną na

pierwszy dzień kalendarzowy każdego miesiąca średnią arytmetyczną sum

zobowiązań finansowych z tytułu wydanego pieniądza elektronicznego

2017-05-05

©Telksinoe s. 8/152

obliczonych na koniec każdego dnia kalendarzowego w okresie poprzednich 6

miesięcy kalendarzowych;

27b) środki finansowe – środki pieniężne oraz środki niepieniężne o wiarygodnie

określonej wartości i stopniu płynności umożliwiającym niezwłoczne pokrycie

ryzyka lub straty środkami pieniężnymi uzyskanymi z tych środków

niepieniężnych;

28) środki porozumiewania się na odległość – środki, które mogą być wykorzystane

do zawarcia umowy o usługę płatniczą, które nie wymagają jednoczesnej

obecności dostawcy i użytkownika;

29) transakcja płatnicza – zainicjowaną przez płatnika lub odbiorcę wpłatę, transfer

lub wypłatę środków pieniężnych;

30) trwały nośnik informacji – nośnik umożliwiający użytkownikowi

przechowywanie adresowanych do niego informacji w sposób umożliwiający

dostęp do nich przez okres odpowiedni do celów sporządzenia tych informacji i

pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej

postaci;

31) umowa ramowa – umowę o usługę płatniczą regulującą wykonywanie

indywidualnych transakcji płatniczych, która może zawierać postanowienia w

zakresie prowadzenia rachunku płatniczego;

31a) unijna instytucja pieniądza elektronicznego – osobę prawną, której właściwe

organy nadzorcze wydały zezwolenie na wydawanie pieniądza elektronicznego;

32) unijna instytucja płatnicza – osobę prawną, której właściwe organy nadzorcze

wydały zezwolenie na świadczenie usług płatniczych;

33) unikatowy identyfikator – kombinację liter, liczb lub symboli określoną przez

dostawcę dla użytkownika, która jest dostarczana przez jednego użytkownika w

celu jednoznacznego zidentyfikowania drugiego biorącego udział w danej

transakcji płatniczej użytkownika lub jego rachunku płatniczego;

33a) usługi powiązane z rachunkiem płatniczym – usługi świadczone w ramach

otwarcia, prowadzenia i zamknięcia rachunku płatniczego, w tym usługi

płatnicze, które wiążą się z korzystaniem z rachunku płatniczego, transakcje,

o których mowa w art. 6 pkt 7, kredyt w rachunku płatniczym oraz przekroczenie

salda na rachunku;

34) użytkownik – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną

niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, korzystającą

z usług płatniczych w charakterze płatnika lub odbiorcy;

2017-05-05

©Telksinoe s. 9/152

35) właściwe organy nadzorcze – władze innych niż Rzeczpospolita Polska państw

członkowskich uprawnione na mocy obowiązujących w tych państwach

przepisów do wydawania zezwolenia na wykonywanie usług płatniczych przez

unijne instytucje płatnicze lub na wydawanie pieniądza elektronicznego przez

unijne instytucje pieniądza elektronicznego;

35a) wydawca instrumentu płatniczego – podmiot świadczący usługę płatniczą,

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4, w tym wydawcę w rozumieniu art. 2

pkt 2 rozporządzenia (UE) 2015/751;

35b) zagraniczna instytucja pieniądza elektronicznego – podmiot z siedzibą

w państwie niebędącym państwem członkowskim, inny niż bank zagraniczny,

uprawniony zgodnie z prawem państwa siedziby do wydawania pieniądza

elektronicznego;

35c) wydawca karty płatniczej – dostawcę wydającego kartę płatniczą do dyspozycji

płatnika;

36) zlecenie płatnicze – oświadczenie płatnika lub odbiorcy skierowane do jego

dostawcy zawierające polecenie wykonania transakcji płatniczej;

37) znaczny pakiet akcji lub udziałów – akcje lub udziały w ilości:

a) oznaczającej posiadanie przez jednostkę bezpośrednio lub pośrednio co

najmniej 10% kapitału innej jednostki,

b) uprawniającej jednostkę do wykonywania praw z co najmniej 10% głosów

w organie stanowiącym innej jednostki lub

c) dającej inne prawa do kapitału jednostki w sposób umożliwiający

wywieranie wpływu na kierowanie jej polityką finansową i operacyjną.

Art. 3. 1. Przez usługi płatnicze rozumie się działalność polegającą na:

1) przyjmowaniu wpłat gotówki i dokonywaniu wypłat gotówki z rachunku

płatniczego oraz wszelkie działania niezbędne do prowadzenia rachunku;

2) wykonywaniu transakcji płatniczych, w tym transferu środków pieniężnych na

rachunek płatniczy u dostawcy użytkownika lub u innego dostawcy:

a) przez wykonywanie usług polecenia zapłaty, w tym jednorazowych poleceń

zapłaty,

b) przy użyciu karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego,

c) przez wykonywanie usług polecenia przelewu, w tym stałych zleceń;

3) wykonywaniu transakcji płatniczych wymienionych w pkt 2, w ciężar środków

pieniężnych udostępnionych użytkownikowi z tytułu kredytu, a w przypadku

2017-05-05

©Telksinoe s. 10/152

instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego – kredytu, o którym

mowa w art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3;

4) wydawaniu instrumentów płatniczych;

5) umożliwianiu wykonania transakcji płatniczych, zainicjowanych przez

akceptanta lub za jego pośrednictwem, instrumentem płatniczym płatnika, w

szczególności na obsłudze autoryzacji, przesyłaniu do wydawcy karty płatniczej

lub systemów płatności zleceń płatniczych płatnika lub akceptanta, mających na

celu przekazanie akceptantowi należnych mu środków, z wyłączeniem czynności

polegających na jej rozliczaniu i rozrachunku w ramach systemu płatności w

rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku (acquiring);

6) świadczeniu usługi przekazu pieniężnego;

7) wykonywaniu transakcji płatniczych, w przypadku których zgoda płatnika na

wykonanie transakcji udzielana jest przy użyciu urządzenia

telekomunikacyjnego, cyfrowego lub informatycznego, a płatność przekazywana

jest dostawcy usług telekomunikacyjnych, cyfrowych lub informatycznych,

działającemu jedynie jako pośrednik pomiędzy użytkownikiem zlecającym

transakcję płatniczą a odbiorcą.

2. Polecenie zapłaty oznacza usługę płatniczą polegającą na obciążeniu

określoną kwotą rachunku płatniczego płatnika na skutek transakcji płatniczej

zainicjowanej przez odbiorcę, dokonywanej na podstawie zgody, której płatnik

udzielił odbiorcy, dostawcy odbiorcy lub dostawcy płatnika.

3. Usługa przekazu pieniężnego oznacza usługę płatniczą świadczoną bez

pośrednictwa rachunku płatniczego prowadzonego dla płatnika, polegającą na

transferze do odbiorcy lub do innego dostawcy przyjmującego środki pieniężne dla

odbiorcy środków pieniężnych otrzymanych od płatnika lub polegającą na przyjęciu

środków pieniężnych dla odbiorcy i ich udostępnieniu odbiorcy.

4. Polecenie przelewu oznacza usługę płatniczą polegającą na uznaniu rachunku

płatniczego odbiorcy, w przypadku gdy transakcja płatnicza z rachunku płatniczego

płatnika jest dokonywana przez dostawcę usług płatniczych prowadzącego rachunek

płatniczy płatnika na podstawie dyspozycji udzielonej przez płatnika.

Art. 4. 1. Działalność w zakresie świadczenia usług płatniczych może być

wykonywana wyłącznie przez dostawców usług płatniczych, zwanych dalej

„dostawcami”.

2. Dostawcą może być wyłącznie:

1) bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo bankowe;

2017-05-05

©Telksinoe s. 11/152

2) oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy – Prawo

bankowe;

3) instytucja kredytowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy – Prawo bankowe

i odpowiednio oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18

ustawy – Prawo bankowe;

4) instytucja pieniądza elektronicznego;

5) oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim, zgodnie z prawem tego państwa, pocztowe usługi płatnicze,

uprawnionego zgodnie z prawem tego państwa do świadczenia usług płatniczych

oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna w zakresie, w jakim odrębne przepisy

upoważniają ją do świadczenia usług płatniczych;

6) instytucja płatnicza;

7) Europejski Bank Centralny, Narodowy Bank Polski, zwany dalej „NBP”, oraz

bank centralny innego państwa członkowskiego – gdy nie działają w charakterze

władz monetarnych lub organów administracji publicznej;

8) organ administracji publicznej;

9) spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub Krajowa Spółdzielcza Kasa

Oszczędnościowo-Kredytowa w rozumieniu ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o

spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r. poz.

1450, z późn. zm.4)), zwanej dalej „ustawą o spółdzielczych kasach

oszczędnościowo-kredytowych” – w zakresie, w jakim odrębne przepisy

uprawniają je do świadczenia usług płatniczych, zwane dalej „kasą

oszczędnościowo-kredytową”;

10) biuro usług płatniczych.

2a. Działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego i jego wykupu

może być wykonywana wyłącznie przez wydawców pieniądza elektronicznego.

2b. Wydawcą pieniądza elektronicznego może być wyłącznie podmiot, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1–4 i 6–8, oraz:

1) oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego;

2) oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim, zgodnie z prawem tego państwa, pocztowe usługi płatnicze,

uprawnionego zgodnie z prawem tego państwa do wydawania pieniądza

elektronicznego oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna w zakresie, w jakim przepis

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 978, 1158,

1259, 1311, 1830, 1854, 1864 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 615, 904, 996 i 1177.

2017-05-05

©Telksinoe s. 12/152

art. 13 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji

państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej „Poczta Polska” (Dz. U.

poz. 1109, z 2012 r. poz. 1529 oraz z 2013 r. poz. 1036) uprawnia ją do

wydawania pieniądza elektronicznego;

3) kasa oszczędnościowo-kredytowa.

3. Krajowe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, krajowe instytucje

pieniądza elektronicznego oraz ich oddziały i agenci tych podmiotów wykonujący

działalność agencyjną w zakresie świadczenia usług płatniczych, oddziały

zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego, a także kasy oszczędnościowo-

-kredytowe oraz ich oddziały podlegają wpisowi do rejestru dostawców i wydawców

pieniądza elektronicznego, zwanego dalej „rejestrem”.

4. Określenie „usługi płatnicze” dla określenia wykonywanej działalności

gospodarczej, w tym jako element nazwy (firmy), lub w reklamie może być używane

wyłącznie przez dostawców usług płatniczych.

5. Wyłącznie uprawnionymi do używania w nazwie (firmie) określenia:

1) „instytucja płatnicza” – są instytucje płatnicze;

2) „biuro usług płatniczych” – są biura usług płatniczych.

6. Określenie „wydawanie pieniądza elektronicznego” dla określenia

wykonywanej działalności gospodarczej, w tym jako element nazwy (firmy), lub

w reklamie może być używane wyłącznie przez wydawców pieniądza

elektronicznego.

7. Wyłącznie uprawnionymi do używania w nazwie (firmie) określenia

„instytucja pieniądza elektronicznego” są instytucje pieniądza elektronicznego

i oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego.

Art. 4a. 1. Dostawcy prowadzący rachunki płatnicze umożliwiające świadczenie

usług, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. a lub c, nadają tym rachunkom

unikatowy identyfikator.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunków bankowych służących do

wykonywania transakcji płatniczych prowadzonych dla użytkownika przez bank

krajowy, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej oraz NBP.

3. NBP nadaje numery rozliczeniowe dostawcom prowadzącym rachunki

płatnicze i uczestniczącym w systemach płatności, z wyłączeniem dostawców, którym

numery rozliczeniowe nadaje się na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2013 r. poz. 908 i 1036, z 2015 r. poz. 855 i

2017-05-05

©Telksinoe s. 13/152

1513 oraz z 2016 r. poz. 996) oraz ustawy – Prawo bankowe, oraz prowadzi wykaz

tych numerów.

4. Identyfikator dostawcy oraz numer rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 3,

nadaje się na wniosek dostawcy zawierający w szczególności jego dane teleadresowe

oraz dane odnoszące się do prowadzonej działalności.

5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

Prezesa NBP, określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób nadawania unikatowych identyfikatorów rachunkom płatniczym

prowadzonym przez dostawców,

2) sposób nadawania numerów rozliczeniowych dostawcom prowadzącym

rachunki płatnicze i uczestniczącym w systemach płatności,

3) szczegółowy zakres oraz sposób przekazywania przez dostawców informacji do

NBP w celu nadania numerów rozliczeniowych,

4) sposób nadawania dostawcom identyfikatora dostawcy,

5) szczegółowy zakres oraz sposób przekazywania przez dostawców informacji do

NBP w celu nadania identyfikatora dostawcy,

6) wzór wniosków, o których mowa w ust. 4

– mając na względzie zapewnienie jednolitego sposobu numeracji rachunków

płatniczych oraz identyfikacji dostawców zgodnej z obowiązującymi standardami.

Art. 5. 1. Przepisy ustawy stosuje się do usług płatniczych świadczonych na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w obrocie z innymi państwami

członkowskimi.

2. Przepisy działów I–III, z wyłączeniem art. 14a–14c i art. 59, oraz przepisy

działu IX stosuje się jedynie w przypadkach, gdy:

1) zarówno dostawca płatnika jak i dostawca odbiorcy lub jedyny dostawca w

transakcji płatniczej prowadzą działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

2) jeden dostawca prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a

drugi na terytorium innego państwa członkowskiego.

3. Przepisy działów I–III oraz działu IX stosuje się do usług płatniczych

dokonywanych w euro, w walucie polskiej lub w walucie innego państwa

członkowskiego, z wyjątkiem przepisów art. 59ia–59ii, które stosuje się wyłącznie do

usług płatniczych dokonywanych w walucie polskiej. Przepisy art. 14a–14c, art. 20a,

art. 20b, art. 32b–32e oraz art. 59ij–59is stosuje się do usług wykonywanych w każdej

walucie.

2017-05-05

©Telksinoe s. 14/152

4. Przepisy ustawy stosuje się do wydawania pieniądza elektronicznego w każdej

walucie.

5. (uchylony)

Art. 6. Przepisów ustawy, z zastrzeżeniem art. 6a, nie stosuje się do:

1) transakcji płatniczych dokonywanych wyłącznie w gotówce bezpośrednio

między płatnikiem a odbiorcą;

2) transakcji płatniczych między płatnikiem a odbiorcą dokonywanych za

pośrednictwem osoby wykonującej czynności zmierzające do zawarcia przez

płatnika i odbiorcę oznaczonej umowy lub zawierającej taką umowę w imieniu

lub na rzecz płatnika albo odbiorcy;

3) transportu banknotów i monet, w szczególności ich odbierania, przetwarzania

oraz dostarczania;

4) transakcji płatniczych w ramach wykonywanego niezawodowo gromadzenia i

dostarczania gotówki w toku działalności niezarobkowej, w szczególności

zbierania i wydatkowania środków pieniężnych w ramach zbiórek publicznych;

5) usług, w ramach których odbiorca, na żądanie płatnika zgłoszone przed

wykonaniem transakcji płatniczej mającej na celu dokonanie zapłaty za

zakupione towary lub usługi, w ramach tej transakcji płatniczej wypłaca

płatnikowi gotówkę (usług „cash back”);

6) wymiany walutowej z gotówki na gotówkę bez pośrednictwa rachunku

płatniczego;

7) transakcji płatniczych opartych na jednym z następujących dokumentów w

postaci papierowej, wystawionych na dostawcę w celu postawienia środków

pieniężnych do dyspozycji odbiorcy:

a) czeku zgodnego z Konwencją w sprawie jednolitej ustawy o czekach (Dz.

U. z 1937 r. poz. 181),

b) czeku podobnego do czeku, o którym mowa w lit. a, który podlega

przepisom państw członkowskich niebędących stroną konwencji, o której

mowa w lit. a,

c) weksla trasowanego zgodnego z Konwencją w sprawie jednolitej ustawy o

wekslach trasowanych i własnych (Dz. U. z 1937 r. poz. 175),

d) weksla trasowanego podobnego do weksla, o którym mowa w lit. c, który

podlega przepisom państw członkowskich niebędących stroną konwencji, o

której mowa w lit. c,

e) znaku legitymacyjnego, w tym voucherów,

2017-05-05

©Telksinoe s. 15/152

f) czeku podróżnego,

g) przekazu pocztowego w rozumieniu aktów Światowego Związku

Pocztowego;

8) transakcji płatniczych dokonywanych w ramach systemu płatności lub w ramach

systemu rozrachunku papierów wartościowych, o którym mowa w art. 1 pkt 2

ustawy o ostateczności rozrachunku;

9) transakcji płatniczych dokonywanych w związku z obsługą instrumentów

finansowych i wynikających z nich praw, w tym dywidend, innych dochodów,

oraz transakcji dokonywanych w związku ze sprzedażą lub umorzeniem

papierów wartościowych, w szczególności dokonywanych przez podmioty

wymienione w pkt 8 lub podmioty podlegające nadzorowi sprawowanemu na

podstawie ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 174, 615, 888 i 996), zwanej dalej „ustawą o nadzorze nad

rynkiem finansowym”;

10) usług świadczonych przez dostawców usług technicznych, wspierających

świadczenie usług płatniczych, jeżeli nie wchodzą oni w posiadanie środków

pieniężnych będących przedmiotem transakcji płatniczej, w szczególności usług

przetwarzania i przechowywania danych, usług powierniczych i ochrony

prywatności, usług przekazywania pomiędzy płatnikiem a odbiorcą informacji o

transakcji płatniczej, uwierzytelniania danych i podmiotów, dostarczania

technologii informatycznych (IT) i sieci komunikacyjnych, dostarczania i

utrzymania terminali i urządzeń wykorzystywanych do świadczenia usług

płatniczych;

11) usług opartych na instrumentach, które można wykorzystywać:

a) w celu nabycia towarów lub usług wyłącznie w placówkach wydawców

tych instrumentów lub placówkach podmiotów trzecich związanych z

wydawcą umową handlową, inną niż umowa o świadczenie usługi

płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5,

b) w ramach ograniczonej sieci dostawców usług lub

c) w odniesieniu do ograniczonego zakresu towarów lub usług;

12) transakcji płatniczych przeprowadzanych przy użyciu jakichkolwiek urządzeń

telekomunikacyjnych, cyfrowych lub informatycznych, w ramach których

nabywane towary lub usługi dostarczane są do urządzenia telekomunikacyjnego,

cyfrowego lub informatycznego i mają być wykorzystywane przy pomocy

takiego urządzenia, jeżeli dostawca usług telekomunikacyjnych, cyfrowych lub

2017-05-05

©Telksinoe s. 16/152

informatycznych świadczy również inne usługi, w szczególności dostarcza

narzędzia dostępu, dystrybucji lub wyszukiwania;

13) transakcji płatniczych przeprowadzanych między dostawcami, ich agentami lub

oddziałami na ich własny rachunek;

14) transakcji płatniczych przeprowadzanych między jednostką dominującą a

jednostką zależną lub między jednostkami zależnymi od tej samej jednostki

dominującej, z udziałem dostawcy należącego do tej samej grupy;

15) usług wypłat gotówki przy użyciu bankomatów, świadczonych przez dostawców

działających na rzecz co najmniej jednego wydawcy instrumentów płatniczych i

niebędących stroną umowy ramowej z osobą wypłacającą gotówkę z rachunku

płatniczego przy użyciu bankomatu, jeżeli dostawcy ci nie świadczą innych usług

płatniczych;

16) usług wykonywanych wyłącznie z wykorzystaniem papierowych książeczek

oszczędnościowych, w przypadku gdy wszelkie transakcje są rejestrowane

wyłącznie w tych książeczkach.

Art. 6a. Do transakcji, o których mowa w art. 6 pkt 7, stosuje się przepisy

art. 14f–14h, art. 20a, art. 20b oraz art. 32b–32d.

Art. 7. 1. Środki pieniężne otrzymywane przez instytucje płatnicze, biura usług

płatniczych, instytucje pieniądza elektronicznego oraz oddziały zagranicznych

instytucji pieniądza elektronicznego w związku ze świadczeniem usług płatniczych

oraz w zamian za wydawany pieniądz elektroniczny nie stanowią depozytu ani innych

środków pieniężnych podlegających zwrotowi w rozumieniu art. 726 ustawy z dnia 23

kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 i 585).

2. Instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, instytucje pieniądza

elektronicznego oraz oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego nie

mogą prowadzić działalności polegającej na przyjmowaniu depozytów lub innych

środków pieniężnych podlegających zwrotowi w rozumieniu ustawy – Prawo

bankowe.

3. Środki pieniężne złożone na rachunku płatniczym w instytucji płatniczej lub

w instytucji pieniądza elektronicznego nie mogą być oprocentowane ani nie mogą

przynosić żadnych innych pożytków użytkownikowi.

4. Środki pieniężne otrzymywane w zamian za wydawany pieniądz elektroniczny

nie mogą być oprocentowane ani nie mogą przynosić posiadaczowi pieniądza

2017-05-05

©Telksinoe s. 17/152

elektronicznego żadnych innych pożytków uzależnionych od okresu posiadania

pieniądza elektronicznego.

Art. 8. 1. Postanowienia umów o usługi płatnicze oraz umów o wydanie

pieniądza elektronicznego nie mogą być mniej korzystne dla użytkowników i

posiadaczy pieniądza elektronicznego niż przepisy ustawy, chyba że ustawa stanowi

inaczej.

2. Postanowienia umów o usługi płatnicze oraz umów o wydanie pieniądza

elektronicznego mniej korzystne dla użytkowników i posiadaczy pieniądza

elektronicznego niż przepisy ustawy są nieważne; zamiast nich stosuje się

odpowiednie przepisy ustawy.

Art. 9. 1. Zasady dostępu do systemów płatności dla dostawców powinny być

ustalane według obiektywnych, równych i proporcjonalnych kryteriów, a ograniczenia

w dostępie do tych systemów nie mogą być większe niż jest to konieczne dla ochrony

przed określonymi rodzajami ryzyka, takimi jak ryzyko rozrachunkowe, ryzyko

operacyjne i ryzyko biznesowe, oraz dla ochrony finansowej i operacyjnej stabilności

systemu płatności.

2. Systemy płatności nie mogą wprowadzać:

1) ograniczeń dotyczących skutecznego udziału w innych systemach płatności;

2) zasad, które wprowadzałyby odmienny sposób traktowania między:

a) dostawcami wymienionymi w art. 4 ust. 2 pkt 1–8 lub

b) dostawcami wpisanymi do rejestru, nieposiadającymi zezwolenia, o którym

mowa w art. 60 ust. 1 lub art. 132a ust. 1;

3) ograniczeń ze względu na rodzaj podmiotu lub formę prawną prowadzonej

działalności.

3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do:

1) systemów płatności w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy o ostateczności

rozrachunku, o których mowa w art. 15 tej ustawy,

2) systemów płatności obejmujących wyłącznie dostawców należących do grupy

złożonej z jednostek mających powiązania kapitałowe, w których jedna z

powiązanych jednostek sprawuje kontrolę nad pozostałymi powiązanymi

jednostkami, lub

3) systemów płatności, w których jedyny dostawca występujący jako pojedyncza

jednostka lub grupa:

2017-05-05

©Telksinoe s. 18/152

a) działa lub może działać jako dostawca zarówno płatnika, jak i odbiorcy, oraz

ponosi wyłączną odpowiedzialność za zarządzanie systemem oraz

b) udziela zezwolenia na uczestniczenie w systemie innym dostawcom.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 lit. b, dostawcy nie mogą

negocjować między sobą opłat w odniesieniu do systemu płatności, ale mogą ustalić

własny cennik w odniesieniu do płatników i odbiorców.

5. Zastosowanie się do zasad określonych w ust. 1 i 2 przez podmiot

zamierzający prowadzić system płatności w rozumieniu ustawy o ostateczności

rozrachunku lub podmiot prowadzący już taki system, jest oceniane przez Prezesa

NBP w ramach postępowania w sprawie uzyskania zgody, o której mowa w art. 16

ust. 1 i 3 ustawy o ostateczności rozrachunku.

Art. 10. Dostawcy i podmioty prowadzące systemy płatności mogą przetwarzać

dane osobowe w zakresie niezbędnym do zapobiegania oszustwom związanym z

wykonywanymi usługami płatniczymi lub prowadzeniem systemu płatności oraz

dochodzenia i wykrywania tego rodzaju oszustw przez właściwe organy, z wyjątkiem

danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie

danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922).

Art. 11. 1. Do zachowania tajemnicy zawodowej dotyczącej działalności, o

której mowa w art. 3 ust. 1, w charakterze dostawcy, a także działalności w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego oraz działalności polegającej na świadczeniu

usług ściśle powiązanych z usługami płatniczymi lub wydawaniem pieniądza

elektronicznego są obowiązane:

1) osoby zarządzające oraz inne osoby wchodzące w skład organów statutowych

dostawcy lub wydawcy pieniądza elektronicznego;

2) osoby pozostające z dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego

w stosunku pracy;

3) osoby lub podmioty pozostające z dostawcą lub wydawcą pieniądza

elektronicznego w stosunku zlecenia lub innym stosunku prawnym o podobnym

charakterze, w tym agenci dostawcy lub wydawcy pieniądza elektronicznego,

inni przedsiębiorcy dokonujący wykupu pieniądza elektronicznego oraz

podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne na podstawie umowy, o

której mowa w art. 86 ust. 1 lub art. 132v ust. 1;

2017-05-05

©Telksinoe s. 19/152

4) osoby lub podmioty pozostające w stosunku pracy, zlecenia lub innym stosunku

prawnym o podobnym charakterze z podmiotem pozostającym z dostawcą lub

wydawcą pieniądza elektronicznego w stosunku, o którym mowa w pkt 3.

2. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej istnieje również po

zakończeniu pełnienia funkcji lub ustaniu stosunków prawnych, o których mowa w

ust. 1.

3. Tajemnica zawodowa, w rozumieniu ust. 1, obejmuje informacje dotyczące

użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego w związku ze świadczonymi

mu usługami płatniczymi, wydawanym mu pieniądzem elektronicznym lub

udzielonym mu kredytem zgodnie z art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3, w tym oznaczenie

rachunku płatniczego użytkownika oraz stan tego rachunku, a także inne informacje

związane z transakcjami płatniczymi oraz zawieranymi z użytkownikiem lub

posiadaczem pieniądza elektronicznego umowami, jeżeli nieuprawnione ujawnienie

takiej informacji mogłoby narazić na szkodę prawnie chroniony interes użytkownika

lub posiadacza pieniądza elektronicznego, którego ta informacja dotyczy.

Art. 12. 1. Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej

przekazywanie informacji objętej tajemnicą zawodową:

1) organowi sprawującemu nadzór lub kontrolę nad dostawcą lub wydawcą

pieniądza elektronicznego w związku z czynnościami podejmowanymi

w zakresie nadzoru lub kontroli;

2) w wykonaniu uprawnienia albo obowiązku określonego w odrębnych przepisach;

3) innym dostawcom, wydawcom pieniądza elektronicznego, użytkownikom lub

posiadaczom pieniądza elektronicznego, w ramach świadczenia usług

płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego, zgodnie z otrzymanym

zleceniem płatniczym lub zawartą umową;

4) za wyrażoną w postaci papierowej albo elektronicznej zgodą użytkownika lub

posiadacza pieniądza elektronicznego, którego ta informacja dotyczy.

2. Osoby wymienione w ust. 1 pkt 3 i 4 mogą wykorzystywać uzyskaną

informację tylko zgodnie z celem jej przekazania.

Art. 12a. 1. Wydawcy instrumentów płatniczych mogą wymieniać między sobą

informacje o użytkownikach, z którymi umowa o wydanie instrumentu płatniczego

została rozwiązana z powodu jej nienależytego wykonania przez użytkownika.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują wskazanie przyczyny

rozwiązania umowy oraz:

2017-05-05

©Telksinoe s. 20/152

1) w przypadku użytkownika będącego osobą fizyczną:

a) imię i nazwisko,

b) numer PESEL;

2) w przypadku użytkownika niebędącego osobą fizyczną:

a) nazwę (firmę), siedzibę i adres,

b) numer identyfikacji podatkowej (NIP).

3. Informacje, o których mowa w ust. 1, może udostępniać wydawcom

instrumentów płatniczych i gromadzić w tym celu instytucja utworzona na podstawie

art. 105 ust. 4 ustawy – Prawo bankowe.

4. Agenci rozliczeniowi są obowiązani wymieniać między sobą informacje

o akceptantach, z którymi umowa o usługę płatniczą określoną w art. 3 ust. 1 pkt 5

została rozwiązana z powodu jej nienależytego wykonania przez akceptanta.

5. Agent rozliczeniowy jest obowiązany udostępnić informacje, o których mowa

w ust. 4, wydawcy instrumentu płatniczego na jego żądanie.

6. Informacje, o których mowa w ust. 4, obejmują wskazanie przyczyny

rozwiązania umowy oraz:

1) w przypadku akceptanta będącego osobą fizyczną – dane, o których mowa w ust.

2 pkt 1;

2) w przypadku akceptanta niebędącego osobą fizyczną – dane, o których mowa

w ust. 2 pkt 2.

7. Okres przechowywania informacji, o których mowa w ust. 1 i 4, nie może

przekraczać 5 lat od dnia rozwiązania umowy.

8. Wydawca instrumentu płatniczego i agent rozliczeniowy, którzy w związku

z prowadzoną działalnością dowiedzieli się o popełnieniu przestępstwa ściganego

z urzędu, są obowiązani niezwłocznie zawiadomić o tym organy powołane do ścigania

tych przestępstw. Do zawiadomienia dołącza się niezbędne informacje lub dokumenty,

w szczególności wskazuje się informacje określone w ust. 1 i 4.

Art. 13. Jeżeli odrębne przepisy określają inne zasady ochrony informacji

stanowiących tajemnicę zawodową zgodnie z art. 11 ust. 3, do ochrony tych informacji

stosuje się przepisy odrębne.

Art. 14. 1. Nadzór nad wykonywaniem działalności w zakresie usług

płatniczych, przenoszenia rachunków płatniczych oraz wydawania i wykupu

pieniądza elektronicznego zgodnie z ustawą oraz rozporządzeniem (UE) 2015/751,

a w zakresie usług płatniczych w euro – również zgodnie z rozporządzeniem

2017-05-05

©Telksinoe s. 21/152

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r.

w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającym

rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 (Dz. Urz. UE L 266 z 09.10.2009, str. 11, z późn.

zm.) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia

14 marca 2012 r. ustanawiającym wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do

poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającym rozporządzenie (WE)

nr 924/2009 (Dz. Urz. UE L 94 z 30.03.2012, str. 22, z późn. zm.):

1) przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3, 5 i 9 – sprawują organy

właściwe do sprawowania nadzoru nad tymi podmiotami;

2) przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 4, 6 i 10, oraz przez oddziały

zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego – sprawuje Komisja Nadzoru

Finansowego, zwana dalej „KNF”, z tym że w przypadku unijnych instytucji

płatniczych i unijnych instytucji pieniądza elektronicznego – wyłącznie w

zakresie określonym ustawą.

2. Nadzór nad funkcjonowaniem schematów płatniczych sprawuje Prezes NBP.

3. Czynności podejmowane przez KNF w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem

przepisów rozporządzenia (UE) 2015/751 przez dostawców, o których mowa w art. 4

ust. 2 pkt 1–4, 6 i 9, polegają w szczególności na:

1) monitorowaniu przestrzegania przepisów rozporządzenia (UE) 2015/751;

2) przeciwdziałaniu próbom naruszenia zakazu określonego

w art. 5 rozporządzenia (UE) 2015/751.

4. W przypadku gdy dostawcy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–4, 6 i 9, nie

wykonują lub nienależycie wykonują obowiązki lub nie przestrzegają zakazów albo

ograniczeń, o których mowa w art. 3–5 i art. 8–10 rozporządzenia (UE) 2015/751,

KNF może, w drodze decyzji, nałożyć na tych dostawców karę pieniężną do

wysokości 100 000 zł, nie więcej jednak niż do wysokości 1% przychodu z tytułu

świadczenia usług płatniczych wykazanego w jego ostatnim zbadanym sprawozdaniu

finansowym, a w przypadku braku obowiązku badania sprawozdania finansowego –

nie wyższą niż 10% przychodu wykazanego w ostatnim zatwierdzonym sprawozdaniu

finansowym.

5. W przypadku gdy dostawcy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–4, 6 i 9, nie

wykonują lub nienależycie wykonują obowiązki i nie przestrzegają zakazów,

o których mowa w art. 11 i art. 12 rozporządzenia (UE) 2015/751, KNF może,

w drodze decyzji, nałożyć na tych dostawców karę pieniężną do wysokości 500 000 zł.

2017-05-05

©Telksinoe s. 22/152

6. Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w ust. 4 i 5, KNF

uwzględnia w szczególności rodzaj i wagę naruszenia przepisów rozporządzenia (UE)

2015/751, wpływ tego naruszenia na prawidłowe funkcjonowanie rynku usług

płatniczych, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację finansową dostawcy,

który dokonał naruszenia.

7. Wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 lub 5, następuje po przeprowadzeniu

rozprawy.

8. Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w ust. 4 i 5, stanowią dochód

budżetu państwa.

9. Należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 4 i 5, podlegają

egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, z późn. zm.5)) zwanej dalej

„ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji”.

10. W przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość

wystąpienia zagrożenia niewykonania lub nienależytego wykonania przez dostawców,

o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–4, 6 i 9, obowiązków określonych

w rozporządzeniu (UE) 2015/751, KNF może w szczególności:

1) skierować do dostawcy zalecenia;

2) wystąpić do dostawcy o udzielenie informacji lub wyjaśnień.

11. W przypadku stwierdzenia naruszenia, o którym mowa odpowiednio

w art. 3–5 i art. 8–12 rozporządzenia (UE) 2015/751, dokonanego przez unijną

instytucję płatniczą, art. 107 ust. 1 i 3–8 stosuje się odpowiednio.

Art. 14a. 1. Agent rozliczeniowy jest obowiązany przekazywać NBP kwartalne

informacje obejmujące:

1) liczbę akceptantów, na rzecz których świadczy usługę płatniczą, o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 5, i liczbę stosowanych przez nich urządzeń akceptujących

instrumenty płatnicze;

2) liczbę i wartość wykonanych transakcji płatniczych, których dotyczyła usługa

płatnicza, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5;

3) liczbę i wartość wykonanych transakcji płatniczych naruszających przepisy

prawa lub reguły uczciwego obrotu oraz wysokość spowodowanych nimi strat

agenta rozliczeniowego i akceptantów.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 868,

1228, 1244, 1579, 1860 i 1948.

2017-05-05

©Telksinoe s. 23/152

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane według stanu na koniec

ostatniego dnia miesiąca kończącego kwartał lub za okres kwartału, w terminie do

końca miesiąca następującego po upływie kwartału, którego dotyczą.

3. NBP przekazuje KNF dane, o których mowa w ust. 1 pkt 3, niezwłocznie po

ich otrzymaniu.

Art. 14b. 1. Wydawca instrumentu płatniczego jest obowiązany przekazywać

NBP kwartalne informacje obejmujące:

1) rodzaj i liczbę wydanych instrumentów płatniczych;

2) liczbę i wartość transakcji płatniczych wykonanych przy użyciu wydanych

instrumentów płatniczych;

3) liczbę udostępnionych bankomatów oraz liczbę i wartość transakcji płatniczych

wykonanych przy ich użyciu;

4) liczbę i wartość wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów płatniczych

transakcji płatniczych naruszających przepisy prawa lub reguły uczciwego

obrotu oraz wysokość spowodowanych nimi strat.

2. W informacjach przekazywanych zgodnie z ust. 1 odrębnie przedstawia się

informacje dotyczące instrumentów płatniczych, na których jest przechowywany

pieniądz elektroniczny wydany przez inny podmiot. Informacje te obejmują:

1) rodzaj i liczbę wydanych instrumentów płatniczych;

2) liczbę urządzeń akceptujących wydane instrumenty płatnicze oraz liczbę

urządzeń umożliwiających zasilenie takich instrumentów;

3) liczbę i wartość transakcji płatniczych wykonanych przy użyciu wydanych

instrumentów płatniczych;

4) liczbę i wartość transakcji zasilenia wydanych instrumentów płatniczych;

5) liczbę i wartość wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów płatniczych

transakcji płatniczych naruszających przepisy prawa lub reguły uczciwego

obrotu oraz wysokość spowodowanych nimi strat.

3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane według stanu na

koniec ostatniego dnia miesiąca kończącego kwartał lub za okres kwartału, w terminie

do końca miesiąca następującego po upływie kwartału, którego dotyczą.

4. NBP przekazuje KNF dane, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 5,

niezwłocznie po ich otrzymaniu.

2017-05-05

©Telksinoe s. 24/152

Art. 14c. 1. Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany przekazywać

NBP kwartalne informacje o wartości wydanego pieniądza elektronicznego

pozostającego w obiegu.

2. Jeżeli wydawca pieniądza elektronicznego wydaje równocześnie instrument

płatniczy, na którym jest przechowywany wydawany przez niego pieniądz

elektroniczny, informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują dodatkowo informacje

o tych instrumentach w zakresie określonym w art. 14b ust. 2.

3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane według stanu na

koniec ostatniego dnia miesiąca kończącego kwartał lub za okres kwartału, w terminie

do końca miesiąca następującego po upływie kwartału, którego dotyczą.

4. NBP przekazuje KNF dane, o których mowa w art. 14b ust. 2 pkt 5, przekazane

zgodnie z ust. 2 niezwłocznie po ich otrzymaniu.

Art. 14ca. Informacje, o których mowa w art. 14a–14c, przekazywane są

w postaci elektronicznej z wykorzystaniem odpowiednich certyfikatów wydanych

przez NBP lub innych form uwierzytelniania stosowanych przez NBP.

Art. 14d. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu

opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 14a–14c, przekazywanych

Narodowemu Bankowi Polskiemu oraz sposób realizacji obowiązku ich

przekazywania, kierując się potrzebą zapewnienia Narodowemu Bankowi Polskiemu

dostępu do danych niezbędnych do dokonywania okresowych ocen rozliczeń

pieniężnych.

Art. 14e. 1. W celu wykonania zadań wynikających z art. 14f–14h, art. 32e oraz

z przepisów działu III rozdziałów 7 i 8 KNF pełni rolę punktu kontaktowego, którego

zadanie polega na współpracy z właściwymi organami nadzorczymi wyznaczonymi

jako punkty kontaktowe w innych państwach członkowskich, w tym na wymianie

informacji niezbędnych do wykonywania tych zadań.

2. Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1, powinno nastąpić bez

zbędnej zwłoki.

3. W przypadku gdy wniosek KNF o podjęcie współpracy w celu wykonania

zadań wynikających z art. 14f–14h, art. 32e oraz z przepisów działu III rozdziałów 7

i 8, w szczególności dotyczący wymiany informacji, został odrzucony przez organ,

o którym mowa w ust. 1, lub organ ten nie podjął działań w rozsądnym terminie, KNF

może przekazać sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, zwanego

2017-05-05

©Telksinoe s. 25/152

dalej „EUNB”, i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r.

w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji

Komisji 2009/78/WE (Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.), zwanego

dalej „rozporządzeniem 1093/2010”. KNF zawiesza postępowanie do czasu wydania

przez EUNB rozstrzygnięcia zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia 1093/2010

i wydaje decyzję po wydaniu rozstrzygnięcia przez EUNB.

4. KNF może odmówić udzielenia informacji niezbędnych do wykonywania

zadań wynikających z art. 32e oraz z przepisów działu III rozdziałów 7 i 8, jeżeli

udzielenie tych informacji może wpływać negatywnie na sprawowanie nadzoru lub na

bezpieczeństwo lub porządek publiczny.

5. KNF odmawiając udzielenia informacji, o których mowa w ust. 4,

powiadamia właściwy organ wyznaczony jako punkt kontaktowy, który zwrócił się

z wnioskiem o udzielenie informacji, i wskazuje szczegółowe uzasadnienie swojej

odmowy.

Art. 14f. 1. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu

opinii KNF, określi, w drodze rozporządzenia:

1) wykaz usług reprezentatywnych obejmujących co najmniej dziesięć, jednak nie

więcej niż dwadzieścia usług powiązanych z rachunkiem płatniczym najczęściej

wykorzystywanych przez konsumentów na krajowym rynku, za korzystanie

z których przynajmniej jeden dostawca prowadzący działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej pobiera opłatę;

2) definicje związane z usługami, o których mowa w pkt 1.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do

spraw instytucji finansowych uwzględnia w pierwszej kolejności usługi, które są

najczęściej wykorzystywane w ramach korzystania z rachunków płatniczych przez

konsumentów na krajowym rynku i jednocześnie generują najwyższe koszty dla

konsumentów, zarówno jednostkowe, jak i łączne, a w przypadku ich braku – usługi,

które spełniają wyłącznie kryterium najczęstszego wykorzystywania w ramach

korzystania z rachunków płatniczych przez konsumentów na krajowym rynku, a także

uwzględnia pojęcia i definicje opracowane przez Komisję Europejską zgodnie

z art. 10–14 rozporządzenia 1093/2010.

3. KNF, co 4 lata, dokonuje oceny aktualności wykazu usług reprezentatywnych,

o którym mowa w ust. 1, i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw instytucji

2017-05-05

©Telksinoe s. 26/152

finansowych informację o usługach powiązanych z rachunkiem płatniczym,

reprezentatywnych w danym okresie dla krajowego rynku.

4. KNF przekazuje do Komisji Europejskiej i EUNB:

1) informację o wynikach oceny, o której mowa w ust. 3,

2) wykaz usług reprezentatywnych – w przypadku dokonania zmiany przepisów

wydanych na podstawie ust. 1 w tym zakresie

– w terminie 2 miesięcy od dnia dokonania tej oceny albo ogłoszenia zmiany

przepisów wydanych na podstawie ust. 1 dotyczących wykazu usług

reprezentatywnych.

Art. 14g. 1. Podmiot prowadzący stronę internetową porównującą oferty

dostawców usług płatniczych prowadzących rachunki płatnicze, która:

1) zawiera ofertę rachunków płatniczych obejmującą powyżej 50% ofert

występujących na rynku usług płatniczych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

2) porównuje opłaty pobierane przez dostawców przynajmniej za świadczenie usług

zawartych w wykazie usług reprezentatywnych określonym w przepisach

wydanych na podstawie art. 14f ust. 1 oraz posługuje się pojęciami zawartymi

w tym wykazie i definicjami określonymi w tych przepisach,

3) porównuje dostawców pod względem dostępu do gotówki w zakresie:

a) liczby i lokalizacji bankomatów znajdujących się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, z których konsument może dokonywać wypłaty

gotówki bez opłat,

b) liczby i lokalizacji placówek znajdujących się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w których konsument może dokonywać wypłaty

gotówki bez opłat,

4) zawiera informację o podmiocie prowadzącym stronę,

5) określa jednoznaczne i obiektywne kryteria porównywania ofert,

6) zawiera informacje sformułowane w sposób prosty i jednoznaczny,

7) zawiera aktualne informacje, z podaniem daty ostatniej aktualizacji,

8) wykorzystuje procedurę umożliwiającą zgłaszanie błędów w zamieszczonych

informacjach,

9) jest prowadzona przez podmiot niezależny od dostawców

– zamieszcza na tej stronie internetowej oświadczenie, że jest podmiotem

porównującym oferty dostawców prowadzących rachunki płatnicze, a prowadzona

2017-05-05

©Telksinoe s. 27/152

przez niego strona internetowa spełnia powyższe wymogi, oraz informuje o tym KNF,

przekazując opis tej działalności.

2. Dokonując oceny spełniania wymogu określonego w ust. 1 pkt 1 uwzględnia

się dostawców posiadających przynajmniej jedną placówkę na terytorium każdego

województwa.

3. Podmiotem niezależnym w rozumieniu ust. 1 pkt 9 jest podmiot, który nie jest

jednostką dominującą, zależną ani współzależną wobec jakiegokolwiek dostawcy

prowadzącego rachunki płatnicze dla konsumentów na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, nie uczestniczy w jakimkolwiek zakresie w prowadzeniu działalności

polegającej na prowadzeniu rachunków płatniczych ani nie prowadzi działalności

reklamowej dostawców oferujących usługę prowadzenia rachunku płatniczego.

4. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie informuje KNF, gdy

prowadzona przez niego strona internetowa przestała spełniać którykolwiek

z wymogów określonych w tym przepisie.

Art. 14h. 1. KNF zamieszcza na swojej stronie internetowej wykaz podmiotów,

o których mowa w art. 14g ust. 1.

2. KNF wykreśla z wykazu podmiotów, o którym mowa w ust. 1, podmiot, który

poinformował ją zgodnie z art. 14g ust. 4, że przestał spełniać którykolwiek

z wymogów, o których mowa w art. 14g ust. 1, lub gdy KNF w inny sposób stwierdzi,

że strona internetowa prowadzona przez ten podmiot nie spełnia wymogów

określonych w tym przepisie.

3. W przypadku gdy żaden podmiot nie prowadzi strony internetowej

spełniającej wymogi, o których mowa w art. 14g ust. 1, stronę taką prowadzi KNF.

4. KNF, co 2 lata, informuje Komisję Europejską o liczbie podmiotów, o których

mowa w ust. 1.

Art. 15. 1. Użytkownik lub posiadacz pieniądza elektronicznego może wnieść do

organu sprawującego nadzór nad dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego

skargę na działanie tego dostawcy, wydawcy pieniądza elektronicznego lub agenta

takiego podmiotu, jeżeli działanie to narusza przepisy prawa.

2. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także osobom fizycznym,

osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niebędącym osobami prawnymi,

którym ustawa przyznaje zdolność prawną, którym odmówiono świadczenia usług

płatniczych lub wydania pieniądza elektronicznego, oraz organizacjom

konsumenckim.

2017-05-05

©Telksinoe s. 28/152

3. Organ, o którym mowa w ust. 1, udzielając odpowiedzi na skargę dotyczącą

sporu o charakterze cywilnoprawnym, informuje skarżącego o pozasądowych

procedurach rozstrzygania sporów, w tym wskazuje właściwe sądy polubowne.

4. Jeżeli w stosunku do danego dostawcy lub wydawcy pieniądza

elektronicznego nie można ustalić organu sprawującego nadzór, skargę wnosi się

bezpośrednio do tego dostawcy lub wydawcy; przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5. Do skarg, o których mowa w ust. 1–4, nie stosuje się przepisów działu VIII

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2016 r. poz. 23, 868 i 996).

DZIAŁ II

Obowiązki informacyjne w zakresie świadczenia usług płatniczych

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 16. Dostawca i użytkownik niebędący konsumentem mogą uzgodnić, że

przepisów niniejszego działu, z wyłączeniem art. 32a, nie stosuje się w całości lub

w części.

Art. 17. 1. Dostawca nie może pobierać od użytkownika opłat za dostarczanie

informacji wymaganych na podstawie przepisów niniejszego działu.

2. Dostawca i użytkownik mogą uzgodnić opłaty za:

1) przekazywanie na wniosek użytkownika informacji innych niż wymagane na

podstawie przepisów niniejszego działu,

2) większą częstotliwość przekazywania informacji niż wymagana na podstawie

przepisów niniejszego działu lub

3) przekazywanie informacji wymaganych na podstawie przepisów niniejszego

działu za pomocą innych niż określone w umowie ramowej środków

porozumiewania się.

3. Jeżeli dostawca, zgodnie z ust. 2, jest uprawniony do pobierania opłat za

przekazywanie informacji, opłaty te nie mogą przekraczać kosztów ponoszonych

przez dostawcę w związku z ich przekazywaniem.

Art. 18. Ciężar udowodnienia spełnienia przez dostawcę wymogów w zakresie

przekazania użytkownikowi informacji określonych w przepisach niniejszego działu

spoczywa na dostawcy.

2017-05-05

©Telksinoe s. 29/152

Art. 19. 1. W przypadku instrumentów płatniczych, które zgodnie z umową

ramową pozwalają na dokonywanie indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę

nieprzekraczającą równowartości w walucie polskiej 30 euro albo które mają ustalony

limit wydatków w wysokości nieprzekraczającej równowartości w walucie polskiej

150 euro, albo służą do przechowywania środków pieniężnych w kwocie

nieprzekraczającej w żadnym momencie równowartości w walucie polskiej 150 euro,

ustalonych przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP,

obowiązującego w dniu zawarcia umowy:

1) dostawca dostarcza płatnikowi jedynie informacje o głównych cechach usługi

płatniczej oraz inne podstawowe informacje niezbędne do podjęcia decyzji, w

tym o:

a) możliwych sposobach korzystania z instrumentu płatniczego, w tym

informacje, o których mowa w art. 32a,

b) zakresie odpowiedzialności ponoszonej za wykonanie usługi przez

dostawcę,

c) pobieranych opłatach,

d) miejscu, w którym można w łatwy sposób uzyskać dostęp do informacji

określonych w art. 27;

2) strony mogą uzgodnić, że art. 29 nie ma zastosowania, a dostawca nie ma

obowiązku proponowania zmian w postanowieniach umowy ramowej w sposób

określony w art. 26 ust. 1;

3) strony mogą uzgodnić, że po wykonaniu transakcji płatniczej:

a) dostawca udostępnia użytkownikowi jedynie informacje umożliwiające

zidentyfikowanie transakcji płatniczej i jej kwoty oraz pobranych opłat, a w

przypadku kilku transakcji płatniczych tego samego rodzaju i na rzecz tego

samego odbiorcy – informacje o całkowitej kwocie tych transakcji

płatniczych i opłatach pobranych z ich tytułu,

b) dostawca nie ma obowiązku udostępniania informacji, o których mowa w

lit. a, jeżeli instrument płatniczy używany jest anonimowo lub jeżeli z

innych względów dostawca nie ma technicznej możliwości ich

dostarczenia; dostawca zapewnia jednak płatnikowi możliwość

sprawdzenia kwoty przechowywanych środków pieniężnych.

2. W przypadku transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej określone w ust. 1 kwoty, upoważniające do ograniczenia

2017-05-05

©Telksinoe s. 30/152

obowiązków informacyjnych dostawcy zgodnie z ust. 1 pkt 1–3, mogą zostać w

umowie ramowej podwyższone o 100%.

3. W odniesieniu do przedpłaconych instrumentów płatniczych w zakresie

transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej określone w ust. 1 kwoty, upoważniające do ograniczenia obowiązków

informacyjnych dostawcy zgodnie z ust. 1 pkt 1–3, wynoszą równowartość w walucie

polskiej 500 euro, ustaloną przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP

obowiązującego w dniu zawarcia umowy.

Art. 20. 1. Jeżeli odbiorca żąda opłaty za korzystanie z danego instrumentu

płatniczego lub oferuje zniżkę, jest obowiązany poinformować o tym płatnika przed

rozpoczęciem transakcji płatniczej.

2. Jeżeli dostawca lub inny podmiot uczestniczący w transakcji płatniczej żąda

opłaty za korzystanie z danego instrumentu płatniczego, jest obowiązany

poinformować o tym użytkownika przed rozpoczęciem transakcji płatniczej.

3. W razie niepoinformowania o opłacie, odpowiednio płatnik albo użytkownik

nie są zobowiązani do jej uiszczenia. W razie niepoinformowania płatnika o

oferowanej zniżce uznaje się, że umowa jest zawarta z uwzględnieniem zniżki

oferowanej przez odbiorcę.

Art. 20a. 1. Przed zawarciem umowy o prowadzenie rachunku płatniczego

dostawca przekazuje konsumentowi, z odpowiednim wyprzedzeniem, w postaci

papierowej albo elektronicznej, dokument dotyczący opłat pobieranych z tytułu usług

świadczonych w związku z prowadzeniem rachunku płatniczego, w celu

umożliwienia konsumentowi porównania ofert dostawców prowadzących rachunki

płatnicze.

2. Dokument, o którym mowa w ust. 1, zawiera wykaz usług świadczonych

przez dostawcę, zawartych w wykazie usług reprezentatywnych

określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1, wraz ze związanymi

z nimi stawkami opłat, z uwzględnieniem ewentualnych opłat pobieranych

w przypadku niewywiązywania się przez konsumenta ze zobowiązań wynikających

z umowy o świadczenie tych usług.

3. W przypadku gdy usługa świadczona przez dostawcę jest oferowana w ramach

pakietu usług, dostawca zamieszcza w dokumencie, o którym mowa w ust. 1,

informację o opłacie za cały pakiet usług, o usługach zawartych w pakiecie i ich

2017-05-05

©Telksinoe s. 31/152

liczbie oraz o dodatkowych opłatach za każdą usługę, która wykracza poza liczbę

usług objętych opłatą za cały pakiet usług.

Art. 20b. 1. Dokument dotyczący opłat, o którym mowa w art. 20a ust. 1,

stanowi dokument odrębny w stosunku do innych dokumentów przekazywanych

konsumentowi przed zawarciem umowy o prowadzenie rachunku płatniczego,

a ponadto:

1) jest krótki i precyzyjny;

2) informacje w nim zawarte są sformułowane w sposób przejrzysty i czytelny oraz

nie wprowadzają w błąd;

3) jego układ, struktura i użyte czcionki nie utrudniają zapoznania się z jego treścią;

4) w przypadku oryginału sporządzonego w kolorze, czarno-biała kopia dokumentu

nie jest mniej czytelna niż oryginał;

5) jest sporządzony w języku polskim, chyba że dostawca i konsument uzgodnili

jego sporządzenie w innym języku;

6) zawiera kwoty opłat wyrażone w walucie polskiej, chyba że konsument zażądał,

aby były one podane w walucie innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego;

7) w górnej części pierwszej strony zawiera oznaczenie: „Dokument dotyczący

opłat z tytułu usług związanych z rachunkiem płatniczym”;

8) zawiera informację, że podane są w nim opłaty za najbardziej reprezentatywne

usługi powiązane z rachunkiem płatniczym, a pełne informacje dotyczące

wszystkich usług świadczonych oraz związanych z nimi opłat w ramach umowy

ramowej będą przekazywane zgodnie z art. 27;

9) jest sporządzony w ujednoliconym formacie oraz posługuje się symbolem

opracowanym zgodnie z wykonawczymi standardami technicznymi przyjętymi

przez Komisję Europejską na podstawie art. 3–5 dyrektywy Parlamentu

Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie

porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia

rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego

(Dz. Urz. UE L 257 z 28.08.2014, str. 214) – w przypadku ich przyjęcia.

2. Dostawca udostępnia konsumentowi informacje obejmujące objaśnienia pojęć

zawartych w wykazie usług reprezentatywnych określonym w przepisach wydanych

na podstawie art. 14f ust. 1. Informacje te są:

1) formułowane w sposób przejrzysty i czytelny oraz nie mogą wprowadzać

w błąd;

2017-05-05

©Telksinoe s. 32/152

2) przekazywane konsumentowi w odrębnym dokumencie albo zawarte

w dokumencie dotyczącym opłat, o którym mowa w art. 20a ust. 1.

3. Dostawca udostępnia konsumentom, nieodpłatnie, dokument dotyczący opłat,

o którym mowa w art. 20a ust. 1, oraz odrębny dokument, o którym mowa w ust. 2

pkt 2, w swoich placówkach, w godzinach pracy dostawcy, oraz na swojej stronie

internetowej, a na wniosek konsumenta także w postaci papierowej albo

elektronicznej.

4. Dostawca może w dokumencie dotyczącym opłat, o którym mowa w art. 20a

ust. 1, posługiwać się nazwami handlowymi w odniesieniu do usług zawartych

w wykazie usług reprezentatywnych określonym w przepisach wydanych na

podstawie art. 14f ust. 1, jeżeli nazwy te stanowią jedynie uzupełnienie pojęć

zawartych w tym wykazie i definicji określonych w tych przepisach.

Rozdział 2

Pojedyncze transakcje płatnicze

Art. 21. W przypadku gdy zlecenie płatnicze dotyczące pojedynczej transakcji

płatniczej jest przekazywane przez instrument płatniczy objęty umową ramową,

dostawca nie jest obowiązany do dostarczania ani udostępniania informacji, którą

użytkownik już otrzymał na podstawie umowy ramowej z innym dostawcą lub którą

otrzyma na podstawie tej umowy ramowej.

Art. 22. 1. Dostawca jest obowiązany zapewnić użytkownikowi łatwy dostęp do

informacji, o których mowa w art. 23 ust. 1, art. 24 i art. 25, a na wniosek użytkownika

dostarczyć mu je w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji.

Informacje te formułuje się w przejrzystej i czytelnej formie.

2. Informacje określone w art. 23 ust. 1 dostawca jest obowiązany udostępnić

użytkownikowi w chwili złożenia propozycji zawarcia umowy lub oferty pojedynczej

transakcji płatniczej. Jeżeli umowa o pojedynczą transakcję płatniczą została zawarta

na wniosek użytkownika korzystającego ze środków porozumiewania się na odległość

niepozwalających dostawcy na wykonanie tego obowiązku, dostawca wykonuje ten

obowiązek niezwłocznie po wykonaniu transakcji płatniczej. W przypadku gdy

użytkownik wnioskuje o dostarczenie informacji w postaci papierowej lub na innym

trwałym nośniku informacji, dostawca wykonuje ten obowiązek niezwłocznie po

wykonaniu transakcji płatniczej.

2017-05-05

©Telksinoe s. 33/152

3. Dostawca może spełnić obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dostarczając, co

najmniej w formie elektronicznej, wzór umowy o pojedynczą transakcję płatniczą lub

formularz zlecenia płatniczego, zawierający informacje określone w art. 23 ust. 1.

4. W przypadku niewywiązania się przez dostawcę z obowiązku, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, użytkownik jest zwolniony z obowiązku uiszczenia opłat; przepis art.

52 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 23. 1. Dostawca jest obowiązany udostępnić użytkownikowi:

1) wyszczególnienie informacji, które muszą być dostarczone przez użytkownika,

aby zlecenie płatnicze mogło zostać prawidłowo wykonane, albo informację, że

wystarczające jest podanie unikatowego identyfikatora;

2) informację o maksymalnym czasie wykonania świadczonej usługi płatniczej;

3) informację o wszelkich opłatach należnych dostawcy od użytkownika, w tym

wyszczególnienie kwot tych opłat;

4) informację o kursie walutowym, w tym o referencyjnym kursie walutowym,

który będzie zastosowany do transakcji płatniczej, jeżeli transakcja płatnicza

wiąże się z przeliczaniem waluty.

2. W przypadku gdy strony uzgodnią, iż dostawca jest obowiązany udostępnić

użytkownikowi także inne informacje, w tym określone w art. 27, dostawca zapewnia

użytkownikowi łatwy dostęp do tych informacji.

Art. 24. Niezwłocznie po otrzymaniu zlecenia płatniczego dostawca płatnika

udostępnia płatnikowi informację:

1) umożliwiającą płatnikowi zidentyfikowanie transakcji płatniczej oraz informacje

dotyczące odbiorcy;

2) o kwocie transakcji płatniczej w walucie użytej w zleceniu płatniczym;

3) o wszelkich opłatach należnych od płatnika z tytułu transakcji płatniczej, w tym

wyszczególnienie kwot tych opłat;

4) o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę

płatnika oraz o kwocie transakcji płatniczej po przeliczeniu walut, jeżeli

transakcja płatnicza wiązała się z przeliczaniem waluty;

5) o dacie otrzymania zlecenia płatniczego.

Art. 25. Niezwłocznie po wykonaniu transakcji płatniczej dostawca odbiorcy

udostępnia odbiorcy informację:

2017-05-05

©Telksinoe s. 34/152

1) umożliwiającą odbiorcy zidentyfikowanie transakcji płatniczej i, w stosownych

przypadkach płatnika, oraz wszelkie inne informacje przekazane odbiorcy w

związku z wykonaniem transakcji płatniczej;

2) o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której środki pieniężne są

udostępniane odbiorcy;

3) o wszelkich opłatach należnych odbiorcy z tytułu transakcji płatniczej i w

stosownych przypadkach wyszczególnienie kwot takich opłat;

4) o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę

odbiorcy oraz o kwocie transakcji płatniczej przed przeliczeniem walut, jeżeli

transakcja płatnicza wiąże się z przeliczaniem waluty;

5) o dacie waluty zastosowanej przy uznaniu rachunku.

Rozdział 3

Umowa ramowa o usługę płatniczą

Art. 26. 1. Dostawca jest obowiązany dostarczać użytkownikowi informacje

określone w art. 27, art. 29 ust. 1 i 5, art. 31 ust. 1 i art. 32 ust. 1 w postaci papierowej

lub na innym trwałym nośniku informacji, z tym że pocztą elektroniczną dostarcza je

tylko na wniosek użytkownika. Informacje powinny być sformułowane w przejrzystej

i czytelnej formie.

2. Informacje określone w art. 27 dostawca jest obowiązany dostarczyć

użytkownikowi w odpowiednim czasie przed zawarciem umowy ramowej. Dostawca

może za zgodą użytkownika wykonać ten obowiązek przez zamieszczenie informacji

na stronie internetowej, o ile strona taka umożliwia dostęp do niej przez okres

właściwy do celów dostarczania tych informacji i pozwala na odtworzenie

przechowywanych informacji w niezmienionej postaci.

3. Jeżeli umowa ramowa została zawarta na wniosek użytkownika

korzystającego ze środków porozumiewania się na odległość, dostawca dostarcza

użytkownikowi informacje określone w art. 27 niezwłocznie po zawarciu umowy

ramowej, jeżeli nie było możliwe ich dostarczenie w terminie określonym w ust. 2.

4. Dostawca może spełnić obowiązek, o którym mowa w ust. 1, 2 albo 3, w

zakresie dostarczenia informacji określonych w art. 27, dostarczając projekt umowy

ramowej zawierający te informacje.

5. Użytkownik może odstąpić od umowy ramowej zawartej z naruszeniem

przepisów ust. 1–3 lub 4 w każdym czasie, nie później jednak niż w terminie 30 dni

2017-05-05

©Telksinoe s. 35/152

od dnia otrzymania informacji określonych w art. 27, w sposób, o którym mowa w ust.

6. Do indywidualnych transakcji płatniczych dokonywanych na podstawie

umowy ramowej przed dopełnieniem przez dostawcę obowiązku określonego w ust.

1–3 lub 4, stosuje się przepis art. 22 ust. 4.

Art. 27. Dostawca przekazuje użytkownikowi następujące informacje:

1) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) dostawcy, siedzibę i adres albo miejsce

zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności,

adres poczty elektronicznej oraz, w razie korzystania z usług agenta lub oddziału

w państwie członkowskim, w którym dana usługa płatnicza jest oferowana, adres

tego agenta lub oddziału, a także wszelkie inne adresy mające znaczenie do celów

porozumiewania się z dostawcą, w tym wskazanie wszystkich miejsc, w których

jest wykonywana działalność, oraz informacje o:

a) organie sprawującym nadzór nad dostawcą oraz o rejestrze, ze wskazaniem

numeru, pod jakim dostawca jest wpisany do tego rejestru, chyba że

dostawca w zakresie świadczenia usług płatniczych nie podlega nadzorowi

lub nie podlega obowiązkowi uzyskania wpisu do rejestru albo

b) właściwym organie nadzorczym oraz o publicznym rejestrze, o którym

mowa w art. 13 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku

wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE,

2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE (Dz. Urz. UE

L 319 z 05.12.2007, str. 1, z późn. zm.), do którego dostawca jest wpisany

w innym państwie członkowskim, z podaniem numeru wpisu w tym

rejestrze – w przypadku unijnej instytucji płatniczej, jej agenta lub oddziału;

2) dotyczące korzystania z usługi płatniczej:

a) opis najważniejszych cech świadczonej usługi płatniczej,

b) wyszczególnienie informacji, które muszą być dostarczone przez

użytkownika, aby zlecenie płatnicze mogło zostać prawidłowo wykonane

albo informację, że wystarczające jest podanie unikatowego identyfikatora,

c) określenie sposobu i procedury udzielania zgody na wykonanie transakcji

płatniczej oraz wycofywania takiej zgody, a także odwołania zlecenia

płatniczego na podstawie art. 40 i art. 51,

d) informację na temat momentu, który zgodnie z art. 49 uznaje się za moment

otrzymania zlecenia płatniczego,

2017-05-05

©Telksinoe s. 36/152

e) informację o maksymalnym czasie wykonania świadczonej usługi płatniczej

oraz

f) wskazanie limitu wydatków dla transakcji płatniczych wykonywanych za

pomocą instrumentu płatniczego, o którym mowa w art. 41 ust. 1;

3) dotyczące opłat, stóp procentowych i kursów walutowych:

a) informację o wszelkich opłatach należnych dostawcy od użytkownika, w

tym wyszczególnienie kwot tych opłat,

b) informację o stopach procentowych, jeżeli mają zastosowanie, lub o kursach

walutowych, jeżeli transakcja płatnicza wiąże się z przeliczaniem waluty, w

tym o bazowych stopach procentowych i referencyjnych kursach

walutowych, oraz o sposobie obliczania faktycznej wysokości odsetek i

kursu walutowego oraz

c) o ile zostało to uzgodnione – informację o stosowaniu bez uprzedzenia

zmienionych wysokości bazowej stopy procentowej lub referencyjnego

kursu walutowego i sposobie informowania o takiej zmianie zgodnie z art.

29 ust. 4;

4) dotyczące komunikowania się:

a) wskazanie środków porozumiewania się, w tym wymogów technicznych po

stronie użytkownika, uzgodnionych przez strony do przekazywania

informacji lub do dokonywania zgłoszeń zgodnie z ustawą,

b) określenie sposobu oraz częstotliwości udostępniania informacji

wymaganych na podstawie ustaw,

c) wskazanie języka lub języków, w jakich zawiera się umowę ramową, oraz

w jakich strony porozumiewają się w okresie jej obowiązywania oraz

d) informację o prawie użytkownika do otrzymania postanowień umowy

ramowej oraz informacji zgodnie z art. 28;

5) dotyczące środków ochronnych i naprawczych:

a) opis środków, jakie powinien przedsięwziąć użytkownik w celu

bezpiecznego przechowywania instrumentu płatniczego, oraz informacje

dotyczące sposobu dokonania zgłoszenia dostawcy zgodnie z art. 42 ust. 1

pkt 2,

b) o ile zostało to uzgodnione – warunki, na których dostawca zastrzega sobie

prawo zablokowania instrumentu płatniczego zgodnie z art. 41,

2017-05-05

©Telksinoe s. 37/152

c) informację o odpowiedzialności płatnika zgodnie z art. 46 ust. 2–5, w tym

informacje dotyczące kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej

podlegającej zwrotowi,

d) określenie sposobu, w jaki użytkownik ma obowiązek powiadomić

dostawcę o przypadkach nieautoryzowanych lub nieprawidłowo

wykonanych transakcji płatniczych zgodnie z art. 44, oraz wskazanie

terminu takiego powiadomienia, jak również informacje o

odpowiedzialności za nieautoryzowane transakcje płatnicze na podstawie

art. 46 ust. 1 i 2,

e) informację o odpowiedzialności dostawcy za wykonanie transakcji

płatniczych na podstawie art. 144–146 oraz

f) informację o warunkach uzyskania, zgodnie z art. 47 i art. 48, zwrotu kwoty

autoryzowanej transakcji płatniczej zainicjowanej przez odbiorcę lub za

jego pośrednictwem, która została już wykonana;

6) dotyczące zmian i wypowiedzenia umowy ramowej:

a) o ile, zgodnie z art. 29 ust. 2, zostało to uzgodnione – informację, że jeżeli

przed proponowanym dniem wejścia w życie zmian umowy ramowej

użytkownik nie zgłosi dostawcy sprzeciwu wobec takich zmian, uznaje się,

że użytkownik wyraził na nie zgodę,

b) informację o okresie obowiązywania umowy ramowej oraz

c) informację o prawie użytkownika do wypowiedzenia umowy ramowej oraz

o innych uzgodnieniach dotyczących wypowiedzenia umowy zgodnie z art.

29 ust. 1 i 2 oraz art. 35 i art. 37;

7) dotyczące procedur rozstrzygania sporów:

a) informację o wszelkich klauzulach umownych mających zastosowanie do

umowy ramowej, w szczególności dotyczących prawa właściwego i

właściwości sądu, oraz

b) informację o pozasądowych procedurach wnoszenia skarg, o których mowa

w art. 15, i pozasądowych procedurach rozstrzygania sporów dostępnych

dla użytkownika.

Art. 28. 1. W okresie obowiązywania umowy ramowej użytkownik ma prawo

żądać w każdym czasie udostępnienia mu postanowień umowy oraz informacji

określonych w art. 27, w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji.

Za zgodą użytkownika informacje te mogą być dostarczone pocztą elektroniczną;

przepis art. 26 ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

2017-05-05

©Telksinoe s. 38/152

1a. Przed zawarciem umowy ramowej z akceptantem agent rozliczeniowy jest

obowiązany dostarczyć akceptantowi informację o wysokości opłaty akceptanta wraz

z wyszczególnieniem składników tej opłaty. Przepis art. 26 ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

1b. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysokości

opłaty akceptanta.

2. Z zastrzeżeniem art. 17 ust. 2, w okresie obowiązywania umowy ramowej

dostawca powinien w każdym czasie na wniosek użytkownika udostępniać mu, w

uzgodniony sposób, informacje dotyczące rachunku płatniczego i wykonanych

transakcji płatniczych.

Art. 29. 1. Dostawca informuje o proponowanych zmianach postanowień

umownych nie później niż 2 miesiące przed proponowaną datą ich wejścia w życie.

2. Jeżeli umowa ramowa stanowi, że brak sprzeciwu użytkownika wobec

proponowanych zmian jest równoznaczny z wyrażeniem na nie zgody, dostawca,

informując o zmianach, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany poinformować

użytkownika, że:

1) jeżeli przed proponowaną datą wejścia w życie zmian użytkownik nie zgłosi

dostawcy sprzeciwu wobec tych zmian, uznaje się, że użytkownik wyraził na nie

zgodę;

2) użytkownik ma prawo, przed datą proponowanego wejścia w życie zmian,

wypowiedzieć umowę ramową ze skutkiem natychmiastowym bez ponoszenia

opłat;

3) w przypadku gdy użytkownik zgłosi sprzeciw zgodnie z pkt 1, ale nie dokona

wypowiedzenia umowy ramowej, umowa wygasa z dniem poprzedzającym

dzień wejścia w życie proponowanych zmian, bez ponoszenia opłat.

3. Do poinformowania dokonywanego zgodnie z ust. 2 przepis art. 26 ust. 1

stosuje się odpowiednio.

4. Zmiany stóp procentowych lub kursów walutowych mogą być stosowane bez

uprzedzenia, pod warunkiem że są korzystniejsze dla użytkowników lub:

1) przewiduje to umowa ramowa oraz

2) zmiany wynikają ze zmian wysokości bazowych stóp procentowych lub

referencyjnych kursów walutowych, których zastosowanie przewiduje umowa

ramowa.

2017-05-05

©Telksinoe s. 39/152

5. Dostawca informuje użytkownika o zmianach stopy procentowej bez zbędnej

zwłoki, chyba że umowa ramowa określa stałą częstotliwość lub sposób dostarczania

albo udostępniania informacji o zmianach stopy procentowej.

6. Dostawcy nie mogą dyskryminować poszczególnych użytkowników z

jakiejkolwiek przyczyny przy wprowadzaniu zmian stóp procentowych lub kursów

walutowych stosowanych w transakcjach płatniczych.

7. W przypadku gdy zmiana dotyczy opłaty za usługę zawartą w wykazie usług

reprezentatywnych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1,

dostawca przekazuje konsumentowi, z którym zawarł umowę obejmującą świadczenie

tej usługi, uaktualniony dokument dotyczący opłat, o którym mowa w art. 20a ust. 1.

Art. 30. W przypadku indywidualnej transakcji płatniczej dokonywanej na

podstawie umowy ramowej i zainicjowanej przez płatnika, dostawca dostarcza przed

wykonaniem indywidualnej transakcji płatniczej na wniosek płatnika i w odniesieniu

do tej konkretnej transakcji płatniczej, dokładne informacje dotyczące maksymalnego

terminu jej wykonania oraz opłat należnych od płatnika, w tym wyszczególnienie kwot

wszelkich opłat.

Art. 31. 1. Po obciążeniu rachunku płatniczego płatnika kwotą indywidualnej

transakcji płatniczej, a w przypadku gdy płatnik nie korzysta z rachunku płatniczego

– po otrzymaniu zlecenia płatniczego, dostawca płatnika jest obowiązany

niezwłocznie dostarczyć płatnikowi informacje:

1) umożliwiające zidentyfikowanie transakcji płatniczej, i w stosownych

przypadkach odbiorcy;

2) o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której obciążono rachunek płatniczy

płatnika, lub w walucie, w której zostało złożone zlecenie płatnicze;

3) o kwocie wszelkich opłat z tytułu transakcji płatniczej i w stosownych

przypadkach ich wyszczególnienie, lub informację o odsetkach należnych od

płatnika;

4) o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę

płatnika oraz o kwocie transakcji płatniczej po przeliczeniu walut, jeżeli

transakcja płatnicza wiązała się z przeliczaniem waluty;

5) o dacie waluty zastosowanej przy obciążeniu rachunku lub o dacie otrzymania

zlecenia płatniczego.

2. Strony mogą uzgodnić w umowie ramowej, że informacje, o których mowa w

ust. 1, dostawca płatnika udostępnia okresowo co najmniej raz w miesiącu, w

2017-05-05

©Telksinoe s. 40/152

uzgodniony sposób umożliwiający płatnikowi przechowywanie i odtwarzanie tych

informacji w niezmienionej postaci.

Art. 32. 1. Po wykonaniu indywidualnej transakcji płatniczej dostawca odbiorcy

jest obowiązany niezwłocznie dostarczyć odbiorcy informacje:

1) umożliwiające odbiorcy zidentyfikowanie transakcji płatniczej i, w stosownych

przypadkach płatnika, a także wszelkie inne informacje przekazane odbiorcy w

związku z wykonaniem transakcji płatniczej;

2) o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której uznawany jest rachunek

płatniczy odbiorcy;

3) o kwocie wszelkich opłat z tytułu transakcji płatniczej, w tym ich

wyszczególnienie, lub informację o odsetkach należnych od odbiorcy;

4) o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę

odbiorcy oraz informację o kwocie transakcji płatniczej przed przeliczeniem

walut, jeżeli transakcja płatnicza wiązała się z przeliczaniem waluty;

5) o dacie waluty zastosowanej przy uznaniu rachunku.

2. Strony mogą uzgodnić w umowie ramowej, że informacje, o których mowa w

ust. 1, dostawca odbiorcy udostępnia okresowo co najmniej raz w miesiącu, w

uzgodniony sposób umożliwiający odbiorcy przechowywanie i odtwarzanie tych

informacji w niezmienionej postaci.

Art. 32a. Wydawca karty płatniczej informuje użytkownika o sposobie

oznaczenia akceptantów oraz bankomatów i innych miejsc, w których mogą być

dokonywane transakcje płatnicze przy użyciu karty płatniczej.

Art. 32b. 1. Dostawca przekazuje konsumentowi, nieodpłatnie, co najmniej raz

w roku kalendarzowym, zestawienie opłat za usługi powiązane z rachunkiem

płatniczym pobranych w okresie objętym zestawieniem, a w przypadku udzielania

kredytu w rachunku płatniczym – także informację o stopie oprocentowania kredytu

w rachunku płatniczym oraz całkowitej kwocie odsetek pobranych z tego tytułu w tym

okresie, a także informację o stopie oprocentowania środków pieniężnych na rachunku

płatniczym oraz całkowitej kwocie odsetek należnych za dany okres.

2. W przypadku rozwiązania umowy rachunku płatniczego dostawca przekazuje

konsumentowi, nie później niż w terminie 2 tygodni od dnia rozwiązania umowy,

zestawienie opłat za okres, za który nie było sporządzane zestawienie opłat, do dnia

rozwiązania umowy.

2017-05-05

©Telksinoe s. 41/152

3. W zestawieniu opłat dostawca uwzględnia opłaty pobierane w związku

z usługami zawartymi w wykazie usług reprezentatywnych określonym w przepisach

wydanych na podstawie art. 14f ust. 1. W takim przypadku dostawca posługuje się

pojęciami zawartymi w tym wykazie oraz definicjami określonymi w przepisach

wydanych na podstawie art. 14f ust. 1.

4. Dostawca i konsument uzgadniają sposób przekazywania zestawienia opłat.

Na żądanie konsumenta dostawca przekazuje mu zestawienie opłat w postaci

papierowej.

Art. 32c. 1. W zestawieniu opłat dostawca uwzględnia:

1) jednostkową opłatę pobieraną od konsumenta za daną usługę, liczbę przypadków

skorzystania przez konsumenta z danej usługi w okresie objętym zestawieniem,

a w przypadku gdy usługi są połączone w pakiet usług – opłatę za cały pakiet,

liczbę przypadków pobrania opłaty za pakiet w okresie objętym zestawieniem

oraz dodatkową opłatę pobraną za każdą usługę, która przekracza liczbę usług

objętych opłatą za pakiet;

2) całkowitą kwotę opłat pobranych od konsumenta za daną usługę, pakiet usług

oraz za usługi, które przekroczyły liczbę usług objętych opłatą za pakiet

w okresie objętym zestawieniem;

3) w przypadku świadczenia usługi kredytu w rachunku płatniczym – stopę

oprocentowania tego kredytu oraz całkowitą kwotę odsetek pobranych z tytułu

kredytu w okresie objętym zestawieniem;

4) w przypadku oprocentowania środków na rachunku – stopę ich oprocentowania

stosowaną dla danego rachunku płatniczego oraz całkowitą kwotę odsetek

należnych za okres objęty zestawieniem;

5) całkowitą kwotę opłat pobranych za wszystkie usługi powiązane z rachunkiem

płatniczym świadczone w okresie objętym zestawieniem.

2. Do zestawienia opłat stosuje się odpowiednio przepisy art. 20b ust. 1 pkt 1–6

i 9 oraz ust. 4, przy czym dokument ten w górnej części pierwszej strony zawiera

oznaczenie „Zestawienie opłat”.

Art. 32d. 1. W informacjach handlowych i reklamowych kierowanych do

konsumentów oraz postanowieniach umów zawieranych z konsumentami dostawca

jest obowiązany posługiwać się pojęciami zawartymi w wykazie usług

reprezentatywnych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1

i definicjami określonymi w tych przepisach, jeżeli odnoszą się do tych usług.

2017-05-05

©Telksinoe s. 42/152

Dostawca może używać nazw handlowych, jeżeli informacja będzie wskazywać

odpowiadającą danej nazwie handlowej nazwę usługi uwzględnionej w wykazie usług

reprezentatywnych.

2. Dostawca, który oferuje konsumentom rachunek płatniczy w pakiecie usług

z innym produktem lub usługą niepowiązaną z rachunkiem płatniczym, przed

zawarciem umowy informuje konsumenta o możliwości zawarcia umowy rachunku

płatniczego oddzielnie, a jeżeli jest to możliwe – także o wszystkich opłatach

związanych z każdym produktem lub usługą, które można nabyć oddzielnie.

Art. 32e. Do dnia 31 stycznia według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego

roku kalendarzowego właściwe organy, o których mowa w art. 14, co 2 lata informują

Komisję Europejską o stwierdzonych przypadkach nierealizowania przez dostawców

nadzorowanych przez te organy obowiązków wynikających z art. 20a, art. 20b

i art. 32b–32d.

DZIAŁ III

Prawa i obowiązki w zakresie dostarczania usług płatniczych

i korzystania z nich

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 33. Dostawca i użytkownik niebędący konsumentem mogą uzgodnić, że

przepisów art. 34, art. 35–37, art. 40 ust. 3 i 4, art. 45, art. 46 ust. 2–5, art. 47, art. 48,

art. 51 oraz art. 144–146 nie stosuje się w całości lub w części oraz mogą uzgodnić

inny niż określony w art. 44 ust. 2 termin powiadomienia dostawcy o stwierdzonych

nieautoryzowanych, niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcjach

płatniczych.

Art. 34. Płatności są dokonywane w walucie uzgodnionej przez dostawcę i

użytkownika.

Art. 34a. Nieważne są postanowienia umowne zobowiązujące do stosowania

zasad nałożonych przez organizację kartową dla transakcji płatniczych z użyciem kart

płatniczych wydanych w ramach umowy z inną organizacją kartową.

Art. 34b. (uchylony)

2017-05-05

©Telksinoe s. 43/152

Art. 35. 1. Użytkownik może wypowiedzieć umowę ramową w każdym czasie

ze skutkiem natychmiastowym, chyba że umowa ramowa przewiduje okres

wypowiedzenia. Umowny okres wypowiedzenia nie może przekraczać 1 miesiąca.

2. Dostawca może wypowiedzieć umowę ramową zawartą na czas nieokreślony

z co najmniej dwumiesięcznym wypowiedzeniem; przepis art. 26 ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

Art. 36. 1. Dostawca nie może pobierać od użytkownika opłat za dostarczenie

informacji oraz zastosowanie środków ochronnych i naprawczych, o których mowa w

przepisach niniejszego działu, z wyjątkiem opłat, o których mowa w art. 50 ust. 3 oraz

art. 51 ust. 6.

2. Wysokość opłat, o których mowa w art. 50 ust. 3 i art. 51 ust. 6, określa umowa

użytkownika z dostawcą. Opłaty nie mogą przekraczać kosztów ponoszonych przez

dostawcę w związku z powiadomieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 2, lub w

związku z odwołaniem zlecenia przez użytkownika.

Art. 37. Opłaty z tytułu świadczenia usług płatniczych pobierane okresowo są

należne dostawcy jedynie za okres obowiązywania umowy ramowej. Opłaty uiszczone

z góry podlegają proporcjonalnemu zwrotowi.

Art. 38. Jeżeli transakcja płatnicza nie wiąże się z przeliczaniem waluty, płatnik

i odbiorca ponoszą opłaty określone w umowie zawartej przez każdego z nich ze

swoim dostawcą.

Art. 38a. 1. Organizacja kartowa, wydawca karty płatniczej oraz agent

rozliczeniowy udostępniają na swoich stronach internetowych informację

o aktualnych stawkach opłaty interchange.

2. Organizacja kartowa udostępnia informację o stawkach opłaty systemowej na

swojej stronie internetowej.

3. Organizacja kartowa nie może pobierać opłaty z tytułu krajowej transakcji

płatniczej przy użyciu karty płatniczej lub instrumentu płatniczego opartego na karcie

płatniczej, o którym mowa w art. 2 pkt 20 rozporządzenia (UE) 2015/751, wydanej

w ramach umowy z inną organizacją kartową.

Art. 39. 1. W przypadku instrumentów płatniczych, które zgodnie z umową

ramową pozwalają na dokonywanie indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę

nieprzekraczającą równowartości w walucie polskiej 30 euro albo które mają limit

wydatków w wysokości równowartości w walucie polskiej 150 euro, albo służą do

przechowywania środków pieniężnych w kwocie nieprzekraczającej w żadnym

2017-05-05

©Telksinoe s. 44/152

momencie równowartości w walucie polskiej 150 euro, ustalonych przy zastosowaniu

kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia umowy,

dostawca i użytkownik mogą uzgodnić, że:

1) nie stosuje się przepisów art. 42 ust. 1 pkt 2, art. 43 ust. 1 pkt 3–5 i art. 46 ust. 4

i 5, jeżeli instrument płatniczy nie pozwala na jego zablokowanie lub

uniemożliwienie w inny sposób jego dalszego używania;

2) nie stosuje się przepisów art. 45 oraz art. 46 ust. 1–3, jeżeli instrument płatniczy

jest używany anonimowo lub dostawca z innych przyczyn nieodłącznie

związanych z instrumentem płatniczym nie jest w stanie udowodnić, że

transakcja była autoryzowana;

3) dostawca nie ma obowiązku powiadomienia użytkownika o odmowie wykonania

zlecenia płatniczego, jeżeli z okoliczności jasno wynika, iż zlecenie nie zostało

wykonane; w takim przypadku przepisów art. 50 ust. 1–3 nie stosuje się;

4) płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po przekazaniu odbiorcy zlecenia

płatniczego lub udzieleniu odbiorcy swojej zgody na wykonanie transakcji

płatniczej; w takim przypadku przepisu art. 51 nie stosuje się;

5) terminy uznania rachunku dostawcy odbiorcy kwotą transakcji płatniczej oraz

udostępnienia odbiorcy kwoty transakcji przez dostawcę odbiorcy określone w

art. 54, art. 56 i art. 57 nie mają zastosowania.

2. W przypadku transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej określone w ust. 1 kwoty mogą zostać w umowie ramowej

podwyższone o 100%.

3. W odniesieniu do przedpłaconych instrumentów płatniczych w zakresie

transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej określone w ust. 1 kwoty wynoszą równowartość w walucie polskiej 500 euro,

ustaloną z zastosowaniem kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w

dniu zawarcia umowy.

Art. 39a. 1. W przypadku śmierci użytkownika będącego stroną umowy

obejmującej wydanie instrumentu płatniczego lub prowadzenie rachunku płatniczego,

dostawca, w zakresie nieuregulowanym w ustawie – Prawo bankowe oraz ustawie

o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, jest obowiązany wypłacić

z tego instrumentu lub rachunku:

1) kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu użytkownika osobie, która przedstawiła

rachunki stwierdzające wysokość poniesionych przez nią kosztów, w wysokości

2017-05-05

©Telksinoe s. 45/152

nieprzekraczającej kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami

przyjętymi w danym środowisku;

2) kwotę równą wpłatom na instrument płatniczy lub rachunek płatniczy,

dokonanym przez organ wypłacający świadczenie z ubezpieczenia lub

zabezpieczenia społecznego albo uposażenie w stanie spoczynku, które nie

przysługiwały za okres po śmierci użytkownika, wskazaną we wniosku organu

wypłacającego to świadczenie lub uposażenie, skierowanym do dostawcy wraz

z podaniem danych identyfikujących instrument płatniczy lub rachunek

płatniczy, na który dokonano wpłat.

2. Dostawca jest zwolniony od wypłaty pełnej lub częściowej kwoty, o której

mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli przed otrzymaniem wniosku organu wypłacającego

świadczenie lub uposażenie dokonał z instrumentu płatniczego lub rachunku

płatniczego wypłat innym osobom współuprawnionym z umowy obejmującej wydanie

instrumentu płatniczego lub prowadzenie rachunku płatniczego, które to wypłaty nie

pozwalają zrealizować wniosku w całości lub części.

3. Dostawca, na pisemne żądanie organu wypłacającego świadczenie

z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego albo uposażenie w stanie

spoczynku, jest obowiązany do sporządzania i przekazywania danych

umożliwiających identyfikację osoby współuprawnionej z umowy obejmującej

wydanie instrumentu płatniczego lub prowadzenie rachunku płatniczego, na który

zostały przekazane świadczenia lub uposażenia za okres po śmierci

świadczeniobiorcy. Przekazywane dane mogą obejmować jedynie imię i nazwisko,

numer PESEL oraz adres miejsca zamieszkania osoby współuprawnionej.

Rozdział 2

Autoryzacja transakcji płatniczych

Art. 40. 1. Transakcję płatniczą uważa się za autoryzowaną, jeżeli płatnik

wyraził zgodę na wykonanie transakcji płatniczej w sposób przewidziany w umowie

między płatnikiem a jego dostawcą. Zgoda może dotyczyć także kolejnych transakcji

płatniczych.

2. Zgoda powinna być udzielona przez płatnika przed wykonaniem transakcji

płatniczej albo kolejnych transakcji płatniczych, chyba że płatnik i jego dostawca

uzgodnili, że zgoda może zostać udzielona także po ich wykonaniu.

3. Płatnik może w każdej chwili wycofać zgodę, nie później jednak niż do

momentu, w którym zlecenie płatnicze zgodnie z art. 51 stało się nieodwołalne.

2017-05-05

©Telksinoe s. 46/152

4. Jeżeli zgoda dotyczy kolejnych transakcji płatniczych, płatnik, wycofując

zgodę, może zastrzec, iż wycofanie dotyczy wszystkich niewykonanych transakcji

płatniczych.

Art. 41. 1. Jeżeli do udzielania zgody używany jest określony instrument

płatniczy, płatnik i jego dostawca mogą uzgodnić limity wydatków dla transakcji

płatniczych wykonanych za pomocą tego instrumentu płatniczego.

2. W umowie ramowej można zastrzec prawo dostawcy do blokowania

instrumentu płatniczego:

1) z uzasadnionych przyczyn związanych z bezpieczeństwem instrumentu

płatniczego,

2) w związku z podejrzeniem nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego lub

umyślnego doprowadzenia do nieautoryzowanej transakcji płatniczej lub

3) z powodu zwiększenia ryzyka utraty przez płatnika zdolności kredytowej

wymaganej dla danego instrumentu płatniczego, gdy korzystanie z instrumentu

płatniczego jest związane z korzystaniem przez płatnika z udzielonego mu

kredytu.

3. Dostawca powinien poinformować płatnika, w uzgodniony sposób, o

zablokowaniu instrumentu płatniczego przed zablokowaniem tego instrumentu, a

jeżeli nie jest to możliwe – niezwłocznie po jego zablokowaniu. Nie dotyczy to

przypadków, gdy przekazanie informacji o zablokowaniu instrumentu byłoby

nieuzasadnione ze względów bezpieczeństwa lub zabronione na mocy odrębnych

przepisów.

4. Dostawca odblokowuje instrument płatniczy albo zastępuje go nowym, jeżeli

przestały istnieć podstawy do utrzymywania blokady.

Art. 42. 1. Użytkownik uprawniony do korzystania z instrumentu płatniczego

jest obowiązany:

1) korzystać z instrumentu płatniczego zgodnie z umową ramową oraz

2) zgłaszać niezwłocznie dostawcy lub podmiotowi wskazanemu przez dostawcę

stwierdzenie utraty, kradzieży, przywłaszczenia albo nieuprawnionego użycia

instrumentu płatniczego lub nieuprawnionego dostępu do tego instrumentu.

2. W celu spełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, użytkownik, z

chwilą otrzymania instrumentu płatniczego, podejmuje niezbędne środki służące

zapobieżeniu naruszeniu indywidualnych zabezpieczeń tego instrumentu, w

szczególności jest obowiązany do przechowywania instrumentu płatniczego z

2017-05-05

©Telksinoe s. 47/152

zachowaniem należytej staranności oraz nieudostępniania go osobom

nieuprawnionym.

Art. 43. 1. Dostawca wydający instrument płatniczy jest obowiązany do:

1) zapewnienia, że indywidualne zabezpieczenia instrumentu płatniczego nie są

dostępne dla osób innych niż użytkownik uprawniony do korzystania z tego

instrumentu,

2) niewysyłania niezamówionego instrumentu płatniczego, z wyjątkiem sytuacji, w

których instrument płatniczy otrzymany przez użytkownika podlega wymianie,

3) zapewnienia stałej dostępności odpowiednich środków pozwalających

użytkownikowi na dokonanie zgłoszenia zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 lub

wystąpienie z wnioskiem o odblokowanie albo zastąpienie zablokowanego

instrumentu płatniczego nowym na podstawie art. 41 ust. 4,

4) zapewnienia procedur pozwalających na udowodnienie dokonania zgłoszenia, o

którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, na wniosek złożony przez użytkownika w

terminie 18 miesięcy od dnia dokonania zgłoszenia oraz

5) uniemożliwienia korzystania z instrumentu płatniczego po dokonaniu zgłoszenia

zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2.

2. Dostawca ponosi ryzyko związane z wysłaniem płatnikowi instrumentu

płatniczego lub jego indywidualnych zabezpieczeń.

Art. 44. 1. Użytkownik niezwłocznie powiadamia dostawcę o stwierdzonych

nieautoryzowanych, niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcjach

płatniczych.

2. Jeżeli użytkownik nie dokona powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w

terminie 13 miesięcy od dnia obciążenia rachunku płatniczego albo od dnia, w którym

transakcja miała być wykonana, roszczenia użytkownika względem dostawcy z tytułu

nieautoryzowanych, niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcji

płatniczych wygasają.

3. W przypadku gdy użytkownik nie korzysta z rachunku płatniczego, termin, o

którym mowa w ust. 2, liczy się od dnia wykonania nieautoryzowanych lub

nienależycie wykonanych transakcji płatniczych albo od dnia, w którym transakcja

płatnicza miała być wykonana.

4. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, w przypadku gdy dostawca nie udostępnił

informacji o transakcji płatniczej zgodnie z przepisami działu II.

2017-05-05

©Telksinoe s. 48/152

Art. 45. 1. Ciężar udowodnienia, że transakcja płatnicza była autoryzowana

przez użytkownika lub że została wykonana prawidłowo, spoczywa na dostawcy tego

użytkownika.

2. Wykazanie przez dostawcę zarejestrowanego użycia instrumentu płatniczego

nie jest wystarczające do udowodnienia, że transakcja płatnicza została przez

użytkownika autoryzowana. Dostawca jest obowiązany udowodnić inne okoliczności

wskazujące na autoryzację transakcji płatniczej przez płatnika albo okoliczności

wskazujące na fakt, że płatnik umyślnie doprowadził do nieautoryzowanej transakcji

płatniczej, albo umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa dopuścił się naruszenia

co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42.

Art. 46. 1. Z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, w przypadku wystąpienia

nieautoryzowanej transakcji płatniczej dostawca płatnika jest obowiązany

niezwłocznie zwrócić płatnikowi kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej, a w

przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku płatniczego, przywrócić obciążony

rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała miejsca nieautoryzowana

transakcja płatnicza.

2. Płatnik odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze do wysokości

równowartości w walucie polskiej 150 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu

średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu wykonania transakcji,

jeżeli nieautoryzowana transakcja jest skutkiem:

1) posłużenia się utraconym przez płatnika albo skradzionym płatnikowi

instrumentem płatniczym lub

2) przywłaszczenia instrumentu płatniczego lub jego nieuprawnionego użycia w

wyniku naruszenia przez płatnika obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 2.

3. Płatnik odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze w pełnej

wysokości, jeżeli doprowadził do nich umyślnie albo w wyniku umyślnego lub

będącego skutkiem rażącego niedbalstwa naruszenia co najmniej jednego z

obowiązków, o których mowa w art. 42.

4. Po dokonaniu zgłoszenia zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 płatnik nie odpowiada

za nieautoryzowane transakcje płatnicze, chyba że płatnik doprowadził umyślnie do

nieautoryzowanej transakcji.

5. Jeżeli dostawca, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3,

nie zapewnia odpowiednich środków umożliwiających dokonanie w każdym czasie

zgłoszenia, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, płatnik nie odpowiada za

2017-05-05

©Telksinoe s. 49/152

nieautoryzowane transakcje płatnicze, chyba że płatnik doprowadził umyślnie do

nieautoryzowanej transakcji.

6. Przepisów ust. 1–5 nie stosuje się do pieniądza elektronicznego, jeżeli

dostawca płatnika nie ma możliwości zablokowania instrumentu płatniczego lub

rachunku płatniczego.

Art. 47. 1. Płatnik może żądać od swojego dostawcy zwrotu kwoty

autoryzowanej transakcji płatniczej zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego

pośrednictwem, która została już wykonana, jeżeli:

1) w momencie autoryzacji nie została określona dokładna kwota transakcji

płatniczej oraz

2) kwota transakcji płatniczej jest wyższa niż kwota, jakiej płatnik mógł się

spodziewać, uwzględniając rodzaj i wartość wcześniejszych transakcji płatnika,

postanowienia jego umowy ramowej i istotne dla sprawy okoliczności.

2. Na żądanie dostawcy płatnik jest obowiązany przedstawić okoliczności

faktyczne wskazujące na spełnienie warunków określonych w ust. 1.

3. Zwrot obejmuje pełną kwotę wykonanej transakcji płatniczej.

4. Jeżeli umowa ramowa płatnika i jego dostawcy przewiduje wykonywanie

usługi polecenia zapłaty, strony w umowie ramowej mogą ustalić, że płatnikowi

przysługuje od jego dostawcy zwrot kwoty autoryzowanej transakcji, nawet jeżeli nie

są spełnione warunki, o których mowa w ust. 1.

5. Dla wykazania spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatnik nie

może powoływać się na przyczyny związane z wymianą waluty, jeżeli do ustalenia

kursu walutowego został zastosowany referencyjny kurs walutowy, uzgodniony z jego

dostawcą.

6. Umowa ramowa płatnika i jego dostawcy może stanowić, że płatnik nie ma

prawa do zwrotu kwoty autoryzowanej transakcji zainicjowanej przez odbiorcę, gdy:

1) płatnik udzielił zgody na wykonanie transakcji płatniczej bezpośrednio swojemu

dostawcy lub

2) informacja o przyszłej transakcji płatniczej została dostarczona płatnikowi przez

dostawcę lub odbiorcę, w uzgodniony sposób, na co najmniej 4 tygodnie przed

terminem wykonania zlecenia lub była udostępniana płatnikowi przez dostawcę

lub odbiorcę, w uzgodniony sposób, przez okres co najmniej 4 tygodni przed

terminem wykonania zlecenia.

2017-05-05

©Telksinoe s. 50/152

Art. 48. 1. Płatnik może wystąpić o zwrot, o którym mowa w art. 47, w terminie

8 tygodni od dnia obciążenia rachunku płatniczego, a w przypadku gdy nie korzysta z

rachunku płatniczego – od dnia wykonania transakcji płatniczej.

2. W terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania żądania zwrotu dostawca

dokonuje zwrotu pełnej kwoty transakcji płatniczej albo podaje uzasadnienie odmowy

dokonania zwrotu, wskazując organy, do których płatnik może zgodnie z art. 15 złożyć

skargę, jeżeli nie zgadza się z przedstawionym uzasadnieniem. W przypadku

określonym w art. 47 ust. 4 dostawca nie może odmówić dokonania zwrotu.

3. W przypadku gdy dostawcą płatnika jest NBP, może on uzależnić zwrot, o

którym mowa w art. 47, od otrzymania środków pieniężnych od dostawcy odbiorcy.

Rozdział 3

Zlecenia płatnicze i kwoty transakcji płatniczych

Art. 49. 1. Momentem otrzymania zlecenia płatniczego jest moment, w którym

zlecenie przekazane bezpośrednio przez płatnika lub pośrednio przez odbiorcę albo za

jego pośrednictwem zostało otrzymane przez dostawcę płatnika. W przypadku gdy

dostawca płatnika otrzymuje zlecenie płatnicze w dniu niebędącym dla tego dostawcy

dniem roboczym, uznaje się, że zlecenie zostało otrzymane pierwszego dnia roboczego

po tym dniu.

2. Dostawca może ustalić nieprzekraczalny, przypadający pod koniec dnia

roboczego moment, po którym otrzymane zlecenia płatnicze uznaje się za otrzymane

pierwszego dnia roboczego po tym dniu.

3. Jeżeli użytkownik inicjujący zlecenie płatnicze i jego dostawca uzgodnią, że

wykonanie zlecenia płatniczego rozpoczyna się:

1) określonego dnia,

2) pod koniec wskazanego okresu,

3) w dniu, w którym płatnik przekazał do dyspozycji swojemu dostawcy środki

pieniężne na wykonanie zlecenia płatniczego

– za moment otrzymania zlecenia do celów art. 54 uznaje się początek dnia, o którym

mowa w pkt 1, albo dnia będącego ostatnim dniem okresu, o którym mowa w pkt 2,

albo dnia, o którym mowa w pkt 3.

4. Jeżeli dzień, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 lub 3, albo ostatni dzień okresu, o

którym mowa w ust. 3 pkt 2, nie jest dla dostawcy płatnika dniem roboczym, uznaje

się, że zlecenie płatnicze zostało otrzymane pierwszego dnia roboczego po tym dniu.

2017-05-05

©Telksinoe s. 51/152

Art. 50. 1. Dostawca płatnika nie może odmówić wykonania autoryzowanego

zlecenia płatniczego inicjowanego przez płatnika albo odbiorcę lub za jego

pośrednictwem, chyba że nie zostały spełnione przez płatnika postanowienia umowy

pomiędzy dostawcą a użytkownikiem lub możliwość albo obowiązek odmowy wynika

z odrębnych przepisów.

2. W przypadku gdy dostawca odmawia wykonania zlecenia płatniczego, jest

obowiązany powiadomić użytkownika w najbliższym możliwym terminie, nie później

jednak niż w terminach określonych zgodnie z art. 54 i art. 56:

1) o odmowie,

2) jeżeli to możliwe – o przyczynach odmowy,

3) jeżeli to możliwe – o procedurze sprostowania błędów, które spowodowały

odmowę

– chyba że powiadomienie takie jest niedopuszczalne z mocy odrębnych przepisów.

3. Strony mogą zastrzec w umowie, że dostawca ma prawo pobierać opłaty za

powiadomienie, o którym mowa w ust. 2, w przypadku gdy odmowa wykonania

zlecenia płatniczego była uzasadniona.

4. Do celów, o których mowa w art. 54 i art. 56 oraz art. 144–146 zlecenie

płatnicze, którego wykonania odmówiono, uznaje się za nieotrzymane.

Art. 51. 1. Użytkownik nie może odwołać zlecenia płatniczego od chwili jego

otrzymania przez dostawcę płatnika.

2. Jeżeli transakcja płatnicza jest inicjowana przez odbiorcę lub za jego

pośrednictwem, płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po przekazaniu

zlecenia płatniczego odbiorcy lub po udzieleniu przez płatnika zgody odbiorcy na

wykonanie transakcji płatniczej.

3. W przypadku polecenia zapłaty płatnik może odwołać zlecenie płatnicze, z

zachowaniem prawa do zwrotu kwoty transakcji płatniczej, nie później niż do końca

dnia roboczego poprzedzającego uzgodniony dzień obciążenia rachunku płatniczego.

4. W przypadku, o którym mowa w art. 49 ust. 3, użytkownik może odwołać

zlecenie płatnicze nie później niż do końca dnia roboczego poprzedzającego

uzgodniony dzień.

5. Po upływie terminów określonych w ust. 1–4 zlecenie płatnicze można

odwołać wyłącznie, jeżeli uzgodnią to między sobą użytkownik i jego dostawca. W

przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, wymagana jest również zgoda odbiorcy.

6. Jeżeli zostało to uzgodnione w umowie, dostawca może pobierać opłatę za

odwołanie zlecenia.

2017-05-05

©Telksinoe s. 52/152

Art. 52. 1. Dostawca płatnika, dostawca odbiorcy oraz inne podmioty

pośredniczące w wykonaniu transakcji płatniczej nie mogą pomniejszać kwoty

transakcji płatniczej o opłaty należne w związku z jej wykonaniem ani o inne

należności.

2. Umowa między odbiorcą i jego dostawcą może przewidywać, że dostawca

udostępnia odbiorcy kwotę transakcji płatniczej pomniejszoną o pobierane opłaty.

Dostawca obowiązany jest wówczas do podania w informacji o transakcji płatniczej

pełnej kwoty transakcji płatniczej oraz pobranych opłat.

3. Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają dopuszczalności potrącenia przez dostawcę z

kwoty transakcji płatniczej kwoty wynikającej ze zobowiązań podatkowych oraz

składek na ubezpieczenie zdrowotne związanych z tą transakcją płatniczą.

4. Jeżeli z kwoty transakcji płatniczej zainicjowanej przez płatnika zostały

pobrane jakiekolwiek inne należności niż określone w ust. 2 lub 3, dostawca płatnika

jest obowiązany doprowadzić do otrzymania przez odbiorcę pełnej kwoty transakcji

płatniczej. W przypadku transakcji płatniczych zainicjowanych przez odbiorcę lub za

jego pośrednictwem, obowiązek ten ciąży na dostawcy odbiorcy.

5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki pobierania opłat przy przyjmowaniu płatności

z tytułu należności o charakterze publicznoprawnym, stanowiących dochód budżetu

państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, przy użyciu karty płatniczej, kierując

się w szczególności potrzebą przekazania pełnej kwoty danej należności

publicznoprawnej na wyznaczony rachunek bankowy oraz biorąc pod uwagę

specyfikę tych płatności.

Rozdział 4

Czas wykonania transakcji płatniczej i data waluty

Art. 53. 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:

1) transakcji płatniczych w euro;

2) transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w walucie polskiej;

3) transakcji płatniczych obejmujących nie więcej niż jedno przeliczenie waluty

między:

a) euro a walutą polską, jeżeli przeliczenie waluty jest dokonane w

Rzeczypospolitej Polskiej,

2017-05-05

©Telksinoe s. 53/152

b) euro a walutą innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

spoza obszaru euro, jeżeli przeliczenie waluty jest dokonane w tym państwie

członkowskim,

c) euro a walutą polską lub euro a walutą innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego spoza obszaru euro, dokonywanego w państwie

członkowskim z obszaru euro, w przypadku przelewów transgranicznych

zainicjowanych w euro.

2. Przepisy niniejszego rozdziału mają także zastosowanie do transakcji

płatniczych, o których mowa w art. 5 ust. 3, innych niż wymienione w ust. 1.

3. Użytkownik i jego dostawca mogą uzgodnić, że do transakcji płatniczych, o

których mowa w art. 5 ust. 3, innych niż wymienione w ust. 1, nie stosuje się przepisów

niniejszego rozdziału. Strony nie mogą jednak uzgodnić wyłączenia stosowania art.

59, a w przypadku transakcji płatniczych wykonywanych na terytorium jednego lub

więcej państw członkowskich nie mogą uzgodnić terminu, o którym mowa w art. 54,

jako dłuższego niż 4 dni robocze od momentu otrzymania zlecenia płatniczego.

Art. 54. 1. Dostawca płatnika jest obowiązany doprowadzić do uznania

rachunku płatniczego dostawcy odbiorcy kwotą transakcji płatniczej zainicjowanej

przez płatnika nie później niż do końca następnego dnia roboczego po otrzymaniu

zlecenia.

2. Termin określony w ust. 1 może zostać przedłużony o jeden dzień roboczy, w

przypadku gdy dostawca płatnika otrzymał zlecenie płatnicze w postaci papierowej.

Art. 55. 1. W zakresie transakcji płatniczych w całości wykonywanych na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w walucie polskiej, dotyczących należności, do

których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.6)), zwanej dalej „ustawą – Ordynacja

podatkowa”, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013

z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L

269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.7)), nie stosuje się art. 54 ust. 2.

2. W razie niedotrzymania terminu wykonania transakcji płatniczej, o którym

mowa w art. 54 ust. 1, w zakresie należności, o których mowa w ust. 1, dostawca jest

obowiązany do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699, 978,

1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184 oraz z 2016 r. poz. 195, 615, 846 i 1228.

Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013, str.

90.

2017-05-05

©Telksinoe s. 54/152

samorządu terytorialnego odsetek w wysokości przewidzianej dla odsetek za zwłokę

od zaległości podatkowych.

3. Do odpowiedzialności dostawcy z tytułu niewykonania obowiązku

określonego w art. 54 ust. 1, dotyczącego należności, o których mowa w ust. 1, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa dotyczące

odpowiedzialności podatkowej inkasenta.

Art. 55a. 1. W zakresie transakcji płatniczych w całości wykonywanych na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w walucie polskiej, dotyczących należności, do

których stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887), nie stosuje się

przepisu art. 54 ust. 2.

2. W razie niedotrzymania terminu wykonania transakcji płatniczej, o którym

mowa w art. 54 ust. 1, w zakresie należności, o których mowa w ust. 1, dostawca jest

obowiązany do zapłacenia na rzecz świadczeniobiorcy odsetek ustawowych za

opóźnienie.

3. Do odpowiedzialności dostawcy z tytułu niewykonania obowiązku

określonego w art. 54 ust. 1, dotyczącego należności, o których mowa w ust. 1, stosuje

się odpowiednio przepis art. 85 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 13 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963 i 1247).

Art. 55b. W zakresie transakcji płatniczych polegających na transferze środków

pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne

oraz innych składek i wpłat, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń

Społecznych, nie stosuje się art. 54 ust. 2.

Art. 56. 1. Dostawca odbiorcy przekazuje zlecenie płatnicze zainicjowane przez

odbiorcę lub za jego pośrednictwem dostawcy płatnika w terminie uzgodnionym

między odbiorcą a jego dostawcą, umożliwiając w przypadku transakcji polecenia

zapłaty rozrachunek tej transakcji w uzgodnionym terminie płatności.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do transakcji płatniczych kartą płatniczą

lub podobnym instrumentem płatniczym zainicjowanych przez odbiorcę.

Art. 57. Jeżeli odbiorca nie posiada rachunku płatniczego u dostawcy, środki

pieniężne są udostępniane odbiorcy przez dostawcę, który otrzymuje środki pieniężne

dla odbiorcy, w terminie określonym w art. 54 i art. 56 ust. 1.

Art. 58. Wpłata gotówki na swój lub cudzy rachunek płatniczy, dokonana u

dostawcy prowadzącego ten rachunek płatniczy w walucie tego rachunku płatniczego,

2017-05-05

©Telksinoe s. 55/152

jest udostępniana na tym rachunku niezwłocznie po otrzymaniu środków pieniężnych,

nie później niż w tym samym dniu roboczym, oraz otrzymuje datę waluty z chwilą

wpłaty, z tym że jeżeli wpłacającym jest podmiot niebędący konsumentem,

udostępnienie środków pieniężnych na rachunku z datą waluty nie może nastąpić

później niż następnego dnia roboczego po otrzymaniu środków pieniężnych.

Art. 59. 1. Dostawca odbiorcy uznaje rachunek płatniczy odbiorcy kwotą

transakcji płatniczej z datą waluty tego dnia roboczego, w którym rachunek dostawcy

odbiorcy został uznany kwotą transakcji płatniczej.

2. Dostawca odbiorcy udostępnia odbiorcy kwotę transakcji płatniczej

niezwłocznie po uznaniu tą kwotą rachunku dostawcy odbiorcy.

3. Obciążenie rachunku płatniczego płatnika kwotą transakcji płatniczej

następuje z datą waluty nie wcześniejszą niż moment, w którym rachunek ten został

faktycznie obciążony kwotą transakcji płatniczej.

4. Do transakcji płatniczych inicjowanych przez odbiorcę lub za jego

pośrednictwem dostawca odbiorcy lub odbiorca mogą uzgodnić dłuższy termin

wykonania niż określony w ust. 2.

Rozdział 5

Karty płatnicze

Art. 59a. Umowa w zakresie, w jakim obejmuje wydanie karty płatniczej,

określa czy karta jest wydawana na okaziciela czy też na rzecz oznaczonej osoby.

Art. 59b. Przy dokonywaniu płatności z użyciem karty płatniczej identyfikującej

osobę upoważnioną do jej używania, osoba korzystająca z tej karty jest obowiązana

do okazania akceptantowi, na jego żądanie, dokumentu potwierdzającego jej

tożsamość.

Art. 59c. 1. Użytkownik może odstąpić od umowy w zakresie, w jakim obejmuje

ona wydanie karty płatniczej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania po raz pierwszy

karty płatniczej na podstawie tej umowy, jeżeli nie wykonał żadnej transakcji

płatniczej przy użyciu tej karty.

2. W przypadku odstąpienia od umowy zgodnie z ust. 1 wydawca karty płatniczej

zwraca użytkownikowi kwotę poniesionych opłat. Wydawca karty płatniczej może

obciążyć użytkownika kosztami związanymi z wydaniem karty płatniczej w zakresie

przewidzianym w umowie.

2017-05-05

©Telksinoe s. 56/152

Art. 59d. 1. Użytkownik może upoważnić wydawcę karty płatniczej do

wykonywania jego praw jako pokrzywdzonego w postępowaniu karnym.

2. Wydawca karty płatniczej jest obowiązany działać z zachowaniem najwyższej

staranności.

3. Wydawca karty płatniczej może wykonywać prawa dwóch lub więcej

pokrzywdzonych w postępowaniu karnym, jeżeli ich interesy nie pozostają

w sprzeczności.

Rozdział 6

Prawa i obowiązki akceptanta i agenta rozliczeniowego

Art. 59e. Odmowa przyjęcia zapłaty przez akceptanta może nastąpić w

przypadku:

1) upływu terminu, do którego jest możliwe korzystanie z instrumentu płatniczego;

2) zablokowania instrumentu płatniczego;

3) niezgodności podpisu osoby upoważnionej do używania instrumentu płatniczego

na instrumencie płatniczym identyfikującym taką osobę z podpisem na

dokumencie obciążeniowym;

4) odmowy okazania dokumentu stwierdzającego tożsamość w przypadku, o

którym mowa w art. 59f ust. 1;

5) stwierdzenia posługiwania się instrumentem płatniczym przez osobę

nieuprawnioną;

6) braku możliwości dokonania akceptacji transakcji płatniczej.

Art. 59f. 1. W przypadku uzasadnionych wątpliwości akceptant może żądać od

osoby korzystającej z karty płatniczej identyfikującej osobę upoważnioną do jej

używania okazania dokumentu stwierdzającego jej tożsamość.

2. Akceptant może zatrzymać instrument płatniczy w przypadku, o którym mowa

w art. 59e pkt 1–3 i 5, a ponadto w przypadku otrzymania od agenta rozliczeniowego

polecenia zatrzymania instrumentu płatniczego.

3. Akceptant i agent rozliczeniowy są obowiązani do ustalenia i przestrzegania

procedur bezpieczeństwa, w szczególności akceptant nie może udostępniać osobom

nieuprawnionym danych o użytkowniku i osobie przez niego upoważnionej do

używania karty płatniczej, a także jest obowiązany zapobiegać nieprawidłowemu

użyciu lub skopiowaniu instrumentu płatniczego.

Art. 59g. Akceptant oznacza miejsce, w którym prowadzi działalność, w sposób

umożliwiający jednoznaczne ustalenie, przy użyciu jakich instrumentów płatniczych

2017-05-05

©Telksinoe s. 57/152

możliwe jest dokonanie transakcji płatniczej w ramach prowadzonej przez niego

działalności, w szczególności wskazuje zakres akceptowanych kart płatniczych.

Art. 59h. Agent rozliczeniowy rozpatruje reklamacje dotyczące transakcji

płatniczych, których wykonania odmówił wydawca. W przypadku transakcji

płatniczych zainicjowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozpatrywanie

reklamacji nie może trwać dłużej niż 90 dni od dnia jej doręczenia agentowi

rozliczeniowemu.

Art. 59i. Akceptant może upoważnić agenta rozliczeniowego do wykonywania

jego praw jako pokrzywdzonego w postępowaniu karnym. Przepisy art. 59d ust. 2 i 3

stosuje się odpowiednio.

Rozdział 7

Dostęp do podstawowego rachunku płatniczego

Art. 59ia. 1. Dostawcy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9,

z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej,

oferujący usługi związane z prowadzeniem rachunków płatniczych dla konsumentów,

są obowiązani do świadczenia usługi prowadzenia podstawowego rachunku

płatniczego. Obowiązek ten w przypadku dostawców wymienionych w art. 4 ust. 2

pkt 9 dotyczy wyłącznie członków danej kasy oszczędnościowo-kredytowej.

2. Podstawowy rachunek płatniczy jest przeznaczony dla konsumentów, dla

których żaden dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem

Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, w ramach działalności

wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie prowadzi innego rachunku

płatniczego w walucie polskiej umożliwiającego wykonywanie transakcji, o których

mowa w ust. 3.

3. Podstawowy rachunek płatniczy umożliwia wyłącznie:

1) dokonywanie wpłat środków pieniężnych na rachunek;

2) dokonywanie wypłat gotówki z rachunku na terytorium któregokolwiek państwa

członkowskiego, w bankomacie lub w placówce dostawcy, o którym mowa

w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy

Oszczędnościowo-Kredytowej, w godzinach pracy tego dostawcy lub poza nimi,

lub przy użyciu terminala płatniczego, jeżeli konsument wyrazi wolę zawarcia

umowy również w zakresie usługi umożliwiającej takie wypłaty;

3) wykonywanie na terytorium państw członkowskich transakcji płatniczych,

o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2, w szczególności w urządzeniach

2017-05-05

©Telksinoe s. 58/152

akceptujących instrumenty płatnicze, placówce dostawcy, o którym mowa

w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy

Oszczędnościowo-Kredytowej, lub za pośrednictwem środków elektronicznego

dostępu do rachunku, przy czym w przypadku transakcji płatniczych

wykonywanych przy użyciu karty płatniczej podstawowy rachunek płatniczy

zapewnia także możliwość dokonywania transakcji płatniczych bez fizycznego

wykorzystania karty oraz możliwość rozliczania przez dostawcę transakcji

płatniczych wykonywanych przy użyciu karty płatniczej, powodujących

przekroczenie środków zgromadzonych na rachunku, o którym mowa w art. 4

ust. 2 pkt 4 ustawy o kredycie konsumenckim.

4. Obowiązek zapewnienia wypłaty w placówce poza godzinami pracy dostawcy

następuje wyłącznie w przypadku gdy dostawca oferuje takie usługi.

5. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, w ramach podstawowego

rachunku płatniczego jest obowiązany zapewnić usługi, o których mowa w ust. 3,

w zakresie, w jakim świadczy takie usługi w ramach prowadzenia innych rachunków

płatniczych.

6. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, udostępnia na żądanie

konsumenta, nieodpłatnie, informacje o podstawowych rachunkach płatniczych

dostępnych w jego ofercie, warunkach korzystania z rachunków oraz opłatach z tym

związanych.

Art. 59ib. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem

Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, może poprzez centralną

informację o rachunkach, o której mowa w art. 92bb ustawy – Prawo bankowe,

sprawdzić czy konsument posiada rachunek płatniczy umożliwiający wykonywanie

transakcji, o których mowa w art. 59ia ust. 3, prowadzony przez dostawcę, o którym

mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy

Oszczędnościowo-Kredytowej.

Art. 59ic. 1. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9,

z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, otwiera

i prowadzi podstawowy rachunek płatniczy konsumenta na podstawie zawartej

z konsumentem umowy podstawowego rachunku płatniczego. Dostawca udostępnia

wnioski o zawarcie umowy podstawowego rachunku płatniczego w postaci

2017-05-05

©Telksinoe s. 59/152

papierowej w swoich placówkach, a wzór wniosku – na swojej stronie internetowej.

Konsument może również ustnie żądać zawarcia umowy rachunku podstawowego,

bez składania pisemnego wniosku, o ile dostawca dopuszcza taką możliwość.

2. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, nie może uzależniać otwarcia

podstawowego rachunku płatniczego od zawarcia przez konsumenta innej umowy

o świadczenie usług dodatkowych ani od zadeklarowania określonej kwoty wpływu

środków pieniężnych na podstawowy rachunek płatniczy. Zakaz ten nie dotyczy

obowiązków wynikających ze stosunku członkostwa łączących konsumenta

z dostawcą.

3. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania kompletnego wniosku o zawarcie

umowy podstawowego rachunku płatniczego, zawiera z konsumentem taką umowę

albo informuje o odmowie jej zawarcia. W przypadku kompletnego wniosku

złożonego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli dostawca dopuszcza

taką możliwość, wyznacza on konsumentowi termin, nie krótszy niż 10 dni roboczych,

na podpisanie umowy w placówce dostawcy albo zawiera z konsumentem umowę za

pomocą środków porozumiewania się na odległość.

4. W przypadku dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 9, z wyłączeniem

Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, termin wskazany

w ust. 3 jest liczony od dnia potwierdzenia, że wnioskodawca może uzyskać status

członka tego dostawcy.

5. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli zawarcie umowy

podstawowego rachunku bankowego następuje na podstawie ustnego żądania,

o którym mowa w ust. 1.

6. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, odmawia zawarcia umowy

podstawowego rachunku płatniczego w przypadku:

1) gdy jest to uzasadnione względami ostrożnościowymi wynikającymi

z podejrzenia popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 165a lub art. 299

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137),

zwanej dalej „Kodeksem karnym”;

2) dostawców, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 9, jeżeli konsument składający

wniosek nie jest członkiem spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

2017-05-05

©Telksinoe s. 60/152

będącej tym dostawcą lub nie spełnia kryteriów uzyskania statusu członka tej

kasy;

3) gdy dostawca posiada uprawdopodobnioną informację o udziale konsumenta

w przestępstwie popełnionym z wykorzystaniem rachunku płatniczego lub

uprawdopodobnioną informację, że środki, które mają być zgromadzone na

rachunku, pochodzą z przestępstwa.

7. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, może odmówić zawarcia umowy

podstawowego rachunku płatniczego w przypadku gdy:

1) konsument jest stroną umowy o prowadzenie rachunku płatniczego zawartej

z dostawcą, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, w ramach działalności

wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, umożliwiającego

wykonywanie transakcji, o których mowa w art. 59ia ust. 3;

2) dane identyfikacyjne konsumenta są zgodne z danymi osób znajdującymi się na

międzynarodowych listach sankcyjnych lub Liście ostrzeżeń publicznych KNF

publikowanej na podstawie art. 6b ust. 4 ustawy o nadzorze nad rynkiem

finansowym;

3) konsument nie posiada ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość;

4) umowa rachunku płatniczego zawarta między tym dostawcą a konsumentem

została rozwiązana ze względu na rażące naruszenie jej postanowień przez

konsumenta;

5) konsument nie podpisał umowy w placówce dostawcy w terminie, o którym

mowa w ust. 3 zdanie pierwsze, albo w tym terminie nie zawarł umowy za

pomocą środków porozumiewania się na odległość;

6) konsument nie przebywa legalnie na terytorium państwa członkowskiego;

7) konsument nie podał adresu zamieszkania lub innego adresu

korespondencyjnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

8. W przypadkach, o których mowa w ust. 6 i 7, dostawca niezwłocznie

informuje konsumenta, nieodpłatnie, o przyczynach odmowy zawarcia umowy, chyba

że przekazanie takiej informacji zagrażałoby bezpieczeństwu narodowemu lub

porządkowi publicznemu lub byłoby sprzeczne z przepisami prawa, w tym

z przepisami ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy

oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2016 r. poz. 299, 615 i 1948), zwanej dalej

„ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy”.

2017-05-05

©Telksinoe s. 61/152

9. W przypadku odmowy zawarcia umowy podstawowego rachunku płatniczego

na podstawie ust. 6 pkt 1 dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9,

z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, jest

obowiązany stosować odpowiednie środki wynikające z ustawy o przeciwdziałaniu

praniu pieniędzy.

Art. 59id. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem

Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, jest obowiązany

oferować podstawowe rachunki płatnicze w walucie polskiej.

Art. 59ie. 1. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9,

z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej,

prowadzi podstawowy rachunek płatniczy w zakresie krajowych transakcji

płatniczych nieodpłatnie.

2. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, może pobierać opłaty za

wykonanie krajowych transakcji płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2

lit. c, po wykonaniu w ciągu miesiąca 5 takich transakcji płatniczych zlecanych przez

konsumenta. Opłaty te nie mogą być wyższe od opłat najczęściej stosowanych przez

danego dostawcę przez ostatnie 12 miesięcy w odniesieniu do transakcji, o których

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. c, powiązanych z jakimkolwiek rachunkiem płatniczym

oferowanym przez tego dostawcę.

3. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, może pobierać od konsumenta

opłatę za wykonywanie transakcji, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, przy użyciu

bankomatów lub wpłatomatów nienależących do tego dostawcy znajdujących się na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, po wykonaniu w ciągu miesiąca 5 takich

krajowych transakcji płatniczych na rzecz konsumenta. Opłaty te nie mogą być wyższe

od opłat najczęściej stosowanych przez ostatnie 12 miesięcy przez tego dostawcę

w odniesieniu do transakcji, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, wykonywanych

w ramach jakiegokolwiek rachunku płatniczego prowadzonego przez tego dostawcę

i przy użyciu bankomatów lub wpłatomatów nienależących do tego dostawcy.

4. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, zapewnia konsumentom

możliwość wykonywania operacji, o których mowa w art. 59ia ust. 3, w swoich

placówkach oraz za pośrednictwem środków elektronicznego dostępu do rachunku,

2017-05-05

©Telksinoe s. 62/152

o ile dostawca oferuje taki dostęp. Dostawca nie może oferować podstawowych

rachunków płatniczych, z których korzystanie odbywałoby się wyłącznie za pomocą

środków elektronicznego dostępu do rachunku, chyba że dostawca oferuje wyłącznie

usługi świadczone za pomocą takich środków.

5. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, nie może pobierać od konsumenta

opłat za świadczenie usług związanych z prowadzeniem podstawowego rachunku

płatniczego innych niż opłaty, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz opłaty za wykonanie

transgranicznych transakcji płatniczych. Opłaty za wykonanie transgranicznych

transakcji płatniczych nie mogą być wyższe od opłat najczęściej stosowanych przez

danego dostawcę przez ostatnie 12 miesięcy w odniesieniu do transakcji tego rodzaju,

wykonywanych w ramach jakiegokolwiek rachunku płatniczego prowadzonego przez

tego dostawcę.

Art. 59if. Umowa podstawowego rachunku płatniczego stanowi umowę

ramową, do której mają zastosowanie przepisy działu II rozdziału 3.

Art. 59ig. 1. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9,

z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, może

wypowiedzieć umowę podstawowego rachunku płatniczego, w przypadku gdy:

1) konsument umyślnie albo w wyniku rażącego niedbalstwa wykorzystał rachunek

do celów niezgodnych z prawem;

2) istnieje uzasadnione podejrzenie, że środki zgromadzone na rachunku pochodzą

z działalności przestępczej lub mają związek z taką działalnością;

3) na rachunku nie dokonano żadnych operacji przez ponad 24 kolejne miesiące,

z wyjątkiem operacji z tytułu pobierania opłat lub naliczania odsetek od

zgromadzonych na rachunku środków pieniężnych;

4) konsument podał nieprawdziwe informacje lub zataił prawdziwe informacje we

wniosku o zawarcie umowy podstawowego rachunku płatniczego, jeżeli podanie

prawdziwych informacji skutkowałoby odrzuceniem wniosku;

5) konsument nie przebywa legalnie na terytorium państwa członkowskiego;

6) konsument zawarł inną umowę rachunku płatniczego, który umożliwia mu

wykonywanie transakcji, o których mowa w art. 59ia ust. 3, na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 5 lub 6, nieodpłatna

informacja o przyczynach wypowiedzenia umowy podstawowego rachunku

2017-05-05

©Telksinoe s. 63/152

płatniczego jest przekazywana konsumentowi, w postaci papierowej albo

elektronicznej, wraz z wypowiedzeniem tej umowy, chyba że przekazanie tej

informacji zagrażałoby bezpieczeństwu narodowemu lub porządkowi publicznemu

lub byłoby sprzeczne z przepisami ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy.

Dostawca może wypowiedzieć umowę podstawowego rachunku płatniczego zawartą

na czas nieokreślony z co najmniej dwumiesięcznym wypowiedzeniem.

3. W informacji, o której mowa w ust. 2, dostawca wskazuje tryb, w jakim

konsument może dochodzić swoich praw w związku z rozwiązaniem umowy

podstawowego rachunku płatniczego, oraz informuje go o pozasądowych procedurach

rozstrzygania sporów, w tym wskazuje właściwe sądy polubowne.

4. Wypowiedzenie umowy podstawowego rachunku płatniczego z przyczyn

określonych w ust. 1 pkt 1, 2 i 4 następuje ze skutkiem natychmiastowym. Przepis

ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5. Po wypowiedzeniu umowy podstawowego rachunku płatniczego z przyczyn

określonych w ust. 1 konsument wskazuje dostawcy sposób, w jaki chce uzyskać

zwrot środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku. W przypadku nieuzyskania

przez dostawcę takiej informacji może on złożyć środki pieniężne znajdujące się na

rachunku podstawowym do depozytu sądowego lub w inny sposób zabezpieczyć

środki pieniężne zgromadzone na rachunku. O sposobie zabezpieczenia dostawca

pisemnie informuje konsumenta.

Art. 59ih. 1. KNF zamieszcza na swojej stronie internetowej informacje

o zasadach dostępu do podstawowego rachunku płatniczego.

2. Do dnia 31 stycznia danego roku kalendarzowego dostawcy oferujący w roku

poprzednim podstawowe rachunki płatnicze przekazują do KNF informacje o liczbie

otwartych w tym roku podstawowych rachunków płatniczych oraz o stosunku liczby

przypadków odmowy zawarcia umowy takiego rachunku do liczby złożonych wnios-

ków, według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku kalendarzowego.

3. KNF, co 2 lata, w terminie do końca lutego roku kalendarzowego

następującego po upływie okresu sprawozdawczego, informuje Komisję Europejską

o liczbie dostawców świadczących usługę podstawowego rachunku płatniczego oraz

przekazuje informacje uzyskane zgodnie z ust. 2.

2017-05-05

©Telksinoe s. 64/152

Rozdział 8

Przeniesienie rachunku płatniczego

Art. 59ii. Przez przeniesienie rachunku płatniczego między dostawcami

mającymi siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć

przekazanie, z upoważnienia konsumenta, przez dostawcę przekazującego dostawcy

przyjmującemu informacji o wszystkich lub niektórych zleceniach stałych

dotyczących poleceń przelewu oraz regularnie przychodzących na rachunek płatniczy

prowadzony dla konsumenta przez dostawcę przekazującego poleceniach przelewu

i poleceniach zapłaty, w ramach rachunku płatniczego albo jakiegokolwiek

dodatniego salda, z rachunku płatniczego prowadzonego przez dostawcę

przekazującego na rachunek płatniczy otwarty dla konsumenta przez dostawcę

przyjmującego, w walucie rachunku płatniczego, którego dotyczą przekazywane

informacje, łącznie z ewentualnym zamknięciem rachunku płatniczego prowadzonego

dla konsumenta przez dostawcę przekazującego.

Art. 59ij. 1. Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do rachunków

płatniczych umożliwiających co najmniej:

1) dokonywanie wpłat środków pieniężnych na ten rachunek;

2) dokonywanie wypłat gotówki z rachunku;

3) zlecanie i odbieranie transakcji płatniczych.

2. Dostawca przyjmujący, który nie świadczy usług świadczonych przez

dostawcę przekazującego w ramach prowadzonego rachunku płatniczego, nie jest

obowiązany do ich świadczenia w ramach rachunku otwieranego przez niego dla

konsumenta w ramach przeniesienia rachunku.

Art. 59ik. 1. Dostawca przekazujący lub dostawca przyjmujący informują

konsumenta, nieodpłatnie, na jego żądanie, w sposób przejrzysty i czytelny, o trybie

przeniesienia rachunku płatniczego.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności:

1) obowiązki i uprawnienia dostawcy przekazującego, dostawcy przyjmującego

i konsumenta;

2) terminy zakończenia poszczególnych czynności w ramach przeniesienia

rachunku płatniczego;

3) wskazanie usług płatniczych, które świadczy dostawca przyjmujący, w tym

warunków, na jakich je świadczy, oraz możliwych ograniczeń, które mogą

2017-05-05

©Telksinoe s. 65/152

wyniknąć w trakcie przeniesienia rachunku płatniczego w powiązaniu z tymi

usługami;

4) opłaty związane z przeniesieniem rachunku płatniczego, o ile są pobierane;

5) dane, które konsument będzie musiał przedstawić w celu przeniesienia rachunku

płatniczego;

6) wskazanie pozasądowych procedur rozstrzygania sporów, w tym właściwych

sądów polubownych.

3. Informacje, o których mowa w ust. 1, dostawca przekazuje w postaci

papierowej we wszystkich swoich placówkach dostępnych dla konsumentów, albo

w postaci elektronicznej, a także udostępnia je na swojej stronie internetowej.

Art. 59il. 1. Po złożeniu przez konsumenta upoważnienia do przeniesienia

rachunku płatniczego i w zakresie w nim określonym, dostawca przyjmujący

podejmuje czynności zmierzające do przeniesienia rachunku płatniczego konsumenta

lub usług powiązanych z rachunkiem płatniczym wskazanych przez konsumenta

w zakresie, w jakim dostawca przyjmujący świadczy takie usługi. W przypadku gdy

rachunek płatniczy jest prowadzony dla dwóch lub więcej konsumentów,

upoważnienia udzielają wszyscy konsumenci.

2. Upoważnienie może być złożone w postaci papierowej albo elektronicznej,

w przypadku gdy zapewniona jest jednoznaczna identyfikacja elektroniczna

konsumenta upoważniającego do przeniesienia rachunku. Upoważnienie jest

sporządzane w języku polskim lub innym języku uzgodnionym przez dostawcę

przyjmującego i konsumenta.

3. W upoważnieniu konsument może w szczególności:

1) określić szczegółowo przychodzące polecenia przelewu i zlecenia stałe

dotyczące poleceń przelewu oraz udzielić dostawcy przyjmującemu zgód na

realizację poleceń zapłaty, które mają zostać przeniesione;

2) określić datę, od której zlecenia stałe dotyczące poleceń przelewu oraz polecenia

zapłaty mają być wykonywane z rachunku płatniczego prowadzonego przez

dostawcę przyjmującego.

4. Datę, o której mowa w ust. 3 pkt 2, ustala się na co najmniej 6 dni roboczych

licząc od dnia otrzymania przez dostawcę przyjmującego dokumentów przekazanych

przez dostawcę przekazującego zgodnie z art. 59im ust. 3. W przypadku określenia

daty na dzień wcześniejszy, zlecenia stałe dotyczące poleceń przelewu oraz polecenia

zapłaty dostawca przyjmujący wykonuje po upływie 6 dni roboczych od dnia

otrzymania przez dostawcę przyjmującego tych dokumentów.

2017-05-05

©Telksinoe s. 66/152

Art. 59im. 1. Dostawca przyjmujący, w terminie 2 dni roboczych od dnia

otrzymania upoważnienia, zwraca się do dostawcy przekazującego o dokonanie

następujących czynności, o ile zostały objęte upoważnieniem:

1) przekazania dostawcy przyjmującemu oraz konsumentowi, w przypadku gdy

tego zażądał, wykazu istniejących zleceń stałych dotyczących poleceń przelewu

oraz dostępnych informacji o udzielonych zgodach na realizację poleceń zapłaty,

które mają zostać przeniesione;

2) przekazania dostawcy przyjmującemu oraz konsumentowi, w przypadku gdy

tego zażądał, dostępnych informacji o regularnie przychodzących poleceniach

przelewu oraz zleconych przez wierzyciela poleceniach zapłaty zrealizowanych

na rachunku płatniczym konsumenta w ciągu 13 miesięcy poprzedzających dzień

zwrócenia się o te informacje;

3) zaprzestania akceptowania poleceń zapłaty i przychodzących poleceń przelewu,

ze skutkiem od dnia określonego w upoważnieniu, w przypadku gdy dostawca

przekazujący nie zapewnia automatycznego przekierowywania przychodzących

poleceń przelewu i poleceń zapłaty na rachunek płatniczy konsumenta

u dostawcy przyjmującego;

4) anulowania zleceń stałych ze skutkiem od dnia określonego w upoważnieniu;

5) przekazania środków pieniężnych pozostających na rachunku płatniczym

prowadzonym przez dostawcę przekazującego w dniu określonym przez

konsumenta w upoważnieniu;

6) zamknięcia rachunku płatniczego prowadzonego przez dostawcę przekazującego

w dniu wskazanym przez konsumenta w upoważnieniu.

2. Jeżeli dostawca przyjmujący jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1

pkt 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej,

i dokonuje weryfikacji członkostwa konsumenta, termin określony w ust. 1 jest

liczony od dnia dokonania pozytywnej weryfikacji członkostwa.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dostawca przekazujący dokonuje

następujących czynności, o ile są objęte upoważnieniem:

1) przekazuje dostawcy przyjmującemu informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1

i 2, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania upoważnienia;

2) ze skutkiem od dnia określonego w upoważnieniu zaprzestaje akceptowania

przychodzących na rachunek płatniczy poleceń przelewu i poleceń zapłaty

w przypadku gdy nie zapewnia automatycznego przekierowywania

przychodzących poleceń przelewu i poleceń zapłaty na rachunek płatniczy

2017-05-05

©Telksinoe s. 67/152

posiadany lub otwarty przez konsumenta u dostawcy przyjmującego,

a w przypadku odmowy przyjęcia transakcji informuje płatnika lub odbiorcę

o przyczynach odmowy;

3) anuluje zlecenia stałe ze skutkiem od dnia określonego w upoważnieniu;

4) przekazuje środki pieniężne pozostające na rachunku płatniczym prowadzonym

przez niego na rachunek płatniczy prowadzony przez dostawcę przyjmującego,

w dniu określonym w upoważnieniu;

5) zamyka rachunek płatniczy w dniu określonym w upoważnieniu, jeżeli nie

istnieją na nim nieuregulowane zobowiązania uniemożliwiające jego

zamknięcie, i pod warunkiem zakończenia czynności wymienionych w pkt 1–3.

4. W przypadku gdy nieuregulowane zobowiązania uniemożliwiają zamknięcie

rachunku płatniczego konsumenta w terminie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5,

dostawca przekazujący niezwłocznie informuje o tym konsumenta.

5. Dostawca przekazujący nie może pobierać opłat od konsumenta oraz dostawcy

przyjmującego za przekazywanie informacji, o które zwrócił się ten dostawca zgodnie

z ust. 1 pkt 1 i 2.

6. Dostawca przyjmujący, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania

informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, wykonuje następujące czynności, o ile

są objęte upoważnieniem:

1) ustanawia i realizuje zlecenia stałe dotyczące poleceń przelewu, o których

ustanowienie wystąpił konsument, ze skutkiem od dnia wskazanego

w upoważnieniu;

2) dokonuje niezbędnych przygotowań do akceptowania poleceń zapłaty

i akceptuje polecenia zapłaty ze skutkiem od dnia wskazanego w upoważnieniu;

3) w stosownych przypadkach informuje konsumenta o prawach przysługujących

mu zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne

i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz

zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009;

4) informuje płatników wskazanych w upoważnieniu i dokonujących regularnie

przychodzących poleceń przelewu na rachunek płatniczy konsumenta o danych

identyfikujących rachunek płatniczy konsumenta u dostawcy przyjmującego

oraz przekazuje płatnikom kopię upoważnienia;

5) informuje odbiorców określonych w upoważnieniu i stosujących polecenie

zapłaty do pobierania środków pieniężnych z rachunku płatniczego konsumenta

2017-05-05

©Telksinoe s. 68/152

o danych identyfikujących rachunek płatniczy konsumenta u dostawcy

przyjmującego oraz o dniu, od którego polecenia zapłaty mają być realizowane

z tego rachunku płatniczego, a także przekazuje tym odbiorcom kopię

upoważnienia.

7. Dostawca przyjmujący wykonuje czynności, o których mowa w ust. 6,

w zakresie, w jakim umożliwiają mu to informacje przedstawione przez dostawcę

przekazującego lub konsumenta, a w przypadku braku takich informacji zwraca on się

o ich przekazanie.

8. W przypadku gdy konsument osobiście przekazuje informacje, o których

mowa w ust. 6 pkt 4 i 5, płatnikom lub odbiorcom, dostawca przyjmujący przekazuje

konsumentowi, w terminie, o którym mowa w ust. 6, dane identyfikujące rachunek

płatniczy oraz wskazuje datę, o której mowa w art. 59il ust. 3 pkt 2.

9. W celu zachowania ciągłości świadczenia usług płatniczych na rzecz

konsumenta w trakcie przeniesienia rachunku płatniczego, dostawca przekazujący nie

może dokonać blokady instrumentów płatniczych przed dniem wskazanym

w upoważnieniu udzielonym przez konsumenta, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 2.

Art. 59in. 1. Jeżeli konsument poinformuje dostawcę prowadzącego na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jego rachunek płatniczy o zamiarze otwarcia

rachunku płatniczego u dostawcy prowadzącego działalność w innym państwie

członkowskim, dostawca prowadzący rachunek płatniczy, po otrzymaniu tej

informacji:

1) przekazuje konsumentowi, nieodpłatnie, wykaz istniejących zleceń stałych

dotyczących poleceń przelewu oraz udzielonych przez dłużnika zgodach na

realizację poleceń zapłaty, o ile są dostępne, a także dostępne informacje

o regularnie przychodzących poleceniach przelewu oraz zleconych przez

wierzyciela poleceniach zapłaty zrealizowanych na rachunku płatniczym

konsumenta w ciągu 13 miesięcy poprzedzających dzień otrzymania informacji;

2) przekazuje środki pieniężne pozostające na rachunku płatniczym konsumenta na

rachunek płatniczy konsumenta u nowego dostawcy usług płatniczych, o ile

informacja zawiera dane umożliwiające jego identyfikację i identyfikację

rachunku płatniczego konsumenta;

3) zamyka rachunek płatniczy konsumenta, o ile takie żądanie jest objęte

informacją.

2. W przypadku gdy konsument nie ma na rachunku płatniczym

nieuregulowanych zobowiązań, dostawca prowadzący ten rachunek realizuje

2017-05-05

©Telksinoe s. 69/152

czynności określone w ust. 1 w dniu wskazanym przez konsumenta, nie wcześniej

jednak niż po upływie 6 dni roboczych od dnia otrzymania informacji konsumenta,

chyba że konsument i dostawca uzgodnią inny termin. W przypadku gdy na rachunku

płatniczym konsumenta znajdują się nieuregulowane zobowiązania, które

uniemożliwiają jego zamknięcie, dostawca niezwłocznie informuje o tym

konsumenta.

Art. 59io. W przypadku, o którym mowa w art. 59im ust. 3 pkt 5 i w art. 59in

ust. 2 zdanie drugie, dostawca może stwierdzić istnienie nieuregulowanych

zobowiązań uniemożliwiających zamknięcie rachunku w terminie, o którym mowa

w upoważnieniu albo w art. 59in ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli dotyczy to

w szczególności rachunku:

1) na którym jest blokada środków z tytułu nierozliczonej transakcji płatniczej;

2) z którego są dokonywane spłaty kredytów, w tym udzielonych z wykorzystaniem

karty kredytowej;

3) na którym dokonano zajęcia środków w toku postępowania egzekucyjnego lub

zabezpieczającego;

4) z blokadami środków;

5) na którym została ustanowiona kaucja środków na poczet zobowiązań

konsumenta wobec innego dostawcy;

6) z saldem zerowym i zaległymi opłatami, w przypadku gdy dostawca

przyjmujący nie wprowadza przekroczenia salda na rachunku, a opłaty są

naliczone, ale nie zostały pobrane;

7) z saldem ujemnym;

8) z otwartą akredytywą, otwartym inkasem dokumentowym lub inkasem czeków

w obrocie krajowym lub dewizowym;

9) prowadzonego dla konsumenta, wobec którego zostało wydane postanowienie

o ogłoszeniu przez niego upadłości lub który złożył wniosek o ogłoszenie

upadłości;

10) powiązanego z członkostwem u dostawcy prowadzącego taki rachunek.

Art. 59ip. 1. Dostawca przekazujący i dostawca przyjmujący, na żądanie

konsumenta, udostępniają mu, nieodpłatnie, dane dotyczące istniejących zleceń

stałych i poleceń zapłaty, powiązanych z prowadzonymi przez tych dostawców

rachunkami płatniczymi konsumenta, które są objęte przeniesieniem.

2017-05-05

©Telksinoe s. 70/152

2. Opłaty pobierane od konsumenta przez dostawcę przekazującego lub dostawcę

przyjmującego za czynności inne niż przekazywanie informacji, o których mowa

w ust. 1 oraz w art. 59im ust. 1 pkt 1 i 2, wykonywane zgodnie z art. 59il i art. 59im,

nie mogą być wyższe niż rzeczywiste koszty ponoszone przez danego dostawcę

z tytułu wykonywanych czynności.

Art. 59iq. 1. Dostawca przyjmujący lub dostawca przekazujący niezwłocznie

wyrównuje każdą szkodę finansową konsumenta wynikającą bezpośrednio

z niewywiązania się przez danego dostawcę z obowiązków wynikających z art. 59ik–

59io.

2. Przez straty, o których mowa w art. 361 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.

– Kodeks cywilny, należy rozumieć opłaty i odsetki pobrane przez dostawcę

przekazującego, które nie zostałyby pobrane w przypadku gdyby dostawca wypełnił

obowiązki wynikające z art. 59ik–59io, a przez korzyści, o których mowa w tym

przepisie, należy rozumieć odsetki wynikające z oprocentowania środków na

rachunku, które zostałyby naliczone, gdyby dostawca wypełnił obowiązki wynikające

z art. 59ik–59io.

Art. 59ir. Przepisy art. 59ii?59im i art. 59io–59iq stosuje się odpowiednio do

przenoszenia rachunku płatniczego w ramach tego samego dostawcy.

Art. 59is. 1. Do dnia 31 stycznia danego roku kalendarzowego dostawca

uczestniczący w przeniesieniu rachunku jako dostawca przekazujący przekazuje do

KNF informacje o liczbie przeniesionych rachunków płatniczych oraz o liczbie

niezrealizowanych upoważnień do przeniesienia rachunku płatniczego w poprzednim

roku kalendarzowym, według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku

kalendarzowego.

2. KNF, co 2 lata, informuje Komisję Europejską o liczbie przeniesionych

rachunków płatniczych oraz o liczbie niezrealizowanych upoważnień do przeniesienia

rachunku płatniczego w tym okresie, według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego

roku kalendarzowego.

w życie z dn.

niż dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, nie umożliwia 10.08.2018 r. (Dz.

U. z 2016 r. poz.

przenoszenia rachunków płatniczych, właściwy organ nadzoru, o którym mowa

1997).

w art. 14, może nałożyć na tego dostawcę karę pieniężną w wysokości do

1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu go do spełnienia tego

obowiązku w terminie wyznaczonym przez organ.

2017-05-05

©Telksinoe s. 71/152

2. Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, organ

nadzoru uwzględnia wagę, czas trwania i przyczyny naruszenia obowiązku

określonego w art. 59ii, rozmiar prowadzonej przez dostawcę działalności oraz

jego sytuację finansową.

3. Wpływy z tytułu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, stanowią

dochód budżetu państwa.

4. Należności z tytułu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, podlegają

egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.>

DZIAŁ IIIA

Wydawanie i wykup pieniądza elektronicznego

Art. 59j. Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany niezwłocznie

wydać pieniądz elektroniczny według wartości nominalnej z chwili otrzymania

środków pieniężnych przeznaczonych na ten cel.

Art. 59k. 1. Umowa o wydanie pieniądza elektronicznego określa warunki

dokonywania wykupu pieniądza elektronicznego, w tym opłaty za jego wykup,

jednoznacznie i w sposób zrozumiały.

2. Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany dostarczyć

jednoznaczną i zrozumiałą informację o warunkach dokonywania wykupu pieniądza

elektronicznego nie później niż przy złożeniu propozycji zawarcia umowy.

Art. 59l. 1. Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany umożliwić, na

żądanie posiadacza pieniądza elektronicznego, wykup pieniądza elektronicznego

w każdym czasie, według wartości nominalnej.

2. Wykup pieniądza elektronicznego następuje za środki pieniężne inne niż

pieniądz elektroniczny.

3. Posiadacz pieniądza elektronicznego może zażądać wykupu pieniądza

elektronicznego:

1) przed wygaśnięciem umowy, o której mowa w art. 59k ust. 1 – w całości lub w

części;

2) po wygaśnięciu umowy, o której mowa w art. 59k ust. 1 – w całości.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, jeżeli wydawca pieniądza

elektronicznego prowadzi również działalność gospodarczą inną niż działalność

w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego lub świadczenia usług płatniczych

i świadczenia usług dodatkowych ściśle powiązanych z taką działalnością lub inną niż

2017-05-05

©Telksinoe s. 72/152

prowadzenie systemów płatności lub udzielanie pożyczek służących wykonaniu

transakcji płatniczej w związku z wykonywaniem usług płatniczych i nie może

określić, jaka część przekazanych mu środków pieniężnych miała być wykorzystana

na wydanie pieniądza elektronicznego, wypłacie podlegają wszystkie środki pieniężne

objęte żądaniem użytkownika w kwocie nieobjętej wcześniej złożonymi zleceniami

płatniczymi użytkownika.

Art. 59m. 1. Wydawca pieniądza elektronicznego może pobierać opłatę za

wykup pieniądza elektronicznego jedynie w przypadku, gdy przewiduje to umowa, a

ponadto:

1) w umowie wskazana została data jej wygaśnięcia, a posiadacz pieniądza

elektronicznego rozwiązał umowę przed tą datą;

2) posiadacz pieniądza elektronicznego wystąpił z żądaniem wykupu pieniądza

elektronicznego w całości przed wygaśnięciem umowy lub po upływie roku od

dnia jej wygaśnięcia.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć kosztów ponoszonych

przez wydawcę pieniądza elektronicznego w związku z umożliwianiem wykupu.

3. Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają możliwości potrącenia przez wydawcę

pieniądza elektronicznego z kwoty transakcji płatniczej należności wynikającej ze

zobowiązań podatkowych.

Art. 59n. Wydawca pieniądza elektronicznego oraz podmiot niebędący

konsumentem, który akceptuje pieniądz elektroniczny, mogą ustalić warunki wykupu

pieniądza elektronicznego inne niż określone w art. 59l ust. 3 i 4 oraz art. 59m ust. 1 i

Art. 59o. Roszczenie o wykup pieniądza elektronicznego przedawnia się

z upływem 5 lat od dnia wygaśnięcia umowy o wydanie pieniądza elektronicznego.

Art. 59p. Wydawanie pieniądza elektronicznego nie może następować za

pośrednictwem agentów ani innych podmiotów.

2017-05-05

©Telksinoe s. 73/152

DZIAŁ IV

Krajowe instytucje płatnicze

Rozdział 1

Podejmowanie i prowadzenie działalności przez krajowe instytucje płatnicze

Art. 60. 1. Świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji

płatniczej wymaga uzyskania zezwolenia KNF.

2. Zezwolenie może być wydane osobie prawnej z siedzibą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na jej wniosek.

3. Wydanie zezwolenia obejmującego świadczenie usług, o których mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 5, następuje po zasięgnięciu opinii Prezesa NBP. Opinia Prezesa

NBP obejmuje ocenę wniosku w zakresie zgodności z prawem oraz zapewnienia

bezpieczeństwa i sprawności świadczenia usługi płatniczej.

Art. 61. 1. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1,

wnioskodawca dołącza:

1) aktualną informację o numerze wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego;

2) statut, akt założycielski albo umowę spółki;

3) wykaz usług płatniczych, które zamierza świadczyć;

4) program działalności i plan finansowy na okres co najmniej trzyletni;

5) dokumenty potwierdzające posiadanie środków finansowych przeznaczonych na

fundusze własne;

6) opis systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa

w art. 64 ust. 1 pkt 3;

7) (uchylony)

8) dane pozwalające na ustalenie tożsamości osób zarządzających oraz osób, które

bezpośrednio lub pośrednio posiadają znaczny pakiet akcji lub udziałów w spółce

lub spółdzielni zamierzającej wykonywać usługi płatnicze, ze wskazaniem

wielkości należącego do nich pakietu akcji lub udziałów;

9) dokumenty i informacje pozwalające na ocenę, czy wnioskodawca i osoby,

o których mowa w pkt 8, dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania

instytucją płatniczą, w szczególności:

a) dokumenty pozwalające na ocenę, czy osoby zarządzające posiadają

wykształcenie i doświadczenie zawodowe niezbędne do zarządzania

działalnością w zakresie świadczenia usług płatniczych,

2017-05-05

©Telksinoe s. 74/152

b) informacje dotyczące skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,

postępowań warunkowo umorzonych oraz zakończonych ukaraniem

postępowań dyscyplinarnych, jak również innych zakończonych

postępowań administracyjnych i cywilnych, dotyczących wnioskodawcy

lub osób, o których mowa w pkt 8,

c) informacje o toczących się postępowaniach karnych w sprawach

o przestępstwo umyślne, z wyłączeniem przestępstw ściganych z oskarżenia

prywatnego, postępowaniach w sprawie o przestępstwo skarbowe, jak

również o toczących się postępowaniach administracyjnych,

dyscyplinarnych i cywilnych – prowadzonych przeciwko osobom, o których

mowa w pkt 8, lub związanych z działalnością tych osób albo

wnioskodawcy;

10) dane pozwalające na ustalenie tożsamości biegłych rewidentów i innych

podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych.

2. Wnioskodawca oraz instytucja płatnicza, po uzyskaniu zezwolenia,

niezwłocznie powiadamia KNF o każdej zmianie mającej wpływ na aktualność

informacji i dokumentów dołączonych do wniosku zgodnie z ust. 1. Jeżeli

powiadomienie zawiera informacje mające wpływ na sposób świadczenia usługi,

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, KNF niezwłocznie przekazuje te informacje

Prezesowi NBP.

3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji oraz rodzaj i formę dokumentów, o

których mowa w ust. 1 pkt 4–10, mając na względzie konieczność sprawdzenia, czy

wnioskodawca spełnia warunki konieczne do uzyskania zezwolenia, o którym mowa

w art. 60 ust. 1, oraz kompletność i wiarygodność dokumentacji dołączanej do

wniosku.

Art. 61a. 1. Jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć usługi płatnicze, o których

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, KNF niezwłocznie przekazuje NBP wniosek wraz

z załącznikami, o których mowa w art. 61 ust. 1, w celu wydania przez Prezesa NBP

opinii, o której mowa w art. 60 ust. 3.

2. Opinia, o której mowa w art. 60 ust. 3, jest wydawana przez Prezesa NBP

w terminie miesiąca od dnia przekazania mu wniosku zgodnie z ust. 1.

Art. 62. 1. W toku postępowania w sprawie wydania zezwolenia, o którym

mowa w art. 60 ust. 1, KNF:

2017-05-05

©Telksinoe s. 75/152

1) wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, jeżeli wniosek nie odpowiada

wymaganiom określonym w art. 61 ust. 1;

2) może żądać uzupełniających informacji lub dokumentów niezbędnych do

rozstrzygnięcia sprawy.

2. KNF wydaje decyzję w przedmiocie zezwolenia w terminie 3 miesięcy od dnia

otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

Art. 63. W zezwoleniu, o którym mowa w art. 60 ust. 1, KNF określa usługi

płatnicze, do świadczenia których jest uprawniona instytucja płatnicza.

Art. 64. 1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, może być wydane

podmiotom:

1) posiadającym kapitał założycielski co najmniej w wysokości równowartości w

walucie polskiej:

a) kwoty 125 000 euro – jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć wszystkie

lub niektóre z usług płatniczych wymienionych w art. 3,

b) kwoty 50 000 euro – jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie

usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7,

c) kwoty 20 000 euro – jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie

usługę płatniczą przekazu pieniężnego;

2) posiadającym środki finansowe przeznaczone na fundusze własne w wymaganej

wysokości;

3) zapewniającym ostrożne i stabilne zarządzanie działalnością objętą wnioskiem

o wydanie zezwolenia oraz należyte wypełnianie obowiązków związanych

z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w

szczególności przez posiadanie systemu zarządzania ryzykiem i kontroli

wewnętrznej odpowiedniego do rodzaju, skali i stopnia złożoności świadczonych

usług płatniczych;

4) posiadającym rozwiązania organizacyjne mające służyć ochronie środków

pieniężnych użytkowników zgodnie z art. 78.

2. Równowartość w walucie polskiej podanych w ust. 1 pkt 1 kwot w euro ustala

się przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w

dniu wydania zezwolenia.

3. Środki finansowe na pokrycie kapitału założycielskiego instytucji płatniczej

nie mogą pochodzić:

1) z kredytu lub pożyczki ani być w inny sposób obciążone;

2017-05-05

©Telksinoe s. 76/152

2) z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł.

Art. 64a. 1. W skład systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej,

o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3, wchodzą:

1) rozwiązania organizacyjne:

a) struktura organizacyjna i procedury podejmowania decyzji obejmujące

pełny zakres prowadzonej działalności,

b) zasady i procedury wypełniania obowiązków instytucji obowiązanych

w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy;

2) zasady zarządzania ryzykiem:

a) zasady szacowania ryzyka, w szczególności ryzyka utraty płynności

w przypadku udzielania kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3, lub

w przypadku prowadzenia innej działalności gospodarczej oprócz

świadczenia usług płatniczych,

b) procedury identyfikacji ryzyka, jego pomiaru, szacowania, monitorowania

oraz informowania o ryzyku, a także procedury ograniczania ryzyka;

3) kontrola wewnętrzna obejmująca:

a) audyt wewnętrzny,

b) badanie zgodności prowadzonej działalności z ustawą, przepisami o

przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz

regulacjami wewnętrznymi;

4) opis:

a) zasad postępowania ze środkami pieniężnymi przyjmowanymi od

użytkowników w celu wykonania transakcji płatniczych zgodnie z art. 78,

b) procedur rozpatrywania skarg użytkowników,

c) systemu komunikacji wewnętrznej.

2. Rozwiązania organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 1, powinny być

uwzględnione w szczególności w opisie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4.

3. Kontrola wewnętrzna, o której mowa w ust. 1 pkt 3, obejmuje w szczególności

procedury kontroli wykonywania transakcji płatniczych, a także kontroli działalności

agentów krajowej instytucji płatniczej oraz podmiotów, którym powierzono

wykonywanie niektórych czynności operacyjnych.

4. Instytucja płatnicza na bieżąco weryfikuje i okresowo ocenia sposób

funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej.

2017-05-05

©Telksinoe s. 77/152

Art. 65. KNF odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1,

jeżeli:

1) wnioskodawca lub osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 8, nie dają rękojmi

ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą,

2) wnioskodawca nie posiada kapitału założycielskiego lub środków finansowych

przeznaczonych na fundusze własne w wysokości wymaganej ustawą,

3) system zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa w art. 64

ust. 1 pkt 3, nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością

objętą wnioskiem o wydanie zezwolenia oraz należytego wypełniania

obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu

terroryzmu,

4) środki finansowe na pokrycie kapitału założycielskiego pochodzą z kredytu,

pożyczki albo w inny sposób są obciążone lub pochodzą z nielegalnych lub

nieujawnionych źródeł,

5) plan finansowy lub program działalności nie zapewniają zdolności krajowej

instytucji płatniczej do wykonywania zobowiązań wynikających z działalności

objętej wnioskiem o wydanie zezwolenia,

6) bliskie powiązania między wnioskodawcą a innym podmiotem stanowią

przeszkodę w skutecznym wykonywaniu nadzoru nad krajową instytucją

płatniczą lub

7) przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie

do co najmniej jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą wnioskodawca ma

bliskie powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów

uniemożliwiałyby skuteczne wykonywanie nadzoru nad krajową instytucją

płatniczą.

Art. 66. 1. Zmiana określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 60 ust. 1,

usług płatniczych, do świadczenia których jest uprawniona instytucja płatnicza,

wymaga zmiany tego zezwolenia; przepisy art. 61–65 stosuje się odpowiednio.

2. W miejsce informacji i dokumentów, o których mowa w art. 61 ust. 1, może

być złożone oświadczenie o aktualności informacji zawartych w odpowiednich

dokumentach złożonych przez krajową instytucję płatniczą wraz z wnioskiem o

wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

Art. 67. 1. Zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze krajowej

instytucji płatniczej wygasa, jeżeli krajowa instytucja płatnicza:

2017-05-05

©Telksinoe s. 78/152

1) w terminie 12 miesięcy od dnia wydania tego zezwolenia nie rozpoczęła

działalności w zakresie usług płatniczych, przy czym za dzień rozpoczęcia

działalności w zakresie usług płatniczych uważa się dzień wykonania pierwszej

transakcji płatniczej;

2) nie prowadzi działalności w zakresie usług płatniczych w okresie dłuższym niż

6 kolejnych miesięcy.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, KNF wydaje decyzję stwierdzającą

wygaśnięcie zezwolenia.

Art. 68. 1. Jeżeli działalność hybrydowej instytucji płatniczej w zakresie

niepolegającym na świadczeniu usług płatniczych lub wydawaniu pieniądza

elektronicznego narusza lub może naruszać stabilność finansową tej instytucji

płatniczej lub mogłaby ograniczać możliwość sprawowania nadzoru, KNF może, w

drodze decyzji, nakazać hybrydowej instytucji płatniczej prawne i organizacyjne

wyodrębnienie działalności w zakresie usług płatniczych i w zakresie wydawania

pieniądza elektronicznego przez utworzenie nowego podmiotu, który będzie

prowadził te rodzaje działalności.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF:

1) określa termin utworzenia nowego podmiotu, który będzie prowadził działalność

w zakresie usług płatniczych lub w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego, nie krótszy niż 3 miesiące;

2) może określić warunki dotyczące sposobu wyodrębnienia działalności w zakresie

usług płatniczych lub w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego.

3. Podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, zawiadamia

KNF o wpisie do rejestru przedsiębiorców w terminie 7 dni od dnia uzyskania wpisu.

4. Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, dołącza się informacje i

dokumenty, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 oraz 4–10, dotyczące podmiotu

utworzonego w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. W miejsce informacji i

dokumentów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz 6–10, może być złożone

oświadczenie o aktualności informacji zawartych w odpowiednich dokumentach

złożonych przez hybrydową instytucję płatniczą, które uznaje się wówczas za złożone

przez ten podmiot. Przepisy art. 62 stosuje się odpowiednio.

5. W przypadku określenia warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 2,

odpowiednio hybrydowa instytucja płatnicza lub podmiot utworzony w wykonaniu

decyzji, o której mowa w ust. 1, nie później niż z dniem złożenia zawiadomienia, o

2017-05-05

©Telksinoe s. 79/152

którym mowa w ust. 3, przekazują KNF informacje i dokumenty potwierdzające

spełnienie tych warunków.

6. Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydane hybrydowej instytucji

płatniczej przechodzi na podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w

ust. 1, po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez KNF zawiadomienia, o którym

mowa w ust. 3, albo jego uzupełnienia, jeżeli nie są spełnione wymagania określone

w ust. 4 lub 5, chyba że w tym terminie KNF zgłosi sprzeciw do przejścia tego

zezwolenia.

7. KNF, w drodze decyzji:

1) zgłasza sprzeciw, o którym mowa w ust. 6, jeżeli zachodzą przesłanki, o których

mowa w art. 65;

2) może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 6, jeżeli nie zostały spełnione

warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 2.

8. Z dniem przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, podmiot

utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, wstępuje w prawa i

obowiązki hybrydowej instytucji płatniczej w zakresie świadczenia usług płatniczych.

9. Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydane hybrydowej instytucji

płatniczej wygasa:

1) w przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1 – z upływem terminu,

o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

2) z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja w sprawie sprzeciwu, o którym

mowa w ust. 6, stała się ostateczna.

10. W przypadkach, o których mowa w ust. 9, KNF wydaje decyzję

stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia.

11. W terminie 7 dni od dnia przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust.

1, wydanego hybrydowej instytucji płatniczej na podmiot utworzony w wykonaniu

decyzji, o której mowa w ust. 1, albo wydania decyzji, o której mowa w ust. 10, KNF

z urzędu dokonuje zmian w rejestrze.

Art. 68a. W przypadku powzięcia przez Prezesa NBP informacji, że działalność

instytucji płatniczej w zakresie świadczenia usług płatniczych stanowiłaby zagrożenie

dla stabilności systemu płatniczego, Prezes NBP zawiadamia o tym KNF.

Art. 69. 1. KNF może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, jeżeli:

1) instytucja płatnicza uzyskała zezwolenie wskutek złożenia fałszywych

informacji lub w inny sposób niezgodny z prawem;

2017-05-05

©Telksinoe s. 80/152

2) instytucja płatnicza przestała spełniać wymogi, od których jest uzależnione

wydanie zezwolenia;

3) instytucja płatnicza wykonuje działalność z naruszeniem zezwolenia lub trwale

utraciła zdolność do wykonywania swoich zobowiązań;

4) instytucja płatnicza, kontynuując działalność w zakresie usług płatniczych lub

wydawania pieniądza elektronicznego, stanowiłaby zagrożenie dla stabilności

systemu płatności;

5) osoby, które bezpośrednio lub pośrednio posiadają znaczny pakiet akcji lub

udziałów w instytucji płatniczej, nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego

zarządzania instytucją płatniczą;

6) osoba zarządzająca nie daje rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania

instytucją płatniczą;

7) bliskie powiązania między krajową instytucją płatniczą a innymi podmiotami

mogłyby uniemożliwiać skuteczne sprawowanie nadzoru nad krajową instytucją

płatniczą;

8) przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie

do co najmniej jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą krajowa instytucja

płatnicza ma bliskie powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych

przepisów mogłyby uniemożliwiać skuteczne sprawowanie nadzoru nad tą

instytucją;

9) instytucja płatnicza, która nie stosuje środków ochrony środków pieniężnych

użytkowników określonych w art. 78 ust. 1, nie zawarła w terminie umowy

gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia, o której

mowa w art. 78 ust. 2.

2. Decyzja o cofnięciu zezwolenia jest natychmiast wykonalna.

3. Jeżeli wymaga tego interes użytkowników lub posiadaczy pieniądza

elektronicznego, w decyzji o cofnięciu zezwolenia KNF może określić termin

i warunki zaprzestania świadczenia usług płatniczych lub wydawania pieniądza

elektronicznego przez instytucję płatniczą.

Art. 70. 1. KNF cofa zezwolenie na wniosek instytucji płatniczej.

2. Postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na wniosek instytucji płatniczej

nie wszczyna się, jeżeli:

1) w instytucji płatniczej jest prowadzona kontrola, o której mowa w art. 103, lub

instytucja płatnicza została zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia takiej

kontroli;

2017-05-05

©Telksinoe s. 81/152

2) wobec instytucji płatniczej wszczęto postępowanie w sprawie nałożenia kary

pieniężnej, o której mowa w art. 105 ust. 1 pkt 5.

3. Postępowanie wszczęte zawiesza się do dnia, w którym decyzja w sprawie

nałożenia kary pieniężnej stała się ostateczna.

4. Do decyzji o cofnięciu zezwolenia na wniosek instytucji płatniczej stosuje się

przepis art. 69 ust. 3.

Art. 71. 1. KNF, w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, podaje do publicznej

wiadomości informację o cofnięciu lub wygaśnięciu zezwolenia, o którym mowa w

art. 60 ust. 1, z podaniem przyczyn wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia.

2. KNF informuje Komisję Europejską o każdym przypadku wygaśnięcia lub

cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

Art. 72. W przypadku połączenia lub podziału instytucji płatniczej albo nabycia

jej przedsiębiorstwa, zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, nie przechodzi na

podmiot przejmujący lub nowo utworzony powstały w wyniku połączenia lub

podziału ani na nabywcę, z zastrzeżeniem art. 68 ust. 6.

Art. 73. Informacje o instytucji płatniczej oraz o świadczonych przez nią

usługach płatniczych, w tym informacje reklamowe, publikowane przez instytucję

płatniczą, na zlecenie instytucji płatniczej lub na rzecz instytucji płatniczej, powinny

być przedstawiane w sposób rzetelny i zrozumiały.

Art. 73a. 1. Krajowa instytucja płatnicza posiadająca kapitał założycielski

w wysokości nie niższej niż równowartość w walucie polskiej kwoty 125 000 euro jest

uprawniona do wydawania pieniądza elektronicznego. Krajowa instytucja płatnicza

wydająca pieniądz elektroniczny może również świadczyć usługi ściśle powiązane

z jego wydawaniem.

2. Krajowa instytucja płatnicza może wydawać pieniądz elektroniczny wyłącznie

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF, w formie pisemnej,

zawiadomienie o zamiarze prowadzenia działalności w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego, wraz z:

1) wnioskiem o wpis do rejestru informacji o wydawaniu pieniądza

elektronicznego;

2) uzupełnieniem programu działalności i planu finansowego, o którym mowa

w art. 61 ust. 1 pkt 4, o informację o planowanej średniej wartości pieniądza

elektronicznego pozostającego w obiegu w okresie pozostającym do końca

2017-05-05

©Telksinoe s. 82/152

okresu objętego programem; informację taką przedstawia się także w

programach działalności i planach finansowych na kolejne okresy.

4. Średnia wartość pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu

wydawanego przez krajową instytucję płatniczą obliczona na dany miesiąc

kalendarzowy nie może przekraczać równowartości w walucie polskiej kwoty

5 000 000 euro ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ogłoszonego przez NBP

obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego ten miesiąc. W przypadku

krajowych instytucji płatniczych rozpoczynających działalność w zakresie wydawania

pieniądza elektronicznego w okresie pierwszych 6 miesięcy jej prowadzenia wartość

tę oblicza się na podstawie średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego

w obiegu określonej w programie działalności i planie finansowym zgodnie z ust. 3

oraz wynikającej z wydania pieniądza elektronicznego.

5. W przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza prowadzi działalność w

zakresie usług płatniczych niezwiązanych z wydawaniem pieniądza elektronicznego

albo działalność, o której mowa w art. 74 ust. 1 i 3, a wartość pieniądza

elektronicznego pozostającego w obiegu nie jest znana z wyprzedzeniem, KNF wyraża

zgodę na jej obliczenie na podstawie reprezentatywnej części zobowiązań

finansowych, jeżeli uzna, że taką reprezentatywną część zobowiązań finansowych

można oszacować na podstawie dotychczasowych danych.

Art. 73b. 1. Krajowa instytucja płatnicza, która wydaje pieniądz elektroniczny,

jest obowiązana przekazywać KNF informację o:

1) średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu – w terminie

do 15 dnia każdego miesiąca, na który jest ustalana;

2) całkowitej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu,

wydanego przez tę instytucję, według stanu na dzień 31 grudnia każdego roku

kalendarzowego – w terminie do dnia 31 stycznia roku następnego.

2. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli

pozostająca w obiegu kwota pieniądza elektronicznego przekracza kwotę określoną w

art. 73a ust. 4, KNF może nałożyć na krajową instytucję płatniczą karę pieniężną w

wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak

niż 100 000 zł; przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio.

Art. 73c. 1. W przypadku przekroczenia kwoty, o której mowa w art. 73a ust. 4,

krajowa instytucja płatnicza traci uprawnienie do wydawania pieniądza

elektronicznego z upływem 30 dni od ostatniego dnia okresu, w którym nastąpiło

2017-05-05

©Telksinoe s. 83/152

przekroczenie, chyba że w tym terminie dostosowała rozmiar prowadzonej

działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego do wymogu, o którym

mowa w art. 73a ust. 4.

2. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, krajowa instytucja płatnicza

wystąpi o zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego, o którym mowa w art. 132a ust. 1, przepisu ust. 1 nie

stosuje się do czasu rozpoznania wniosku. Krajowa instytucja płatnicza jest jednak

obowiązana do dostosowania rozmiarów prowadzonej działalności w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego do wymogu, o którym mowa w art. 73a ust. 4,

w terminie 3 miesięcy od końca okresu, w którym nastąpiło przekroczenie. W

przypadku odmowy wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, lub

umorzenia postępowania, termin utraty uprawnienia do wydawania pieniądza

elektronicznego, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym decyzja o

odmowie wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, bądź o umorzeniu

postępowania stała się ostateczna.

3. Utrata przez krajową instytucję płatniczą uprawnienia do wydawania

pieniądza elektronicznego nie wpływa na wykonywanie jej zobowiązań i obowiązków

związanych z uprzednio wydanym pieniądzem elektronicznym.

Art. 73d. Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana do ochrony środków

pieniężnych otrzymanych w zamian za wydany pieniądz elektroniczny na zasadach

określonych w art. 132n. Przepisy wydane na podstawie art. 132o oraz przepisy art.

132p stosuje się odpowiednio.

Art. 73e. KNF informuje Komisję Europejską o liczbie krajowych instytucji

płatniczych wydających pieniądz elektroniczny oraz o całkowitej wartości pieniądza

elektronicznego pozostającego w obiegu, wydanego przez te instytucje, według stanu

na dzień 31 grudnia każdego roku kalendarzowego.

Art. 74. 1. Krajowa instytucja płatnicza może również:

1) świadczyć ściśle powiązane ze świadczeniem usług płatniczych usługi

dodatkowe, takie jak:

a) usługi wymiany walut,

b) usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych

w celu wykonania transakcji płatniczej,

c) usługi przechowywania i przetwarzania danych;

2) prowadzić systemy płatności;

2017-05-05

©Telksinoe s. 84/152

3) prowadzić inną działalność gospodarczą.

2. Świadczenie przez krajową instytucję płatniczą usługi przeliczenia waluty

w ramach wykonania transakcji płatniczej lub wydania pieniądza elektronicznego nie

stanowi działalności kantorowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 27

lipca 2002 r. – Prawo dewizowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 826, z 2013 r. poz. 1036 oraz z

2015 r. poz. 855 i 1893).

3. W związku z wykonywaniem usług płatniczych krajowa instytucja płatnicza

może udzielać pożyczki służącej wykonaniu transakcji płatniczej (kredyt płatniczy)

wyłącznie w celu świadczenia usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt

3–5 i 7, oraz pod warunkiem że pożyczka ta nie jest udzielana:

1) na okres dłuższy niż 12 miesięcy;

2) ze środków pieniężnych otrzymanych lub przechowywanych w celu wykonania

transakcji płatniczej.

Art. 75. Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana przechowywać

dokumenty związane ze świadczeniem usług płatniczych oraz z prowadzoną

działalnością w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego przez okres co

najmniej 5 lat od dnia ich wytworzenia lub otrzymania.

Rozdział 2

Fundusze własne i gospodarka finansowa krajowych instytucji płatniczych

Art. 76. 1. Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana posiadać w każdym

czasie fundusze własne dostosowane do rozmiaru prowadzonej działalności i rodzaju

usług płatniczych, jakie może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia.

2. Fundusze własne krajowej instytucji płatniczej obejmują:

1) kapitał założycielski instytucji płatniczej;

2) kapitał z aktualizacji wyceny rzeczowych aktywów trwałych;

3) niepodzielony zysk z lat ubiegłych;

4) zysk w trakcie zatwierdzania oraz zysk netto bieżącego okresu

sprawozdawczego, obliczone zgodnie z obowiązującymi zasadami

rachunkowości, pomniejszone o wszelkie przewidywane obciążenia

i dywidendy, w kwotach nie większych niż kwoty zysku zweryfikowane przez

biegłych rewidentów.

3. Fundusze własne pomniejsza się o:

2017-05-05

©Telksinoe s. 85/152

1) akcje lub udziały własne posiadane przez instytucję płatniczą, wycenione według

wartości bilansowej, pomniejszone o odpisy spowodowane trwałą utratą ich

wartości;

2) wszelkie zobowiązania z tytułu akcji uprzywilejowanych;

3) wartości niematerialne i prawne wycenione według wartości bilansowej;

4) stratę z lat ubiegłych;

5) stratę w trakcie zatwierdzania;

6) stratę netto bieżącego okresu.

3a. Udział środków niepieniężnych w środkach finansowych na pokrycie

funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej nie może przekroczyć 20%.

4. Wysokość funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej nie może być

niższa od wyższej z wartości:

1) minimalnej wartości kapitału założycielskiego wymaganego zgodnie z art. 64

ust. 1 pkt 1, albo

2) kwoty obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 6.

5. W przypadku gdy instytucja płatnicza udziela kredytów płatniczych, o których

mowa w art. 74 ust. 3, wymóg, o którym mowa w ust. 4, zwiększa się o 5% całkowitej

wartości kredytów udzielonych w ciągu ostatniego roku obrotowego.

6. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

KNF, określi, w drodze rozporządzenia, metodę obliczania kwoty, o której mowa w

ust. 4 pkt 2, uwzględniając łączną wartość transakcji płatniczych wykonanych w ciągu

ostatniego roku obrotowego przez krajową instytucję płatniczą i rodzaj usług

płatniczych, jakie krajowa instytucja płatnicza może świadczyć na podstawie

posiadanego zezwolenia.

7. KNF może, w drodze decyzji, na podstawie analizy ryzyka strat oraz oceny

procesów zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli wewnętrznej krajowej

instytucji płatniczej:

1) zażądać od krajowej instytucji płatniczej zwiększenia wysokości funduszy

własnych, jednak do wysokości nie większej niż 120% kwoty, o której mowa w

ust. 4 pkt 2;

2) zezwolić krajowej instytucji płatniczej na zmniejszenie wysokości funduszy

własnych, jednak do wysokości nie mniejszej niż 80% kwoty, o której mowa w

ust. 4 pkt 2.

Art. 77. 1. Przy obliczaniu funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej,

która:

2017-05-05

©Telksinoe s. 86/152

1) należy do tej samej grupy co inna krajowa instytucja płatnicza, bank krajowy,

oddział banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej, krajowa instytucja

pieniądza elektronicznego, oddział zagranicznej instytucji pieniądza

elektronicznego, firma inwestycyjna, podmiot zarządzający aktywami lub zakład

ubezpieczeń,

2) prowadzi działalność w charakterze hybrydowej instytucji płatniczej

– nie mogą być w jakikolwiek sposób uwzględniane fundusze, które zostały

uwzględnione w funduszach własnych innego podmiotu grupy lub hybrydowej

instytucji płatniczej obliczanych w związku z wymogami kapitałowymi wynikającymi

z odrębnych przepisów.

2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

KNF, może, w drodze rozporządzenia, określić sposób przeciwdziałania

wielokrotnemu zaliczaniu tych samych elementów do funduszy własnych, w

przypadkach, o których mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia

realnego poziomu określonych przez ustawę wymogów kapitałowych.

Art. 78. 1. W przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza przyjmuje od

użytkowników środki pieniężne na poczet wykonania transakcji płatniczych

bezpośrednio lub za pośrednictwem innego dostawcy, jest zobowiązana do ich

ochrony z zastosowaniem następujących zasad:

1) środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, w wysokości

podlegającej przekazaniu odbiorcy albo innemu dostawcy w celu przekazania

odbiorcy, nie są w żadnym momencie podczas przechowywania łączone ze

środkami pieniężnymi posiadanymi przez krajową instytucję płatniczą z innego

tytułu;

2) środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, które nie

zostały przekazane odbiorcy lub innemu dostawcy do końca dnia roboczego

następującego po dniu otrzymania tych środków, są co najmniej w wysokości

podlegającej przekazaniu odbiorcy albo innemu dostawcy w celu przekazania

odbiorcy:

a) składane na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym w banku

krajowym, instytucji kredytowej lub oddziale banku zagranicznego lub

b) inwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane

na wyodrębnionym do tego celu rachunku.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli środki pieniężne przyjęte w celu

wykonania transakcji płatniczych są objęte umową gwarancji bankowej albo

2017-05-05

©Telksinoe s. 87/152

ubezpieczeniowej albo umową ubezpieczenia zawartą z zakładem ubezpieczeń,

bankiem krajowym, oddziałem banku zagranicznego, instytucją kredytową, które nie

należą do tej samej grupy co krajowa instytucja płatnicza, na kwotę równą kwocie,

która w przypadku zastosowania zasad określonych w ust. 1 podlegałaby wydzieleniu

z innych środków pieniężnych posiadanych przez krajową instytucję płatniczą oraz

złożeniu na wyodrębnionym rachunku bankowym lub zainwestowaniu.

3. Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowa

ubezpieczenia obejmuje zwrot przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń wpłat

wniesionych przez użytkowników w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania transakcji płatniczej wynikającej z umowy o świadczenie usług

płatniczych przez krajową instytucję płatniczą, do wysokości dokonanej wpłaty.

4. Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej powinna obejmować

upoważnienie dla KNF do wydawania dyspozycji wypłaty przez gwaranta lub zakład

ubezpieczeń środków pieniężnych z gwarancji.

5. Krajowa instytucja płatnicza stosująca wymogi określone w ust. 2 jest

obowiązana składać KNF dokumenty potwierdzające zawarcie kolejnej umowy

gwarancji albo ubezpieczenia, obejmującej cały okres prowadzenia działalności, przed

upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej.

6. W przypadku krajowych instytucji płatniczych rozpoczynających działalność

kwotę, o której mowa w ust. 2, określa się na podstawie programu działalności i planu

finansowego, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4.

7. W przypadku gdy wartość środków pieniężnych przeznaczonych na

wykonywanie przyszłych transakcji płatniczych jest zmienna lub nieznana z

wyprzedzeniem, KNF może wyrazić zgodę na stosowanie wymogów określonych w

ust. 2 na podstawie kwoty reprezentatywnej, jeżeli uzna, że taką reprezentatywną

kwotę można oszacować na podstawie dotychczasowych danych.

8. KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach

wypłaty środków z tytułu umowy gwarancji bankowej albo umowy gwarancji

ubezpieczeniowej na zasadach określonych w treści tych umów.

Art. 79. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, kategorie aktywów, o których mowa w art. 78 ust. 1 pkt 2 lit. b, oraz

maksymalną część środków pieniężnych, jaka może być inwestowana w poszczególne

kategorie aktywów, mając na względzie należyte zabezpieczenie środków pieniężnych

użytkowników, w tym ograniczenie ryzyka inwestycyjnego.

2017-05-05

©Telksinoe s. 88/152

Art. 80. 1. W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko krajowej

instytucji płatniczej środki pieniężne znajdujące się na rachunkach płatniczych oraz

rachunkach, o których mowa w art. 78 ust. 1, są wolne od zajęcia na podstawie

sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.

2. W razie ogłoszenia upadłości krajowej instytucji płatniczej środki pieniężne

znajdujące się na rachunkach płatniczych oraz rachunkach, o których mowa w art. 78

ust. 1, podlegają wyłączeniu z masy upadłości.

3. Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie obejmuje roszczeń użytkowników

wobec krajowych instytucji płatniczych z tytułu niewykonania lub nienależytego

wykonania zleceń płatniczych przez krajową instytucję płatniczą lub podmioty, za

które instytucja ponosi odpowiedzialność wobec użytkownika, w granicach

odpowiedzialności krajowej instytucji płatniczej określonej w art. 144–146.

Rozdział 3

Sprawozdawczość krajowych instytucji płatniczych

Art. 81. Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF sporządzone zgodnie z

ustawą o rachunkowości roczne sprawozdanie finansowe, a także roczne

skonsolidowane sprawozdanie finansowe, jeżeli istnieje obowiązek jego sporządzenia.

Sprawozdania przekazuje się wraz z raportem z badania sprawozdania i opinią

podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych oraz odpisem uchwały

albo postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu sprawozdania

finansowego, w terminie nie dłuższym niż 15 dni od dnia zatwierdzenia odpowiednio

rocznego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający jednostki i rocznego

skonsolidowanego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający jednostki

dominującej.

Art. 82. Podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych jest

obowiązany do niezwłocznego informowania KNF o stwierdzonych w trakcie

przeprowadzania badania sprawozdania finansowego okolicznościach i zdarzeniach,

które mogą stanowić podstawę do wydania opinii z zastrzeżeniami, opinii negatywnej

albo odmowy wyrażenia opinii, albo wskazywać na naruszenie przepisów

określających warunki wydania zezwolenia krajowym instytucjom płatniczym lub

regulujących prowadzenie działalności krajowych instytucji płatniczych albo na

zagrożenie kontynuowania działalności przez tę instytucję.

Art. 83. 1. Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF kwartalne i dodatkowe

roczne sprawozdania finansowe i statystyczne obejmujące:

2017-05-05

©Telksinoe s. 89/152

1) wartość posiadanych środków finansowych;

2) informację o udzielonych w danym kwartale lub roku kredytach, o których mowa

w art. 74 ust. 3, w tym ich liczbie, wartości oraz okresie, na jaki zostały udzielone;

3) informację o wykonanych transakcjach płatniczych, w tym ich wartości, liczbie

oraz strukturze walutowej;

4) zestawienie funduszy własnych wraz ze wskazaniem poszczególnych elementów

składowych i określeniem ich kwoty;

5) informację o rodzaju i zakresie działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1.

2. KNF, w drodze decyzji, na wniosek krajowej instytucji płatniczej, w

uzasadnionych przypadkach może zwolnić ją z obowiązków określonych w ust. 1 lub

ograniczyć ich zakres.

3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

KNF, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres, formę i sposób

sporządzania sprawozdań, o których mowa w ust. 1, oraz terminy ich przekazywania

KNF, uwzględniając konieczność zapewnienia KNF dostępu do informacji mających

wpływ na ocenę sytuacji finansowej krajowej instytucji płatniczej, w tym informacji

o rodzaju i zakresie wykonywania innej działalności prowadzonej przez instytucję

płatniczą, o której mowa w art. 74 ust. 1.

Rozdział 4

Korzystanie przez krajową instytucję płatniczą z usług agentów

oraz powierzanie wykonywania niektórych czynności operacyjnych innym

podmiotom

Art. 84. 1. Krajowa instytucja płatnicza może świadczyć usługi płatnicze za

pośrednictwem agentów.

1a. Krajowa instytucja płatnicza może dokonywać wykupu pieniądza

elektronicznego za pośrednictwem agentów lub innych przedsiębiorców.

2. Umowa między agentem a krajową instytucją płatniczą jest zawierana w

formie pisemnej pod rygorem nieważności.

Art. 85. 1. Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF, w formie pisemnej,

zawiadomienie o zamiarze świadczenia usług płatniczych za pośrednictwem agenta,

wraz z wnioskiem o dokonanie wpisu agenta do rejestru.

2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:

1) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta;

2017-05-05

©Telksinoe s. 90/152

2) siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca

wykonywania działalności agenta;

3) opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z zapobieganiem praniu

pieniędzy i finansowaniu terroryzmu zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu

pieniędzy;

4) imiona i nazwiska oraz funkcje osób odpowiedzialnych za zarządzanie agentem.

Art. 86. 1. Krajowa instytucja płatnicza może, na podstawie umowy zawartej

w formie pisemnej z innym przedsiębiorcą, powierzyć temu przedsiębiorcy

wykonywanie określonych czynności operacyjnych związanych ze świadczeniem

usług płatniczych lub z działalnością w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego.

2. Krajowa instytucja płatnicza prowadzi ewidencję umów, o których mowa w

ust. 1, zawierającą dane identyfikacyjne przedsiębiorcy, zakres powierzonych

czynności i miejsce ich wykonywania oraz okres obowiązywania umowy.

3. W przypadku gdy umowa, o której mowa w ust. 1, przewiduje powierzenie

wykonywania istotnych czynności operacyjnych, krajowa instytucja płatnicza

zawiadamia KNF o zamiarze zawarcia takiej umowy oraz o każdej jej zmianie,

rozwiązaniu lub o jej wygaśnięciu, co najmniej na 14 dni przed jej zawarciem, zmianą,

rozwiązaniem lub wygaśnięciem.

4. Czynność operacyjną uznaje się za istotną, jeżeli jej niewykonanie lub

niewłaściwe wykonanie mogłoby w poważnym stopniu zagrozić ciągłości spełniania

przez krajową instytucję płatniczą wymogów, od których było uzależnione wydanie

zezwolenia, lub wykonywania innych obowiązków nałożonych na instytucję płatniczą

przez ustawę, lub zagrażałoby jej wynikom finansowym, rzetelności lub ciągłości

świadczonych przez nią usług płatniczych lub wykonywania działalności w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego.

5. Krajowa instytucja płatnicza może powierzyć innemu przedsiębiorcy

wykonywanie istotnych czynności operacyjnych, jeżeli powierzenie wykonywania

czynności nie wpłynie niekorzystnie na prowadzenie przez krajową instytucję

płatniczą działalności zgodnie z przepisami prawa i wydanym jej zezwoleniem oraz

na ostrożne i stabilne zarządzanie krajową instytucją płatniczą oraz:

1) przedsiębiorca posiada uprawnienia do wykonywania czynności w zakresie

przedmiotu umowy, jeżeli z przepisów prawa wynika obowiązek posiadania

takich uprawnień, albo zajmuje się wykonywaniem tych czynności w sposób

zawodowy;

2017-05-05

©Telksinoe s. 91/152

2) przedsiębiorca posiada niezbędną wiedzę i doświadczenie oraz zapewnia

warunki techniczne i organizacyjne niezbędne do prawidłowego wykonywania

umowy, o której mowa w ust. 1;

3) sytuacja finansowa przedsiębiorcy pozwala na prawidłowe wykonywanie

umowy, o której mowa w ust. 1;

4) przedsiębiorca umożliwi skuteczne nadzorowanie przez krajową instytucję

płatniczą wykonywania powierzonych mu czynności oraz zarządzanie ryzykiem

związanym z powierzeniem czynności, a krajowa instytucja płatnicza posiada

wiedzę umożliwiającą skuteczne nadzorowanie wykonywania powierzonych

czynności i zarządzanie ryzykiem;

5) krajowa instytucja płatnicza będzie posiadać dostęp do informacji i dokumentów

związanych z wykonywaniem czynności powierzonych przedsiębiorcy, w

szczególności w przypadku gdy udostępnienie tych danych następuje w wyniku

żądania KNF;

6) krajowa instytucja płatnicza i przedsiębiorca będą posiadać plany działania

zapewniające ciągłe, bezpieczne i niezakłócone prowadzenie działalności w

zakresie objętym umową, również w przypadku rozwiązania umowy, a także

plany działania przewidujące sposoby odzyskiwania danych chroniące przed ich

utratą spowodowaną zdarzeniami losowymi.

6. Powierzenie wykonywania czynności operacyjnych nie może:

1) prowadzić do zaprzestania faktycznego świadczenia usług płatniczych lub

wykonywania działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego

przez krajową instytucję płatniczą;

2) obejmować przekazania prawa do reprezentowania instytucji płatniczej lub

zarządzania instytucją płatniczą w rozumieniu art. 201 § 1 i art. 368 § 1 ustawy

z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz.

1030, z późn. zm.8)) oraz art. 48 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo

spółdzielcze (Dz. U. z 2016 r. poz. 21, 996 i 1250).

Art. 87. 1. KNF może żądać od krajowej instytucji płatniczej powierzającej

wykonywanie czynności operacyjnych innym przedsiębiorcom w szczególności:

1) przedstawienia kopii zawartej umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 265 i

1161, z 2015 r. poz. 4, 978, 1333 i 1830 oraz z 2016 r. poz. 615, 996 i 1202.

2017-05-05

©Telksinoe s. 92/152

2) złożenia wyjaśnień dotyczących wykonania umowy, o której mowa w art. 86 ust.

3) przedstawienia dokumentów określających status przedsiębiorcy, z którym

krajowa instytucja płatnicza zawarła umowę, a w przypadku powierzenia

wykonywania istotnych czynności operacyjnych – także dokumentów

niezbędnych do oceny spełniania przez przedsiębiorcę wymogów określonych w

art. 86 ust. 5.

2. KNF, w drodze decyzji, nakazuje krajowej instytucji płatniczej doprowadzenie

w wyznaczonym terminie do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 86

ust. 1, jeżeli:

1) wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu instytucją

płatniczą;

2) przedsiębiorca będący stroną umowy utracił wymagane uprawnienia niezbędne

do wykonywania tej umowy.

3. Od decyzji KNF, o której mowa w ust. 2, krajowa instytucja płatnicza może

wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia

decyzji; przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania

decyzji.

4. KNF może zastosować środki określone w art. 105 ust. 1, w przypadku gdy w

wyznaczonym terminie krajowa instytucja płatnicza nie doprowadzi do zmiany lub

rozwiązania umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1.

Art. 88. 1. Krajowa instytucja płatnicza w zakresie świadczenia usług

płatniczych i wykonywania działalności w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego ponosi odpowiedzialność wobec użytkowników lub posiadaczy

pieniądza elektronicznego za działania jej agentów i innych przedsiębiorców, za

pośrednictwem których świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza

elektronicznego, oraz podmiotów wykonujących czynności operacyjne na podstawie

umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, jak za swoje własne działania.

2. Odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, nie można wyłączyć ani

ograniczyć, z zastrzeżeniem art. 149.

3. Odpowiedzialności agenta i innego przedsiębiorcy, za pośrednictwem którego

krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza

elektronicznego, oraz podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie

umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, wobec krajowej instytucji płatniczej za szkody

2017-05-05

©Telksinoe s. 93/152

wyrządzone użytkownikom lub posiadaczom pieniądza elektronicznego wskutek

niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, o której mowa w art. 84 ust. 2,

umowy, na podstawie której inny przedsiębiorca dokonuje wykupu pieniądza

elektronicznego, albo umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, nie można wyłączyć ani

ograniczyć.

Art. 89. Krajowe instytucje płatnicze zapewniają, aby oddziały, przez które

prowadzą działalność, a także agenci oraz inni przedsiębiorcy, za pośrednictwem

których świadczą usługi płatnicze lub dokonują wykupu pieniądza elektronicznego,

informowali w sposób rzetelny użytkowników lub posiadaczy pieniądza

elektronicznego o tym fakcie.

Art. 90. Agent jest obowiązany w umowie zawieranej z użytkownikiem

jednoznacznie wskazać instytucję płatniczą, w imieniu i na rzecz której działa, z

podaniem numeru wpisu do rejestru.

DZIAŁ V

Podejmowanie i prowadzenie przez instytucje płatnicze

działalności na terytorium państwa goszczącego

Art. 91. Krajowa instytucja płatnicza może wykonywać na terytorium innego

państwa członkowskiego przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za

pośrednictwem agenta, usługi płatnicze wynikające z zezwolenia, o którym mowa w

art. 60 ust. 1.

Art. 92. 1. Krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF, w formie pisemnej, o

zamiarze świadczenia usług płatniczych na terytorium innego państwa

członkowskiego przez oddział lub za pośrednictwem agenta, składając jednocześnie

wniosek o dokonanie wpisu oddziału lub agenta do rejestru.

2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) nazwę państwa członkowskiego, na terytorium którego krajowa instytucja

płatnicza zamierza świadczyć usługi płatnicze przez oddział lub za

pośrednictwem agenta;

2) nazwę (firmę) i siedzibę i adres krajowej instytucji płatniczej;

3) nazwę (firmę) i adres oddziału lub imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta

oraz siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego

miejsca wykonywania działalności;

4) opis struktury organizacyjnej oddziału;

2017-05-05

©Telksinoe s. 94/152

5) opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z przeciwdziałaniem

praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

6) imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za zarządzanie oddziałem lub

działalnością agenta;

7) wykaz usług płatniczych, które krajowa instytucja płatnicza zamierza świadczyć

na terytorium państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 1, odpowiednio

przez oddział lub za pośrednictwem agenta.

3. KNF wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia zawiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, w wyznaczonym terminie, jeżeli zawiadomienie nie spełnia wymagań

określonych w ust. 2.

4. W terminie miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w

ust. 1, lub jego uzupełnienia, KNF przesyła właściwym organom nadzorczym

goszczącego państwa członkowskiego zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, albo

w drodze decyzji odmawia jego przesłania.

5. KNF odmawia przesłania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w

przypadku gdy:

1) zawiadomienie nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2, i nie zostało

uzupełnione w terminie;

2) struktura organizacyjna oddziału krajowej instytucji płatniczej jest nieadekwatna

do zamierzonej działalności;

3) zamierzona działalność oddziału lub wykonywanie usług za pośrednictwem

agenta naruszałoby przepisy prawa;

4) posiada lub uzyskała od właściwych organów nadzorczych państwa

goszczącego, w którym krajowa instytucja płatnicza zamierza wykonywać usługi

płatnicze, informacje wskazujące, iż istnieją uzasadnione podstawy do

podejrzeń, że w związku z tą działalnością jest popełniane lub zostało popełnione

przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego,

usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest

zamierzone, lub rozpoczęcie wykonywania usług przez oddział lub za

pośrednictwem agenta mogłyby zwiększać ryzyko prania pieniędzy lub

finansowania terroryzmu.

Art. 93. 1. W przypadku nieotrzymania, w terminie 30 dni od dnia przesłania

zawiadomienia, o którym mowa w art. 92 ust. 1, zastrzeżeń zgłoszonych przez

właściwe organy nadzorcze państwa goszczącego, KNF wpisuje odpowiednio oddział

2017-05-05

©Telksinoe s. 95/152

lub agenta do rejestru. W przypadku otrzymania zastrzeżeń, KNF może odmówić

dokonania wpisu.

2. O dokonaniu wpisu do rejestru KNF powiadamia zainteresowaną krajową

instytucję płatniczą.

3. KNF może odmówić dokonania wpisu do rejestru w zakresie dotyczącym

agenta lub oddziału instytucji płatniczej w przypadku uzyskania od właściwych

organów nadzorczych państwa goszczącego, w którym instytucja płatnicza zamierza

świadczyć usługi przez agenta lub oddział, informacji wskazujących, iż istnieją

uzasadnione podstawy do podejrzeń, że w związku z tą działalnością jest popełniane

lub zostało popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu

karnego, usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa

jest zamierzone, lub rozpoczęcie świadczenia usług przez agenta lub założenie

oddziału mogłoby zwiększać ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

Art. 94. O zamiarze dokonania zmiany danych, o których mowa w art. 92 ust. 2

pkt 2–7, krajowa instytucja płatnicza zawiadamia, w formie pisemnej, KNF i właściwe

organy nadzorcze goszczącego państwa członkowskiego, najpóźniej na miesiąc przed

dokonaniem tej zmiany; przepisy art. 92 ust. 3–5 oraz art. 93 stosuje się odpowiednio.

Art. 95. 1. Krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF o zamiarze

prowadzenia działalności transgranicznej. Zawiadomienie powinno wskazywać

każdorazowo usługi płatnicze, jakie instytucja płatnicza zamierza wykonywać, oraz

wskazywać państwa członkowskie, w których instytucja płatnicza zamierza prowadzić

działalność transgraniczną.

2. KNF przesyła zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, właściwym organom

nadzorczym goszczącego państwa członkowskiego w terminie miesiąca od dnia jego

otrzymania i powiadamia o tym zainteresowaną krajową instytucję płatniczą.

Art. 96. Unijna instytucja płatnicza może wykonywać na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej usługi płatnicze przez oddział, w ramach działalności

transgranicznej lub za pośrednictwem agenta, w zakresie wynikającym z zezwolenia

wydanego przez właściwe organy nadzorcze.

Art. 97. 1. Unijna instytucja płatnicza może rozpocząć wykonywanie na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usług płatniczych przez oddział lub za

pośrednictwem agenta po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez KNF od

właściwych organów nadzorczych macierzystego państwa członkowskiego

następujących informacji:

2017-05-05

©Telksinoe s. 96/152

1) nazwy (firmy) oddziału lub imienia i nazwiska albo nazwy (firmy) agenta i

adresu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod którym będzie możliwe

uzyskanie dokumentów dotyczących jego działalności;

2) opisu struktury organizacyjnej oddziału oraz opisu mechanizmów kontroli

wewnętrznej dotyczących obowiązków związanych z przeciwdziałaniem przez

oddział lub agenta praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

3) imion i nazwisk osób odpowiedzialnych za zarządzanie oddziałem lub

działalnością agenta;

4) wykazu usług płatniczych, które unijna instytucja płatnicza zamierza świadczyć

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. O zamiarze dokonania zmiany danych, o których mowa w ust. 1, unijna

instytucja płatnicza zawiadamia KNF najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem takiej

zmiany. Zmiany mają charakter wiążący od dnia otrzymania przez KNF od

właściwych organów nadzorczych państwa macierzystego zawiadomienia

potwierdzającego powiadomienie tych organów o ich dokonaniu.

3. Jeżeli KNF ma uzasadnione podstawy do podejrzeń, że w związku z

zamierzonym świadczeniem usług przez unijną instytucję płatniczą przez oddział lub

za pośrednictwem agenta jest popełniane lub zostało popełnione przestępstwo, o

którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano popełnić takie

przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest zamierzone, lub świadczenie

usług przez oddział lub za pośrednictwem agenta mogłoby zwiększyć ryzyko prania

pieniędzy lub finansowania terroryzmu, informuje o tym właściwe organy nadzorcze

macierzystego państwa członkowskiego.

Art. 98. Unijna instytucja płatnicza może rozpocząć działalność transgraniczną

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po otrzymaniu przez KNF od właściwych

organów nadzorczych państwa macierzystego zawiadomienia zawierającego firmę,

siedzibę i adres unijnej instytucji płatniczej oraz wykaz usług płatniczych, jakie ta

instytucja zamierza wykonywać w ramach działalności transgranicznej.

Art. 98a. W przypadku świadczenia przez unijną instytucję płatniczą usługi

przeliczenia waluty w ramach wykonania transakcji płatniczej lub wydania pieniądza

elektronicznego przepis art. 74 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2017-05-05

©Telksinoe s. 97/152

DZIAŁ VI

Nadzór nad krajowymi instytucjami płatniczymi

oraz oddziałami unijnych instytucji płatniczych

Art. 99. 1. Działalność w zakresie usług płatniczych oraz w zakresie wydawania

pieniądza elektronicznego prowadzona przez krajowe instytucje płatnicze, w tym

przez ich agentów i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których krajowa

instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza

elektronicznego, oraz podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne na

podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, podlega nadzorowi sprawowanemu

przez KNF, w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie

o nadzorze nad rynkiem finansowym, zwanemu dalej „nadzorem”.

2. Celem nadzoru jest:

1) zapewnienie bezpieczeństwa finansowego krajowych instytucji płatniczych;

2) zapewnienie zgodności działalności krajowych instytucji płatniczych, w tym

prowadzonej przez ich agentów i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem

których krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze lub dokonuje

wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmioty wykonujące niektóre

czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1,

z przepisami ustawy, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we

Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2560/2001,

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia

14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu

do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego

rozporządzenie (WE) nr 924/2009 i rozporządzenia (UE) 2015/751 oraz

zezwoleniem, o którym mowa w art. 60 ust. 1;

3) ochrona interesów użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego.

Art. 100. Czynności podejmowane w ramach nadzoru polegają w szczególności

na:

1) dokonywaniu oceny sytuacji finansowej krajowej instytucji płatniczej;

2) badaniu jakości zarządzania krajową instytucją płatniczą, w tym systemu

zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej.

3) (uchylony)

2017-05-05

©Telksinoe s. 98/152

Art. 101. KNF oraz osoby wykonujące czynności nadzoru nie ponoszą

odpowiedzialności za szkodę wynikłą ze zgodnego z przepisami ustaw działania lub

zaniechania, które pozostaje w związku ze sprawowanym przez KNF nadzorem.

Art. 102. 1. KNF w ramach sprawowanego nadzoru może:

1) wezwać krajową instytucję płatniczą do przekazania w wyznaczonym terminie

wszelkich informacji niezbędnych dla realizacji celów nadzoru, o których mowa

w art. 99 ust. 2;

2) zażądać okresowego przekazywania przez krajową instytucję płatniczą

określonych danych niezbędnych do oceny sytuacji finansowej krajowej

instytucji płatniczej;

3) wydawać krajowej instytucji płatniczej zalecenia w zakresie:

a) zapewnienia zgodności działalności krajowej instytucji płatniczej z

przepisami ustawy, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności

transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie (WE)

nr 2560/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i

handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz

zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009,

b) zwiększenia funduszy własnych, jeżeli ich wysokość jest niższa niż

wynikałoby to z przepisów ustawy lub decyzji, o której mowa w art. 76 ust.

c) podjęcia środków koniecznych do osiągnięcia i przestrzegania norm, o

których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 76,

d) opracowania i stosowania procedur, które zapewnią utrzymywanie oraz

bieżące monitorowanie poziomu funduszy własnych,

e) podjęcia środków koniecznych dla zapobieżenia naruszeniom interesów

użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego;

4) nakazać krajowej instytucji płatniczej wstrzymanie wypłat z zysku lub

wstrzymanie tworzenia nowych jednostek organizacyjnych do czasu osiągnięcia

norm, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 76;

5) nakazać krajowej instytucji płatniczej opracowanie i wykonanie planu

przywrócenia prawidłowych stosunków finansowych.

2017-05-05

©Telksinoe s. 99/152

2. KNF może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i

stabilnego zarządzania krajowymi instytucjami płatniczymi, mając na uwadze ochronę

interesów użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego.

Art. 103. 1. KNF może przeprowadzać kontrolę działalności i sytuacji

finansowej krajowej instytucji płatniczej.

2. W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, KNF może przeprowadzać także

ocenę działalności i sytuacji finansowej agenta, za pośrednictwem którego instytucja

płatnicza świadczy usługi płatnicze, lub podmiotu wykonującego czynności

operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1. Jeżeli kontrola, o

której mowa w ust. 1, nie pozwala na dokonanie wszystkich ustaleń niezbędnych do

oceny działalności lub sytuacji finansowej agenta lub podmiotu wykonującego

czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, czynności

kontrolne mogą być prowadzone bezpośrednio wobec agenta lub podmiotu

wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86

ust. 1, w ramach odrębnej kontroli.

3. Czynności kontrolne są wykonywane przez pracowników Urzędu KNF po

okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia wydanego przez

Przewodniczącego KNF lub upoważnioną przez niego osobę.

4. Pracownicy, o których mowa w ust. 3, w zakresie ustalonym w upoważnieniu,

mają prawo do:

1) wstępu do pomieszczeń kontrolowanego podmiotu;

2) swobodnego dostępu do oddzielnego pomieszczenia biurowego i środków

łączności;

3) wglądu do dokumentów kontrolowanego podmiotu oraz żądania sporządzenia

kopii, odpisów i wyciągów z tych dokumentów;

4) wglądu do danych zawartych w systemie informatycznym kontrolowanego

podmiotu oraz żądania sporządzenia kopii lub wyciągów z tych danych, w tym

w postaci dokumentów elektronicznych.

5. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy

rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Art. 104. 1. KNF każdorazowo zgłasza właściwemu organowi nadzorczemu

goszczącego państwa członkowskiego zamiar przeprowadzenia kontroli w

pomieszczeniach kontrolowanego podmiotu znajdujących się na terytorium

goszczącego państwa członkowskiego.

2017-05-05

©Telksinoe s. 100/152

2. KNF może przekazać właściwym organom nadzorczym goszczącego państwa

członkowskiego zadanie przeprowadzania kontroli w pomieszczeniach podmiotów, o

których mowa w art. 109.

3. Przepisy art. 103 stosuje się do działających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oddziałów unijnych instytucji płatniczych oraz ich agentów, w przypadku

ustalenia z właściwymi organami nadzorczymi macierzystego państwa

członkowskiego, że kontrola zostanie przeprowadzona przez KNF.

Art. 105. 1. W razie stwierdzenia, że krajowa instytucja płatnicza nie wykonuje

albo nieprawidłowo wykonuje obowiązek udzielenia informacji, o którym mowa w

art. 102 ust. 1 pkt 1, lub przekazywania danych, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt

2, nie wykonała w wyznaczonym terminie zaleceń, o których mowa w art. 102 ust. 1

pkt 3, utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103,

lub nie wykonuje nakazów określonych w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, a także gdy

działalność krajowej instytucji płatniczej jest wykonywana z naruszeniem prawa lub

stwarza zagrożenie interesów użytkowników lub posiadaczy pieniądza

elektronicznego, KNF może:

1) wystąpić do organu krajowej instytucji płatniczej z wnioskiem o odwołanie

osoby zarządzającej bezpośrednio odpowiedzialnej za stwierdzone

nieprawidłowości;

2) zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą, o której mowa w pkt 1, do czasu

podjęcia uchwały w sprawie wniosku o jej odwołanie przez organy krajowej

instytucji płatniczej na najbliższym posiedzeniu; zawieszenie w czynnościach

polega na wyłączeniu z podejmowania decyzji za krajową instytucję płatniczą w

zakresie jej praw i obowiązków majątkowych;

3) ograniczyć zakres działalności krajowej instytucji płatniczej lub jej jednostek

organizacyjnych;

4) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone

nieprawidłowości karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego

wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego

wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

5) nałożyć na krajową instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości do 1 000

000 zł;

6) cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

2017-05-05

©Telksinoe s. 101/152

2. Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 pkt 5, KNF

uwzględnia w szczególności rodzaj i wagę naruszenia, rozmiar prowadzonej

działalności oraz sytuację finansową krajowej instytucji płatniczej.

3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do ustalenia wysokości kary, o której

mowa w ust. 1 pkt 4.

4. Zastosowanie środków, o których mowa w ust. 1 pkt 2–6, następuje w drodze

decyzji. Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 6, są natychmiast

wykonalne.

5. Decyzja KNF o ograniczeniu zakresu działalności może zawierać warunki i

terminy, a decyzja o nałożeniu kary pieniężnej zawiera termin zapłaty należności.

6. KNF może także zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą w przypadku:

1) przedstawienia tej osobie zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu

w sprawie o przestępstwo skarbowe;

2) spowodowania przez tę osobę znacznych strat majątkowych krajowej instytucji

płatniczej.

7. O cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, KNF niezwłocznie

powiadamia właściwe organy nadzorcze państwa członkowskiego, w którym krajowa

instytucja płatnicza prowadzi działalność transgraniczną, za pośrednictwem agenta lub

przez oddział.

Art. 106. 1. Jeżeli rozpowszechniane informacje, o których mowa w art. 73,

wprowadzają lub mogą wprowadzać w błąd, KNF może:

1) wydać instytucji płatniczej zalecenie, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit.

a, dotyczące zaprzestania ich rozpowszechniania, przy czym nie stosuje się

przepisów art. 105 ust. 1 pkt 1–3 i 6;

2) nakazać, w drodze decyzji, ogłoszenie sprostowania we wskazanej formie oraz

w wyznaczonym terminie; nakazując ogłoszenie sprostowania KNF może

określić jego treść.

2. W przypadku gdy nakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został wykonany,

KNF może, w drodze decyzji:

1) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za niewykonanie

nakazu karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia

brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia brutto za

ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2) nałożyć na instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł.

2017-05-05

©Telksinoe s. 102/152

3. Przy nakładaniu kar, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5.

Art. 107. 1. W przypadku gdy unijna instytucja płatnicza lub jej agent,

prowadząc działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, narusza przepisy

prawa polskiego, KNF:

1) wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania przepisów prawa

polskiego i wyznacza jej termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

2) po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu, o którym mowa

w pkt 1, zawiadamia właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa

członkowskiego o stwierdzonych nieprawidłowościach.

2. Jeżeli naruszenie przepisów prawa polskiego dotyczy przepisów działu II i III,

po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu, o którym mowa w

ust. 1 pkt 1, KNF może odpowiednio zastosować środki, o których mowa w art. 105

ust. 1 pkt 1 i 3, zawiadamiając właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa

członkowskiego o stwierdzonych nieprawidłowościach i podjętych środkach.

3. Jeżeli mimo zastosowania środków nadzoru przez właściwe organy nadzorcze

macierzystego państwa członkowskiego, unijna instytucja płatnicza lub jej agent

prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nadal nie

przestrzegają przepisów ustawy, KNF może zastosować odpowiednio środki

określone w art. 105 ust. 1 pkt 1, 3 i 4.

4. Przepis ust. 3 stosuje się także, w przypadku gdy:

1) środki zastosowane przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa

członkowskiego okazały się nieadekwatne do zaistniałego naruszenia lub

niemożliwe do zastosowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego bez

uzasadnienia odmawiają zastosowania środków nadzorczych albo w sposób

nieuzasadniony zwlekają z ich zastosowaniem.

5. Jeżeli zastosowanie procedury, o której mowa w ust. 1, skutkowałoby

nadmierną zwłoką, mogącą bezpośrednio zagrażać ważnym interesom użytkowników,

KNF może odpowiednio zastosować środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1, 3

i 4, z pominięciem tej procedury.

6. W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 5, KNF powiadamia właściwe

organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego o zastosowanych środkach

nadzorczych.

2017-05-05

©Telksinoe s. 103/152

7. Do decyzji KNF wydanych na podstawie ust. 2–5, przepisu art. 127 § 3 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

8. Od decyzji KNF wydanych na podstawie ust. 2–5 unijna instytucja płatnicza

może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia

decyzji.

Art. 108. 1. W celu wykonania zadań wynikających z ustawy KNF współpracuje

z właściwymi organami nadzorczymi oraz z innymi władzami lub organami, a w

szczególności z:

1) Europejskim Bankiem Centralnym;

2) NBP i bankami centralnymi innych państw członkowskich;

3) organami publicznymi innych państw członkowskich odpowiedzialnymi za

nadzór nad systemami płatności.

2. KNF może zawierać z właściwymi organami nadzorczymi porozumienia o

współdziałaniu w zakresie nadzoru.

Art. 109. W celu podejmowania działań określonych w art. 107 w odniesieniu

do unijnej instytucji płatniczej, a także w art. 102–105 w odniesieniu do krajowej

instytucji płatniczej świadczącej usługi płatnicze na terytorium goszczącego państwa

członkowskiego za pośrednictwem agenta lub przez oddział albo z udziałem podmiotu

wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86

ust. 1, KNF współpracuje z właściwymi organami nadzorczymi odpowiednio

macierzystego albo goszczącego państwa członkowskiego.

Art. 110. KNF przekazuje właściwemu organowi nadzorczemu goszczącego

państwa członkowskiego, na żądanie lub z własnej inicjatywy, informacje niezbędne

do celów współpracy, o której mowa w art. 109, w szczególności w przypadkach

stwierdzenia lub podejrzenia naruszenia prawa przez agenta, oddział lub podmiot

wykonujący czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust.

Art. 111. 1. KNF może udzielać informacji uzyskanych w związku z

wykonywaniem zadań wynikających z ustawy:

1) właściwym organom nadzorczym, w przypadkach określonych w art. 110;

2) bankom centralnym innych państw członkowskich lub innym instytucjom

państw członkowskich wykonującym zadania z zakresu polityki monetarnej oraz

innym organom publicznym innych państw członkowskich wykonującym

zadania z zakresu nadzoru nad systemami płatności;

2017-05-05

©Telksinoe s. 104/152

3) organom i instytucjom Unii Europejskiej właściwym w zakresie spraw

związanych z nadzorem nad instytucjami płatniczymi lub innymi dostawcami lub

nadzorem nad systemami płatności;

4) właściwym organom państw członkowskich wyznaczonym jako punkty

kontaktowe, o których mowa w art. 14e ust. 1.

2. Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1, następuje jeżeli:

1) zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji wyłącznie na potrzeby

wykonywanych przez te organy zadań z zakresu nadzoru nad dostawcami,

nadzoru nad systemami płatności lub zadań z zakresu polityki monetarnej;

2) zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza te organy

jest możliwe wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody KNF;

3) nie narusza to zasad ochrony informacji wynikających z przepisów odrębnych.

Art. 112. 1. Informacje uzyskane lub wytworzone w związku ze sprawowaniem

nadzoru, których udzielenie, ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć

chroniony prawem interes podmiotów, których te informacje bezpośrednio lub

pośrednio dotyczą, lub utrudnić sprawowanie nadzoru nad instytucjami płatniczymi,

stanowią tajemnicę zawodową chronioną zgodnie z przepisami art. 16 ustawy o

nadzorze nad rynkiem finansowym.

2. Obowiązku ochrony tajemnicy, o której mowa w ust. 1, nie narusza:

1) udzielenie informacji w sytuacjach, o których mowa w art. 111 ust. 1;

2) złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa;

3) przekazanie informacji osobie, organowi lub innemu podmiotowi na podstawie

przepisów odrębnych.

3. W przypadku informacji objętych ochroną na podstawie przepisów odrębnych,

przekazywanie przez KNF informacji, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać

zasad ochrony określonej w tych przepisach.

Art. 113. [1. Krajowe instytucje płatnicze są obowiązane do wnoszenia wpłat

na pokrycie kosztów nadzoru. Wpłaty są wnoszone w wysokości stanowiącej iloczyn

całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych przez krajową instytucję

płatniczą, w tym także przez jej agentów, i stawki nieprzekraczającej 0,075%, z

zastrzeżeniem ust. 2 i 3.]

<1. Krajowe instytucje płatnicze są obowiązane do wnoszenia wpłat na Nowe brzmienie

ust. 1 i dodany

pokrycie kosztów nadzoru. Wpłata krajowej instytucji płatniczej nie może ust. 1a w art. 113

wejdzie w życie z

przekroczyć rocznie 1% kwoty, o której mowa w art. 76 ust. 4 pkt 2, obliczonej dn. 1.01.2018 r.

(Dz. U. z 2016 r.

poz. 1997).

2017-05-05

©Telksinoe s. 105/152

na ostatni dzień roku, za który należna jest wpłata na pokrycie kosztów

nadzoru.>

<1a. Równowartość w walucie polskiej kwoty w euro, o której mowa

w art. 76 ust. 4 pkt 2, ustala się przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego

przez NBP, obowiązującego w ostatnim dniu roku, za który należna jest wpłata

na pokrycie kosztów nadzoru, a jeżeli kurs w ten dzień nie jest ogłaszany – kursu

z dnia poprzedniego.>

[2. Do transakcji płatniczych krajowych instytucji płatniczych świadczących

wyłącznie usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, albo usługę płatniczą, Przepis

uchylający ust.

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7, stosuje się stawkę nieprzekraczającą 0,05%. 2–4 w art. 113

wejdzie w życie z

3. Do transakcji płatniczych wykonywanych przy użyciu instrumentów dn. 1.01.2018 r.

płatniczych wydanych w ramach usługi płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4, (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1997).

lub do transakcji płatniczych wykonywanych w ramach usługi płatniczej, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, stosuje się stawkę nieprzekraczającą 0,0025% niezależnie

od tego, czy dostawca prowadzi rachunek płatniczy dla użytkownika, oraz od rodzaju

i liczby czynności podejmowanych przez dostawcę w celu wykonania transakcji.

4. Do całkowitej kwoty transakcji płatniczych, o której mowa w ust. 1, nie wlicza

się transakcji płatniczych krajowej instytucji płatniczej wykonywanych w realizacji

czynności wyłączonych przez art. 6, bez względu czy wyłączenie zależne jest od

świadczenia innych usług.]

[5. Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w Nowe brzmienie

ust. 5 w art. 113

trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w wejdzie w życie z

dn. 1.01.2018 r.

administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, 868 i 1228), zwanej dalej „ustawą o (Dz. U. z 2016 r.

postępowaniu egzekucyjnym w administracji”.] poz. 1997).

<5. Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji

w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.>

Art. 114. 1. Opłacie podlega:

1) wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, z wyjątkiem

sytuacji, w której zmiana zezwolenia polega wyłącznie na ograniczeniu rodzaju

usług płatniczych, do których świadczenia jest uprawniona instytucja płatnicza;

2) dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub

zmianą zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

2. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż

równowartość w walucie polskiej kwoty 1500 euro, ustalonej z zastosowaniem kursu

2017-05-05

©Telksinoe s. 106/152

średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w dniu wydania albo zmiany

zezwolenia lub dokonania wpisu do rejestru.

3. Opłaty, o których mowa w ust. 1, są przeznaczane na pokrycie kosztów

nadzoru. Suma opłat dokonanych w danym roku przez instytucje płatnicze pomniejsza

łączną kwotę należnych od tych instytucji zgodnie z art. 113 wpłat na pokrycie

kosztów nadzoru.

4. Opłaty, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów

ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 115. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w art.

113 ust. 1,

2) sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w art.

113 ust. 1,

3) wysokość, a także sposób i terminy uiszczania opłat, o których mowa w art. 114

– uwzględniając charakter czynności, z którymi wiąże się obowiązek uiszczenia opłat

oraz konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru, mając zarazem

na względzie, aby wysokość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru i opłat nie wpływała

w istotny sposób na zwiększenie kosztów działalności podmiotów obowiązanych do

ich uiszczenia.

Art. 116. 1. Postępowanie w sprawie nałożenia kary, o której mowa w art. 105

ust. 1 pkt 4 i 5 oraz w art. 106 ust. 2, nie może być wszczęte po upływie 6 miesięcy od

dnia powzięcia przez KNF informacji o okolicznościach mogących stanowić podstawę

nałożenia kary albo jeżeli od popełnienia czynu upłynęło więcej niż 2 lata.

2. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 4 i 5

oraz w art. 106 ust. 2, stanowią dochód budżetu państwa. Należności z tytułu kar

podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

Art. 117. 1. Do postępowania naprawczego oraz likwidacji krajowej instytucji

płatniczej i oddziałów instytucji płatniczych stosuje się odpowiednio przepisy art. 142

oraz art. 145–157e ustawy – Prawo bankowe.

2. Uprawnienie do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości krajowej instytucji

płatniczej przysługuje także KNF.

2017-05-05

©Telksinoe s. 107/152

DZIAŁ VII

Biura usług płatniczych i kasy oszczędnościowo-kredytowe

Art. 118. 1. Działalność w zakresie usług płatniczych w charakterze biura usług

płatniczych jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o

swobodzie działalności gospodarczej.

2. Działalność, o której mowa w ust. 1, może być wykonywana wyłącznie na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Średnia całkowitej kwoty transakcji płatniczych z poprzednich 12 miesięcy

wykonanych przez biuro usług płatniczych, w tym przez agentów, za pośrednictwem

których świadczy ono usługi płatnicze, nie może przekraczać kwoty 500 000 euro

miesięcznie.

4. Przy ustalaniu średniej, o której mowa w ust. 3, całkowitą kwotę transakcji

płatniczych za dany miesiąc oblicza się przy zastosowaniu kursu średniego

ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego

ten miesiąc.

5. Biuro usług płatniczych może prowadzić działalność gospodarczą inną niż

świadczenie usług płatniczych.

Art. 119. Działalność w zakresie usług płatniczych w charakterze biura usług

płatniczych może być wykonywana po uzyskaniu wpisu do rejestru biur usług

płatniczych.

Art. 120. 1. Działalność w charakterze biura usług płatniczych może być

wykonywana, pod warunkiem że:

1) biuro posiada rozwiązania organizacyjne pozwalające na:

a) wyliczanie całkowitej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych,

b) wykonanie obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy

i finansowaniu terroryzmu zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu

pieniędzy;

2) osoba zarządzająca biurem nie jest osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo

przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestępstwo przeciwko obrotowi

pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwo, o którym mowa w art.

165a Kodeksu karnego, lub przestępstwo skarbowe.

2. Biuro usług płatniczych jest obowiązane do posiadania programu działalności

i planu finansowego na okres pierwszych 12 miesięcy działalności, uwzględniającego

wymóg określony w art. 118 ust. 3.

2017-05-05

3. Do biur usług płatniczych stosuje się odpowiednio przepis art. 73.

Art. 121. Biuro usług płatniczych może świadczyć usługi płatnicze za

pośrednictwem agenta oraz powierzyć innemu przedsiębiorcy wykonywanie

określonych czynności operacyjnych związanych ze świadczeniem usług płatniczych;

przepisy art. 84–90 stosuje się odpowiednio.

Art. 122. 1. Wniosek o dokonanie wpisu biura usług płatniczych do rejestru

zawiera odpowiednio dane dotyczące:

1) wnioskodawcy:

a) nazwę (firmę),

b) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile

wnioskodawca taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej

(NIP),

c) siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego

miejsca wykonywania działalności;

2) agentów wnioskodawcy:

a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę),

b) siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego

miejsca wykonywania działalności agenta;

3) oddziałów wnioskodawcy:

a) nazwę (firmę) oddziału,

b) adres oddziału.

2. Do wniosku o dokonanie wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 1, dołącza

się oświadczenie następującej treści: „Oświadczam, że: 1) dane zawarte we wniosku

są kompletne i zgodne z prawdą; 2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania

działalności gospodarczej w charakterze biura usług płatniczych, określone w ustawie

z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1572).”.

Art. 123. Biuro usług płatniczych zawiadamia KNF o zamiarze zakończenia

działalności gospodarczej lub działalności w charakterze biura usług płatniczych,

wskazując datę zakończenia działalności.

Art. 124. W sprawach nieuregulowanych w ustawie dotyczących

podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności w zakresie usług płatniczych

w charakterze biura usług płatniczych, w tym w sprawach odmowy wpisu do rejestru,

wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności i wykreślenia wpisu w rejestrze,

stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

2017-05-05

Art. 125. 1. Biuro usług płatniczych jest zobowiązane do ochrony środków

pieniężnych otrzymanych od użytkowników, w tym za pośrednictwem agenta lub

innego dostawcy, w celu wykonania transakcji płatniczych.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, biuro usług płatniczych wykonuje przez

zawarcie odpowiednio z bankiem krajowym, instytucją kredytową, oddziałem banku

zagranicznego albo zakładem ubezpieczeń, które nie należą do tej samej grupy co dane

biuro usług płatniczych, umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo

umowy ubezpieczenia.

3. Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowa

ubezpieczenia obejmuje zwrot przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń wpłat

wniesionych przez użytkowników w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania transakcji płatniczej wynikającej z umowy o świadczenie usług

płatniczych przez biuro usług płatniczych, do wysokości dokonanej wpłaty.

4. Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej powinna obejmować

upoważnienie dla KNF do wydawania dyspozycji wypłaty przez gwaranta środków

pieniężnych z gwarancji.

5. Umowa gwarancji albo ubezpieczenia, o której mowa w ust. 2, nie może być

zawarta na okres krótszy niż 12 miesięcy.

6. Biuro usług płatniczych jest obowiązane złożyć w KNF dokument

potwierdzający zawarcie pierwszej umowy gwarancji bankowej albo

ubezpieczeniowej albo pierwszej umowy ubezpieczenia, w terminie 7 dni od dnia

zawarcia takiej umowy, a następnie składać do KNF dokumenty potwierdzające

każdorazowe zawarcie kolejnej umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej

albo umowy ubezpieczenia przed upływem terminu obowiązywania umowy

poprzedniej, w terminie 7 dni od dnia jej zawarcia.

7. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 6, KNF może

nałożyć na biuro usług płatniczych karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500

zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy art. 105 ust.

2, 4 i 5 i art. 116 stosuje się odpowiednio.

8. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, minimalną sumę gwarancji, o których mowa w ust. 2, oraz termin

powstania obowiązku zawarcia umowy gwarancji, uwzględniając wysokość kwot

transakcji płatniczych.

8a. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze

rozporządzenia, wzory formularzy umowy gwarancji bankowej oraz umowy

2017-05-05

gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w ust. 2, kierując się potrzebą

uwzględnienia niezbędnych elementów umowy.

9. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 2, termin

powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

uwzględniając wysokość kwot transakcji płatniczych.

10. KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach

wypłaty środków z tytułu umowy gwarancji bankowej albo umowy gwarancji

ubezpieczeniowej na zasadach określonych w treści tych umów.

Art. 126. 1. Biuro usług płatniczych jest zobowiązane do zgłoszenia KNF:

1) każdego przekroczenia poziomu 500 000 euro:

a) całkowitej kwoty transakcji płatniczych, w tym wykonanych przez agentów,

za pośrednictwem których biuro usług płatniczych świadczy usługi

płatnicze, w danym miesiącu,

b) średniej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych, w tym wykonywanych

przez agentów, za pośrednictwem których biuro usług płatniczych świadczy

usługi płatnicze, za każdy okres ostatnich 3 miesięcy i ostatnich 12

miesięcy;

2) o wszczęciu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w

art. 120 ust. 1 pkt 2, lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe

przeciwko osobie zarządzającej.

2. Do obliczania kwoty transakcji płatniczych, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

stosuje się odpowiednio przepis art. 118 ust. 4.

3. Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, powinny zostać dokonane w terminie 14

dni od dnia:

1) zakończenia okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

2) powzięcia wiadomości przez biuro o wszczęciu postępowania, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2.

4. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, KNF może

nałożyć na biuro usług płatniczych karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500

zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy art. 105 ust.

2, 4 i 5 i art. 116 stosuje się odpowiednio.

Art. 127. 1. W przypadku przekroczenia średniej całkowitej kwoty transakcji

płatniczych, o której mowa w art. 118 ust. 3, biuro usług płatniczych, niezależnie od

2017-05-05

obowiązku dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 126 ust. 1 pkt 1 lit. b, jest

obowiązane do dostosowania rozmiarów prowadzonej działalności w zakresie usług

płatniczych do wymogu, o którym mowa w art. 118 ust. 3, w terminie 3 miesięcy od

końca okresu, w którym nastąpiło przekroczenie.

2. Jeżeli wraz z dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 126 ust. 1 pkt 1

lit. b, biuro usług płatniczych złoży wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa

w art. 60 ust. 1, przepisu ust. 1 nie stosuje się do czasu rozpoznania wniosku. W

przypadku odmowy wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, lub

umorzenia postępowania, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym

decyzja stała się ostateczna.

Art. 128. 1. Biuro usług płatniczych jest obowiązane do przekazywania KNF

informacji o łącznej wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych, w tym także

przez jego agentów:

1) w danym kwartale – w terminie do końca pierwszego miesiąca następnego

kwartału;

2) w danym roku – w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku;

3) w danym miesiącu w okresie, o którym mowa w art. 127 ust. 1 oraz ust. 2 zdanie

drugie – w terminie do piętnastego dnia następnego miesiąca.

2. KNF informuje Komisję Europejską o liczbie biur usług płatniczych oraz

całkowitej kwocie transakcji płatniczych wykonanych w danym roku przez biura usług

płatniczych, w tym także przez ich agentów.

Art. 129. 1. Działalność w zakresie usług płatniczych prowadzona przez biura

usług płatniczych podlega nadzorowi sprawowanemu przez KNF w zakresie i na

zasadach określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem

finansowym.

2. Celem nadzoru nad biurami usług płatniczych jest zapewnienie zgodności

działalności biur usług płatniczych z przepisami ustawy oraz ochrona interesów

użytkowników usług płatniczych.

3. Do nadzoru nad biurami usług płatniczych stosuje się odpowiednio przepisy

art. 100, art. 102 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, art. 103, art. 106 ust. 1 oraz art. 112.

4. W ramach nadzoru KNF może wydawać biurom usług płatniczych zalecenia

w zakresie:

1) zapewnienia zgodności działalności biura z przepisami ustawy;

2017-05-05

2) podjęcia środków koniecznych do zapobieżenia naruszeniom interesów

użytkowników.

5. W razie stwierdzenia, że biuro usług płatniczych nie wykonuje albo

nieprawidłowo wykonuje obowiązek udzielenia informacji, o którym mowa w art. 102

ust. 1 pkt 1, lub przekazywania danych, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, nie

wykonało w wyznaczonym terminie zaleceń, o których mowa w ust. 4, lub nakazu, o

którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 5, utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie

kontroli, o której mowa w art. 103, a także gdy działalność biura usług płatniczych jest

wykonywana z naruszeniem prawa albo stwarza zagrożenie dla interesów

użytkowników, KNF może zastosować środki określone w art. 105 ust. 1 pkt 1–3.

6. W przypadkach, o których mowa w ust. 5, KNF może także:

1) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone

nieprawidłowości karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego

wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego

wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2) nałożyć na biuro usług płatniczych karę pieniężną w wysokości do 500 000 zł.

7. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 6, KNF może nałożyć także w

przypadku niewykonania zalecenia lub nakazu, o których mowa w art. 106 ust. 1.

8. Do nakładania kar, o których mowa w ust. 6, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116.

Art. 130. 1. Biura usług płatniczych są obowiązane do wnoszenia wpłat na

pokrycie kosztów nadzoru w kwocie stanowiącej iloczyn całkowitej kwoty transakcji

płatniczych wykonanych przez biuro, w tym także przez jego agentów, i stawki

nieprzekraczającej 0,025%.

2. Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w

trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust.

2) sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1

– uwzględniając konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru,

mając zarazem na względzie, aby wysokość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru nie

wpływała w istotny sposób na zwiększenie kosztów działalności podmiotów

obowiązanych do ich uiszczenia.

2017-05-05

Art. 131. 1. Kasa oszczędnościowo-kredytowa w terminie 30 dni od dnia

rozpoczęcia działalności w zakresie świadczenia usług płatniczych zawiadamia KNF

o rozpoczęciu tej działalności, wskazując:

1) nazwę (firmę) i siedzibę i adres;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców;

3) wykaz świadczonych usług płatniczych;

4) nazwy i adresy posiadanych oddziałów.

2. Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa zawiadamia KNF o

zakończeniu działalności przez kasę oszczędnościowo-kredytową w terminie 14 dni

od dnia uzyskania takiej informacji ze wskazaniem daty zakończenia działalności

przez kasę oszczędnościowo-kredytową.

Art. 132. (uchylony)

DZIAŁ VIIA

Instytucje pieniądza elektronicznego

i oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego

Art. 132a. 1. Wydawanie pieniądza elektronicznego oraz świadczenie usług

płatniczych w charakterze krajowej instytucji pieniądza elektronicznego wymaga

uzyskania zezwolenia KNF.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane osobie prawnej

z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na jej wniosek.

3. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepis art. 61 ust. 1 i przepisy wydane na podstawie art. 61 ust. 3, z tym

że w programie działalności i planie finansowym podaje się również informację

o planowanej średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu.

4. Do wnioskodawcy i krajowej instytucji pieniądza elektronicznego przepis art.

61 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 132b. 1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, może być wydane

podmiotom posiadającym kapitał założycielski w wysokości co najmniej

równowartości w walucie polskiej kwoty 350 000 euro ustalonej przy zastosowaniu

kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu wydania zezwolenia.

2. Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 2–4 i ust. 3 oraz art. 64a stosuje się odpowiednio,

z tym że system zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa w art.

64 ust. 1 pkt 3, zawiera ponadto opis zasad postępowania ze środkami pieniężnymi

2017-05-05

otrzymywanymi w zamian za wydany pieniądz elektroniczny zgodnie z art. 132n i opis

procedur rozpatrywania skarg posiadaczy pieniądza elektronicznego.

3. Do odmowy wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, zmiany

zakresu usług płatniczych określonych w zezwoleniu, wygaśnięcia zezwolenia

w związku z nieprowadzeniem albo nierozpoczęciem działalności objętej tym

zezwoleniem oraz do cofnięcia zezwolenia, a także do postępowania w sprawie

wydania, zmiany, wygaśnięcia i cofnięcia zezwolenia stosuje się odpowiednio

przepisy art. 61a–63, art. 65–67 i art. 69–71.

4. Warunkiem udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, jest

dodatkowo posiadanie przez podmiot rozwiązań organizacyjnych mających służyć

ochronie środków pieniężnych otrzymanych w zamian za wydany pieniądz

elektroniczny zgodnie z art. 132n.

5. KNF może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, również

jeżeli instytucja pieniądza elektronicznego, która nie stosuje zasad ochrony środków

pieniężnych otrzymanych w zamian za wydany pieniądz elektroniczny, określonych

w art. 132n ust. 1, nie zawarła w terminie umowy gwarancji bankowej albo

ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 78 ust. 2, zgodnie

z art. 132n ust. 2.

Art. 132c. 1. Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio nabyć albo

objąć akcje lub udziały krajowej instytucji pieniądza elektronicznego w liczbie

zapewniającej osiągnięcie lub przekroczenie odpowiednio 10%, 20%, 30% lub 50%

ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym lub udziału w kapitale zakładowym,

lub jeżeli na skutek nabycia albo objęcia akcji lub udziałów instytucja taka stałaby się

jednostką zależną lub współzależną względem tego podmiotu, jest obowiązany

każdorazowo zawiadomić KNF o takim zamiarze.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 25 ust. 2, 3 i 7–9, art. 25a

ust. 1 i 2, art. 25c–25e i art. 25g ustawy – Prawo bankowe stosuje się odpowiednio,

z tym że przepisy dotyczące podmiotu dominującego, zależnego lub współzależnego,

o których mowa w tych przepisach, stosuje się do jednostki dominującej, zależnej lub

współzależnej.

3. W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w ust.

1, jest:

1) unijną instytucją pieniądza elektronicznego, unijną instytucją płatniczą,

zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, firmą

inwestycyjną lub spółką zarządzającą, które uzyskały zezwolenie na

2017-05-05

wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego innego niż

Rzeczpospolita Polska lub

2) jednostką dominującą lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku

wobec unijnej instytucji pieniądza elektronicznego, unijnej instytucji płatniczej,

zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy

inwestycyjnej lub spółki zarządzającej, które uzyskały zezwolenie na

wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego innego niż

Rzeczpospolita Polska

– przedstawia w zawiadomieniu odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą

w szczególności nazwę i siedzibę podmiotów, o których mowa w pkt 2, w stosunku

do których jest jednostką dominującą lub podmiotem pozostającym w podobnym

stosunku.

4. Jeżeli nie zachodzą okoliczności wymienione w ust. 3 pkt 1 i 2, zawiadomienie

zawiera stosowne oświadczenie w tym zakresie.

5. Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć znaczny pakiet

akcji lub udziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, lub zbyć pakiet akcji

lub udziałów, w wyniku czego nastąpiłby spadek poniżej 10%, 20%, 30% lub 50%

jego udziału w ogólnej liczbie głosów w organie stanowiącym lub udziału w kapitale

zakładowym, jest obowiązany zawiadomić o tym zamiarze KNF. W przypadku gdy

statut krajowej instytucji pieniądza elektronicznego przewiduje uprzywilejowanie lub

ograniczenie akcji lub udziałów co do prawa głosu, zawiadomienie powinno również

dotyczyć udziału w kapitale zakładowym w wysokości odpowiadającej wielkościom

określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej mu liczbie głosów bez przywilejów

i ograniczeń; przepisy art. 25 ust. 2, 3 i 7 ustawy – Prawo bankowe stosuje się

odpowiednio.

Art. 132d. 1. Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 132c

ust. 1, przedstawia wraz z zawiadomieniem informacje:

1) pozwalające na identyfikację podmiotu składającego zawiadomienie oraz

ustalenie tożsamości osób zarządzających jego działalnością oraz osób

przewidzianych do objęcia funkcji osób zarządzających krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego – o ile podmiot składający zawiadomienie planuje

zmiany w tym zakresie;

2) określone w art. 61 ust. 1 pkt 9 lit. b i c dotyczące podmiotu składającego

zawiadomienie oraz osób, o których mowa w pkt 1;

2017-05-05

3) pozwalające na identyfikację krajowej instytucji pieniądza elektronicznego,

o której mowa w art. 132c ust. 1;

4) dotyczące działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu

składającego zawiadomienie i osób, o których mowa w pkt 1, a w szczególności

przedmiotu tej działalności, zakresu i miejsca jej prowadzenia oraz

dotychczasowego jej przebiegu, a także wykształcenia posiadanego przez

podmiot składający zawiadomienie, będący osobą fizyczną, i osoby, o których

mowa w pkt 1;

5) dotyczące grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, a w

szczególności jej struktury, należących do niej podmiotów oraz prawnych

i faktycznych powiązań kapitałowych, finansowych i osobowych z innymi

podmiotami;

6) dotyczące sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego

zawiadomienie;

7) dotyczące działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub udziałów

w liczbie zapewniającej osiągnięcie lub przekroczenie poziomów określonych

w art. 132c ust. 1, albo uzyskanie pozycji jednostki dominującej wobec krajowej

instytucji pieniądza elektronicznego, a w szczególności docelowego udziału

w ogólnej liczbie głosów w organie stanowiącym krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego, związanych z tym udziałem uprawnień, sposobu i źródeł

finansowania nabycia albo objęcia akcji lub udziałów, zawartych w związku z

tymi działaniami umów oraz działania w porozumieniu z innymi podmiotami;

8) dotyczące zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do

przyszłej działalności krajowej instytucji pieniądza elektronicznego,

w szczególności w zakresie planów marketingowych, operacyjnych,

finansowych oraz dotyczących organizacji i zarządzania;

9) dotyczące ewentualnych zobowiązań podmiotu składającego zawiadomienie

w zakresie ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją pieniądza

elektronicznego.

2. Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także

informacje, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 9 lit. b i c, nie są wymagane

w odniesieniu do podmiotu składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego

działalnością, jeżeli podmiot składający zawiadomienie jest bankiem krajowym,

instytucją kredytową, instytucją płatniczą, instytucją pieniądza elektronicznego,

zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, domem maklerskim, firmą

2017-05-05

inwestycyjną lub spółką zarządzającą, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie

działalności w państwie członkowskim, o ile okoliczność ta zostanie wykazana w

zawiadomieniu.

3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, dokumenty, które należy załączyć do zawiadomienia w celu

przedstawienia informacji określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie

proporcjonalności wymaganych informacji w zależności od zamierzonego wpływu

podmiotu składającego zawiadomienie na zarządzanie krajową instytucją pieniądza

elektronicznego.

Art. 132e. 1. KNF zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia lub objęcia

akcji lub udziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, wskazanego

w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 132c ust. 1, jeżeli:

1) podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie

braków w zawiadomieniu lub dokumentów i informacji załączanych do

zawiadomienia,

2) podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych

informacji lub dokumentów żądanych przez KNF,

3) jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową

instytucją pieniądza elektronicznego, z uwagi na możliwy niekorzystny wpływ

podmiotu składającego zawiadomienie na tę instytucję lub z uwagi na ocenę

sytuacji finansowej podmiotu składającego zawiadomienie

– przy czym przepisy art. 25h ust. 2 i 4–6 oraz art. 25i–25k ustawy – Prawo bankowe

stosuje się odpowiednio.

2. Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, KNF uwzględnia również

podjęte zobowiązania podmiotu składającego zawiadomienie, o których mowa w art.

132d ust. 1 pkt 9.

3. W przypadku nabycia lub objęcia akcji lub udziałów:

1) z naruszeniem art. 132c ust. 1 albo

2) pomimo zgłoszenia przez KNF sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, albo

3) przed upływem terminu uprawniającego KNF do zgłoszenia sprzeciwu, o którym

mowa w ust. 1, albo

4) po wyznaczonym przez KNF terminie, o którym mowa w art. 25h ust. 5 ustawy

– Prawo bankowe, na nabycie akcji lub udziałów w zakresie określonym w art.

132c ust. 1

– nie może być wykonywane prawo głosu z tych akcji lub udziałów.

2017-05-05

4. Jeżeli skutkiem nabycia lub objęcia akcji w przypadkach, o których mowa

w ust. 3, jest wykonywanie uprawnień jednostki dominującej krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego, osoby zarządzające krajową instytucją pieniądza

elektronicznego powołane przez jednostkę dominującą lub będące członkami zarządu,

prokurentami lub osobami pełniącymi kierownicze funkcje w jednostce dominującej

nie mogą uczestniczyć w czynnościach z zakresu reprezentacji krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego; w przypadku gdy nie można ustalić, które osoby

zarządzające zostały powołane przez jednostkę dominującą, powołanie organu

odpowiedzialnego za zarządzanie krajową instytucją pieniądza elektronicznego jest

bezskuteczne od dnia uzyskania przez ten podmiot uprawnień jednostki dominującej

krajowej instytucji pieniądza elektronicznego.

5. Uchwały organu stanowiącego krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

podjęte z naruszeniem ust. 3 są nieważne, chyba że spełniają wymogi kworum oraz

większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. W przypadkach,

o których mowa w ust. 3, prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności

uchwały organu stanowiącego krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

przysługuje również KNF. Przepisy art. 425 ustawy z dnia 15 września 2000 r. –

Kodeks spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 lub 4, KNF może, w drodze decyzji,

nakazać zbycie akcji lub udziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

w wyznaczonym terminie.

7. Jeżeli akcje lub udziały nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust.

6, KNF może nałożyć na akcjonariusza lub udziałowca krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł lub cofnąć zezwolenie,

o którym mowa w art. 132a ust. 1. Do nakładania kar przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz

art. 116 stosuje się odpowiednio.

8. W przypadku gdy wymagają tego interesy użytkowników lub posiadaczy

pieniądza elektronicznego, a wnioskodawca wykaże, że nie zachodzi przesłanka,

o której mowa w ust. 1 pkt 3, KNF może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach,

w drodze decyzji, wydanej na wniosek akcjonariusza, udziałowca lub jednostki

dominującej krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, uchylić zakazy, o których

mowa w ust. 3 lub 4. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje, o których mowa

w art. 132d ust. 1.

Art. 132f. 1. Jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego

zarządzania krajową instytucją pieniądza elektronicznego, z uwagi na ocenę sytuacji

2017-05-05

finansowej podmiotu, który uzyskał bezpośrednio lub pośrednio prawo wykonywania

głosu w jej organie stanowiącym na poziomach określonych w art. 132c ust. 1 albo,

wskutek nabycia lub objęcia akcji lub udziałów, stał się bezpośrednio lub pośrednio

jednostką dominującą krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, lub z uwagi na

możliwy wpływ tego podmiotu na tę instytucję, a w szczególności w przypadku

stwierdzenia, że podmiot ten nie dochowuje podjętych zobowiązań, o których mowa

w art. 132d ust. 1 pkt 9, KNF może, w drodze decyzji, zakazać wykonywania prawa

głosu z akcji lub udziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego posiadanych

przez ten podmiot lub wykonywania uprawnień jednostki dominującej

przysługujących temu podmiotowi. Przy dokonywaniu oceny przesłanki wydania tego

zakazu przepis art. 132e ust. 2 i art. 25h ust. 2 ustawy – Prawo bankowe stosuje się

odpowiednio.

2. Uchwała organu stanowiącego krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

jest nieważna, jeżeli przy jej podejmowaniu wykonano prawo głosu z akcji lub

udziałów, w stosunku do których KNF wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba

że uchwała spełnia wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez

uwzględnienia głosów nieważnych. Prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie

nieważności uchwały przysługuje również KNF. Przepisy art. 425 ustawy z dnia 15

września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

3. Jeżeli KNF wydał na podstawie ust. 1 decyzję w przedmiocie zakazu

wykonywania uprawnień jednostki dominującej krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego, przepis art. 132e ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF może, w drodze

decyzji, nakazać zbycie akcji lub udziałów krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego w wyznaczonym terminie.

5. Jeżeli akcje lub udziały nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust.

4, KNF może nałożyć na akcjonariusza lub udziałowca krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł lub cofnąć zezwolenie,

o którym mowa w art. 132a ust. 1. Do nakładania kar przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz

art. 116 stosuje się odpowiednio.

6. Na wniosek akcjonariusza, udziałowca lub jednostki dominującej krajowej

instytucji pieniądza elektronicznego KNF uchyla decyzję wydaną na podstawie ust. 1,

jeżeli ustały okoliczności uzasadniające wydanie tej decyzji.

7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy dwa lub więcej

podmiotów działa w porozumieniu, którego przedmiotem jest wykonywanie prawa

2017-05-05

głosu z akcji lub udziałów na poziomach określonych w art. 132c ust. 1 lub

wykonywanie uprawnień jednostki dominującej.

Art. 132g. 1. Jeżeli działalność hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego

w zakresie niepolegającym na wydawaniu pieniądza elektronicznego lub świadczeniu

usług płatniczych narusza lub może naruszać stabilność finansową tej instytucji lub

mogłaby ograniczać możliwość sprawowania nadzoru, KNF może, w drodze decyzji,

nakazać hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego prawne i organizacyjne

wyodrębnienie działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego

lub świadczenia usług płatniczych przez utworzenie nowego podmiotu, który będzie

prowadził tę działalność.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF:

1) określa termin utworzenia nowego podmiotu, który będzie prowadził działalność

w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego i świadczenia usług

płatniczych, nie krótszy niż 3 miesiące;

2) może określić warunki dotyczące sposobu wyodrębnienia działalności w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego i świadczenia usług płatniczych.

3. Do podmiotu utworzonego w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1,

i hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego przepisy art. 68 ust. 3–5 stosuje się

odpowiednio.

4. Zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, wydane hybrydowej instytucji

pieniądza elektronicznego przechodzi na podmiot utworzony w wykonaniu decyzji,

o której mowa w ust. 1, po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez KNF

zawiadomienia o wpisie podmiotu utworzonego w wykonaniu decyzji, o której mowa

w ust. 1, do rejestru przedsiębiorców albo uzupełnienia tego zawiadomienia, chyba że

w tym terminie KNF zgłosi sprzeciw co do przejścia tego zezwolenia.

5. KNF, w drodze decyzji:

1) zgłasza sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jeżeli zachodzą przesłanki, które

uzasadniałyby odmowę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1,

podmiotowi utworzonemu w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1,

określone w art. 65;

2) może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jeżeli nie zostały spełnione

warunki określone w ust. 2 pkt 2.

6. Z dniem przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, podmiot

utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, wstępuje w prawa i

2017-05-05

obowiązki hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego w zakresie działalności

objętej tym zezwoleniem.

7. Zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, wydane hybrydowej instytucji

pieniądza elektronicznego wygasa:

1) w przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1 – z upływem terminu,

o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

2) z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja w sprawie sprzeciwu, o którym

mowa w ust. 4, stała się ostateczna.

8. Przepisy art. 68 ust. 10 i 11 stosuje się odpowiednio.

Art. 132h. W przypadku połączenia lub podziału instytucji pieniądza

elektronicznego albo nabycia jej przedsiębiorstwa, zezwolenie, o którym mowa

w art. 132a ust. 1, nie przechodzi na podmiot przejmujący lub nowo utworzony

powstały w wyniku połączenia lub podziału ani na nabywcę.

Art. 132i. Informacje o instytucji pieniądza elektronicznego oraz o

wykonywanej przez nią działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego

lub świadczonych przez nią usługach płatniczych, w tym informacje reklamowe,

publikowane przez instytucję pieniądza elektronicznego, na zlecenie instytucji

pieniądza elektronicznego lub na rzecz instytucji pieniądza elektronicznego, powinny

być przedstawiane w sposób rzetelny i zrozumiały.

Art. 132j. 1. Instytucja pieniądza elektronicznego oprócz działalności w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego i świadczenia usług płatniczych może:

1) świadczyć usługi dodatkowe ściśle powiązane z wydawaniem pieniądza

elektronicznego i świadczeniem usług płatniczych, takie jak:

a) usługi wymiany walut,

b) usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych

w celu wykonania transakcji płatniczej,

c) usługi przechowywania i przetwarzania danych;

2) prowadzić systemy płatności;

3) prowadzić inną działalność gospodarczą.

2. Świadczenie przez instytucję pieniądza elektronicznego usługi przeliczenia

waluty w ramach wydania pieniądza elektronicznego lub wykonania transakcji

płatniczej nie stanowi działalności kantorowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy

z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe.

2017-05-05

3. W związku z wykonywaniem usług płatniczych instytucja pieniądza

elektronicznego może udzielać kredytu płatniczego, o którym mowa w art. 74 ust. 3,

wyłącznie w celu świadczenia usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt

3–5 i 7, oraz pod warunkiem że kredyt ten nie jest udzielany:

1) na okres dłuższy niż 12 miesięcy;

2) ze środków pieniężnych otrzymanych lub przechowywanych w celu wykonania

transakcji płatniczej.

Art. 132k. Jeżeli instytucja pieniądza elektronicznego świadczy usługi płatnicze,

których przedmiotem jest wydany przez tę instytucję pieniądz elektroniczny, usługi te,

dla celów obliczania funduszy własnych i określenia wpłat na pokrycie kosztów

nadzoru, uznaje się za działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego.

Art. 132l. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana

przechowywać dokumenty związane z działalnością w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego lub ze świadczeniem usług płatniczych przez okres co najmniej 5 lat

od dnia ich wytworzenia lub otrzymania.

Art. 132m. 1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana

posiadać w każdym czasie fundusze własne dostosowane do rozmiaru działalności

prowadzonej w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego i usług płatniczych

oraz do rodzaju usług płatniczych, jakie może świadczyć na podstawie posiadanego

zezwolenia; przepisy art. 76 ust. 2 i 3 oraz art. 77 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2. Wysokość funduszy własnych krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

nie może być niższa odpowiednio od wyższej z wartości:

1) minimalnej wysokości kapitału założycielskiego;

2) minimalnej wysokości funduszy własnych stanowiących sumę:

a) kwoty funduszy własnych przeznaczonych na działalność w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego,

b) kwoty funduszy własnych przeznaczonych na działalność w zakresie usług

płatniczych niezwiązanych z wydawaniem pieniądza elektronicznego

obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7.

3. W przypadku gdy krajowa instytucja pieniądza elektronicznego udziela

kredytu płatniczego, o którym mowa w art. 74 ust. 3, wymóg określony w ust. 2

zwiększa się o 5% całkowitej wartości kredytów udzielonych w ciągu ostatniego roku

obrotowego.

2017-05-05

4. Kwota funduszy własnych krajowej instytucji pieniądza elektronicznego,

o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a, nie może być niższa od 2% średniej wartości

pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu.

5. W przypadku gdy krajowa instytucja pieniądza elektronicznego prowadzi

działalność w zakresie usług płatniczych niezwiązanych z wydawaniem pieniądza

elektronicznego albo działalność, o której mowa w art. 132j ust. 1 i 3, a wartość

pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu nie jest znana z wyprzedzeniem,

KNF wyraża zgodę na obliczenie kwoty funduszy własnych krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a, na podstawie

reprezentatywnej części zobowiązań finansowych, jeżeli uzna, że taką

reprezentatywną część zobowiązań finansowych można oszacować na podstawie

dotychczasowych danych.

6. W przypadku krajowych instytucji pieniądza elektronicznego

rozpoczynających działalność w okresie pierwszych 6 miesięcy jej prowadzenia kwotę

funduszy własnych, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a, oblicza się na podstawie

średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu określonej w

programie działalności i planie finansowym, zgodnie z art. 132a ust. 3, oraz

wynikającej z wydania pieniądza elektronicznego.

7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

KNF, określi, w drodze rozporządzenia, metodę obliczania kwoty, o której mowa w

ust. 2 pkt 2 lit. b, uwzględniając, aby nie przekraczała ona 4% z jednej dwunastej

całkowitej wartości transakcji płatniczych wykonanych w ciągu ostatniego roku przez

krajową instytucję pieniądza elektronicznego, oraz biorąc pod uwagę rodzaj usług

płatniczych, jakie może ona świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia.

8. KNF może, w drodze decyzji, na podstawie analizy ryzyka strat oraz oceny

procesów zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli wewnętrznej krajowej

instytucji pieniądza elektronicznego:

1) zażądać od krajowej instytucji pieniądza elektronicznego zwiększenia wysokości

funduszy własnych, jednak do wysokości nie wyższej niż 120% kwoty, która

stanowiłaby sumę kwot obliczonych zgodnie z ust. 4–6 i zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie ust. 7;

2) zezwolić krajowej instytucji pieniądza elektronicznego na zmniejszenie

wysokości funduszy własnych, jednak do wysokości nie niższej niż 80% kwoty,

która stanowiłaby sumę kwot obliczonych zgodnie z ust. 4–6 i zgodnie z

przepisami wydanymi na podstawie ust. 7.

2017-05-05

Art. 132n. 1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana do

ochrony środków pieniężnych otrzymanych w zamian za wydany pieniądz

elektroniczny z zastosowaniem następujących zasad:

1) środki pieniężne otrzymane w zamian za wydany pieniądz elektroniczny nie są

w żadnym momencie podczas przechowywania łączone ze środkami

pieniężnymi posiadanymi przez krajową instytucję pieniądza elektronicznego z

innego tytułu;

2) środki pieniężne otrzymane w zamian za wydany pieniądz elektroniczny są:

a) składane na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym w banku

krajowym, instytucji kredytowej lub oddziale banku zagranicznego lub

b) inwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane

na wyodrębnionym do tego celu rachunku.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli środki są objęte ochroną w sposób

określony w art. 78 ust. 2; przepisy art. 78 ust. 3–8 stosuje się odpowiednio, z tym że

umowa, o której mowa w art. 78 ust. 2, obejmuje zwrot wpłat wniesionych przez stronę

umowy o wydanie pieniądza elektronicznego na poczet wydania pieniądza

elektronicznego w przypadku jego niewydania w wysokości odpowiadającej wartości

wniesionej wpłaty, do wysokości niewydanego pieniądza elektronicznego.

3. Środki pieniężne otrzymane w zamian za wydanie pieniądza elektronicznego

podlegają ochronie nie później niż od 5 dnia roboczego od dnia postawienia środków

do dyspozycji instytucji pieniądza elektronicznego.

4. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego niezwłocznie informuje KNF

o wszelkich istotnych zmianach w sposobie ochrony środków pieniężnych

otrzymanych w zamian za wydany pieniądz elektroniczny.

Art. 132o. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu

opinii KNF, określi, w drodze rozporządzenia, kategorie aktywów, o których mowa

w art. 132n ust. 1 pkt 2 lit. b, oraz maksymalną część środków pieniężnych, jaka może

być inwestowana w poszczególne kategorie aktywów, mając na względzie należyte

zabezpieczenie środków pieniężnych posiadaczy pieniądza elektronicznego, w tym

ograniczenie ryzyka inwestycyjnego związanego z tymi aktywami.

Art. 132p. 1. W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko

krajowej instytucji pieniądza elektronicznego środki pieniężne znajdujące się na

rachunkach płatniczych użytkowników oraz rachunkach, o których mowa w art. 132n

2017-05-05

ust. 1, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu

wykonawczego.

2. W razie ogłoszenia upadłości krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

środki pieniężne znajdujące się na rachunkach płatniczych użytkowników i

rachunkach, o których mowa w art. 132n ust. 1, podlegają wyłączeniu z masy

upadłości.

3. Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie obejmuje roszczeń o zwrot wpłat

wniesionych przez stronę umowy o wydanie pieniądza elektronicznego na poczet

wydania pieniądza elektronicznego.

Art. 132q. Jeżeli krajowa instytucja pieniądza elektronicznego prowadzi

działalność w zakresie usług płatniczych, jest obowiązana do ochrony środków

pieniężnych otrzymanych od użytkowników bezpośrednio lub za pośrednictwem

innego dostawcy na poczet wykonania transakcji płatniczych na zasadach określonych

dla krajowych instytucji płatniczych. Przepisy art. 78 i art. 80 oraz przepisy wydane

na podstawie art. 79 stosuje się odpowiednio.

Art. 132r. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego przekazuje KNF roczne

sprawozdania finansowe i roczne skonsolidowane sprawozdania finansowe na

zasadach określonych w art. 81, a także kwartalne i dodatkowe roczne sprawozdania

finansowe i statystyczne obejmujące dane określone w art. 83 ust. 1 pkt 1–4 oraz

informacje o rodzaju i zakresie działalności, o której mowa w art. 132j ust. 1. Przepisy

art. 82 i art. 83 ust. 2 oraz przepisy wydane na podstawie art. 83 ust. 3 stosuje się

odpowiednio.

Art. 132s. 1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może świadczyć

usługi płatnicze za pośrednictwem agentów.

2. Przepisy art. 84 ust. 2, art. 85 i art. 90 stosuje się odpowiednio.

Art. 132t. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może dokonywać

wykupu pieniądza elektronicznego za pośrednictwem agentów lub innych

przedsiębiorców.

Art. 132u. Krajowe instytucje pieniądza elektronicznego zapewniają, aby

oddziały, przez które prowadzą działalność, a także agenci oraz inni przedsiębiorcy,

za pośrednictwem których świadczą usługi płatnicze, dokonują wykupu lub prowadzą

dystrybucję pieniądza elektronicznego, informowali w sposób rzetelny posiadaczy

pieniądza elektronicznego i użytkowników o tym fakcie.

2017-05-05

Art. 132v. 1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może, na podstawie

umowy zawartej w formie pisemnej z innym przedsiębiorcą, powierzyć temu

przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności operacyjnych związanych z

prowadzoną działalnością objętą zezwoleniem, o którym mowa w art. 132a ust. 1.

Przepisy art. 86 ust. 2–6 i art. 87 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2. KNF, w drodze decyzji, nakazuje krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego doprowadzenie w wyznaczonym terminie do zmiany lub rozwiązania

umowy, o której mowa w ust. 1, jeżeli:

1) wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu instytucją

pieniądza elektronicznego;

2) przedsiębiorca będący stroną umowy utracił wymagane uprawnienia niezbędne

do wykonywania tej umowy.

3. Od decyzji KNF, o której mowa w ust. 2, krajowa instytucja pieniądza

elektronicznego może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od

dnia doręczenia decyzji; przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –

Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. Wniesienie skargi nie

wstrzymuje wykonania decyzji.

4. KNF może zastosować środki określone w art. 132za ust. 1 i 2, w przypadku

gdy w wyznaczonym terminie krajowa instytucja pieniądza elektronicznego nie

doprowadzi do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w ust. 1.

Art. 132w. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego w zakresie

świadczenia usług płatniczych i działalności w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego ponosi odpowiedzialność wobec użytkowników i posiadaczy

pieniądza elektronicznego za działania jej agentów i innych przedsiębiorców, za

pośrednictwem których świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza

elektronicznego, oraz podmiotów wykonujących czynności operacyjne na podstawie

umowy, o której mowa w art. 132v ust. 1, jak za swoje własne działania. Przepisy art.

88 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 132x. 1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może, na terytorium

innego państwa członkowskiego, prowadzić działalność w zakresie wydawania

pieniądza elektronicznego przez oddział lub w ramach działalności transgranicznej

oraz wykonywać usługi płatnicze, wynikające z zezwolenia, o którym mowa w art.

132a ust. 1, za pośrednictwem agenta, przez oddział, lub w ramach działalności

transgranicznej.

2017-05-05

2. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego zawiadamia KNF o zamiarze

prowadzenia działalności transgranicznej albo, w formie pisemnej, o zamiarze

wydawania pieniądza elektronicznego na terytorium innego państwa członkowskiego

przez oddział lub świadczenia usług płatniczych na terytorium innego państwa

członkowskiego przez oddział lub za pośrednictwem agenta, składając jednocześnie

wniosek o dokonanie wpisu oddziału lub agenta do rejestru. Przepisy art. 92 ust. 2–5

oraz art. 93–95 stosuje się odpowiednio.

3. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego zawiadamia KNF o zamiarze

dokonywania wykupu pieniądza elektronicznego lub wykonywania czynności

operacyjnej polegającej na jego dystrybucji na terytorium innego państwa

członkowskiego za pośrednictwem agenta lub innego przedsiębiorcy. Przepisy art. 92

ust. 3–5 i art. 94 stosuje się odpowiednio.

4. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera:

1) nazwę państwa członkowskiego, na terytorium którego krajowa instytucja

pieniądza elektronicznego zamierza dokonywać wykupu pieniądza

elektronicznego lub wykonywać czynność operacyjną polegającą na jego

dystrybucji za pośrednictwem agenta lub innego przedsiębiorcy;

2) nazwę (firmę) i siedzibę oraz adres krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego;

3) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta lub innego przedsiębiorcy oraz

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca

wykonywania działalności;

4) opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z przeciwdziałaniem

praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

5) imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za zarządzanie działalnością agenta

lub innego przedsiębiorcy;

6) wskazanie czynności, które krajowa instytucja pieniądza elektronicznego

zamierza wykonywać na terytorium państwa członkowskiego, o którym mowa w

pkt 1, za pośrednictwem agenta lub innego przedsiębiorcy.

Art. 132y. Unijna instytucja pieniądza elektronicznego może wykonywać na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego przez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, lub

świadczyć usługi płatnicze przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub

za pośrednictwem agenta, w zakresie wynikającym z zezwolenia wydanego przez

właściwe organy nadzorcze. Przepisy art. 97 i art. 98 stosuje się odpowiednio.

2017-05-05

Art. 132z. 1. Działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego

i świadczenia usług płatniczych prowadzona przez krajowe instytucje pieniądza

elektronicznego, w tym przez ich agentów i innych przedsiębiorców, za

pośrednictwem których krajowa instytucja pieniądza elektronicznego świadczy usługi

płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmioty wykonujące

niektóre czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 132v ust.

1, podlega nadzorowi sprawowanemu przez KNF, w zakresie i na zasadach

określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym,

zwanemu dalej „nadzorem nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego”.

2. Celem nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego jest:

1) zapewnienie bezpieczeństwa finansowego krajowych instytucji pieniądza

elektronicznego;

2) zapewnienie zgodności działalności krajowych instytucji pieniądza

elektronicznego, w tym prowadzonej przez ich agentów i innych

przedsiębiorców, za pośrednictwem których krajowa instytucja pieniądza

elektronicznego świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza

elektronicznego, oraz podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne na

podstawie umowy, o której mowa w art. 132v ust. 1, z przepisami ustawy,

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia

16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz

uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2560/2001, rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r.

ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń

przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE)

nr 924/2009 i rozporządzenia (UE) 2015/751 oraz zezwoleniem, o którym mowa

w art. 132a ust. 1;

3) ochrona interesów użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego.

3. Do nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego stosuje się

odpowiednio przepisy art. 100, art. 101, art. 102 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, art. 103 i art. 104.

4. KNF w ramach sprawowanego nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza

elektronicznego może:

1) wydawać krajowej instytucji pieniądza elektronicznego zalecenia w zakresie:

a) zapewnienia zgodności działalności krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego z przepisami ustawy, rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w

2017-05-05

sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego

rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r.

ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń

przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE)

nr 924/2009,

b) zwiększenia funduszy własnych, jeżeli ich wysokość jest niższa niż

wynikałoby to z przepisów ustawy lub decyzji, o której mowa w art. 132m

ust. 8,

c) podjęcia środków koniecznych do osiągnięcia i przestrzegania norm,

o których mowa w art. 132b ust. 1 i art. 132m,

d) opracowania i stosowania procedur, które zapewnią utrzymywanie oraz

bieżące monitorowanie poziomu funduszy własnych,

e) podjęcia środków koniecznych dla zapobieżenia naruszeniom interesów

użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego;

2) nakazać krajowej instytucji pieniądza elektronicznego wstrzymanie wypłat z

zysku lub wstrzymanie tworzenia nowych jednostek organizacyjnych do czasu

osiągnięcia norm, o których mowa w art. 132b ust. 1 i art. 132m.

5. KNF może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego

i stabilnego zarządzania krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego, mając na

uwadze ochronę interesów posiadaczy pieniądza elektronicznego i użytkowników.

Art. 132za. 1. W razie stwierdzenia, że krajowa instytucja pieniądza

elektronicznego nie wykonuje albo nieprawidłowo wykonuje obowiązek udzielenia

informacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 1, lub przekazywania danych, o

którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, nie wykonała w wyznaczonym terminie zaleceń,

o których mowa w art. 132z ust. 4 pkt 1, utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie

kontroli, o której mowa w art. 103, lub nie wykonuje nakazów określonych w art. 132z

ust. 4 pkt 2 lub w art. 102 ust. 1 pkt 5, a także gdy działalność krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego jest wykonywana z naruszeniem prawa lub stwarza

zagrożenie interesów posiadaczy pieniądza elektronicznego lub użytkowników, KNF

może zastosować środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1–3. Przepisy art. 105

ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, KNF może także:

1) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone

nieprawidłowości karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego

2017-05-05

wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego

wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2) nałożyć na krajową instytucję pieniądza elektronicznego karę pieniężną

w wysokości do 1 000 000 zł;

3) cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1; przepisy art. 105 ust. 4 i 7

stosuje się odpowiednio.

3. Jeżeli rozpowszechniane informacje, o których mowa w art. 132i,

wprowadzają lub mogą wprowadzać w błąd, KNF może:

1) wydać instytucji pieniądza elektronicznego zalecenie, o którym mowa w art.

132z ust. 4 pkt 1 lit. a, dotyczące zaprzestania ich rozpowszechniania, przy czym

nie stosuje się przepisów ust. 2 pkt 3 i przepisów art. 105 ust. 1 pkt 1–3;

2) nakazać, w drodze decyzji, ogłoszenie sprostowania we wskazanej formie oraz

w wyznaczonym terminie; nakazując ogłoszenie sprostowania KNF może

określić jego treść.

4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, KNF może nałożyć także

w przypadku niewykonania nakazu, o którym mowa w ust. 3 pkt 2.

5. Do nakładania kar, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, przepisy art. 105 ust. 2,

4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio.

6. KNF może także zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą w przypadku:

1) przedstawienia tej osobie zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu

w sprawie o przestępstwo skarbowe;

2) spowodowania przez tę osobę znacznych strat majątkowych krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego.

Art. 132zb. 1. W przypadku gdy unijna instytucja pieniądza elektronicznego lub

jej agent, prowadząc działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, narusza

przepisy prawa polskiego, KNF stosuje środki, o których mowa w art. 107 ust. 1.

Przepis art. 107 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Jeżeli mimo zastosowania środków nadzoru przez właściwe organy nadzorcze

macierzystego państwa członkowskiego, unijna instytucja pieniądza elektronicznego

lub jej agent prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nadal

nie przestrzegają przepisów ustawy, KNF może zastosować odpowiednio środki

określone w art. 105 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 132za ust. 2 pkt 1.

3. Przepis ust. 2 stosuje się także w przypadku, gdy:

2017-05-05

1) środki zastosowane przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa

członkowskiego okazały się nieadekwatne do zaistniałego naruszenia lub

niemożliwe do zastosowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego bez

uzasadnienia odmawiają zastosowania środków nadzorczych albo w sposób

nieuzasadniony zwlekają z ich zastosowaniem.

4. Jeżeli zastosowanie procedury, o której mowa w ust. 1, skutkowałoby

nadmierną zwłoką, mogącą bezpośrednio zagrażać ważnym interesom użytkowników

lub posiadaczy pieniądza elektronicznego, KNF może odpowiednio zastosować

środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1 i 3 i w art. 132za ust. 2 pkt 1, z

pominięciem tej procedury.

5. Przepisy art. 107 ust. 6–8 stosuje się odpowiednio.

Art. 132zc. Do wykonywania nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza

elektronicznego przepisy art. 108–112 stosuje się odpowiednio.

Art. 132zd. Do postępowania naprawczego oraz likwidacji krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego i oddziałów instytucji pieniądza elektronicznego stosuje się

odpowiednio przepisy art. 142 i art. 145–157e ustawy – Prawo bankowe. Przepis

art. 117 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 132ze. 1. Krajowe instytucje pieniądza elektronicznego są obowiązane do

wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru. Wpłaty są wnoszone w wysokości

stanowiącej iloczyn ustalanej na dzień 1 stycznia danego roku średniej arytmetycznej

sum zobowiązań finansowych z tytułu wydanego pieniądza elektronicznego

obliczonych na koniec każdego dnia kalendarzowego w okresie poprzednich dwunastu

miesięcy kalendarzowych oraz stawki nieprzekraczającej 0,075%.

2. Przy obliczaniu średniej, o której mowa w ust. 1, nie uwzględnia się

zobowiązań krajowej instytucji pieniądza elektronicznego wynikających z realizacji

czynności wyłączonych przez art. 6, bez względu czy wyłączenie zależne jest od

świadczenia innych usług.

3. Krajowe instytucje pieniądza elektronicznego świadczące usługi płatnicze,

niezależnie od wpłat na pokrycie kosztów nadzoru określonych w ust. 1, są

obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru na zasadach

określonych w art. 113. Przepisy wydane na podstawie art. 115 dotyczące wpłat

stosuje się odpowiednio.

2017-05-05

4. Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji

w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 132zf. 1. Opłacie podlega:

1) wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, z wyjątkiem

przypadku, w którym zmiana zezwolenia polega wyłącznie na ograniczeniu

rodzaju usług płatniczych, do świadczenia których jest uprawniona krajowa

instytucja pieniądza elektronicznego;

2) dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub

zmianą zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, są przeznaczane na pokrycie kosztów

nadzoru. Suma opłat dokonanych w danym roku przez krajowe instytucje pieniądza

elektronicznego pomniejsza łączną kwotę wpłat na pokrycie kosztów nadzoru

należnych od tych instytucji zgodnie z art. 132ze; przepisy art. 114 ust. 2 i 4 stosuje

się odpowiednio.

Art. 132zg. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa

w art. 132ze ust. 1,

2) sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa

w art. 132ze ust. 1,

3) wysokość, sposób i terminy uiszczania opłat, o których mowa w art. 132zf

– uwzględniając charakter czynności, z którymi wiąże się obowiązek uiszczenia opłat,

oraz konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru nad krajowymi

instytucjami pieniądza elektronicznego, mając zarazem na względzie, aby wysokość

wpłat na pokrycie kosztów nadzoru i opłat nie wpływała w istotny sposób na

zwiększenie kosztów działalności podmiotów obowiązanych do ich uiszczenia.

Art. 132zh. 1. Prowadzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności

w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego przez oddział zagranicznej instytucji

pieniądza elektronicznego wymaga uzyskania zezwolenia KNF.

2. Do oddziałów zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego stosuje się

odpowiednio przepisy dotyczące krajowej instytucji pieniądza elektronicznego,

z uwzględnieniem art. 132zi i art. 132zj.

Art. 132zi. 1. Oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego oprócz

działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego może również

2017-05-05

świadczyć ściśle powiązane z wydawaniem pieniądza elektronicznego usługi

dodatkowe.

2. Zezwolenie, o którym mowa w art. 132zh ust. 1, może być wydane, jeżeli

środki przeznaczone na funkcjonowanie oddziału zagranicznej instytucji pieniądza

elektronicznego, wyodrębnione z kapitału założycielskiego zagranicznej instytucji

pieniądza elektronicznego, wynoszą co najmniej równowartość w walucie polskiej

kwoty 350 000 euro ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ogłoszonego przez

NBP obowiązującego w dniu wydania zezwolenia.

3. Oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego nie może, na

podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 132zh ust. 1, prowadzić działalności

w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego na terytorium innego państwa

członkowskiego, w tym w ramach działalności transgranicznej.

Art. 132zj. 1. Oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego są

obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru. Wpłaty są wnoszone

w wysokości stanowiącej iloczyn ustalanej na dzień 1 stycznia danego roku średniej

arytmetycznej sum zobowiązań finansowych z tytułu wydanego pieniądza

elektronicznego obliczonych na koniec każdego dnia kalendarzowego w okresie

poprzednich dwunastu miesięcy kalendarzowych oraz stawki nieprzekraczającej

0,075%. Przepisy art. 132ze ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

2. Opłacie podlega:

1) wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 132zh ust. 1;

2) dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub

zmianą zezwolenia, o którym mowa w art. 132zh ust. 1.

3. Opłaty, o których mowa w ust. 2, są przeznaczane na pokrycie kosztów

nadzoru. Suma opłat dokonanych w danym roku przez oddziały zagranicznych

instytucji pieniądza elektronicznego pomniejsza łączną kwotę wpłat na pokrycie

kosztów nadzoru należnych od tych instytucji zgodnie z ust. 1; przepisy art. 114 ust. 2

i 4 stosuje się odpowiednio.

4. Do wpłat, o których mowa w ust. 1, i opłat, o których mowa w ust. 2, przepisy

wydane na podstawie art. 132zg stosuje się odpowiednio.

Art. 132zk. KNF zawiadamia Komisję Europejską o wszystkich zezwoleniach

udzielonych oddziałom zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego.

2017-05-05

DZIAŁ VIIB

Schematy płatnicze

Art. 132zl. Czynności podejmowane przez Prezesa NBP w ramach nadzoru,

o którym mowa w art. 14 ust. 2, polegają w szczególności na:

1) wydawaniu zgody na prowadzenie schematu płatniczego oraz zgody na zmianę

zasad funkcjonowania schematu płatniczego;

2) dokonywaniu oceny funkcjonowania schematów płatniczych;

3) żądaniu przedstawienia informacji lub dokumentów niezbędnych do oceny

funkcjonowania schematu płatniczego;

4) pozyskiwaniu informacji o prowadzonej działalności;

5) wydawaniu zaleceń;

6) wydawaniu decyzji o czasowym, częściowym albo całkowitym wstrzymaniu

funkcjonowania schematu płatniczego albo uchyleniu zgody na prowadzenie

schematu płatniczego;

7) nakładaniu kar pieniężnych.

Art. 132zm. 1. Prowadzenie schematu płatniczego wymaga zgody Prezesa NBP.

2. Zgody Prezesa NBP wymaga również zmiana zasad funkcjonowania schematu

płatniczego.

3. Prezes NBP wydaje zgodę, o której mowa w ust. 1 i 2, jeżeli zasady dostępu

do schematu płatniczego są ustalone według obiektywnych, równych

i proporcjonalnych kryteriów, a ograniczenia w dostępie do tego schematu nie mogą

być większe, niż jest to konieczne ze względu na ochronę przed określonymi

rodzajami ryzyka, takimi jak ryzyko rozrachunkowe, ryzyko operacyjne i ryzyko

biznesowe, oraz ze względu na ochronę finansową i operacyjną stabilności schematu

płatniczego.

Art. 132zn. 1. Organizacja płatnicza składa wniosek o wydanie zgody, o której

mowa w art. 132zm ust. 1 lub 2, co najmniej na 3 miesiące przed planowanym

rozpoczęciem funkcjonowania schematu płatniczego lub co najmniej na 3 miesiące

przed planowanym wprowadzeniem zmian w zasadach funkcjonowania schematu

płatniczego.

2. Za rozpoczęcie funkcjonowania schematu płatniczego, o którym mowa

w ust. 1, uznaje się termin zawarcia pierwszej umowy o wydawanie danego

instrumentu płatniczego z wydawcą prowadzącym działalność na terytorium

2017-05-05

Rzeczypospolitej Polskiej lub termin wydania pierwszego instrumentu płatniczego na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, organizacja płatnicza załącza

dokumenty i udostępnia informacje potwierdzające zgodność schematu płatniczego

z wymogami określonymi w art. 132zp, a także wskazuje swoją nazwę i siedzibę oraz

nazwę i siedzibę każdego podmiotu ponoszącego odpowiedzialność za działanie

schematu płatniczego zgodnie z tymi wymogami, wraz z określeniem jego zakresu

odpowiedzialności.

4. Jeżeli schemat płatniczy jest systemem kart płatniczych, do wniosku, o którym

mowa w ust. 1, organizacja płatnicza załącza także dokumenty i udostępnia

informacje potwierdzające zgodność ustalonych przez nią zasad funkcjonowania

schematu płatniczego z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2015/751.

5. Prezes NBP odmawia wydania zgody, o której mowa w art. 132zm ust. 1 lub

2, jeżeli:

1) zasady funkcjonowania schematu płatniczego są niezgodne z przepisami prawa

lub

2) nie zostały zapewnione bezpieczeństwo lub sprawność funkcjonowania

schematu płatniczego albo systemu płatności, w którym są dokonywane

przetwarzanie, rozliczenie lub rozrachunek płatności w ramach schematu

płatniczego, lub

3) zasady funkcjonowania schematu płatniczego nie spełniają wymogów

określonych w art. 132zm ust. 3 lub art. 132zp ust. 4.

6. Prezes NBP wydaje zgodę, o której mowa w art. 132zm ust. 1 lub 2, albo

odmawia jej wydania w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku lub jego

uzupełnienia.

Art. 132zo. 1. Zgoda, o której mowa w art. 132zm ust. 1 lub 2, nie jest

wymagana, jeżeli:

1) organizacja płatnicza jest jednocześnie jedynym wydawcą instrumentu

płatniczego oraz jedynym podmiotem świadczącym usługę, o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 5, lub

2) organizacja płatnicza podlega nadzorowi odpowiedniego organu nadzoru

państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska lub odpowiedniego

organu Unii Europejskiej.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w celu rozpoczęcia

funkcjonowania schematu płatniczego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2017-05-05

organizacja płatnicza informuje Prezesa NBP o poddaniu ocenie zasad

funkcjonowania schematu płatniczego przez odpowiedni organ nadzoru państwa

członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska lub odpowiedni organ Unii

Europejskiej co najmniej na miesiąc przed planowanym terminem rozpoczęcia

funkcjonowania schematu płatniczego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W takim przypadku organizacja płatnicza dołącza odpis odpowiedniego dokumentu

potwierdzającego dokonanie oceny zasad funkcjonowania schematu płatniczego wraz

z dokumentacją, która podlegała tej ocenie, oraz informację o rodzajach instrumentów

płatniczych, które będą wydawane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w celu wprowadzenia zmian

w zasadach funkcjonowania schematu płatniczego, organizacja płatnicza informuje

Prezesa NBP co najmniej na miesiąc przed planowanym wprowadzeniem takich

zmian, dołączając dokumenty i informacje dotyczące tych zmian.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organizacja płatnicza może

rozpocząć funkcjonowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo zmienić

zasady funkcjonowania schematu płatniczego, jeżeli Prezes NBP w terminie miesiąca

od dnia przekazania dokumentów i informacji nie stwierdzi, że zasady

funkcjonowania schematu płatniczego nie zapewniają w wystarczającym stopniu

bezpieczeństwa lub sprawności funkcjonowania schematu płatniczego albo

infrastruktury, systemów płatności lub schematów płatniczych, z którymi schemat

płatniczy jest powiązany.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli Prezes NBP stwierdzi, że

zasady funkcjonowania schematu płatniczego nie zapewniają w wystarczającym

stopniu bezpieczeństwa lub sprawności funkcjonowania schematu płatniczego albo

infrastruktury, systemów płatności lub schematów płatniczych, z którymi schemat

płatniczy jest powiązany, wzywa on organizację płatniczą do wystąpienia z wnioskiem

o uzyskanie zgody, o której mowa w art. 132zm ust. 1.

6. Przepis ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli zmiana zasad funkcjonowania

schematu płatniczego dotyczy wyłącznie funkcjonowania schematu płatniczego na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku art. 132zn ust. 1 i 3–

6 stosuje się odpowiednio.

7. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli schemat płatniczy jest

systemem kart płatniczych, organizacja kartowa przekazuje Prezesowi NBP

informacje potwierdzające zgodność ustalonych przez nią zasad funkcjonowania

systemu kart płatniczych z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE)

2017-05-05

2015/751 co najmniej na 2 miesiące przed planowanym terminem rozpoczęcia

funkcjonowania systemu kart płatniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

System kart płatniczych może rozpocząć funkcjonowanie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli Prezes NBP w terminie 2 miesięcy od dnia

przekazania informacji nie stwierdzi braku zgodności zasad funkcjonowania systemu

kart płatniczych z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2015/751.

Art. 132zp. 1. Organizacja płatnicza odpowiada za zgodność funkcjonowania

schematu płatniczego z przepisami prawa oraz zapewnienie bezpieczeństwa

i sprawności funkcjonowania schematu płatniczego. Jeżeli za określone funkcje

w ramach schematu płatniczego jest odpowiedzialny inny uczestnik, organizacja

płatnicza wskazuje ten podmiot i określa zakres jego odpowiedzialności.

2. Nazwa schematu płatniczego powinna jednoznacznie odróżniać się od nazw

innych schematów płatniczych oraz systemów płatności.

3. Zasady funkcjonowania schematu płatniczego:

1) określają jego nazwę oraz rodzaje instrumentów płatniczych oferowanych

w ramach schematu płatniczego;

2) wskazują waluty, w jakich będzie dokonywane przetwarzanie i rozliczanie

transakcji płatniczych realizowanych instrumentami płatniczymi wydanymi

w ramach schematu płatniczego;

3) wskazują infrastrukturę, systemy płatności i schematy płatnicze, z którymi

będzie związane funkcjonowanie schematu płatniczego;

4) wskazują podmiot obsługujący transakcje w rozumieniu art. 2

pkt 28 rozporządzenia (UE) 2015/751, jeżeli schemat płatniczy jest

czterostronnym systemem kart płatniczych, o którym mowa w art. 2 pkt 17

rozporządzenia (UE) 2015/751;

5) w sposób wyczerpujący i jednoznaczny określają wymagania dla wydawców

instrumentów płatniczych, akceptantów, użytkowników i podmiotów, którym

organizacja płatnicza powierza zadania związane z bieżącym funkcjonowaniem

schematu płatniczego, w tym dostawców infrastruktury technicznej,

w szczególności umożliwiają ustalenie odpowiedzialności w zakresie

przetwarzania i rozliczania transakcji płatniczych;

6) zapewniają przejrzystość przepływów środków pieniężnych pomiędzy

podmiotami uczestniczącymi w schemacie płatniczym oraz użytkownikami;

7) wskazują sposób zarządzania poszczególnymi rodzajami ryzyka, występującymi

w związku z funkcjonowaniem schematu płatniczego;

2017-05-05

8) zapewniają podmiotom uczestniczącym w schemacie płatniczym oraz

użytkownikom rzetelną informację o ryzyku, w szczególności ryzyku

finansowym, związanym z uczestnictwem w schemacie płatniczym;

9) zapewniają bezpieczne i sprawne przetwarzanie, rozliczanie i rozrachunek

transakcji płatniczych, służące minimalizacji ryzyka finansowego w procesie

przetwarzania, rozliczenia i rozrachunku;

10) zapewniają poziom bezpieczeństwa, niezawodności i ciągłości działania

schematu płatniczego adekwatny do poziomu generowanego ryzyka;

11) nie powinny powodować zagrożeń dla stabilności systemu płatniczego;

12) zapewniają skuteczność, rzetelność i przejrzystość zarządzania schematem

płatniczym;

13) wskazują rozwiązania organizacyjne organizacji płatniczej w zakresie struktury

i procedur podejmowania decyzji dotyczącej działalności polegającej na

przetwarzaniu transakcji płatniczych oraz sposób ustalania kosztów tej

działalności, jeżeli organizacja płatnicza nie jest jednocześnie jedynym wydawcą

instrumentu płatniczego oraz jedynym podmiotem świadczącym usługę, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, chyba że przetwarzanie transakcji płatniczych zostało

powierzone podmiotowi trzeciemu.

4. Schemat płatniczy nie może wprowadzać:

1) ograniczeń dotyczących skutecznego udziału w innych schematach płatniczych;

2) zasad, które wprowadzałyby odmienny sposób traktowania dostawców

wymienionych w art. 4 ust. 2;

3) ograniczeń ze względu na rodzaj podmiotu lub formę prawną prowadzonej

działalności.

Art. 132zq. 1. Organizacja płatnicza w terminie do ostatniego dnia miesiąca

następującego po miesiącu kończącym dany kwartał przekazuje do NBP kwartalne

informacje o całkowitej liczbie i wartości przetworzonych i rozliczonych krajowych

transakcji płatniczych oraz przekazuje niezwłocznie informacje o zdarzeniach

zaistniałych w związku z prowadzeniem schematu płatniczego mających lub

mogących mieć negatywny wpływ na sprawne lub bezpieczne funkcjonowanie

schematu płatniczego.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do schematu płatniczego,

o którym mowa w art. 132zo ust. 1 pkt 2, NBP może uzyskiwać od wskazanego przez

organizację płatniczą właściwego organu nadzoru, jeżeli zakres i częstotliwość

przekazywania tych informacji są tożsame.

2017-05-05

3. Organizacja kartowa, w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego

po miesiącu kończącym dany kwartał, przekazuje do NBP kwartalne informacje

niezbędne do sprawdzenia prawidłowości stosowania wysokości opłat interchange

zgodnie z art. 3 i art. 4 rozporządzenia (UE) 2015/751.

4. Na żądanie Prezesa NBP organizacja płatnicza udostępnia NBP informacje

i dokumenty w zakresie określonym w art. 132zp ust. 3, niezbędne do oceny

zgodności zasad funkcjonowania schematu płatniczego z przepisami prawa oraz

zapewnienia bezpieczeństwa i sprawności jego funkcjonowania, w terminie 2 tygodni

od dnia otrzymania żądania. W uzasadnionych przypadkach Prezes NBP, na wniosek

organizacji płatniczej, może przedłużyć termin na udostępnienie informacji

i dokumentów o kolejne 2 tygodnie.

5. Organizacja płatnicza jest obowiązana przekazać NBP teksty jednolite

dokumentów określających zasady funkcjonowania schematu płatniczego w terminie

miesiąca od dnia otrzymania zgody na zmianę zasad funkcjonowania schematu

płatniczego.

6. Prezes NBP może wydawać organizacji płatniczej, w drodze decyzji, zalecenia

w zakresie zapewnienia zgodności funkcjonowania schematu płatniczego

z przepisami prawa oraz bezpieczeństwa lub sprawności jego funkcjonowania,

w terminie oznaczonym w zaleceniu.

7. Organizacja płatnicza, która nie wykonuje zalecenia, o którym mowa w ust. 6,

w zakresie naruszenia obowiązków określonych w:

1) art. 6–8, art. 10 lub art. 11 rozporządzenia (UE) 2015/751 – podlega karze

pieniężnej do 1 000 000 zł;

2) art. 3, art. 4 lub art. 5 rozporządzenia (UE) 2015/751 – podlega karze pieniężnej

do 5 000 000 zł.

8. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 7, Prezes NBP

uwzględnia w szczególności rodzaj i wagę naruszenia przepisów rozporządzenia (UE)

2015/751, wpływ tego naruszenia na prawidłowe funkcjonowanie rynku usług

płatniczych, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację finansową organizacji

płatniczej, która dokonała naruszenia.

9. Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w ust. 7, stanowią dochód

budżetu państwa.

10. Należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 7, podlegają

egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2017-05-05

Art. 132zr. 1. Prezes NBP może wydać decyzję o czasowym, częściowym albo

całkowitym wstrzymaniu funkcjonowania schematu płatniczego albo uchylić zgodę

na prowadzenie schematu płatniczego w razie stwierdzenia, że:

1) działanie schematu płatniczego:

a) jest sprzeczne z przepisami prawa,

b) nie zapewnia bezpieczeństwa lub sprawności jego funkcjonowania,

c) stwarza zagrożenie dla użytkowników, stabilności systemu płatniczego,

bezpieczeństwa lub sprawności funkcjonowania powiązanych systemów

płatności;

2) schemat płatniczy nie funkcjonuje przez ostatnich 12 miesięcy;

3) organizacja płatnicza nie udostępniła we wskazanym terminie informacji

i dokumentów, o których mowa w art. 132zq ust. 4;

4) organizacja płatnicza nie wykonała zalecenia wydanego przez Prezesa NBP

w terminie oznaczonym w tym zaleceniu;

5) zmiany zasad funkcjonowania schematu płatniczego zostały dokonane bez

uzyskania zgody, o której mowa w art. 132zm ust. 2.

2. Organizacja płatnicza zaprzestaje prowadzenia schematu płatniczego

w zakresie i w terminie wskazanych w decyzji, o której mowa w ust. 1.

Art. 132zs. 1. NBP prowadzi i zamieszcza na swojej stronie internetowej listę

schematów płatniczych funkcjonujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Lista zawiera informacje o nazwie i siedzibie organizacji płatniczej lub innych

podmiotów odpowiedzialnych za funkcjonowanie schematu płatniczego, nazwie

schematu płatniczego oraz rodzajach instrumentów płatniczych wydawanych

w ramach tego schematu.

2. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 132zr ust. 1, Prezes NBP

zamieszcza na swojej stronie internetowej informację o czasowym, częściowym albo

całkowitym wstrzymaniu funkcjonowania schematu płatniczego albo skreśla schemat

płatniczy z listy, o której mowa w ust. 1, z dniem, w którym decyzja stała się

ostateczna.

Art. 132zt. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się do schematów

płatniczych, które funkcjonują na podstawie rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego

wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty

2017-05-05

w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 przez właściwe organy

odpowiedzialne za zapewnienie przestrzegania tego rozporządzenia.

Art. 132zu. 1. Dokumenty i informacje, o których mowa w art. 132zn ust. 1, 3

i 4, art. 132zo ust. 2, 3 i 7 oraz art. 132zq ust. 4 i 5, są przekazywane w postaci

elektronicznej.

2. Dokumenty i informacje, o których mowa w art. 132zq ust. 1 i 3, są

przekazywane w postaci elektronicznej z wykorzystaniem odpowiednich certyfikatów

wydanych przez NBP lub innych form uwierzytelniania stosowanych przez NBP.

Art. 132zv. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu

opinii Prezesa NBP, określi, w drodze rozporządzenia:

1) kryteria oceny schematu płatniczego oraz szczegółowy zakres dokumentów

i informacji, o których mowa w art. 132zn ust. 3 i 4,

2) szczegółowy zakres dokumentów i informacji, o których mowa w art. 132zo

ust. 2 i 7,

3) szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 132zq ust. 1 i 3

– mając na względzie konieczność zapewnienia prawidłowości, bezpieczeństwa

i sprawności funkcjonowania schematu płatniczego oraz infrastruktury, systemów

płatności i schematów płatniczych powiązanych oraz kompletności i wiarygodności

przekazywanych informacji i dokumentów.

DZIAŁ VIII

Rejestr dostawców i wydawców pieniądza elektronicznego

Art. 133. 1. KNF prowadzi rejestr w systemie informatycznym.

2. Rejestr jest jawny i dostępny dla osób trzecich przez stronę internetową KNF.

3. Rejestr składa się z:

1) rejestru krajowych instytucji płatniczych obejmującego również ich agentów i

oddziały;

2) rejestru kas oszczędnościowo-kredytowych obejmującego również ich oddziały;

3) rejestru biur usług płatniczych obejmującego również ich agentów i oddziały;

4) rejestru krajowych instytucji pieniądza elektronicznego obejmującego również

ich agentów i oddziały;

5) rejestru oddziałów zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego.

Art. 134. Rejestr krajowych instytucji płatniczych zawiera odpowiednio:

1) numer wpisu do rejestru;

2017-05-05

2) dane dotyczące krajowej instytucji płatniczej, obejmujące:

a) nazwę (firmę),

b) numer w rejestrze przedsiębiorców,

c) siedzibę i adres;

3) dane dotyczące usług płatniczych, do świadczenia których krajowa instytucja

płatnicza jest uprawniona, obejmujące:

a) datę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, oraz jego zmiany,

b) wykaz usług płatniczych objętych zakresem zezwolenia, o którym mowa w

art. 60 ust. 1;

3a) informację o wydawaniu przez krajową instytucję płatniczą pieniądza

elektronicznego;

4) dane dotyczące agentów krajowej instytucji płatniczej wykonujących działalność

agencyjną w zakresie świadczenia usług płatniczych, obejmujące:

a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta,

b) siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności

agenta;

5) dane dotyczące oddziałów krajowej instytucji płatniczej, obejmujące:

a) nazwę (firmę) oddziału,

b) adres oddziału;

6) dane dotyczące świadczenia przez krajową instytucję płatniczą usług płatniczych

w innym państwie członkowskim, obejmujące:

a) wykaz państw, w których krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi

płatnicze,

b) wskazane w pkt 4 lub 5 dane dotyczące podmiotu, za pośrednictwem

którego krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze w innym

państwie członkowskim,

c) wykaz świadczonych usług płatniczych.

Art. 135. Rejestr kas oszczędnościowo-kredytowych zawiera odpowiednio:

1) numer wpisu do rejestru;

2) dane dotyczące kasy oszczędnościowo-kredytowej, obejmujące:

a) nazwę (firmę),

b) numer w rejestrze przedsiębiorców,

c) siedzibę i adres;

3) wykaz świadczonych usług płatniczych;

4) dane dotyczące oddziałów kasy oszczędnościowo-kredytowej, obejmujące:

2017-05-05

a) nazwę (firmę) oddziału,

b) adres oddziału.

Art. 136. Rejestr biur usług płatniczych zawiera odpowiednio:

1) numer wpisu do rejestru;

2) dane dotyczące biura usług płatniczych, obejmujące:

a) nazwę (firmę),

b) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile

biuro usług płatniczych taki numer posiada, oraz numer identyfikacji

podatkowej (NIP),

c) siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego

miejsca wykonywania działalności;

3) dane dotyczące agentów biura usług płatniczych, obejmujące:

a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta,

b) siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności

agenta;

4) dane dotyczące oddziałów biura usług płatniczych, obejmujące:

a) nazwę (firmę) oddziału,

b) adres oddziału.

Art. 136a. Rejestr krajowych instytucji pieniądza elektronicznego zawiera

odpowiednio:

1) numer wpisu do rejestru;

2) dane dotyczące krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, obejmujące:

a) nazwę (firmę),

b) numer w rejestrze przedsiębiorców,

c) siedzibę i adres;

3) dane dotyczące usług płatniczych, do świadczenia których krajowa instytucja

pieniądza elektronicznego jest uprawniona, obejmujące:

a) datę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, oraz jego

zmiany,

b) wykaz usług płatniczych objętych zakresem zezwolenia, o którym mowa

w art. 132a ust. 1;

4) dane dotyczące agentów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

wykonujących działalność agencyjną w zakresie świadczenia usług płatniczych,

obejmujące:

2017-05-05

a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta,

b) siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności

agenta;

5) dane dotyczące oddziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego,

obejmujące:

a) nazwę (firmę) oddziału,

b) adres oddziału;

6) dane dotyczące wydawania pieniądza elektronicznego lub świadczenia usług

płatniczych przez krajową instytucję pieniądza elektronicznego w innym

państwie członkowskim, obejmujące:

a) wykaz państw, w których krajowa instytucja pieniądza elektronicznego

wydaje pieniądz elektroniczny lub świadczy usługi płatnicze,

b) dane określone w pkt 4 lub 5 dotyczące podmiotu, za pośrednictwem

którego krajowa instytucja pieniądza elektronicznego prowadzi działalność

w innym państwie członkowskim,

c) wykaz świadczonych usług płatniczych.

Art. 136b. Rejestr oddziałów zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

zawiera odpowiednio:

1) numer wpisu do rejestru;

2) dane dotyczące oddziału zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego,

obejmujące:

a) nazwę (firmę) oddziału,

b) numer w rejestrze przedsiębiorców,

c) adres oddziału;

3) dane dotyczące działalności związanej z wydawaniem pieniądza

elektronicznego, obejmujące datę wydania zezwolenia, o którym mowa w art.

132zh ust. 1, oraz jego zmiany.

Art. 137. 1. Wpisu do rejestru oraz wykreślenia wpisu z rejestru dokonuje się na

wniosek, chyba że ustawa stanowi inaczej.

2. Przez wpis do rejestru rozumie się także jego zmianę.

3. KNF z urzędu prostuje wpisy w rejestrze zawierające błędy pisarskie lub

oczywiste omyłki.

Art. 138. 1. Wpis do rejestru krajowej instytucji płatniczej lub krajowej

instytucji pieniądza elektronicznego oraz wpis do rejestru zmiany zakresu

2017-05-05

świadczonych przez nie usług płatniczych, a także wpis do rejestru oddziału

zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego są dokonywane z urzędu w terminie

14 dni od dnia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, art. 132a ust. 1

albo art. 132zh ust. 1, lub jego zmiany.

2. Wpisu kasy oszczędnościowo-kredytowej do rejestru dokonuje się z urzędu w

terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 131 ust. 1.

Art. 139. 1. Krajowe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, kasy

oszczędnościowo-kredytowe, krajowe instytucje pieniądza elektronicznego oraz

oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego są obowiązane zapewnić

zgodność danych wpisanych na ich wniosek do rejestru ze stanem faktycznym.

2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane poinformować KNF o

każdej zmianie danych objętych wpisem do rejestru, nie później niż w terminie 14 dni

od dnia uzyskania informacji o zmianie, składając stosowny wniosek.

3. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, KNF może

nałożyć na podmiot, o którym mowa w ust. 1, karę pieniężną w wysokości

nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000

zł; przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio.

Art. 140. Odmowa dokonania wpisu do rejestru następuje w drodze decyzji

administracyjnej.

Art. 141. 1. KNF może odmówić dokonania wpisu do rejestru, jeżeli wniosek

jest niekompletny i nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie lub dane zawarte

we wniosku są niezgodne ze stanem faktycznym.

2. KNF odmawia wpisu do rejestru osoby fizycznej, wobec której prawomocnie

orzeczono zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wpisem.

Art. 142. 1. KNF z urzędu dokonuje wykreślenia wpisu z rejestru w przypadku:

1) cofnięcia lub wygaśnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, art. 132a

ust. 1 i art. 132zh ust. 1;

2) zakończenia działalności przez kasę oszczędnościowo-kredytową, na podstawie

zawiadomienia, o którym mowa w art. 131 ust. 2;

3) zakończenia przez biuro usług płatniczych działalności gospodarczej lub

działalności w charakterze biura usług płatniczych, na podstawie zawiadomienia,

o którym mowa w art. 123, nie wcześniej niż z datą wskazaną w tym

zawiadomieniu;

2017-05-05

4) prawomocnego orzeczenia wobec osoby fizycznej wpisanej do rejestru zakazu

prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wpisem.

2. KNF może dokonać z urzędu wykreślenia wpisu z rejestru w zakresie

dotyczącym agenta lub oddziału krajowej instytucji płatniczej albo krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego w przypadku uzyskania od właściwych organów

nadzorczych goszczącego państwa członkowskiego, w którym krajowa instytucja

płatnicza lub krajowa instytucja pieniądza elektronicznego prowadzi działalność w

zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego przez danego

agenta lub dany oddział, informacji wskazujących, iż istnieją uzasadnione podstawy

do podejrzeń, że w związku z tą działalnością jest popełniane lub zostało popełnione

przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano

popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest zamierzone, lub

świadczenie usług przez agenta lub działalność oddziału mogłaby zwiększać ryzyko

prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Wykreślenie wpisu z rejestru następuje

w drodze decyzji.

DZIAŁ IX

Odpowiedzialność cywilna i karna

Rozdział 1

Odpowiedzialność za wykonanie transakcji płatniczych

Art. 143. 1. Zlecenie płatnicze uznaje się za wykonane na rzecz właściwego

odbiorcy, jeżeli zostało wykonane zgodnie z informacjami, o których mowa w art. 23

ust. 1 pkt 1 lub w art. 27 pkt 2 lit. b, a w przypadku wskazania w treści zlecenia

płatniczego unikatowego identyfikatora – jeżeli zostało wykonane zgodnie z tym

unikatowym identyfikatorem bez względu na dostarczone przez użytkownika inne

informacje dodatkowe.

2. Jeżeli unikatowy identyfikator podany przez użytkownika jest nieprawidłowy,

dostawca nie ponosi odpowiedzialności na podstawie art. 144–146. Dostawca płatnika

jest jednak obowiązany podjąć działania w celu odzyskania kwoty transakcji

płatniczej. Strony mogą zastrzec w umowie, że dostawca ma prawo pobrać od

użytkownika opłatę za odzyskanie środków; przepis art. 36 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

3. Przy wykonaniu transakcji płatniczych z wykorzystaniem rachunku

bankowego unikatowym identyfikatorem jest numer rachunku bankowego, chyba że

strony uzgodnią w umowie ramowej inny unikatowy identyfikator.

2017-05-05

Art. 144. 1. W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest inicjowane przez płatnika,

jego dostawca ponosi wobec płatnika odpowiedzialność za niewykonanie lub

nienależyte wykonanie transakcji płatniczej, z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust.

2 oraz art. 149, chyba że udowodni, że rachunek dostawcy odbiorcy został uznany

zgodnie z art. 54.

2. Jeżeli dostawca płatnika ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 1,

niezwłocznie zwraca płatnikowi kwotę niewykonanej lub nienależycie wykonanej

transakcji płatniczej albo, w przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku płatniczego,

przywraca obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miało

miejsca niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej.

3. Jeżeli rachunek dostawcy odbiorcy został uznany zgodnie z art. 54, dostawca

odbiorcy ponosi odpowiedzialność wobec odbiorcy za niewykonanie lub nienależyte

wykonanie transakcji płatniczej.

4. Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 3,

niezwłocznie przekazuje do dyspozycji odbiorcy kwotę transakcji płatniczej albo, w

przypadku gdy odbiorca korzysta z rachunku płatniczego, uznaje rachunek płatniczy

odbiorcy odpowiednią kwotą w celu doprowadzenia rachunku płatniczego do stanu,

jaki istniałby, gdyby nie miało miejsca niewykonanie lub nienależyte wykonanie

transakcji płatniczej.

Art. 145. 1. W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest inicjowane przez odbiorcę

lub za jego pośrednictwem, z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149,

jego dostawca ponosi wobec odbiorcy odpowiedzialność za prawidłowe przekazanie

zlecenia płatniczego dostawcy płatnika zgodnie z art. 56.

2. Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 1,

niezwłocznie przekazuje ponownie zlecenie płatnicze dostawcy płatnika.

3. Z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, dostawca odbiorcy

ponosi wobec odbiorcy odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte

wykonanie transakcji płatniczej w przypadku naruszenia art. 58.

4. Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 3,

udostępnia kwotę transakcji płatniczej odbiorcy niezwłocznie po uznaniu nią rachunku

dostawcy odbiorcy.

5. W przypadku niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej,

za którą dostawca odbiorcy nie ponosi odpowiedzialności zgodnie z ust. 1 i 3,

odpowiedzialność wobec płatnika ponosi dostawca płatnika; w takim przypadku

stosuje się art. 144 ust. 2.

2017-05-05

Art. 146. 1. W przypadku niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji

płatniczej:

1) zainicjowanej przez płatnika – jego dostawca, bez względu na odpowiedzialność

ponoszoną na mocy art. 144 ust. 1, na wniosek płatnika podejmuje niezwłocznie

działania w celu prześledzenia transakcji płatniczej i powiadamia płatnika o ich

wyniku;

2) zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem – jego dostawca, bez

względu na odpowiedzialność ponoszoną na mocy art. 145 ust. 1 i 3, podejmuje

na wniosek odbiorcy niezwłoczne starania w celu prześledzenia transakcji

płatniczej i powiadamia odbiorcę o ich wyniku.

2. Odpowiedzialność dostawcy określona w art. 144 i art. 145 obejmuje także

opłaty oraz odsetki, którymi został obciążony użytkownik w rezultacie niewykonania

lub nienależytego wykonania transakcji płatniczej.

Art. 147. Odpowiedzialność dostawcy określona w art. 144–146 nie wyłącza

roszczeń użytkownika wynikających z umowy zawartej z dostawcą oraz z przepisów

prawa właściwego dla tej umowy.

Art. 148. W przypadku gdy niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji

płatniczej jest wynikiem działania lub zaniechania dostawcy innego niż dostawca

płatnika lub odbiorcy albo innego podmiotu pośredniczącego w wykonaniu transakcji

płatniczej, dostawca płatnika lub odbiorcy może żądać od niego zwrotu kwot

zapłaconych zgodnie z art. 144–146; przepis art. 147 stosuje się odpowiednio.

Art. 149. Odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie

transakcji płatniczej jest wyłączona w przypadku siły wyższej lub jeżeli niewykonanie

lub nienależyte wykonanie zlecenia płatniczego wynika z innych przepisów prawa.

Rozdział 2

Przepisy karne

Art. 150. 1. Kto, nie będąc uprawnionym, prowadzi działalność w zakresie

świadczenia usług płatniczych lub w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego,

podlega grzywnie do 5 000 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu

tym karom łącznie.

2. Tej samej karze podlega, kto, nie będąc uprawnionym, używa w nazwie

(firmie) lub do określenia wykonywanej działalności gospodarczej albo w reklamie

określeń „usługi płatnicze”, „wydawanie pieniądza elektronicznego”, „instytucja

2017-05-05

płatnicza”, „biuro usług płatniczych”, „instytucja pieniądza elektronicznego” albo

„oddział zagranicznej instytucji płatniczej”.

3. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub 2,

działając w imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

Art. 151. 1. Kto, nie będąc uprawnionym przez dostawcę, zawiera w jego

imieniu lub na jego rzecz umowę o usługę płatniczą, podlega grzywnie do 3 000 000

zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1,

działając w imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

Art. 152. 1. Kto, będąc odpowiedzialnym w instytucji płatniczej, biurze usług

płatniczych, instytucji pieniądza elektronicznego lub oddziale zagranicznej instytucji

pieniądza elektronicznego za przekazywanie informacji KNF, podaje informacje

niezgodne ze stanem faktycznym albo w inny sposób wprowadza w błąd ten organ,

podlega grzywnie do 1 000 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu

tym karom łącznie.

2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega grzywnie do 500 000 zł albo karze

pozbawienia wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

Art. 152a. 1. Kto prowadzi schemat płatniczy bez wymaganej zgody Prezesa

NBP lub nie będąc do jego prowadzenia uprawnionym w inny sposób, podlega

grzywnie do 5 000 000 zł.

2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1,

działając w imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

Art. 153. 1. Kto, będąc obowiązany do zachowania w tajemnicy informacji, o

których mowa w art. 11 ust. 3, ujawnia je niezgodnie z upoważnieniem określonym w

ustawie, podlega grzywnie do 500 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2,

albo obu tym karom łącznie.

2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1, w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega grzywnie do 1 000 000 zł albo

karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

2017-05-05

Art. 153a. 1. Kto, wbrew obowiązkom, o których mowa w art. 14a–14c, nie

udziela NBP wymaganych informacji, podlega grzywnie do 1 000 000 zł.

2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1,

działając w imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

Art. 153b. 1. Kto zamieszcza oświadczenie, o którym mowa w art. 14g ust. 1,

niezgodne z prawdą, podlega grzywnie do 1 000 000 zł.

2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1,

działając w imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

DZIAŁ X

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 154–167. (pominięte)

DZIAŁ XI

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 168. (pominięty)

Art. 169. Zgoda na polecenie zapłaty, o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. poz. 665, z późn.

zm.9)), udzielona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, obowiązuje w

odniesieniu do polecenia zapłaty wykonywanego na zasadach określonych w

niniejszej ustawie, chyba że płatnik złoży oświadczenie o cofnięciu tej zgody.

Oświadczenie o cofnięciu zgody, o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, jest skuteczne w odniesieniu do transakcji

polecenia zapłaty, w której dniem obciążenia rachunku byłby dzień następujący po

dniu złożenia takiego oświadczenia.

Art. 170–178. (pominięte)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. poz. 1070,

1178, 1208, 1271, 1385, 1387 i 2074, z 2003 r. poz. 424, 535, 594, 2260 i 2276, z 2004 r. poz. 594,

623, 870, 959, 1264, 1546 i 1808, z 2005 r. poz. 719, 727, 1398 i 1538, z 2006 r. poz. 708, 1119,

1401 i 1775, z 2007 r. poz. 272 i 769, z 2008 r. poz. 1056, 1179, 1315 i 1546, z 2009 r. poz. 97, 341,

545, 609, 1045, 1075, 1176, 1316, 1317, 1323 i 1540, z 2010 r. poz. 226, 530, 853, 1228 i 1724 oraz

z 2011 r. poz. 388, 715, 763, 779, 781 i 984.

2017-05-05

Art. 179. Przepis art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 166, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do należności, których termin płatności upływa

po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 179a. 1. Trójstronny system kart płatniczych w rozumieniu art. 2 pkt 18

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia 29 kwietnia

2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych

realizowanych w oparciu o kartę (Dz. Urz. UE L 123 z 19.05.2015, str. 1), który

spełnia określone w tym przepisie warunki uznania go za czterostronny system kart

płatniczych, do dnia 9 grudnia 2018 r. jest zwolniony z obowiązków przewidzianych

w rozdziale II tego rozporządzenia.

2. Przepis ust. 1 stosuje się w odniesieniu do krajowych transakcji płatniczych w

rozumieniu art. 2 pkt 9 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli transakcje

dokonywane w ramach trójstronnego systemu kart płatniczych, o którym mowa w ust.

1, nie przekraczają w ujęciu rocznym 3% wartości wszystkich krajowych transakcji

płatniczych w rozumieniu art. 2 pkt 9 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1.

Art. 180. 1. Maksymalny limit wydatków budżetu państwa na lata 2011–2020

wynosi 73 010,73 tys. zł, z tym że w roku:

1) 2011 – 6150 tys. zł;

2) 2012 – 6396 tys. zł;

3) 2013 – 6632,65 tys. zł;

4) 2014 – 6891,33 tys. zł;

5) 2015 – 7166,98 tys. zł;

6) 2016 – 7432,16 tys. zł;

7) 2017 – 7692,28 tys. zł;

8) 2018 – 7953,82 tys. zł;

9) 2019 – 8216,30 tys. zł;

10) 2020 – 8479,22 tys. zł.

2. W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, na dany rok budżetowy, zastosowany zostanie mechanizm korygujący

polegający na:

1) ograniczeniu kosztów rzeczowych Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego

związanych z realizacją zadań wynikających ze sprawowania nadzoru nad

instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych lub

2017-05-05

2) racjonalizacji częstotliwości wykonywania czynności w ramach nadzoru

sprawowanego przez Komisję Nadzoru Finansowego nad instytucjami

płatniczymi i biurami usług płatniczych.

3. Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym

mowa w ust. 2, jest odpowiednio Komisja Nadzoru Finansowego i Urząd Komisji

Nadzoru Finansowego.

4. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o

którym mowa w ust. 1, jest minister właściwy do spraw instytucji finansowych.

Art. 181. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia10), z

wyjątkiem:

1) art. 159, który wchodzi w życie z dniem 18 grudnia 2011 r.;

2) art. 167, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

10)

Ustawa została ogłoszona w dniu 23 września 2011 r.

2017-05-05