Wyszukiwarka ustaw

2016 Pozycja 1782

©Telksinoe s. 1/157

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 1782, 1948, 1955,

z 2017 r. poz. 60, 244, 708, 768, 1086, 1321.

U S T A W A

z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację

służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do

utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

1a. Nazwa „Policja” przysługuje wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.

2. Do podstawowych zadań Policji należą:

1) ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami

naruszającymi te dobra;

2) ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju

w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu

i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do

powszechnego korzystania;

3) inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie

popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym

i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi

i organizacjami społecznymi;

3a) prowadzenie działań kontrterrorystycznych w rozumieniu ustawy z dnia

10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz. U. poz. 904);

4) wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców;

5) nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi

w zakresie określonym w odrębnych przepisach;

6) kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych

związanych z działalnością publiczną lub obowiązujących w miejscach

publicznych;

7) współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami

międzynarodowymi, a także z organami i instytucjami Unii Europejskiej na

2017-10-06

©Telksinoe s. 2/157

podstawie umów i porozumień międzynarodowych oraz odrębnych

przepisów;

8) gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych;

9) (uchylony)

10) prowadzenie zbiorów danych zawierających informacje gromadzone przez

uprawnione organy o odciskach linii papilarnych osób, niezidentyfikowanych

śladach linii papilarnych z miejsc przestępstw oraz o wynikach analizy kwasu

deoksyrybonukleinowego (DNA).

11) (uchylony)

3. Policja realizuje także zadania wynikające z przepisów prawa Unii

Europejskiej oraz umów i porozumień międzynarodowych na zasadach

i w zakresie w nich określonych.

4. Policja realizuje także zadania wynikające z ustawy z dnia 9 marca 2017 r.

o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. poz. 708).

Art. 2. W zakresie, trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach

zadania przewidziane dla Policji wykonują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej oraz w stosunku do żołnierzy Żandarmeria Wojskowa i wojskowe organy

porządkowe.

Art. 3. Wojewoda oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta

sprawujący władzę administracji ogólnej oraz organy gminy, powiatu i samorządu

województwa wykonują zadania w zakresie ochrony bezpieczeństwa lub porządku

publicznego na zasadach określonych w ustawach.

Rozdział 2

Organizacja Policji

Art. 4. 1. Policja składa się z następujących rodzajów służb: kryminalnej,

śledczej, prewencyjnej oraz wspomagającej działalność Policji w zakresie

organizacyjnym, logistycznym i technicznym.

2. W skład Policji wchodzi policja sądowa. Szczegółowy zakres zadań

i zasady organizacji policji sądowej określa, w drodze rozporządzenia, minister

właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw sprawiedliwości.

3. W skład Policji wchodzą również:

2017-10-06

©Telksinoe s. 3/157

1) Wyższa Szkoła Policji, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne;

2) wyodrębnione oddziały prewencji i pododdziały antyterrorystyczne;

3) instytuty badawcze.

3a. Organizację i zakres działania Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie jako

szkoły wyższej oraz tryb wyznaczania i odwoływania rektora oraz wyznaczania,

wyboru i odwoływania prorektorów reguluje ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. –

Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.1)).

3b. Organizację i zakres działania instytutów badawczych, o których mowa

w ust. 3 pkt 3, oraz tryb powoływania i odwoływania dyrektorów tych instytutów

oraz ich zastępców reguluje ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach

badawczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 371, 1079 i 1311).

4. Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, może powoływać, w uzasadnionych przypadkach, inne niż

wymienione w ust. 1 rodzaje służb, określając ich właściwość terytorialną,

organizację i zakres działania.

Art. 4a. (uchylony)

Art. 5. 1. Centralnym organem administracji rządowej, właściwym

w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa

i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji, podległy ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

2. Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy

Policji, zwanych dalej „policjantami”.

3. Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje Prezes Rady

Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

4. Zastępców Komendanta Głównego Policji, w tym I Zastępcę, powołuje

i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta

Głównego Policji.

5. W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Policji, minister

właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu powołania nowego komendanta,

1)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 742

i 1544, z 2013 r. poz. 675, 829, 1005, 1588 i 1650, z 2014 r. poz. 7, 768, 821, 1004, 1146 i 1198,

z 2015 r. poz. 357, 860, 1187, 1240, 1268, 1767 i 1923 oraz z 2016 r. poz. 64, 907, 908, 1010

i 1311.

2017-10-06

©Telksinoe s. 4/157

powierza pełnienie obowiązków Komendanta Głównego Policji, na okres nie

dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców.

6. W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta

Głównego Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu ustania

przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez dotychczasowego komendanta,

jednak na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, powierza pełnienie obowiązków

Komendanta Głównego Policji jednemu z jego zastępców.

Art. 5a. 1. Centralne Biuro Śledcze Policji, zwane dalej „CBŚP”, jest

jednostką organizacyjną Policji służby śledczej realizującą na obszarze całego kraju

zadania w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania przestępczości

zorganizowanej.

2. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, zwany dalej

„Komendantem CBŚP”, jest organem Policji podległym Komendantowi

Głównemu Policji, kieruje CBŚP i jest przełożonym policjantów CBŚP.

3. Siedzibą Komendanta CBŚP jest miasto stołeczne Warszawa.

4. Komendanta CBŚP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji.

5. Zastępców Komendanta CBŚP powołuje, spośród oficerów Policji,

i odwołuje Komendant Główny Policji na wniosek Komendanta CBŚP.

6. W razie zwolnienia stanowiska Komendanta CBŚP Komendant Główny

Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

Komendanta CBŚP, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców

lub wyznaczonemu oficerowi Policji.

7. W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komendant CBŚP

współdziała z innymi jednostkami organizacyjnymi Policji oraz właściwymi

organami i instytucjami, w tym innych państw.

Art. 6. 1. Organami administracji rządowej na obszarze województwa

w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1, są:

1) wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego

w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu

własnym w sprawach:

2017-10-06

©Telksinoe s. 5/157

a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-

-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń,

b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak

stanowią;

2) komendant powiatowy (miejski) Policji;

3) komendant komisariatu Policji.

2. Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,

odpowiada zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem

ust. 3–5.

3. Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego

Policji właściwego dla województwa mazowieckiego obszar m.st. Warszawy oraz

powiatów: grodziskiego, legionowskiego, mińskiego, nowodworskiego,

otwockiego, piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego

i wołomińskiego.

3a. W miastach będących siedzibą władz miasta na prawach powiatu

i powiatu mającego siedzibę władz w tym mieście, można utworzyć komendę

miejską Policji wykonującą zadania na obszarze tego miasta i powiatu.

3b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia,

tworzy i znosi komendy miejskie Policji, o których mowa w ust. 3a, uwzględniając

uwarunkowania administracyjno-geograficzne i demograficzne miasta i powiatu.

4. Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa

w ust. 3, zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom

komendanta wojewódzkiego Policji.

4a. Na obszarze m.st. Warszawy zadania i kompetencje odpowiadające

zadaniom i kompetencjom komendanta powiatowego (miejskiego) Policji

wykonuje właściwy terytorialnie komendant rejonowy Policji.

4b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze

rozporządzenia, właściwość terytorialną komendantów rejonowych Policji, tworzy

i znosi komendy rejonowe Policji oraz ustala ich nazwy. Właściwość terytorialna

komendantów rejonowych Policji obejmuje obszar jednej dzielnicy lub kilku

dzielnic.

2017-10-06

©Telksinoe s. 6/157

5. Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta

Stołecznego Policji, wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa

w ust. 3.

Art. 6a. 1. W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych

z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej,

organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze

m.st. Warszawy – komendant rejonowy Policji.

2. W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1,

organami wyższego stopnia są:

1) w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji – komendant

wojewódzki Policji;

1a) w stosunku do komendanta rejonowego Policji – Komendant Stołeczny

Policji;

2) w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji – Komendant Główny

Policji.

Art. 6b. 1. Komendanta wojewódzkiego Policji powołuje i odwołuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji

złożony po zasięgnięciu opinii wojewody.

2. Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po

zasięgnięciu opinii wojewody oraz opinii Prezydenta m.st. Warszawy.

3. Komendant Główny Policji, na wniosek komendanta wojewódzkiego lub

odpowiednio Komendanta Stołecznego Policji, powołuje i odwołuje do trzech

zastępców komendanta wojewódzkiego lub Komendanta Stołecznego Policji,

w tym I zastępcę.

4. Na stanowisko komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego

Policji oraz zastępców komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego

Policji powołuje się oficerów Policji, z wyjątkiem stanowisk zastępców do spraw

służb wspomagających działalność Policji w zakresie organizacyjnym,

logistycznym i technicznym, na które można powołać także osoby niebędące

policjantami.

2017-10-06

©Telksinoe s. 7/157

5. W razie zwolnienia stanowiska komendanta wojewódzkiego lub

Komendanta Stołecznego Policji Komendant Główny Policji, do czasu powołania

nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta

wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego Policji, na okres nie dłuższy niż

6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

6. W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2,

minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego

Policji, może powołać komendanta wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego

Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii.

Art. 6c. 1. Komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje

i odwołuje komendant wojewódzki Policji, po zasięgnięciu opinii starosty. Przepisu

art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 814 i 1579) nie stosuje się.

2. Komendanta rejonowego Policji powołuje i odwołuje Komendant

Stołeczny Policji, po zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy. Przepisu

art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym nie

stosuje się.

3. Komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji, powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

4. Komendant Stołeczny Policji, na wniosek komendanta rejonowego Policji,

powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta rejonowego

Policji.

5. Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta

rejonowego Policji oraz zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego)

i komendanta rejonowego Policji powołuje się oficerów Policji.

6. W razie zwolnienia stanowiska komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji komendant wojewódzki Policji, do czasu powołania nowego komendanta,

powierza pełnienie obowiązków komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, na

okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu

oficerowi.

7. W razie zwolnienia stanowiska komendanta rejonowego Policji

Komendant Stołeczny Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza

2017-10-06

©Telksinoe s. 8/157

pełnienie obowiązków komendanta rejonowego Policji, na okres nie dłuższy niż

6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

8. W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2,

komendant wojewódzki albo Komendant Stołeczny Policji może powołać

odpowiednio komendanta powiatowego (miejskiego) albo komendanta rejonowego

Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii.

Art. 6d. 1. Komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant

powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta

(burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów. Opiniowanie to nie dotyczy

komendanta komisariatu specjalistycznego.

2. Zastępców komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje

komendant powiatowy (miejski) Policji na wniosek komendanta komisariatu

Policji.

3. Na stanowisko komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta

komisariatu Policji powołuje się oficerów lub aspirantów Policji.

4. W razie zwolnienia stanowiska komendanta komisariatu Policji,

komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu powołania nowego komendanta,

powierza, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub

wójtów, pełnienie obowiązków komendanta komisariatu Policji, na okres nie

dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców, a w razie braku zastępców –

innemu policjantowi.

5. W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta

komisariatu Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu ustania

przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez dotychczasowego komendanta,

powierza pełnienie obowiązków komendanta komisariatu Policji jednemu z jego

zastępców, a w razie braku zastępców – innemu policjantowi.

6. Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 1 i 3–5 stosuje się odpowiednio

do powoływania i odwoływania komendanta komisariatu Policji przez komendanta

rejonowego Policji, po zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy.

7. Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do

powoływania zastępców komendanta komisariatu Policji przez komendanta

rejonowego Policji.

8. W przypadku nieotrzymania opinii, o której mowa w ust. 1 lub 6:

2017-10-06

©Telksinoe s. 9/157

1) komendant powiatowy (miejski) Policji może powołać komendanta

komisariatu Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku

o wydanie opinii;

2) komendant rejonowy Policji może powołać komendanta komisariatu Policji

po upływie 21 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii.

Art. 6e. 1. Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 5a ust. 4 i 5, art. 6b

ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1–4, 6 i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2 i 6, można w każdym czasie.

2. W przypadku braku opinii, o których mowa w art. 6b ust. 1 i 2, art. 6c ust. 1

i 2 oraz art. 6d ust. 1 i 6, organ uprawniony do powołania na stanowisko

komendanta może odwołać odpowiednio komendantów: wojewódzkiego

i Stołecznego, powiatowego (miejskiego), rejonowego lub komendanta

komisariatu Policji, po upływie 14 dni od dnia doręczenia wniosku o wydanie

opinii.

3. Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji

przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska,

z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego ze stanowiska Komendanta CBŚP,

komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do

dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma

prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

Art. 6f. Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski)

Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania.

Art. 6g. Komendant Główny Policji, komendant wojewódzki Policji,

komendant powiatowy (miejski) Policji wykonują swoje zadania przy pomocy

podległych im komend, a komendant komisariatu Policji – przy pomocy

komisariatu.

Art. 6h. (uchylony)

Art. 7. 1. Komendant Główny Policji określa:

1) szczegółowe zasady organizacji i zakres działania komend, komisariatów

i innych jednostek organizacyjnych Policji;

2) metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne,

w zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy;

3) (uchylony)

2017-10-06

©Telksinoe s. 10/157

4) (uchylony)

4a) programy szkoleń zawodowych policjantów;

4b) zakres oraz szczegółowe warunki, tryb przeprowadzania oraz zasady

oceniania testu sprawności fizycznej policjantów;

5) szczegółowe zasady szkolenia zwierząt wykorzystywanych do realizacji

zadań Policji, a także normy ich wyżywienia;

6) (uchylony)

7) zasady etyki zawodowej policjantów, po zasięgnięciu opinii związku

zawodowego policjantów;

8) organizację, rzeczowy i miejscowy zakres działania oraz zasady

współdziałania CBŚP z innymi jednostkami organizacyjnymi Policji.

2. Komendant wojewódzki Policji określa właściwość terytorialną

komisariatów Policji na terenie swojego działania.

3. Komendant Główny Policji może tworzyć i likwidować ośrodki szkolenia

i szkoły policyjne.

4. Regulaminy komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych

Policji ustala właściwy dla nich komendant Policji w porozumieniu z właściwym

przełożonym. Regulamin komendy wojewódzkiej Policji nie stanowi części

regulaminu urzędu wojewódzkiego.

Art. 8. 1. Komendant wojewódzki Policji w porozumieniu z Komendantem

Głównym Policji tworzy, w razie potrzeby, komisariat kolejowy, wodny, lotniczy

lub inny komisariat specjalistyczny. Komendanci komisariatów specjalistycznych

podlegają właściwemu terytorialnie komendantowi wojewódzkiemu Policji.

2. Komendanta komisariatu specjalistycznego Policji powołuje i odwołuje

komendant wojewódzki Policji.

3. (uchylony)

Art. 8a. 1. Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry

dzielnicowych oraz posterunki Policji na zasadach określonych przez Komendanta

Głównego Policji.

2. Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze

stanowiska komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta

2017-10-06

©Telksinoe s. 11/157

(burmistrza lub prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie

upoważniony został organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.

3. Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy

w szczególności:

1) rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania;

2) inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu

zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom

kryminogennym;

3) wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych

niecierpiących zwłoki czynności związanych z zawiadomieniem

o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.

Art. 9. (uchylony)

Art. 10. 1. Komendanci Policji, z zastrzeżeniem ust. 1a, składają roczne

sprawozdania ze swojej działalności, a także informacje o stanie porządku

i bezpieczeństwa publicznego właściwym wojewodom, starostom, wójtom

(burmistrzom lub prezydentom miast), a także radom powiatu i radom gmin.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku

publicznego sprawozdania i informacje składa się tym organom niezwłocznie na

każde ich żądanie.

1a. Komendant Stołeczny Policji składa sprawozdanie, a także informacje,

o których mowa w ust. 1, Wojewodzie Mazowieckiemu oraz, w zakresie

dotyczącym działalności Policji na obszarze m.st. Warszawy, Prezydentowi m.st.

Warszawy i Radzie m.st. Warszawy. Komendanci rejonowi Policji nie składają

odrębnych sprawozdań.

2. W zakresie wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców sprawozdania

i informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane wyłącznie sądom

i prokuratorom, na ich żądanie.

3. Rada powiatu (miasta) oraz rada gminy na podstawie sprawozdań

i informacji, o których mowa w ust. 1, może określić, w drodze uchwały, istotne

dla wspólnoty samorządowej zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4. Uchwała, o której mowa w ust. 3, nie może dotyczyć wykonania konkretnej

czynności służbowej ani określać sposobu wykonywania zadań przez Policję.

2017-10-06

©Telksinoe s. 12/157

5. Komendanci powiatowi (miejscy) Policji są obowiązani udostępniać

komisji bezpieczeństwa i porządku, na żądanie jej przewodniczącego, dokumenty

i informacje dotyczące pracy Policji na terenie powiatu, z wyjątkiem akt

personalnych pracowników i funkcjonariuszy, materiałów operacyjno-

-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych oraz akt w indywidualnych

sprawach administracyjnych.

6. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP.

Art. 11. 1. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta może żądać od

właściwego komendanta Policji przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem

prawnym lub podjęcia działań zapobiegających naruszeniu prawa, a także

zmierzających do usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć czynności

operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu

ścigania wykroczeń. Żądanie to nie może dotyczyć wykonania konkretnej

czynności służbowej ani określać sposobu wykonania zadania przez Policję.

3. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta ponoszą wyłączną

odpowiedzialność za treść żądania, o którym mowa w ust. 1.

4. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, przekazane ustnie wymaga

potwierdzenia na piśmie.

5. Właściwy komendant Policji niezwłocznie przedkłada sprawę

komendantowi Policji wyższego stopnia, jeżeli nie jest w stanie wykonać żądania,

o którym mowa w ust. 1.

6. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, naruszające prawo jest nieważne.

O nieważności żądania stwierdza wojewoda.

7. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP.

Art. 12. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze

rozporządzenia:

1) uzbrojenie Policji;

2) umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne policjantów;

3) zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali

i odznak;

4) normy umundurowania;

2017-10-06

©Telksinoe s. 13/157

5) wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Policji;

6) wzór odznak policyjnych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania

policjantom.

2. Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych w Policji.

Art. 13. 1. Koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane

z budżetu państwa.

1a. Instytuty badawcze, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 3, otrzymują

z budżetu państwa dotacje celowe i podmiotowe na finansowanie działalności

bieżącej związanej z wykonywaniem zadań Policji, a w szczególności:

1) prowadzeniem badań naukowych i prac rozwojowych przy realizacji zadań,

o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 i 4;

2) utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem wykrywczych zbiorów danych,

w tym zbiorów danych, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 10;

3) utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem infrastruktury niezbędnej do

gromadzenia i przetwarzania danych daktyloskopijnych, o których mowa

w art. 428 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. poz. 1650, z późn. zm.2)) i art. 119 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia

13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z 2013 r. poz. 1650,

z 2014 r. poz. 1004, z 2015 r. poz. 1607 oraz z 2016 r. poz. 783);

4) realizowaniem zadań w zakresie współpracy międzynarodowej, w tym

wymiany danych daktyloskopijnych i wyników analizy kwasu

deoksyrybonukleinowego (DNA), prowadzonej na podstawie ustaw oraz

obowiązujących umów i porozumień międzynarodowych;

5) wykonywaniem zadań jednostki uprawnionej do zatwierdzania specyfikacji

technicznej oraz do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych broni palnej

wszelkiego rodzaju, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 maja

1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z 2013 r. poz. 829,

z 2014 r. poz. 295 oraz z 2015 r. poz. 1505);

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 463

i 1004, z 2015 r. poz. 1274, 1607 i 1767 oraz z 2016 r. poz. 65, 753 i 904.

2017-10-06

©Telksinoe s. 14/157

6) wykonywaniem zadań Komendanta Głównego Policji w zakresie nadzoru

merytorycznego nad funkcjonowaniem laboratoriów kryminalistycznych

komend wojewódzkich Policji;

7) realizowaniem prawa do uposażenia i innych należności ze stosunku

służbowego policjantów pełniących służbę w tych jednostkach.

2. Etaty Policji określa ustawa budżetowa.

3. Jednostki samorządu terytorialnego, państwowe jednostki organizacyjne,

stowarzyszenia, fundacje, banki oraz instytucje ubezpieczeniowe mogą

uczestniczyć w pokrywaniu wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub

remontowych oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania jednostek

organizacyjnych Policji, a także zakupu niezbędnych dla ich potrzeb towarów

i usług.

3a. (uchylony)

3b. (uchylony)

3c. (uchylony)

4. Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach

dzielnicowych i posterunkach Policji na terenie powiatu lub gminy może ulec

zwiększeniu ponad liczbę ustaloną na zasadach określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli

organy te zapewnią pokrywanie kosztów utrzymania etatów Policji przez okres co

najmniej 5 lat, na warunkach określonych w porozumieniu zawartym między

organem powiatu lub gminy a właściwym komendantem wojewódzkim Policji

i zatwierdzonym przez Komendanta Głównego Policji.

4a. Rada powiatu lub rada gminy może przekazać, na warunkach określonych

w porozumieniu zawartym między organem wykonawczym powiatu lub gminy

a właściwym komendantem powiatowym (miejskim) Policji, środki finansowe

stanowiące dochody własne powiatu lub gminy, dla Policji z przeznaczeniem na:

1) rekompensatę pieniężną za czas służby przekraczający normę określoną

w art. 33 ust. 2,

2) nagrodę za osiągnięcia w służbie,

dla policjantów właściwych miejscowo komend powiatowych (miejskich)

i komisariatów, którzy realizują zadania z zakresu służby prewencyjnej.

4b. Porozumienie, o którym mowa w ust. 4a, określa w szczególności:

2017-10-06

©Telksinoe s. 15/157

1) rodzaje ustawowych zadań Policji, finansowanych na podstawie

porozumienia:

a) wykonywanych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33

ust. 2,

b) za wykonywanie których może być przyznana nagroda za osiągnięcia

w służbie;

2) wysokość oraz tryb i terminy przekazywania środków finansowych, o których

mowa w ust. 4a;

3) sposób dokonywania oceny prawidłowości wykonania porozumienia.

4c. Tworzy się Fundusz Wsparcia Policji, zwany dalej „Funduszem”,

składający się z funduszy: centralnego, wojewódzkich i Szkół Policji.

4d. Fundusz jest państwowym funduszem celowym.

4e. Środki finansowe uzyskane przez Policję w trybie i na warunkach

określonych w ust. 3 i 4a na podstawie umów i porozumień zawartych przez:

1) Komendanta Głównego Policji – są przychodami funduszu centralnego;

2) komendantów odpowiednio wojewódzkich lub Komendanta Stołecznego

Policji albo podległych im komendantów powiatowych (miejskich,

rejonowych) Policji – są przychodami wojewódzkich funduszy;

3) Komendanta Wyższej Szkoły Policji oraz komendantów szkół policyjnych –

są przychodami funduszu Szkół Policji.

4f. Środki Funduszu są przeznaczone na:

1) pokrywanie wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych

oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania jednostek organizacyjnych

Policji, a także zakup niezbędnych na ich potrzeby towarów i usług;

2) rekompensatę pieniężną dla policjantów za czas służby przekraczający normę

określoną w art. 33 ust. 2;

3) nagrody dla policjantów za osiągnięcia w służbie.

4g. Środkami Funduszu dysponują:

1) Komendant Główny Policji – w zakresie funduszu centralnego;

2) odpowiednio komendanci wojewódzcy lub Komendant Stołeczny Policji –

w zakresie funduszy wojewódzkich;

3) Komendant Wyższej Szkoły Policji oraz komendanci szkół policyjnych –

w zakresie funduszu Szkół Policji.

2017-10-06

©Telksinoe s. 16/157

4h. Komendant Główny Policji sporządza łączny plan finansowy i łączne

sprawozdanie finansowe Funduszu.

4ha. Zmiany kwot przychodów i kosztów Funduszu ujętych w planie

finansowym Funduszu oraz przeniesienia wydatków pomiędzy poszczególnymi

pozycjami planu dokonuje dysponent środków Funduszu.

4hb. (uchylony)

4hc. (uchylony)

4i. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady gospodarki finansowej Funduszu oraz tryb i terminy

sporządzania jego planów i sprawozdań finansowych, uwzględniając

postanowienia umów i porozumień oraz racjonalne gospodarowanie środkami.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określą, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki porozumienia, o którym mowa w ust. 4.

Art. 13a. (uchylony)

Art. 13b. Dzień 24 lipca ustanawia się Świętem Policji.

Rozdział 3

Zakres uprawnień Policji

Art. 14. 1. W granicach swych zadań Policja wykonuje czynności:

operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe

w celu:

1) rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i wykroczeń;

2) poszukiwania osób ukrywających się przed organami ścigania lub wymiaru

sprawiedliwości, zwanych dalej „osobami poszukiwanymi”;

3) poszukiwania osób, które na skutek wystąpienia zdarzenia

uniemożliwiającego ustalenie miejsca ich pobytu należy odnaleźć w celu

zapewnienia ochrony ich życia, zdrowia lub wolności, zwanych dalej

„osobami zaginionymi”.

2. Policja wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora,

organów administracji państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim

obowiązek ten został określony w odrębnych ustawach.

2017-10-06

©Telksinoe s. 17/157

3. Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek

respektowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.

4. Policja w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać z danych

o osobie, w tym również w formie zapisu elektronicznego, uzyskanych przez inne

organy, służby i instytucje państwowe w wyniku wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych oraz przetwarzać je w rozumieniu ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922), bez

wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.

5. Administrator danych, o których mowa w ust. 4, jest obowiązany

udostępnić dane osobowe policjantowi wskazanemu w imiennym upoważnieniu

Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP, komendantów wojewódzkich

Policji lub uprawnionego policjanta, po okazaniu tego upoważnienia oraz

legitymacji służbowej. Fakt udostępnienia tych danych podlega ochronie na

podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1167).

5a. Policja może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych

zadań, korzystać z informacji kryminalnej zgromadzonej w Krajowym Centrum

Informacji Kryminalnych.

5b. W celu wykonywania zadań w zakresie kontroli ruchu drogowego,

o których mowa w art. 129 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu

drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.3)), Policja może prowadzić

wyszukiwania informacji za pośrednictwem Krajowego Punktu Kontaktowego, na

zasadach określonych w art. 80k–80r tej ustawy.

6. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres, warunki i tryb przekazywania Policji informacji o osobie, uzyskanych

przez organy uprawnione do wykonywania czynności operacyjno-

-rozpoznawczych w czasie wykonywania tych czynności, uwzględniając

możliwość odmowy przekazywania informacji lub ograniczenia zakresu tych

informacji ze względu na uniemożliwienie realizacji zadań ustawowych tych

organów lub ujawnienie danych osoby niebędącej funkcjonariuszem tych

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1448,

z 2013 r. poz. 700, 991, 1446 i 1611, z 2014 r. poz. 312, 486, 529, 768, 822 i 970, z 2015 r.

poz. 211, 541, 591, 933, 1038, 1045, 1273, 1326, 1335, 1830, 1844, 1893, 2183 i 2281 oraz

z 2016 r. poz. 266, 352 i 1250.

2017-10-06

©Telksinoe s. 18/157

organów, oraz sposób przekazywania informacji na wniosek, w tym przy

wykorzystaniu urządzeń i systemów teleinformatycznych;

2) wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 5, uwzględniając dane niezbędne

do zidentyfikowania upoważnionego policjanta oraz konieczność określenia

terminu ważności upoważnienia.

7. (uchylony)

Art. 15. 1. Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają

prawo:

1) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;

2) zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

2a) zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które na podstawie zezwolenia

właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny

i w wyznaczonym terminie nie powróciły do niego;

3) zatrzymywania osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie

zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia;

3a) pobierania od osób odcisków linii papilarnych lub wymazu ze śluzówki

policzków:

a) w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu

postępowania karnego oraz ustawy z dnia 22 listopada 2013 r.

o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych

osób (Dz. U. z 2014 r. poz. 24 oraz z 2015 r. poz. 369),

b) w celu identyfikacji osób o nieustalonej tożsamości oraz osób

usiłujących ukryć swoją tożsamość, jeżeli ustalenie tożsamości w inny

sposób nie jest możliwe,

c) za ich zgodą – w celu identyfikacji osób zaginionych lub zwłok ludzkich

o nieustalonej tożsamości;

3b) pobierania odcisków linii papilarnych lub materiału biologicznego ze zwłok

ludzkich o nieustalonej tożsamości;

4) przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych

w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

2017-10-06

©Telksinoe s. 19/157

4a) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu

z pomieszczeń przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych

w celu wytrzeźwienia, policyjnych izb dziecka, pokoi przejściowych oraz

tymczasowych pomieszczeń przejściowych;

5) dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży

i sprawdzania ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu

lądowego, powietrznego i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego

podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary;

5a) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu

zdarzeń w miejscach publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-

-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych podejmowanych na

podstawie ustawy – także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom;

6) żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów

administracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców

prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej; wymienione

instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani, w zakresie swojego

działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących przepisów

prawa;

7) zwracania się o niezbędną pomoc do innych przedsiębiorców i organizacji

społecznych, jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej

osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów

prawa.

8) (uchylony)

2. Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia

przewidziane dla osoby zatrzymanej w Kodeksie postępowania karnego.

3. Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki

okazały się bezcelowe lub nieskuteczne.

4. Osoba zatrzymana, o której mowa w ust. 1 pkt 3, może być okazywana,

fotografowana lub daktyloskopowana tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można

ustalić w inny sposób.

5. Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać – w razie uzasadnionej

potrzeby – badaniu lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

2017-10-06

©Telksinoe s. 20/157

6. Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób

możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte.

7. Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, przysługuje

zażalenie do miejscowo właściwego prokuratora.

7a. Osoba zatrzymana może zostać umieszczona w pomieszczeniu jednostki

organizacyjnej Policji lub pomieszczeniu jednostki organizacyjnej Straży

Granicznej przeznaczonym dla osób zatrzymanych.

7b. Pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu

wytrzeźwienia, pokoje przejściowe oraz tymczasowe pomieszczenia przejściowe

mogą tworzyć i znosić komendanci wojewódzcy Policji oraz Komendant Stołeczny

Policji.

8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania

przy wykonywaniu uprawnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2a, 3, 3a lit. b i c,

3b i 5–7, oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach, mając na

względzie zapewnienie skuteczności działań podejmowanych przez Policję oraz

poszanowanie praw osób, wobec których działania te są podejmowane.

8a. (uchylony)

8b. (uchylony)

9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

przeprowadzania badań lekarskich, o których mowa w ust. 5, uwzględniając

przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego udzielenia osobie zatrzymanej

pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej niezbędnym badaniom

lekarskim, czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania.

10. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia w jednostkach

organizacyjnych Policji dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu

wytrzeźwienia, zakres prowadzonej dokumentacji oraz wzory dokumentów

wchodzących w jej skład,

2) warunki, jakim powinny odpowiadać pokoje przejściowe w jednostkach

organizacyjnych Policji, w których można umieścić osoby zatrzymane lub

doprowadzone na czas wykonania czynności służbowych, oczekiwania na

2017-10-06

©Telksinoe s. 21/157

przewóz do pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych

w celu wytrzeźwienia albo do policyjnej izby dziecka lub doprowadzenie do

jednostki penitencjarnej,

3) warunki, jakim powinny odpowiadać tymczasowe pomieszczenia

przejściowe, które mogą być tworzone poza jednostkami organizacyjnymi

Policji, w których można umieścić osoby zatrzymane lub doprowadzone

w związku z naruszeniem porządku prawnego, na czas niezbędny do podjęcia

decyzji co do dalszego zakresu i charakteru realizowanych wobec tych osób

czynności służbowych,

4) warunki, jakim powinny odpowiadać policyjne izby dziecka,

5) regulamin pobytu osób w pomieszczeniach, pokojach i izbach, o których

mowa w ust. 1 pkt 4a, uwzględniając ich lokalizację, wyposażenie, warunki

techniczne pomieszczeń i niezbędne części składowe,

6) sposób przechowywania i niszczenia zapisów obrazu z pomieszczeń, pokoi

i izb, o których mowa w ust. 1 pkt 4a, oraz udostępniania ich uprawnionym

podmiotom oraz warunki właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu

przed utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem

– kierując się potrzebą zapewnienia skuteczności działań podejmowanych przez

Policję oraz potrzebą zapewnienia poszanowania praw osób, wobec których

działania te są podejmowane.

11. Zgromadzone zapisy obrazu z pomieszczeń, izb i pokoi, o których mowa

w ust. 1 pkt 4a, niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego albo postępowania w sprawach o wykroczenia,

postępowania dyscyplinarnego lub mogących być wykorzystanymi

w postępowaniu w ramach czynności wyjaśniających albo dowodów mających

znaczenie dla toczących się takich postępowań, Policja przechowuje przez okres co

najmniej 30 dni, nie dłużej jednak niż 60 dni od dnia zarejestrowania, a następnie

je niszczy.

Art. 15a. Funkcjonariusz Policji ma prawo zatrzymania sprawców przemocy

w rodzinie stwarzających bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego

w trybie określonym w art. 15.

2017-10-06

©Telksinoe s. 22/157

Art. 16. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 ustawy

z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U.

poz. 628 i 1165, z 2014 r. poz. 24 i 1199 oraz z 2016 r. poz. 904), policjanci mogą

użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–13

i 17–20 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.

2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, 3 i pkt 4

lit. a i b oraz w art. 47 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu

bezpośredniego i broni palnej, policjanci mogą użyć broni palnej lub ją

wykorzystać.

3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej

oraz dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach

określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu

bezpośredniego i broni palnej.

Art. 16a. Wobec nieletniego doprowadzonego do policyjnej izby dziecka,

w przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 8 i 10–14 ustawy z dnia 24 maja

2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, policjanci mogą użyć

środka przymusu bezpośredniego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2

lit. a i b, pkt 3, 4, 6, 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy.

Art. 17. (uchylony)

Art. 18. 1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia

porządku publicznego, zwłaszcza poprzez sprowadzenie:

1) niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli,

2) bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach,

3) bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń ważnych dla

bezpieczeństwa lub obronności państwa, siedzib centralnych organów

państwowych albo wymiaru sprawiedliwości, obiektów gospodarki lub

kultury narodowej oraz przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów

konsularnych państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także

obiektów dozorowanych przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na

podstawie odrębnych przepisów,

4) zagrożenia przestępstwem o charakterze terrorystycznym mogącym

skutkować niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia uczestników wydarzeń

2017-10-06

©Telksinoe s. 23/157

o charakterze kulturalnym, sportowym lub religijnym, w tym zgromadzeń lub

imprez masowych

– jeżeli użycie oddziałów lub pododdziałów Policji okaże się lub może okazać się

niewystarczające, do pomocy oddziałom i pododdziałom Policji mogą być użyte

oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej

„Siłami Zbrojnymi”.

2. (uchylony)

3. Użycie Sił Zbrojnych, w przypadkach o których mowa w ust. 1, następuje

na podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wydanego na

wniosek Prezesa Rady Ministrów.

4. Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielona również w formie

prowadzonego samodzielnie przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych

przeciwdziałania zagrożeniu, w przypadku gdy oddziały i pododdziały Policji nie

dysponują możliwościami skutecznego przeciwdziałania tym zagrożeniom.

5. W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję o udzieleniu pomocy,

o której mowa w ust. 1 i 4, podejmuje Minister Obrony Narodowej, na wniosek

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, określający zakres i formę pomocy,

zawiadamiając o niej niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa

Rady Ministrów.

6. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie wydaje postanowienie

o zatwierdzeniu lub uchyleniu decyzji, o której mowa w ust. 5.

7. Żołnierzom oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych kierowanych do

pomocy oddziałom i pododdziałom Policji przysługują w zakresie niezbędnym do

wykonywania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów

określone w art. 15 i art. 16. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach

i w trybie określonych dla policjantów.

8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki i sposób użycia oddziałów i pododdziałów Policji i Sił

Zbrojnych;

2) sposób koordynowania działań podejmowanych przez Policję i Siły Zbrojne

w formie określonej w ust. 1 i 4;

3) tryb wymiany informacji i sposób logistycznego wsparcia działań Policji

prowadzonych z pomocą oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych.

2017-10-06

©Telksinoe s. 24/157

9. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, powinno uwzględniać:

1) stopień zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku

publicznego, w tym przestępstwem o charakterze terrorystycznym, oraz

przewidywany rozwój sytuacji;

2) zachowanie ciągłości dowodzenia, w tym oddziałami Sił Zbrojnych;

3) ochronę wymienianych informacji oraz zakres wsparcia logistycznego Policji.

Art. 18a. 1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego,

jeżeli siły Policji są niewystarczające lub mogą okazać się niewystarczające do

wykonania ich zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych

uzgodniony z Ministrem Obrony Narodowej, może zarządzić użycie żołnierzy

Żandarmerii Wojskowej do udzielenia pomocy Policji.

2. W wypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej

przysługują, w zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich

osób, uprawnienia policjantów określone w art. 15 i art. 16. Korzystanie z tych

uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.

Art. 18b. 1. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub porządku

publicznego, jeżeli użycie Policji okaże się niewystarczające lub może okazać się

niewystarczające, minister właściwy do spraw wewnętrznych może zarządzić

użycie funkcjonariuszy Straży Granicznej do udzielenia pomocy Policji.

2. Pomoc, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez

funkcjonariuszy Straży Granicznej również w formie samodzielnych działań.

3. Funkcjonariuszom Straży Granicznej skierowanym do wykonywania zadań

służbowych polegających na udzielaniu pomocy Policji przysługują, w zakresie

niezbędnym do wykonywania zadań, uprawnienia policjantów określone w art. 15

ust. 1 pkt 1–3 i 4–5a oraz art. 16, z wyjątkiem uprawnienia do używania lub

wykorzystywania wodnych środków obezwładniających. Korzystanie z tych

uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.

Art. 18c. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 1 niniejszej

ustawy lub w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach

antyterrorystycznych, Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki

Policji może zarządzić zastosowanie przez Policję urządzeń uniemożliwiających

2017-10-06

©Telksinoe s. 25/157

telekomunikację na określonym obszarze, przez czas niezbędny do

wyeliminowania zagrożenia lub jego skutków, z uwzględnieniem konieczności

minimalizacji skutków braku możliwości korzystania z usług

telekomunikacyjnych.

2. O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Komendant Główny

Policji lub komendant wojewódzki Policji niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu

Komunikacji Elektronicznej.

Art. 19. 1. Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych,

podejmowanych przez Policję w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców,

a także uzyskania i utrwalenia dowodów, ściganych z oskarżenia publicznego,

umyślnych przestępstw:

1) przeciwko życiu, określonych w art. 148–150 Kodeksu karnego,

2) określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1

i 3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3, art. 189,

art. 189a, art. 211a, art. 223, art. 228 § 1 i 3–5, art. 229 § 1 i 3–5, art. 230 § 1,

art. 230a § 1, art. 231 § 2, art. 232, art. 233 § 1, 1a, 4 i 6, art. 234, art. 235,

art. 236 § 1, art. 238, art. 239 § 1, art. 240 § 1, art. 245, art. 246, art. 252 § 1–

3, art. 258, art. 269, art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2, art. 277a § 1, art. 280–

282, art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 296 § 1–3, art. 296a § 1, 2 i 4, art. 299 § 1–

6 oraz art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,

2a) określonych w art. 46 ust. 1, 2 i 4, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia

25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r. poz. 176, 1170 i 1171),

2b) określonych w art. 178–183 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie

instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1636, 1948 i 1997 oraz

z 2017 r. poz. 724 i 768) oraz art. 99–100 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych

do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1639 oraz z 2017 r. poz. 452 i 724),

3) przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 296–306 Kodeksu

karnego, powodujących szkodę majątkową lub skierowanych przeciwko

mieniu, jeżeli wysokość szkody lub wartość mienia przekracza

pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę

określonego na podstawie odrębnych przepisów,

2017-10-06

©Telksinoe s. 26/157

3a) przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, gdy pokrzywdzonym jest

małoletni albo gdy treści pornograficzne, o których mowa w art. 202 Kodeksu

karnego, obejmują udział małoletniego,

3b) określonych w rozdziale 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446, z późn. zm.4)),

w rozdziale 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie

archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1506 i 1948 oraz z 2017 r.

poz. 1086), w rozdziale 5a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 972 i 1086), w rozdziale 11a ustawy z dnia 27 czerwca

1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2012 r. poz. 642 i 908, z 2013 r. poz. 829 oraz

z 2017 r. poz. 60 i 1086) oraz w rozdziale 6 ustawy z dnia 25 maja 2017 r.

o restytucji narodowych dóbr kultury (Dz. U. poz. 1086),

4) skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności

publicznoprawnej przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego

wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie odrębnych przepisów,

4a) skarbowych, o których mowa w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego,

5) nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją,

materiałami wybuchowymi, środkami odurzającymi lub substancjami

psychotropowymi albo ich prekursorami oraz materiałami jądrowymi

i promieniotwórczymi,

6) określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Przepisy

wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. poz. 554 i 1083, z 1998 r. poz. 715,

z 2009 r. poz. 1149 i 1589 oraz z 2010 r. poz. 626),

7) określonych w art. 43–46 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu,

przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz. U.

z 2015 r. poz. 793, 1893 i 1991),

8) ściganych na mocy umów międzynarodowych ratyfikowanych za uprzednią

zgodą wyrażoną w ustawie, określonych w polskiej ustawie karnej,

9) o których mowa w pkt 1–8 lub, o których mowa w art. 45 § 2 Kodeksu

karnego albo art. 33 § 2 Kodeksu karnego skarbowego – w celu ujawnienia

mienia zagrożonego przepadkiem w związku z tymi przestępstwami

4)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 397,

774 i 1505, z 2016 r. poz. 1330, 1887 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1086.

2017-10-06

©Telksinoe s. 27/157

gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, sąd okręgowy

może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną, na pisemny wniosek

Komendanta Głównego Policji albo Komendanta CBŚP, złożony po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, albo na pisemny wniosek komendanta

wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora

okręgowego właściwego ze względu na siedzibę składającego wniosek organu

Policji.

1a. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami

uzasadniającymi potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.

2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy

miejscowo ze względu na siedzibę składającego wniosek organu Policji.

3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować

utratę informacji lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant

Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki Policji może

zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, o którym mowa

w ust. 1, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego

miejscowo sądu okręgowego z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie.

W razie nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia

kontroli operacyjnej, organ zarządzający wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz

dokonuje protokolarnego, komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych

podczas jej stosowania.

4. (uchylony)

5. W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby

podejrzanej lub oskarżonego, we wniosku organu Policji, o którym mowa w ust. 1,

o zarządzenie kontroli operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się

wobec tej osoby postępowaniu.

6. Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na:

1) uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków

technicznych, w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;

2) uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków

transportu lub miejsc innych niż miejsca publiczne;

3) uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji

prowadzonej za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

2017-10-06

©Telksinoe s. 28/157

4) uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych nośnikach

danych, telekomunikacyjnych urządzeniach końcowych, systemach

informatycznych i teleinformatycznych;

5) uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.

6a. Kontroli operacyjnej nie stanowią czynności, o których mowa w ust. 6

pkt 2, polegające na uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu w pomieszczeniach,

o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 4a.

6b. Realizacja czynności, o których mowa w ust. 6a, nie wymaga zgody sądu.

7. Wniosek organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd

okręgowy kontroli operacyjnej powinien zawierać w szczególności:

1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2) opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji

prawnej;

3) okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej,

w tym stwierdzonej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4) dane osoby lub inne dane, pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu

lub przedmiotu, wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze

wskazaniem miejsca lub sposobu jej stosowania;

5) cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 6.

8. Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd

okręgowy może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta

CBŚP albo komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy niż

kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli

operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny tej kontroli.

9. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli

operacyjnej pojawią się nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia

przestępstwa albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd

okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, złożony po

uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może, również po upływie

okresów, o których mowa w ust. 8, wydawać kolejne postanowienia o przedłużeniu

kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy, których łączna długość nie

może przekraczać 12 miesięcy.

2017-10-06

©Telksinoe s. 29/157

9a. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant

wojewódzki Policji może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków,

o których mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie

ust. 3.

10. Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 8 i 9, stosuje się odpowiednio

ust. 1a i 7. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 8 i 9,

zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności

zgromadzonymi podczas stosowania kontroli operacyjnej zarządzonej w tej

sprawie.

11. Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3–5, 8 i 9, sąd okręgowy rozpoznaje

jednoosobowo, przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych

wniosków powinny być realizowane w warunkach przewidzianych dla

przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych oraz

z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181

§ 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział

wyłącznie prokurator i przedstawiciel organu Policji wnioskującego o zarządzenie

kontroli operacyjnej.

12. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca

świadczący usługi drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia na własny

koszt warunków technicznych i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie

przez Policję kontroli operacyjnej.

12a. Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikro- lub

małym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.5))

zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie przez

Policję kontroli operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.

13. Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu

przyczyn jej zarządzenia, najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została

wprowadzona.

5)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65, 352,

615, 780, 868, 903, 960, 1165, 1228 i 1579.

2017-10-06

©Telksinoe s. 30/157

14. Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego

prokuratora o wynikach kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie

również o przebiegu tej kontroli.

15. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania

karnego Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant

wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi, o którym mowa w ust. 1, wszystkie

materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej. W postępowaniu

przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393

§ 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

15a. (uchylony)

15b. (uchylony)

15c. (uchylony)

15d. (uchylony)

15e. (uchylony)

15f. W przypadku, gdy materiały, o których mowa w ust. 15:

1) zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania

karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant

wojewódzki Policji zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne

zniszczenie;

2) mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180

§ 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji

o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo

informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub

funkcji, o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego,

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki

Policji przekazuje prokuratorowi te materiały.

15g. W przypadku, o którym mowa w ust. 15f pkt 2, prokurator niezwłocznie

po otrzymaniu materiałów kieruje je do sądu, który zarządził kontrolę operacyjną

albo wyraził na nią zgodę w trybie określonym w ust. 3, wraz z wnioskiem o:

1) stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje,

o których mowa w ust. 15f pkt 2;

2017-10-06

©Telksinoe s. 31/157

2) dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów

zawierających informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem

zawodu lub funkcji, o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania

karnego, nieobjęte zakazami, określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu

postępowania karnego z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których

mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.

15h. Sąd, niezwłocznie po złożeniu wniosku przez prokuratora, wydaje

postanowienie o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu karnym

materiałów, o których mowa w ust. 15g pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra

wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie

innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne zniszczenie materiałów, których

wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.

15i. Na postanowienie sądu w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania

w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 15g pkt 2,

prokuratorowi przysługuje zażalenie. Do zażalenia stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania karnego.

15j. Organ Policji jest obowiązany do wykonania zarządzenia sądu

o zniszczeniu materiałów, o którym mowa w ust. 15h, oraz niezwłocznego,

komisyjnego i protokolarnego zniszczenia materiałów, których wykorzystanie

w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne. Organ Policji niezwłocznie

informuje prokuratora, o którym mowa w ust. 15g, o zniszczeniu tych materiałów.

16. Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia

się materiałów zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza

uprawnień wynikających z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.

16a. Sąd okręgowy, Prokurator Generalny, prokurator okręgowy i organ

Policji prowadzą rejestry postanowień, pisemnych zgód, wniosków i zarządzeń

dotyczących kontroli operacyjnej.

16b. Komendant Główny Policji prowadzi rejestr centralny wniosków

i zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej prowadzonej przez organy Policji

w zakresie przewidzianym dla prowadzonych przez nie rejestrów.

16c. W komórkach organizacyjnych Policji wykonujących zarządzenia

w sprawie kontroli operacyjnej można odrębnie rejestrować dane zawarte

2017-10-06

©Telksinoe s. 32/157

w dokumentacji z kontroli operacyjnej w zakresie przewidzianym dla

prowadzonych przez organy Policji rejestrów, o których mowa w ust. 16a.

16d. Rejestry, o których mowa w ust. 16a–16c, prowadzi się w formie

elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.

17. Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały

niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

dowodów mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego podlegają

niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie

materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie kontroli

operacyjnej.

17a. O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia

materiałów, o których mowa w ust. 17, organ Policji jest obowiązany do

niezwłocznego poinformowania prokuratora, o którym mowa w ust. 1.

18. (uchylony)

19. (uchylony)

20. Na postanowienia sądu, o których mowa w:

1) ust. 1, 3, 8 i 9 – przysługuje zażalenie organowi Policji, który złożył wniosek

o wydanie tego postanowienia;

2) ust. 3 i 15c – przysługuje zażalenie właściwemu prokuratorowi, o którym

mowa w ust. 1.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

21. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości, ministrem właściwym do spraw łączności oraz ministrem

właściwym do spraw informatyzacji, określi, w drodze rozporządzenia, sposób

dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania

wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz

przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli,

uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych

czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

22. Minister właściwy do spraw wewnętrznych przedstawia corocznie

Sejmowi i Senatowi informację o działalności określonej w ust. 1–21, w tym

informacje i dane, o których mowa w art. 20 ust. 3. Informacja powinna być

2017-10-06

©Telksinoe s. 33/157

przedstawiona Sejmowi i Senatowi do dnia 30 czerwca roku następnego po roku

nią objętym.

Art. 19a. 1. W sprawach o przestępstwa określone w art. 19 ust. 1 czynności

operacyjno-rozpoznawcze zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej

wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania

dowodów przestępstwa mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny nabycia,

zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających

przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2. Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą

polegać także na złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów

pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których

wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione, a także

przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant

wojewódzki Policji może zarządzić, na czas określony, czynności, o których mowa

w ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora okręgowego właściwego ze

względu na siedzibę organu Policji składającego wniosek, którego na bieżąco

informuje o wynikach przeprowadzonych czynności. Prokurator może zarządzić

zaniechanie czynności w każdym czasie.

3a. Przed wydaniem pisemnej zgody prokurator zapoznaje się z materiałami

uzasadniającymi przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.

4. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na czas nie dłuższy

niż 3 miesiące. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant

wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym

mowa w ust. 3, jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności na czas nie dłuższy

niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia. Przepis ust. 3a

stosuje się odpowiednio.

5. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia

uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia

sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji,

Komendant CBŚP albo komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu

2017-10-06

©Telksinoe s. 34/157

pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 3, zarządzić kontynuowanie

czynności przez czas oznaczony również po upływie okresów, o których mowa

w ust. 4. Przepis ust. 3a stosuje się odpowiednio.

6. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niejawnie rejestrowane

za pomocą urządzeń służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.

7. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania

karnego Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant

wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi okręgowemu, o którym mowa

w ust. 3, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych

materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu

postępowania karnego.

8. Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2,

materiały niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania

karnego lub dowodów mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego

podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu.

Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie

czynności.

8a. O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów,

o których mowa w ust. 8, organ Policji jest obowiązany do niezwłocznego

poinformowania prokuratora, o którym mowa w ust. 3.

9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania

i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, a także przekazywania,

przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tych

czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru

podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

Art. 19b. 1. W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 19

ust. 1, albo ustalenia tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub

przejęcia przedmiotów przestępstwa Komendant Główny Policji, Komendant

CBŚP albo komendant wojewódzki Policji może zarządzić niejawne nadzorowanie

2017-10-06

©Telksinoe s. 35/157

wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami

przestępstwa, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2. O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie

prokuratora okręgowego, właściwego ze względu na siedzibę zarządzającego

dokonanie czynności organu Policji. Prokurator może nakazać zaniechanie

czynności w każdym czasie.

3. Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora

okręgowego o wynikach przeprowadzonych czynności.

4. Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje

publiczne oraz przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu

przesyłki zawierające przedmioty przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich

usunięciu albo zastąpieniu w całości lub w części.

5. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania

karnego Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant

wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi, o którym mowa w ust. 2, wszystkie

materiały zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1.

W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się

odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania

i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę

zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych

materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

Art. 20. 1. Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może

uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz

przetwarzać.

2. (uchylony)

2a. Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać

i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane

osobowe, o następujących osobach, także bez ich wiedzy i zgody:

1) osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia

publicznego;

2017-10-06

©Telksinoe s. 36/157

2) nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako

przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego;

3) osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość;

4) osobach stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia

22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami

psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności

seksualnej innych osób;

5) osobach poszukiwanych;

6) osobach zaginionych;

7) osobach, wobec których zastosowano środki ochrony i pomocy, przewidziane

w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla

pokrzywdzonego i świadka (Dz. U. z 2015 r. poz. 21).

2aa. Policja, w celu realizacji zadań ustawowych, może pobierać, uzyskiwać,

gromadzić, przetwarzać, sprawdzać i wykorzystywać informacje, w tym dane

osobowe, uzyskane lub przetwarzane przez organy innych państw oraz przez

Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnych – INTERPOL.

2ab. Policja może przekazywać informacje, w tym dane osobowe, służące

zapobieganiu lub zwalczaniu przestępczości organom innych państw lub

Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnych – INTERPOL, o których

mowa w ust. 2aa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 16 września

2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw członkowskich Unii

Europejskiej (Dz. U. poz. 1371, z 2013 r. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 1199),

w prawie Unii Europejskiej i w postanowieniach umów międzynarodowych.

2ac. Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać

i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane

osobowe, o osobach, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca

2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, także bez wiedzy i zgody tych osób,

a także udostępnia i przekazuje te informacje uprawnionym służbom, organom lub

podmiotom na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie.

2b. Informacje, o których mowa w ust. 1, 2a, 2aa–2ac, dotyczą osób o których

mowa w ust. 2a i 2ac i mogą obejmować:

2017-10-06

©Telksinoe s. 37/157

1) dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. o ochronie danych osobowych, z tym że dane dotyczące kodu

genetycznego obejmują informacje wyłącznie o niekodującej części DNA;

2) odciski linii papilarnych;

3) zdjęcia, szkice i opisy wizerunku;

4) cechy i znaki szczególne, pseudonimy;

5) informacje o:

a) miejscu zamieszkania lub pobytu,

b) wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji

materialnej i stanie majątku,

c) dokumentach i przedmiotach, którymi sprawca się posługuje,

d) sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,

e) sposobie zachowania się sprawcy wobec osób pokrzywdzonych.

2c. Informacji, o których mowa w ust. 2a, nie pobiera się, w przypadku gdy

nie mają one przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej

w prowadzonym postępowaniu.

3. Jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom,

o których mowa w art. 19 ust. 1, lub ich wykrycia, ustalenia ich sprawców,

uzyskania i utrwalenia dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów

i innych korzyści majątkowych pochodzących z tych przestępstw albo ich

równowartości, Policja może korzystać z informacji:

1) stanowiących tajemnicę skarbową, przetwarzanych przez organy

administracji rządowej i samorządu terytorialnego;

2) stanowiących tajemnicę zawodową, o której mowa w art. 9e ustawy z dnia

5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1910, z późn. zm.6));

3) stanowiących tajemnicę bankową, o której mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia

1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1988, z późn. zm.7));

6)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948

i 1997 oraz z 2017 r. poz. 60, 85, 245 i 1086.

7)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948,

1997 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 85, 724 i 1086.

2017-10-06

©Telksinoe s. 38/157

4) stanowiących dane indywidualne, o których mowa w art. 79 ust. 1 ustawy

z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.8));

5) stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia

26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 719,

831, 904 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 724 i 768);

6) stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja

2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1896, 1948 i 2260 oraz

z 2017 r. poz. 724 i 768);

7) stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

8) stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r.

o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844,

z 2016 r. poz. 615 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 768);

9) stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r.

o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz. U. z 2016 r.

poz. 291, 615 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 38);

10) stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1289 oraz

z 2017 r. poz. 724 i 768).

4. Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, oraz informacje związane

z przekazywaniem tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej

w przepisach o ochronie informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie

policjantom prowadzącym czynności w danej sprawie i ich przełożonym,

uprawnionym do sprawowania nadzoru nad prowadzonymi przez nich w tej

sprawie czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta zawierające te

informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom, jeżeli

następuje to w celu ścigania karnego.

5. Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, udostępnia się nieodpłatnie na

podstawie postanowienia wydanego na pisemny wniosek Komendanta Głównego

8)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1247,

1579, 1807, 1810, 1921, 1948, 2138, 2255 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 38 i 60.

2017-10-06

©Telksinoe s. 39/157

Policji, Komendanta CBŚP albo komendanta wojewódzkiego Policji przez sąd

okręgowy właściwy miejscowo ze względu na siedzibę wnioskującego organu.

5a. Informacje i dane, o których mowa w ust. 3:

1) dotyczące dokumentacji związanej z nadaniem NIP oraz aktualizowaniem

danych zawartych w zgłoszeniach identyfikacyjnych, określonej

w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji

i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2016 r. poz. 476, 1948

i 2024),

2) zawarte w aktach niezawierających informacji, o których mowa w art. 182

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r.

poz. 201, 648 i 768),

3) dotyczące zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej umowy o wykonywanie czynności,

o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe,

lub czynności, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r.

o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, umożliwiające

weryfikację zawarcia takich umów i czasu ich obowiązywania,

4) dotyczące objęcia osoby fizycznej ubezpieczeniem społecznym

i zwaloryzowanej wysokości składek na ubezpieczenie emerytalne osoby

fizycznej, a także dane płatnika składek, o których mowa w art. 40, art. 45

i art. 50 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych,

5) niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot

nieposiadający osobowości prawnej dokonywała transakcji dotyczących

towarów giełdowych, o których mowa w ustawie z dnia 26 października

2000 r. o giełdach towarowych,

6) niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot

nieposiadający osobowości prawnej, jest uczestnikiem funduszu

inwestycyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 maja 2004 r.

o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami

inwestycyjnymi,

7) dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot

nieposiadający osobowości prawnej jest stroną umowy dotyczącej obrotu

2017-10-06

©Telksinoe s. 40/157

instrumentami finansowymi, o której mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r.

o obrocie instrumentami finansowymi,

8) dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot

nieposiadający osobowości prawnej jest ubezpieczającym, ubezpieczonym

lub uprawnionym z umowy ubezpieczenia w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

– udostępnia się nieodpłatnie, w formie pisemnej lub za pomocą środków

komunikacji elektronicznej, na wniosek Komendanta Głównego Policji,

Komendanta CBŚP albo komendanta wojewódzkiego Policji lub upoważnionych

przez nich pisemnie funkcjonariuszy.

6. Wniosek, o którym mowa w ust. 5, powinien zawierać:

1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony;

2) opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji

prawnej;

3) okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;

4) wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;

5) podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6) rodzaj i zakres informacji i danych.

6a. Wniosek, o którym mowa w ust. 5a, powinien zawierać informacje

określone w ust. 6 pkt 1, 2 i 4–6.

7. Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na

udostępnienie informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj

i zakres, podmiot zobowiązany do ich udostępnienia oraz organ Policji uprawniony

do zwrócenia się o przekazanie informacji i danych albo odmawia udzielenia zgody

na udostępnienie informacji i danych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się

odpowiednio.

8. Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie

organowi Policji, wnioskującemu o wydanie postanowienia.

9. Uprawniony przez sąd organ Policji pisemnie informuje podmiot

zobowiązany do udostępnienia informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji

i danych, które mają być udostępnione, podmiocie, którego informacje i dane

dotyczą, oraz o osobie policjanta upoważnionego do ich odbioru.

2017-10-06

©Telksinoe s. 41/157

10. W terminie do 90 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których

mowa w ust. 3, Policja, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12, informuje podmiot, o którym

mowa w ust. 6 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie

informacji i danych.

11. Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych, na

wniosek Komendanta Głównego Policji albo Komendanta CBŚP, złożony po

uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może zawiesić, w drodze

postanowienia, na czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania,

obowiązek, o którym mowa w ust. 10, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że

poinformowanie podmiotu, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, może zaszkodzić

wynikom podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 19

ust. 11 stosuje się odpowiednio.

12. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało wszczęte

postępowanie przygotowawcze, podmiot wskazany w ust. 6 pkt 4 jest

powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu informacji i danych przez

prokuratora lub, na jego polecenie, przez Policję przed zamknięciem postępowania

przygotowawczego albo niezwłocznie po jego umorzeniu.

13. Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 3, nie dostarczyły

podstaw do wszczęcia postępowania przygotowawczego, organ wnioskujący

o wydanie postanowienia pisemnie zawiadamia o tym podmiot, który informacje

i dane przekazał.

14. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone

naruszeniem przepisów ust. 4 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

15. Policja w celu zapobieżenia lub wykrycia przestępstw oraz identyfikacji

osób może uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać informacje, w tym również dane

osobowe ze zbiorów prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez

organy władzy publicznej, a w szczególności z Krajowego Rejestru Karnego oraz

rejestru PESEL, w tym również ze zbiorów, w których przetwarza się informacje,

obejmujące dane osobowe, uzyskane w wyniku wykonywania przez te organy

czynności operacyjno-rozpoznawczych. Administratorzy danych gromadzonych

w tych rejestrach są obowiązani do nieodpłatnego ich udostępniania.

16. Organy władzy publicznej prowadzące rejestry, o których mowa

w ust. 15, mogą, w drodze decyzji, wyrazić zgodę na udostępnianie za pomocą

2017-10-06

©Telksinoe s. 42/157

urządzeń telekomunikacyjnych informacji zgromadzonych w rejestrach

jednostkom organizacyjnym Policji, bez konieczności składania pisemnych

wniosków, jeżeli jednostki te:

1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy,

w jakim celu oraz jakie dane uzyskał;

2) posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające

wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań albo

prowadzonej działalności.

16a. Dane osobowe, o których mowa w ust. 2a, 2aa, 2ab i ust. 15, z wyjątkiem

danych osobowych, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. o ochronie danych osobowych, Policja może przetwarzać:

1) w innym celu niż ten, w którym dane te zostały pobrane, uzyskane,

przekazane, udostępnione lub zgromadzone – jeżeli jest to niezbędne do

realizacji zadań ustawowych Policji;

2) w celach historycznych, statystycznych lub innych naukowych – jeżeli dane

te zostały zmodyfikowane w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie

numeru identyfikacyjnego albo określonych cech fizycznych,

fizjologicznych, umysłowych, ekonomicznych, kulturowych lub społecznych

określonej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej albo

przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych kosztów, czasu lub

działań.

17. Dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się

przez okres niezbędny do realizacji ustawowych zadań Policji. Organy Policji

dokonują weryfikacji tych danych po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te

zostały wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia

uzyskania lub pobrania informacji, usuwając zbędne dane.

17a. Dane osobowe uznane za zbędne można przekształcić w sposób

uniemożliwiający przyporządkowanie poszczególnych informacji osobistych lub

rzeczowych do określonej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej albo

w taki sposób, iż przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych

kosztów, czasu lub działań.

2017-10-06

©Telksinoe s. 43/157

17b. Dane osobowe, o których mowa w ust. 17, usuwa się, jeżeli organ Policji

powziął wiarygodną informację, że:

1) czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia informacji do zbioru nie

popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie

jego popełnienia;

2) zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono informacje do

zbioru, nie ma znamion czynu zabronionego;

3) osoba, której dane dotyczą, została uniewinniona prawomocnym wyrokiem

sądu.

18. Dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy

polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową,

partyjną lub związkową oraz dane o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym

osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego,

które nie zostały skazane za te przestępstwa, podlegają komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego

orzeczenia.

19. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb gromadzenia, sposoby przetwarzania informacji, w tym

danych osobowych, o których mowa w ust. 2a, 2aa–2ac, w zbiorach danych,

rodzaje służb policyjnych uprawnionych do korzystania z tych zbiorów, wzory

dokumentów obowiązujących przy przetwarzaniu danych oraz sposób oceny

danych pod kątem ich przydatności w prowadzonych postępowaniach,

uwzględniając potrzebę ochrony danych przed nieuprawnionym dostępem

i przesłanki zaniechania zbierania określonych rodzajów informacji, a w przypadku

informacji, o których mowa w ust. 2aa i 2ab, uwzględniając konieczność

dostosowania się do wymogów określonych przez organy innych państw lub przez

Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnych – INTERPOL wskazane

w ust. 2aa w związku z pobieraniem lub uzyskiwaniem tych informacji.

Art. 20a. 1. W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1

ust. 2 Policja zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz

własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów.

2. Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych policjanci

mogą posługiwać się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych

2017-10-06

©Telksinoe s. 44/157

identyfikujących policjanta oraz środków, którymi posługuje się przy

wykonywaniu zadań służbowych.

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przepis ust. 2 może mieć

zastosowanie do osób, o których mowa w art. 22 ust. 1.

3a. Nie popełnia przestępstwa:

1) kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których

mowa w ust. 2 i 3;

2) kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 3;

3) kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2

i 3;

4) policjant lub osoba wymieniona w ust. 3, jeżeli dokumentami, o których

mowa w ust. 2 i 3, posługują się przy wykonywaniu czynności operacyjno-

-rozpoznawczych.

3b. Organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego

obowiązane są do udzielania Policji, w granicach swojej właściwości, niezbędnej

pomocy w zakresie wydawania i zabezpieczania dokumentów, o których mowa

w ust. 2 i 3.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb wydawania, posługiwania się, a także

przechowywania dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając rodzaje

dokumentów i cel, w jakim są wydawane, organy i osoby uprawnione do

wydawania, posługiwania się i przechowywania dokumentów, czas, na jaki

wydawane są dokumenty, czynności zapewniające ochronę dokumentów oraz ich

sposób przechowywania i ewidencji.

Art. 20b. Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach

i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych, a także o prowadzonych

czynnościach oraz o stosowanych środkach i metodach ich realizacji może nastąpić

wyłącznie w przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem

tych czynności. W takim przypadku udzielenie informacji następuje w trybie

określonym w art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach

pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2017-10-06

©Telksinoe s. 45/157

oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. poz. 491, z późn. zm.9)).

Art. 20c. 1. W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw albo w celu

ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych

lub ratowniczych, Policja może uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio,

przekazu telekomunikacyjnego, przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach

usługi świadczonej drogą elektroniczną, określone w:

1) art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo

telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 i 1579), zwane dalej „danymi

telekomunikacyjnymi”,

2) art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 i 1250), zwane dalej „danymi pocztowymi”,

3) art. 18 ust. 1–5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą

elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579), zwane dalej „danymi

internetowymi”

– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub usługodawca

świadczący usługi drogą elektroniczną udostępnia nieodpłatnie dane, o których

mowa w ust. 1:

1) policjantowi wskazanemu w pisemnym wniosku Komendanta Głównego

Policji, Komendanta CBŚP, komendanta wojewódzkiego Policji albo osoby

przez nich upoważnionej;

2) na ustne żądanie policjanta posiadającego pisemne upoważnienie osób,

o których mowa w pkt 1;

3) za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej policjantowi posiadającemu

pisemne upoważnienie osób, o których mowa w pkt 1.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych,

o których mowa w ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy

telekomunikacyjnego, operatora pocztowego lub usługodawcy świadczącego

usługi drogą elektroniczną lub przy niezbędnym ich udziale, jeżeli możliwość taka

9)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.

poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228 oraz z 2012 r. poz. 908.

2017-10-06

©Telksinoe s. 46/157

jest przewidziana w porozumieniu zawartym pomiędzy Komendantem Głównym

Policji a tym podmiotem.

4. Udostępnienie Policji danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za

pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej, jeżeli:

1) wykorzystywane sieci telekomunikacyjne zapewniają:

a) możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz czasu,

w którym zostały uzyskane,

b) zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie

nieuprawnionej dostęp do danych;

2) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem zadań wykonywanych przez

jednostki organizacyjne Policji albo prowadzonych przez nie czynności.

5. Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP i komendant wojewódzki

Policji prowadzą rejestry wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych,

pocztowych i internetowych zawierające informacje identyfikujące jednostkę

organizacyjną Policji i funkcjonariusza Policji uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel

uzyskania oraz czas, w którym zostały uzyskane. Rejestry prowadzi się w formie

elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.

6. Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla postępowania

karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo komendant

wojewódzki Policji przekazują prokuratorowi właściwemu miejscowo lub

rzeczowo. Prokurator podejmuje decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania

przekazanych danych.

7. Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla postępowania

karnego, podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.

Art. 20ca. 1. Kontrolę nad uzyskiwaniem przez Policję danych

telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych sprawuje sąd okręgowy

właściwy dla siedziby organu Policji, któremu udostępniono te dane.

2. Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, przekazuje, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, sądowi okręgowemu, o którym

mowa w ust. 1, w okresach półrocznych, sprawozdanie obejmujące:

1) liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych

telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych

danych;

2017-10-06

©Telksinoe s. 47/157

2) kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono

o dane telekomunikacyjne, pocztowe lub internetowe, albo informacje

o pozyskaniu danych w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź

wsparcia działań poszukiwawczych lub ratowniczych.

3. W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sąd okręgowy może zapoznać

się z materiałami uzasadniającymi udostępnienie Policji danych

telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych.

4. Sąd okręgowy informuje organ Policji o wyniku kontroli w terminie 30 dni

od jej zakończenia.

5. Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na

podstawie art. 20cb ust. 1.

Art. 20cb. 1. W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw albo w celu

ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych

lub ratowniczych, Policja może uzyskiwać dane:

1) z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. –

Prawo telekomunikacyjne,

2) o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo

telekomunikacyjne,

3) w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną numer zakończenia

sieci oraz siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę

lub nazwę i formę organizacyjną tego użytkownika,

4) w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej – także nazwę

miejscowości oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci,

udostępnione użytkownikowi

– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2. Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1,

art. 20c ust. 2–7 stosuje się.

Art. 20d. (uchylony)

Art. 20da. 1. W celu poszukiwania osób zaginionych Policja może uzyskiwać

dane telekomunikacyjne, pocztowe i internetowe oraz może je przetwarzać bez

wiedzy i zgody osoby, której dotyczą; przepisy art. 20c ust. 2–7 stosuje się.

2017-10-06

©Telksinoe s. 48/157

2. Materiały uzyskane w wyniku czynności określonych w ust. 1, które nie

zawierają informacji mających znaczenie dla poszukiwania osób zaginionych,

podlegają niezwłocznemu komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.

Art. 20e. 1. System Wspomagania Dowodzenia Policji, zwany dalej „SWD

Policji”, stanowi system teleinformatyczny wspierający wykonywanie zadań

ustawowych przez jednostki organizacyjne Policji, jak również przyjmowanie

zgłoszeń alarmowych z centrów powiadamiania ratunkowego, o których mowa

w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego

(Dz. U. poz. 1635 oraz z 2014 r. poz. 1877 i 1915).

2. Komendant Główny Policji zapewnia utrzymanie, rozbudowę oraz

modyfikację SWD Policji.

3. Utrzymanie, rozbudowa i modyfikacje SWD Policji są finansowane

z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, parametry funkcjonalne SWD Policji, sposób jego funkcjonowania

w sytuacjach awaryjnych oraz sposób utrzymania, mając na uwadze potrzebę

zapewnienia optymalnego poziomu współpracy między systemem

teleinformatycznym systemu powiadamiania ratunkowego i SWD Policji.

Art. 21. 1. Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz w trybie, o którym

mowa w art. 14 ust. 4, dozwolone jest wyłącznie na żądanie sądu lub prokuratora,

a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko w celu ścigania karnego.

2. Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa nakłada

obowiązek lub umożliwia udzielenie takich informacji określonemu organowi albo

obowiązek taki wynika z umów lub porozumień międzynarodowych, a także

w przypadkach, gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby do zagrożenia życia

lub zdrowia innych osób.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

Art. 21a. 1. Komendant Główny Policji prowadzi zbiór danych zawierający

informacje o wynikach analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA), zwany

2017-10-06

©Telksinoe s. 49/157

dalej „zbiorem danych DNA”, którego jest administratorem w rozumieniu ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

2. W zbiorze danych DNA gromadzi się i przetwarza:

1) informacje, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do:

a) osób wymienionych w art. 74 i art. 192a Kodeksu postępowania

karnego,

b) osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją

tożsamość,

c) zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości,

d) śladów nieznanych sprawców przestępstw,

e) osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia

22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami

psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności

seksualnej innych osób,

f) osób zaginionych,

g) osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c,

h) nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako

przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego;

2) dane dotyczące osób, o których mowa w pkt 1 lit. a oraz e–h, obejmujące:

a) imiona, nazwiska lub pseudonimy,

b) imiona i nazwiska rodowe rodziców tych osób,

c) datę i miejsce urodzenia,

d) oznaczenie i cechy identyfikacyjne dokumentu tożsamości,

e) adres zamieszkania,

f) numer ewidencyjny PESEL,

g) obywatelstwo i płeć.

3. W ramach zbioru danych DNA gromadzi się próbki pobrane od osoby albo

ze zwłok ludzkich, w celu przeprowadzenia analizy kwasu

deoksyrybonukleinowego (DNA), w postaci wymazów ze śluzówki policzków,

krwi, cebulek włosów lub wydzielin, a w odniesieniu do zwłok ludzkich materiał

biologiczny w postaci próbek z tkanek, zwane dalej „próbkami biologicznymi”.

4. Komendant Główny Policji dokonuje weryfikacji danych zgromadzonych

w zbiorze danych DNA, stosując odpowiednio przepis art. 20 ust. 17.

2017-10-06

©Telksinoe s. 50/157

Art. 21b. Informacje, o których mowa w art. 21a ust. 1, wprowadza się do

zbioru danych DNA na podstawie zarządzenia:

1) organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub sądu – w przypadku

analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA) przeprowadzonej w związku

z postępowaniem karnym, postępowaniem w sprawach nieletnich lub

postępowaniem określonym w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r.

o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających

zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób;

2) właściwego miejscowo organu Policji – w przypadku osób o nieustalonej

tożsamości, osób usiłujących ukryć swoją tożsamość, zwłok ludzkich

o nieustalonej tożsamości, osób zaginionych oraz osób, o których mowa

w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c.

Art. 21c. Informacji zgromadzonych w zbiorze danych DNA udziela się

bezpłatnie organom prowadzącym postępowanie karne, postępowanie w sprawach

nieletnich lub prowadzącym czynności wykrywcze lub identyfikacyjne.

Art. 21d. 1. Próbki biologiczne i informacje dotyczące wyników analizy

kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA) są przechowywane w zbiorze danych

DNA przez okres do 20 lat i wykorzystywane w celu zwalczania przestępstw lub

identyfikacji osób.

2. Próbki biologiczne i informacje dotyczące wyników analizy kwasu

deoksyrybonukleinowego (DNA) podejrzanych, oskarżonych lub skazanych

w związku z popełnieniem zbrodni lub występków określonych w rozdziałach

XVI–XX, XXV i XXXV Kodeksu karnego, osób określonych w art. 94

§ 1 Kodeksu karnego, a także osób stwarzających zagrożenie, o których mowa

w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami

psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej

innych osób, mogą być przechowywane w zbiorze danych DNA przez okres do

35 lat.

3. Przechowywane w zbiorze danych DNA próbki biologiczne i informacje

dotyczące wyników analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA) osób

zaginionych, osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c, oraz zwłok

2017-10-06

©Telksinoe s. 51/157

ludzkich o nieustalonej tożsamości są wykorzystywane w celu identyfikacji osób

zaginionych lub zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości.

4. Komendant Główny Policji dokonuje weryfikacji próbek biologicznych

i informacji, o których mowa w ust. 3, nie rzadziej niż co 10 lat od ich

wprowadzenia do zbioru pod kątem celowości ich dalszego przetwarzania lub

wykorzystywania.

Art. 21e. 1. Usunięcia informacji, o których mowa w art. 21a ust. 1, ze zbioru

danych DNA oraz zniszczenia próbek biologicznych dokonuje komisja powołana

przez Komendanta Głównego Policji, sporządzając z tych czynności protokół,

w stosunku do osób:

1) które zostały uniewinnione – niezwłocznie po uprawomocnieniu się

orzeczenia;

2) wobec których umorzono postępowanie karne – po upływie okresu

przedawnienia karalności przestępstwa;

3) wobec których postępowanie karne warunkowo umorzono – po upływie

okresu przedawnienia karalności przestępstwa;

4) o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. b, oraz zwłok ludzkich, których

tożsamość została ustalona;

5) wymienionych w art. 192a Kodeksu postępowania karnego, jeżeli dalsze

przetwarzanie informacji w zbiorze danych DNA i przechowywanie próbek

biologicznych jest zbędne dla postępowania, w toku którego zostały pobrane;

6) zaginionych – niezwłocznie po ich odnalezieniu;

7) o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c – niezwłocznie po odnalezieniu

osoby zaginionej lub po złożeniu przez te osoby wniosku o usunięcie

informacji.

2. Usunięcia informacji, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. c, f i g, ze

zbioru danych DNA, w trybie określonym w ust. 1, dokonuje się również

w przypadku, gdy w wyniku weryfikacji, o której mowa w art. 21d ust. 4,

stwierdzono niecelowość dalszego przetwarzania lub wykorzystywania tych

informacji przez Policję.

Art. 21f. 1. SWD Policji uzyskuje nieodpłatnie, za pośrednictwem

centralnego punktu systemu powiadamiania ratunkowego, o którym mowa

2017-10-06

©Telksinoe s. 52/157

w art. 78 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne,

informacje dotyczące lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane

połączenie do numeru alarmowego 112 albo innego numeru alarmowego, oraz dane

dotyczące abonenta, o których mowa w art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r.

– Prawo telekomunikacyjne.

2. SWD Policji uzyskuje nieodpłatnie dostęp do danych przestrzennych

i związanych z nimi usług, udostępnianych za pośrednictwem systemu, o którym

mowa w art. 40 ust. 3e ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, z późn. zm.10)).

Art. 21g. 1. Policja może przetwarzać dane uzyskane w związku z obsługą

zgłoszenia alarmowego, o której mowa w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 listopada

2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, w tym dane osoby zgłaszającej

i innych osób, których zgłoszenie dotyczy.

2. Komendant Główny Policji jest administratorem danych przetwarzanych

w SWD Policji w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych

osobowych.

3. Komendant Główny Policji może upoważnić kierowników jednostek

organizacyjnych Policji do udzielania i cofania, w jego imieniu, upoważnień do

przetwarzania danych osobowych w SWD Policji dla osób uczestniczących

w przetwarzaniu tych danych.

4. Kierownik jednostki organizacyjnej Policji, o którym mowa w ust. 3,

tworzy i aktualizuje ewidencję osób upoważnionych do przetwarzania danych

osobowych w SWD Policji.

5. W odniesieniu do danych, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się

obowiązku określonego w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

o ochronie danych osobowych.

Art. 21h. 1. Komendant Główny Policji prowadzi następujące zbiory danych

daktyloskopijnych, których jest administratorem w rozumieniu ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych:

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 831,

1137, 1433 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 65, 352, 585, 903 i 1250.

2017-10-06

©Telksinoe s. 53/157

1) Centralną Registraturę Daktyloskopijną, w której są gromadzone karty

daktyloskopijne i chejroskopijne zawierające odciski linii papilarnych osób;

2) Automatyczny System Identyfikacji Daktyloskopijnej, w którym są

gromadzone i przetwarzane informacje o odciskach linii papilarnych osób,

niezidentyfikowanych śladach linii papilarnych z miejsc przestępstw oraz

śladach linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób zaginionych.

2. W zbiorach danych daktyloskopijnych są gromadzone i przetwarzane:

1) informacje dotyczące:

a) osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia

publicznego,

b) nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako

przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego,

c) osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia

22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami

psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności

seksualnej innych osób,

d) osób poszukiwanych,

e) niezidentyfikowanych śladów linii papilarnych z miejsc przestępstw,

f) śladów linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób zaginionych;

2) informacje dotyczące osób zgromadzone w zbiorze, o którym mowa w ust. 1

pkt 1, obejmujące:

a) imiona, nazwiska lub pseudonimy,

b) imiona i nazwiska rodowe rodziców tych osób,

c) datę i miejsce urodzenia,

d) oznaczenie i cechy identyfikacyjne dokumentu tożsamości,

e) adres zamieszkania,

f) numer ewidencyjny PESEL,

g) obywatelstwo i płeć,

h) oznaczenie i numer sprawy,

i) miejsce i powód daktyloskopowania;

3) informacje dotyczące osób zgromadzone w zbiorze, o którym mowa w ust. 1

pkt 2, obejmujące:

a) obrazy odcisków linii papilarnych,

2017-10-06

©Telksinoe s. 54/157

b) rok urodzenia,

c) płeć,

d) rodzaj rejestracji,

e) datę rejestracji,

f) jednostkę rejestrującą;

4) informacje dotyczące niezidentyfikowanych śladów linii papilarnych z miejsc

przestępstw obejmujące:

a) obrazy śladów linii papilarnych,

b) datę i miejsce zabezpieczenia,

c) kategorię przestępstwa,

d) jednostkę rejestrującą,

e) oznaczenie i numer sprawy;

5) informacje dotyczące śladów linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób

zaginionych, obejmujące:

a) obrazy śladów linii papilarnych,

b) datę i miejsce zabezpieczenia,

c) kategorię zdarzenia,

d) jednostkę rejestrującą,

e) oznaczenie i numer sprawy.

3. W zbiorach danych daktyloskopijnych przetwarza się informacje dotyczące

osób o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość oraz zwłok

ludzkich o nieustalonej tożsamości obejmujące:

1) obrazy odcisków linii papilarnych;

2) płeć;

3) oznaczenie i numer sprawy.

Art. 21i. Informacje do zbiorów danych daktyloskopijnych wprowadza się na

podstawie wniosku organu prowadzącego postępowanie lub poszukiwanie osoby

zaginionej.

Art. 21j. Informacji zgromadzonych w zbiorach danych daktyloskopijnych

oraz informacji uzyskanych w wyniku ich przetwarzania udziela się bezpłatnie

organom prowadzącym postępowanie karne, postępowanie w sprawach nieletnich

lub prowadzącym czynności wykrywcze lub identyfikacyjne.

2017-10-06

©Telksinoe s. 55/157

Art. 21k. Informacje o osobach, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a–

d, są przechowywane w zbiorach danych daktyloskopijnych i wykorzystywane

w celu zwalczania przestępstw lub identyfikacji osób.

Art. 21l. 1. Komendant Główny Policji dokonuje weryfikacji informacji

o osobach, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a–d, zgromadzonych

w zbiorach danych daktyloskopijnych, stosując odpowiednio art. 20 ust. 17.

2. Informacje o osobach, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a–d, są

usuwane ze zbiorów danych daktyloskopijnych w stosunku do osób:

1) które zostały uniewinnione – niezwłocznie po uprawomocnieniu się

orzeczenia;

2) wobec których umorzono postępowanie karne – po upływie okresu

przedawnienia karalności przestępstwa;

3) wobec których postępowanie karne warunkowo umorzono – po upływie

okresu przedawnienia karalności przestępstwa;

4) które ukończyły 80. rok życia;

5) zmarłych.

Art. 21m. 1. Informacje o niezidentyfikowanych śladach linii papilarnych

z miejsc przestępstw są przechowywane w zbiorze danych, o którym mowa

w art. 21h ust. 1 pkt 2, nie dłużej niż do czasu przedawnienia karalności

przestępstwa. Informacje te usuwa się po upływie okresu przedawnienia karalności

przestępstwa lub na wniosek jednostki rejestrującej zgłoszony po analizie

zgromadzonych w sprawie materiałów.

2. Informacje o śladach linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób

zaginionych, są przechowywane w zbiorze danych, o którym mowa w art. 21h

ust. 1 pkt 2, do czasu odnalezienia lub ustalenia miejsca pobytu osoby zaginionej,

nie dłużej niż 55 lat. Informacje te usuwa się niezwłocznie w przypadku

odnalezienia lub ustalenia miejsca pobytu osoby zaginionej na wniosek jednostki

prowadzącej poszukiwanie lub z upływem 55 lat.

Art. 21n. Usunięcia informacji ze zbioru danych daktyloskopijnych, w tym

zniszczenia kart daktyloskopijnych i chejroskopijnych, dokonuje komisja

powołana przez Komendanta Głównego Policji, sporządzając z tych czynności

protokół.

2017-10-06

©Telksinoe s. 56/157

Art. 21o. 1. Komendant Główny Policji prowadzi policyjną mapę zagrożeń

przestępstwami na tle seksualnym zawierającą aktualne informacje o miejscach

szczególnego zagrożenia przestępstwami przeciwko wolności seksualnej,

wymienionymi w rozdziale XXV Kodeksu karnego.

2. Mapa zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym jest udostępniana do

wiadomości publicznej przez publikację na stronie internetowej Biuletynu

Informacji Publicznej Komendy Głównej Policji.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia mapy zagrożeń przestępstwami na tle

seksualnym i tryb jej aktualizacji, uwzględniając potrzebę bieżącej analizy

występowania zagrożeń przestępstwami, o których mowa w ust. 1, oraz ocenę

ryzyka w konkretnych miejscach występowania tych zagrożeń.

Art. 22. 1. Policja przy wykonywaniu swych zadań może korzystać z pomocy

osób niebędących policjantami. Zabronione jest ujawnianie danych o osobie

udzielającej pomocy Policji, w zakresie czynności operacyjno-rozpoznawczych.

1a. Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić

jedynie w przypadkach i trybie określonych w art. 9 ustawy, o której mowa

w art. 20b.

1b. Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie

prokuratora, także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę

przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem

czynności operacyjno-rozpoznawczych; ujawnienie tych danych następuje w trybie

określonym w art. 9 ustawy, o której mowa w art. 20b.

2. Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym

policjantami może być przyznane wynagrodzenie.

2a. Koszty podejmowanych przez Policję czynności operacyjno-

-rozpoznawczych, w zakresie których ze względu na ochronę, o której mowa

w art. 20a ust. 1–3, nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych

i rachunkowości, a także wynagrodzenia osób wymienionych w ust. 1, pokrywane

są z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia,

zasady tworzenia i gospodarowania funduszem operacyjnym.

2017-10-06

©Telksinoe s. 57/157

4. Jeżeli w czasie korzystania i w związku z korzystaniem przez Policję

z pomocy osób, o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły

uszczerbek na zdrowiu albo szkodę w mieniu, odszkodowanie przysługuje na

zasadach i w trybie określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

Rozdział 3a

Bandera i znaki rozpoznawcze

Art. 22a. Jednostki pływające Policji podnoszą jako banderę flagę państwową

z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

Art. 22b. 1. W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki

pływające Policji podnoszą, niezależnie od bandery, flagę Policji.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór flagi Policji, okoliczności i warunki jej podnoszenia oraz

sposób oznakowania jednostek pływających i statków powietrznych, a także znaki

rozpoznawcze używane na nich przez Policję w nocy, uwzględniając sposób

umieszczenia bandery i flagi na jednostkach pływających, ze wskazaniem, które

z nich podnoszą flagę Policji, oraz oznakowania statków powietrznych Policji,

z ustaleniem, które z nich oznakowuje się symbolem Policji.

Rozdział 4

(uchylony)

Rozdział 5

Służba w Policji

Art. 25. 1. Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej

opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co

najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną

i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej

dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający

rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach

o ochronie informacji niejawnych.

2017-10-06

©Telksinoe s. 58/157

2. Przyjęcie kandydata do służby w Policji następuje po przeprowadzeniu

postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia

warunki przyjęcia do służby w Policji oraz określenie jego predyspozycji do

pełnienia tej służby. Postępowanie kwalifikacyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, składa

się z następujących etapów:

1) złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego

kandydata do służby, a także dokumentów stwierdzających wymagane

wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim

zatrudnieniu;

2) test wiedzy;

3) test sprawności fizycznej;

4) test psychologiczny;

5) przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;

6) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji;

7) sprawdzenie w ewidencjach, rejestrach i kartotekach prawdziwości danych

zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby;

8) przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach

o ochronie informacji niejawnych.

3. Postępowanie kwalifikacyjne w stosunku do kandydata ubiegającego się

o przyjęcie do służby w Policji:

1) w charakterze członka personelu lotniczego, posiadającego uprawnienia

lotnicze w określonej specjalności,

2) w charakterze członka personelu medycznego w oddziale prewencji Policji,

3) który złożył dokumenty wymienione w ust. 2 pkt 1 przed upływem 3 lat od

dnia zwolnienia z tej służby, jeżeli podczas jej pełnienia uzyskał kwalifikacje

zawodowe podstawowe

– składa się z etapów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 5–8.

4. Postępowanie kwalifikacyjne zarządza i prowadzi Komendant Główny

Policji albo komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji.

5. Komendant Główny Policji albo komendant wojewódzki (Stołeczny)

Policji odmawia poddania kandydata postępowaniu kwalifikacyjnemu, albo

odstępuje od jego prowadzenia w przypadku:

1) niezłożenia kompletu dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1;

2017-10-06

©Telksinoe s. 59/157

2) niespełnienia wymagań określonych w ust. 1;

3) uzyskania negatywnego wyniku z jednego z etapów postępowania

kwalifikacyjnego, o których mowa w ust. 2 pkt 3–6 i 8;

4) zatajenia lub podania nieprawdziwych danych w kwestionariuszu osobowym,

o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

5) niepoddania się przez kandydata przewidzianym w postępowaniu

kwalifikacyjnym czynnościom lub etapom tego postępowania;

6) przystąpienia do ponownego postępowania kwalifikacyjnego pomimo

uzyskania przez niego w poprzednim postępowaniu kwalifikacyjnym

negatywnego wyniku z etapu postępowania kwalifikacyjnego, o którym

mowa w ust. 2 pkt 7 lub 8, gdy z informacji posiadanych przez komendanta

prowadzącego postępowanie wynika, że nie uległy zmianie okoliczności

stanowiące podstawę negatywnego wyniku z danego etapu;

7) gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji.

6. Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego stanowią informację

publiczną.

7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) zakres informacji o planowanym postępowaniu kwalifikacyjnym oraz sposób

podawania ich do wiadomości;

2) tryb i sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego;

3) wzór kwestionariusza osobowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

4) zakres tematyczny testu wiedzy oraz zakres i sposób przeprowadzania testu

sprawności fizycznej i testu psychologicznego;

5) sposób dokonywania oceny kandydatów oraz preferencje z tytułu

posiadanego przez nich wykształcenia lub posiadanych umiejętności;

6) sposób zakończenia postępowania kwalifikacyjnego oraz minimalny okres,

po którym kandydat do służby może ponownie przystąpić do postępowania

kwalifikacyjnego lub poszczególnych jego etapów;

7) zakres informacji o wyniku postępowania kwalifikacyjnego.

8. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, minister właściwy do

spraw wewnętrznych uwzględni: powszechność dostępu do informacji

o postępowaniu kwalifikacyjnym, czynności niezbędne do przeprowadzenia

2017-10-06

©Telksinoe s. 60/157

postępowania kwalifikacyjnego i ustalenia w jego toku predyspozycji kandydata do

pełnienia służby w Policji, a także potrzebę zapewnienia sprawności prowadzenia

tego postępowania, przejrzystości stosowanych kryteriów oceny, obiektywności

wyników postępowania i wyboru kandydatów posiadających w największym

stopniu cechy, umiejętności oraz kwalifikacje przydatne do realizacji zadań

służbowych.

Art. 25a. 1. Funkcjonariusz Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby

Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być

na własną prośbę przeniesiony do służby w Policji, jeżeli wykazuje on szczególne

predyspozycje do jej pełnienia.

2. Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w Policji przenosi

w porozumieniu odpowiednio z Komendantem Głównym Straży Granicznej,

Szefem Biura Ochrony Rządu, Szefem Krajowej Administracji Skarbowej,

Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej, Szefem Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem Agencji Wywiadu, Szefem Służby

Wywiadu Wojskowego, Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefem

Centralnego Biura Antykorupcyjnego Komendant Główny Policji za zgodą

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3. Funkcjonariusz Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby

Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego

przeniesiony do służby w Policji zachowuje ciągłość służby.

4. Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie

przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy

odchodzących ze służby.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku

do funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, uwzględniając szczególne

kwalifikacje predestynujące do służby w Policji, równorzędność okresów służby

2017-10-06

©Telksinoe s. 61/157

i stażu, należności oraz uzyskanych w dotychczasowych jednostkach kwalifikacji

zawodowych z policyjnymi.

Art. 26. 1. Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje

lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

2. (uchylony)

Art. 27. 1. Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według

następującej roty:

„Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych

obowiązków policjanta, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić

ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny,

strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem

życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać

prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej

Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy

i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnic związanych ze służbą,

honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki

zawodowej”.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia,

ceremoniał ślubowania, uwzględniając warunki, tryb i termin składania ślubowania

przez policjantów, organy uprawnione do przyjmowania ślubowania, przebieg

i sposób dokumentowania ślubowania oraz wzór formularza aktu ślubowania.

Art. 28. 1. Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na

podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby.

1a. Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić:

1) na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej;

2) na okres służby kontraktowej;

3) na stałe.

1b. Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić po zawarciu umowy,

zwanej dalej „kontraktem”, zawartej pomiędzy osobą, która zgłosiła się do tej

służby, a przełożonym wymienionym w art. 32 ust. 1.

1c. Kontrakt zawiera się na okres od 3 do 5 lat. Zawarcie kontraktu z tą samą

osobą może nastąpić najwyżej dwukrotnie.

2017-10-06

©Telksinoe s. 62/157

2. Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu

funkcjonariusza Policji.

3. Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo

po przeniesieniu do rezerwy.

4. Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet, policjantów

w służbie kandydackiej, a także do osób rozpoczynających naukę lub przeszkolenie

zawodowe w szkołach resortu spraw wewnętrznych.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia,

określa rodzaje i wzory legitymacji służbowych i innych dokumentów policjantów,

organy właściwe do ich wydawania oraz zasady dokonywania wpisów w tych

dokumentach.

Art. 28a. 1. Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić na

stanowisko podstawowe, jeżeli osoba mianowana ma wykształcenie średnie lub

średnie branżowe i odbyła w Policji przeszkolenie podstawowe lub ukończyła

służbę kandydacką i zobowiąże się do uzupełnienia przeszkolenia podstawowego

w terminie określonym w kontrakcie.

2. Osoba nieposiadająca wykształcenia średniego lub średniego branżowego

może być mianowana na stanowisko, o którym mowa w ust. 1, jeżeli postępowanie

kwalifikacyjne wykaże posiadanie przez tę osobę szczególnych predyspozycji do

służby w Policji.

3. Dla policjanta w służbie kontraktowej początkowe 12 miesięcy służby

w ramach pierwszego kontraktu jest okresem próbnym.

4. Policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą oświadczyć

na piśmie, najpóźniej na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze

rozwiązania stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu

próbnego policjanta zwalnia się ze służby.

5. W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 4, policjant

pełni nadal służbę kontraktową bez odrębnego mianowania.

6. Najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty

kontrakt, policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą wystąpić

z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego

kontraktu policjant pełni nadal służbę kontraktową.

2017-10-06

©Telksinoe s. 63/157

Art. 29. 1. Osobę przyjętą do służby w Policji mianuje się policjantem

w służbie przygotowawczej na okres 3 lat.

2. Po upływie okresu służby przygotowawczej policjant zostaje mianowany

na stałe.

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony, o którym mowa

w art. 32 ust. 1, z wyłączeniem komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

może skrócić okres służby przygotowawczej policjanta albo zwolnić go od

odbywania tej służby.

4. W razie przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków

służbowych, trwającej dłużej niż 3 miesiące, przełożony może przedłużyć okres

jego służby przygotowawczej.

Art. 30. 1. Osobę podlegającą kwalifikacji wojskowej skierowaną za jej

zgodą do służby w oddziałach prewencji Policji mianuje się policjantem w służbie

kandydackiej na okres, o którym mowa w art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada

1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1534).

2. Policjant w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.

3. Policjanci w służbie kandydackiej wykonują jedynie czynności

administracyjno-porządkowe.

4. Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej,

jeżeli przerwa pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej

nie przekracza 3 miesięcy.

Art. 31. 1. Osobom, które stosownie do przepisów o powszechnym

obowiązku obrony odbywają ćwiczenia w jednostkach organizacyjnych podległych

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na podstawie przydziałów

organizacyjno-mobilizacyjnych, przysługują w zakresie przydzielonych im zadań

uprawnienia policjantów określone w art. 15 i art. 16.

2. Zakres uprawnień i obowiązków osób, o których mowa w ust. 1,

wynikających ze stosunku służby określą odrębne przepisy.

Art. 31a. 1. W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny Policja może

być objęta militaryzacją, o której mowa w art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada

1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

2017-10-06

©Telksinoe s. 64/157

2. Policjanci pozostający w stosunku służbowym w dniu ogłoszenia

mobilizacji lub w dniu, w którym rozpoczyna się czas wojny, określonym przez

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 4a ustawy,

o której mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa policjantami pełniącymi służbę

w czasie wojny i pozostają w tej służbie do czasu zwolnienia.

Art. 32. 1. Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia

oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny

Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji

oraz komendanci szkół policyjnych.

2. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do

wyższego przełożonego.

3. Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta

Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

Art. 33. 1. Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego

obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku.

2. Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający

na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym

okresie rozliczeniowym.

3. W zamian za czas służby przekraczający normę określoną

w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze

albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13

ust. 4a pkt 1.

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku

funkcyjnego.

5. Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą

przyznano rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może

przekraczać 1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym

okresie rozliczeniowym.

6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, rozkład czasu służby, uwzględniając tygodniowy oraz dzienny

wymiar czasu służby, przypadki przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę,

2017-10-06

©Telksinoe s. 65/157

a także wprowadzenie dla policjantów zmianowego rozkładu czasu służby. Nadto

rozporządzenie powinno określić sposób pełnienia przez policjantów dyżurów

domowych, jak też warunki i tryb udzielania policjantom czasu wolnego od służby

lub przyznawania rekompensaty pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1,

a ponadto grupy policjantów zwolnionych z pełnienia służby w porze nocnej,

niedziele i święta.

Art. 34. 1. Mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest

uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych

kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji

albo Komendant CBŚP może wyrazić zgodę na mianowanie na stanowisko

służbowe policjanta, także w służbie przygotowawczej, przed uzyskaniem przez

niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku,

przy spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe

policjant jest obowiązany uzyskać przed mianowaniem na stałe.

3. Warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do

mianowania na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta:

1) szkolenia zawodowego podstawowego;

2) szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych;

3) Wyższej Szkoły Policji.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu

służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów

Policji i innych stanowiskach służbowych, oraz warunki mianowania na

wyższe stanowiska służbowe, uwzględniając zakres wykonywanych przez

nich zadań;

2) szczegółowe warunki odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia

zawodowego w Policji, uwzględniając rodzaje, formy, warunki i tryb ich

odbywania, a także organizację i sposób prowadzenia szkoleń i doskonalenia

zawodowego oraz nadzór nad ich realizacją.

Art. 35. 1. Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2017-10-06

©Telksinoe s. 66/157

2. Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej

sporządzenia; może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść

odwołanie do wyższego przełożonego.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb

opiniowania funkcjonariuszy, uwzględniając przesłanki opiniowania i jego

częstotliwości, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu, właściwość

przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy

z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.

Art. 35a. 1. Policjant może zostać poddany procedurze określającej jego

predyspozycje do służby na określonych stanowiskach lub w określonych

komórkach organizacyjnych, poprzez przeprowadzenie testu sprawności fizycznej,

badania psychologicznego lub badania psychofizjologicznego.

2. Test lub badania są przeprowadzane przez uprawnioną komórkę

organizacyjną Policji.

3. W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się

o podjęcie służby w Komendzie Głównej Policji test i badania zarządza

Komendant Główny Policji.

3a. W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się

o podjęcie służby w CBŚP test i badania zarządza Komendant CBŚP.

4. W stosunku do policjantów pełniących służbę na obszarze terytorialnego

działania komendanta wojewódzkiego, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3 i 4, test

i badania zarządza komendant wojewódzki Policji.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb i warunki ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do

służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach

organizacyjnych oraz przeprowadzania badań psychofizjologicznych,

uwzględniając wykaz komórek organizacyjnych uprawnionych do

przeprowadzania testu lub badań, o których mowa w ust. 1, wykaz komórek

organizacyjnych i stanowisk służbowych, dla których test lub badania mogą być

przeprowadzane, oraz zakres i ramową metodykę badań na każde z tych stanowisk.

2017-10-06

©Telksinoe s. 67/157

Art. 36. 1. Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo

delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.

2. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant

Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do

policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki

Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski)

Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między

województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi

Policji, następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych

i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla

województwa, w którym policjant ma pełnić służbę, a w przypadku przeniesienia

do CBŚP – Komendant CBŚP.

3. Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant Główny

Policji albo Komendant CBŚP w wyjątkowych przypadkach może przedłużyć czas

delegacji do 12 miesięcy.

4. Komendant Główny Policji może oddelegować policjanta, za jego zgodą,

do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą na czas określony.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki i tryb oddelegowania policjanta, o którym mowa w ust. 4,

uwzględniając:

1) charakter lub zakres zadań wykonywanych w czasie oddelegowania oraz

odpowiednie do ich realizacji instytucje;

2) warunki otrzymywania oraz wysokość uposażenia i innych świadczeń ze

stosunku służbowego;

3) rodzaje, warunki przyznawania oraz wysokość dodatkowych świadczeń

związanych z oddelegowaniem;

4) możliwość ograniczenia w całości albo w części prawa do uposażenia lub

innych świadczeń ze stosunku służbowego w przypadku otrzymywania ze

źródła zagranicznego wynagrodzenia lub innych świadczeń bądź należności

przeznaczonych na pokrycie kosztów oddelegowania;

5) sposób realizacji i zakres niektórych praw i obowiązków oddelegowanego,

dotyczących prawa do urlopu, podległości służbowej i składania informacji

2017-10-06

©Telksinoe s. 68/157

przełożonemu oraz wymóg zapewnienia po zakończeniu oddelegowania

stanowiska co najmniej równorzędnego stanowisku zajmowanemu przed

oddelegowaniem;

6) tryb postępowania i właściwość przełożonych oraz innych podmiotów

i instytucji, w szczególności w zakresie wnioskowania o oddelegowanie,

odwołania z oddelegowania, a także wypłaty należności przysługujących

oddelegowanemu.

6. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno uzależnić zakres

uprawnień oddelegowanego od rodzaju wykonywanych zadań, czasu trwania

oddelegowania, warunków bytowych i kosztów utrzymania związanych

z oddelegowaniem oraz zakresu uprawnień i świadczeń przyznanych w czasie

oddelegowania przez stronę zagraniczną lub inny podmiot.

Art. 37. Policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych

na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający

12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone.

Art. 37a. Policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego

w sprawach osobowych, na okres:

1) poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo

zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy;

2) zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na

zasadach określonych w przepisach o związkach zawodowych;

3) delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za

granicą.

Art. 38. 1. Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie

wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2. Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach:

1) orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go

na stanowisko równorzędne;

2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii

służbowej w okresie służby przygotowawczej;

2017-10-06

©Telksinoe s. 69/157

3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym

stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych

opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn

uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości

mianowania go na inne równorzędne stanowisko;

5) niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie

pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach

osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne

stanowisko.

3. Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego

prośbę.

4. Policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko

z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

Art. 39. 1. Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie

wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie

dłuższy niż 3 miesiące.

2. Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia

przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub

postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro

postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2a. W razie wniesienia przeciwko policjantowi aktu oskarżenia określonego

w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego przepis ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia

w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania

karnego.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez

przełożonych, uwzględniając organy uprawnione do zawieszania policjanta

w czynnościach służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu oraz

2017-10-06

©Telksinoe s. 70/157

przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta

w czynnościach służbowych przed ukończeniem postępowania karnego.

Art. 40. Policjant może być skierowany do komisji lekarskiej podległej

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych:

1) z urzędu lub na jego wniosek – w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia

zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku

poszczególnych chorób ze służbą;

2) z urzędu – w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej

niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania

zwolnienia lekarskiego.

Art. 40a. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym

przez komisję lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym,

psychologicznym i dodatkowym.

2. W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja

nie pozwalają na wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na

obserwację w podmiocie leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

Art. 41. 1. Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach:

1) orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby

przygotowawczej;

3) wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego;

4a) wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci

zakazu wykonywania zawodu policjanta;

5) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego

państwa;

6) upływu okresu służby określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie

kolejnego kontraktu lub mianowanie na stałe;

7) upływu okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant lub przełożony

skorzystał z uprawnienia określonego w art. 28a ust. 4.

2. Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach:

2017-10-06

©Telksinoe s. 71/157

1) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby

stałej lub służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach,

między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4;

3) powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru

w organach samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach;

4) nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej;

5) gdy wymaga tego ważny interes służby;

6) likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem

obsady etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na

niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe;

7) upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

7a) dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których

mowa w art. 40a ust. 1, lub niepoddania się im, albo w przypadku

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na obserwację

w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody przez

funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na

wniosek funkcjonariusza;

8) popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego,

jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie

w służbie;

9) upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie

ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

3. Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia

pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby.

3a. (uchylony)

3b. (uchylony)

4. W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie następuje po

upływie 6 miesięcy, a w przypadku służby przygotowawczej, po upływie

3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki Policji lub jej

reorganizacji.

2017-10-06

©Telksinoe s. 72/157

Art. 42. 1. Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze

służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do

służby na stanowisko równorzędne.

2. Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie

zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu

na podstawie art. 41 ust. 3.

3. Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości

niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony,

gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia,

stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że

zaistnieje inna podstawa zwolnienia.

4. Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po

zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej

służby.

5. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania

poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym

przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za

1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.

6. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się

do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą

uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101

ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza

służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę

w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu.

7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze

służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało

zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem

o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo

przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego.

Art. 43. 1. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz

art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem

12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant

zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2017-10-06

©Telksinoe s. 73/157

2. (uchylony)

3. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może

nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego

policjantów.

Art. 44. 1. Policjanta nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie

urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem

przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.

2. W razie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6

w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu

macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje mu

uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.

Art. 44a. Policjantowi zwolnionemu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6

w czasie urlopu wychowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop

został udzielony:

1) świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy

wypłacaniu zasiłku wychowawczego;

2) inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy

w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

Art. 45. 1. Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 dokonuje

właściwy komendant wojewódzki Policji albo Komendant CBŚP.

2. Pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2,

wymaga zgody właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

3. W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa

w art. 37–41, podejmuje przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1.

Art. 46. 1. Policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo

służby oraz na swój wniosek opinię o służbie.

2. Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do

wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania

opinii.

3. Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii

o służbie, a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz

2017-10-06

©Telksinoe s. 74/157

odwoływania się od opinii o służbie, określa minister właściwy do spraw

wewnętrznych w przepisach wydanych na podstawie art. 81.

Art. 46a. Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady

prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze

stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób prowadzenia akt osobowych.

Rozdział 6

Korpusy i stopnie policyjne

Art. 47. 1. Ustanawia się korpusy Policji i stopnie policyjne w następującym

porządku:

1) w korpusie generałów Policji:

a) generalny inspektor Policji,

b) nadinspektor Policji;

2) w korpusie oficerów starszych Policji:

a) inspektor Policji,

b) młodszy inspektor Policji,

c) podinspektor Policji;

3) w korpusie oficerów młodszych Policji:

a) nadkomisarz Policji,

b) komisarz Policji,

c) podkomisarz Policji;

4) w korpusie aspirantów Policji:

a) aspirant sztabowy Policji,

b) starszy aspirant Policji,

c) aspirant Policji,

d) młodszy aspirant Policji;

5) w korpusie podoficerów Policji:

a) sierżant sztabowy Policji,

b) starszy sierżant Policji,

c) sierżant Policji;

6) w korpusie szeregowych Policji:

a) starszy posterunkowy,

b) posterunkowy.

2017-10-06

©Telksinoe s. 75/157

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, jakie stopnie wojskowe,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celno-Skarbowej, Państwowej

Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego

odpowiadają poszczególnym stopniom policyjnym, uwzględniając równorzędność

pierwszych stopni w poszczególnych korpusach.

Art. 48. 1. Na stopnie policyjne w korpusie szeregowych Policji mianuje

przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1. Na stopień posterunkowego mianuje

się z dniem mianowania na stanowisko służbowe.

2. Na stopnie policyjne w korpusach podoficerów i aspirantów Policji, a także

na stopnie komisarza i nadkomisarza Policji, mianuje przełożony, o którym mowa

w art. 32 ust. 1, z wyjątkiem komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowego)

Policji.

3. Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na

stopnie generalnego inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie, z zastrzeżeniem ust. 2, mianuje

Komendant Główny Policji.

Art. 49. 1. Na pierwszy stopień policyjny w korpusie podoficerów Policji

może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 lub

2, ukończył szkolenie zawodowe podstawowe i został mianowany lub powołany na

stanowisko, dla którego został określony stopień w korpusach podoficerów,

aspirantów lub oficerów Policji.

2. Na pierwszy stopień policyjny w korpusie aspirantów Policji może być

mianowany podoficer Policji, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1

i został mianowany lub powołany na stanowisko, dla którego został określony

stopień w korpusach aspirantów lub oficerów Policji.

Art. 50. Na pierwszy stopień policyjny w korpusie oficerów młodszych

Policji może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone w art. 25

ust. 1, ukończył studia w Wyższej Szkole Policji lub szkolenie zawodowe dla

absolwentów szkół wyższych, został mianowany lub powołany na stanowisko, dla

2017-10-06

©Telksinoe s. 76/157

którego został określony stopień w korpusie oficerów Policji, i złożył egzamin

oficerski.

Art. 51. (uchylony)

Art. 52. 1. Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do

zajmowanego stanowiska służbowego oraz w zależności od opinii służbowej.

Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu

w dotychczasowym stopniu:

– posterunkowego – 1 roku,

– starszego posterunkowego – 1 roku,

– sierżanta – 2 lat,

– starszego sierżanta – 2 lat,

– sierżanta sztabowego – 2 lat,

– młodszego aspiranta – 3 lat,

– aspiranta – 3 lat,

– starszego aspiranta – 2 lat,

– aspiranta sztabowego – 4 lat,

– podkomisarza – 3 lat,

– komisarza – 4 lat,

– nadkomisarza – 4 lat,

– podinspektora – 3 lat,

– młodszego inspektora – 4 lat,

– inspektora – 4 lat.

1a. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może

mianować inspektora Policji na stopień nadinspektora Policji z pominięciem

wymogu przesłużenia w dotychczasowym stopniu okresu, o którym mowa

w ust. 1 tiret piętnaste.

2. (uchylony)

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw

wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, może mianować

każdego policjanta na wyższy stopień, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających

z przepisów art. 48 ust. 4 oraz art. 49 i art. 50 ust. 1.

2017-10-06

©Telksinoe s. 77/157

4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach:

1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, może mianować na pierwszy stopień oficerski oraz na

stopnie generalnego inspektora Policji i nadinspektora Policji,

2) Komendant Główny Policji może mianować na pozostałe stopnie policyjne

– policjanta, który poniósł śmierć w związku z wykonywaniem czynności

służbowych.

Art. 53. 1. Stopnie określone w art. 47 są dożywotnie.

2. Policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których

mowa w art. 47, z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.

3. Utrata stopnia wymienionego w art. 47 następuje w razie:

1) utraty obywatelstwa polskiego lub

2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw

publicznych albo

3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za

przestępstwo popełnione z niskich pobudek.

Art. 54. 1. O obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do

mianowania na ten stopień.

2. O pozbawieniu stopnia oficerskiego decyduje Komendant Główny Policji.

3. O obniżeniu stopnia lub pozbawieniu stopni generalnego inspektora

i nadinspektora Policji decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Art. 55. 1. Policjantowi przywraca się stopień w razie uchylenia:

1) prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych

lub

2) prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo

popełnione z niskich pobudek albo

3) decyzji, na podstawie której nastąpiło pozbawienie stopnia, albo

4) kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2. Decyzję o przywróceniu stopnia oficerskiego podejmuje Komendant

Główny Policji. W pozostałych przypadkach decyzję o przywróceniu stopnia

podejmuje przełożony właściwy do mianowania na ten stopień.

2017-10-06

©Telksinoe s. 78/157

Art. 56. 1. Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy

mianuje się na odpowiedni stopień policyjny.

2. Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, uzależnione jest od ukończenia

szkolenia zawodowego wymienionego w art. 34 ust. 3.

3. Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy

podporucznika na odpowiedni pierwszy stopień oficerski mianuje Komendant

Główny Policji.

4. Osobę przyjmowaną do służby na podstawie art. 25a ust. 1 i posiadającą

stopień Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celno-Skarbowej,

Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego

mianuje się na odpowiedni stopień policyjny.

Art. 57. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, sposób i tryb mianowania policjantów na stopnie policyjne oraz

wzory wniosku o mianowanie na stopień policyjny i aktu mianowania na stopień

policyjny, a także tryb ich sporządzania oraz przełożonych właściwych w tych

sprawach, uwzględniając warunki przystąpienia do egzaminu oficerskiego, jego

zakres, tryb i terminy składania, jednostki Policji właściwe do przeprowadzania

egzaminu oficerskiego oraz terminy mianowania na stopnie policyjne.

Rozdział 7

Obowiązki i prawa policjanta

Art. 58. 1. Policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających

z roty złożonego ślubowania.

2. Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia

przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub

samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się

z popełnieniem przestępstwa.

3. O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2,

policjant powinien zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem

drogi służbowej.

Art. 59. 1. Przełożony policjanta niebędącego w stanie wykonać polecenia

sądu lub prokuratora w wyznaczonym terminie lub zakresie, o którym mowa

2017-10-06

©Telksinoe s. 79/157

w art. 14 ust. 2, jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu,

zmianę lub uchylenie polecenia.

2. W przypadku nieusprawiedliwionego niewykonania polecenia

w wyznaczonym terminie lub zakresie, na żądanie sądu lub prokuratora przełożony

policjanta wszczyna przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego

postępowania zawiadamia się odpowiednio sąd lub prokuratora.

Art. 60. 1. Policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia

przepisowego munduru i wyposażenia.

2. Komendant Główny Policji określa przypadki, w których policjant w czasie

wykonywania obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia munduru.

Art. 61. 1. W przypadkach przewidzianych w art. 60 ust. 2 policjant,

wykonując czynności dochodzeniowo-śledcze, a także czynności określone

w art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2–4, obowiązany jest okazać legitymację

służbową w taki sposób, aby zainteresowany miał możliwość odczytać i zanotować

numer i organ, który wydał legitymację, oraz nazwisko policjanta.

2. Przy wykonywaniu innych czynności administracyjno-porządkowych

nieumundurowany policjant obowiązany jest na żądanie obywatela okazać

legitymację służbową lub znak identyfikacyjny w sposób określony w ust. 1.

Art. 61a. 1. Policjant jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną

zapewniającą wykonywanie przez niego zadań służbowych, w szczególności

poprzez udział w doskonaleniu zawodowym, o którym mowa w przepisach

dotyczących szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz

doskonalenia zawodowego w Policji.

2. Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie

wyników testu sprawności fizycznej policjantów.

Art. 62. 1. Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą

bez pisemnej zgody przełożonego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych

z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji.

2. Policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie

majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy

nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy,

corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

2017-10-06

©Telksinoe s. 80/157

Oświadczenie to powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości uzyskanych

przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach

i akcjach w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo

jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy, związku

międzygminnego, powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego lub

związku metropolitalnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu.

Oświadczenie to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia

działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub

spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni

mieszkaniowej.

3. Oświadczenie o stanie majątkowym coroczne składa się do dnia 31 marca

według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

4. Przełożeni właściwi w sprawach osobowych lub osoby przez nich

upoważnione, w celu przeprowadzenia analizy zgodności ze stanem faktycznym

złożonych oświadczeń o stanie majątkowym, mają prawo wglądu do ich treści

i przetwarzania danych w nich zawartych.

5. Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią

tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji

niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone” określonej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych, chyba że policjant, który złożył oświadczenie, wyraził

pisemną zgodę na ich ujawnienie, z zastrzeżeniem ust. 7.

6. Oświadczenie o stanie majątkowym przechowuje się przez 10 lat.

7. Informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób

pełniących funkcje organów Policji są publikowane, bez ich zgody, na właściwych

stronach Biuletynu Informacji Publicznej, z wyłączeniem danych dotyczących daty

i miejsca urodzenia, numeru PESEL, miejsca zamieszkania i położenia

nieruchomości.

8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym,

sposób analizy ich zgodności ze stanem faktycznym, a także wzór oświadczenia

o stanie majątkowym oraz tryb publikowania oświadczeń, o których mowa

w ust. 7, uwzględniając zakres danych objętych oświadczeniem o stanie

majątkowym.

2017-10-06

©Telksinoe s. 81/157

Art. 62a. Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego właściwego

w sprawach osobowych o podjęciu przez małżonka lub osoby pozostające z nim we

wspólnym gospodarstwie domowym zatrudnienia lub innych czynności

zarobkowych w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne lub ochrony

osób i mienia oraz o objęciu w nich akcji lub udziałów, a także o fakcie bycia

wykonawcą w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień

publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm.11)) na rzecz organów

i jednostek nadzorowanych i podległych ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych, w terminie 14 dni od dnia powzięcia informacji o tym zdarzeniu.

Art. 63. 1. Policjant nie może być członkiem partii politycznej.

2. Z chwilą przyjęcia policjanta do służby ustaje jego dotychczasowe

członkostwo w partii politycznej.

3. Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do

stowarzyszeń krajowych działających poza służbą.

4. Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo

międzynarodowych wymaga zezwolenia Komendanta Głównego Policji lub

upoważnionego przez niego przełożonego.

Art. 64. Policjant jest obowiązany powiadomić swojego bezpośredniego

przełożonego o planowanym wyjeździe zagranicznym, poza obszar Unii

Europejskiej, na więcej niż 3 dni.

Art. 65. (uchylony)

Art. 66. 1. Policjant podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków

służbowych korzysta z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla

funkcjonariuszy publicznych.

2. Z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy

publicznych podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych

korzysta również policjant, który poza czasem służby działa na rzecz:

1) zapobieżenia zagrożeniu dla życia lub zdrowia ludzkiego;

2) przywrócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego;

3) ujęcia sprawcy czynu zabronionego.

11)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 831,

996, 1020, 1250, 1265 i 1579.

2017-10-06

©Telksinoe s. 82/157

Art. 67. 1. Policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym policjantów.

2. Przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio,

z zastrzeżeniem że w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy

i związek ten nie ma prawa do strajku.

3. Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego policjantów

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Komendantem Głównym Policji

określi statut tego związku, zarejestrowany w sądzie.

Art. 68. (uchylony)

Art. 69. (uchylony)

Art. 69a. 1. Jeżeli policjant zwolniony ze służby nie spełnia warunków do

nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od

uposażenia wypłaconego policjantowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia

zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono składki na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki

za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, 1247 i 1579).

2. Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się:

1) kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych

przepisów – za okres służby kandydackiej przed dniem 1 stycznia 2003 r.;

2) kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku

poprzedniego, ustalonego na podstawie odrębnych przepisów – za okres

służby kandydackiej po dniu 31 grudnia 2002 r.;

3) uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia, nagrody roczne i uznaniowe

oraz dodatkowe wynagrodzenie wypłacane na podstawie art. 112,

odpowiednio przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy, o której mowa w ust. 1 –

za pozostałe okresy służby.

3. Składki przekazuje się również w przypadku, gdy policjant spełnia jedynie

warunki do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek

następuje na wniosek policjanta.

2017-10-06

©Telksinoe s. 83/157

4. Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek

określonym na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887).

5. Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie

ust. 4, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 i art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych.

6. Przepisy ust. 1–5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał

w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo

spełnienia warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek

o przyznanie emerytury z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych,

zwaloryzowanych składek przekazuje się niezwłocznie na podstawie

zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o ustaleniu

funkcjonariuszowi prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

8. Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze

rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki do tego

właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego

i niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych

składek.

Art. 70. 1. Policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za

umundurowanie, uwzględniając:

1) elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości

równoważnika;

2) sposób ustalania wysokości równoważnika;

3) tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równoważnika;

2017-10-06

©Telksinoe s. 84/157

4) terminy wypłacania lub zwrotu równoważnika.

Art. 71. 1. Jednostki i komórki organizacyjne Policji oraz policjanci

otrzymują wyposażenie niezbędne do wykonywania czynności służbowych.

2. Normy wyposażenia, o którym mowa w ust. 1, szczegółowe zasady jego

przyznawania i użytkowania określa Komendant Główny Policji.

Art. 71a. 1. Za stan bezpieczeństwa i higieny służby w stosunku do

podległych policjantów odpowiadają Komendant Główny Policji, Komendant

CBŚP, komendanci wojewódzcy Policji, Komendant Stołeczny Policji,

komendanci powiatowi (miejscy) Policji, komendanci rejonowi Policji, dyrektor

instytutu badawczego, Komendant Wyższej Szkoły Policji i komendanci szkół

policyjnych.

2. W przypadku policjantów odbywających szkolenia zawodowe lub

doskonalenie zawodowe centralne w Policji za stan bezpieczeństwa i higieny

służby odpowiadają Komendant Wyższej Szkoły Policji, komendanci szkół

policyjnych i kierownik ośrodka szkolenia Policji, realizując obowiązki, o których

mowa w art. 207 § 2 pkt 1–6, art. 2071, art. 2091 § 1–3, art. 2092, art. 214, art. 215,

art. 2374 i art. 2376 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1666), zwanej dalej „Kodeksem pracy”.

3. Za pracodawcę, w rozumieniu przepisów działu dziesiątego Kodeksu

pracy, a także przepisów wykonawczych wydanych na jego podstawie, w stosunku

do podległych policjantów uważa się przełożonych wymienionych w ust. 1.

4. Za osobę kierującą pracownikami, w rozumieniu przepisów działu

dziesiątego Kodeksu pracy, a także przepisów wykonawczych wydanych na jego

podstawie, uważa się policjanta pełniącego służbę lub wykonującego obowiązki na

stanowisku kierowniczym.

5. Policjant jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad

bezpieczeństwa i higieny służby.

6. W sprawach bezpieczeństwa i higieny służby stosuje się odpowiednio

przepisy działu dziesiątego Kodeksu pracy, a także przepisy wykonawcze wydane

na jego podstawie, z wyłączeniem przepisów art. 207 § 2 pkt 7, art. 2091 § 4,

art. 228 § 1 i 2, art. 229 § 1–12, 4a i 8 w zakresie niedotyczącym wskazówek

metodycznych w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników

2017-10-06

©Telksinoe s. 85/157

oraz dokumentowania i kontroli badań okresowych i kontrolnych, art. 230 § 2,

art. 232, art. 234 § 1–31, art. 235–2352, art. 237–2372, art. 2377 § 1 pkt 1 i § 2–4,

art. 2378 § 1, art. 2379 § 3, art. 23711 § 4 oraz art. 23711a § 4.

7. Przepisów art. 2092, art. 2093, art. 210 § 1–5 i art. 226 oraz przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 210 § 6 Kodeksu pracy nie stosuje się

do wykonywanych przez policjanta zadań określonych w:

1) art. 1 ust. 2 pkt 1–4 oraz 6;

2) art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, jeżeli charakter tych działań ma związek z zadaniami

określonymi w pkt 1.

Art. 71b. 1. W celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na

zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się

badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na

takie badanie.

2. Skierowanie na badanie okresowe lub kontrolne zawiera w szczególności

imię i nazwisko, numer PESEL, adres zamieszkania, stanowisko służbowe

policjanta kierowanego na badanie oraz opis warunków pełnienia służby

występujących na zajmowanym stanowisku służbowym, w tym czynników

szkodliwych lub uciążliwych, o których mowa w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy, i innych wynikających

z warunków pełnienia służby.

3. Na pierwsze badanie okresowe policjant jest kierowany w terminie 3 lat od

dnia przyjęcia do służby.

4. Rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych są uzależnione od rodzaju

pełnionej służby i wieku policjanta.

5. Lekarz przeprowadzający badanie okresowe lub kontrolne, w celu

uwzględnienia wszystkich czynników szkodliwych lub uciążliwych i innych

wynikających z warunków pełnienia służby wskazanych w skierowaniu na

badanie, może poszerzyć jego zakres o dodatkowe badania lekarskie, konsultacje

u lekarzy specjalistów lub badania diagnostyczne, a także wyznaczyć termin

następnego badania okresowego krótszy niż określony w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie ust. 18, jeżeli stwierdzi, że jest to

niezbędne dla ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym

2017-10-06

©Telksinoe s. 86/157

stanowisku służbowym. Badania i konsultacje stanowią część badania okresowego

lub kontrolnego.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, lekarz wykorzystuje wskazówki

metodyczne w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników

określone w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 229 § 8 Kodeksu pracy.

7. Policjanta kieruje się na badanie okresowe w przypadku przeniesienia go

na stanowisko służbowe, na którym występują czynniki szkodliwe lub uciążliwe

i inne wynikające z warunków pełnienia służby, inne niż występujące na

dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem terminu

określonego w ust. 3.

8. Badania okresowe i kontrolne są wykonywane na podstawie skierowania

na badanie wystawionego przez:

1) przełożonych, o których mowa w art. 71a ust. 1, lub upoważnione przez nich

osoby;

2) ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub upoważnioną przez niego

osobę w stosunku do Komendanta Głównego Policji, I Zastępcy Komendanta

Głównego Policji oraz zastępców Komendanta Głównego Policji.

9. Skierowanie na badanie:

1) kontrolne – wystawia się najpóźniej w dniu zgłoszenia się policjanta do

służby,

2) okresowe – wystawia się nie później niż w terminie 30 dni przed upływem

ważności orzeczenia lekarskiego

– w 3 egzemplarzach, z których jeden przeznaczony jest dla policjanta

kierowanego na badanie.

10. Badania okresowe i kontrolne kończą się orzeczeniem lekarskim

stwierdzającym:

1) brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku

służbowym,

2) istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku

służbowym

– w warunkach służby opisanych w skierowaniu na badanie.

2017-10-06

©Telksinoe s. 87/157

11. Od orzeczenia lekarskiego policjantowi i przełożonym, o których mowa

w art. 71a ust. 1, przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania

orzeczenia.

12. Odwołanie od orzeczenia lekarskiego wraz z uzasadnieniem wnosi się na

piśmie za pośrednictwem lekarza, który wydał to orzeczenie, do:

1) wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce

pełnienia służby policjanta;

2) instytutu badawczego w dziedzinie medycyny pracy lub Uniwersyteckiego

Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, jeżeli odwołanie

dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego przez lekarza zatrudnionego

w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy.

13. Lekarz, za którego pośrednictwem jest składane odwołanie, w terminie

7 dni od dnia otrzymania odwołania wraz z uzasadnieniem przekazuje je wraz

z dokumentacją stanowiącą podstawę wydanego orzeczenia lekarskiego do

właściwego podmiotu, o którym mowa w ust. 12.

14. Badanie w trybie odwołania przeprowadza w terminie 14 dni od dnia

otrzymania odwołania właściwy podmiot, o którym mowa w ust. 12.

15. Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

16. Badania okresowe i kontrolne podlegają dokumentowaniu i kontroli

w sposób określony w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 229 § 8 Kodeksu pracy.

17. Kontrolę badań okresowych i kontrolnych wykonują podmioty, o których

mowa w ust. 12.

18. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych, uwzględniając rodzaj

pełnionej służby i wiek policjanta;

2) wzór skierowania na badanie okresowe lub kontrolne, uwzględniając

konieczność zamieszczenia w tym wzorze informacji niezbędnych do

jednoznacznego ustalenia zakresu badań;

3) wzór orzeczenia lekarskiego, uwzględniając jednolitość informacji

znajdujących się w orzeczeniu.

2017-10-06

©Telksinoe s. 88/157

Art. 71c. 1. Policjant w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny służby podlega

następującym szkoleniom:

1) wstępnemu ogólnemu;

2) wstępnemu na stanowisku służby;

3) okresowemu.

2. Szkoleniu wstępnemu ogólnemu podlega wyłącznie policjant nowo

przyjęty do służby w Policji.

3. Szkoleniu wstępnemu na stanowisku służby podlega policjant w przypadku

zmiany:

1) jednostki organizacyjnej Policji;

2) stanowiska służbowego, w związku z którym zmieniają się czynniki

szkodliwe lub uciążliwe, lub inne czynniki wynikające z warunków pełnienia

służby.

4. Ukończenie szkolenia zawodowego podstawowego, o którym mowa

w art. 34 ust. 3 pkt 1, jest równoznaczne z odbyciem pierwszego szkolenia

wstępnego na stanowisku służby.

5. Szkoleniu okresowemu podlega policjant oraz policjant pełniący służbę na

stanowisku kierowniczym – nie rzadziej niż raz na 5 lat, a w przypadku służby na

stanowisku służbowym, na którym występują warunki szczególnie uciążliwe lub

szkodliwe dla zdrowia – nie rzadziej niż raz na 3 lata.

6. Szkolenie okresowe przełożonego, o którym mowa w art. 71a ust. 1, oraz

policjanta pełniącego służbę na stanowisku kierowniczym zawiera tematykę

z zakresu bezpieczeństwa i higieny służby oraz bezpieczeństwa i higieny pracy.

Art. 72. 1. Policjantowi w czasie wykonywania obowiązków służbowych

przysługuje wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, przypadki, w których policjant otrzymuje wyżywienie, oraz normy

wyżywienia, uwzględniając rodzaje norm i sposób ich ustalenia, osoby uprawnione

do otrzymywania norm dodatkowych lub ich części.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia,

przypadki otrzymywania i wysokość równoważnika pieniężnego w zamian za

wyżywienie, uwzględniając przypadki otrzymywania przez policjanta tego

2017-10-06

©Telksinoe s. 89/157

równoważnika, sposób obliczania jego wysokości oraz organy uprawnione do

wypłat równoważnika.

Art. 73. 1. Policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku

prawo przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego

transportu zbiorowego do jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju

i z powrotem.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki korzystania przez policjanta z prawa, o którym mowa

w ust. 1, uwzględniając sposób rozliczania kosztów przejazdu.

3. W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona

otrzymuje zryczałtowany równoważnik pieniężny.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki przyznania równoważnika pieniężnego, o którym mowa

w ust. 3, uwzględniając sposób ustalania wysokości równoważnika i rozliczania

niewykorzystanego przez policjanta przejazdu.

5. Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny,

o których mowa w ust. 1 i 3, nie przysługują policjantowi w roku kalendarzowym,

w którym wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami

publicznego transportu zbiorowego na podstawie odrębnych przepisów.

6. Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznawane także inne

świadczenia socjalne i bytowe.

7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaj i zakres świadczeń, o których mowa w ust. 6,

uwzględniając warunki korzystania z tych świadczeń, sposób ich realizacji,

a w przypadku świadczeń finansowych – ich wysokość, sposób obliczania, terminy

rozliczeń oraz terminy wypłaty.

Art. 74. (uchylony)

Art. 75. (pominięty)

Art. 76. (pominięty)

Art. 77. 1. Za członków rodziny policjanta uprawnionych do świadczeń

przewidzianych w art. 73, 75 i 76 uważa się małżonka i dzieci.

2017-10-06

©Telksinoe s. 90/157

2. Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione

i dzieci przyjęte na wychowanie, które:

1) nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły – 24 lat albo

25 lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada

na ostatni lub przedostatni rok studiów, albo

2) stały się inwalidami I12) lub II grupy13) przed osiągnięciem wieku określonego

w pkt 1.

Art. 78. Okres służby policjanta traktuje się jako pracę w szczególnym

charakterze w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin14).

Art. 79. 1. Policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane

z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie

stanowią inaczej. Jeżeli oboje rodzice lub opiekunowie są funkcjonariuszami,

z uprawnień może korzystać tylko jedno z nich.

2. Policjantowi nie przysługuje prawo złożenia wniosku o obniżenie wymiaru

czasu służby w okresie, w którym mógłby korzystać z urlopu wychowawczego.

Art. 79a. Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa policjanta w czasie jego

nieobecności w służbie w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim,

urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim, urlopie

rodzicielskim lub urlopie wychowawczym, można w tym celu zatrudnić

pracownika na podstawie umowy o pracę na czas określony, obejmujący czas tej

nieobecności.

Art. 80. 1. Policjantowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia

ze służby, a jeżeli pełnił służbę przygotowawczą – w ciągu 3 miesięcy od tego dnia,

12)

Obecnie całkowicie niezdolne do pracy oraz niezdolne do samodzielnej egzystencji, na

podstawie art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw

o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. poz. 461), która weszła

w życie z dniem 1 września 1997 r.

13)

Obecnie całkowicie niezdolne do pracy na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa

w odnośniku 8.

14)

Obecnie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, na

podstawie art. 192 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887), która weszła w życie z dniem 1 stycznia

1999 r.

2017-10-06

©Telksinoe s. 91/157

okres służby wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień

wynikających z prawa pracy.

2. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli przepisy prawa pracy przewidują,

że upływ okresów, o których mowa w ust. 1, nie stanowi przeszkody do korzystania

przez pracownika z określonych świadczeń.

3. Jeżeli policjant nie może podjąć zatrudnienia w czasie określonym

w ust. 1 ze względu na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub

inwalidztwo15), zachowuje uprawnienia określone w ust. 1 w razie podjęcia

zatrudnienia w ciągu 3 miesięcy od dnia ustania niezdolności do pracy lub

inwalidztwa15).

4. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do policjantów zwolnionych ze służby

w razie skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną

wydalenia ze służby.

Art. 81. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe prawa i obowiązki oraz przebieg służby policjantów,

uwzględniając właściwości i specyfikę służby w jednostkach organizacyjnych

Policji, tryb nawiązywania, zmiany i rozwiązywania stosunku służbowego

policjanta, zadania kierowników komórek organizacyjnych właściwych

w sprawach osobowych, treść rozkazów personalnych o mianowaniu policjanta na

dane stanowisko służbowe lub o zwolnieniu policjanta ze służby, tryb wydawania

świadectwa służby i opinii o służbie policjanta, ich wzory, termin żądania

sprostowania świadectwa i opinii oraz termin dokonania takiego sprostowania.

2. Sposób pełnienia służby policjantów określają zarządzenia, regulaminy

i rozkazy Komendanta Głównego Policji.

Art. 82. 1. Policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu

wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych.

2. Policjant uzyskuje prawo do pierwszego urlopu z upływem 6 miesięcy

służby w wymiarze połowy urlopu przysługującego po roku służby.

3. Prawo do urlopu w pełnym wymiarze policjant nabywa z upływem roku

służby. Do tego urlopu wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.

15)

Obecnie całkowita lub częściowa niezdolność do pracy, na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy,

o której mowa w odnośniku 8.

2017-10-06

©Telksinoe s. 92/157

Art. 83. 1. Policjanta można odwołać z urlopu wypoczynkowego z ważnych

względów służbowych, a także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub

w części. Termin urlopu może być także przesunięty na wniosek policjanta,

umotywowany ważnymi względami.

2. Policjantowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu

według norm ustalonych w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach

przeniesienia lub oddelegowania, jak również innych kosztów.

2a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb zwrotu kosztów przejazdu i innych poniesionych kosztów

przysługujących policjantowi w razie odwołania z urlopu, z uwzględnieniem norm

określonych dla przenoszonych lub delegowanych policjantów,

udokumentowanych opłat dokonanych przez policjanta, a które nie zostały

wykorzystane w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłat poniesionych

na członków rodziny, o których mowa w art. 77, jeżeli odwołanie policjanta

z urlopu spowodowało także ich powrót.

3. Odwołanie policjanta z urlopu ze względów służbowych wymaga zgody

przełożonego.

4. Policjantowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym,

urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

Art. 84. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze

rozporządzenia, wprowadzić płatne urlopy dodatkowe w wymiarze do 13 dni

roboczych rocznie dla policjantów, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie

uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo osiągnęli określony wiek lub staż

służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby.

Art. 85. Policjantowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego lub

okolicznościowego, a także urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.

Art. 86. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady przyznawania policjantom urlopów, tryb

postępowania w tych sprawach oraz wymiar urlopów, o których mowa w art. 84

i 85, uwzględniając okres służby, wiek policjanta, przypadki warunków

szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia oraz stopnie szkodliwości

wpływające na wymiar urlopu dodatkowego.

2017-10-06

©Telksinoe s. 93/157

Art. 87. 1. Policjantowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia

inicjatywę w służbie i doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane

wyróżnienia:

1) pochwała;

2) krótkoterminowy dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 10 dni

roboczych;

3) przyznanie odznaki resortowej;

4) przedterminowe mianowanie na wyższy stopień policyjny.

2. Wyróżnienia udziela policjantowi uprawniony przełożony, o którym mowa

w art. 32 ust. 1.

3. Wyróżnienia nie udziela się policjantowi:

1) ukaranemu karą dyscyplinarną, przed jej zatarciem;

2) skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne

zostało warunkowo umorzone, przez okres roku od dnia uprawomocnienia się

orzeczenia.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania przy udzielaniu wyróżnień

policjantom, uwzględniając zakres uprawnień przełożonych do udzielania

wyróżnień oraz formę udzielania wyróżnień.

Rozdział 8

Mieszkania funkcjonariuszy Policji

Art. 88. 1. Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu

mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień

wynikających z przepisów odrębnych.

2. Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

3. Policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego

wydalenia ze służby.

4. Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której

czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego

transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie

przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej

2017-10-06

©Telksinoe s. 94/157

najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca

pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku)

w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której

wykonuje obowiązki służbowe.

Art. 89. Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy

przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym

gospodarstwie domowym:

1) małżonek;

2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie

w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej

jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia;

3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub

jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo15), albo inne okoliczności są

niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również

ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

Art. 90. Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące

w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu

organów.

Art. 91. 1. Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont

zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny

oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania

i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty

uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych dokumentów, organy

właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo

żądania jego zwrotu oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu

uprawnień do jego otrzymania.

Art. 92. 1. Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam

lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu

pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

2017-10-06

©Telksinoe s. 95/157

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania

oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1,

uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób ustalania

wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do

jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego

zwrotu, a także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień

do jego otrzymania.

Art. 93. 1. Policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości

pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca

pełnienia służby w wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem.

2. Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku

kalendarzowym, w którym wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów

państwowymi środkami komunikacji, na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 94. 1. Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie

decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie

lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.

1a. Osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za

przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia

publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych

i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo

określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec której orzeczono prawomocnie

środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe, jest obowiązana do zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb postępowania oraz szczegółowe zasady przyznawania,

cofania oraz zwracania pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, uwzględniając

przypadki, w których pomoc ta jest przyznawana, cofana lub podlega zwrotowi, jak

również sposób obliczania wysokości pomocy finansowej przyznawanej lub

2017-10-06

©Telksinoe s. 96/157

orzekanej do zwrotu, a także rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu się

o przyznanie tej pomocy.

Art. 95. 1. Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie

przydziela się policjantowi:

1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94;

2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu

powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-

-pensjonatowy;

3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do

spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość

albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na

podstawie art. 96 ust. 3.

2. Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90,

wydaje się, jeżeli policjant:

1) podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego

część;

2) używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie

z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód,

albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez

mieszkańców;

3) wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi

domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali;

4) jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane

z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów

płatności, pomimo uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji

o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu

zapłaty zaległych i bieżących należności;

5) otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1;

6) został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono

mu w tej lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny;

2017-10-06

©Telksinoe s. 97/157

7) nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej

przydzielonego lokalu mieszkalnego;

8) zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego;

9) został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub

przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego,

popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone

w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie

środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe.

3. Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także:

1) jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego

lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90; w takim przypadku osobom

tym przysługuje prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali;

2) gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie

rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na

cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym

przydzielono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości,

o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia;

3) w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90,

przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu

prawnego.

3a. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się również, jeżeli właściciel lokalu

wypowiedział stosunek prawny dotyczący lokalu.

4. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób

zamieszkałych w tym lokalu.

Art. 96. 1. Policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości,

który w poprzednim miejscu pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom

jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, może być przydzielony lokal

mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym miejscu pełnienia

służby, jeżeli:

1) zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom;

2) zwróci pomoc finansową przyznaną:

2017-10-06

©Telksinoe s. 98/157

a) na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości

zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b) na spłatę innych należności – w wysokości przyznanej.

2. Policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być

przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni

zajmowany lokal mieszkalny lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc

finansową na zasadach określonych w tym przepisie.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb przydzielania lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których

mowa w ust. 1 i 2, szczegółowe zasady zwracania udzielonej pomocy finansowej

oraz zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych lub domów określonych

w ust. 1, uwzględniając przesłanki uzasadniające przydział lokalu mieszkalnego

policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, sposób

postępowania w przypadku, gdy policjant ten skorzystał z pomocy finansowej na

uzyskanie lokalu mieszkalnego, oraz rodzaje dokumentów potwierdzających

zwolnienie przez policjanta lokalu mieszkalnego dotychczas zajmowanego.

4. Policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości,

który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu

mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową

kwaterę według przysługujących norm, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim

członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane są ze środków budżetowych

Policji, nie dłużej niż przez 2 lata od dnia przydzielenia tymczasowej kwatery.

5. Policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości

otrzymuje tymczasową kwaterę. Koszty zakwaterowania pokrywa się ze środków

budżetu Policji.

Art. 97. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali

mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału

lokalu mieszkalnego i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany

tego lokalu i tymczasowej kwatery, oraz organy właściwe do wydawania decyzji

2017-10-06

©Telksinoe s. 99/157

administracyjnych w tych sprawach, wysokość norm zaludnienia i sposób ich

ustalania.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki najmu lokali mieszkalnych

znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających

w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu

najmu, prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe

czynszu najmu i okoliczności wpływające na jego wysokość.

3. Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane

z zajmowanym stanowiskiem służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się

również przy przydziałach policjantom innych lokali mieszkalnych niż wymienione

w art. 90.

4. W sprawach spornych, wynikających ze stosunku najmu lokali, o których

mowa w ust. 2, rozstrzygają sądy powszechne.

5. Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa

w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2–4, następuje w formie decyzji administracyjnej.

Art. 98. Policjant zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu

mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura

Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin,

zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm

powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu

mieszkalnego.

Rozdział 9

Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów

Art. 99. 1. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na

stanowisko służbowe.

2017-10-06

©Telksinoe s. 100/157

2. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia

pieniężne określone w ustawie.

3. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej,

której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

3a. Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć

uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej.

4. Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada

Ministrów w drodze rozporządzenia.

Art. 100. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego

i z dodatków do uposażenia.

Art. 101. 1. Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona

od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi

lat.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając

grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie

stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne

stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania

jego wzrostu z tytułu wysługi lat.

Art. 102. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest

uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów

służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej

dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.

Art. 103. 1. Policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane

do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia

pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej

stawki uposażenia według stanowiska służbowego.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach szczególnie

uzasadnionych, może zezwolić na zachowanie przez policjanta przeniesionego na

stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego

2017-10-06

©Telksinoe s. 101/157

prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku,

z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe

stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów

przeniesionych na własną prośbę.

Art. 104. 1. Policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości

uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego.

2. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku

kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny.

3. Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte

wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.

4. Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1–3, policjantowi mogą

być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi

właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby.

5. Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone

w stawkach miesięcznych.

6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1–

4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania

na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska

uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Art. 105. 1. Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są

płatne bezpośrednio do rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5.

2. Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są

płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca,

z zastrzeżeniem ust. 3 i 5.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze

rozporządzenia, inne terminy płatności dodatków do uposażenia o charakterze

stałym, uwzględniając, które z nich są płatne miesięcznie z dołu.

2017-10-06

©Telksinoe s. 102/157

4. Terminy wypłaty innych świadczeń i należności pieniężnych oraz

dodatków do uposażenia, niewymienionych w ust. 2, określają przepisy w sprawie

warunków ich otrzymywania.

5. Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne mogą być

wypłacane w formie bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym

porozumieniu między płatnikiem i policjantem, nie wcześniej jednak niż

w terminach, o których mowa w ust. 2–4.

Art. 106. 1. Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności

uzasadniających tę zmianę.

2. Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła

w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości

1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie

stanowią inaczej.

3. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym

nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności

uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.

Art. 107. 1. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz

należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym

roszczenie stało się wymagalne.

2. Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić

przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione

wyjątkowymi okolicznościami.

3. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz

należności pieniężnych przerywa:

1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do

rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub

ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2) uznanie roszczenia.

Art. 108. 1. Policjantowi przysługują następujące świadczenia pieniężne:

1) zasiłek na zagospodarowanie;

2) nagrody oraz zapomogi;

2017-10-06

©Telksinoe s. 103/157

3) nagrody jubileuszowe;

4) dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań

wykraczających poza obowiązki służbowe;

5) należności za podróże służbowe i przeniesienia;

6) świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

1a. Policjanci mogą otrzymywać nagrody za osiągnięcia w służbie, ze

środków finansowych, o których mowa w art. 13 ust. 4a.

2. W razie śmierci policjanta lub członka jego rodziny, przysługują:

1) zasiłek pogrzebowy;

2) odprawa pośmiertna.

Art. 109. 1. Policjantowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje

zasiłek na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi w dniu

mianowania na stałe.

2. Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje policjantowi pełniącemu

służbę w Policji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby,

w czasie której otrzymał taki zasiłek.

Art. 110. 1. Policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym

przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku

kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

2. (uchylony)

3. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym

pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby

krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni

służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.

3a. Do okresu, o którym mowa w ust. 3, nie zalicza się okresów

niewykonywania zadań służbowych z następujących przyczyn:

1) korzystania z urlopu bezpłatnego;

2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie

zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1–3;

3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania.

2017-10-06

©Telksinoe s. 104/157

3b. Przepisu ust. 3a pkt 3 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie

o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne,

w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem

w czynnościach służbowych zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź

policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia

o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

3c. Umorzenie postępowania, o którym mowa w ust. 3b, nie dotyczy

warunkowego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe ani umorzenia tego postępowania z powodu

przedawnienia lub amnestii.

4. Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień

do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant:

1) korzystał z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu

ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu

macierzyńskiego;

1a) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych, z przyczyn,

o których mowa w art. 185 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;

1b) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia

się dziecka policjanta, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 2982 Kodeksu pracy;

1c) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa

w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 372, 960, 1265 i 1579);

2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia

w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a;

3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury

lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7;

4) zmarł lub został uznany za zaginionego.

4a. Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się uposażenia

otrzymanego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych albo

tymczasowego aresztowania. Przepisy ust. 3b i 3c stosuje się.

2017-10-06

©Telksinoe s. 105/157

5. Nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7,

w przypadku:

1) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego stwierdzonego

prawomocnym orzeczeniem sądu;

2) naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie

zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym;

3) otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2;

4) otrzymania pierwszej lub kolejnej opinii służbowej, o której mowa w art. 38

ust. 2 pkt 3.

6. Obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do

50%.

7. Nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku:

1) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4;

2) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu

którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a

i ust. 2 pkt 2 i 8;

3) popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar

dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3–6;

4) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1.

8. Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok

kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa

w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134

pkt 3–6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został

zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2

pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona – za rok, w którym:

1) postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone

prawomocnym orzeczeniem lub

2) policjant został zwolniony ze służby.

8a. Okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do

nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych

w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach

2017-10-06

©Telksinoe s. 106/157

dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na

podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.

8b. Przy obniżaniu nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności

sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa, przestępstwa

skarbowego lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz

dotychczasowe wyniki policjanta w służbie.

8c. Od decyzji przełożonego o przyznaniu, obniżeniu lub odmowie

przyznania nagrody rocznej policjantowi służy odwołanie do wyższego

przełożonego.

9. Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego

następującego po roku, za który przysługuje nagroda.

10. Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się

w terminie 14 dni od dnia zwolnienia.

11. W razie śmierci albo zaginięcia policjanta należną mu nagrodę roczną

wypłaca się małżonkowi, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom

uprawnionym do renty rodzinnej. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio.

12. W przypadku pełnienia przez policjanta w roku kalendarzowym służby

w różnych jednostkach organizacyjnych Policji nagrodę roczną przyznaje się

i wypłaca w jednostce, która była w danym roku ostatnim miejscem pełnienia przez

niego służby.

13. Nagrody roczne przyznają przełożeni właściwi w sprawach mianowania

policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych

stanowisk.

14. Minister właściwy do spraw wewnętrznych przyznaje nagrody roczne

Komendantowi Głównemu Policji oraz zastępcom Komendanta Głównego Policji.

15. Komendant Główny Policji przyznaje nagrody roczne Komendantowi

CBŚP, komendantom wojewódzkim Policji (Komendantowi Stołecznemu Policji),

komendantom szkół policyjnych i ich zastępcom oraz rektorowi i prorektorowi

Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie.

Art. 110a. 1. Policjantowi, niezależnie od wyróżnień, o których mowa

w art. 87 ust. 1, mogą być przyznawane nagrody motywacyjne, w formie pieniężnej

lub rzeczowej, za wzorowe wykonywanie zadań służbowych, wykazywane

2017-10-06

©Telksinoe s. 107/157

w służbie męstwo i inicjatywę oraz pełnienie służby w trudnych warunkach. Art.

87 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2. Policjantowi mogą być przyznawane zapomogi, w formie pieniężnej lub

rzeczowej, w przypadku indywidualnych zdarzeń losowych, klęski żywiołowej,

choroby, śmierci członka rodziny oraz innych zdarzeń powodujących pogorszenie

sytuacji materialnej policjanta i jego rodziny.

3. Tworzy się w Policji fundusz nagród i zapomóg dla policjantów,

z przeznaczeniem na nagrody i zapomogi, o których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 110b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb przyznawania policjantom nagród i zapomóg, o których mowa

w art. 110a, tryb postępowania oraz przełożonych właściwych w zakresie

przyznawania tych nagród i zapomóg, sposób tworzenia funduszu nagród

i zapomóg dla policjantów, jednostki Policji, w których tworzy się fundusz nagród

i zapomóg, a także sposoby ustalania i warunki zwiększania jego wysokości dla

poszczególnych dysponentów, mając na względzie celową i racjonalną politykę

w zakresie dysponowania środkami finansowymi.

Art. 111. 1. Policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:

po 20 latach służby – 75%,

po 25 latach służby – 100%,

po 30 latach służby – 150%,

po 35 latach służby – 200%,

po 40 latach służby – 300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do

okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz

tryb jej obliczania i wypłacania, uwzględniając okresy służby, pracy i nauki

powodujące nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, sposób dokumentowania

tych okresów oraz postępowania w przypadku zbiegu prawa do kilku nagród,

a także termin wypłacania nagrody.

2017-10-06

©Telksinoe s. 108/157

Art. 112. 1. Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza

obowiązki służbowe policjant otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki otrzymania dodatkowego wynagrodzenia, o którym

mowa w ust. 1, uwzględniając rodzaje zadań zleconych, wysokość i sposób

obliczania wynagrodzenia oraz tryb jego wypłacania.

3. (uchylony)

Art. 113. 1. W razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej

miejscowości albo delegowania go do czasowego pełnienia służby, policjantowi

przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki

oraz tryb przyznawania należności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

sposoby obliczania czasu podróży służbowej oraz rodzaje należności i sposoby

ustalania ich wysokości oraz terminy i tryb wypłaty należności.

Art. 114. 1. Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2–

4:

1) odprawę;

2) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub

dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na

podstawie art. 33 ust. 3;

3) zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu

urządzenia domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie

i na zasadach obowiązujących przy przeniesieniach z urzędu.

2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przysługują policjantowi,

jeżeli w dniu zwolnienia ze służby spełniał warunki do uzyskania świadczenia

z zaopatrzenia emerytalnego.

3. Policjant zwalniany ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4a oraz

ust. 2 pkt 8 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2.

4. Policjant zwalniany ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2

pkt 2 otrzymuje ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Komendant

2017-10-06

©Telksinoe s. 109/157

Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach

szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać mu nie więcej niż

50% odprawy.

Art. 115. 1. Wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się

wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej

służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz

z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się

jako pełny rok.

2. Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy

nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu

z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w Policji i nie otrzymał odprawy

z tytułu poprzednio pełnionej służby.

3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby

w Policji po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują

świadczenia tego rodzaju.

4. Wysokość odprawy dla policjanta w służbie przygotowawczej równa się

wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Art. 115a. Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu

wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin

niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33

ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym.

Art. 116. 1. W razie śmierci policjanta, pozostałej po nim rodzinie

przysługuje odprawa pośmiertna w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby

temu policjantowi odprawa, gdyby był zwolniony ze służby, oraz świadczenia

określone w art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3.

2017-10-06

©Telksinoe s. 110/157

[2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi

policjanta, który pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej

kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci policjanta spełniali

warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin16).]

<2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi Nowe brzmienie

ust. 2 w art. 116

policjanta, który pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej wejdzie w życie z

dn. 1.01.2018 r.

kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci policjanta spełniali (Dz. U. z 2017 r.

poz. 1321).

warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.>

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych policjantów. Zaginięcie

policjanta oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza minister właściwy do

spraw wewnętrznych.

Art. 116a. 1. W przypadku policjanta, którego śmierć nastąpiła w związku ze

służbą, każdemu z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci

spełniały warunki do uzyskania renty rodzinnej, Komendant Główny Policji

przyznaje pomoc finansową na kształcenie, ze środków przeznaczonych na ten cel

w budżecie Policji.

2. Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom

ponadpodstawowych szkół publicznych i niepublicznych o uprawnieniach szkół

publicznych dla młodzieży i dla dorosłych oraz słuchaczom zakładów kształcenia

nauczycieli i kolegiów pracowników służb społecznych, oraz studentom szkół

wyższych do czasu ukończenia kształcenia, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25.

roku życia.

16)

Obecnie przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich

rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708).

2017-10-06

©Telksinoe s. 111/157

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając tryb przyznawania i wysokość pomocy w zależności od

poziomu kształcenia i rodzaju szkoły.

Art. 117. 1. Policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na

podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres

roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej

uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na

ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2. Policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który

nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego

z tych świadczeń.

3. Policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6,

który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się

co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie

dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska

wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty

inwalidzkiej.

Art. 118. Odprawa, o której mowa w art. 114, oraz świadczenia określone

w art. 117 nie przysługują policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze

służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby,

w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

Art. 119. 1. W razie śmierci policjanta, niezależnie od odprawy pośmiertnej,

o której mowa w art. 116, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości:

1) 4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo

lub rodzice;

2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości

określonej w pkt 1, jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2. Jeżeli śmierć policjanta nastąpiła na skutek wypadku pozostającego

w związku ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków Komendy Głównej

Policji. Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów

pogrzebu policjanta zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.

2017-10-06

©Telksinoe s. 112/157

3. W razie pokrycia kosztów pogrzebu policjanta ze środków Komendy

Głównej Policji osobom wymienionym w ust. 1 pkt 1 przysługuje połowa zasiłku

pogrzebowego.

Art. 120. 1. W razie śmierci członka rodziny, policjantowi przysługuje

zasiłek pogrzebowy w wysokości:

1) 4000 zł – jeżeli koszty pogrzebu ponosi policjant;

2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości

określonej w pkt 1 – jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki pokrywania kosztów pogrzebu policjanta ze środków

właściwego organu Policji oraz określi członków rodziny, na których przysługuje

zasiłek pogrzebowy, uwzględniając rodzaje wydatków pokrywanych w ramach

kosztów pogrzebu i ich wysokość, przypadki oraz sposób ustalania wysokości oraz

tryb wypłaty zasiłku pogrzebowego lub jego wyrównania z tytułu śmierci członka

rodziny oraz dokumenty wymagane do ich wypłaty.

3. (uchylony)

Art. 121. 1. W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie

pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie

zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne

należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia

i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości

lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie urlopu

okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego,

uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega

ograniczeniu w razie urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez

przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach.

Art. 121a. 1. Miesięczne uposażenie policjanta za okres ustalony przepisami

Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach

2017-10-06

©Telksinoe s. 113/157

urlopu macierzyńskiego oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100%

miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1.

2. Miesięczne uposażenie policjanta za okres ustalony przepisami Kodeksu

pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi:

1) 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, za okres

do:

a) 6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa

w art. 1821a § 1 pkt 1 i art. 183 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy,

b) 8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa

w art. 1821a § 1 pkt 2 i art. 183 § 4 pkt 2 Kodeksu pracy,

c) 3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa

w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2) 60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, za okres

urlopu rodzicielskiego przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3. Miesięczne uposażenie policjanta-kobiety, która we wniosku, złożonym nie

później niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie

macierzyńskim, urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80%

miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, za cały okres

odpowiadający okresowi tych urlopów.

3a. W przypadku gdy wysokość uposażenia policjanta pomniejszonego

o zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie

z ust. 1–3, jest niższa niż kwota świadczenia rodzicielskiego, określonego

w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1518 i 1579), kwotę uposażenia policjanta pomniejszonego o zaliczkę na

podatek dochodowy od osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia

rodzicielskiego.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do policjanta, który we wniosku,

złożonym nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu

do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie

przysposobienia dziecka lub po przyjęciu dziecka na wychowanie jako rodzina

zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej, wystąpi o udzielenie mu,

bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

2017-10-06

©Telksinoe s. 114/157

5. Policjantowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo

4 otrzymał 80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji

z urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu

rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, przysługuje

jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym mowa w ust. 3, do

wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

Art. 121b. 1. W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant

otrzymuje 80% uposażenia.

2. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od

zajęć służbowych z powodu:

1) choroby policjanta, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych

z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa;

2) oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej

służby krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym

lub małżonka policjanta, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym

na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 14. roku życia;

4) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny;

za członków rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka

policjanta, ojczyma, macochę, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz

dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie

domowym z policjantem w okresie sprawowania nad nimi opieki;

5) konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub

małżonka policjanta, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na

wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 8. roku życia,

w przypadku:

a) nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola

lub szkoły, do których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby

niani, z którą rodzice mają zawartą umowę uaktywniającą, o której

mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi

2017-10-06

©Telksinoe s. 115/157

w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157), lub dziennego opiekuna,

sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b) porodu lub choroby małżonka policjanta lub rodzica dziecka policjanta,

stale opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia

temu małżonkowi lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c) pobytu małżonka policjanta lub rodzica dziecka policjanta, stale

opiekujących się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym

podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3. Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego

sprawowania opieki, o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie

dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa

w ust. 2 pkt 4 – przez okres nie dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy

czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć 60 dni w roku kalendarzowym.

4. Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków

rodziny wymagających opieki.

5. Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest

zwolniony od zajęć służbowych z powodu:

1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub

warunkami służby,

3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze

służby,

4) choroby przypadającej w czasie ciąży,

5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla

kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się

zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów,

6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej

służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania

przez komisję lekarską

– zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

2017-10-06

©Telksinoe s. 116/157

6. Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy policjant został

zwolniony od zajęć służbowych:

1) podczas oddelegowania do pełnienia służby poza granicami państwa

w kontyngencie policyjnym, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 1–3;

2) w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego

w związku z wykonywaniem przez policjanta czynności służbowych,

stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ;

3) na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie

niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi,

z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie prawa, nienaruszalności granic

państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

7. Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa

w ust. 6 pkt 3, stwierdza, w drodze decyzji, przełożony policjanta.

8. Od decyzji, o której mowa w ust. 7, policjantowi przysługuje odwołanie do

wyższego przełożonego.

Art. 121c. 1. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza

zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy

z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia

lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy, z tym że:

1) w przypadku poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym

dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności do

służby wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów

– zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku zgodnie

z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2) w przypadku, o którym mowa w art. 121b ust. 2 pkt 2 – zaświadczenie

jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi;

3) w przypadku, o którym mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. a – oświadczenie

policjanta;

4) w przypadkach, o których mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. b i c –

zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza na zwykłym druku;

2017-10-06

©Telksinoe s. 117/157

5) w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca

1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie

choroby i macierzyństwa – decyzja wydana przez właściwy organ albo

uprawniony podmiot na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu

zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

2. W przypadkach uzasadnionych charakterem zadań służbowych

wykonywanych przez policjanta okres jego przebywania na zwolnieniu lekarskim

stwierdza się w inny sposób niż określony w ust. 1.

3. Komendant Główny Policji określi, w drodze zarządzenia, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, sposób stwierdzania przebywania na

zwolnieniu lekarskim policjanta, o którym mowa w ust. 2.

Art. 121d. 1. Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy

wykorzystaniu profilu informacyjnego, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy

z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej

ustawie. Kierownicy jednostek organizacyjnych Policji wykorzystują lub tworzą

profil informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia

25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa.

2. Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6

ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym

mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie wystawione przez lekarza na

zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. b i c

oraz art. 121c ust. 1 pkt 1, policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu

właściwemu do spraw osobowych w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania.

3. Zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo

decyzję, o której mowa w art. 121c ust. 1 pkt 5, policjant jest obowiązany

dostarczyć właściwemu przełożonemu w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

4. Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 121b

ust. 2 pkt 5 lit. a, policjant jest obowiązany złożyć przełożonemu właściwemu do

spraw osobowych w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia.

2017-10-06

©Telksinoe s. 118/157

5. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 2–4,

nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się

za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia,

oświadczenia albo decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta.

Art. 121e. 1. Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego,

spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie

policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli.

2. Kontrolę przeprowadzają:

1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

– w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia

lekarskiego;

2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych – w zakresie

prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów

formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta,

o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3.

3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres

zwolnienia.

4. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie policjanta,

o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą,

policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5. Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności

do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, policjant

traci prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

6. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało

sfałszowane, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

7. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na

ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym

sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie

wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem,

a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

2017-10-06

©Telksinoe s. 119/157

8. Kontrola oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3,

polega na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu

dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko policjanta, lub

na ustaleniu, czy niania lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu

lekarskim.

9. Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz

oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, przeprowadza

osoba upoważniona przez przełożonego policjanta.

10. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę

zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny

z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym

polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.

11. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie policjanta,

o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba

kontrolująca sporządza protokół.

12. Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia do niego

ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym

podpisem.

13. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę

prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się

odpowiednio w przypadku zawiadomienia przez komisję lekarską podległą

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w wyniku przeprowadzenia przez

tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia

lekarskiego.

14. Od decyzji, o której mowa w ust. 13, policjantowi służy odwołanie do

wyższego przełożonego.

15. Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na

sprawdzeniu, czy zaświadczenie:

1) nie zostało sfałszowane;

2) zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania

zaświadczeń lekarskich.

2017-10-06

©Telksinoe s. 120/157

16. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi

podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje

do lekarza, który wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.

17. W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane

niezgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich, przełożony występuje o wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki

organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Art. 121f. 1. Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 121b, stanowi

uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne

policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia

i innych należności lub ich wysokość.

2. Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim

przyjmuje się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim

stanowi 1/30 uposażenia, o którym mowa w art. 121b.

3. W przypadku gdy policjant pobrał już uposażenie za okres, w którym

przebywał na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia

przy najbliższej wypłacie.

4. Policjantowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim

miesiącu pełnienia służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności

przysługujących mu z tytułu zwolnienia ze służby albo policjant ten zwraca

odpowiednią część uposażenia w dniu ustania stosunku służbowego.

Art. 121g. 1. Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń

policjantów w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się

w całości na nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie

policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich.

2. Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz nagród

i zapomóg dla policjantów.

3. Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po

zakończeniu okresu rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż jeden miesiąc

kalendarzowy i nie dłużej niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu

2017-10-06

©Telksinoe s. 121/157

rozliczeniowego uzależnia się od wielkości środków finansowych uzyskanych

z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów.

Art. 121h. Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz

z dodatkami o charakterze stałym za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim

nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczeń, o których mowa

w art. 108 ust. 1 pkt 1, 3 i 6 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 117.

Art. 121i. 1. Komendant Główny Policji sporządza roczne zestawienie

zbiorcze przyczyn przebywania policjantów na zwolnieniach lekarskich, które

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w terminie do końca

marca następnego roku.

2. W zestawieniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się łączny okres

przebywania policjantów na zwolnieniach lekarskich, z uwzględnieniem podziału

na przyczyny wskazane w art. 121b ust. 2, 5 i 6, oraz średni okres przebywania

policjanta na zwolnieniu lekarskim, w tym średnią roczną liczbę godzin

niewykonywania obowiązków przez policjanta.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór zestawienia, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze

potrzebę zapewnienia przejrzystości informacji zawartych w zestawieniu.

Art. 122. 1. Policjant skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na

studia w kraju otrzymuje uposażenie oraz inne należności pieniężne.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, wysokość i zasady otrzymywania uposażenia oraz innych

należności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając przypadki uprawniające

policjanta skierowanego do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju do

otrzymywania uposażenia, oraz sposób obliczania zryczałtowanego równoważnika

pieniężnego na pokrycie kosztów przejazdu, a także zasady rozliczania podróży

służbowych związanych z odbywaniem nauki.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość uposażenia i innych należności

pieniężnych policjanta skierowanego do akademii lub innych szkół (na kursy) za

2017-10-06

©Telksinoe s. 122/157

granicą, uwzględniając warunki ich otrzymywania oraz sposób i terminy ich

wypłacania.

Art. 122a. Do policjanta delegowanego do pełnienia funkcji oficera

łącznikowego w polskich przedstawicielstwach dyplomatycznych w zakresie

prawa do uposażenia oraz innych świadczeń i należności pieniężnych stosuje się

wyłącznie przepisy dotyczące pracowników polskich przedstawicielstw

dyplomatycznych.

Art. 123. 1. W razie pobierania przez policjanta wynagrodzenia

przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe, policjantowi oraz członkom jego rodziny przysługują

świadczenia i należności pieniężne z tytułu służby, określone w niniejszej ustawie,

z wyjątkiem należności, o których mowa w art. 72.

2. Świadczenia i należności pieniężne określone w ust. 1 wypłaca się

w wysokości ustalonej, z uwzględnieniem wynagrodzenia należnego policjantowi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym lub według stawki obowiązującej

w dniu zwolnienia ze służby albo w dniu jego śmierci.

Art. 124. 1. Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych

zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2. Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego

przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje

zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie

zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany

karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Art. 125. 1. Policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od

najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2. W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia

prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia

oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie

zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu

policjanta ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3.

2017-10-06

©Telksinoe s. 123/157

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne

umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego

umorzenia postępowania karnego.

Art. 126. 1. Policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby

albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od

najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas

nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część

uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się

policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności

nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część

uposażenia miesięcznego.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności

pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych.

4. Policjantowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca

kalendarzowego, przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia

miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego.

Jeżeli policjant pobrał już uposażenie za czas urlopu bezpłatnego, potrąca się mu

odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

Art. 127. 1. Z uposażenia policjanta mogą być dokonywane potrącenia

w granicach i na zasadach określonych w przepisach prawa pracy oraz w innych

przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń za pracę, jeżeli przepisy

niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2. Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie

wymienione w art. 100, odprawę z tytułu zwolnienia ze służby oraz świadczenia

wymienione w art. 112 i 117, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby podlega egzekucji wyłącznie na

zaspokojenie zaległych świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń

wynikających z ust. 1.

Art. 128. Przepisu art. 127 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych

do rozliczenia, a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji

2017-10-06

©Telksinoe s. 124/157

i przeniesienia. Należności te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości,

niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

Art. 129. Uprawnienia przewidziane w art. 12, art. 101 ust. 2, art. 102,

art. 104 ust. 6, art. 105 ust. 3, art. 110 ust. 1, art. 112 ust. 1, art. 113 i art. 120

ust. 2 minister właściwy do spraw wewnętrznych wykonuje po zasięgnięciu opinii

związku zawodowego policjantów.

Art. 130. (uchylony)

Art. 131. 1. Przepisy rozdziałów 7–9 niniejszej ustawy dotyczące policjantów

w służbie przygotowawczej stosuje się również do policjantów w służbie

kandydackiej, z wyjątkiem przepisów art. 88 ust. 2 i art. 115 ust. 4.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjantów w służbie

kontraktowej.

Rozdział 10

Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów

Art. 132. 1. Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia

dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub

nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

2. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na

zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków

wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez

przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

3. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego,

względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń

policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58

ust. 2;

2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób

nieprawidłowy;

3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień

określonych w przepisach prawa;

2017-10-06

©Telksinoe s. 125/157

4) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli

spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub

innej osobie;

5) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia

dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce

organizacyjnej Policji;

6) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego

środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie

służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję;

7) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;

8) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego

wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi

lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa

powszechnego;

9) utrata materiału zawierającego informacje niejawne.

4. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie

znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub

wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie

od odpowiedzialności karnej.

4a. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne,

wypełniającego jednocześnie znamiona wykroczenia, w przypadku mniejszej wagi

lub ukarania grzywną, przełożony dyscyplinarny może nie wszczynać

postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umorzyć.

4b. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej

wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania

i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną

w formie notatki rozmowę dyscyplinującą.

4c. Notatkę, o której mowa w ust. 4b, włącza się do akt osobowych na okres

roku.

Art. 132a. Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:

1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując

możliwość jego popełnienia, na to się godzi;

2017-10-06

©Telksinoe s. 126/157

2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek

niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że

możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Art. 132b. 1. Policjant odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia

przewinienie dyscyplinarne sam albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą,

a także w przypadku, gdy kieruje popełnieniem przez innego policjanta

przewinienia dyscyplinarnego.

2. Policjant odpowiada dyscyplinarnie także w przypadku, gdy nakłania

innego policjanta do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwia jego

popełnienie.

3. Każdy z policjantów, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiada w granicach

swojej winy, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.

Art. 133. 1. Przełożonym dyscyplinarnym jest przełożony, o którym mowa

w art. 32 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Taką samą władzę dyscyplinarną posiada

policjant, któremu powierzono pełnienie obowiązków na stanowisku służbowym,

o którym mowa w art. 32 ust. 1.

2. Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do czasowego

pełnienia służby lub któremu powierzono pełnienie obowiązków służbowych albo

którego skierowano na szkolenie zawodowe, studia w Wyższej Szkole Policji lub

kurs doskonalenia zawodowego w szkole policyjnej lub ośrodku szkolenia Policji

jest przełożony dyscyplinarny w miejscu pełnienia służby, odbywania szkolenia lub

nauki, z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych w art. 134 pkt 3–6,

które wymierza przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

3. Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do pełnienia służby

poza granicami państwa jest dowódca kontyngentu policyjnego, w którym policjant

pełni służbę, z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych w art. 134

pkt 3–6, które wymierza przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

4. W przypadku przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej

jednostce organizacyjnej Policji i związanej z tym zmiany właściwości

przełożonego dyscyplinarnego, postępowanie dyscyplinarne wszczęte wobec

policjanta przejmuje i orzeka w pierwszej instancji nowy przełożony

dyscyplinarny.

2017-10-06

©Telksinoe s. 127/157

5. Policjant oddelegowany do pełnienia zadań służbowych poza Policją

podlega władzy dyscyplinarnej przełożonego, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

6. Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich

zastępców lub innych policjantów z kierowanej przez niego jednostki

organizacyjnej Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych w jego imieniu

w ustalonym zakresie.

7. Wątpliwości w zakresie ustalenia właściwości przełożonego w sprawach

dyscyplinarnych rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny w drodze

postanowienia.

8. Wyższymi przełożonymi dyscyplinarnymi w postępowaniu

dyscyplinarnym są:

1) komendant wojewódzki Policji – w stosunku do komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji;

2) Komendant Stołeczny Policji – w stosunku do komendanta powiatowego

(miejskiego) i rejonowego Policji;

3) Komendant Główny Policji – w stosunku do Komendanta CBŚP, komendanta

wojewódzkiego Policji, Komendanta Stołecznego Policji, komendanta szkoły

policyjnej i dowódcy kontyngentu policyjnego.

Art. 134. Karami dyscyplinarnymi są:

1) nagana;

2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5) obniżenie stopnia;

6) wydalenie ze służby.

Art. 134a. Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego

dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.

Art. 134b. 1. Kara zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania

oznacza zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania przez ukaranego

pełniącego służbę w systemie skoszarowanym. Karę wymierza się na okres od 3 do

14 dni.

2017-10-06

©Telksinoe s. 128/157

2. W czasie odbywania kary zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca

przebywania ukarany jest obowiązany:

1) w czasie wolnym od zajęć służbowych przebywać w jednostce organizacyjnej

Policji, w której pełni służbę, lub innym miejscu wyznaczonym przez

przełożonego;

2) zgłaszać się do przełożonego lub innego wskazanego policjanta

w określonych odstępach czasu, nie częściej jednak niż cztery razy na dobę.

Art. 134c. Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym

stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania

i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może

zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub

ukarany surowszą karą dyscyplinarną.

Art. 134d. 1. Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza

odwołanie lub zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego

i powołanie lub mianowanie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas

zajmowanego. Wymierzenie kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

powoduje utratę uprawnień, o których mowa w art. 6e ust. 3 i art. 103 ust. 2.

2. Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

policjanta nie można powołać lub mianować na wyższe stanowisko służbowe.

Art. 134e. 1. Kara obniżenia stopnia oznacza obniżenie posiadanego stopnia

policyjnego.

2. Karę obniżenia stopnia można wymierzyć tylko obok kary wyznaczenia na

niższe stanowisko służbowe lub kary wydalenia ze służby.

Art. 134f. Kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji.

Art. 134g. 1. Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć

tylko jedną karę dyscyplinarną.

2. Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną

karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem art. 134e ust. 2.

Art. 134h. 1. Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego

przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna

2017-10-06

©Telksinoe s. 129/157

uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki,

w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym

obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem

przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg

służby.

2. Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:

1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po

użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka;

2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem

wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;

3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie

realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji;

4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3. Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:

1) nieumyślność jego popełnienia;

2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków;

3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności

zawodowych;

4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu

przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania

dyscyplinarnego.

4. Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa

w ust. 1–3, wyłącznie w stosunku do policjanta, którego one dotyczą.

Art. 134i. 1. Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione

przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego:

1) wszczyna postępowanie dyscyplinarne:

a) z własnej inicjatywy,

b) na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta,

c) na polecenie wyższego przełożonego,

d) na żądanie sądu lub prokuratora;

2) może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

2017-10-06

©Telksinoe s. 130/157

2. Wyższy przełożony dyscyplinarny może wszcząć lub przejąć do

prowadzenia postępowanie dyscyplinarne przed wydaniem orzeczenia, jeżeli

w jego ocenie jest to konieczne z uwagi na charakter sprawy.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 2, przełożony

dyscyplinarny zawiadamia odpowiednio sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania,

przesyłając odpis wydanego orzeczenia lub postanowienia. Materiały przekazane

przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego włącza się do akt postępowania

dyscyplinarnego.

4. Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy, przed

wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca

przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy ukończyć

w terminie 30 dni.

5. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Policjanta, co do którego wydano

postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za

obwinionego.

6. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera:

1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2) datę wydania postanowienia;

3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego

kwalifikacją prawną;

5) uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;

6) oznaczenie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;

7) podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego

dyscyplinarnego;

8) pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku

postępowania dyscyplinarnego.

Art. 135. 1. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte

umarza:

2017-10-06

©Telksinoe s. 131/157

1) jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia

dyscyplinarnego;

2) po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5;

3) w razie śmierci policjanta;

4) jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub

toczy się postępowanie dyscyplinarne.

2. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz

orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego doręcza się

pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony

może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich

doręczenia.

3. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia

powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu

przewinienia dyscyplinarnego.

4. Kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania

dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.

5. Jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie

znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub

wykroczenia skarbowego, upływ terminu określonego w ust. 4 nie może nastąpić

wcześniej niż terminów przedawnienia karalności tych przestępstw lub wykroczeń.

6. W przypadku wydania orzeczenia o ukaraniu w pierwszej instancji przed

upływem roku od dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postępowanie to

uważa się za zakończone z upływem terminu do wniesienia odwołania, a jeżeli

wniesiono odwołanie, z chwilą wydania orzeczenia przez wyższego przełożonego

dyscyplinarnego.

Art. 135a. 1. Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające,

o których mowa w art. 134i ust. 4, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.

2. Przełożony dyscyplinarny wyznacza rzeczników dyscyplinarnych na okres

4 lat spośród policjantów w służbie stałej.

2017-10-06

©Telksinoe s. 132/157

3. Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego

oraz czynności wyjaśniających, o których mowa w art. 134i ust. 4, wyznacza

rzecznika dyscyplinarnego w stopniu:

1) co najmniej młodszego aspiranta, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta

posiadającego stopień w korpusie szeregowych, podoficerów lub aspirantów;

2) co najmniej podkomisarza, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta

posiadającego stopień podkomisarza, komisarza lub nadkomisarza albo

policjanta ze stopniem, o którym mowa w pkt 1;

3) co najmniej podinspektora, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta

posiadającego stopień podinspektora lub wyższy albo policjanta ze stopniem,

o którym mowa w pkt 2.

Art. 135b. 1. Przełożony dyscyplinarny odwołuje rzecznika dyscyplinarnego

w przypadkach:

1) zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby

w Policji;

2) prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną;

3) przeniesienia go do innej jednostki organizacyjnej Policji niepodlegającej

bezpośrednio przełożonemu dyscyplinarnemu.

2. Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą przełożonego dyscyplinarnego, może

skorzystać z pomocy innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu

czynności dowodowych.

Art. 135c. 1. Przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają

wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli:

1) sprawa dotyczy go bezpośrednio;

2) jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez

niego pokrzywdzonej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania

karnego;

3) był świadkiem czynu;

4) między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego

zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego

bezstronności.

2017-10-06

©Telksinoe s. 133/157

2. Przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można

wyłączyć od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych

uzasadnionych przyczyn.

3. O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny zawiadamiają

niezwłocznie odpowiednio wyższego przełożonego dyscyplinarnego

i przełożonego dyscyplinarnego.

4. Wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od

udziału w postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek

obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

5. Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub

odmowie wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym.

6. Wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub

o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym.

Art. 135d. 1. W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od

udziału w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 135c ust. 1 i 2,

postępowanie dyscyplinarne przejmuje wyższy przełożony dyscyplinarny albo

wyznacza przełożonego dyscyplinarnego z równorzędnej jednostki organizacyjnej

Policji.

2. W przypadku wyłączenia Komendanta Głównego Policji od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie

dyscyplinarne przejmuje jeden z jego zastępców.

3. W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie

dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia inny wyznaczony rzecznik

dyscyplinarny.

4. Do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia

o wyłączeniu rzecznik dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące

zwłoki.

2017-10-06

©Telksinoe s. 134/157

Art. 135e. 1. Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje

czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje

świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin.

Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić

przeprowadzenie odpowiednich badań.

2. Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli

przepis szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik

dyscyplinarny uzna to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć

się do sporządzenia notatki urzędowej.

3. Protokół powinien zawierać:

1) oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub

obecnych oraz charakteru ich uczestnictwa;

2) opis przebiegu czynności;

3) w miarę potrzeby:

a) stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

b) oświadczenia i wnioski uczestników czynności,

c) pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.

4. Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia

określonych okoliczności przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika

jednostki organizacyjnej Policji, o którym mowa w ust. 8, zapisuje się w protokole

z możliwą dokładnością, a osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać

zapisania w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw

i interesów.

5. Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół,

a także osoby obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu, podpisują każdą jego

stronę. Odmowę zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak

podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole.

6. Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli

ich wydanie nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

7. Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, powinno zawierać:

1) oznaczenie wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub

przełożonego dyscyplinarnego;

2017-10-06

©Telksinoe s. 135/157

2) datę wydania postanowienia;

3) podstawę prawną wydania postanowienia;

4) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

5) rozstrzygnięcie;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne;

7) pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;

8) podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.

8. W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza

miejscowością, w której toczy się postępowanie dyscyplinarne, przełożony

dyscyplinarny może zwrócić się o ich przeprowadzenie do kierownika jednostki

organizacyjnej Policji właściwego według miejsca, w którym czynność ma być

dokonana.

9. Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był

przedmiotem innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego,

przełożony dyscyplinarny może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie

akt tego postępowania w całości lub w części. Za zgodą tego organu, potrzebne

odpisy lub wyciągi z udostępnionych akt włącza się do akt postępowania

dyscyplinarnego.

10. Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony

dyscyplinarny wydaje postanowienie o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.

Art. 135f. 1. W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do:

1) odmowy składania wyjaśnień;

2) zgłaszania wniosków dowodowych;

3) przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich

notatek, z zastrzeżeniem ust. 2;

4) (utracił moc)17)

4a) ustanowienia obrońcy, którym może być policjant, adwokat albo radca

prawny;

5) wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia

wydane w toku postępowania przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie

3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach wskazanych w ustawie; od

17)

Z dniem 2 kwietnia 2007 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca

2007 r., sygn. akt K 47/05 (Dz. U. poz. 390).

2017-10-06

©Telksinoe s. 136/157

postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie

przysługuje do wyższego przełożonego dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem

art. 135k ust. 4.

2. Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić

udostępnienia akt, jeżeli sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego.

Na postanowienie przysługuje zażalenie.

3. Ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu

dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia,

jeżeli nie zawiera ograniczeń. O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego

do działania w postępowaniu dyscyplinarnym lub o jego cofnięciu obwiniony

niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.

4. Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego.

Może on zrezygnować z reprezentowania obwinionego w toku postępowania

dyscyplinarnego, zawiadamiając o tym obwinionego oraz rzecznika

dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy, jednak nie dłużej niż

14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany podejmować

niezbędne czynności.

5. Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego

działania w nim obwinionego.

6. Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku

postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli

został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych

terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do

złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło

wcześniej.

7. Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi

dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku albo odmawia,

w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku, jeżeli:

1) okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia

sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

2) dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się

przeprowadzić;

3) przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem.

2017-10-06

©Telksinoe s. 137/157

8. Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego

przysługuje zażalenie.

9. Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie

obwinionego od zajęć służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione

niestawiennictwo na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu

postępowania dyscyplinarnego, a czynności, w których jest przewidziany udział

obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza się w miejscu jego pobytu.

10. Udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami

postępowania dyscyplinarnego obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych

z powodu choroby wymaga zgody lekarza, który orzekł czasową niezdolność

obwinionego do służby. W przypadku braku możliwości nawiązania kontaktu

z lekarzem lub zmiany lekarza zgody takiej może udzielić lekarz, który obecnie

leczy obwinionego, a w dalszej kolejności lekarz o takiej samej specjalności.

Art. 135g. 1. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są

obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na

korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

2. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie

udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć

wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Art. 135h. 1. Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym

powinny być zakończone w terminie miesiąca od dnia wszczęcia tego

postępowania. Wyższy przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia, może

przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.

2. Komendant Główny Policji, w drodze postanowienia, może przedłużyć

termin prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej

2 miesięcy.

3. Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne

z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie

postępowania. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego

przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli

postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte z inicjatywy pokrzywdzonego,

zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.

2017-10-06

©Telksinoe s. 138/157

4. Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego

postępowania dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.

Art. 135i. 1. Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności

dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności

sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego.

2. Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego,

o których mowa w ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi

aktami.

3. Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza

się protokół.

4. Odmowa zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia podpisu

stwierdzającego tę okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik

dyscyplinarny dokonuje wzmianki o odmowie w aktach postępowania.

5. Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami

postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane

przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie o odmowie uzupełnienia akt

postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia zażalenia.

6. Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się

z uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich

uzupełnienie w zakresie wynikającym z przeprowadzonych czynności

dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.

7. Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami

postępowania dyscyplinarnego, wydaje postanowienie o zakończeniu czynności

dowodowych oraz sporządza sprawozdanie, które:

1) wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który

wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;

2) wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie

dyscyplinarne, z opisem stanu faktycznego ustalonym na podstawie

zebranych dowodów;

3) przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub

wymierzenia kary albo umorzenia postępowania.

2017-10-06

©Telksinoe s. 139/157

Art. 135j. 1. Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym

materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o:

1) uniewinnieniu albo

2) odstąpieniu od ukarania, albo

3) ukaraniu, albo

4) umorzeniu postępowania.

2. Orzeczenie powinno zawierać:

1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2) datę wydania orzeczenia;

3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz

z kwalifikacją prawną;

5) rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania

lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7) pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

8) podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego

dyscyplinarnego, oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Policji.

3. Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa

w art. 135i ust. 7, oraz przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do

uzupełnienia, w przypadku stwierdzenia, że nie zostały wyjaśnione wszystkie

okoliczności sprawy.

4. Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne

w przypadkach, o których mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się ono

bezprzedmiotowe z innej przyczyny.

5. Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy

lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny,

a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby

uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on

przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

2017-10-06

©Telksinoe s. 140/157

6. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się

na piśmie nie później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia

o zakończeniu czynności dowodowych.

7. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie

obwinionemu.

8. Jeżeli przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 133 ust. 2 i 3, uzna,

że należy wymierzyć karę dyscyplinarną, do której wymierzenia nie jest

uprawniony, wniosek w tej sprawie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego

przesyła przełożonemu dyscyplinarnemu uprawnionemu do wymierzenia tej kary.

9. W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji

przełożony dyscyplinarny, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa

obwinionego do raportu w celu wysłuchania go. W raporcie uczestniczy rzecznik

dyscyplinarny. O terminie raportu należy zawiadomić zarząd właściwej organizacji

zakładowej związku zawodowego policjantów. Przedstawiciel zarządu może

uczestniczyć w raporcie, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody.

Obwinionemu doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie

się z nim przed raportem.

10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku:

1) tymczasowego aresztowania obwinionego;

2) odmowy obwinionego stawienia się do raportu lub nieusprawiedliwionej

nieobecności w wyznaczonym terminie raportu;

3) zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do

raportu w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu

czynności dowodowych.

Art. 135k. 1. Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od

orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie

w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

2. Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za

pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

3. Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze

postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną

albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

2017-10-06

©Telksinoe s. 141/157

4. Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał

Komendant Główny Policji, odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony

może jednak w terminie, o którym mowa w ust. 1, zwrócić się do Komendanta

Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.

Art. 135l. 1. W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje

na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym.

Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony

dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi

dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie

czynności dowodowych, określając ich zakres.

2. Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których

mowa w ust. 1, rzecznik dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni

od dnia zapoznania obwiniony ma prawo zgłoszenia wyższemu przełożonemu

dyscyplinarnemu, o którym mowa w ust. 1, uwag dotyczących przeprowadzonych

czynności dowodowych. Przepisy art. 135i ust. 1–4 stosuje się odpowiednio.

Art. 135m. 1. Wyższy przełożony dyscyplinarny w terminie 7 dni od dnia

wniesienia odwołania może powołać komisję do zbadania zaskarżonego

orzeczenia, zwaną dalej „komisją”. W przypadku odwołania od orzeczenia

o ukaraniu karą, o której mowa w art. 134 pkt 4–6, wyższy przełożony

dyscyplinarny jest obowiązany powołać komisję.

2. Komisja składa się z trzech oficerów w służbie stałej, z których dwóch

wyznacza wyższy przełożony dyscyplinarny, a jednego właściwy zarząd

wojewódzki związku zawodowego policjantów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. O wyznaczeniu przedstawiciela związku zawodowego do składu komisji

przewodniczący zarządu wojewódzkiego związku zawodowego policjantów

zawiadamia wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 3 dni od dnia

otrzymania zawiadomienia o powołaniu takiej komisji. W przypadku

niewyznaczenia przedstawiciela związku zawodowego, trzeciego członka komisji

wyznacza wyższy przełożony dyscyplinarny.

4. Wyższy przełożony dyscyplinarny wyznacza przewodniczącego spośród

członków komisji.

2017-10-06

©Telksinoe s. 142/157

5. Przepisy art. 135c ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do członków komisji.

6. Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub

jego obrońcę.

7. Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika

dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania

sprawy.

8. Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego

o uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 135l ust. 1.

Art. 135n. 1. Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza

sprawozdanie wraz z wnioskiem dotyczącym sposobu załatwienia odwołania.

2. Komisja przedstawia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu

sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.

3. Rozpatrzenie odwołania przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego

powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia wpływu odwołania, a w przypadku

powołania komisji – w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprawozdania, o którym

mowa w ust. 1.

4. Wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie:

1) utrzymać w mocy albo

2) uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego,

odstąpić od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to

orzeczenie – umorzyć postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo

3) uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez

przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga

przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części.

5. Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.

6. W postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny nie

może wymierzyć surowszej kary dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie

rażąco narusza prawo lub interes służby.

Art. 135o. 1. Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne:

1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie

wniesiono;

2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

2017-10-06

©Telksinoe s. 143/157

2. Przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub

postanowienia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę. Przy orzeczeniu kary

zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania przełożony dyscyplinarny

określa termin rozpoczęcia i zakończenia kary, jednocześnie powiadamia o tym

ukaranego.

3. Przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się

orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do

służby na zajmowanym stanowisku.

4. Przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia

niezwłocznie wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe,

obniżenia stopnia lub wydalenia ze służby przez wydanie rozkazu personalnego

odpowiednio o: zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu go na niższe stanowisko

służbowe, obniżeniu stopnia lub zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby.

Przepis art. 134e ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5. Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz

prawomocne postanowienie o odstąpieniu od wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych policjanta.

Art. 135p. 1. W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do

postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu

postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków,

z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu

dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu

postępowania karnego.

2. O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby

pozostającej z obwinionym w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga

rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę zwolnienia od złożenia zeznania lub

odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie 3 dni od dnia doręczenia

postanowienia.

Art. 135q. 1. Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2. Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie:

2017-10-06

©Telksinoe s. 144/157

1) 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany lub kary

zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;

2) 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia

o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

3) 18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na

niższe stanowisko służbowe.

3. W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej,

przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 32 ust. 1, może zatrzeć karę

dyscyplinarną przed upływem terminu określonego w ust. 2, jednak nie wcześniej

niż przed upływem:

1) 3 miesięcy od dnia orzeczenia kary nagany lub kary zakazu opuszczania

wyznaczonego miejsca przebywania;

2) 6 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do

służby na zajmowanym stanowisku;

3) 12 miesięcy od dnia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe.

4. Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia

w wykonywaniu zadań służbowych przełożony dyscyplinarny, o którym mowa

w art. 32 ust. 1, może w każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną.

5. Jeżeli policjant zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary

dyscyplinarnej, okres wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od

dnia orzeczenia nowej kary.

6. W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary

dyscyplinarnej zatarcie kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary

surowszej.

7. Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych

policjanta orzeczenia o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się

z akt osobowych po upływie 6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się,

przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 135r. 1. Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym

orzeczeniem wznawia się, jeżeli:

1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności,

okazały się fałszywe;

2017-10-06

©Telksinoe s. 145/157

2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane

w toku postępowania dyscyplinarnego;

3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to

mieć wpływ na treść orzeczenia;

4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu,

które zostały następnie uchylone lub zmienione.

2. Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub

obwinionego, albo w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny

uprawnionego do renty rodzinnej, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą

wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie składa się

w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego.

4. Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść ukaranego

po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

5. Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia.

6. Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie

dyscyplinarne, wznawia postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek

ukaranego lub obwinionego albo, w przypadku jego śmierci, na wniosek członka

rodziny uprawnionego do renty rodzinnej. O wznowieniu postępowania

dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się ukaranego lub obwinionego albo,

w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

7. Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do

przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji,

w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności

stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

8. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego

dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy

przełożony dyscyplinarny.

9. Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego

ukaranemu oraz członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym

2017-10-06

©Telksinoe s. 146/157

mowa w ust. 6, służy zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego

w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na postanowienie wydane przez

Komendanta Głównego Policji przysługuje jedynie w takim samym terminie

wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Art. 135s. 1. Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza

się czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia, a po ich

zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje się orzeczenie:

1) uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie

ukaranego lub umorzenie postępowania dyscyplinarnego albo

2) zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę

dyscyplinarną, albo

3) odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

2. Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary

dyscyplinarnej nie może nastąpić po ustaniu karalności przewinienia

dyscyplinarnego.

3. Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy,

gdy wznowienie następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do

popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.

4. Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę

łagodniejszą, ulegają uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w razie wymierzenia

kary surowszej, jej wykonanie rozpoczyna się od dnia wymierzenia.

5. Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania

dyscyplinarnego służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci,

członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, odwołanie lub zażalenie do

wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia,

z tym że na orzeczenia i postanowienia wydane przez Komendanta Głównego

Policji przysługuje jedynie, w takim samym terminie, wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy. Przepisy art. 135n ust. 4–6 stosuje się odpowiednio.

6. Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania

liczy się od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na

poczet okresu zatarcia nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od

uprawomocnienia się orzeczenia kary dotychczasowej.

2017-10-06

©Telksinoe s. 147/157

Art. 136. (uchylony)

Art. 137. (uchylony)

Art. 138. Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie

dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu

administracyjnego.

Art. 139. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy tryb wykonywania czynności związanych

z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, w tym obieg

dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie błędów

pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory

postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu

dyscyplinarnym, mając na względzie sprawność prowadzonego postępowania.

Art. 140. (uchylony)

Art. 141. (uchylony)

Art. 141a. Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają

odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji.

Art. 142. (uchylony)

Art. 143. (uchylony)

Art. 144. (uchylony)

Art. 144a. Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym,

wykonuje czynności określone w art. 19a ust. 1 i 2, a także kto wykonuje czynności

określone w art. 19b ust. 1.

Art. 145. (uchylony)

Rozdział 10a

Kontyngenty policyjne wydzielone do realizacji zadań poza granicami

państwa

Art. 145a. 1. Policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza

granicami państwa w celu realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3,

w kontyngencie policyjnym wydzielonym do udziału w:

2017-10-06

©Telksinoe s. 148/157

1) misji pokojowej;

2) akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom;

3) akcji ratowniczej i poszukiwawczej lub humanitarnej;

4) szkoleniu i ćwiczeniach policyjnych;

5) przedsięwzięciach reprezentacyjnych.

2. Delegowanie do pełnienia służby poza granicami państwa oraz

przedłużanie czasu delegowania w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1

i 2 następuje za pisemną zgodą policjanta.

Art. 145b. 1. O utworzeniu i likwidacji kontyngentu policyjnego postanawia:

1) Rada Ministrów – uchwałą, w przypadku, o którym mowa w art. 145a ust. 1

pkt 1;

2) minister właściwy do spraw wewnętrznych – zarządzeniem, w przypadkach,

o których mowa w art. 145a ust. 1 pkt 2 i 3;

3) Komendant Główny Policji – decyzją, w przypadkach, o których mowa

w art. 145a ust. 1 pkt 4 i 5.

2. W uchwale, zarządzeniu lub decyzji, o których mowa w ust. 1, określa się

w szczególności:

1) nazwę kontyngentu, jego liczebność oraz czas pozostawania poza granicami

państwa;

2) cel skierowania kontyngentu, zakres jego zadań oraz obszar działania;

3) system kierowania i dowodzenia kontyngentem oraz organ organizacji

międzynarodowej, któremu kontyngent zostanie podporządkowany na czas

operacji;

4) organy administracji rządowej odpowiedzialne za współpracę

z kierowniczymi organami właściwej organizacji międzynarodowej

w zakresie kierowania działalnością kontyngentu wykonującego zadania poza

granicami państwa;

5) uzbrojenie i wyposażenie kontyngentu w środki i sprzęt specjalny;

6) trasy i czas przemieszczania się kontyngentu w przypadku tranzytu.

Art. 145c. 1. W skład kontyngentu policyjnego mogą wchodzić pracownicy

Policji, z zastrzeżeniem ust. 2.

2017-10-06

©Telksinoe s. 149/157

2. W celu zapewnienia obsady niektórych stanowisk w kontyngencie

policyjnym przez osoby posiadające specjalistyczne kwalifikacje można zatrudniać

pracowników na zasadach określonych w przepisach Kodeksu pracy.

Art. 145d. 1. Policjanci i pracownicy Policji wchodzący w skład kontyngentu

policyjnego podlegają na terytorium państwa obcego przepisom dyscyplinarnym

i porządkowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przestrzegać prawa

państwa przyjmującego oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską prawo

międzynarodowe.

Art. 145e. 1. Policjant w czasie delegowania do pełnienia służby

w kontyngencie policyjnym poza granicami państwa otrzymuje uposażenie

zasadnicze, dodatki do uposażenia i inne należności pieniężne przysługujące na

ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych

w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności

lub ich wysokość.

2. Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być przyznawane dodatki do

uposażenia, świadczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu, podróży i przejazdów

oraz inne należności pieniężne związane z delegowaniem, wypłacane w walucie

polskiej lub obcej.

Art. 145f. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki otrzymywania, rodzaj waluty oraz wysokość dodatków, świadczeń

i należności, o których mowa w art. 145e ust. 2, uwzględniając ich rodzaje

i zakres przyznawania z uwagi na występujące zagrożenia, uciążliwość lub

miejsce pełnienia służby oraz sprawowaną przez policjanta funkcję;

2) uprawnienia i obowiązki policjantów delegowanych do pełnienia służby poza

granicami państwa, z uwzględnieniem warunków i trybu delegowania

policjantów, przypadków ich odwoływania przed wyznaczonym terminem

oraz przedłużania czasu delegowania, a także przełożonych właściwych

w tych sprawach;

3) szczegółowe zasady zatrudniania w kontyngentach policyjnych

pracowników, o których mowa w art. 145c, i ich wynagradzania,

z uwzględnieniem postanowień zawartych w przepisach prawa pracy oraz

2017-10-06

©Telksinoe s. 150/157

specyfiki związanej z wykonywaniem pracy w kontyngencie policyjnym

realizującym zadania poza granicami państwa, a w szczególności prawa do

dodatku zagranicznego, świadczeń z tytułu podróży i przejazdów oraz innych

należności pieniężnych związanych z delegowaniem, a także świadczeń

odszkodowawczych wynikających z odrębnych ustaw;

4) warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa

w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r.

poz. 581, z późn. zm.18)), przez policjantów i pracowników, o których mowa

w art. 145c, w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania przez nich

zadań poza granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania kosztów,

uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych;

5) szczegółowe zasady i tryb finansowania i działania kontyngentu policyjnego,

w tym jego wyposażenia i przewozu, z uwzględnieniem przepisów

o finansach publicznych.

Art. 145g. 1. Wydatki związane z udziałem kontyngentów policyjnych poza

granicami państwa finansowane są z budżetu państwa, w części ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

2. Jeżeli środki finansowe na ten cel nie zostały uwzględnione w budżecie

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, zapewnia je Rada Ministrów.

Rozdział 10b

Realizacja wspólnych działań na terytorium państw członkowskich Unii

Europejskiej

Art. 145h. Policjanci i pracownicy Policji są uprawnieni do wykonywania

obowiązków służbowych na terytorium innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, w celu realizacji zadań:

1) w formie wspólnych patroli lub innego rodzaju wspólnych operacji w celu

ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz zapobiegania

przestępczości, o których mowa w art. 17 decyzji Rady 2008/615/WSiSW

18)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1240,

1269, 1365, 1569, 1692, 1735, 1830, 1844, 1893, 1916, 1991 i 1994 oraz z 2016 r. poz. 65, 652,

960, 1355 i 1579.

2017-10-06

©Telksinoe s. 151/157

z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy

transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości

transgranicznej (Dz. Urz. UE L 210 z 06.08.2008, str. 1), zwanej dalej

„decyzją Rady 2008/615/WSiSW”;

2) w formie udzielania wsparcia w związku ze zgromadzeniami, imprezami

masowymi lub podobnymi wydarzeniami, klęskami żywiołowymi oraz

poważnymi wypadkami w celu ochrony porządku i bezpieczeństwa

publicznego oraz zapobiegania przestępczości, o którym mowa

w art. 18 decyzji Rady 2008/615/WSiSW;

3) w ramach udzielania pomocy przez specjalną jednostkę interwencyjną,

o której mowa w decyzji Rady 2008/617/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r.

w sprawie usprawnienia współpracy pomiędzy specjalnymi jednostkami

interwencyjnymi państw członkowskich Unii Europejskiej w sytuacjach

kryzysowych (Dz. Urz. UE L 210 z 06.08.2008, str. 73).

Art. 145i. O wykonywaniu obowiązków służbowych przez policjantów lub

pracowników Policji na terytorium innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, oraz określeniu warunków wykonywania tych obowiązków

postanawia:

1) Komendant Główny Policji – decyzją, w przypadku, o którym mowa

w art. 145h pkt 1;

2) minister właściwy do spraw wewnętrznych – zarządzeniem, w przypadkach,

o których mowa w art. 145h pkt 2 i 3.

Rozdział 10c

Punkty kontaktowe wymiany informacji z państwami członkowskimi Unii

Europejskiej

oraz krajowe biuro do spraw odzyskiwania mienia

Art. 145j. 1. Komendant Główny Policji wykonuje zadania:

1) krajowego punktu kontaktowego do spraw wymiany danych o profilach DNA,

o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji Rady 2008/615/WSiSW;

2) krajowego punktu kontaktowego do spraw wymiany danych

daktyloskopijnych ze zautomatyzowanych systemów identyfikacji

2017-10-06

©Telksinoe s. 152/157

daktyloskopijnej, o którym mowa w art. 11 ust. 1 decyzji Rady

2008/615/WSiSW;

3) krajowego punktu kontaktowego do spraw współpracy przy wymianie danych

rejestracyjnych pojazdów, o którym mowa w art. 12 ust. 2 decyzji Rady

2008/615/WSiSW;

4) krajowego punktu kontaktowego do spraw wymiany danych osobowych

i nieosobowych, o którym mowa w art. 15 decyzji Rady 2008/615/WSiSW;

5) punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 decyzji Rady

2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie

intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu

terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz. Urz. UE L 210

z 06.08.2008, str. 12);

6) krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 9

ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013

z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania

prekursorów materiałów wybuchowych (Dz. Urz. UE L 39 z 09.02.2013,

str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) nr 98/2013”.

2. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

należy:

1) udostępnianie punktom kontaktowym państw członkowskich Unii

Europejskiej, do automatycznych przeszukań, danych referencyjnych

obejmujących wyłącznie profile DNA ustalone na podstawie niekodującej

części DNA oraz indywidualne oznaczenia identyfikacyjne ze

zautomatyzowanego systemu gromadzenia i przetwarzania profili DNA,

działającego w ramach zbioru danych DNA, o którym mowa w art. 21a,

gromadzone w celach wykrywania sprawców przestępstw, ich ścigania,

zapobiegania przestępczości lub jej zwalczania, z wyłączeniem danych, co do

których uprawnione podmioty zastrzegły, że nie podlegają wymianie

międzynarodowej;

2) wykonywanie, na zlecenie podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy

z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw

członkowskich Unii Europejskiej, przeszukań w bazach danych DNA

2017-10-06

©Telksinoe s. 153/157

udostępnianych przez punkty kontaktowe do spraw wymiany danych

o profilach DNA innych państw członkowskich Unii Europejskiej;

2a) wykonywanie zautomatyzowanych, okresowych przeszukań baz danych

udostępnianych przez punkty kontaktowe do spraw wymiany danych

o profilach DNA innych państw członkowskich Unii Europejskiej;

3) współpraca z punktem kontaktowym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy

z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw

członkowskich Unii Europejskiej, w zakresie udostępniania, przetwarzania

i wymiany danych o profilach DNA.

3. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,

należy:

1) udostępnianie punktom kontaktowym państw członkowskich Unii

Europejskiej, do automatycznych przeszukań, danych referencyjnych

obejmujących wyłącznie dane daktyloskopijne oraz indywidualne oznaczenia

identyfikacyjne ze zautomatyzowanego systemu identyfikacji

daktyloskopijnej, działającego w ramach Centralnej Registratury

Daktyloskopijnej, zgromadzone w celach wykrywania sprawców

przestępstw, ich ścigania, zapobiegania przestępczości lub jej zwalczania,

z wyłączeniem danych, co do których uprawnione podmioty zastrzegły, że nie

podlegają wymianie międzynarodowej;

2) wykonywanie, na zlecenie podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy

z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw

członkowskich Unii Europejskiej, przeszukań w zautomatyzowanych

systemach identyfikacji daktyloskopijnej udostępnianych przez punkty

kontaktowe do spraw wymiany danych daktyloskopijnych innych państw

członkowskich Unii Europejskiej;

2a) wykonywanie zautomatyzowanych, okresowych przeszukań zbiorów danych

udostępnianych przez punkty kontaktowe do spraw wymiany danych

daktyloskopijnych innych państw członkowskich Unii Europejskiej;

3) współpraca z punktem kontaktowym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy

z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw

członkowskich Unii Europejskiej, w zakresie udostępniania, przetwarzania

i wymiany danych daktyloskopijnych.

2017-10-06

©Telksinoe s. 154/157

4. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3,

należy:

1) udostępnianie, we współpracy z ministrem właściwym do spraw

informatyzacji, punktom kontaktowym państw członkowskich Unii

Europejskiej, do przeszukań, danych lub informacji zawartych w centralnej

ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, w celu wykrywania sprawców

przestępstw oraz innych czynów zabronionych należących do jurysdykcji

sądów lub prokuratury w tych państwach;

2) wykonywanie, na zlecenie podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy

z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw

członkowskich Unii Europejskiej, przeszukań w bazach krajowych danych

rejestracyjnych pojazdów udostępnianych przez punkty kontaktowe do spraw

wymiany danych o pojazdach innych państw członkowskich Unii

Europejskiej;

3) współpraca z punktem kontaktowym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy

z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw

członkowskich Unii Europejskiej, oraz z ministrem właściwym do spraw

informatyzacji w zakresie udostępniania, przetwarzania i wymiany danych

o pojazdach.

5. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 4,

należy:

1) przekazywanie punktom kontaktowym państw członkowskich Unii

Europejskiej informacji, w tym danych osobowych, w związku z istotnymi

wydarzeniami o skutkach transgranicznych, otrzymanych od właściwych

organów krajowych, do których ustawowych zadań należy realizacja zadań

w zakresie zapobiegania przestępczości oraz ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego;

2) otrzymywanie od punktów kontaktowych państw członkowskich Unii

Europejskiej informacji, o których mowa w pkt 1, oraz ich przekazywanie

właściwym organom krajowym, do których ustawowych zadań należy

realizacja zadań w zakresie zapobiegania przestępczości oraz ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2017-10-06

©Telksinoe s. 155/157

5a. Do zadań krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 6,

należy:

1) obsługa ogólnopolskiego systemu zgłaszania podejrzanych transakcji lub prób

dokonania takich transakcji, zniknięć i kradzieży znacznych ilości substancji

wymienionych w załącznikach I i II do rozporządzenia (UE) nr 98/2013 lub

w aktach delegowanych wydanych na podstawie art. 12 tego rozporządzenia

oraz mieszanin lub substancji zawierających te substancje, o którym mowa

w rozdziale 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o bezpieczeństwie obrotu

prekursorami materiałów wybuchowych (Dz. U. poz. 669);

2) zapewnienie odbierania połączeń telefonicznych oraz obsługa adresu poczty

elektronicznej na potrzeby zgłaszania podejrzanych transakcji, o których

mowa w pkt 1;

3) prowadzenie ewidencji zgłoszeń podejrzanych transakcji lub prób dokonania

takich transakcji, zniknięć i kradzieży znacznych ilości substancji

wymienionych w załącznikach I i II do rozporządzenia (UE) nr 98/2013 lub

w aktach delegowanych wydanych na podstawie art. 12 tego rozporządzenia

oraz mieszanin lub substancji zawierających te substancje;

4) korzystanie z systemu wczesnego ostrzegania Europolu w celu ułatwienia

wykrywania sprawców przestępstw i ostrzeganie właściwych organów

w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej przed możliwymi

zagrożeniami wynikającymi z możliwości użycia substancji, o których mowa

w pkt 3, do nielegalnego wytwarzania materiałów wybuchowych;

5) upowszechnianie wytycznych, o których mowa w art. 9 ust. 5 rozporządzenia

(UE) nr 98/2013, w ramach współpracy między właściwymi organami

i podmiotami gospodarczymi;

6) wymiana informacji z właściwymi krajowymi punktami kontaktowymi

innych państw członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności za pomocą

urządzeń teletransmisji danych, w celu zapobiegania przestępstwom

o charakterze terrorystycznym.

6. Zadania, o których mowa w ust. 2 i 3, Komendant Główny Policji

wykonuje przy pomocy Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji.

Art. 145k. 1. Komenda Główna Policji wykonuje zadania krajowego biura do

spraw odzyskiwania mienia, o którym mowa w art. 1 ust. 1 decyzji Rady

2017-10-06

©Telksinoe s. 156/157

2007/845/WSiSW z dnia 6 grudnia 2007 r. dotyczącej współpracy pomiędzy

biurami ds. odzyskiwania mienia w państwach członkowskich w dziedzinie

wykrywania i identyfikacji korzyści pochodzących z przestępstwa lub innego

mienia związanego z przestępstwem (Dz. Urz. UE L 332 z 18.12.2007, str. 103).

2. Współpraca, w rozumieniu przepisów decyzji Rady 2007/845/WSiSW,

między krajowym biurem do spraw odzyskiwania mienia, o którym mowa w ust. 1,

a krajowymi biurami ds. odzyskiwania mienia innych państw członkowskich Unii

Europejskiej, w szczególności w zakresie wymiany informacji w celu wykrywania

i identyfikacji korzyści pochodzących z przestępstwa lub innego mienia

związanego z przestępstwem, oraz w zakresie przetwarzania tych informacji,

odbywa się na zasadach i warunkach określonych w ustawie z dnia 16 września

2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw członkowskich Unii

Europejskiej.

Rozdział 11

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 146. 1. Z chwilą utworzenia Policji Milicja Obywatelska zostaje

rozwiązana.

2–4. (pominięte)

Art. 147. 1. Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Policję w ciągu

3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2. Z chwilą zorganizowania Policji likwidacji ulegają urzędy spraw

wewnętrznych.

Art. 148. (pominięty)

Art. 149. 1. Z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze

stają się policjantami.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych funkcjonariuszy Milicji

Obywatelskiej, którzy do dnia 31 lipca 1989 r. byli funkcjonariuszami Służby

Bezpieczeństwa.

3. (pominięty)

Art. 150. 1. Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub

Służby Bezpieczeństwa, którzy podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni

2017-10-06

©Telksinoe s. 157/157

w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych,

zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia.

2. (pominięty)

Art. 151. 1. Funkcjonariusze zwolnieni ze służby w Milicji Obywatelskiej,

którzy nie podejmą służby lub pracy w jednostkach organizacyjnych podległych

Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują uprawnienia przewidziane dla

funkcjonariuszy zwolnionych ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że

nabyli uprawnienia do zwolnienia ze służby na korzystniejszych warunkach.

2. (pominięty)

3. (pominięty)

Art. 152. Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy ustaje członkostwo

w partiach politycznych tych policjantów, którzy do takich organizacji dotąd

należeli.

Art. 153. Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „Milicji Obywatelskiej”

i „funkcjonariuszach Milicji Obywatelskiej”, należy przez to rozumieć „Policję”

i „policjantów”.

Art. 154–156. (pominięte)

Art. 157. 1. Traci moc ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie

funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej

Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. poz. 181 oraz z 1989 r. poz. 180 i 192),

w części dotyczącej Milicji Obywatelskiej19).

2. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie

pozostają w mocy przepisy dotychczasowe, jeśli nie są sprzeczne z niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż 1 rok.

3. (pominięty)

Art. 158. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia20).

19)

W pozostałym zakresie (w części dotyczącej Służby Bezpieczeństwa) uchylona przez art. 136

ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. poz. 180), która

weszła w życie z dniem 10 maja 1990 r.

20)

Ustawa została ogłoszona w dniu 10 maja 1990 r.

2017-10-06