Wyszukiwarka ustaw

2016 Pozycja 1799

©Telksinoe s. 1/137

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 1799, 1948.

U S T A W A

z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o Służbie Celnej

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa reguluje zadania i organizację Służby Celnej – jednolitej

umundurowanej formacji, utworzonej w celu zapewnienia ochrony

i bezpieczeństwa obszaru celnego Unii Europejskiej, w tym zgodności z prawem

przywozu towarów na ten obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, a także

wykonywania obowiązków określonych w przepisach odrębnych, w szczególności

w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od gier.

2. Nazwa „Służba Celna” oraz znak graficzny Służby Celnej przysługują

formacji, o której mowa w ust. 1.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór znaku graficznego Służby Celnej, uwzględniając kolorystykę

tego znaku wynikającą z tradycji Służby Celnej.

Art. 2. 1. Do zadań Służby Celnej należy realizacja polityki celnej w części

dotyczącej przywozu i wywozu towarów oraz wykonywanie innych zadań

wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności:

1) wykonywanie czynności związanych z obejmowaniem towarów procedurą

celną i powrotnym wywozem;

2) wymiar i pobór:

a) należności celnych i innych opłat związanych z przywozem i wywozem

towarów,

b) podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów,

c) podatku akcyzowego,

d) podatku od gier oraz dopłat, o których mowa w ustawie z dnia

19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471),

e) opłaty paliwowej,

2017-03-01

©Telksinoe s. 2/137

f) podatku od wydobycia niektórych kopalin;

3) wykonywanie zadań wynikających z przepisów wspólnotowych regulujących

statystykę dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy państwami

członkowskimi Unii Europejskiej (INTRASTAT) oraz obrotu towarowego

państw członkowskich Unii Europejskiej z pozostałymi państwami

(EXTRASTAT);

4) rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw

i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących

wprowadzania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyprowadzania

z jej terytorium towarów objętych ograniczeniami lub zakazami obrotu ze

względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny lub bezpieczeństwo

międzynarodowe, w szczególności takich jak odpady, substancje chemiczne

i ich mieszaniny, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające

i substancje psychotropowe, broń, amunicja, materiały wybuchowe,

prekursory materiałów wybuchowych podlegające ograniczeniom oraz

towary i technologie o znaczeniu strategicznym;

5) rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw

skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ściganie ich sprawców, w zakresie

określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2013 r. poz. 186, z późn. zm.1)), zwanej dalej „Kodeksem karnym

skarbowym”;

6) rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw

i wykroczeń przeciwko:

a) zdrowiu, określonych w art. 55, 57, 61 i 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r. poz. 224 i 437),

b) dobrom kultury, określonych w art. 109 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.

o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446,

z 2015 r. poz. 397, 774 i 1505 oraz z 2016 r. poz. 1330) i w art. 53

ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym

i archiwach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1506),

1)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1036,

1149, 1247 i 1304, z 2014 r. poz. 312, 1215 i 1328, z 2015 r. poz. 396, 1269, 1479, 1649, 1712,

1855 i 1932 oraz z 2016 r. poz. 178, 437, 1052 i 1228.

2017-03-01

©Telksinoe s. 3/137

c) prawom własności intelektualnej, określonych w art. 116–118 ustawy

z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 666 i 1333) i w art. 305 ustawy z dnia 30 czerwca

2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410

oraz z 2015 r. poz. 1266, 1505 i 1615),

d) przyrodzie, określonych w art. 128 i art. 131 pkt 10 ustawy z dnia

16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651,

1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422),

e) środowisku, określonych w art. 183 § 2, 4, 5 i 6, w przypadku czynów,

o których mowa w art. 183 § 2, 4 i 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –

Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137), zwanej dalej „Kodeksem

karnym”, oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, określonych

w art. 244 Kodeksu karnego, w zakresie niestosowania się do zakazu

wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych,

f) ograniczeniom obrotu towarami i technologiami o znaczeniu

strategicznym, określonym w art. 33 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia

29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa,

a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa

(Dz. U. z 2013 r. poz. 194 oraz z 2016 r. poz. 1228)

– oraz ściganie ich sprawców, jeżeli zostały ujawnione przez Służbę Celną;

7) wykonywanie kontroli:

a) określonych w art. 30 ust. 2 i 3,

b) wywiązywania się podmiotów z obowiązków w zakresie podatku od gier

oraz dopłat, o których mowa w pkt 2 lit. d, podatku akcyzowego,

podatku od wydobycia niektórych kopalin oraz opłaty paliwowej;

8) wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 19 listopada 2009 r.

o grach hazardowych, związanych w szczególności z udzielaniem koncesji

oraz zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów oraz rejestracją urządzeń;

9) wykonywanie zadań wynikających z rozporządzenia Rady (WE)

nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu

zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT (Dz. Urz.

UE L 347 z 30.12.2005, str. 1);

2017-03-01

©Telksinoe s. 4/137

9a) wykonywanie zadań wynikających z zakazu obejmowania procedurą celną

dopuszczenia do obrotu paliw stałych niespełniających wymagań określonych

w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania

i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1728, z 2015 r. poz. 1361

oraz z 2016 r. poz. 266, 542 i 1165);

9b) wykonywanie zadań, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. a rozporządzenia

Komisji (UE) nr 737/2010 z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok (Dz. Urz.

UE L 216 z 17.08.2010, str. 1);

10) współdziałanie przy realizacji Wspólnej Polityki Rolnej;

11) współpraca z Krajowym Centrum Informacji Kryminalnej;

12) współpraca z właściwymi organami innych państw oraz organizacjami

międzynarodowymi.

2. Zadania określone w ust. 1 wykonuje się, podejmując odpowiednio

czynności kontrolne, czynności audytowe, prowadząc postępowania

przygotowawcze zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks

postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749), zwanej dalej „Kodeksem

postępowania karnego”, Kodeksu karnego skarbowego lub ustawy z dnia

24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1713), zwanej dalej „Kodeksem postępowania w sprawach

o wykroczenia”, lub prowadząc postępowania celne, podatkowe lub

administracyjne.

3. W zakresie zadań określonych w ust. 1 pkt 6 Służbie Celnej przysługują

uprawnienia procesowe Policji wynikające z przepisów Kodeksu postępowania

karnego.

4. Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 7 lit. a, są wykonywane na zasadach

określonych w rozdziale 3, natomiast kontrole określone w ust. 1 pkt 7 lit. b są

wykonywane na zasadach określonych w dziale VI ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.2)), zwanej

dalej „Ordynacją podatkową”.

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. 2015 r. poz. 699,

978, 1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184 oraz z 2016 r. poz. 195, 615, 846, 1228 i 1579.

2017-03-01

©Telksinoe s. 5/137

Art. 3. 1. Kontrole, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 7, przeprowadza się na

podstawie analizy ryzyka mającej na celu rozpoznawanie i oszacowanie wielkości

tego ryzyka oraz ustalenie środków niezbędnych do jego ograniczania.

2. Ryzyko, o którym mowa w ust. 1, oznacza prawdopodobieństwo

wystąpienia naruszenia przepisów prawa.

3. Kontrole, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 7, mogą być przeprowadzane

niezależnie od rezultatów analizy ryzyka, o ile mają one charakter losowy lub

obowiązek ich przeprowadzenia w określonym czasie wynika z przepisów prawa.

Art. 4. 1. Organy administracji publicznej oraz inne państwowe

i samorządowe jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać i nieodpłatnie

udzielać organom Służby Celnej pomocy technicznej przy wykonywaniu zadań

określonych w ustawie, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Właściwy organ Służby Celnej pokrywa poniesione przez jednostkę

samorządu terytorialnego, udokumentowane koszty związane z udzieleniem

pomocy technicznej, o której mowa w ust. 1, na pisemny wniosek właściwego

organu tej jednostki, złożony nie później niż 30 dni po poniesieniu takich kosztów.

3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposoby, warunki

i zakres:

1) współdziałania organów Służby Celnej z organami i jednostkami, o których

mowa w ust. 1,

2) pomocy technicznej udzielanej organom Służby Celnej

– uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego i skutecznego wykonywania

zadań organów Służby Celnej i organów współdziałających.

Art. 5. 1. Na złożone w każdym czasie żądanie organu Służby Celnej osoba,

posiadająca informacje mające znaczenie dla wykonywania zadań Służby Celnej,

o których mowa w art. 2 ust. 1, w szczególności osoba, która podlega kontroli, jest

obowiązana do dostarczenia, w ustalonych terminach, dokumentów i informacji jak

również do udzielania niezbędnej pomocy.

2. Pisemne wystąpienie o dostarczenie dokumentów, informacji oraz

o udzielenie pomocy powinno w szczególności zawierać oznaczenie treści żądania

i uzasadnienie tego wystąpienia.

2017-03-01

©Telksinoe s. 6/137

Art. 6. Obowiązek dostarczania dokumentów i informacji, o którym mowa

w art. 5, dotyczy również dokumentów elektronicznych, o których mowa w art. 3

pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352

i 1579).

Art. 7. 1. Organy Służby Celnej, w związku z prowadzonymi

postępowaniami celnymi, podatkowymi, administracyjnymi, postępowaniami

w sprawach o wykroczenia lub przestępstwa, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6,

postępowaniami w sprawach o wykroczenia skarbowe lub przestępstwa skarbowe,

o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5, czynnościami audytowymi, a także w celu

wykonywania kontroli, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 7, realizowanych przez

te organy, mogą zbierać i wykorzystywać niezbędne informacje zawierające dane

osobowe oraz przetwarzać je w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922), także bez

wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą. Dane, o których mowa w art. 27 ust. 1

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, mogą być

zbierane i przetwarzane przez organy Służby Celnej, wyłącznie, gdy jest to

niezbędne ze względu na zakres lub charakter prowadzonego postępowania lub

przeprowadzanych czynności, z zastrzeżeniem ust. 2. Administrator danych jest

obowiązany udostępnić dane na podstawie imiennego upoważnienia organu Służby

Celnej, okazanego wraz z legitymacją służbową przez funkcjonariusza celnego lub

członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w jednostce organizacyjnej Służby

Celnej. Fakt udostępnienia tych danych podlega ochronie zgodnie z przepisami

o ochronie informacji niejawnych.

2. Organy Służby Celnej mogą również zbierać i wykorzystywać oraz

przetwarzać informacje, dostarczane tym organom na podstawie przepisów

odrębnych.

3. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności danych

dotyczących podróżnych w rozumieniu art. 1 pkt 40 rozporządzenia delegowanego

Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do

szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego

2017-03-01

©Telksinoe s. 7/137

(Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 1, z późn. zm.3)), osób dokonujących

przemieszczania towarów, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r.

– Prawo celne (Dz. U. z 2015 r. poz. 858, z późn. zm.4)), oraz danych zawartych

w rejestrach publicznych, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 17 lutego

2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne,

w tym również danych w formie dokumentu elektronicznego. Dane w formie

dokumentu elektronicznego przekazuje się w szczególności na informatycznym

nośniku danych lub przy użyciu systemów teleinformatycznych, o których mowa

w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą

elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579).

4. W związku z realizacją zadań Służby Celnej, o których mowa w ust. 1 i 2,

organy władzy publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.5)) oraz podmioty

prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 3, mogą, w drodze decyzji

administracyjnej, wyrazić zgodę na udostępnianie za pomocą urządzeń

telekomunikacyjnych informacji zgromadzonych w rejestrach organom Służby

Celnej, bez konieczności składania pisemnych wniosków, jeżeli jest to uzasadnione

rodzajem lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności oraz

jeżeli organy Służby Celnej posiadają:

1) urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane lub informacje uzyskał, oraz

2) zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych lub informacji niezgodnie z celem ich uzyskania.

5. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 4, nie dotyczy Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i zarządzanych przez

nie funduszy.

6. Organy Służby Celnej, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań,

o których mowa w ust. 1 i 2, są uprawnione do korzystania z informacji

3)

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016,

str. 1, Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, str. 35 oraz Dz. Urz. UE L 111 z 27.04.2016, str. 1.

4)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1649,

1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65, 1228 i 1579.

5)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 938

i 1646, z 2014 r. poz. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r. poz. 238, 532, 1045, 1117, 1130,

1189, 1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r. poz. 195, 1257 i 1454.

2017-03-01

©Telksinoe s. 8/137

gromadzonych w systemach teleinformatycznych przez organy podatkowe, organy

kontroli skarbowej oraz organy Straży Granicznej, które to organy umożliwiają

dostęp do gromadzonych przez siebie informacji za pośrednictwem środków

komunikacji elektronicznej lub oprogramowania interfejsowego, o którym mowa

w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne.

7. Udostępnianie informacji, o których mowa w ust. 1, w sposób określony

w ust. 6, następuje na wniosek organu Służby Celnej zawierający dane:

1) system, z którego informacje będą udostępniane;

2) zakres informacji udostępnianych w związku z realizacją poszczególnych

zadań ustawowych;

3) osoby uprawnione oraz zakres informacji, które te osoby mogą uzyskiwać;

4) zakres danych określających cel dostępu do informacji.

8. Warunkiem udostępnienia informacji jest stwierdzenie przez organ je

udostępniający, w drodze decyzji administracyjnej, że informacje te są niezbędne

do realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, oraz że organy Służby Celnej

spełniają wymogi określone w ust. 4.

9. W decyzji, o której mowa w ust. 8, organ udostępniający informacje

określa sposób udostępniania informacji, w tym co najmniej dane, o których mowa

w ust. 7.

10. W przypadku gdy w ramach sprawowanej kontroli organ udostępniający

informacje, o których mowa w ust. 1, w sposób określony w ust. 6, uzna, że dostęp

do informacji jest realizowany niezgodnie z warunkami określonymi w decyzji,

o której mowa w ust. 8, może wstrzymać ich udostępnianie i zażądać

szczegółowych wyjaśnień od organu Służby Celnej, który wystąpił o ich

udostępnienie. Jeżeli organ udostępniający informacje uzna wyjaśnienia za

niewystarczające, może, w drodze decyzji administracyjnej, odmówić ich

udostępnienia.

11. Organy Służby Celnej są obowiązane informować organ udostępniający

o każdej zmianie dotyczącej warunków, które stanowiły podstawę do wydania

decyzji, o której mowa w ust. 8.

12. Dane osobowe przechowuje się przez okres, w którym są one niezbędne

dla realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez organy Służby Celnej.

2017-03-01

©Telksinoe s. 9/137

Organ Służby Celnej dokonuje weryfikacji tych danych nie rzadziej niż co 10 lat

od dnia uzyskania informacji, usuwając dane zbędne.

13. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając

potrzebę zapewniania bezpieczeństwa pobieranych danych.

Art. 8. 1. Informacja dotycząca podmiotu, o którym mowa w art. 30 ust. 1,

będąca przedmiotem albo wynikiem przeprowadzonej przez organ Służby Celnej

analizy ryzyka, o której mowa w art. 3 ust. 1, oraz informacja uzyskana w sposób

określony w art. 5–7, która na mocy przepisów odrębnych podlega ochronie,

stanowią tajemnicę celną, z zastrzeżeniem ust. 8, i nie mogą być

rozpowszechniane. Przekazywanie informacji stanowiących tajemnicę celną, jest

dozwolone w przypadku, gdy organ Służby Celnej jest do tego obowiązany lub

upoważniony zgodnie z obowiązującymi ustawami.

2. Do przestrzegania tajemnicy celnej obowiązani są funkcjonariusze celni,

zwani dalej „funkcjonariuszami”, oraz członkowie korpusu służby cywilnej

zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej, którzy w związku

z wykonywaniem obowiązków uzyskali dostęp do informacji stanowiących

tajemnicę celną.

3. Osoby wymienione w ust. 2 są obowiązane do złożenia na piśmie

przyrzeczenia następującej treści:

„Przyrzekam, że będę przestrzegał tajemnicy celnej. Oświadczam, że są

mi znane przepisy o odpowiedzialności karnej za ujawnienie tej

tajemnicy.”.

4. Do przestrzegania tajemnicy celnej obowiązane są również inne osoby,

którym udostępniono informacje objęte tajemnicą celną, chyba że na ich ujawnienie

zezwala przepis prawa.

5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do osób, które przekazały informacje objęte

tajemnicą celną.

6. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1–5 przepisy art. 294 § 3, 295, 296–

297a oraz art. 299–299b i art. 301 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.

7. Naruszenie tajemnicy celnej podlega odpowiedzialności karnej jak za

naruszenie tajemnicy skarbowej.

2017-03-01

©Telksinoe s. 10/137

8. Przepisów o tajemnicy celnej nie stosuje się do informacji podlegających

ochronie na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych.

9. Dane uzyskane w wyniku wykonywania zadań, o których mowa w art. 2

ust. 1 pkt 3, mogą być udostępnione odbiorcom innym niż uprawnieni na podstawie

odrębnych przepisów, o ile ich udostępnienie nie będzie stanowiło naruszenia

przepisów prawa lub prawnie chronionych interesów podmiotów i osób, których

informacje te dotyczą. Udostępnianie danych powinno nastąpić z zachowaniem

zasad wynikających z art. 38 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce

publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1068).

10. Za przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 9, w zakresie

niezbędnym dla ich udostępnienia, mogą być pobierane opłaty, w wysokości nie

niższej niż wysokość kosztów poniesionych na ich wygenerowanie i przetworzenie.

11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb udostępniania danych, o których mowa w ust. 9, oraz

wysokość opłat, o których mowa w ust. 10, uwzględniając efektywne

wykonywanie zadań Służby Celnej oraz konieczność zapewnienia pokrycia

kosztów przetwarzania informacji.

Art. 8a. 1. Właściwy dyrektor izby celnej sporządza i przedkłada Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego

po upływie każdego kwartału, informację o podmiotach importujących drewno

i produkty z drewna, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 995/2010 z dnia 20 października 2010 r. ustanawiającego

obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty z drewna

(Dz. Urz. UE L 295 z 12.11.2010, str. 23).

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę oraz adres zamieszkania albo siedziby podmiotu

importującego drewno i produkty z drewna;

2) rodzaj drewna i produktów z drewna (kod CN towaru) oraz ich ilość;

3) kraj pochodzenia drewna i produktów z drewna oraz kraj, z którego drewno

i produkty z drewna są importowane, jeżeli jest on inny niż kraj pochodzenia

drewna i produktów z drewna;

4) szacunkową wartość drewna i produktów z drewna.

2017-03-01

©Telksinoe s. 11/137

Rozdział 2

Organizacja Służby Celnej

Art. 9. 1. Organami Służby Celnej są:

1) minister właściwy do spraw finansów publicznych;

2) Szef Służby Celnej;

3) dyrektorzy izb celnych;

4) naczelnicy urzędów celnych.

2. Organy, o których mowa w ust. 1, realizują zadania, w szczególności

organów celnych i organów podatkowych, na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

2a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze

rozporządzenia, wyznaczyć organ Służby Celnej do wykonywania niektórych

zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając

potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze

potrzeby przedsiębiorców.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, właściwość miejscową organów Służby Celnej, o których mowa

w ust. 1 pkt 3 i 4, w zakresie, w jakim właściwość ta nie wynika z przepisów

regulujących zadania organów celnych i organów podatkowych, uwzględniając

rodzaj zadań realizowanych przez organy Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby

przedsiębiorców.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) właściwość miejscową urzędów celnych oraz izb celnych do wykonywania

zadań określonych w Kodeksie karnym skarbowym,

2) właściwość miejscową wyznaczonych urzędów celnych do prowadzenia

postępowań przygotowawczych w sprawach o niektóre przestępstwa

skarbowe i wykroczenia skarbowe, określone w art. 133 § 1 pkt 1 Kodeksu

karnego skarbowego

– mając na uwadze zapewnienie sprawnego wykonywania zadań Służby Celnej.

Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych koordynuje

i współdziała w kształtowaniu polityki państwa w zakresie zadań Służby Celnej.

2017-03-01

©Telksinoe s. 12/137

2. Szef Służby Celnej podlega ministrowi właściwemu do spraw finansów

publicznych.

3. Szef Służby Celnej kieruje Służbą Celną oraz zapewnia sprawne

i efektywne wykonywanie jej zadań, w szczególności przez:

1) sprawowanie nadzoru nad działalnością dyrektorów izb celnych

i naczelników urzędów celnych;

2) realizację budżetu państwa w zakresie ustalonym dla Służby Celnej;

3) kształtowanie polityki kadrowej i szkoleniowej w Służbie Celnej oraz

wykonywanie zadań kierownika urzędu wobec funkcjonariuszy pełniących

służbę w komórkach organizacyjnych właściwych w sprawach celnych,

podatku akcyzowego, gier hazardowych, urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych, zwanych dalej „komórkami

organizacyjnymi w urzędzie obsługującym ministra”;

4) współpracę z właściwymi organami innych państw oraz z organizacjami

międzynarodowymi;

5) wykonywanie funkcji specjalnej jednostki w rozumieniu

art. 85 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013

z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,

zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady

(EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000,

(WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013,

str. 549), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013”;

6) (uchylony)

7) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie i przepisach odrębnych.

3a. W celu zapewnienia sprawnego i efektywnego wykonywania zadań,

w szczególności nadzoru nad działalnością dyrektorów izb celnych i naczelników

urzędów celnych oraz kształtowania polityki kadrowej i szkoleniowej w Służbie

Celnej, Szef Służby Celnej może wydawać zarządzenia.

4. Szef Służby Celnej jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy celnych.

5. Szef Służby Celnej wykonuje zadania przy pomocy:

1) naczelników urzędów celnych;

2) dyrektorów izb celnych;

3) komórek organizacyjnych w urzędzie obsługującym ministra.

2017-03-01

©Telksinoe s. 13/137

Art. 11. W celu realizacji zadań Służby Celnej, minister właściwy do spraw

finansów publicznych określi, w drodze zarządzenia, strategię działania Służby

Celnej oraz sposób jej realizacji, mając na uwadze efektywność wykonywanych

zadań.

Art. 12. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych nadaje sztandar

Służbie Celnej oraz sztandary jednostkom organizacyjnym Służby Celnej.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wzór sztandaru Służby Celnej,

2) podstawowe elementy wzoru sztandaru nadawanego jednostkom

organizacyjnym Służby Celnej oraz jednostki organizacyjne Służby Celnej,

którym ten sztandar jest nadawany,

3) tryb nadawania sztandarów, o których mowa w ust. 1

– uwzględniając w nim wizerunek orła białego ustalony dla godła państwowego

oraz mając na uwadze tradycję Służby Celnej.

Art. 13. Działalność duszpasterska w Służbie Celnej prowadzona jest na

podstawie porozumień ministra właściwego do spraw finansów publicznych

z przedstawicielami kościoła lub związku wyznaniowego. Komunikat o podpisaniu

porozumienia publikuje się w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów.

Art. 14. Dzień 21 września jest Dniem Służby Celnej.

Art. 15. 1. W celu uhonorowania osób szczególnie zasłużonych dla Służby

Celnej ustanawia się odznakę honorową „Zasłużony dla Służby Celnej”.

2. Odznaka „Zasłużony dla Służby Celnej” dzieli się na stopnie:

1) I stopień – złota odznaka „Zasłużony dla Służby Celnej”;

2) II stopień – srebrna odznaka „Zasłużony dla Służby Celnej”;

3) III stopień – brązowa odznaka „Zasłużony dla Służby Celnej”.

3. Odznakę nadaje minister właściwy do spraw finansów publicznych.

4. Osoba, której nadano odznakę „Zasłużony dla Służby Celnej”, otrzymuje

legitymację potwierdzającą jej nadanie.

5. Odznaka „Zasłużony dla Służby Celnej” tego samego stopnia może być

nadana tej samej osobie tylko raz.

2017-03-01

©Telksinoe s. 14/137

6. Osobie wyróżnionej odznaką „Zasłużony dla Służby Celnej” nie nadaje się

tej odznaki w stopniu niższym od posiadanego.

7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) tryb postępowania w sprawach o nadanie odznaki „Zasłużony dla Służby

Celnej”, osoby uprawnione do występowania z wnioskiem o nadanie tej

odznaki oraz termin rozpatrzenia wniosku,

2) wzór odznaki „Zasłużony dla Służby Celnej”, wzór wniosku o nadanie

odznaki zawierający informację uzasadniającą jej nadanie oraz wzór

legitymacji potwierdzającej nadanie odznaki,

3) sposób wręczania i noszenia odznaki „Zasłużony dla Służby Celnej”,

4) sposób ewidencjonowania informacji o osobach wyróżnionych odznaką

„Zasłużony dla Służby Celnej”

– mając na uwadze sprawne przeprowadzenie postępowania, ujednolicenie sposobu

składania wniosków oraz zapewnienie przyznawania odznaczeń osobom

szczególnie zasłużonym.

Art. 16. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może,

w drodze zarządzenia, tworzyć organy opiniodawczo-doradcze w sprawach

należących do zadań Służby Celnej.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, tworząc organy

opiniodawczo-doradcze, określa ich nazwę, skład, zakres działania, długość

kadencji, na jaką zostały powołane, oraz tryb postępowania tych organów.

Art. 17. 1. W celu realizacji zadania określonego w art. 10 ust. 3 pkt 5, Szef

Służby Celnej jest uprawniony do:

1) żądania od organów administracji publicznej oraz państwowych jednostek

organizacyjnych i osób prawnych wszelkich niezbędnych informacji;

2) zlecania wykonania określonych czynności organom administracji publicznej

oraz państwowym jednostkom organizacyjnym i osobom prawnym

uprawnionym do kontroli dokumentów, które mają znaczenie dla realizacji

zadań określonych w tytule V rozdziale III rozporządzenia (UE)

nr 1306/2013.

2017-03-01

©Telksinoe s. 15/137

2. Pisemne wystąpienie o dostarczenie informacji lub wykonanie określonych

czynności powinno w szczególności zawierać oznaczenie treści żądania lub

zlecenia oraz termin dostarczenia informacji lub wykonania określonej czynności.

W przypadku podmiotów innych niż przeprowadzające kontrole zgodnie z tytułem

V rozdziałem III rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 wystąpienie powinno zawierać

ponadto wskazanie okoliczności będących podstawą tego wystąpienia.

3. W czynnościach zleconych na podstawie ust. 1 pkt 2 mogą uczestniczyć

funkcjonariusze upoważnieni przez Szefa Służby Celnej.

4. W czynnościach zleconych na podstawie ust. 1 pkt 2 oraz realizowanych na

podstawie art. 30 ust. 3 pkt 6 mogą uczestniczyć osoby uprawnione na podstawie

ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych oraz

przedstawiciele organów Unii Europejskiej.

5. Organy administracji publicznej oraz państwowe jednostki organizacyjne

przeprowadzające kontrole zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013 są

obowiązane do przekazywania ministrowi właściwemu do spraw finansów

publicznych projektu propozycji zastosowania analizy ryzyka oraz projektów

programów kontroli, o których mowa w art. 84 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013,

i sprawozdań z ich realizacji, o których mowa w art. 86 rozporządzenia (UE)

nr 1306/2013, najpóźniej na 21 dni przed terminami określonymi w tym

rozporządzeniu, w celu ich weryfikacji i przekazania do Komisji Europejskiej.

Art. 18. Szef Służby Celnej jest uprawniony do upoważniania

funkcjonariuszy pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej,

o których mowa w art. 22, do wykonywania zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 1

i 4–6 oraz art. 30 ust. 2 pkt 1 i 2 w przypadku:

1) realizowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej operacji

międzynarodowych, w których uczestniczy Służba Celna;

2) zagrożenia realizacji zadań wykonywanych przez Służbę Celną.

Art. 19. 1. Do zadań dyrektora izby celnej należy:

1) sprawowanie nadzoru nad działalnością naczelników urzędów celnych;

2) rozstrzyganie w II instancji w sprawach należących w I instancji do

naczelników urzędów celnych;

3) rozstrzyganie w I instancji w sprawach określonych w przepisach odrębnych;

2017-03-01

©Telksinoe s. 16/137

4) realizacja polityki kadrowej i szkoleniowej w izbach celnych i urzędach

celnych;

5) wykonywanie kontroli określonych w art. 30 ust. 2 i ust. 3 pkt 2–10;

6) rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw

skarbowych i wykroczeń skarbowych i ściganie ich sprawców, w zakresie

ustalonym w Kodeksie karnym skarbowym oraz rozpoznawanie,

wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń w zakresie

określonym w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 6 oraz ściganie ich sprawców w zakresie

określonym w art. 2 ust. 1 pkt 6;

7) współdziałanie z terenowymi organami Straży Granicznej, w szczególności

koordynacja działań w zakresie sprawnego wykonywania zadań, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 30 ust. 2 pkt 1;

8) współdziałanie z terenowymi organami kontroli skarbowej;

9) współdziałanie z organami władzy samorządowej i innymi organami władzy

publicznej;

10) wykonywanie innych zadań określonych w przepisach odrębnych;

11) wykonywanie zadań wynikających z przepisów wspólnotowych regulujących

statystykę dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy państwami

członkowskimi Unii Europejskiej (INTRASTAT) oraz obrotu towarowego

państw członkowskich Unii Europejskiej z pozostałymi państwami

(EXTRASTAT);

12) dokonywanie poboru należności celnych, podatków, opłat i dopłat, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2;

13) wykonywanie zadań, o których mowa w art. 2 pkt 8 oraz art. 8 rozporządzenia

Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia

systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT;

14) wykonywanie zadań, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. a rozporządzenia

Komisji (UE) nr 737/2010 z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok;

15) wykonywanie zadań wierzyciela określonych w ustawie z dnia 17 czerwca

1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r.

poz. 599, 868, 1228, 1244 i 1579);

2017-03-01

©Telksinoe s. 17/137

16) prowadzenie postępowania egzekucyjnego należności pieniężnych zgodnie

z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

17) przekazywanie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej informacji,

o której mowa w art. 64 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej

pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności

pieniężnych (Dz. U. poz. 1289 oraz z 2015 r. poz. 211), oraz występowanie

do państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa niebędącego

członkiem Unii Europejskiej na podstawie tej ustawy z wnioskiem o:

a) udzielenie informacji,

b) powiadomienie,

c) odzyskanie należności pieniężnych,

d) podjęcie środków zabezpieczających należności pieniężne.

2. Dyrektorzy izb celnych wykonują zadania przy pomocy podległych im izb

celnych.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze

rozporządzenia, określi sposób i warunki współdziałania dyrektorów izb celnych

oraz naczelników urzędów celnych z organami, o których mowa w ust. 1 pkt 8,

mając na uwadze zapewnienie prawidłowej i terminowej realizacji zadań tych

organów oraz ekonomikę postępowania.

Art. 20. 1. Do zadań naczelnika urzędu celnego należy:

1) obejmowanie towarów procedurą celną oraz przyjmowanie zgłoszeń do

powrotnego wywozu, dokonywanie wymiaru i poboru należności celnych

i innych opłat związanych z przywozem i wywozem towarów oraz

wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa celnego;

2) wymiar, pobór i kontrola podatku akcyzowego i opłaty paliwowej;

3) wymiar, pobór i kontrola podatku od gier oraz dopłat, o których mowa w art. 2

ust. 1 pkt 2 lit. d;

3a) wymiar, pobór i kontrola podatku od wydobycia niektórych kopalin;

4) dokonywanie wymiaru i poboru podatku od towarów i usług z tytułu importu

towarów;

5) wykonywanie kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 2 i ust. 3 pkt 1, 1a i 2 oraz

pkt 7–10;

2017-03-01

©Telksinoe s. 18/137

6) rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw

skarbowych i wykroczeń skarbowych i ściganie ich sprawców, w zakresie

ustalonym w Kodeksie karnym skarbowym oraz rozpoznawanie,

wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń w zakresie

określonym w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 6 oraz ściganie ich sprawców w zakresie

określonym w art. 2 ust. 1 pkt 6;

7) współdziałanie z organami władzy samorządowej i innymi organami władzy

publicznej;

8) wykonywanie innych zadań określonych w przepisach odrębnych.

2. Naczelnicy urzędów celnych wykonują zadania przy pomocy podległych

im urzędów celnych.

Art. 20a. 1. Naczelnik urzędu celnego właściwy dla portu morskiego:

1) informuje organ upoważniony na podstawie przepisów odrębnych do

przeprowadzania kontroli towarów przywożonych z państw trzecich

o przywozie na obszar celny Unii Europejskiej towaru, który podlega

obowiązkowi kontroli przeprowadzanej przez ten organ;

2) ustala termin, w tym godzinę, i miejsce kontroli towarów przywożonych

z państw trzecich, w uzgodnieniu z operatorem portowym i dysponentem

towaru, uwzględniając informację o planowanych kontrolach przekazaną

przez organ, o którym mowa w pkt 1.

2. Z wyłączeniem przypadku gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia

badań laboratoryjnych lub poddania towaru kwarantannie lub – w przypadku

żywych zwierząt – izolacji, czas trwania w portach morskich kontroli towarów

przywożonych z państw trzecich, w tym kontroli wykonywanej przez organy

Służby Celnej, nie powinien przekraczać 24 godzin liczonych od chwili

przedstawienia towaru do kontroli, złożenia kompletnego wniosku o dokonanie

kontroli do właściwych organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przekazania

informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, do zwolnienia towaru do procedury

celnej. Termin ten ulega wydłużeniu do 48 godzin w przypadkach uzasadnionych

w szczególności względami bezpieczeństwa publicznego, ochroną życia lub

zdrowia ludzi lub zwierząt lub ochroną środowiska.

2017-03-01

©Telksinoe s. 19/137

3. Terminy, o których mowa w ust. 2, nie biegną, jeżeli przeprowadzenie

kontroli towarów przywożonych z państw trzecich jest niemożliwe z przyczyn

niezależnych od organów, o których mowa w ust. 1.

4. Terminy, o których mowa w ust. 2, nie biegną w soboty i dni ustawowo

wolne od pracy.

5. Przepisów ust. 2–4 nie stosuje się, jeżeli przepisy Unii Europejskiej

określają inne terminy dokonywania czynności kontroli towarów przywożonych

z państw trzecich, w tym kontroli wykonywanej przez organy Służby Celnej.

Art. 21. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze

rozporządzenia, tworzy i znosi izby celne i urzędy celne oraz określa ich siedziby,

uwzględniając zadania Służby Celnej, konieczność sprawnej ich realizacji oraz

zapewnienie ciągłości wykonywanych zadań w przypadkach znoszenia izb celnych

lub urzędów celnych.

2. Organizację izb celnych i urzędów celnych określa statut nadany, w drodze

zarządzenia, przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze

rozporządzenia, w celu prawidłowej realizacji zadań ustawowych, może tworzyć

ośrodki szkoleniowe i laboratoria celne oraz określać ich organizację i zakres

działania.

Art. 22. Jednostkami organizacyjnymi Służby Celnej, zwanymi dalej

„jednostkami organizacyjnymi”, są:

1) komórki organizacyjne w urzędzie obsługującym ministra;

2) izby celne;

3) urzędy celne wraz z podległymi oddziałami celnymi.

Art. 23. 1. W jednostkach organizacyjnych mogą:

1) pełnić służbę funkcjonariusze;

2) być zatrudnieni członkowie korpusu służby cywilnej, do których stosuje się

przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1345 i 1607);

3) być zatrudnieni pracownicy, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia

16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1511).

2017-03-01

©Telksinoe s. 20/137

2. Zadania, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 4–7 i 10, wykonują

wyłącznie funkcjonariusze, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

3. Zadania niezastrzeżone dla funkcjonariuszy mogą wykonywać osoby,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

Art. 24. 1. Urzędem w rozumieniu niniejszego rozdziału oraz rozdziałów 7–

12 i 14 jest izba celna wraz z podległymi urzędami celnymi.

2. Zadania dyrektora generalnego urzędu przewidziane w ustawie z dnia

21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej w stosunku do członków korpusu służby

cywilnej zatrudnionych w izbach celnych i urzędach celnych wykonuje dyrektor

izby celnej.

3. Zadania kierownika urzędu wobec funkcjonariuszy pełniących służbę

w komórkach organizacyjnych w urzędzie obsługującym ministra wykonuje Szef

Służby Celnej. Kierownikiem urzędu dla jednostek organizacyjnych określonych

w art. 22 pkt 2 i 3, w rozumieniu ustawy, jest dyrektor izby celnej.

4. W sprawach związanych z pełnieniem służby oraz zatrudnieniem

w jednostkach organizacyjnych określonych w art. 22 pkt 2 i 3 właściwym do

podejmowania rozstrzygnięć jest kierownik urzędu, chyba że ustawa stanowi

inaczej.

Art. 25. W sprawach określonych w rozdziałach 7–11 ustawy, organami

wyższego stopnia są:

1) w stosunku do naczelnika urzędu celnego – dyrektor izby celnej;

2) w stosunku do dyrektora izby celnej – Szef Służby Celnej.

Art. 26. 1. Stanowiska:

1) Szefa Służby Celnej,

2) zastępcy Szefa Służby Celnej,

3) dyrektora departamentu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do

spraw finansów publicznych,

4) zastępcy dyrektora departamentu w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw finansów publicznych,

5) dyrektora izby celnej,

6) zastępcy dyrektora izby celnej,

7) naczelnika urzędu celnego,

2017-03-01

©Telksinoe s. 21/137

8) zastępcy naczelnika urzędu celnego

– są wyższymi stanowiskami kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych.

2. Stanowiska, które wiążą się ze zwierzchnictwem służbowym są

stanowiskami kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych.

3. Funkcjonariusz może ubiegać się o stanowisko dyrektora departamentu

i jego zastępcy w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, obsadzane odpowiednio zgodnie z przepisami ustawy o służbie

cywilnej.

Art. 27. 1. Szefa Służby Celnej – podsekretarza stanu lub sekretarza stanu

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych –

powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych.

2. Zastępcę Szefa Służby Celnej powołuje i odwołuje minister właściwy do

spraw finansów publicznych na wniosek Szefa Służby Celnej, z korpusu generałów

Służby Celnej lub korpusu oficerów starszych Służby Celnej.

3. Na stanowisko Szefa Służby Celnej może być powołana osoba, która

spełnia następujące kryteria:

1) ma obywatelstwo polskie;

2) korzysta z pełni praw publicznych;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

4) ma wyższe wykształcenie magisterskie;

5) ma co najmniej czteroletnie doświadczenie w zakresie obejmującym

zagadnienia celne lub podatkowe;

6) ma co najmniej czteroletni okres zatrudnienia w organach administracji

publicznej, w tym co najmniej trzyletnie doświadczenie na stanowisku

kierowniczym;

7) ma nieposzlakowaną opinię;

8) daje rękojmię należytego wykonywania zadań.

4. Na stanowisko zastępcy Szefa Służby Celnej może być powołana osoba,

która spełnia następujące kryteria:

1) ma obywatelstwo polskie;

2) korzysta z pełni praw publicznych;

2017-03-01

©Telksinoe s. 22/137

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

4) ma wyższe wykształcenie magisterskie;

5) ma co najmniej czteroletni okres służby w Służbie Celnej, w tym co najmniej

trzyletnie doświadczenie na stanowisku kierowniczym;

6) ma nieposzlakowaną opinię;

7) daje rękojmię należytego wykonywania zadań.

5. Dyrektora izby celnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

finansów publicznych na wniosek Szefa Służby Celnej.

6. Zastępcę dyrektora izby celnej powołuje i odwołuje Szef Służby Celnej na

wniosek dyrektora izby celnej.

7. Naczelnika urzędu celnego powołuje i odwołuje Szef Służby Celnej na

wniosek dyrektora izby celnej.

8. Zastępcę naczelnika urzędu celnego powołuje i odwołuje dyrektor izby

celnej na wniosek naczelnika urzędu celnego.

9. Na stanowiska, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5–8, może być

powołana osoba, która spełnia następujące kryteria:

1) ma obywatelstwo polskie;

2) korzysta z pełni praw publicznych;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

4) ma wyższe wykształcenie magisterskie;

5) ma co najmniej czteroletnie doświadczenie w zakresie obejmującym

zagadnienia celne lub podatkowe;

6) ma co najmniej czteroletni okres służby w Służbie Celnej;

7) ma nieposzlakowaną opinię;

8) ma wiedzę zawodową odpowiadającą zakresowi zadań wykonywanych na

danym stanowisku;

9) ma zdolności organizatorskie oraz predyspozycje do kierowania zespołami

ludzkimi;

10) daje rękojmię należytego wykonywania zadań.

10. Na stanowiska, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5–8, powołuje się

funkcjonariuszy z korpusów oficerów Służby Celnej, o których mowa w art. 115

2017-03-01

©Telksinoe s. 23/137

ust. 1 pkt 4 i 5, lub korpusu generałów Służby Celnej, o którym mowa w art. 115

ust. 1 pkt 6.

10a. Na stanowisko zastępcy dyrektora izby celnej właściwego w sprawach

organizacyjno-finansowych, logistycznych i technicznych może zostać powołany

członek korpusu służby cywilnej spełniający kryteria, o których mowa w ust. 9

pkt 1–5 i 7–10. Przepis art. 28 stosuje się odpowiednio.

11. Do powoływania na stanowiska, o których mowa w art. 26 ust. 2

i odwoływania z tych stanowisk właściwy jest kierownik urzędu. Powołanie na te

stanowiska następuje z korpusu aspirantów Służby Celnej, o którym mowa

w art. 115 ust. 1 pkt 3, korpusów oficerów Służby Celnej lub korpusu generałów

Służby Celnej albo członków korpusu służby cywilnej.

Art. 28. 1. Dobór kandydatów na stanowiska, o których mowa w art. 26 ust. 1

pkt 5–8, jest dokonywany w drodze rekrutacji, na którą składa się:

1) rozmowa kwalifikacyjna;

2) test wiedzy;

3) ustalenie zdolności organizatorskich oraz predyspozycji do kierowania

zespołami ludzkimi.

2. W wyniku rekrutacji wyłania się nie więcej niż trzech kandydatów, spośród

których może nastąpić powołanie.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy tryb rekrutacji, sposób badania zdolności

i predyspozycji, o których mowa w ust. 1 pkt 3, a także zakres tematyczny testu

wiedzy, mając na uwadze sprawne przeprowadzenie rekrutacji oraz wybór

właściwego kandydata.

Art. 29. 1. W przypadku zwolnienia stanowiska dyrektora izby celnej,

minister właściwy do spraw finansów publicznych, do czasu powołania dyrektora

izby celnej, powierza pełnienie obowiązków, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

jednemu z jego zastępców.

2. W przypadku zwolnienia stanowiska naczelnika urzędu celnego, Szef

Służby Celnej, do czasu powołania naczelnika urzędu celnego, powierza pełnienie

obowiązków, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców.

2017-03-01

©Telksinoe s. 24/137

3. W przypadku zwolnienia stanowiska zastępcy dyrektora izby celnej, Szef

Służby Celnej, do czasu powołania zastępcy dyrektora izby celnej, powierza

pełnienie obowiązków, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, funkcjonariuszowi

z korpusów oficerów Służby Celnej lub członkowi korpusu służby cywilnej.

4. W przypadku zwolnienia stanowiska zastępcy naczelnika urzędu celnego,

dyrektor izby celnej, do czasu powołania zastępcy naczelnika urzędu celnego,

powierza pełnienie obowiązków, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

funkcjonariuszowi z korpusów oficerów Służby Celnej lub członkowi korpusu

służby cywilnej.

5. W przypadku czasowej niemożności pełnienia służby na stanowisku

dyrektora izby celnej, do czasu ustania przeszkody w pełnieniu służby na tym

stanowisku, minister właściwy do spraw finansów publicznych powierza pełnienie

obowiązków dyrektora izby celnej jednemu z jego zastępców.

6. W przypadku czasowej niemożności pełnienia służby na stanowisku

naczelnika urzędu celnego, do czasu ustania przeszkody w pełnieniu służby na tym

stanowisku, Szef Służby Celnej powierza pełnienie obowiązków naczelnika urzędu

celnego jednemu z jego zastępców.

Art. 29a. 1. W szczególnie uzasadnionych przypadkach w celu zapewnienia

właściwej organizacji i właściwego funkcjonowania jednostki organizacyjnej:

1) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek Szefa Służby

Celnej, może przenieść dyrektora izby celnej na takie samo stanowisko do

innej jednostki organizacyjnej;

2) Szef Służby Celnej może przenieść zastępcę dyrektora izby celnej albo

naczelnika urzędu celnego na takie samo stanowisko do innej jednostki

organizacyjnej;

3) Szef Służby Celnej może przenieść zastępcę naczelnika urzędu celnego na

takie samo stanowisko do innego urzędu;

4) dyrektor izby celnej może przenieść zastępcę naczelnika urzędu celnego na

takie samo stanowisko do innej jednostki organizacyjnej w ramach tego

samego urzędu.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 86 ust. 4, ust. 5

zdanie drugie i trzecie oraz ust. 6 stosuje się odpowiednio.

2017-03-01

©Telksinoe s. 25/137

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach w celu zapewnienia właściwej

organizacji i właściwego funkcjonowania jednostki organizacyjnej dyrektora izby

celnej lub zastępcę dyrektora izby celnej można przenieść czasowo na takie samo

stanowisko, na okres do 6 miesięcy w roku kalendarzowym, do innej jednostki

organizacyjnej. Przeniesienia dokonuje odpowiednio minister właściwy do spraw

finansów publicznych albo Szef Służby Celnej.

4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach w celu zapewnienia właściwej

organizacji i właściwego funkcjonowania jednostki organizacyjnej naczelnika

urzędu celnego lub zastępcę naczelnika urzędu celnego można przenieść czasowo

na takie samo stanowisko, na okres do 6 miesięcy w roku kalendarzowym, do innej

jednostki organizacyjnej. Przeniesienia dokonuje odpowiednio Szef Służby Celnej

albo dyrektor izby celnej.

5. W okresie czasowego przeniesienia dyrektora izby celnej lub naczelnika

urzędu celnego pełnienie obowiązków dyrektora izby celnej lub naczelnika urzędu

celnego powierza się jednemu z jego zastępców. Powierzenia dokonuje

odpowiednio minister właściwy do spraw finansów publicznych albo Szef Służby

Celnej.

6. W okresie czasowego przeniesienia zastępcy dyrektora izby celnej lub

zastępcy naczelnika urzędu celnego pełnienie obowiązków zastępcy dyrektora izby

celnej lub zastępcy naczelnika urzędu celnego powierza się funkcjonariuszowi

z korpusu oficerów Służby Celnej lub członkowi korpusu służby cywilnej.

Powierzenia dokonuje odpowiednio Szef Służby Celnej albo dyrektor izby celnej.

7. Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się, gdy na okres czasowego przeniesienia

dyrektora izby celnej, naczelnika urzędu celnego lub ich zastępców na ich miejsce

zostanie przeniesiony dyrektor izby celnej, naczelnik urzędu celnego lub ich

zastępcy z innej jednostki organizacyjnej.

8. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, przeniesienie jest równoznaczne

z odwołaniem ze stanowiska w jednostce organizacyjnej przed przeniesieniem

i powołaniem na stanowisko w jednostce organizacyjnej, do której funkcjonariusz

został przeniesiony.

9. W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, przeniesienie jest

równoznaczne z powierzeniem pełnienia obowiązków na stanowisku w jednostce

2017-03-01

©Telksinoe s. 26/137

organizacyjnej, do której funkcjonariusz został przeniesiony. Przepis art. 86

ust. 6 stosuje się odpowiednio.

10. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 91–93.

Rozdział 3

Kontrola wykonywana przez Służbę Celną

Art. 30. 1. Kontrola wykonywana przez Służbę Celną polega na sprawdzeniu

prawidłowości przestrzegania przepisów prawa przez zobowiązane do tego osoby

fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości

prawnej, zwane dalej „podmiotami podlegającymi kontroli”, w zakresie, o którym

mowa w ust. 2 i 3.

2. Kontroli podlega przestrzeganie przepisów:

1) prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem

towarów w obrocie między obszarem celnym Unii Europejskiej a państwami

trzecimi, w szczególności przepisów dotyczących towarów objętych

ograniczeniami lub zakazami;

2) prawa podatkowego w zakresie produkcji, przemieszczania i zużycia

wyrobów akcyzowych, w szczególności ich wytwarzania, uszlachetniania,

przerabiania, skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania, wydawania,

przewozu i niszczenia oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów

znakami akcyzy;

3) regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa

w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, oraz zgodność tej

działalności z udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym

regulaminem;

4) prawa podatkowego w zakresie wydobycia urobku rudy miedzi, produkcji

koncentratu, wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej, o których mowa

w ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1581).

3. Kontroli podlega również:

1) prawidłowość i terminowość wpłat podatku akcyzowego od niektórych

wyrobów określonych w przepisach odrębnych oraz podatku od gier;

2017-03-01

©Telksinoe s. 27/137

1a) prawidłowość i terminowość wpłat podatku od wydobycia niektórych

kopalin;

2) rodzaj paliwa w zbiornikach pojazdów lub innych środków przewozowych;

3) przystosowanie zakładów produkcyjnych do rejestrowania i stosowania

receptur zarejestrowanych we właściwej agencji płatniczej ustanowionej

zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 lipca 2003 r. o uruchamianiu środków

pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji

i Gwarancji Rolnej (Dz. U. poz. 1611 oraz z 2004 r. poz. 386 i 890);

4) stosowanie receptur, o których mowa w pkt 3, oraz prawidłowość deklaracji

dotyczących surowców wykorzystywanych przy produkcji towarów

wywożonych z refundacją wywozową;

5) działalność zakładów produkcyjnych i przetwórczych w zakresie

prawidłowości deklaracji dotyczących surowców wykorzystywanych przy

produkcji towarów wywożonych z wnioskiem o refundację wywozową;

6) prawidłowość wypłaty refundacji wywozowych przyznawanych w przypadku

wywozu produktów rolnych do państw trzecich, realizowanych w ramach

finansowania wspólnej polityki rolnej, zgodnie z rozporządzeniem (UE)

nr 1306/2013 i na zasadach określonych w tytule V rozdziale III tego

rozporządzenia;

7) wywóz i przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej towarów

podlegających ograniczeniom lub zakazom;

8) ruch drogowy w trybie i przypadkach określonych w ustawie z dnia

20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137,

z późn. zm.6));

9) transport drogowy na zasadach określonych w przepisach odrębnych;

9a) przestrzeganie przepisów z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz

bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, ochrony roślin,

środków ochrony roślin oraz jakości handlowej artykułów rolno-

-spożywczych, w zakresie należącym do właściwości Inspekcji

Weterynaryjnej, Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz

6)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1448,

z 2013 r. poz. 700, 991, 1446 i 1611, z 2014 r. poz. 312, 486, 529, 768, 822 i 970, z 2015 r.

poz. 211, 541, 591, 933, 1038, 1045, 1273, 1326, 1335, 1830, 1844, 1893, 2183 i 2281 oraz

z 2016 r. poz. 266, 352 i 1250.

2017-03-01

©Telksinoe s. 28/137

Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, określonym

w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 8;

9b) kontrola spełniania obowiązków, o których mowa w art. 23r ust. 3 i 4 ustawy

z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059,

z późn. zm.7)), w zakresie paliw ciekłych;

10) wykonywanie innych obowiązków wynikających z przepisów odrębnych,

których kontrola przestrzegania należy do zadań organów Służby Celnej.

4. Nie podlegają kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2, wyroby akcyzowe

przeznaczone na cele specjalne określone w przepisach wydanych na podstawie

ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 720

i 1165), w jednostkach podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony

Narodowej, Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, oraz

w jednostkach organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Biura Ochrony Rządu oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego.

5. Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2, podlegają kontroli do czasu

uiszczenia od wyrobów akcyzowych należnego podatku akcyzowego.

Ograniczenia określonego w zdaniu poprzednim nie stosuje się w przypadku

czynności dotyczących wyrobów korzystających ze zwolnienia albo wyrobów

opodatkowanych ze względu na przeznaczenie stawką podatku akcyzowego niższą

od stawki maksymalnej dla danej grupy wyrobów oraz czynności dokonywanych

przez podmioty dokonujące obrotu wyrobami akcyzowymi.

6. Kontrola, o której mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, może być wykonywana jako

kontrola stała polegająca na wykonywaniu przez funkcjonariusza czynności

kontrolnych w sposób ciągły w komórce organizacyjnej utworzonej przez

naczelnika urzędu celnego na terenie podmiotu podlegającego kontroli.

6a. Kontrole, o których mowa w ust. 3 pkt 9a, Służba Celna wykonuje na

przejściach granicznych oraz w oddziałach celnych wewnętrznych.

7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykonywania kontroli, o której

7)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 984

i 1238, z 2014 r. poz. 457, 490, 900, 942, 1101 i 1662, z 2015 r. poz. 151, 478, 942, 1618, 1893,

1960 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 266, 831, 925, 1052 i 1165.

2017-03-01

©Telksinoe s. 29/137

mowa w ust. 2 pkt 1, w odniesieniu do okrętów wojennych i wojskowych statków

powietrznych oraz wyposażenia i sprzętu jednostek wojskowych, a także

wyposażenia i sprzętu jednostek organizacyjnych służb podległych lub

nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, mając na

uwadze uproszczenie czynności kontrolnych podejmowanych wobec tego rodzaju

towarów oraz zapewnienie skuteczności kontroli.

8. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw rolnictwa i ministrem właściwym do spraw

rynków rolnych może określić, w drodze rozporządzenia:

1) zakres kontroli, o których mowa w ust. 3 pkt 9a, które będą wykonywane

przez organy Służby Celnej, uwzględniając możliwości techniczne Służby

Celnej i zakres wiedzy specjalistycznej funkcjonariuszy, a także potrzebę

wykonywania sprawnej i efektywnej kontroli przy zapewnieniu płynności

ruchu na przejściach granicznych dla ochrony bezpieczeństwa obszaru

celnego Unii Europejskiej;

2) sposób i warunki wykonywania przez organy Służby Celnej kontroli,

o których mowa w ust. 3 pkt 9a, uwzględniając specyfikę danego rodzaju

kontroli oraz możliwości techniczne Służby Celnej.

Art. 31. 1. Kontrole przeprowadza właściwy miejscowo organ Służby Celnej.

Organ Służby Celnej właściwy w dniu wszczęcia kontroli pozostaje właściwy

chociażby nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości.

2. W przypadku kontroli, o której mowa w art. 48 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r.

ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1,

z późn. zm.8)), zwanego dalej „unijnym kodeksem celnym”, oraz kontroli,

o których mowa w art. 30 ust. 3 pkt 6, organem Służby Celnej właściwym do

przeprowadzenia kontroli jest organ właściwy miejscowo ze względu na siedzibę

podmiotu podlegającego kontroli.

2a. Organem Służby Celnej właściwym w zakresie urzędowego sprawdzenia

przeprowadzanego przed wydaniem lub zmianą zezwolenia na prowadzenie

działalności w zakresie podatku akcyzowego oraz w zakresie zatwierdzenia

8)

Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013,

str. 90.

2017-03-01

©Telksinoe s. 30/137

i prowadzenia akt weryfikacyjnych zgromadzonych w toku urzędowego

sprawdzenia jest naczelnik urzędu celnego właściwy na podstawie przepisów

o podatku akcyzowym do wydania zezwolenia.

3. Kontrole mogą wykonywać funkcjonariusze pełniący służbę w jednostce

organizacyjnej właściwej do przeprowadzenia kontroli oraz funkcjonariusze

pełniący służbę w innych jednostkach organizacyjnych upoważnieni przez

właściwy organ Służby Celnej.

Art. 31a. W zakresie niezbędnym do realizacji przez Służbę Celną czynności

związanych z wykonywaniem kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1,

terenowe organy Straży Granicznej, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy

z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1643), są

uprawnione do przetwarzania w systemach teleinformatycznych informacji

pozyskanych w toku kontroli osób i pojazdów przekraczających granicę

państwową, stanowiącą granicę zewnętrzną Unii Europejskiej w rozumieniu

rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących

przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz. Urz. UE L 105

z 13.04.2006, str. 1, z późn. zm.), i obowiązane do udostępniania organom Służby

Celnej tych informacji za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Straży

Granicznej.

Art. 32. 1. Funkcjonariusze wykonujący kontrole są uprawnieni do:

1) żądania udostępniania akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju ewidencji

i dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, w tym dokumentów

elektronicznych, oraz do sporządzania z nich odpisów, kopii, wyciągów,

notatek, wydruków i udokumentowanego pobierania danych w formie

elektronicznej;

2) żądania zamknięcia dokumentacji dotyczącej towarów i czynności

podlegających kontroli w celu umożliwienia porównania rzeczywistego stanu

ze stanem ewidencyjnym;

3) legitymowania lub ustalania w inny sposób tożsamości osób;

4) przeszukiwania osób i pomieszczeń, w tym z użyciem urządzeń technicznych

i psów służbowych;

2017-03-01

©Telksinoe s. 31/137

5) przesłuchiwania świadków;

6) zasięgania opinii biegłych;

7) dokonywania oględzin;

8) badania towarów, surowców, półproduktów i wyrobów, w tym pobrania

próbek towarów, surowców, półproduktów i wyrobów gotowych w celu ich

zbadania;

9) przeprowadzania rewizji towarów, wyrobów i środków transportu, w tym

z użyciem urządzeń technicznych i psów służbowych;

10) żądania powtórzenia, jeżeli to możliwe, każdej czynności, w wyniku której

uzyskuje się dane o przyjmowanych, wydawanych lub wprowadzanych do

procesu produkcyjnego surowcach, materiałach, produkcji w toku

i półproduktach oraz uzyskanych produktach, wyrobach gotowych

i wysokości strat produkcyjnych;

11) nakładania zamknięć urzędowych na urządzenia, pomieszczenia, naczynia

oraz środki transportu;

12) uczestniczenia w podlegających kontroli czynnościach, o których mowa

w art. 30 ust. 2 pkt 2;

13) przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu,

doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na

innym urządzeniu;

14) zabezpieczania zebranych dowodów;

15) sporządzania szkiców, filmowania i fotografowania oraz dokonywania nagrań

dźwiękowych;

16) zatrzymywania i kontrolowania środków transportu oraz statków

w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. – Kodeks morski (Dz. U.

z 2016 r. poz. 66) i ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1458 oraz z 2015 r. poz. 1690 i 1960);

17) zbierania niezbędnych materiałów w zakresie kontroli.

2. Funkcjonariusze są upoważnieni do wstępu i poruszania się po terenie

podmiotu podlegającego kontroli bez potrzeby uzyskania przepustki oraz nie

podlegają rewizji osobistej przewidzianej w regulaminie wewnętrznym tego

podmiotu. Funkcjonariusze podlegają przepisom o bezpieczeństwie i higienie

pracy obowiązującym ten podmiot.

2017-03-01

©Telksinoe s. 32/137

3. Funkcjonariusze są uprawnieni do wydawania osobom poleceń

określonego zachowania się, w granicach niezbędnych do wykonania czynności,

o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4, 9 i 16, albo w celu uniknięcia bezpośredniego

zagrożenia bezpieczeństwa osób lub mienia.

4. Jeżeli nie ma możliwości korzystania z dróg, funkcjonariusze są uprawnieni

do przebywania i poruszania się po gruntach bez uzyskiwania zgody ich właścicieli

lub użytkowników w czasie bezpośredniego pościgu, również z użyciem psa

służbowego, przy czym za wyrządzone szkody przysługuje odszkodowanie według

zasad prawa cywilnego.

Art. 33. 1. Podmioty podlegające kontroli są obowiązane zapewnić warunki

i środki do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w tym:

1) umożliwiać wgląd w dokumenty i ewidencje objęte zakresem kontroli,

a zwłaszcza dokumenty handlowe, księgowe i finansowe, nawet jeżeli mają

one charakter poufny, w tym dokumenty elektroniczne;

2) udzielać niezbędnej pomocy technicznej, jeżeli dokumenty lub ewidencje

będące przedmiotem kontroli zostały sporządzone z zastosowaniem technik

elektronicznego przetwarzania danych;

3) przedstawiać na żądanie funkcjonariusza urzędowe tłumaczenie na język

polski dokumentów mających znaczenie dla kontroli, sporządzonych

w języku obcym;

4) umożliwiać sporządzanie kopii dokumentów;

5) udostępniać towary, urządzenia oraz środki transportu oraz zapewnić dostęp

do pomieszczeń oraz innych miejsc będących przedmiotem kontroli;

6) wydawać za pokwitowaniem towary lub dokumenty, jeżeli funkcjonariusz

uzna za niezbędne przeprowadzenie ich dalszej analizy lub dokładniejszej

kontroli;

7) umożliwiać zbadanie towarów, surowców, półproduktów i wyrobów

gotowych, w tym przez pobranie ich próbek;

8) przeprowadzać na żądanie funkcjonariusza inwentaryzację w zakresie

niezbędnym na potrzeby kontroli;

9) udostępniać w niezbędnym zakresie środki łączności, a także inne urządzenia

techniczne, jeżeli są one niezbędne do wykonania kontroli;

2017-03-01

©Telksinoe s. 33/137

10) umożliwiać sporządzanie szkiców, filmowanie i fotografowanie oraz

dokonywanie nagrań dźwiękowych;

11) zapewniać warunki do wykonywania czynności kontrolnych, w tym –

w miarę posiadanych możliwości – samodzielne pomieszczenie odpowiednie

do rodzaju wykonywanych czynności i liczby funkcjonariuszy je

wykonujących i miejsce do przechowywania dokumentów, spełniające

wymagania przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

2. Podmiot podlegający kontroli jest obowiązany udzielać wszelkich

wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli.

3. Osoby upoważnione do reprezentowania lub prowadzenia spraw podmiotu

podlegającego kontroli, pracownicy oraz osoby współdziałające z tym podmiotem

są obowiązane udzielać wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli, wynikających

z zakresu wykonywanych czynności lub zadań.

4. Osoba posiadająca towary podlegające kontroli jest obowiązana na jej koszt

do wykonywania czynności umożliwiających przeprowadzenie kontroli,

w szczególności do rozładowania, okazania oraz załadowania towaru po

zakończeniu czynności kontrolnych.

5. Podmiot podlegający kontroli ma obowiązek przystąpić do inwentaryzacji,

o której mowa w ust. 1 pkt 8, w terminie 3 dni od dnia otrzymania żądania

przeprowadzenia inwentaryzacji lub niezwłocznie po otrzymaniu tego żądania,

jeżeli istnieje podejrzenie popełnienia wykroczenia lub przestępstwa.

Art. 34. 1. Na potrzeby kontroli, podmioty:

1) wykonujące czynności, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2, są obowiązane

zapewnić warunki i środki do sprawnego przeprowadzania kontroli, w tym:

a) przesłać, zgodnie z art. 64, właściwemu naczelnikowi urzędu celnego

zgłoszenie oraz dokumentację dotyczącą działalności w tym zakresie,

b) przygotować i oznaczyć urządzenia, pomieszczenia i naczynia służące

do tej działalności,

c) przechowywać w oddzielnych naczyniach i miejscach wyroby

podlegające kontroli, z wyjątkiem przypadków, w których przepisy

o podatku akcyzowym przewidują możliwość magazynowania

w jednym zbiorniku wyrobów energetycznych: objętych procedurą

zawieszenia poboru akcyzy, zwolnionych od akcyzy ze względu na ich

2017-03-01

©Telksinoe s. 34/137

przeznaczenie, opodatkowanych zerową stawką akcyzy ze względu na

ich przeznaczenie oraz z zapłaconą akcyzą,

d) dostosować urządzenia, pomieszczenia i naczynia, o których mowa

w lit. b, do nakładania zamknięć urzędowych, a ponadto dostarczyć

potrzebną ilość materiałów do ich nałożenia,

e) zapewnić odczynniki i sprzęt techniczny oraz – w przypadkach

przewidzianych przez przepisy odrębne – legalizowane przyrządy

pomiarowe, niezbędne do kontroli ilości i jakości surowców,

półproduktów i wyrobów gotowych,

f) informować właściwego naczelnika urzędu celnego o terminach

czynności podlegających kontroli,

g) przeprowadzać czynności podlegające kontroli w obecności

funkcjonariusza,

h) prowadzić ewidencję oraz inną dokumentację wyrobów akcyzowych

i znaków akcyzy, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, związaną

z działalnością podlegającą kontroli,

i) dokonać, na żądanie funkcjonariusza, zamknięcia prowadzonej w tym

zakresie dokumentacji w celu umożliwienia porównania rzeczywistego

stanu ze stanem ewidencyjnym,

j) zgłaszać niezwłocznie właściwemu naczelnikowi urzędu celnego

przypadki zniszczenia lub kradzieży wyrobów objętych kontrolą, a także

zniszczenia znaków akcyzy,

k) zgłaszać właściwemu naczelnikowi urzędu celnego zamiar zniszczenia

wyrobów podlegających kontroli, nieprzydatnych do spożycia, dalszego

przerobu lub zużycia, na co najmniej 3 dni przed zamierzonym terminem

ich zniszczenia,

l) zgłaszać niezwłocznie właściwemu naczelnikowi urzędu celnego

przypadki zdarzeń związanych z działaniem lub stanem urządzeń,

pomieszczeń i naczyń, o których mowa w lit. c, wskazujących na

niebezpieczeństwo strat lub zniszczenia wyrobów akcyzowych objętych

kontrolą;

2017-03-01

©Telksinoe s. 35/137

2) urządzające i prowadzące gry lub zakłady wzajemne, na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d, są obowiązane zapewnić warunki

i środki do sprawnego przeprowadzania kontroli, w tym:

a) przesłać właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, zgodnie z art. 64,

zgłoszenie oraz dokumentację dotyczącą działalności w tym zakresie,

b) przygotować i oznaczyć urządzenia służące do tej działalności,

c) dostosować urządzenia do nakładania zamknięć urzędowych, a ponadto

dostarczyć potrzebne materiały do nałożenia zamknięć urzędowych,

d) przeprowadzać czynności podlegające kontroli również w obecności

funkcjonariusza,

e) prowadzić dokumentację związaną z prowadzeniem działalności

podlegającej kontroli,

f) informować właściwego naczelnika urzędu celnego o czynnościach

podlegających kontroli,

g) (uchylona)

h) zgłaszać niezwłocznie właściwemu naczelnikowi urzędu celnego

przypadki zdarzeń związanych z działaniem lub stanem urządzeń do gier

objętych kontrolą mogących mieć wpływ na urządzanie gier,

i) zapewnić możliwość przeprowadzenia czynności, o których mowa

w art. 32 ust. 1 pkt 13;

3) urządzające zakłady wzajemne przez sieć Internet na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d, są obowiązane zapewnić dostęp do

danych przechowywanych w urządzeniu archiwizującym:

a) w miejscu ich przechowywania albo

b) za pomocą systemów teleinformatycznych;

4) wykonujące czynności, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 4, są obowiązane

zapewnić warunki i środki do sprawnego przeprowadzania kontroli, w tym:

a) oznaczyć urządzenia i miejsca służące do tej działalności,

b) przechowywać osobno, w miejscu wydobywania urobku rudy miedzi

oraz miejscu produkcji koncentratu, urobek rudy miedzi i koncentrat

pochodzące z różnych źródeł,

c) prowadzić dokumentację związaną z działalnością podlegającą kontroli,

2017-03-01

©Telksinoe s. 36/137

d) dokonać, na żądanie funkcjonariusza, zamknięcia prowadzonej w tym

zakresie dokumentacji w celu umożliwienia porównania rzeczywistego

stanu ze stanem ewidencyjnym.

2. Podmioty podlegające kontroli są odpowiedzialne za stan pomieszczeń,

urządzeń i naczyń służących do wykonywania działalności w zakresie określonym

w ust. 1 oraz w art. 33 ust. 1, oraz za stan nałożonych na nie zamknięć urzędowych.

Art. 35. Koszty związane z realizacją obowiązków określonych w art. 33

ust. 1, z wyjątkiem obowiązków wskazanych w art. 33 ust. 1 pkt 4 i 9, oraz

w art. 34 obciążają podmioty podlegające kontroli.

Art. 36. 1. Kontrola w siedzibie, w miejscu prowadzenia działalności

gospodarczej oraz miejscu zamieszkania podmiotu podlegającego kontroli jest

wykonywana po doręczeniu upoważnienia organu Służby Celnej do

przeprowadzenia kontroli oraz okazaniu legitymacji służbowej, z zastrzeżeniem

ust. 2–5.

2. Kontrole:

1) na drogach publicznych lub drogach wewnętrznych, na morskich wodach

wewnętrznych, morzu terytorialnym, strefie przyległej lub wodach

śródlądowych oraz w miejscach innych niż określone w ust. 1, w przypadku

kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 3 pkt 2 i 7,

2) dokonywane poza punktem stałej lokalizacji (sprzedaż obwoźna i obnośna na

targowiskach – w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 i 1579),

3) w podmiotach, w których przeprowadzono urzędowe sprawdzenie, o którym

mowa w art. 64,

4) w podmiotach innych niż określone w pkt 3 podlegających kontroli,

w przypadku gdy czynności są przeprowadzane w oparciu o zgłoszenie

dokonane na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 50 i 51 oraz

w przypadku gdy obowiązek ich przeprowadzenia w określonym czasie

wynika z przepisów prawa

– są wykonywane na podstawie okazywanych przez funkcjonariusza legitymacji

służbowej oraz imiennego upoważnienia do wykonywania kontroli. W przypadku

gdy kontrole, o których mowa w pkt 1–3, wykonuje umundurowany

2017-03-01

©Telksinoe s. 37/137

funkcjonariusz, legitymacja służbowa i upoważnienie są okazywane na żądanie

podmiotu podlegającego kontroli.

3. Czynności kontrolne w urzędzie celnym, miejscu wyznaczonym lub

uznanym przez organ celny są wykonywane przez umundurowanego

funkcjonariusza wyposażonego w znak identyfikacji osobistej.

4. W przypadku podejrzenia, że nie są przestrzegane przepisy określone

w art. 30 ust. 2 i okoliczności faktyczne uzasadniają niezwłoczne przeprowadzenie

kontroli, jest ona wykonywana na podstawie legitymacji służbowej.

5. W przypadku kontroli w miejscach określonych w ust. 2 pkt 2 i kontroli,

o których mowa w ust. 4, gdy podmiot podlegający kontroli jest przedsiębiorcą,

który wskazał adres do doręczeń w kraju, upoważnienie, o którym mowa w ust. 1,

doręcza się w terminie 7 dni od dnia podjęcia kontroli. W przypadku braku adresu

lub gdy wskazany adres okazał się nieprawdziwy upoważnienie złożone do akt

kontroli uznaje się za doręczone.

6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzory upoważnień do wykonywania kontroli, o której mowa

w ust. 1 i 2, uwzględniając miejsca wykonywania czynności kontrolnych i ich

charakter oraz wymogi dotyczące treści upoważnień wynikające z przepisów

odrębnych.

Art. 36a. Dane udostępniane w sposób, o którym mowa w art. 34 ust. 1 pkt 3

lit. b, organ Służby Celnej uzyskuje na podstawie pisemnej zgody podmiotu

urządzającego zakłady wzajemne przez sieć Internet.

Art. 37. 1. Jeżeli podmiotem podlegającym kontroli jest osoba prawna lub

jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, upoważnienie jest

doręczane, a legitymacja służbowa jest okazywana członkom zarządu,

wspólnikowi lub innej osobie upoważnionej do reprezentowania lub prowadzenia

spraw podmiotu podlegającego kontroli, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. Doręczenie upoważnienia osobom, o których mowa w ust. 1, jest

równoznaczne z zawiadomieniem o rozpoczęciu kontroli.

3. W przypadku kontroli, o których mowa w art. 36 ust. 2, legitymację

służbową i upoważnienie okazuje się, gdy jest to wymagane, odpowiednio osobie:

2017-03-01

©Telksinoe s. 38/137

1) która dysponuje towarem, wyrobami lub urządzeniami, lub dysponuje

dokumentami dotyczącymi towarów, wyrobów lub urządzeń podlegających

kontroli;

2) która dysponuje środkiem transportu, którym są przemieszczane towary lub

osoby;

3) wykonującej bądź odpowiedzialnej za wykonywanie czynności

podlegających kontroli.

4. W przypadku nieobecności osób wymienionych w ust. 3, czynności

kontrolne są wykonywane w obecności przywołanego świadka, chyba że

uniemożliwiałoby to lub znacznie utrudniało wykonywanie czynności kontrolnych.

5. Z czynności kontrolnych wykonywanych podczas nieobecności osób

upoważnionych przez podmiot podlegający kontroli lub osób wymienionych

w ust. 3 i 4 sporządza się protokół, który niezwłocznie doręcza się podmiotowi

podlegającemu kontroli.

Art. 38. 1. Czynności kontrolne w miejscach, o których mowa w art. 36

ust. 1, wykonuje się w obecności osoby fizycznej podlegającej kontroli lub osoby

przez nią upoważnionej, chyba że zrezygnuje ona z prawa uczestniczenia

w czynnościach kontrolnych. Jeżeli podmiotem podlegającym kontroli jest osoba

prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, czynności

kontrolne wykonuje się w obecności osób upoważnionych przez podmiot

podlegający kontroli.

2. Oświadczenie o rezygnacji z prawa uczestnictwa w czynnościach

kontrolnych składa się w formie pisemnej. W razie odmowy złożenia pisemnego

oświadczenia funkcjonariusz dokonuje odpowiedniej adnotacji w protokole

z przeprowadzonej czynności.

3. W przypadku gdy podczas kontroli w miejscu prowadzenia działalności

gospodarczej nie ma osoby upoważnionej do reprezentowania podmiotu

podlegającego kontroli, przepisy art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 4 i 5 stosuje się

odpowiednio.

Art. 39. 1. Funkcjonariusze mogą wykonywać czynności kontrolne

w zakresie określonym w art. 30 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 2 i 7 oraz w zakresie

przemieszczania i obrotu wyrobami akcyzowymi, określonymi w odrębnych

2017-03-01

©Telksinoe s. 39/137

przepisach, w każdym miejscu znajdującym się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub – jeżeli umowy międzynarodowe tak stanowią – poza nim. W zakresie

kontroli, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 7 funkcjonariusze mogą

w szczególności podejmować czynności kontrolne wobec towaru znajdującego się

na terytorium kraju w celu ustalenia, czy towar został wprowadzony na obszar

celny Unii Europejskiej lub Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami prawa.

2. W przypadku kontroli w zakresie innym niż określony w ust. 1, czynności

kontrolne mogą być prowadzone w siedzibie podmiotu podlegającego kontroli oraz

w innych miejscach związanych z prowadzoną przez niego działalnością w tym

w lokalu mieszkalnym lub w miejscach, w których mogą się znajdować urządzenia,

towary lub dokumenty dotyczące urządzeń, towarów lub czynności podlegających

kontroli.

3. W przypadkach określonych w ust. 1 czynności kontrolne mogą być

przeprowadzane w lokalu mieszkalnym, w przypadku uzasadnionego podejrzenia,

że znajduje się w nim towar lub dokumenty dotyczące towaru, którego rodzaj lub

ilość wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej i który został

wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej z naruszeniem przepisów oraz

w przypadku gdy czynności kontrolne dotyczą towarów pozostających pod

dozorem celnym. Przepisy Kodeksu postępowania karnego o przeszukaniu stosuje

się odpowiednio.

4. Czynności kontrolne mogą być prowadzone również w przypadku gdy

podmiot podlegający kontroli dokonuje czynności podlegających kontroli bez

zachowania warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Art. 40. 1. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych funkcjonariusz

sporządza protokoły, w szczególności z:

1) kontroli dokumentów i ewidencji;

2) zabezpieczenia dowodów;

3) rewizji;

4) przesłuchania świadków;

5) pobierania próbek towarów i wyrobów oraz ich badania.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany zapoznać osobę obecną przy czynnościach

kontrolnych z treścią protokołów.

2017-03-01

©Telksinoe s. 40/137

3. Protokoły, o których mowa w ust. 1, podpisują funkcjonariusze i osoby

obecne przy czynnościach kontrolnych. Jeżeli osoba obecna przy czynnościach

kontrolnych odmówi podpisania protokołów, funkcjonariusz jest obowiązany

zamieścić w protokole odpowiednią adnotację.

4. Protokoły z czynności kontrolnych wykonywanych w miejscach, o których

mowa w art. 36 ust. 2 i 3, są sporządzane w przypadku stwierdzenia

nieprawidłowości lub na żądanie podmiotu podlegającego kontroli, chyba że

czynności te zostały udokumentowane w sposób określony w przepisach

odrębnych.

5. W przypadku przeprowadzenia czynności kontrolnych dotyczących stanu

zapasów i obrotu wyrobami akcyzowymi oraz stosowania i oznaczania tych

wyrobów znakami akcyzy, podmiot podlegający kontroli może wnieść zastrzeżenia

do protokołu z tych czynności, o którym mowa w ust. 1.

6. Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 5, powinny być wniesione na piśmie

do organu Służby Celnej, który przeprowadził czynności kontrolne, w terminie

14 dni od dnia otrzymania protokołu, o którym mowa w ust. 1.

7. Organ Służby Celnej, który przeprowadził czynności kontrolne,

ustosunkowuje się do zastrzeżeń, o których mowa w ust. 5, w terminie 14 dni od

dnia ich otrzymania.

Art. 41. Z zastrzeżeniem przepisów odrębnych, rewizji nie podlegają:

1) na zasadzie wzajemności:

a) towary przeznaczone dla obcych przedstawicielstw dyplomatycznych,

urzędów konsularnych oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej

Polskiej, a także organizacji międzynarodowych mających siedziby lub

placówki w Rzeczypospolitej Polskiej,

b) towary przeznaczone dla osób korzystających z przywilejów

i immunitetów dyplomatycznych,

c) opatrzone pieczęcią urzędową przedstawicielstwa dyplomatycznego,

urzędu konsularnego, ministerstwa spraw zagranicznych obcego państwa

lub pieczęcią urzędową misji specjalnej albo organizacji lub instytucji,

która misję ustanowiła, przesyłki urzędowe przesyłane do obcych

przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji

2017-03-01

©Telksinoe s. 41/137

specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz opatrzone taką pieczęcią

przesyłki przez nie wysyłane;

2) opatrzone pieczęcią urzędową przesyłki przesyłane między Ministerstwem

Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej a polskimi

przedstawicielstwami dyplomatycznymi, urzędami konsularnymi i misjami

specjalnymi za granicą.

Art. 42. 1. Zamknięcia urzędowe, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 11, są

nakładane w szczególności, gdy jest to niezbędne do:

1) zapewnienia przestrzegania warunków procedury celnej, do której towar

został zgłoszony;

2) zabezpieczenia urządzeń, pomieszczeń i naczyń wykorzystywanych do

prowadzenia działalności podlegającej kontroli;

3) zabezpieczenia dokumentacji związanej z urządzeniami, wyrobami

i towarami lub czynnościami podlegającymi kontroli;

4) zapewnienia tożsamości wyrobów w procedurze zawieszenia poboru podatku

akcyzowego.

2. Zamknięcia urzędowe mogą zostać usunięte lub zniszczone wyłącznie

przez organ Służby Celnej lub za jego zgodą, z zastrzeżeniem ust. 4, chyba że

w następstwie niedających się przewidzieć okoliczności ich usunięcie lub

zniszczenie okaże się niezbędne do zapewnienia ochrony towarów, urządzeń,

środków transportu lub jest to konieczne ze względu na ryzyko awarii lub

bezpieczeństwo osób i mienia.

3. Każda osoba będąca w posiadaniu wyrobu, towaru, urządzenia, środka

transportu lub osoba odpowiedzialna za wykonanie obowiązków podlegających

kontroli jest obowiązana do niezwłocznego zawiadomienia organu Służby Celnej

o stwierdzeniu naruszenia, usunięcia lub zniszczenia zamknięć urzędowych bez

zgody organu Służby Celnej.

4. Zamknięcia urzędowe mogą być nakładane i zdejmowane przez podmioty

upoważnione przez organ Służby Celnej.

5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres i tryb nakładania i zdejmowania zamknięć

urzędowych, rodzaje lub formy tych zamknięć oraz rodzaje podmiotów, o których

mowa w ust. 4, i warunki które te podmioty muszą spełniać, uwzględniając

2017-03-01

©Telksinoe s. 42/137

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa obrotu, tożsamości towaru, urządzenia oraz

uniemożliwienie usunięcia zamknięcia bez jego zniszczenia, jak również

konieczność identyfikacji zamknięć urzędowych nakładanych przez upoważnione

podmioty.

Art. 43. 1. Właściwy organ Służby Celnej, w drodze decyzji, może zarządzić

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konwój towarów, w przypadku gdy:

1) niemożliwe jest nałożenie zamknięć urzędowych, a zachowanie tożsamości

towaru jest niezbędne do przestrzegania warunków procedury celnej,

procedury zawieszenia poboru podatku akcyzowego lub istnieje uzasadnione

podejrzenie, że towar może zostać usunięty spod dozoru celnego, o którym

mowa we wspólnotowych przepisach celnych;

2) istnieje uzasadnione podejrzenie, że towary nie zostaną dostarczone do urzędu

celnego albo miejsca uznanego lub wyznaczonego przez organ celny;

3) istnieje uzasadnione podejrzenie, że towary nie zostaną dostarczone do

miejsca wskazanego w dokumencie towarzyszącym przesyłce;

4) kwota należności publicznoprawnych mogących powstać w związku

z przewozem towarów podlegających kontroli jest wyższa niż kwota

zabezpieczenia;

5) przewożone są towary, których przewóz jest związany ze zwiększonym

ryzykiem.

2. Organ Służby Celnej może zobowiązać osobę odpowiedzialną za

wykonywanie czynności przewidzianych przepisami prawa celnego lub

podatkowego w zakresie przemieszczania niektórych wyrobów akcyzowych, aby

określone czynności w ramach konwoju wykonywały wyspecjalizowane jednostki

działające w zakresie ochrony osób lub mienia.

3. Koszty konwoju ponosi osoba odpowiedzialna za wykonywanie

obowiązków przewidzianych przepisami prawa celnego lub podatkowego

w zakresie przemieszczania niektórych wyrobów akcyzowych.

Art. 44. 1. Właściwy organ Służby Celnej, w drodze decyzji, może zarządzić

strzeżenie przez funkcjonariuszy towarów, w przypadku gdy:

1) towar wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej na skutek

nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej nie zostanie

2017-03-01

©Telksinoe s. 43/137

dostarczony do urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego

przez organ celny;

2) towar wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej wymaga przeładunku;

3) towar czasowo składowany nie może zostać przekazany do depozytu lub do

magazynu czasowego składowania;

4) istnieje potrzeba przeładunku towaru przemieszczanego w procedurze

zawieszenia poboru podatku akcyzowego.

2. W przypadku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1, organ Służby Celnej

zamiast konwoju może zarządzić strzeżenie towaru.

3. Koszty strzeżenia towaru ponosi osoba odpowiedzialna za wykonywanie

obowiązków przewidzianych przepisami prawa celnego lub podatkowego

w zakresie przemieszczania niektórych wyrobów akcyzowych.

Art. 45. 1. Jeżeli nie można w inny sposób stwierdzić, czy osoba przewozi

towary, co do których nie zostały spełnione wymogi przewidziane przepisami

prawa, w szczególności towary nie zostały przedstawione lub zgłoszone zgodnie

z wymogami wynikającymi z przepisów prawa celnego, funkcjonariusz może

przeszukać tę osobę.

2. Przeszukanie nie powinno naruszać godności osobistej osoby

przeszukiwanej oraz powinno być przeprowadzone przez osobę tej samej płci,

w warunkach wykluczających obecność osób postronnych.

3. W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że osoba ukrywa towary

w swoim organizmie, można skierować tę osobę na specjalistyczne badania

lekarskie.

4. Z przeprowadzonego przeszukania osoby sporządza się protokół,

a w przypadku wykonania badań, o których mowa w ust. 3, na wniosek osoby,

która została poddana tym badaniom, organ Służby Celnej wydaje zaświadczenie

o terminie i miejscu ich przeprowadzenia.

Art. 46. 1. W celu wykonania kontroli, o których mowa w tym rozdziale, do

zatrzymania pojazdów i innych środków transportu stosuje się przepisy rozdziału

1 działu V ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

2. W zakresie nieuregulowanym w przepisach, o których mowa w ust. 1,

zatrzymanie środków transportu może być dokonane tylko przez umundurowanych

2017-03-01

©Telksinoe s. 44/137

funkcjonariuszy znajdujących się w oznakowanym pojeździe będącym w ruchu

albo w pobliżu oznakowanego pojazdu.

3. Po zatrzymaniu środka transportu funkcjonariusz może:

1) kontrolować dokumenty i dane dotyczące środka transportu oraz osoby

kierującej środkiem transportu, jak i innych osób korzystających ze środka

transportu;

2) kontrolować dokumenty dotyczące przewożonych towarów;

3) sprawdzać zamknięcia urzędowe, jeżeli z dokumentów wynika, że zostały one

nałożone;

4) przeprowadzać rewizję bagażu przewożonego przez kierującego środkiem

transportu i pasażerów;

5) dokonać kontroli rodzaju paliwa przez pobranie próbek paliwa ze zbiornika

pojazdu lub innego środka przewozowego;

6) dokonywać kontroli transportu drogowego na zasadach określonych

w odrębnych przepisach;

7) wykonywać inne czynności określone w art. 32.

4. Zatrzymywanie środków transportu innych niż środki transportu

przemieszczające się po drodze publicznej lub wewnętrznej odbywa się przy

udziale innych służb lub instytucji, w szczególności:

1) Policji;

2) Straży Granicznej;

3) służb lotniczych;

4) Straży Ochrony Kolei.

5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór i sposób oznakowania pojazdów służbowych Służby Celnej,

uwzględniając w szczególności zapewnienie jednoznacznej identyfikacji

pojazdów.

6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób oraz tryb przeprowadzania kontroli, o której

mowa w ust. 3 pkt 5, uwzględniając konieczność stosowania skutecznych metod

technicznych w tym zakresie.

Art. 47. 1. Zatrzymywanie statków przemieszczających się po morskich

wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym lub wodach śródlądowych może być

2017-03-01

©Telksinoe s. 45/137

dokonane tylko przez pełniące służbę, oznakowane jednostki pływające Służby

Celnej, zwane dalej „jednostkami pływającymi”.

1a. Zatrzymanie statku w strefie przyległej przez jednostki pływające może

nastąpić jedynie w celu zapobiegania naruszaniu przepisów celnych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Dowódca jednostki pływającej na morskich wodach wewnętrznych, morzu

terytorialnym, strefie przyległej i śródlądowych drogach wodnych ma prawo:

1) wezwać statek do zmniejszenia prędkości przepływu, zatrzymania się do

kontroli oraz zastosowania się do wskazanego kursu przepływu;

2) zatrzymać statek, wejść na jego pokład, sprawdzić dokumenty dotyczące

statku i ładunku, wylegitymować załogę statku oraz znajdujących się na nim

pasażerów, zbadać ładunek i przeszukać pomieszczenia statku, a także

zatrzymać osobę podejrzaną o popełnienie przestępstwa;

3) zmusić statek do zawinięcia do wskazanego portu, jeżeli kapitan nie stosuje

się do wydanych poleceń.

3. Dowódca jednostki pływającej ma prawo do podejmowania działań,

o których mowa w ust. 2, w szczególności, gdy statek:

1) przyjmuje na pokład lub wysadza osoby wbrew obowiązującym przepisom

lub dokonuje załadunku lub wyładunku towarów poza miejscami do tego

wyznaczonymi;

2) opuszcza port bez kontroli;

3) zachodzi obawa, że nawiązuje łączność z wybrzeżem w celach sprzecznych

z przepisami prawa karnego;

4) zakotwicza poza miejscem do tego przeznaczonym.

4. W celu zatrzymania statku dowódca jednostki pływającej, z odległości

umożliwiającej odebranie sygnału, przekazuje wizualny i dźwiękowy sygnał

polecający zatrzymanie się statku.

5. Jednostki pływające, w celu zatrzymywania statków, stosują sygnały

międzynarodowego kodu sygnałowego, zapalając światło niebieskie błyskowe

widoczne dookoła widnokręgu.

6. W przypadku gdy mimo wezwania do zatrzymania, o którym mowa

w ust. 4, statek nie zatrzyma się, dowódca jednostki pływającej wzywa jednostkę

pływającą Straży Granicznej w celu udzielenia pomocy przy zatrzymaniu statku.

2017-03-01

©Telksinoe s. 46/137

7. Jeżeli przed podjęciem czynności kontrolnych uzyskano wiarygodne

informacje wskazujące na możliwość niezatrzymania się statku lub możliwość

ostrzelania lub wystąpienia zagrożenia przejęcia jednostki pływającej, właściwy

organ Służby Celnej może wystąpić z wnioskiem o przydzielenie jednostce

pływającej asysty jednostki pływającej Straży Granicznej.

8. Przepisów ust. 1–7 nie stosuje się do jednostek pływających określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r.

o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U.

z 2013 r. poz. 934 i 1014, z 2015 r. poz. 1642 oraz z 2016 r. poz. 266, 542 i 1250)

oraz w przypadku czynności wykonywanych przez organy Służby Celnej, zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 30 ust. 7.

9. Jednostki pływające w czasie wykonywania zadań podnoszą jako banderę

flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej oraz, w celu identyfikacji,

flagę Służby Celnej określoną w odrębnych przepisach.

10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, sposób oznakowania jednostek pływających, uwzględniając

zapewnienie ich szybkiej identyfikacji.

11. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb współdziałania Służby Celnej i Straży Granicznej w zakresie zadań

wykonywanych na podstawie ust. 6 i 7, uwzględniając konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa i zdrowia funkcjonariuszy, przestrzegania przepisów prawa oraz

sprawnego wykonywania kontroli.

Art. 48. 1. Kontroli podlegają przesyłki pocztowe w rozumieniu art. 3 pkt 21

ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113

i 1250). W tym zakresie właściwy organ Służby Celnej może w szczególności

kontrolować dokumenty dotyczące przesyłek pocztowych oraz sprawdzać liczbę

przywożonych lub wywożonych przesyłek pocztowych z liczbą wskazaną

w wykazie zdawczym.

2. Rewizję przesyłek pocztowych i pobieranie próbek towarów w nich

przesyłanych przeprowadza się w obecności pracownika placówki pocztowej

w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.

Przy czynnościach tych mogą być obecni również zgłaszający, nadawca lub

odbiorca przesyłki pocztowej.

2017-03-01

©Telksinoe s. 47/137

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia,

sposób wykonywania kontroli przesyłek pocztowych, o których mowa w ust. 1,

uwzględniając konieczność zapewnienia możliwości sprawowania kontroli oraz

sprawne wykonywanie działalności przez operatorów pocztowych.

Art. 49. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi,

w drodze rozporządzenia:

1) warunki wykonywania kontroli, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 i ust. 3

pkt 3–7 ze szczególnym uwzględnieniem rodzajów procedur celnych oraz

kontrolowanych towarów,

2) rodzaje dokumentów mających znaczenie dla kontroli określonej w pkt 1,

a także osoby obowiązane do ich przechowywania,

3) warunki użycia urządzeń technicznych i psów służbowych podczas kontroli

określonej w pkt 1, sposób przeprowadzania przeszukania osoby, a także

sposób i warunki przeprowadzania rewizji bagażu podróżnego

– mając na uwadze w szczególności, zapewnienie jednolitości procedur

kontrolnych, miejsce wykonywania kontroli, zróżnicowanie form i sposobów

wykonywania kontroli w zależności od rodzaju podmiotu oraz konieczność

skutecznego wykrywania nieprawidłowości w stosowaniu przepisów prawa

celnego.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia kontroli bagażu przewożonego

drogą morską lub powietrzną, z uwzględnieniem rodzaju bagażu podmiotu

podlegającego kontroli oraz wskazania miejsc właściwych do prowadzenia

kontroli.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

zarządzenia:

1) przypadki, sposób i tryb prowadzenia przez organy Służby Celnej ewidencji

towarów;

2) wzory rejestrów, ksiąg, innych dokumentów ewidencyjnych oraz wzory

formularzy używanych w toku sprawowania kontroli;

3) wzory pieczęci, zamknięć urzędowych, stempli i innych znaków stosowanych

przy wykonywaniu kontroli;

2017-03-01

©Telksinoe s. 48/137

4) warunki i sposób szkolenia przewodników psów służbowych oraz warunki

nabywania, szkolenia, wykorzystywania, pielęgnacji, opieki i żywienia tych

psów.

Art. 50. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi,

w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy zakres i sposób kontroli niektórych wyrobów akcyzowych,

o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 1;

2) tryb przekazywania oraz zakres informacji o terminach czynności

podlegających kontroli, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 1 lit. f;

3) (uchylony)

4) tryb niszczenia wyrobów akcyzowych objętych kontrolą, o których mowa

w art. 34 ust. 1 pkt 1 lit. k;

5) szczegółowe sposoby i warunki przyjmowania, magazynowania, wydawania

i przewożenia wyrobów akcyzowych objętych kontrolą.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do

spraw finansów publicznych uwzględni w szczególności:

1) wyroby akcyzowe o szczególnym znaczeniu dla budżetu państwa oraz

wyroby podlegające obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy;

2) zróżnicowanie form i sposobów wykonywania kontroli oraz zakresu

wymagań, które powinny zostać spełnione przez podmioty podlegające

kontroli – w zależności od rodzaju podmiotu, rodzaju wykonywanej

działalności oraz grupy wyrobów objętych tymi kontrolami;

3) zapewnienie skuteczności i sprawności wykonywania kontroli.

Art. 51. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi,

w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy sposób i tryb kontroli urządzania i prowadzenia gier

hazardowych, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3;

2) rodzaje dokumentów mających znaczenie dla kontroli określonej w pkt 1 oraz

rodzaje prowadzonej dokumentacji, o której mowa w art. 34 ust. 1 pkt 2 lit. e,

jej wzory, a także szczegółowy sposób jej przygotowania i prowadzenia;

3) tryb przekazywania i zakres zgłoszeń i informacji, o których mowa w art. 34

ust. 1 pkt 2 lit. a i f.

2017-03-01

©Telksinoe s. 49/137

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do

spraw finansów publicznych uwzględnia w szczególności:

1) zróżnicowanie form i sposobów wykonywania kontroli oraz zakresu

wymagań, które powinny zostać spełnione przez podmioty podlegające

kontroli – w zależności od rodzaju podmiotu i rodzaju wykonywanej

działalności;

2) zapewnienie skuteczności i sprawności wykonywania kontroli.

Art. 51a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, uwzględniając

potrzebę zapewnienia skuteczności i sprawności wykonywania kontroli, określi,

w drodze rozporządzenia:

1) formę i sposób wykonywania kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 4

i ust. 3 pkt 1a;

2) rodzaje prowadzonej dokumentacji, o której mowa w art. 34 ust. 1 pkt 4 lit. c,

jej wzory, a także sposób jej prowadzenia.

Art. 52. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się

odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, a do wykonywania

kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3 w przypadkach, o których mowa

w art. 36 ust. 2 pkt 3 stosuje się również odpowiednio art. 290 i 291 Ordynacji

podatkowej.

Art. 53. Do wykonywania kontroli celnej, o której mowa w art. 48 unijnego

kodeksu celnego, w miejscach, o których mowa w art. 36 ust. 1, oraz kontroli,

o której mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4–6, stosuje się przepisy art. 31 ust. 3, art. 32,

art. 33, art. 34 ust. 2, art. 35, art. 36 ust. 1, 4 i 5 oraz przepisy wydane na podstawie

art. 49, a także odpowiednio przepisy działu VI Ordynacji podatkowej,

z wyłączeniem art. 290 § 2 pkt 6a.

Art. 54. Do kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3 w przypadkach,

o których mowa w art. 36 ust. 1, stosuje się przepisy art. 31 ust. 1 i 3, art. 32,

art. 33, art. 34 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 35, art. 36 ust. 1, 4 i 5, oraz przepisy wydane

na podstawie art. 51 ustawy oraz odpowiednio przepisy działu VI Ordynacji

podatkowej.

2017-03-01

©Telksinoe s. 50/137

Art. 55. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się

przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.9)).

Rozdział 4

Czynności audytowe i urzędowe sprawdzenie

Art. 56. 1. Czynności audytowe przeprowadza się:

1) w celu ustalenia, czy podmiot występujący z wnioskiem o wydanie

pozwolenia, o którym mowa w art. 38 unijnego kodeksu celnego, spełnia

kryteria określone w art. 39 tego kodeksu;

2) w przypadku, gdy przepisy celne uzależniają wydanie innego pozwolenia od

spełnienia kryterium określonego w art. 39 unijnego kodeksu celnego.

2. Czynności audytowe mogą zostać przeprowadzone w celu ustalenia, czy

podmiot występujący o wydanie pozwolenia na podstawie przepisów celnych,

innego niż wskazane w ust. 1, spełnia kryteria lub warunki wymagane do

przyznania wnioskowanego pozwolenia.

3. Czynności audytowe mogą być przeprowadzone w przypadku ponownej

oceny, o której mowa w art. 23 ust. 4 lit. a unijnego kodeksu celnego, oraz

zawieszenia, zmiany, cofnięcia lub unieważnienia pozwoleń, o których mowa

w ust. 1 i 2.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze

rozporządzenia, pozwolenia, o których mowa w ust. 2, uwzględniając:

1) określone w przepisach celnych kryteria lub warunki niezbędne do wydania

danego pozwolenia, w tym konieczność ich weryfikacji w ramach czynności

przeprowadzanych w siedzibie lub miejscach wykonywania działalności

gospodarczej przez podmiot występujący z wnioskiem o wydanie

pozwolenia;

2) rodzaj udzielanego pozwolenia;

3) konieczność zapewnienia sprawności prowadzenia czynności audytowych.

9)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65, 352,

615, 780, 868, 903, 960, 1165, 1228 i 1579.

2017-03-01

©Telksinoe s. 51/137

Art. 56a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi,

w drodze rozporządzenia, wzór kwestionariusza, o którym mowa w art. 26

ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca

2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych

przepisów unijnego kodeksu celnego, uwzględniając zakres kryteriów określonych

w art. 39 unijnego kodeksu celnego.

Art. 57. (uchylony)

Art. 58. 1. Czynności audytowe polegają w szczególności na:

1) badaniu dokumentacji i w razie potrzeby weryfikacji jej autentyczności;

2) dokonywaniu oględzin i sprawdzaniu stanu pomieszczeń oraz innych

obiektów;

3) dokonywaniu oceny wypłacalności wnioskodawcy;

4) badaniu bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych, w tym

oprogramowania, pod względem możliwości prowadzenia kontroli danych

zawartych w tych systemach.

2. W przypadku stwierdzenia możliwości niespełnienia przez wnioskodawcę

kryterium lub warunku do wydania pozwolenia, właściwy organ Służby Celnej

wydaje zalecenia, w których wskazuje konieczność podjęcia określonych działań

naprawczych, oraz wyznacza termin na ich realizację.

Art. 58a. Organ Służby Celnej może przeprowadzić czynności audytowe

również w siedzibie i miejscach wykonywania przez przedsiębiorcę działalności

gospodarczej. Przepisy art. 32, art. 33 i art. 34 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

Art. 59. 1. Z przeprowadzonych czynności audytowych właściwy organ

Służby Celnej sporządza raport, który zawiera informację o spełnieniu lub

niespełnieniu przez wnioskodawcę danego kryterium lub warunku.

2. Raport doręcza się podmiotowi występującemu z wnioskiem o wydanie

pozwolenia lub zezwolenia.

Art. 60. Nieudostępnienie przez wnioskodawcę żądanych dokumentów,

danych lub informacji lub utrudnianie lub uniemożliwianie przeprowadzenia

2017-03-01

©Telksinoe s. 52/137

czynności audytowych uważa się za niespełnienie kryterium lub warunku

podlegającego ustaleniu w ramach czynności audytowych.

Art. 61. (uchylony)

Art. 61a. W ramach monitorowania, o którym mowa w art. 23 ust. 5 unijnego

kodeksu celnego, w przypadkach, o których mowa w art. 56, przeprowadza się

czynności audytowe mające na celu badanie i weryfikację spełnienia warunków

i kryteriów przez posiadacza decyzji.

Art. 61b. (uchylony)

Art. 61c. (uchylony)

Art. 61d. (uchylony)

Art. 61e. (uchylony)

Art. 61f. (uchylony)

Art. 61g. (uchylony)

Art. 62. (uchylony)

Art. 63. Izby gospodarcze, organy samorządu zawodowego oraz inne

instytucje zrzeszające przedsiębiorców są obowiązane, w związku z prowadzonymi

czynnościami audytowymi, przekazywać nieodpłatnie, na pisemne żądanie

i w określonych w tym żądaniu terminach, posiadane dane i informacje

o zrzeszonych w nich podmiotach.

Art. 63a. Do czynności audytowych dotyczących pozwoleń określonych

w przepisach celnych w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje

się odpowiednio przepisy art. 12, art. 143 oraz działu IV rozdziałów 1, 2, 5, 6, 9–

11 i 23 Ordynacji podatkowej.

Art. 64. 1. Organ Służby Celnej:

1) może przeprowadzić urzędowe sprawdzenie:

a) przed rozpoczęciem działalności, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2–4,

b) w przypadku weryfikacji dalszego spełniania warunków i środków do

sprawnego przeprowadzenia kontroli, a w szczególności warunków

2017-03-01

©Telksinoe s. 53/137

i środków o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 2, 5, 7, 9 i 11, art. 34 ust. 1

pkt 1 lit. b–e i h, pkt 2 lit. b, c i e, pkt 3 oraz pkt 4 lit. a i c;

2) przeprowadza urzędowe sprawdzenie w przypadku, gdy przepisy o podatku

akcyzowym uzależniają wydanie decyzji od wyniku urzędowego

sprawdzenia.

2. Urzędowe sprawdzenie polega na wykonaniu czynności w celu ustalenia,

czy w miejscu prowadzenia działalności podlegającej kontroli są zapewnione

warunki i środki do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w szczególności warunki

i środki, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 2, 5, 7, 9 i 11, art. 34 ust. 1 pkt 1 lit. b–

e, pkt 2 lit. b i c, pkt 3 oraz pkt 4 lit. a, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1

pkt 2, również na wykonaniu czynności w celu ustalenia, czy miejsce prowadzenia

działalności spełnia warunki określone w przepisach o podatku akcyzowym.

3. Przed rozpoczęciem działalności, o której mowa w przepisach wydanych

na podstawie ust. 10 pkt 1, podmiot przesyła właściwemu organowi Służby Celnej

zgłoszenie oraz dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, złożony wniosek o wydanie

lub zmianę decyzji stanowi zgłoszenie. Do zgłoszenia podmiot jest obowiązany

załączyć dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli.

5. W przypadku zmiany danych zawartych w zgłoszeniu lub w dokumentach

określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 pkt 2 podmiot jest

obowiązany powiadomić o tych zmianach właściwy organ Służby Celnej.

6. Z urzędowego sprawdzenia sporządza się protokół. Protokół, zgłoszenie

oraz załączone dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli

stanowią akta weryfikacyjne.

7. Akta weryfikacyjne zatwierdza się:

1) decyzją – w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a;

2) postanowieniem – w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;

3) postanowieniem, na które przysługuje zażalenie – w przypadku, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

8. W przypadku gdy nie są zapewnione warunki i środki określone w ust. 2,

organ Służby Celnej wyznacza termin do ich spełnienia, a po jego upływie

przeprowadza powtórne urzędowe sprawdzenie.

2017-03-01

©Telksinoe s. 54/137

9. W przypadku stwierdzenia w wyniku powtórnego urzędowego

sprawdzenia, że nie są zapewnione warunki i środki, o których mowa w ust. 2,

właściwy organ Służby Celnej wydaje:

1) decyzję o odmowie zatwierdzenia akt weryfikacyjnych – w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a;

2) postanowienie o odmowie zatwierdzenia akt weryfikacyjnych – w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2;

3) postanowienie, na które przysługuje zażalenie – w przypadku, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1 lit. b.

10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) rodzaje działalności, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2–4, przed

rozpoczęciem której przeprowadza się urzędowe sprawdzenie,

2) dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli, o których mowa

w ust. 3 i 4, zakres danych i informacji zamieszczanych w tych dokumentach

oraz tryb przesyłania dokumentów,

3) zakres i tryb dokonywania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 3,

4) tryb powiadamiania o zmianach danych, o których mowa w ust. 5,

5) szczegółowy sposób i zakres urzędowego sprawdzenia,

6) szczegółowy sposób sporządzenia akt weryfikacyjnych i miejsce ich

przechowywania

– biorąc pod uwagę względy podwyższonego ryzyka związanego z prowadzoną

działalnością oraz zapewnienie jednolitego postępowania organów Służby Celnej.

11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić,

w drodze rozporządzenia, przypadki, w których przeprowadza się urzędowe

sprawdzenie w ramach pozwoleń określonych w unijnym kodeksie celnym, oraz

tryb przeprowadzania urzędowego sprawdzenia. Wydając rozporządzenie, minister

właściwy do spraw finansów publicznych uwzględnia konieczność zapewnienia

równowagi między zakresem czynności urzędowego sprawdzenia a stabilnością

prowadzenia działalności gospodarczej, przy jednoczesnym zabezpieczeniu

interesów państwa.

2017-03-01

©Telksinoe s. 55/137

Art. 65. W zakresie nieuregulowanym w art. 64 stosuje się odpowiednio

przepisy art. 12, art. 18b i przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem

art. 256, art. 262 i art. 263.

Rozdział 5

Użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej

Art. 66. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 24 maja

2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628

i 1165, z 2014 r. poz. 24 i 1199 oraz z 2016 r. poz. 904), funkcjonariusze mogą

użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2,

5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a, pkt 13, 17 i 18 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.

2. Na użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego

przysługuje zażalenie do prokuratora rejonowego właściwego dla miejsca

zdarzenia.

3. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1, 2 i pkt 3 lit. a oraz

w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3 i 5–7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach

przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze wykonujący czynności

związane z realizacją zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 4–6, pełniący służbę

w wyodrębnionych komórkach organizacyjnych Służby Celnej lub funkcjonariusze

upoważnieni przez Szefa Służby Celnej do wykonywania tych zadań mogą użyć

broni palnej lub ją wykorzystać.

4. Funkcjonariusze, o których mowa w ust. 3, nie mogą użyć broni palnej

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie tej broni było dopuszczalne

w celu, o którym mowa w art. 45 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 24 maja 2013 r.

o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

5. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej

oraz dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach

określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu

bezpośredniego i broni palnej.

Art. 67. 1. (uchylony)

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki przyznawania środków przymusu bezpośredniego,

2017-03-01

©Telksinoe s. 56/137

o których mowa w art. 66 ust. 1, uwzględniając zakres zadań wykonywanych przez

funkcjonariuszy lub rodzaje stanowisk.

Art. 68. (uchylony)

Art. 69. (uchylony)

Art. 70. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wykaz wyodrębnionych komórek organizacyjnych, o których mowa w art. 66

ust. 3, uwzględniając konieczność właściwej realizacji zadań określonych

w art. 2 ust. 1 pkt 4–6;

2) kryteria i tryb przydziału broni palnej i normy uzbrojenia oraz sposób jej

magazynowania, przechowywania i zapewniania właściwego stanu

technicznego, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

i uniemożliwienie użycia broni palnej przez osobę nieuprawnioną.

Art. 71. W przypadku bezpośredniego zagrożenia przejęciem jednostki

pływającej przez załogę innego statku przepisy art. 66 ust. 1 i 3–5 stosuje się

odpowiednio.

Rozdział 6

Szczególne uprawnienia Służby Celnej

Art. 72. 1. Funkcjonariusz, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 2

ust. 1 pkt 4–6, oprócz uprawnień określonych w art. 32, ma prawo:

1) zatrzymywania i przeszukiwania osób, zatrzymywania rzeczy oraz

przeszukiwania pomieszczeń, bagażu, ładunku, środków transportu i statków

w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania

karnego;

2) zatrzymywania osób wskutek pościgu, o którym mowa w artykule

20 Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii

Europejskiej w sprawie wzajemnej pomocy i współpracy między

administracjami celnymi, sporządzonej w Brukseli dnia 18 grudnia 1997 r.

(Dz. U. z 2008 r. poz. 31), w celu niezwłocznego przekazania ich

funkcjonariuszom administracji celnej właściwego państwa członkowskiego;

2017-03-01

©Telksinoe s. 57/137

3) zatrzymywania osób i przedmiotów, których dane wprowadzone zostały do

systemów, o których mowa w ustawie z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale

Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz

Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1203 oraz

z 2015 r. poz. 1607), w celu podjęcia wnioskowanych we wpisie działań albo

do bezzwłocznego przekazania osoby lub przedmiotu uprawnionemu

organowi;

4) nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia

i wykroczenia skarbowe, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania

w sprawach o wykroczenia i Kodeksie karnym skarbowym;

5) zwracania się o niezbędną pomoc do jednostek gospodarczych i organizacji

społecznych, jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej

osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów

prawa.

2. Osobie zatrzymanej lub osobie, wobec której dokonano przeszukania,

przysługują uprawnienia odpowiednio osoby zatrzymanej lub osoby, której prawa

zostały naruszone, przewidziane w Kodeksie postępowania karnego.

3. Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki

okazały się bezcelowe lub nieskuteczne. Osobę zatrzymaną po wykonaniu

niezbędnych czynności procesowych należy niezwłocznie doprowadzić do

najbliższej jednostki Policji lub Straży Granicznej lub zwolnić po ustaniu przyczyn

zatrzymania.

4. Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonywane w sposób

możliwie najmniej naruszający dobra osobiste i prawa majątkowe osoby, wobec

której zostały podjęte.

5. W przypadku uzasadnionej potrzeby lub na prośbę osoby zatrzymanej,

osobę tę należy niezwłocznie poddać badaniu lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej

pomocy medycznej.

6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb

przeprowadzania badań lekarskich, o których mowa w ust. 5, oraz przypadki

uzasadniające potrzebę niezwłocznego udzielenia osobie zatrzymanej pierwszej

pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej niezbędnym badaniom lekarskim,

2017-03-01

©Telksinoe s. 58/137

czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania z uwzględnieniem

ochrony zdrowia osoby zatrzymanej.

7. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania

czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 3 oraz tryb i zakres współpracy

Służby Celnej z Policją i Strażą Graniczną, uwzględniając potrzebę zapewnienia

odpowiedniej skuteczności podejmowanych przez funkcjonariuszy czynności,

a także potrzebę ochrony dóbr osobistych i praw majątkowych osoby, wobec której

zostały podjęte.

Art. 73. Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 72

ust. 1 pkt 1–3, w terminie 7 dni od dnia ich dokonania, przysługuje zażalenie do

prokuratora właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia czynności. Do

zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego w zakresie

dotyczącym postępowania odwoławczego.

Art. 74. 1. Dane dotyczące osób korzystających z usług pocztowych oraz

dane dotyczące faktu i okoliczności świadczenia lub korzystania z tych usług mogą

być ujawnione organom Służby Celnej i przez nie przetwarzane wyłącznie w celu

realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4–7.

2. Ujawnianie danych, o których mowa w ust. 1, następuje na:

1) pisemny wniosek Szefa Służby Celnej lub dyrektora izby celnej;

2) żądanie funkcjonariusza mającego pisemne upoważnienie osób, o których

mowa w pkt 1.

3. Przedsiębiorcy świadczący usługi pocztowe na podstawie ustawy z dnia

23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe są obowiązani do udostępniania danych

określonych w ust. 1 funkcjonariuszowi wskazanemu we wniosku organu Służby

Celnej.

Art. 75. 1. Na pisemne żądanie właściwego organu Służby Celnej, wydane

w związku z toczącym się postępowaniem o przestępstwo skarbowe prowadzonym

przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy z bankiem lub przestępstwo

skarbowe popełnione w zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, która to osoba lub jednostka jest

stroną umowy z bankiem, banki są obowiązane do sporządzania i przekazywania

na swój koszt informacji o:

2017-03-01

©Telksinoe s. 59/137

1) posiadanych rachunkach bankowych w tym rachunkach oszczędnościowych,

liczbie i stanach rachunków oraz obrotach na tych rachunkach;

2) posiadanych rachunkach pieniężnych lub rachunkach papierów

wartościowych, liczbie i stanach rachunków oraz obrotach na tych

rachunkach;

3) zawartych umowach kredytowych lub umowach pożyczki, a także umowach

depozytowych;

4) nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji

Skarbu Państwa, a także obrotach tymi papierami wartościowymi;

5) obrotach wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi

papierami wartościowymi.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do innych niż banki podmiotów

prowadzących przedsiębiorstwa maklerskie oraz spółdzielczych kas

oszczędnościowo-kredytowych.

3. Towarzystwa funduszy inwestycyjnych, na pisemne żądanie właściwego

organu Służby Celnej, są obowiązane do sporządzania i przekazywania na swój

koszt informacji o umorzonych jednostkach uczestnictwa; przepis ust. 1,

w zakresie dotyczącym przesłanek wystąpienia z żądaniem stosuje się

odpowiednio.

4. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera oznaczenie posiadacza rachunku

oraz okresu objętego informacją.

Art. 75a. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych prowadzi

ewidencję osób, wobec których orzeczono środek karny zakazu wstępu do

ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych.

2. W ewidencji umieszcza się następujące dane dotyczące osoby, o której

mowa w ust. 1:

1) imię i nazwisko;

2) numer PESEL, jeżeli jest nadany, a w przypadku braku numeru PESEL –

adres zamieszkania oraz datę i miejsce urodzenia;

3) okres, na który orzeczono środek karny.

3. Dane osób usuwa się z ewidencji z upływem okresu, na który orzeczono

środek karny.

2017-03-01

©Telksinoe s. 60/137

Art. 75b. 1. Funkcjonariusze, o których mowa w art. 66 ust. 3, mają prawo do

obserwowania i rejestrowania, przy użyciu środków technicznych, obrazu zdarzeń

w miejscach publicznych oraz dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom –

wyłącznie w toku czynności podejmowanych w celu ustalenia sprawców oraz

uzyskania dowodów przestępstw lub przestępstw skarbowych, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 4–6.

2. Wykonanie czynności, o których mowa w ust. 1, może zarządzić dyrektor

izby celnej na czas określony nie dłuższy niż 3 miesiące.

3. Jeżeli informacje i materiały uzyskane w wyniku czynności, o których

mowa w ust. 1, zawierają informacje mające znaczenie dla postępowania

w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, dla postępowania

karnego bądź uzasadniają podejrzenie naruszenia przepisów celnych, podatkowych

lub z zakresu gier hazardowych, organ Służby Celnej prowadzi odpowiednio

postępowanie przygotowawcze, kontrolę, postępowanie celne lub podatkowe albo

przekazuje uzyskane informacje i materiały właściwym organom.

4. Informacje i materiały, które nie stanowią informacji potwierdzających

zaistnienie czynów, o których mowa w ust. 1, podlegają niezwłocznie

protokolarnemu, komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie zarządza dyrektor izby

celnej.

5. Zabronione jest udzielanie informacji uzyskanych w wyniku czynności,

o których mowa w ust. 1, osobom i instytucjom innym niż sąd i prokurator lub

organy uprawnione na mocy odrębnych ustaw do wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych albo wykorzystywanie tych informacji w celu innym

niż realizacja zadań Służby Celnej określonych w ust. 3.

6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób

przeprowadzania i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1, a także

przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas

stosowania tych czynności oraz wzory stosowanych dokumentów, uwzględniając

potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności

i uzyskanych materiałów.

Art. 75c. 1. Służba Celna w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać

z informacji, w tym danych osobowych, w tym również w formie zapisu

2017-03-01

©Telksinoe s. 61/137

elektronicznego, uzyskanych przez uprawnione organy, służby i instytucje

państwowe w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz

przetwarzać je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych

osobowych, bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą.

2. Służba Celna współdziała z organami, służbami i instytucjami

państwowymi uprawnionymi do wykonywania czynności operacyjno-

-rozpoznawczych, w szczególności przez uczestnictwo funkcjonariuszy

w realizowanych przez nie czynnościach operacyjno-rozpoznawczych.

3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki

i tryb przekazywania Służbie Celnej informacji uzyskanych w wyniku prowadzenia

przez uprawnione organy, służby i instytucje czynności operacyjno-

-rozpoznawczych, uwzględniając zakres informacji niezbędnych do wykonywania

ustawowych zadań Służby Celnej, cel przekazywania informacji oraz potrzebę jego

dokumentowania.

Art. 75d. 1. W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw skarbowych,

o których mowa w rozdziale 9 Kodeksu karnego skarbowego, Służba Celna może

uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio, przekazu telekomunikacyjnego

albo przekazu w ramach usługi świadczonej drogą elektroniczną, określone w:

1) art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo

telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 i 1579), zwane dalej „danymi

telekomunikacyjnymi”,

2) art. 18 ust. 1–5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą

elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579), zwane dalej „danymi

internetowymi”

– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny lub usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną udostępnia nieodpłatnie dane telekomunikacyjne lub

internetowe:

1) funkcjonariuszowi wskazanemu w pisemnym wniosku Szefa Służby Celnej

lub dyrektora izby celnej albo osoby przez nich upoważnionej;

2) na ustne żądanie funkcjonariusza posiadającego pisemne upoważnienie osób,

o których mowa w pkt 1;

2017-03-01

©Telksinoe s. 62/137

3) za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej funkcjonariuszowi

posiadającemu pisemne upoważnienie osób, o których mowa w pkt 1.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych

telekomunikacyjnych lub internetowych odbywa się bez udziału pracowników

przedsiębiorcy telekomunikacyjnego lub usługodawcy świadczącego usługi drogą

elektroniczną lub przy niezbędnym ich udziale, jeżeli możliwość taka jest

przewidziana w porozumieniu zawartym między Szefem Służby Celnej a tym

podmiotem.

4. Udostępnienie danych telekomunikacyjnych lub internetowych może

nastąpić za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej, jeżeli:

1) wykorzystywane sieci telekomunikacyjne zapewniają:

a) możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz czasu,

w którym zostały uzyskane,

b) zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie

nieuprawnionej dostęp do danych;

2) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem zadań wykonywanych przez

jednostki organizacyjne Służby Celnej albo prowadzonych przez nie

czynności.

5. Dane telekomunikacyjne lub internetowe, które mają znaczenie dla

postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego, Szef Służby Celnej

albo dyrektor izby celnej przekazuje prokuratorowi właściwemu ze względu na

siedzibę organu przekazującego. Prokurator podejmuje decyzję o zakresie

i sposobie wykorzystania przekazanych danych.

6. Dane telekomunikacyjne lub internetowe, które nie mają znaczenia dla

postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego, podlegają

niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.

7. Szef Służby Celnej i dyrektor izby celnej prowadzą rejestry wystąpień

o uzyskanie danych telekomunikacyjnych i internetowych zawierające informacje

identyfikujące jednostkę organizacyjną Służby Celnej i funkcjonariusza

uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w którym zostały

uzyskane. Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

2017-03-01

©Telksinoe s. 63/137

Art. 75da. 1. Kontrolę nad uzyskiwaniem przez Służbę Celną danych

telekomunikacyjnych i internetowych sprawuje sąd okręgowy właściwy dla

siedziby organu Służby Celnej, któremu udostępniono te dane.

2. Organ Służby Celnej, o którym mowa w ust. 1, przekazuje, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, sądowi okręgowemu, o którym

mowa w ust. 1, w okresach półrocznych, sprawozdanie obejmujące:

1) liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych

telekomunikacyjnych lub internetowych oraz rodzaj tych danych;

2) kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono

o dane telekomunikacyjne lub internetowe.

3. W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sąd okręgowy może zapoznać

się z materiałami uzasadniającymi udostępnienie Służbie Celnej danych

telekomunikacyjnych lub internetowych.

4. Sąd, o którym mowa w ust. 1, informuje Szefa Służby Celnej o wyniku

kontroli w terminie 30 dni od jej zakończenia.

5. Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na

podstawie art. 75db ust. 1.

Art. 75db. 1. W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw skarbowych,

o których mowa w rozdziale 9 Kodeksu karnego skarbowego, Służba Celna może

uzyskiwać dane:

1) z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. –

Prawo telekomunikacyjne,

2) o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo

telekomunikacyjne,

3) w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną numer zakończenia

sieci oraz siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę

lub nazwę i formę organizacyjną tego użytkownika,

4) w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej – także nazwę

miejscowości oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci,

udostępnione użytkownikowi

– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2. Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1,

art. 75d ust. 2–7 stosuje się.

2017-03-01

©Telksinoe s. 64/137

Art. 75e. 1. W razie powzięcia uzasadnionego podejrzenia popełnienia

przestępstwa, o którym mowa w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, organ

Służby Celnej może skierować pisemne żądanie blokady rachunku prowadzonego

w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej na okres

72 godzin od momentu otrzymania żądania, równocześnie występując o wydanie

postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym.

2. Blokada rachunku upada, jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa

w ust. 1, nie zostanie wydane postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym.

Art. 75f. W celu wykonywania zadań w zakresie kontroli ruchu drogowego,

o których mowa w art. 129 ust. 4a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo

o ruchu drogowym, Służba Celna może prowadzić wyszukiwania informacji za

pośrednictwem Krajowego Punktu Kontaktowego, na zasadach określonych

w art. 80k–80r tej ustawy.

Rozdział 7

Przebieg służby

Art. 76. W Służbie Celnej może pełnić służbę osoba, która:

1) jest obywatelem polskim;

2) korzysta z pełni praw publicznych;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione

umyślnie lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4) ma co najmniej średnie wykształcenie;

5) ma nieposzlakowaną opinię;

6) ma stan zdrowia pozwalający na pełnienie służby na określonym stanowisku.

Art. 77. 1. Każdy obywatel ma prawo do informacji o wolnych stanowiskach

służbowych w Służbie Celnej.

2. Przyjęcie kandydata do służby w Służbie Celnej następuje po

przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego, na które składa się:

1) złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także

dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje

zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;

2) test wiedzy;

3) przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;

2017-03-01

©Telksinoe s. 65/137

4) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Celnej;

5) przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach

o ochronie informacji niejawnych.

3. Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego stanowią informację

publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu

o postępowaniu kwalifikacyjnym.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowy zakres informacji, o których mowa w ust. 1, sposób podawania

ich do wiadomości;

2) kryteria i szczegółowy tryb postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celnej

oraz zakres tematyczny testu wiedzy;

3) wzór kwestionariusza osobowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

4) sposób ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie

Celnej.

5. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do

spraw finansów publicznych uwzględni powszechność dostępu do informacji,

zakres zadań wykonywanych na poszczególnych stanowiskach służbowych

i wymagań związanych z tymi stanowiskami oraz zasadność ujednolicenia

formularzy stosowanych w trakcie postępowania kwalifikacyjnego.

Art. 78. 1. Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze

mianowania, na podstawie zgłoszenia się do służby.

2. Osoba mianowana funkcjonariuszem służby przygotowawczej otrzymuje

stopień służbowy aplikanta celnego.

3. Służba przygotowawcza trwa 2 lata.

Art. 79. W okresie służby przygotowawczej funkcjonariusz jest obowiązany:

1) odbyć szkolenie praktyczne;

2) potwierdzić egzaminem ukończenie zasadniczego kursu zawodowego albo

złożyć egzamin zawodowy;

3) potwierdzić egzaminem znajomość języka obcego lub przedłożyć dokument

potwierdzający znajomość języka obcego w zakresie umożliwiającym

wykonywanie obowiązków służbowych.

2017-03-01

©Telksinoe s. 66/137

Art. 80. 1. W okresie służby przygotowawczej funkcjonariusz podlega

okresowemu opiniowaniu służbowemu, nie rzadziej niż co 6 miesięcy. Opinię

wydaje bezpośredni przełożony w porozumieniu z opiekunem funkcjonariusza.

2. Funkcjonariusz zapoznaje się z opinią okresową w terminie 14 dni od dnia

jej sporządzenia. Funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia zapoznania się

z opinią, wnieść odwołanie do kierownika urzędu.

3. W przypadku gdy opinię wydaje dyrektor izby celnej albo Szef Służby

Celnej, funkcjonariusz może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy

w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią.

4. Szef Służby Celnej w przypadkach uzasadnionych kwalifikacjami

funkcjonariusza może:

1) zwolnić funkcjonariusza z obowiązku odbycia służby przygotowawczej;

2) skrócić okres służby przygotowawczej;

3) zwolnić funkcjonariusza z poszczególnych obowiązków określonych

w art. 79.

5. Szef Służby Celnej, na pisemny wniosek funkcjonariusza, w przypadkach

wskazanych w tym wniosku lub uzasadnionych potrzebami służby, może

przedłużyć okres służby przygotowawczej.

6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, program przebiegu służby przygotowawczej, tryb opiniowania,

tryb rozpatrywania odwołań od opinii okresowych, szczegółowe warunki i tryb

egzaminów, o których mowa w art. 79 pkt 2 i 3, oraz wykaz dokumentów

potwierdzających znajomość języka obcego w zakresie umożliwiającym

wykonywanie obowiązków służbowych. Program przebiegu służby

przygotowawczej powinien uwzględniać zakres zadań wykonywanych przez

funkcjonariuszy.

Art. 81. Po zakończeniu służby przygotowawczej, z zastrzeżeniem art. 80

ust. 4 pkt 1, i po spełnieniu warunków określonych w art. 79 oraz po uzyskaniu

opinii okresowej stwierdzającej przydatność do służby, funkcjonariusz zostaje

mianowany do służby stałej.

Art. 82. 1. Mianowania funkcjonariusza służby przygotowawczej albo stałej

dokonuje Szef Służby Celnej albo upoważniony przez niego kierownik urzędu.

2017-03-01

©Telksinoe s. 67/137

2. Akt mianowania zawiera:

1) imię i nazwisko;

2) datę mianowania;

3) rodzaj służby.

3. Dokonując mianowania, Szef Służby Celnej lub upoważniony przez niego

kierownik urzędu wskazuje urząd, w którym funkcjonariusz będzie pełnił służbę.

4. Funkcjonariusz mianowany otrzymuje legitymację służbową.

5. Kierownik urzędu, w którym funkcjonariusz pełni służbę, w terminie nie

dłuższym niż 7 dni od dnia mianowania, mianuje funkcjonariusza na stopień

służbowy oraz określa, w formie pisemnej, stanowisko służbowe, uposażenie oraz

miejsce pełnienia służby. Przepis art. 115 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór legitymacji służbowej, uwzględniając potrzebę zapewnienia

czytelności danych w niej zawartych.

Art. 83. 1. Przed podjęciem służby funkcjonariusz składa pisemne

ślubowanie następującej treści:

„Świadomy podejmowanych obowiązków funkcjonariusza celnego

ślubuję wiernie służyć Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać zasad

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku

prawnego, rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania oraz strzec

dobrego imienia służby, honoru i godności funkcjonariusza, a także

przestrzegać zasad etyki funkcjonariusza Służby Celnej.”.

2. Do treści ślubowania, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz może dodać

słowa: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

Art. 84. 1. Kierownik urzędu prowadzi dokumentację przebiegu służby

funkcjonariusza i gromadzi ją w aktach osobowych.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1, mając

na uwadze zapewnienie prawidłowego udokumentowania przebiegu służby.

Art. 85. Funkcjonariuszowi służby stałej, w związku z mianowaniem do tej

służby, przysługują środki na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego

uposażenia należnego w dniu tego mianowania.

2017-03-01

©Telksinoe s. 68/137

Art. 86. 1. Jeżeli wymagają tego potrzeby Służby Celnej, funkcjonariuszowi

można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku na

okres do 6 miesięcy, zgodnie z jego kwalifikacjami. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach powierzenie obowiązków może zostać przedłużone do 12 miesięcy.

2. Jeżeli wymagają tego potrzeby Służby Celnej, funkcjonariusza można

przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innej jednostki

organizacyjnej w tej samej lub innej miejscowości.

3. Przeniesienia, o którym mowa w ust. 2, można dokonać również na

pisemny wniosek funkcjonariusza, jeżeli potrzeby Służby Celnej nie stanowią

przeszkody.

4. Funkcjonariuszowi, w związku z przeniesieniem do służby w innej

miejscowości, przysługuje jednorazowe świadczenie pieniężne na

zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, w przypadku gdy

łączy się z tym zmiana miejsca zamieszkania. Przepisu tego nie stosuje się

w przypadku, o którym mowa w ust. 3.

5. Jeżeli wymagają tego potrzeby Służby Celnej funkcjonariusza można

przenieść czasowo, na okres do 6 miesięcy w roku kalendarzowym, do innej

jednostki organizacyjnej Służby Celnej w tej samej lub innej miejscowości.

W okresie 2 lat od przeniesienia do pełnienia służby stałej w innej miejscowości,

funkcjonariusz może być, po raz kolejny, przeniesiony do pełnienia służby

w następnej miejscowości. Jeżeli dojazd do miejsca zamieszkania z tej następnej

miejscowości jest znacznie utrudniony – tylko za pisemną zgodą funkcjonariusza.

6. W przypadkach określonych w ust. 1, 2 i 5 funkcjonariuszowi przysługuje

uposażenie stosownie do wykonywanych obowiązków służbowych, lecz nie niższe

od dotychczas otrzymywanego.

7. Przeniesień, o których mowa w ust. 2, 3 i 5, dokonuje kierownik urzędu,

a w sytuacji, gdy łączą się one z przeniesieniem do innego urzędu, przeniesień tych

dokonuje Szef Służby Celnej.

Art. 87. 1. Funkcjonariusza można, za jego pisemną zgodą, oddelegować do

wykonywania pracy poza Służbą Celną.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

2017-03-01

©Telksinoe s. 69/137

1) warunki i tryb oddelegowania, przyznawania uposażenia oraz innych

świadczeń przysługujących funkcjonariuszowi w czasie oddelegowania,

2) tryb postępowania w przypadku zmiany warunków oddelegowania, w tym

w zakresie ustalania i wypłaty uposażenia oraz prawa do urlopu,

3) tryb odwołania funkcjonariusza z oddelegowania,

4) podmioty uprawnione do występowania z wnioskiem o oddelegowanie

funkcjonariusza

– uwzględniając charakter zadań wykonywanych poza Służbą Celną, do

wykonywania których funkcjonariusz może być oddelegowany.

Art. 88. 1. Funkcjonariusz służby stałej, po uzyskaniu pisemnej zgody

kierownika urzędu, może ubiegać się o pracę w instytucjach Unii Europejskiej,

jednostkach utworzonych przez Unię Europejską lub organizacjach

międzynarodowych.

2. Funkcjonariusza, którego kandydatura została zaakceptowana przez

instytucję Unii Europejskiej, jednostkę utworzoną przez Unię Europejską lub

organizację międzynarodową, kierownik urzędu oddelegowuje do pracy w tej

instytucji, jednostce lub organizacji. Oddelegowanie funkcjonariusza następuje po

uzyskaniu pisemnej informacji o zaakceptowaniu jego kandydatury przez

instytucję Unii Europejskiej, jednostkę utworzoną przez Unię Europejską lub

organizację międzynarodową.

3. Oddelegowanie następuje na czas wykonywania pracy. W trakcie

oddelegowania funkcjonariuszowi przysługują świadczenia wynikające z ustawy,

z wyjątkiem prawa do urlopów określonych w art. 138, chyba że instytucja Unii

Europejskiej, jednostka utworzona przez Unię Europejską lub organizacja

międzynarodowa nie zapewniła oddelegowanemu funkcjonariuszowi prawa do

urlopu wypoczynkowego.

4. Wzajemne prawa i obowiązki funkcjonariusza i instytucji Unii

Europejskiej lub jednostki utworzonej przez Unię Europejską lub organizacji

międzynarodowej, do której funkcjonariusz został oddelegowany, określają

przepisy obowiązujące w tej instytucji, jednostce lub organizacji.

5. Okres oddelegowania funkcjonariusza wlicza się do okresu służby

w Służbie Celnej.

2017-03-01

©Telksinoe s. 70/137

Art. 89. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielić

pisemnej zgody na oddelegowanie funkcjonariusza służby stałej do pełnienia

funkcji przedstawiciela Służby Celnej przy polskich placówkach dyplomatycznych.

Art. 88 ust. 3 i 5 stosuje się odpowiednio.

Art. 89a. 1. Szef Służby Celnej, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, może oddelegować funkcjonariusza, na okres nie

dłuższy niż 6 miesięcy, do pełnienia służby na terytorium innego państwa w celu

wykonania określonych zadań zleconych przez Szefa Służby Celnej. Przepis

art. 91 stosuje się odpowiednio.

2. Funkcjonariuszowi oddelegowanemu do pełnienia służby na terytorium

innego państwa w trakcie oddelegowania przysługują świadczenia wynikające

z ustawy oraz:

1) związane z rozpoczęciem i zakończeniem służby na terytorium innego

państwa, w drodze do kraju lub innego państwa w celu załatwienia spraw

służbowych:

a) diety na pokrycie kosztów wyżywienia,

b) zwrot kosztów przejazdu,

c) zwrot kosztów noclegu,

d) zwrot kosztów przewozu bagażu;

2) ryczałt na pokrycie kosztów wyżywienia i zakwaterowania w miejscu

pełnienia służby na terytorium innego państwa;

3) zwrot udokumentowanych kosztów niezbędnego leczenia poniesionych na

terytorium innego państwa, z wyłączeniem kosztów zakupu leków, których

nabycie za granicą nie było konieczne, kosztów zabiegów chirurgii

plastycznej i kosmetycznych oraz kosztów nabycia protez ortopedycznych,

dentystycznych lub okularów, z zastrzeżeniem ust. 4;

4) zwrot kosztów rozmów telefonicznych.

3. Do należności, o których mowa w ust. 2 pkt 1, stosuje się odpowiednio

przepisy w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu

w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży

służbowej.

4. Zwrot kosztów leczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie przysługuje,

jeżeli funkcjonariusz jest uprawniony, na podstawie odrębnych przepisów, do

2017-03-01

©Telksinoe s. 71/137

leczenia za granicą lub gdy koszty jego leczenia są finansowane ze środków

Narodowego Funduszu Zdrowia.

5. W razie śmierci funkcjonariusza oddelegowanego na terytorium innego

państwa koszt transportu jego zwłok do kraju pokrywa Służba Celna.

Art. 90. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wysokość przyznawanych świadczeń, o których mowa w art. 89a,

uwzględniając koszty związane z pełnieniem służby przez funkcjonariusza na

terytorium innego państwa.

Art. 91. Nie można bez zgody zainteresowanego przenieść do pełnienia

służby w innej miejscowości:

1) funkcjonariusza-kobiety w ciąży;

2) funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem do lat 18;

3) funkcjonariusza, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku

emerytalnego, jeżeli okres służby umożliwia mu uzyskanie prawa do

emerytury z osiągnięciem tego wieku.

Art. 92. 1. Przeniesienie funkcjonariusza do innej miejscowości, z której

dojazd do miejsca zamieszkania jest znacznie utrudniony, wymaga zapewnienia

funkcjonariuszowi odpowiednich warunków mieszkaniowych, z uwzględnieniem

jego sytuacji rodzinnej.

2. W przypadkach określonych w ust. 1 funkcjonariuszowi przysługuje zwrot

kosztów przeniesienia, w tym zwrot kosztów podróży.

3. Dojazd uznany będzie za znacznie utrudniony, jeżeli czas dojazdu

publicznymi środkami transportu zbiorowego, przewidziany w rozkładzie jazdy od

stacji (przystanku) zlokalizowanej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji

(przystanku) zlokalizowanej najbliżej miejsca pełnienia służby łącznie

z przesiadkami, przekracza w obie strony 2 godziny.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki przyznawania świadczeń, o których mowa

w ust. 1 i 2, ich wysokość oraz sposób udokumentowania przez funkcjonariusza

poniesionych kosztów przeniesienia, w tym kosztów podróży, uwzględniając

prawidłowość przyznawania tych świadczeń oraz ochronę interesów Skarbu

Państwa.

2017-03-01

©Telksinoe s. 72/137

Art. 93. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 92 ust. 1, jeżeli zapewnienie

funkcjonariuszowi odpowiednich warunków mieszkaniowych jest niemożliwe lub

utrudnione oraz jeżeli on sam lub jego małżonek nie posiadają lokalu mieszkalnego

w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, funkcjonariuszowi

przysługuje zwrot udokumentowanych kosztów przeniesienia lub równoważnik

pieniężny.

2. Miejscowością pobliską jest miejscowość, od której granic

administracyjnych najkrótsza odległość drogą publiczną do granic

administracyjnych miejscowości pełnienia służby nie przekracza 30 km.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wysokość oraz warunki przyznawania i zwracania równoważnika

pieniężnego, o którym mowa w ust. 1,

2) wzory wymaganych dokumentów, niezbędnych do otrzymania równoważnika

pieniężnego

– mając na względzie terminowe przyznawanie równoważnika pieniężnego oraz

prawidłowość zwracania tego równoważnika.

Art. 94. Przepisów art. 92 i 93 nie stosuje się w przypadku przeniesienia

funkcjonariusza na jego wniosek.

Art. 95. 1. W przypadku reorganizacji jednostki organizacyjnej,

funkcjonariusza można przenieść na inne lub równorzędne stanowisko służbowe,

odpowiadające jego kwalifikacjom, jeżeli nie jest możliwe pełnienie służby na

dotychczasowym stanowisku.

2. Po przeniesieniu funkcjonariuszowi przysługuje przez okres 6 miesięcy

uposażenie nie niższe od dotychczasowego.

Art. 96. 1. W przypadku zniesienia jednostki organizacyjnej kierownik

urzędu wstępujący w prawa i obowiązki kierownika znoszonej jednostki staje się

stroną w dotychczasowych stosunkach służbowych.

2. W terminie 30 dni od dnia zniesienia jednostki organizacyjnej kierownik

urzędu, o którym mowa w ust. 1, proponuje funkcjonariuszowi warunki pełnienia

służby, uwzględniające jego kwalifikacje i doświadczenie, oraz wskazuje termin –

2017-03-01

©Telksinoe s. 73/137

nie krótszy niż 14 dni – do którego funkcjonariusz może złożyć oświadczenie

o przyjęciu bądź odmowie przyjęcia proponowanych warunków.

3. Niezłożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, we wskazanym

terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia proponowanych warunków.

4. W przypadku odmowy przyjęcia proponowanych warunków

funkcjonariusza zwalnia się ze służby po upływie:

1) 2 tygodni – w przypadku funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej,

2) 3 miesięcy – w przypadku funkcjonariuszy w służbie stałej

– od dnia złożenia oświadczenia o odmowie przyjęcia proponowanych warunków.

5. W przypadku złożenia oświadczenia o przyjęciu proponowanych

warunków, w terminie 30 dni od dnia złożenia tego oświadczenia, kierownik

urzędu wydaje decyzję określającą warunki pełnienia służby, z tym że przez okres

6 miesięcy od dnia wydania decyzji funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie nie

niższe od dotychczasowego.

Art. 97. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe

w przypadku:

1) trwałej utraty zdolności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym,

stwierdzonej orzeczeniem lekarskim, z zastrzeżeniem, że przez okres

6 miesięcy funkcjonariusz zachowuje prawo do dotychczasowego

uposażenia; w przypadku poddania funkcjonariusza rehabilitacji zdrowotnej

lub przygotowaniu do innych obowiązków służbowych, zachowuje on prawo

do dotychczasowego uposażenia przez okres rehabilitacji lub

przygotowywania nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy;

2) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości

przeniesienia funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko w tej samej

jednostce organizacyjnej;

3) pisemnego wniosku funkcjonariusza.

Art. 98. 1. Funkcjonariusz może otrzymać propozycję przeniesienia do służby

cywilnej w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów

publicznych albo jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych

przez tego ministra.

2017-03-01

©Telksinoe s. 74/137

2. Z wnioskiem o przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić

także funkcjonariusz.

3. Propozycję, o której mowa w ust. 1, przedstawia dyrektor generalny lub

kierownik urzędu wykonujący jego zadania.

4. Propozycja, o której mowa w ust. 1, powinna określać:

1) datę przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy;

2) miejsce pracy;

3) rodzaj umowy o pracę;

4) stanowisko pracy;

5) wynagrodzenie.

5. Funkcjonariusz w terminie 7 dni od dnia otrzymania propozycji, o której

mowa w ust. 1, składa pisemne oświadczenie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia

propozycji.

6. Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za zgodą kierownika

urzędu, w którym funkcjonariusz pełni służbę.

7. Dotychczasowy stosunek służbowy funkcjonariusza, który przyjął

propozycję, o której mowa w ust. 1, przekształca się w stosunek pracy na podstawie

umowy o pracę.

8. Funkcjonariuszowi, który stał się członkiem korpusu służby cywilnej, okres

służby w Służbie Celnej wlicza się do stażu pracy w służbie cywilnej.

9. Stosunek służbowy funkcjonariusza, który odmówił przyjęcia złożonej

propozycji nie ulega zmianie.

Art. 99. 1. Członek korpusu służby cywilnej zatrudniony w urzędzie

obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych albo

jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez tego ministra,

może otrzymać propozycję pełnienia służby w Służbie Celnej.

2. Z wnioskiem o pełnienie służby w Służbie Celnej, może wystąpić także

członek korpusu służby cywilnej.

3. Propozycję, o której mowa w ust. 1, przedstawia kierownik urzędu.

4. Propozycja, o której mowa w ust. 1, powinna określać:

1) datę przekształcenia stosunku pracy w stosunek służbowy;

2) miejsce służby;

3) rodzaj służby;

2017-03-01

©Telksinoe s. 75/137

4) stanowisko służbowe;

5) stopień służbowy;

6) uposażenie.

5. Członek korpusu służby cywilnej w terminie 7 dni od dnia otrzymania

propozycji, o której mowa w ust. 1, składa pisemne oświadczenie o przyjęciu lub

odmowie przyjęcia propozycji.

6. Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za zgodą dyrektora

generalnego urzędu lub kierownika urzędu wykonującego jego zadania, w którym

członek korpusu służby cywilnej jest zatrudniony.

7. Dotychczasowy stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej, który

przyjął propozycję, o której mowa w ust. 1, przekształca się w stosunek służbowy

na podstawie aktu mianowania.

8. Członkowi korpusu służby cywilnej, który stał się funkcjonariuszem, okres

stażu pracy w służbie cywilnej lub jednostkach organizacyjnych wlicza się do

okresu służby w Służbie Celnej.

9. Stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej, który odmówił przyjęcia

złożonej propozycji nie ulega zmianie.

Art. 100. 1. W sytuacji wymagającej podwyższonej gotowości,

w szczególności w przypadkach zagrożenia ochrony i bezpieczeństwa obszaru

celnego Unii Europejskiej, w tym zgodności z prawem przywozu towarów na ten

obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, Szef Służby Celnej może skierować

funkcjonariusza do pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym.

2. W czasie trwania służby w systemie nadzwyczajnym funkcjonariusz

pozostaje w ciągłej dyspozycji przełożonego.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) organizację pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym,

2) warunki i tryb kierowania do pełnienia tej służby oraz sposób jej pełnienia,

3) dzienny tok służby, częstotliwość i wymiar przerw między okresami pełnienia

służby oraz rodzaje dokumentów związanych z pełnieniem służby w systemie

nadzwyczajnym

2017-03-01

©Telksinoe s. 76/137

– uwzględniając prawidłowość dokumentowania przebiegu służby w systemie

nadzwyczajnym, prawidłową realizację zadań Służby Celnej w tym systemie oraz

mając na uwadze przepisy odrębne.

Art. 101. 1. Do służby w Służbie Celnej może być na własną prośbę

przeniesiony funkcjonariusz Policji lub Straży Granicznej, jeżeli ma on szczególne

kwalifikacje do jej pełnienia.

2. Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w Służbie Celnej

przenosi minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z Szefem Służby Celnej, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych

w porozumieniu z Komendantem Głównym Policji albo Komendantem Głównym

Straży Granicznej.

3. Funkcjonariusz przeniesiony do służby w Służbie Celnej nabywa

uprawnienia określone w ustawie, z uwzględnieniem stażu służby w Policji lub

w Straży Granicznej.

4. Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie

przysługuje odprawa i inne świadczenia przewidziane dla funkcjonariuszy

odchodzących ze służby.

5. Przeniesienie funkcjonariusza w trybie, o którym mowa w ust. 1, może być

poprzedzone przeprowadzeniem czynności, o których mowa w art. 77 ust. 2,

w celu potwierdzenia jego przydatności i szczególnych kwalifikacji do pełnienia

służby w Służbie Celnej.

6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowy sposób i tryb przenoszenia do służby w Służbie Celnej

funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1,

2) równorzędność okresów służby, stażu i uzyskanych w dotychczasowych

jednostkach kwalifikacji zawodowych,

3) rodzaje kwalifikacji, które mogą zostać uznane za szczególnie przydatne

w Służbie Celnej

– mając na względzie sprawne przeniesienie pomiędzy służbami oraz przydatność

funkcjonariuszy do służby w Służbie Celnej.

2017-03-01

©Telksinoe s. 77/137

Art. 102. 1. Funkcjonariusz pełniący służbę w wyodrębnionych komórkach,

o których mowa w art. 66 ust. 3, albo przewidywany do takiej służby może być

poddany testowi sprawności fizycznej, badaniu psychologicznemu lub badaniu

psychofizjologicznemu, mającym na celu sprawdzenie jego przydatności do służby

na danym stanowisku lub w określonej komórce organizacyjnej.

1a. Badaniu psychofizjologicznemu może zostać poddany także

funkcjonariusz pełniący służbę w oddziale celnym granicznym oraz funkcjonariusz

przewidziany do takiej służby.

2. Testem lub badaniem, o których mowa w ust. 1, może być, za zgodą Szefa

Służby Celnej, objęty również funkcjonariusz kwalifikowany do skierowania na

szkolenia specjalistyczne.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) zakres, warunki i tryb przeprowadzania testu sprawności fizycznej, badania

psychologicznego i badania psychofizjologicznego, mających na celu

sprawdzenie przydatności funkcjonariusza do służby na określonych

stanowiskach służbowych lub w określonych komórkach organizacyjnych,

2) terminy przeprowadzania badań i testów, w przypadku gdy badania lub testy

mają charakter okresowy,

3) zasady szkolenia funkcjonariuszy i sposób sprawdzenia posiadania przez

kandydatów predyspozycji do wykonywania zadań,

4) jednostki właściwe do przeprowadzania badań psychofizjologicznych, badań

psychologicznych oraz testu sprawności fizycznej

– uwzględniając rodzaj i szczególny charakter zadań wykonywanych na

określonych stanowiskach oraz metodykę przeprowadzania badań i testów,

w zależności od celu badania lub testu.

Art. 103. 1. Funkcjonariusza zawiesza się w pełnieniu obowiązków

służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w przypadku wszczęcia przeciwko

niemu:

1) postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub

2) postępowania karnego skarbowego w sprawie o umyślne przestępstwo

skarbowe.

2017-03-01

©Telksinoe s. 78/137

2. Funkcjonariusza można zawiesić w pełnieniu obowiązków służbowych, na

czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu:

1) postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub

2) postępowania karnego skarbowego w sprawie o nieumyślne przestępstwo

skarbowe lub

3) postępowania dyscyplinarnego

– jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.

2a. W razie wniesienia przeciwko funkcjonariuszowi aktu oskarżenia

określonego w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego przepis ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w pełnieniu

obowiązków służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania

karnego lub postępowania karnego skarbowego.

4. Okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych wlicza się do

okresu pełnienia służby, od którego zależą uprawnienia funkcjonariusza.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, okres zawieszenia jest wliczany do

okresu pełnienia służby tylko wówczas, gdy w postępowaniu karnym lub

postępowaniu karnym skarbowym funkcjonariusz został uniewinniony albo

postępowanie zostało umorzone ze względu na okoliczności wymienione w art. 17

§ 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego, a także w przypadku uchylenia

prawomocnego wyroku skazującego.

6. Wniesienie środka odwoławczego od decyzji o zawieszeniu nie wstrzymuje

jej wykonania.

Art. 104. 1. Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku:

1) orzeczenia trwałej niezdolności do służby, z zastrzeżeniem ust. 2;

2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

3) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

4) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii okresowej w służbie

przygotowawczej;

5) niespełnienia wymogów określonych w art. 79, z wyjątkami, o których mowa

w art. 80 ust. 4 pkt 1 i 3;

2017-03-01

©Telksinoe s. 79/137

6) odmowy złożenia ślubowania;

7) prawomocnego orzeczenia pozbawienia praw publicznych;

8) prawomocnego orzeczenia zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza;

9) odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa

w art. 29a ust. 1, 3 i 4 oraz art. 86 ust. 2 i 5;

10) pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza żądania zwolnienia ze służby;

11) trwałej utraty zdolności fizycznej lub psychicznej do pełnienia służby na

zajmowanym stanowisku, stwierdzonej przez lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, a w przypadku funkcjonariuszy wykonujących

zadania, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4–6 – przez komisję lekarską

podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jeżeli nie ma

możliwości pełnienia służby przez funkcjonariusza na innym stanowisku

odpowiednim do jego stanu zdrowia i kwalifikacji zawodowych albo gdy

funkcjonariusz odmawia przejścia na inne stanowisko;

12) niezgłoszenia się do służby w terminie 14 dni od dnia zakończenia okresu

oddelegowania, o którym mowa w art. 88, art. 89 i art. 89a.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zwolnienie ze służby może

nastąpić w przypadku, gdy nie ma możliwości przeniesienia funkcjonariusza do

służby cywilnej.

Art. 105. 1. Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku:

1) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w służbie stałej,

stwierdzonego w dwóch następujących po sobie ocenach okresowych, między

którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone

w art. 104 ust. 1 pkt 2;

3) powołania do innej służby państwowej, objęcia funkcji z wyboru w organach

wykonawczych samorządu terytorialnego, podjęcia pracy w instytucji Unii

Europejskiej, jednostce utworzonej przez Unię Europejską lub organizacji

międzynarodowej;

4) nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy;

5) niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe;

6) nieobecności w służbie z powodu choroby trwającej dłużej niż rok;

2017-03-01

©Telksinoe s. 80/137

7) warunkowego umorzenia postępowania karnego lub postępowania karnego

skarbowego, jeżeli popełniony czyn stanowił przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

8) dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których

mowa w art. 130 ust. 3, lub niepoddania się im, a także w przypadku

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na obserwację, o której

mowa w art. 130 ust. 4, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło

na wniosek funkcjonariusza;

9) zaistnienia innej, niż określone w pkt 1–8, ważnej przyczyny, jeżeli dalsze

pozostawanie w służbie nie gwarantuje należytego wykonywania

obowiązków służbowych, w szczególności gdy wymaga tego dobro Służby

Celnej lub gdy nastąpiła utrata zaufania niezbędnego do wykonywania

obowiązków służbowych: zwolnienie funkcjonariusza ze służby może

nastąpić w tym przypadku po zasięgnięciu opinii związku zawodowego

funkcjonariuszy;

10) upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków

służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia.

11) (uchylony)

2. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w odniesieniu do funkcjonariusza

oddelegowanego na podstawie art. 88 ust. 2.

Art. 105a. 1. Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży,

w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego,

z wyjątkiem przypadków określonych w art. 96, art. 104 ust. 1 pkt 2 i 10, art. 105

ust. 1 pkt 2, 3 i 9 oraz w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze

Służby Celnej.

2. W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 96 lub

art. 105 ust. 1 pkt 9 w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na

warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego

przysługuje mu uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego

urlopu.

Art. 106. Stosunek służbowy funkcjonariusza celnego wygasa:

2017-03-01

©Telksinoe s. 81/137

1) z dniem śmierci funkcjonariusza;

2) w przypadku niezgłoszenia się funkcjonariusza do służby – z upływem 7 dni

od dnia:

a) doręczenia decyzji o uchyleniu decyzji o zwolnieniu ze służby albo

b) doręczenia decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze

służby, albo

c) doręczenia prawomocnego wyroku sądu uchylającego decyzję

o zwolnieniu ze służby albo orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze

służby.

Art. 107. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 104 ust. 1 pkt 10 i 12

oraz w art. 105 ust. 1 pkt 1, 4, 5, 8 i 9, zwolnienie ze służby następuje po upływie

odpowiednio:

1) 2 tygodni – w przypadku funkcjonariuszy służby przygotowawczej,

2) 3 miesięcy – w przypadku funkcjonariuszy służby stałej

– od dnia doręczenia decyzji o zwolnieniu ze służby.

2. Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione

dobrem służby, funkcjonariusz może być zwolniony od pełnienia służby

z zachowaniem prawa do uposażenia.

3. Termin określony w ust. 1 może zostać skrócony na wniosek

funkcjonariusza, jeżeli zwolnienie ze służby następuje w związku z jego pisemnym

zgłoszeniem zwolnienia ze służby.

Art. 108. 1. W przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji

o zwolnieniu ze służby, kierownik urzędu niezwłocznie wyznacza

funkcjonariuszowi stanowisko służbowe zgodne z jego kwalifikacjami

i dotychczasowym przebiegiem służby oraz określa termin podjęcia służby, miejsce

pełnienia służby oraz stopień służbowy i uposażenie nie niższe od

dotychczasowego.

2. Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po

zgłoszeniu się do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające jej niepodjęcie.

3. W przypadkach o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszowi

przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed

2017-03-01

©Telksinoe s. 82/137

zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za miesiąc.

Świadczenie pieniężne wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia przez

funkcjonariusza pisemnego wniosku wraz z dokumentem potwierdzającym fakt

przywrócenia do służby.

4. Okres pozostawania poza służbą, z zastrzeżeniem ust. 5, wlicza się do

okresu służby, od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne

funkcjonariuszowi.

5. Za okres pozostawania poza służbą funkcjonariuszowi nie przysługuje

prawo do urlopów, o których mowa w art. 138.

Art. 109. 1. W przypadku prawomocnego:

1) umorzenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego ze

względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu

postępowania karnego,

2) uniewinnienia,

3) uchylenia prawomocnego wyroku skazującego

– funkcjonariusza, na jego wniosek, przywraca się do służby na poprzednich

warunkach.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusz powinien zgłosić

się do służby w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

3. Przepis art. 108 stosuje się odpowiednio.

Art. 109a. 1. Kierownik urzędu, na wniosek funkcjonariusza zwolnionego ze

służby w związku z powołaniem do innej służby państwowej, objęciem funkcji

z wyboru w organach wykonawczych samorządu terytorialnego, podjęciem pracy

w instytucji Unii Europejskiej, jednostce utworzonej przez Unię Europejską lub

organizacji międzynarodowej, po zakończeniu pracy w tej instytucji, jednostce lub

organizacji przywraca do służby tego funkcjonariusza.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz powinien złożyć

w terminie 7 dni od dnia zakończenia pracy w instytucjach, jednostkach lub

organizacjach, o których mowa w ust. 1.

3. Przepisy art. 108 ust. 1, 2, 4 i 5 oraz art. 109 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 110. W przypadku uchylenia kary dyscyplinarnej:

1) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,

2017-03-01

©Telksinoe s. 83/137

2) obniżenia stopnia służbowego,

3) pozbawienia stopnia oficerskiego lub generalskiego,

4) wydalenia ze Służby Celnej

– stosuje się odpowiednio przepis art. 108.

Art. 111. 1. Funkcjonariusz zwolniony ze służby lub którego stosunek

służbowy wygasł na podstawie art. 106 pkt 2, lub wydalony ze Służby Celnej na

podstawie prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej, otrzymuje niezwłocznie

świadectwo służby.

2. Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby.

3. W przypadku śmierci funkcjonariusza, z żądaniem:

1) wydania świadectwa służby,

2) sprostowania świadectwa służby

– mogą wystąpić osoby, o których mowa w art. 164 ust. 1.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe dane, które powinno zawierać świadectwo służby,

tryb wydawania i dokonywania sprostowań świadectwa służby, informacje, które

są zamieszczane w świadectwie służby na żądanie funkcjonariusza, oraz wzór

formularza świadectwa służby, mając na względzie zapewnienie prawidłowości

wydawanych świadectw.

Art. 112. 1. Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określony wymiarem

jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku.

1a. Dla celów rozliczania czasu służby:

1) przez dobę – należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny,

w której funkcjonariusz rozpoczyna służbę zgodnie z obowiązującym go

rozkładem czasu służby;

2) przez tydzień – należy rozumieć 7 kolejnych dni, poczynając od pierwszego

dnia okresu rozliczeniowego.

2. Czas pełnienia służby funkcjonariusza wynosi przeciętnie 40 godzin

tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie dłuższym niż 3 miesiące.

3. Czas pełnienia służby funkcjonariusza może być przedłużony przeciętnie

do 48 godzin tygodniowo, w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 2, na

polecenie przełożonego, w celu wykonania czynności służbowych.

2017-03-01

©Telksinoe s. 84/137

4. Pełnienie służby w przedłużonym czasie służby jest dopuszczalne, gdy

wymagają tego szczególne potrzeby służby.

5. Norma przedłużonego czasu służby, o którym mowa w ust. 3, nie może

przekroczyć dla funkcjonariusza 400 godzin w roku kalendarzowym.

6. Funkcjonariuszowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej

11 godzin nieprzerwanego odpoczynku, z zastrzeżeniem ust. 4. Przepisu nie stosuje

się do funkcjonariusza pełniącego służbę w składzie załogi jednostki pływającej

Służby Celnej, o którym mowa w ust. 10a–10d.

6a. W przypadku gdy pełnienie służby w przedłużonym czasie służby

skutkuje skróceniem dobowego okresu nieprzerwanego odpoczynku, o którym

mowa w ust. 6, funkcjonariuszowi przysługuje w następnej dobie dodatkowy czas

na odpoczynek w wymiarze zapewniającym wyrównanie przysługującego mu

okresu nieprzerwanego odpoczynku dobowego. Przepis ust. 6 zdanie drugie stosuje

się odpowiednio.

7. Funkcjonariuszowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej

35 godzin nieprzerwanego odpoczynku, z wyłączeniem funkcjonariusza

pełniącego służbę w składzie załogi jednostki pływającej Służby Celnej, o którym

mowa w ust. 10a–10d.

8. Jeżeli dobowy czas służby wynosi co najmniej 6 godzin, funkcjonariusz ma

prawo do przerwy w służbie trwającej co najmniej 15 minut, wliczanej do czasu

służby.

9. Za przedłużony czas służby funkcjonariuszowi przyznaje się, według jego

wyboru, czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo uposażenie za

przedłużony czas służby. W przypadkach uzasadnionych potrzebami służby

o przyznaniu czasu wolnego od służby albo uposażenia za przedłużony czas służby

decyduje kierownik urzędu.

10. W przypadkach uzasadnionych specyfiką służby i jej organizacją może

być stosowany system zmianowy.

10a. Czas pełnienia służby funkcjonariusza pełniącego służbę w składzie

załogi jednostki pływającej Służby Celnej może wynieść 24 godziny lub dłużej.

10b. Funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w składzie załogi jednostki

pływającej Służby Celnej przez okres 24 godzin lub dłuższy przysługuje co

najmniej 8 godzin odpoczynku w ciągu doby.

2017-03-01

©Telksinoe s. 85/137

10c. Po zakończeniu służby w składzie załogi jednostki pływającej Służby

Celnej funkcjonariuszowi udziela się czasu na odpoczynek w wymiarze nie

mniejszym niż czas służby pełnionej w składzie załogi.

10d. Funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w składzie załogi jednostki

pływającej Służby Celnej przysługuje za każdy tydzień minimalny okres

nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 24 godzin, wykorzystywany

w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym.

11. Kierownik urzędu prowadzi ewidencję czasu służby funkcjonariusza

w celu prawidłowego ustalenia jego uposażenia za przedłużony czas służby

i innych świadczeń związanych ze służbą. Kierownik urzędu udostępnia tę

ewidencję funkcjonariuszowi, na jego żądanie.

12. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) rozkład czasu służby,

2) sposób ustalania wysokości uposażenia za przedłużony czas służby,

3) tryb udzielania czasu wolnego za przedłużony czas służby albo wypłacania

uposażenia za przedłużony czas służby,

4) sposób prowadzenia ewidencji czasu służby

– biorąc pod uwagę zagwarantowanie prawa do wypoczynku oraz prawidłową

realizację zadań Służby Celnej, a także terminowe wypłacanie uposażenia oraz

rzetelne dokumentowanie dokonywanych czynności.

Rozdział 8

Stanowiska i stopnie służbowe funkcjonariuszy

Art. 113. 1. Funkcjonariusze pełnią służbę na stanowiskach służbowych.

1a. Na stanowiska głównego księgowego, audytora wewnętrznego i radcy

prawnego nie powołuje się funkcjonariusza.

2. Awans na stanowisko służbowe może nastąpić w przypadku istnienia

wolnego stanowiska służbowego i powinien być poprzedzony rekrutacją

wewnętrzną.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wykaz i kategorie stanowisk służbowych funkcjonariuszy,

2017-03-01

©Telksinoe s. 86/137

2) wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowisk służbowych,

3) dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w pkt 2,

4) tryb awansowania na stanowiska służbowe,

5) tryb dokonywania zmian na stanowiskach służbowych

– uwzględniając zakres zadań wykonywanych na określonym stanowisku

służbowym, oceny okresowe i opinie służbowe oraz przebieg służby.

Art. 114. 1. Stanowiska służbowe funkcjonariuszy w Służbie Celnej

podlegają opisowi i wartościowaniu.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

zarządzenia, zasady dokonywania opisów i wartościowania stanowisk służbowych.

Art. 115. 1. W Służbie Celnej obowiązują następujące korpusy i stopnie

służbowe:

1) korpus szeregowych Służby Celnej:

a) aplikant celny,

b) starszy aplikant celny;

2) korpus podoficerów Służby Celnej:

a) młodszy rewident celny,

b) rewident celny,

c) starszy rewident celny,

d) młodszy rachmistrz celny,

e) rachmistrz celny,

f) starszy rachmistrz celny;

3) korpus aspirantów Służby Celnej:

a) młodszy aspirant celny,

b) aspirant celny,

c) starszy aspirant celny;

4) korpus oficerów młodszych Służby Celnej:

a) podkomisarz celny,

b) komisarz celny,

c) nadkomisarz celny;

5) korpus oficerów starszych Służby Celnej:

a) podinspektor celny,

2017-03-01

©Telksinoe s. 87/137

b) młodszy inspektor celny,

c) inspektor celny;

6) korpus generałów Służby Celnej,

a) nadinspektor celny,

b) generał Służby Celnej.

2. Na pierwszy stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby

Celnej oraz na stopnie służbowe w korpusie generałów Służby Celnej mianuje

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw

finansów publicznych. Na pozostałe stopnie służbowe w korpusie oficerów

młodszych Służby Celnej oraz w korpusie oficerów starszych Służby Celnej

mianuje Szef Służby Celnej.

3. Szefa Służby Celnej oraz Zastępcę Szefa Służby Celnej mianuje na stopnie

służbowe minister właściwy do spraw finansów publicznych.

4. Dyrektorów izb celnych, naczelników urzędów celnych oraz ich zastępców

mianuje na stopnie służbowe Szef Służby Celnej.

5. W przypadkach innych niż wymienione w ust. 2–4 na stopnie służbowe

mianuje kierownik urzędu.

6. Mianowanie na stopnie służbowe uzależnione jest od opinii służbowej

i zajmowanego stanowiska służbowego, a na pierwszy stopień w korpusie

podoficerów Służby Celnej również od mianowania do służby stałej.

7. Na pierwszy stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej może być

mianowany funkcjonariusz, który odbył szkolenie specjalistyczne i potwierdził

egzaminem ukończenie tego szkolenia.

8. Na pierwszy stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby

Celnej może być mianowany funkcjonariusz, który posiada wykształcenie wyższe

oraz odbył szkolenie specjalistyczne i potwierdził egzaminem ukończenie tego

szkolenia.

9. Egzaminy, o których mowa w ust. 7 i 8, przeprowadza komisja powołana

przez Szefa Służby Celnej.

10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) zakres i sposób prowadzenia szkolenia specjalistycznego dla poszczególnych

korpusów oraz zasady rekrutacji uczestników szkolenia,

2017-03-01

©Telksinoe s. 88/137

2) zakres wiedzy oraz umiejętności podlegających sprawdzeniu, sposób

przeprowadzenia egzaminu, a także jednostki uprawnione do prowadzenia

szkoleń,

3) skład i tryb powoływania komisji, o której mowa w ust. 9 oraz niezbędne

kwalifikacje członków komisji

– uwzględniając specyfikę szkolenia dla poszczególnych korpusów, konieczność

zdobycia przez uczestników szkolenia niezbędnej wiedzy w danym zakresie oraz

rzetelne przeprowadzenie egzaminu.

Art. 116. 1. Stopnie służbowe są dożywotnie.

2. Funkcjonariusz zwolniony ze służby może używać stopnia służbowego,

z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”, chyba że nastąpiła utrata tego stopnia.

Art. 117. Utrata stopnia służbowego następuje w przypadku:

1) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2) orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego pozbawienia praw

publicznych;

3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

4) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celnej.

Art. 118. 1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra

właściwego do spraw finansów publicznych, pozbawia stopnia służbowego

nadinspektora celnego i generała Służby Celnej.

2. Szef Służby Celnej pozbawia stopnia służbowego funkcjonariuszy

z korpusu oficerów młodszych Służby Celnej i korpusu oficerów starszych Służby

Celnej.

3. Kierownik urzędu obniża stopień służbowy oraz pozbawia stopnia

służbowego w przypadkach innych niż określone w ust. 1 i 2.

Art. 119. 1. Funkcjonariuszowi przywraca się stopień służbowy w przypadku

uchylenia:

1) prawomocnego wyroku sądu orzekającego środek karny pozbawienia praw

publicznych;

2) prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

2017-03-01

©Telksinoe s. 89/137

3) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celnej;

4) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej pozbawienia stopnia

oficerskiego lub generalskiego;

5) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia

służbowego.

2. W przypadku przywrócenia stopnia służbowego przepis art. 118 stosuje się

odpowiednio.

Art. 120. 1. Mianowanie na wyższy stopień służbowy następuje odpowiednio

do zajmowanego stanowiska służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych

oraz opinii służbowej i nie może nastąpić później niż po odbyciu 5 lat służby

w stopniach: szeregowych, podoficerów i aspirantów i nie wcześniej niż po

odbyciu służby w stopniu:

1) starszy aplikant celny – roku;

2) młodszy rewident celny – roku;

3) rewident celny – roku;

4) starszy rewident celny – roku;

5) młodszy rachmistrz celny – roku;

6) rachmistrz celny – roku;

7) starszy rachmistrz celny – roku;

8) młodszy aspirant celny – 2 lat;

9) aspirant celny – 2 lat;

10) starszy aspirant celny – 2 lat;

11) podkomisarz celny – 2 lat;

12) komisarz celny – 2 lat;

13) nadkomisarz celny – 2 lat;

14) podinspektor celny – 3 lat;

15) młodszy inspektor celny – 3 lat;

16) inspektor celny – 3 lat.

2. Do terminu, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów:

1) prowadzenia postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi

o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego;

2) prowadzenia postępowania karnego skarbowego przeciwko

funkcjonariuszowi o umyślne przestępstwo skarbowe;

2017-03-01

©Telksinoe s. 90/137

3) prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi,

jeżeli wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło w terminie

3 miesięcy przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1;

4) za które funkcjonariusz otrzymał negatywną ocenę okresową;

5) nieobecności trwających łącznie co najmniej połowę okresu służby

wymaganego do nadania wyższego stopnia służbowego z tytułu urlopu

bezpłatnego, urlopu wychowawczego oraz choroby;

6) niepełnienia służby przez co najmniej połowę okresu służby wymaganego do

nadania wyższego stopnia służbowego z powodu zawieszenia

funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku:

1) gdy w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariusz został uniewinniony

albo gdy postępowania takie zostały umorzone wobec braku ustawowych

znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia czynu;

2) gdy w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym funkcjonariusz został

uniewinniony albo gdy takie postępowanie zostało umorzone ze względu na

okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1–2 i 6 Kodeksu postępowania

karnego, a także w przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego.

4. Funkcjonariusza można mianować na wyższy stopień służbowy przed

upływem okresów, o których mowa w ust. 1, jeżeli:

1) ma szczególne kwalifikacje zawodowe lub

2) ma szczególne umiejętności do pełnienia służby, lub

3) zasługuje na wyróżnienie.

5. Funkcjonariusza zwalnianego ze służby, w przypadkach o których mowa

w art. 104 ust. 1 pkt 10 oraz art. 105 ust. 1 pkt 3 i 4, za zgodą Szefa Służby Celnej,

można mianować na wyższy stopień służbowy za szczególne zasługi w Służbie

Celnej.

6. W uzasadnionych przypadkach funkcjonariusza można pośmiertnie

mianować na wyższy stopień służbowy.

7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) tryb mianowania funkcjonariusza na stopień służbowy,

2) osoby uprawnione do składania wniosków,

2017-03-01

©Telksinoe s. 91/137

3) terminy dokonywania mianowań,

4) wzór wniosku o mianowanie

– kierując się posiadanym przez funkcjonariusza doświadczeniem

i umiejętnościami oraz uwzględniając prawidłowość awansowania na stopień

służbowy, właściwość przełożonych w tym zakresie, oraz tradycję Służby Celnej.

Art. 121. 1. Funkcjonariusza Policji albo funkcjonariusza Straży Granicznej

przyjmowanego do służby, mianuje się na stopień służbowy w Służbie Celnej

równorzędny z posiadanym stopniem służbowym, jeżeli osoba ta ma kwalifikacje

i umiejętności szczególnie przydatne do pełnienia służby w Służbie Celnej.

2. Mianowanie funkcjonariusza Policji albo funkcjonariusza Straży

Granicznej na stopień służbowy w Służbie Celnej może być uzależnione od odbycia

szkolenia wymaganego do mianowania na dany stopień służbowy.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

równorzędność stopni, o których mowa w ust. 1, uwzględniając równorzędność

okresów służby i stażu oraz uzyskanych w dotychczasowych jednostkach

kwalifikacji zawodowych z kwalifikacjami w Służbie Celnej.

Rozdział 9

Obowiązki i prawa funkcjonariuszy

Art. 122. Funkcjonariusz jest obowiązany w szczególności:

1) dochować obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania;

2) rzetelnie i terminowo wykonywać powierzone zadania;

3) racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;

4) podnosić kwalifikacje zawodowe;

5) godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią.

Art. 123. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim

stanie majątkowym w następujących przypadkach:

1) przy nawiązywaniu stosunku służbowego i przy zwalnianiu ze służby;

2) co najmniej raz w roku, w terminie wskazanym w ust. 3, oraz

3) na żądanie kierownika urzędu.

2017-03-01

©Telksinoe s. 92/137

2. Treść oświadczenia o stanie majątkowym stanowi tajemnicę prawnie

chronioną i podlega ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli

tajności „zastrzeżone” określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

3. Funkcjonariusz jest obowiązany corocznie, w terminie do dnia 15 maja,

składać oświadczenia o stanie majątkowym wraz z załącznikiem – kserokopią

zeznania o wysokości dochodu funkcjonariusza w roku podatkowym i jego korekt.

Oświadczenie należy składać według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

Oświadczenie składa się kierownikowi urzędu.

4. Naczelnik urzędu celnego, dyrektor izby celnej oraz ich zastępcy składają

oświadczenia o stanie majątkowym Szefowi Służby Celnej.

5. W przypadku niezłożenia oświadczenia o stanie majątkowym w terminie,

o którym mowa w ust. 3, z powodu nieobecności w służbie, funkcjonariusz składa

oświadczenie majątkowe pierwszego dnia po stawieniu się do służby.

6. Oświadczenie o stanie majątkowym powinno zawierać informacje

o źródłach i wysokości uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach

pieniężnych, nieruchomościach, uczestnictwie w spółkach cywilnych lub spółkach

prawa handlowego, posiadanych udziałach lub akcjach w tych spółkach, mieniu

nabytym od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy, związku

międzygminnego, powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego lub

związku metropolitalnego, które podlegało zbyciu w drodze przetargu, mieniu

ruchomym, innych prawach majątkowych oraz o zobowiązaniach pieniężnych.

7. Prawo wglądu do złożonych oświadczeń o stanie majątkowym przysługuje

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, Szefowi Służby Celnej,

dyrektorowi izby celnej oraz osobom przez nich pisemnie upoważnionym

w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia analizy oświadczeń.

8. Oświadczenie o stanie majątkowym przechowuje się przez okres 10 lat.

9. Oświadczenia o stanie majątkowym osób pełniących funkcję organów

Służby Celnej są publikowane bez ich zgody na właściwych stronach Biuletynu

Informacji Publicznej, z wyłączeniem danych dotyczących daty i miejsca

urodzenia, numeru PESEL, miejsca zamieszkania i położenia nieruchomości.

10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym,

sposób ich analizy, a także wzór oświadczenia o stanie majątkowym wraz

2017-03-01

©Telksinoe s. 93/137

z objaśnieniami oraz pouczeniem o odpowiedzialności za podanie informacji

niezgodnych ze stanem faktycznym, uwzględniając zakres danych objętych

oświadczeniem. Wydając rozporządzenie minister właściwy do spraw finansów

publicznych uwzględni zapewnienie prawidłowego składania i przechowywania

oświadczeń o stanie majątkowym oraz ograniczenie dostępności do tych

oświadczeń.

Art. 124. Funkcjonariusz przy wykonywaniu obowiązków służbowych nie

może:

1) kierować się interesem jednostkowym lub grupowym;

2) uczestniczyć w strajku, a także w działalności zakłócającej normalną pracę

urzędu;

3) publicznie manifestować poglądów politycznych.

Art. 125. Funkcjonariusz nie może:

1) być członkiem partii politycznej;

2) być członkiem zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółek

prawa handlowego;

3) być zatrudniony lub wykonywać innych zajęć, które mogłyby wywołać

podejrzenie o jego stronniczość lub interesowność albo pozostawałyby

w sprzeczności z jego obowiązkami służbowymi;

4) być członkiem zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych

spółdzielni, z wyjątkiem rad nadzorczych spółdzielni mieszkaniowych;

5) być członkiem zarządów fundacji prowadzących działalność gospodarczą;

6) posiadać w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziałów

przedstawiających więcej niż 10% kapitału zakładowego – w każdej z tych

spółek;

7) prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie

z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być

przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności; nie

dotyczy to działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji

roślinnej i zwierzęcej w formie i zakresie gospodarstwa rodzinnego;

8) sprawować funkcji w podmiotach, których działalność jest związana

z obrotem towarami z zagranicą lub obrotem krajowym towarami

2017-03-01

©Telksinoe s. 94/137

pochodzącymi z zagranicy, lub świadczyć pracy na rzecz tych podmiotów

albo na rzecz przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych lub innych

osób zagranicznych prowadzących działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 125a. 1. Funkcjonariusz w czasie pełnienia służby w oddziałach celnych

granicznych lub wyodrębnionych komórkach organizacyjnych, o których mowa

w art. 66 ust. 3, nie może posiadać ani korzystać z prywatnych przenośnych

urządzeń służących do komunikacji elektronicznej, które umożliwiają

indywidualne porozumiewanie się na odległość, z wyjątkiem urządzeń, których

posiadanie funkcjonariusz zgłosił przed każdym rozpoczęciem służby zgodnie

z obowiązującym go rozkładem czasu służby, podając równocześnie dane

identyfikujące to urządzenie.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, zakres danych identyfikujących urządzenie, o którym mowa

w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie możliwości ustalenia funkcjonariusza

zgłaszającego urządzenie.

Art. 126. Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku

pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie albo powinowactwa pierwszego

stopnia, a także osoby prowadzące wspólne gospodarstwo domowe nie mogą pełnić

służby albo być zatrudnione w jednostkach organizacyjnych, jeżeli powstałby

między tymi osobami stosunek podległości służbowej.

Art. 126a. 1. Funkcjonariusze oraz członkowie korpusu służby cywilnej

i pracownicy odpowiednio pełniący służbę albo zatrudnieni w jednostkach

organizacyjnych są obowiązani do złożenia kierownikowi urzędu pisemnej

informacji o zaistnieniu przesłanek określonych w art. 126.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać w szczególności

imię i nazwisko składającego informację, imię i nazwisko funkcjonariusza, członka

korpusu służby cywilnej albo pracownika będącego jego małżonkiem, osobą

pozostającą z nim w stosunku pokrewieństwa, powinowactwa albo osobą

prowadzącą z nim wspólne gospodarstwo domowe.

2017-03-01

©Telksinoe s. 95/137

3. Informację, o której mowa w ust. 1, należy złożyć bezzwłocznie po

zaistnieniu przesłanek powodujących powstanie obowiązku złożenia tej informacji

albo uzyskaniu wiedzy uzasadniającej złożenie takiej informacji.

4. Do informacji, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 123 ust. 4, 5 i 7 stosuje

się odpowiednio.

5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór informacji, o której mowa w ust. 1, wraz z objaśnieniami,

uwzględniając zakres danych objętych informacją.

Art. 127. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać polecenia służbowe

przełożonych.

2. Jeżeli polecenie służbowe w przekonaniu funkcjonariusza jest niezgodne

z prawem, godzi w interes społeczny lub zawiera znamiona pomyłki,

funkcjonariusz powinien przedstawić swoje zastrzeżenia przełożonemu na piśmie.

W razie pisemnego potwierdzenia polecenia funkcjonariusz powinien je wykonać,

zawiadamiając jednocześnie o zastrzeżeniach kierownika urzędu, a gdy polecenie

wydał kierownik urzędu – organ nadrzędny.

3. Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania polecenia, jeżeli jego

wykonanie prowadziłoby do popełnienia przestępstwa, wykroczenia, przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

4. O odmowie wykonania polecenia, o którym mowa w ust. 3, funkcjonariusz

jest obowiązany zawiadomić kierownika urzędu bądź organ nadrzędny,

z pominięciem drogi służbowej.

Art. 127a. Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 Kodeksu karnego stosuje się

odpowiednio do funkcjonariuszy.

Art. 128. 1. Funkcjonariusz może wykonywać dodatkowe zajęcia zarobkowe

jedynie za zgodą kierownika urzędu. W odniesieniu do dyrektora izby celnej lub

jego zastępcy zgody udziela Szef Służby Celnej.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

zarządzenia, rodzaje zajęć zarobkowych, które nie wymagają zgody kierownika

urzędu.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, funkcjonariusz jest zobowiązany

poinformować kierownika urzędu przed podjęciem tego zajęcia.

2017-03-01

©Telksinoe s. 96/137

Art. 129. 1. Funkcjonariusz służby stałej podlega ocenie okresowej

dokonywanej przez kierownika urzędu raz na 2 lata.

2. W przypadku negatywnej oceny okresowej, dodatkową ocenę

przeprowadza się po upływie 6 miesięcy od dnia doręczenia funkcjonariuszowi

pierwszej oceny. W przypadku nieobecności funkcjonariusza w służbie, bieg

terminu zawiesza się na czas trwania tej nieobecności.

3. Funkcjonariusz zapoznaje się z oceną okresową w terminie 14 dni od jej

sporządzenia. Może on, w terminie 14 dni od zapoznania się z oceną, złożyć

wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

4. Niezależnie od ocen okresowych dokonywanych przez kierownika urzędu,

bezpośredni przełożony może wydawać opinie służbowe dotyczące przebiegu

służby funkcjonariusza. Funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od zapoznania się

z opinią, wnieść odwołanie do kierownika urzędu.

5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) kryteria, na podstawie których są sporządzane oceny i opinie,

2) skalę ocen i przesłanki, które uwzględnia się w procesie oceniania

i opiniowania,

3) wzór kwestionariusza oceny okresowej i opinii,

4) tryb przeprowadzenia oceny okresowej oraz tryb rozpatrywania wniosków

o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących tej oceny,

5) tryb wydawania opinii służbowych oraz rozpatrywania odwołań od opinii

służbowych

– uwzględniając okoliczności powodujące sporządzanie opinii, przesłanki

dokonywania oceny lub opiniowania oraz udział organizacji społecznych

w procesie oceniania.

Art. 130. 1. O zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do pełnienia

służby na stanowisku, na którym są wykonywane zadania, o których mowa w art. 2

ust. 1 pkt 4–6, orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r.

o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych (Dz. U. poz. 1822).

2017-03-01

©Telksinoe s. 97/137

2. Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej, o której mowa

w ust. 1:

1) z urzędu lub na jego wniosek – w celu ustalenia zdolności fizycznej

i psychicznej do pełnienia służby na stanowisku, na którym są wykonywane

zadania, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4–6;

2) z urzędu – w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej

niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania

zwolnienia lekarskiego.

3. Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez

komisję lekarską, o której mowa w ust. 1, w tym również badaniom

specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym.

4. W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja

nie pozwalają na wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na

obserwację w podmiocie leczniczym, jeżeli wyrazi na to zgodę.

5. Skierowanie do komisji lekarskiej, o której mowa w ust. 1, wydaje

kierownik urzędu, w którym funkcjonariusz pełni służbę.

6. Koszty zleconych badań są pokrywane z budżetu państwa z części, której

dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów publicznych.

7. W sprawach dotyczących ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do

pełnienia służby na stanowisku, na którym są wykonywane zadania, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4–6, oraz do sprawdzenia prawidłowości orzekania

o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości

wykorzystania zwolnienia lekarskiego stosuje się odpowiednio przepisy działu II

rozdziałów 1 i 4 oraz działów III i IV ustawy z dnia 28 listopada 2014 r.

o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych.

8. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby na

stanowisku, na którym są wykonywane zadania, o których mowa w art. 2 ust. 1

pkt 4–6, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia,

o zdolności lub niezdolności funkcjonariusza do pełnienia służby na tym

stanowisku, uwzględniając potrzebę ustalenia w toku badania przez komisję

2017-03-01

©Telksinoe s. 98/137

lekarską, o której mowa w ust. 1, przydatności i predyspozycji do służby z uwagi

na charakter i warunki pełnienia tej służby.

9. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór formularza skierowania funkcjonariusza do komisji lekarskiej, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając potrzebę zawarcia w nim informacji niezbędnych do oceny

zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do pełnienia służby na

stanowisku, na którym są wykonywane zadania, o których mowa w art. 2 ust. 1

pkt 4–6.

Art. 131. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać obowiązki

służbowe w umundurowaniu.

2. Umundurowanie, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz otrzymuje do

bezpłatnego korzystania. Składniki umundurowania są wyceniane w sposób

bezwalutowy poprzez przypisanie im odpowiedniej liczby punktów

przeliczeniowych. W przypadkach zwolnienia ze służby z przyczyn, o których

mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2–10 i 12 oraz art. 105 ust. 1 pkt 1, 2 i 5–10,

funkcjonariusz jest obowiązany do zwrotu równowartości pieniężnej składników

umundurowania, z wyłączeniem zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 104

ust. 1 pkt 10 w związku z przejściem na emeryturę albo rentę.

3. W uzasadnionych przypadkach kierownik urzędu może zwolnić

funkcjonariusza od wykonywania obowiązków służbowych w umundurowaniu.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wzory, kolory oraz rodzaje umundurowania,

2) wzory, kolory oraz rodzaje oznaczeń stopni służbowych i znaków

identyfikacji osobistej funkcjonariuszy,

3) przypisanie składnikom umundurowania liczby punktów przeliczeniowych,

4) tryb przydziału składników umundurowania,

5) wykaz składników umundurowania, za które przysługuje równoważnik

pieniężny, oraz wysokość tego równoważnika,

6) warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za składniki

umundurowania oraz za okresowe czyszczenie umundurowania,

2017-03-01

©Telksinoe s. 99/137

7) sposób noszenia poszczególnych rodzajów umundurowania, oznaczeń stopni

służbowych oraz znaków identyfikacji osobistej funkcjonariuszy,

8) przypadki, w których funkcjonariusz może zostać zwolniony z obowiązku

wykonywania obowiązków służbowych w umundurowaniu,

9) wartość punktu przeliczeniowego

– uwzględniając we wzorach umundurowania wizerunek orła białego ustalony dla

godła państwowego oraz biorąc pod uwagę zastosowanie określonego rodzaju

umundurowania funkcjonariusza do realizowanych przez niego zadań.

Art. 132. 1. Funkcjonariusz, który został zwolniony ze służby przed upływem

3 lat od ukończenia nauki w formach szkolnych i pozaszkolnych oraz na kursach

zawodowych w służbie przygotowawczej, której koszty zostały poniesione przez

kierownika urzędu jest obowiązany do zwrotu tych kosztów zmniejszonych

proporcjonalnie w stosunku do okresu pozostawania w stosunku służbowym po

ukończeniu nauki.

2. Przepis ust. 1 ma zastosowanie w przypadku:

1) zwolnienia ze służby funkcjonariusza z przyczyn, o których mowa w art. 104

ust. 1 pkt 2–10 i pkt 12 oraz art. 105 ust. 1 pkt 1, 2 i 5–10;

2) orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celnej;

3) wygaśnięcia stosunku służbowego z przyczyn, o których mowa w art. 106

pkt 2.

3. W uzasadnionych przypadkach Szef Służby Celnej może zwolnić osobę

zobowiązaną do zwrotu kosztów określonych w ust. 1 z obowiązku ich zwrotu.

Art. 133. Funkcjonariusz, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,

korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych

w Kodeksie karnym.

Art. 134. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów obrony, jeżeli

postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione

w związku z wykonywaniem czynności służbowych zostanie zakończone

prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu postępowania wobec braku ustawowych

znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa albo wyrokiem

uniewinniającym.

2017-03-01

©Telksinoe s. 100/137

2. Koszty, w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego obrońcy,

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia

26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615, 1064, 1224,

1255 i 1311 oraz z 2016 r. poz. 1579) zwraca się ze środków Skarbu Państwa na

wniosek funkcjonariusza.

Art. 135. 1. Funkcjonariuszom i członkom ich rodzin, byłym

funkcjonariuszom, w tym emerytom i rencistom i członkom ich rodzin, mogą być

przyznawane świadczenia socjalne.

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione

do wypłaty świadczeń socjalnych, rodzaj i zakres tych świadczeń, sposób

obliczania i ich wysokość, terminy rozliczeń oraz wypłaty, uwzględniając

prawidłowość wypłacanych świadczeń oraz warunki korzystania z tych świadczeń.

Art. 136. 1. Funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych mogą

otrzymywać nieodpłatnie wyżywienie oraz napoje, zwane dalej „wyżywieniem”,

lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, przypadki, w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie lub

równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie, normy wyżywienia i wysokość

równoważnika pieniężnego, sposób ustalania wartości pieniężnej równoważnika,

warunki i tryb jego wypłacania, a także organy właściwe w tych sprawach,

uwzględniając zakres i specyfikę zadań służbowych wykonywanych przez

funkcjonariuszy.

Art. 137. Do funkcjonariusza stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca

1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666), zwanej dalej „Kodeksem

pracy”, dotyczące uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, chyba że

przepisy ustawy są korzystniejsze.

Art. 137a. Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza w czasie

jego nieobecności w służbie w związku z przebywaniem na urlopie

macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim,

urlopie rodzicielskim lub urlopie wychowawczym, można w tym celu zatrudnić

pracownika na podstawie umowy o pracę na czas określony, obejmujący czas tej

nieobecności.

2017-03-01

©Telksinoe s. 101/137

Art. 138. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego

urlopu wypoczynkowego na zasadach określonych w Kodeksie pracy,

z wyłączeniem art. 1672.

2. Kierownik urzędu jest obowiązany udzielić na żądanie funkcjonariusza

i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż 4 dni urlopu w każdym roku

kalendarzowym. Funkcjonariusz zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej

w dniu rozpoczęcia urlopu.

3. Odmowa udzielenia urlopu, o którym mowa w ust. 2, może nastąpić

w sytuacji, gdy nieobecność funkcjonariusza w służbie wpłynie na ciągłość

wykonywania zadań w jednostce organizacyjnej Służby Celnej.

4. Funkcjonariuszowi, który osiągnął określony staż służby w Służbie Celnej

przysługuje dodatkowy urlop wypoczynkowy w każdym roku kalendarzowym

w wymiarze:

1) 5 dni, jeżeli pełni służbę co najmniej 15 lat;

2) 10 dni, jeżeli pełni służbę co najmniej 20 lat.

5. Łączny wymiar dodatkowego urlopu wypoczynkowego, o którym mowa

w ust. 4, nie może przekroczyć 10 dni rocznie.

6. Funkcjonariuszowi przenoszonemu z urzędu do innej miejscowości, jeżeli

z przeniesieniem wiąże się zmiana jego miejsca zamieszkania udziela się płatnego

urlopu okolicznościowego.

7. Urlopu okolicznościowego, o którym mowa w ust. 6, udziela się

w wymiarze 4 dni. Urlop okolicznościowy może być na wniosek funkcjonariusza

wykorzystany w częściach.

Art. 139. Funkcjonariuszowi, po upływie 5 lat służby, przysługuje płatny

urlop zdrowotny z zachowaniem prawa do uposażenia. Urlopu zdrowotnego

udziela kierownik urzędu na podstawie skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo

rehabilitację uzdrowiskową na okres ustalony w tym skierowaniu,

nieprzekraczający jednak 30 kolejnych dni w każdym roku kalendarzowym.

Art. 140. 1. Kierownik urzędu może, z ważnych przyczyn, udzielić

funkcjonariuszowi urlopu bezpłatnego.

2. Okresu urlopu bezpłatnego nie zalicza się do okresu służby, od którego

zależą uprawnienia funkcjonariusza.

2017-03-01

©Telksinoe s. 102/137

3. Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca

kalendarzowego, przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia

miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego.

Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu

się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie uposażenia.

Art. 141. 1. Funkcjonariuszowi za szczególne osiągnięcia w Służbie Celnej,

w szczególności za wzorowe wykonywanie obowiązków, przejawianie inicjatywy,

doskonalenie kwalifikacji zawodowych mogą być udzielane wyróżnienia:

1) dyplom;

2) krótkoterminowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 10 dni;

3) nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4) mianowanie na wyższy stopień służbowy;

5) przyznanie odznaki honorowej;

6) przedstawienie do odznaczenia państwowego.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki i tryb udzielania wyróżnień funkcjonariuszom,

uwzględniając właściwość przełożonych w tych sprawach, sposób udzielania

wyróżnień oraz terminy ich przyznawania.

Art. 142. 1. Nagroda pieniężna, o której mowa w art. 141 ust. 1 pkt 3, jest

przyznawana z funduszu nagród za szczególne osiągnięcia w Służbie Celnej.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, tworzy fundusz nagród za

szczególne osiągnięcia w Służbie Celnej, określając w szczególności źródło

środków na ten fundusz oraz jego wysokość, tryb przyznawania nagród, mając na

względzie charakter wykonywanych zadań przez funkcjonariuszy, a także

okoliczności przyznawania nagrody.

Art. 143. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić

funkcjonariuszowi bezpieczne i higieniczne warunki służby oraz prowadzić

systematyczne szkolenie pracowników w zakresie bezpieczeństwa i higieny

służby.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad

bezpieczeństwa i higieny służby oraz przepisów przeciwpożarowych.

2017-03-01

©Telksinoe s. 103/137

3. W sprawach związanych z bezpieczeństwem i higieną służby, w zakresie

nieuregulowanym ustawą, stosuje się odpowiednio:

1) przepisy art. 2071, art. 208, art. 2091, art. 2092, art. 210 § 1–5, art. 213,

art. 215–219, art. 220 § 1, art. 221, art. 222 § 1 i 2, art. 2221 § 1 i 2, art. 223–

225, art. 227 § 1, art. 229 § 1–7, art. 234 § 3 i 4, art. 236, art. 2377–23710,

art. 23711 § 1–4 i art. 23711a–23713a Kodeksu pracy,

2) przepisy wydane na podstawie art. 210 § 6, art. 220 § 2 i 3, art. 222 § 3,

art. 2221 § 3, art. 227 § 2, art. 228 § 3, art. 229 § 8, art. 23711 § 5

i art. 23715 Kodeksu pracy

– jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania zadań służbowych wykonuje prace,

których te przepisy dotyczą.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby, mając na

uwadze zadania wykonywane przez funkcjonariuszy oraz warunki i miejsce

pełnienia służby.

Art. 144. Funkcjonariusze mogą się zrzeszać w związkach zawodowych na

zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1881).

Rozdział 10

Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy

Art. 145. 1. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania

funkcjonariusza do służby.

2. Z tytułu pełnienia służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne

świadczenia pieniężne określone w ustawie.

3. Przeciętne uposażenie funkcjonariusza stanowi wielokrotność kwoty

bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa

budżetowa.

4. Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada

Ministrów, w drodze rozporządzenia, kierując się szczególnymi zadaniami, jakie

wykonuje Służba Celna.

5. Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, rozumie się

uposażenie wraz z 1/12 równowartości nagrody rocznej.

2017-03-01

©Telksinoe s. 104/137

Art. 146. Uposażenie funkcjonariusza, zwane dalej „uposażeniem”, składa

się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

Art. 147. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia:

1) grupy uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy,

2) zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup uposażenia

zasadniczego oraz odpowiadające im wysokości tego uposażenia ustalone

z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej

– uwzględniając zróżnicowanie uposażenia zasadniczego w poszczególnych

grupach tego uposażenia, a także charakter i rodzaje stanowisk służbowych

w poszczególnych jednostkach organizacyjnych.

Art. 148. 1. Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia

zasadniczego:

1) dodatek za wieloletnią służbę;

2) dodatek za stopień służbowy w wysokości uzależnionej od posiadanego

stopnia;

3) dodatek funkcyjny na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym;

4) dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami

i umiejętnościami;

5) dodatki uzasadnione szczególnymi zadaniami, warunkami lub miejscem

pełnienia służby.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, warunki

otrzymywania dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2–5,

wysokość dodatków, uwzględniając okoliczności uzasadniające przyznanie

dodatków, okresowe podwyższenie lub obniżenie tych dodatków, jak również

rodzaje i wysokość dodatków przysługujących funkcjonariuszowi ze względu na

szczególne właściwości, kwalifikacje, umiejętności, zadania, warunki albo miejsce

pełnienia służby.

Art. 149. Uposażenie jest płatne miesięcznie.

Art. 150. 1. Funkcjonariusz odwołany ze stanowiska służbowego lub

przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia

2017-03-01

©Telksinoe s. 105/137

zasadniczego zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego pobieranego na

poprzednio zajmowanym stanowisku przez okres 6 miesięcy.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe

stanowisko służbowe na podstawie art. 167 ust. 1 pkt 7 oraz funkcjonariuszy

przeniesionych na własną prośbę.

Art. 151. 1. Funkcjonariuszowi zawiesza się uposażenie w przypadku:

1) samowolnego opuszczenia miejsca pełnienia służby;

2) niepodjęcia służby;

3) zawinionej niemożności pełnienia służby.

2. W przypadku gdy okoliczności, o których mowa w ust. 1, zostaną uznane

za usprawiedliwione, funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszone uposażenie.

W przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za każdy

dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. Jeżeli funkcjonariusz

pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się

odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

Art. 152. 1. W przypadku urlopów, o których mowa w art. 138 ust. 1, 4 i 6,

art. 139 i art. 141 ust. 1 pkt 2, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne

świadczenia pieniężne należne na zajmowanym stanowisku służbowym.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku:

1) niezdolności do służby z przyczyn uprawniających do świadczeń określonych

w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa, przez okres określony w tych przepisach,

z wyjątkiem przyczyn uprawniających do zasiłków chorobowego

i opiekuńczego;

2) zwolnienia funkcjonariusza od pełnienia służby, w przypadkach określonych

w przepisach prawa pracy dotyczących udzielania pracownikom zwolnień od

pracy, za które pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.

3. W razie niezdolności do służby z powodu choroby spowodowanej

wypadkiem przy pełnieniu służby lub chorobą zawodową funkcjonariusz

zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego z tytułu

wypadków przy pełnieniu służby i chorób zawodowych, przez okres określony

w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego.

2017-03-01

©Telksinoe s. 106/137

Art. 152a. 1. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony

przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na

warunkach urlopu macierzyńskiego oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100%

miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 152 ust. 1.

2. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami

Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi:

1) 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 152 ust. 1, za okres

do:

a) 6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa

w art. 1821a § 1 pkt 1 i art. 183 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy,

b) 8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa

w art. 1821a § 1 pkt 2 i art. 183 § 4 pkt 2 Kodeksu pracy,

c) 3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa

w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2) 60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 152 ust. 1, za okres

urlopu rodzicielskiego przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku,

złożonym nie później niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio

po urlopie macierzyńskim, urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi

80% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 152 ust. 1, za cały okres

odpowiadający okresowi tych urlopów.

3a. W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego

o zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na

ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, obliczonego zgodnie z ust. 1–3, jest niższa

niż kwota świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28 listopada

2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 i 1579), kwotę

uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy od

osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne podwyższa

się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we

wniosku, złożonym nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie

i wystąpieniu do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania

w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu dziecka na wychowanie jako

2017-03-01

©Telksinoe s. 107/137

rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej, wystąpi

o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

5. Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo

4 otrzymał 80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji

z urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu

rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, przysługuje

jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym mowa w ust. 3, do

wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

Art. 152b. 1. W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz

otrzymuje uposażenie chorobowe.

2. Podstawę obliczenia uposażenia chorobowego stanowi uposażenie

zasadnicze wraz z dodatkiem za wieloletnią służbę, dodatkiem za stopień

służbowy, dodatkiem funkcyjnym na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym

oraz dodatkiem za opiekę nad psem służbowym, przysługujące funkcjonariuszowi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych

w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość.

3. Przy obliczaniu uposażenia chorobowego za okres przebywania na

zwolnieniu lekarskim przyjmuje się, że uposażenie chorobowe za jeden dzień

przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30 uposażenia chorobowego,

którego wysokość określa art. 152d.

Art. 152c. 1. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, przez który

funkcjonariusz jest zwolniony od pełnienia służby z powodu:

1) choroby i innych przyczyn niezdolności do służby traktowanych na równi

z niezdolnością do służby z powodu choroby, o których mowa w art. 6 ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U.

z 2016 r. poz. 372, 960, 1265 i 1579), innych niż określone w pkt 6 i 7;

2) konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub

małżonka, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na

2017-03-01

©Telksinoe s. 108/137

wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 8. roku życia

w przypadku:

a) zaistnienia przyczyn, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy

z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa,

b) porodu lub choroby małżonka stale opiekującego się dzieckiem, jeżeli

poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi sprawowanie opieki

nad dzieckiem,

c) pobytu małżonka stale opiekującego się dzieckiem w podmiocie

leczniczym wykonującym działalność polegającą na udzielaniu

stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych;

3) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym

lub małżonka, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na

wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 14. roku życia;

4) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny;

za członków rodziny uważa się małżonka, rodziców, dziadków, teściów,

wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we

wspólnym gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie

sprawowania opieki;

5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla

kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się

zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów;

6) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze

służby;

7) choroby przypadającej w czasie ciąży.

2. Zwolnienie od pełnienia służby w przypadkach, o których mowa w ust. 1

pkt 2 i 3, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym,

a w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 – przez okres nie dłuższy niż 14 dni

w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć 60 dni

w roku kalendarzowym.

3. Przepis ust. 2 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków

rodziny wymagających opieki.

2017-03-01

©Telksinoe s. 109/137

Art. 152d. 1. Funkcjonariusz otrzymuje uposażenie chorobowe w wysokości

80% podstawy, o której mowa w art. 152b ust. 2, w okresie przebywania na

zwolnieniu lekarskim z powodów, o których mowa w art. 152c ust. 1 pkt 1–4.

2. Funkcjonariusz otrzymuje uposażenie chorobowe w wysokości 100%

podstawy, o której mowa w art. 152b ust. 2, w okresie przebywania na zwolnieniu

lekarskim z powodów, o których mowa w art. 152c ust. 1 pkt 5, 6 i 7.

3. Prawo do uposażenia chorobowego w wysokości 100% podstawy, o której

mowa w art. 152b ust. 2, przysługuje również, gdy zwolnienie od pełnienia służby

zostało spowodowane przez inną osobę w wyniku popełnienia przez nią umyślnego

czynu zabronionego w związku z pełnioną służbą przez funkcjonariusza,

stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ.

Art. 152e. 1. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza się na

podstawie zaświadczenia lekarskiego wystawionego zgodnie z art. 55 ustawy

z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, z tym że:

1) przyczynę niezdolności do służby wskutek poddania się niezbędnym

badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek,

tkanek i narządów oraz niezdolności do służby wskutek poddania się

zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów dokumentuje zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy

z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2) dokumentem stanowiącym podstawę usprawiedliwienia nieobecności

w służbie z powodu okoliczności określonych:

a) w art. 152c ust. 1 pkt 2 lit. a – jest pisemne oświadczenie

funkcjonariusza,

b) w art. 152c ust. 1 pkt 2 lit. b i c – jest zaświadczenie lekarskie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku;

3) dokumentem stanowiącym podstawę usprawiedliwienia nieobecności

w służbie w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia

25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, jest decyzja wydana przez

2017-03-01

©Telksinoe s. 110/137

właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

2. Funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć kierownikowi urzędu

zaświadczenie lekarskie lub decyzję, o których mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od

dnia ich otrzymania.

3. Funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć kierownikowi urzędu

oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 152c ust. 1 pkt 2

lit. a, w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia.

4. Niedopełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 2 i 3, skutkuje

uznaniem nieobecności w służbie za nieusprawiedliwioną, chyba że

niedostarczenie zaświadczenia, decyzji lub oświadczenia w terminie nastąpiło

z przyczyn niezależnych od funkcjonariusza.

Art. 152f. 1. Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego,

spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 152e ust. 1 pkt 2 lit. a, mogą podlegać

kontroli.

2. Kontrolę przeprowadzają:

1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

– w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia

lekarskiego;

2) kierownik urzędu – w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia

lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz

w zakresie oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 152e ust. 1

pkt 2 lit. a.

3. Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności

do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim,

funkcjonariusz traci prawo do uposażenia chorobowego za okres od tej daty do

końca zwolnienia.

4. Funkcjonariusz traci prawo do uposażenia chorobowego za cały okres

zwolnienia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone:

2017-03-01

©Telksinoe s. 111/137

1) że oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 152e ust. 1 pkt 2

lit. a, zostało złożone niezgodnie z prawdą;

2) nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego;

3) że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane.

5. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na

ustaleniu, czy funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym

sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie

wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem,

a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

6. Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 152e ust. 1

pkt 2 lit. a, polega na ustaleniu, czy zaistniały przyczyny, o których mowa w art. 32

ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

7. Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz

oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 152e ust. 1 pkt 2 lit. a,

przeprowadza osoba upoważniona przez kierownika urzędu.

8. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę

zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny

z jego celem, osoba kontrolująca, o której mowa w ust. 7, sporządza protokół,

w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia

lekarskiego.

9. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza,

o którym mowa w art. 152e ust. 1 pkt 2 lit. a, nie jest zgodne z prawdą, osoba

kontrolująca, o której mowa w ust. 7, sporządza protokół.

10. Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi. Funkcjonariusz może wnieść

do niego uwagi. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym

podpisem.

11. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole oraz uwag, o których mowa

w ust. 10, kierownik urzędu stwierdza utratę prawa do uposażenia chorobowego za

okres, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 lub 2. Przepis stosuje się odpowiednio

w przypadku zawiadomienia kierownika urzędu przez komisję lekarską podległą

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w wyniku przeprowadzenia przez

2017-03-01

©Telksinoe s. 112/137

tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia

lekarskiego.

12. W przypadku stwierdzenia utraty prawa do uposażenia, o którym mowa

w ust. 11, funkcjonariusz może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do

kierownika urzędu w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z tym stwierdzeniem.

13. Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na

sprawdzeniu, czy zaświadczenie:

1) nie zostało sfałszowane;

2) zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania

zaświadczeń lekarskich.

14. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 13:

1) pkt 1, zachodzi podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane

– kierownik urzędu występuje do lekarza, który wystawił zaświadczenie

lekarskie, o wyjaśnienie sprawy;

2) pkt 2, zachodzi podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie wydane zostało

niezgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich – kierownik urzędu występuje o wyjaśnienie sprawy do terenowej

jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Art. 152g. 1. W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za

okres, w którym przebywał na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią

część uposażenia przy najbliższej wypłacie uposażenia.

2. Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim

miesiącu pełnienia służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności

przysługujących mu z tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca

odpowiednią część uposażenia w dniu ustania stosunku służbowego.

3. W przypadkach, o których mowa w art. 152f ust. 3 i 4, przepisy ust. 1

i 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 152h. Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń

funkcjonariuszy w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się na

fundusz nagród za szczególne osiągnięcia w Służbie Celnej, utworzony na

podstawie art. 142 ust. 2.

2017-03-01

©Telksinoe s. 113/137

Art. 152i. W zakresie nieuregulowanym przepisami ustawy do

usprawiedliwiania nieobecności w służbie oraz udzielania funkcjonariuszom

zwolnień od pełnienia służby stosuje się odpowiednio przepisy prawa pracy

dotyczące sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania

pracownikom zwolnień od pracy.

Art. 153. 1. Dodatek za wieloletnią służbę przysługuje po 2 latach służby,

w wysokości wynoszącej 2% uposażenia zasadniczego.

2. Dodatek, o którym mowa w ust. 1, wzrasta o 1% za każdy dalszy rok

służby, aż do osiągnięcia 20% uposażenia zasadniczego po 20 latach służby, oraz

o 0,5% za każdy następny rok służby – łącznie do wysokości 25% po 30 latach

służby.

3. Do okresów służby uprawniających do dodatku, o którym mowa w ust. 1,

wlicza się poprzednie zakończone okresy służby lub zatrudnienia oraz inne okresy,

jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od

którego zależą uprawnienia pracownicze.

4. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 1 i 2, nie wlicza się okresów

zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej

Zjednoczonej Partii Robotniczej), a także w organach bezpieczeństwa państwa

w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych

dokumentów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1721).

5. Dodatek za wieloletnią służbę jest wypłacany, począwszy od pierwszego

dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym

funkcjonariusz nabył prawo do tego dodatku lub wyższej stawki dodatku, jeżeli

nabycie prawa nastąpiło w ciągu miesiąca.

Art. 154. 1. Funkcjonariuszom przysługują nagrody jubileuszowe

w wysokości:

1) po 20 latach służby – 75%,

2) po 25 latach służby – 100%,

3) po 30 latach służby – 150%,

4) po 35 latach służby – 200%,

5) po 40 latach służby – 300%,

2017-03-01

©Telksinoe s. 114/137

6) po 45 latach służby – 400%

– miesięcznego uposażenia.

2. Do okresów służby uprawniających do nagrody jubileuszowej wlicza się

poprzednie zakończone okresy służby lub zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli

z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego

zależą uprawnienia pracownicze.

3. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów

zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej

Zjednoczonej Partii Robotniczej), a także w organach bezpieczeństwa państwa

w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji

o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych

dokumentów.

3a. Funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby w związku z przejściem na

emeryturę albo rentę z tytułu niezdolności do służby przysługuje prawo do nagrody

jubileuszowej przed upływem okresu służby wymaganego do nabycia tego prawa,

jeżeli w dniu zwolnienia ze służby do wymaganego okresu służby brakuje nie

więcej niż 12 miesięcy.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, sposób

obliczania i wypłacania nagrody jubileuszowej, biorąc pod uwagę

udokumentowanie okresów pełnienia służby lub zatrudnienia uprawniające do

nagrody jubileuszowej w określonej wysokości.

Art. 155. 1. Funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku

kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia

otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

2. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli funkcjonariusz w danym roku

kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych.

Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że

każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.

2a. Pełnienie służby przez co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie

prawa do nagrody rocznej nie jest wymagane, w przypadku gdy funkcjonariusz

w danym roku kalendarzowym korzystał:

2017-03-01

©Telksinoe s. 115/137

1) z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu

macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu na warunkach urlopu

macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu

macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego;

2) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których

mowa w art. 185 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;

3) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się

dziecka, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu

pracy;

4) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności

osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33

ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

3. Do okresu służby, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów:

1) korzystania przez funkcjonariusza z urlopu bezpłatnego;

2) (uchylony)

3) zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych

w przypadkach, o których mowa w art. 103, chyba że:

a) w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariusz został uniewinniony

albo gdy postępowanie takie zostało umorzone wobec braku ustawowych

znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia czynu,

b) w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym funkcjonariusz został

uniewinniony albo gdy takie postępowanie zostało umorzone ze względu

na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu

postępowania karnego.

3a. Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się uposażenia

otrzymanego w okresie zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków

służbowych w przypadkach, o których mowa w art. 103, chyba że:

1) w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariusz został uniewinniony albo

takie postępowanie zostało umorzone wobec braku ustawowych znamion

czynu zabronionego lub niepopełnienia czynu;

2) w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym funkcjonariusz został

uniewinniony albo takie postępowanie zostało umorzone ze względu na

2017-03-01

©Telksinoe s. 116/137

okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania

karnego.

4. Nagrody rocznej nie przyznaje się w przypadku:

1) popełnienia przez funkcjonariusza, ściganego z oskarżenia publicznego

przestępstwa umyślnego lub umyślnego przestępstwa skarbowego,

stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu;

2) wymierzenia funkcjonariuszowi prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym

kary, o której mowa w art. 167 ust. 1 pkt 4–10;

3) zwolnienia funkcjonariusza ze służby w przypadkach, o których mowa

w art. 104 ust. 1 pkt 4 albo w art. 105 ust. 1 pkt 2.

5. Nagroda roczna może ulec obniżeniu od 20% do 50% w stosunku do

wysokości określonej w ust. 1 w przypadku:

1) popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa, innego niż określone w ust. 4

pkt 1, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu;

2) wymierzenia funkcjonariuszowi prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym

kary, o której mowa w art. 167 ust. 1 pkt 1–3;

3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby

stałej, stwierdzonego w dwóch następujących po sobie ocenach okresowych

lub opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy.

6. Przyznanie nagrody rocznej zawiesza się, jeżeli przeciwko

funkcjonariuszowi toczy się postępowanie karne, karne skarbowe lub

dyscyplinarne o czyn popełniony w roku kalendarzowym, za który nagroda jest

przyznawana – do czasu zakończenia tego postępowania.

7. W przypadkach, o których mowa w ust. 4 i 5, nagrody rocznej nie

przyznaje się lub się ją obniża za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz:

1) popełnił przestępstwo stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu;

2) naruszył obowiązki służbowe, za co został ukarany prawomocnym

orzeczeniem dyscyplinarnym;

3) otrzymał drugą kolejną negatywną opinię lub ocenę z powodu

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania

służby.

8. O nieprzyznaniu lub obniżeniu nagrody rocznej decyduje kierownik

urzędu.

2017-03-01

©Telksinoe s. 117/137

8a. W przypadku pełnienia przez funkcjonariusza w roku kalendarzowym

służby w różnych jednostkach organizacyjnych nagrodę roczną za cały okres

służby w danym roku kalendarzowym wypłaca jednostka, w której funkcjonariusz

pełni służbę w dniu wypłaty nagrody.

8b. Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku następującego po roku,

za który przysługuje nagroda.

9. (uchylony)

Art. 156. 1. Funkcjonariuszowi odbywającemu podróże służbowe na

obszarze kraju przysługują należności z tytułu podróży służbowych.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres pojęcia podróży służbowej,

2) warunki ustalania należności, o których mowa w ust. 1, ich wysokość, a także

sposób rozliczania się funkcjonariusza

– uwzględniając potrzebę uzależnienia wysokości należności od czasu trwania

podróży służbowej, zwrot rzeczywiście poniesionych wydatków oraz określenie

terminów wypłaty należności w sposób ułatwiający dokonywanie rozliczeń.

Art. 157. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik z tytułu dojazdu do

miejsca pełnienia służby, jeżeli on sam lub jego małżonek nie zamieszkują lub nie

posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości

pobliskiej.

2. Równoważnik nie przysługuje:

1) funkcjonariuszom pełniącym służbę w komórkach organizacyjnych

w urzędzie obsługującym ministra;

2) funkcjonariuszom, którzy otrzymują równoważnik pieniężny, o którym mowa

w art. 93 ust. 1;

3) jeżeli dojazd do miejsca pełnienia służby jest możliwy środkami komunikacji

publicznej i nie jest znacznie utrudniony.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, warunki, wysokość oraz tryb i terminy wypłaty równoważnika,

uwzględniając w szczególności potrzebę jego odniesienia do cen biletów za

2017-03-01

©Telksinoe s. 118/137

przejazd koleją lub autobusami, wzory wymaganych dokumentów oraz potrzebę

właściwego dokumentowania poniesionych kosztów.

Art. 158. 1. Funkcjonariuszowi może być przyznane prawo do ryczałtu

związanego z używaniem pojazdów niepozostających w dyspozycji Służby Celnej

do celów służbowych na zasadach określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm.10)).

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaje zadań, do których wykonywania dopuszcza się użycie

pojazdów do celów służbowych oraz szczegółowe warunki używania tych

pojazdów, uwzględniając potrzebę sprawnej realizacji zadań Służby Celnej.

Art. 159. 1. W zakresie odbywania przez funkcjonariusza zagranicznych

podróży służbowych stosuje się odpowiednio przepisy w sprawie wysokości oraz

warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu

w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej

poza granicami kraju wydane na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W przypadku zagranicznych podróży służbowych realizowanych w ramach

programów lub projektów Unii Europejskiej stosuje się odpowiednio rozwiązania

przewidziane w tych programach lub projektach.

Art. 160. 1. Funkcjonariuszowi, który wykonuje stałe zadania służbowe poza

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów

wyżywienia i innych drobnych wydatków.

2. Wykonywanie stałych zadań służbowych poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, w dobowym wymiarze czasu służby nieprzekraczającym 24 godzin, nie

stanowi podróży służbowej w rozumieniu przepisów, o których mowa w art. 159.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, walutę i wysokość ryczałtu, uwzględniając kraj oraz liczbę godzin

wykonywania zadań przez funkcjonariusza.

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 486,

805, 915 i 1310, z 2015 r. poz. 211, 390, 978, 1269, 1273, 1893 i 2183 oraz z 2016 r. poz. 1579.

2017-03-01

©Telksinoe s. 119/137

Art. 161. 1. Funkcjonariusz zawieszony w pełnieniu obowiązków

służbowych i zwolniony od pełnienia innych obowiązków służbowych otrzymuje

od dnia zawieszenia 50% uposażenia przysługującego w dniu zawieszenia.

2. Po zakończeniu postępowania karnego, postępowania karnego skarbowego

lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach

służbowych, funkcjonariusz otrzymuje wstrzymaną część uposażenia oraz

obligatoryjne podwyżki wprowadzane w okresie zawieszenia, jeżeli

w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym funkcjonariusz został

uniewinniony albo gdy takie postępowanie zostało umorzone ze względu na

okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego,

a w postępowaniu dyscyplinarnym nie został ukarany karą dyscyplinarną

wydalenia ze służby.

3. W przypadku wykonywania innych obowiązków służbowych w okresie

zawieszenia funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie nie niższe od dotychczas

otrzymywanego.

Art. 162. Z uposażenia funkcjonariusza mogą być dokonywane potrącenia na

podstawie sądowych i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na

podstawie przepisów szczególnych – na zasadach określonych w przepisach

o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo

w innych przepisach szczególnych.

Art. 163. 1. Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w związku

z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy przysługuje

jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego uposażenia. Odprawa ulega

zwiększeniu o 20% miesięcznego uposażenia za każdy pełny rok pełnienia służby

ponad 5 lat nieprzerwanej służby, nie więcej niż do wysokości sześciomiesięcznego

uposażenia.

2. Do okresu służby, o którym mowa w ust. 1, wlicza się poprzednie

zakończone okresy służby lub zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy

odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze.

2017-03-01

©Telksinoe s. 120/137

3. Odprawę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za

urlop wypoczynkowy, na zasadach określonych w przepisach wydanych na

podstawie Kodeksu pracy.

4. Funkcjonariuszowi służby stałej, zwolnionemu ze służby w związku ze

zniesieniem lub reorganizacją jednostki organizacyjnej, przysługuje odprawa na

zasadach i w wysokości określonych w ust. 1–3.

Art. 164. 1. W przypadku śmierci funkcjonariusza małżonkowi lub jego

dzieciom uprawnionym do renty rodzinnej na podstawie przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odprawa pośmiertna.

2. W przypadku braku osób, o których mowa w ust. 1, odprawa pośmiertna

przysługuje dorosłym dzieciom zmarłego funkcjonariusza, dzieciom

przysposobionym i dzieciom przyjętym na wychowanie przez zmarłego

funkcjonariusza.

3. W przypadku braku osób, o których mowa w ust. 1 i 2, odprawa pośmiertna

przysługuje rodzicom funkcjonariusza.

4. Małżonek rozwiedziony oraz małżonek pozostający w separacji nie są

uprawnieni do otrzymania odprawy pośmiertnej.

5. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do:

1) uposażenia należnego za okres do dnia wygaśnięcia stosunku służbowego,

2) ekwiwalentu za przysługujący do dnia wygaśnięcia stosunku służbowego

urlop wypoczynkowy, nie więcej niż za ostatnie 3 lata,

3) uposażenia za przedłużony czas służby, o którym mowa w art. 112 ust. 9,

4) nagrody jubileuszowej, o której mowa w art. 154,

5) nagrody rocznej, o której mowa w art. 155

– o ile nie zostały wypłacone funkcjonariuszowi.

6. Wysokość odprawy pośmiertnej ustala się zgodnie z zasadami określonymi

w art. 163 ust. 1–3.

7. Odprawę pośmiertną oraz świadczenia określone w ust. 5 dzieli się

w częściach równych pomiędzy wszystkich uprawnionych.

8. W przypadku nieujawnienia osób, o których mowa w ust. 1–3, świadczenia

określone w ust. 1 i 5 wchodzą w skład masy spadkowej.

9. Dokumentem uprawniającym do wypłaty odprawy pośmiertnej oraz

świadczeń, o których mowa w ust. 5, jest zupełny akt zgonu.

2017-03-01

©Telksinoe s. 121/137

Art. 165. 1. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz

należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym

roszczenie stało się wymagalne.

2. Kierownik urzędu może nie uwzględnić terminu przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi

okolicznościami.

3. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz

należności pieniężnych przerywa:

1) każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w celu

dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2) uznanie roszczenia.

4. W przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz

należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe za

opóźnienie od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność

pieniężna stały się wymagalne.

Rozdział 11

Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy

Art. 166. Funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za

naruszenie obowiązków służbowych, w szczególności za:

1) niedopełnienie obowiązków służbowych lub wynikających ze złożonego

ślubowania oraz przepisów prawa;

2) przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa;

3) odmowę wykonania lub niewykonanie polecenia, z zastrzeżeniem

przypadków wskazanych w art. 127 ust. 2 i 3;

4) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub

nieprawidłowy;

5) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli

spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, funkcjonariuszowi

lub innej osobie;

6) nadużycie zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub

osobistej;

2017-03-01

©Telksinoe s. 122/137

7) nieusprawiedliwione niestawienie się lub opuszczenie miejsca pełnienia

służby;

8) wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania

służbowego albo uniemożliwiający jego wykonanie;

9) utratę służbowej broni palnej;

10) umyślne naruszenie dóbr osobistych innego funkcjonariusza w czasie

pełnienia służby;

11) stosowanie mobbingu w rozumieniu art. 943 § 2 Kodeksu pracy.

Art. 167. 1. Karami dyscyplinarnymi są:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) nagana z ostrzeżeniem;

4) zakaz podwyższania stopnia służbowego przez 2 lata;

5) zakaz awansowania na wyższe stanowisko przez 2 lata;

6) obniżenie stopnia służbowego;

7) przeniesienie na niższe stanowisko;

8) zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych przez 2 lata;

9) pozbawienie stopnia oficerskiego lub generalskiego;

10) wydalenie ze Służby Celnej.

2. Prawomocne orzeczenie kary wymienionej w ust. 1 pkt 10 powoduje zakaz

przyjęcia do Służby Celnej przez okres 10 lat.

3. W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę przeniesienia na niższe

stanowisko z karą obniżenia stopnia służbowego.

4. Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia

dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać

okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym

następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia obowiązków ciążących na

funkcjonariuszu, pobudki jego działania, zachowanie funkcjonariusza przed

popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz

dotychczasowy przebieg służby.

5. Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ:

1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po

spożyciu alkoholu lub użyciu innego podobnie działającego środka;

2017-03-01

©Telksinoe s. 123/137

2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed

zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;

3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie

realizacji zadań Służby Celnej lub naruszenie dobrego imienia Służby Celnej;

4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

6. Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ:

1) nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;

2) podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie skutków przewinienia;

3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności

zawodowych;

4) dobrowolne poinformowanie przełożonego o popełnieniu przewinienia

dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

7. Przy wymierzeniu kary uwzględnia się okoliczności, o których mowa

w ust. 4–6, wyłącznie w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.

Art. 168. 1. W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne

mniejszej wagi osoba uprawniona do orzekania kar dyscyplinarnych może odstąpić

od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia

dyscyplinarnego rozmowę dyscyplinującą udokumentowaną w formie notatki.

2. Notatkę, o której mowa w ust. 1, włącza się do akt osobowych i podlega

ona zniszczeniu po upływie 6 miesięcy od dnia przeprowadzenia rozmowy

dyscyplinującej.

2a. Na wniosek sprawcy przewinienia dyscyplinarnego zniszczenie notatki,

o której mowa w ust. 1, może nastąpić po upływie 3 miesięcy od dnia

przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej.

Art. 169. 1. Orzekanie kar dyscyplinarnych należy do naczelnika urzędu

celnego, dyrektora izby celnej lub Szefa Służby Celnej, zwanych dalej „organami

dyscyplinarnymi”, w odniesieniu do podległych im funkcjonariuszy.

2. W stosunku do naczelnika urzędu celnego i jego zastępcy kary

dyscyplinarne orzeka dyrektor izby celnej lub upoważniony przez niego zastępca.

3. W stosunku do dyrektora izby celnej i jego zastępcy oraz funkcjonariuszy

pełniących służbę w komórkach organizacyjnych w urzędzie obsługującym

2017-03-01

©Telksinoe s. 124/137

ministra kary dyscyplinarne orzeka Szef Służby Celnej lub upoważniony przez

niego zastępca.

4. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne dotyczy funkcjonariusza pełniącego

służbę w:

1) urzędzie celnym – naczelnik urzędu celnego może upoważnić do orzekania

kary dyscyplinarnej zastępcę naczelnika urzędu;

2) izbie celnej – dyrektor izby celnej może upoważnić do orzekania kary

dyscyplinarnej zastępcę dyrektora izby celnej.

5. Orzekanie kar, o których mowa w art. 167 ust. 1 pkt 6–10, należy

wyłącznie do właściwości organów dyscyplinarnych.

Art. 170. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Szef Służby Celnej

może wszcząć lub przejąć do prowadzenia postępowanie wyjaśniające lub

dyscyplinarne oraz wydać orzeczenie w stosunku do funkcjonariuszy pełniących

służbę w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej.

Art. 171. 1. Postępowanie wyjaśniające przeprowadza rzecznik

dyscyplinarny powoływany przez właściwy organ dyscyplinarny na okres 3 lat.

2. W przypadku niemożności prowadzenia postępowania przez rzecznika

dyscyplinarnego lub wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego,

postępowanie wyjaśniające prowadzi funkcjonariusz, spełniający warunki

określone w art. 172 ust. 1, wyznaczony przez właściwy organ dyscyplinarny.

Art. 172. 1. Rzecznik dyscyplinarny powinien być funkcjonariuszem oraz

mieć co najmniej pięcioletni okres służby z nieposzlakowaną opinią.

2. Rzecznik dyscyplinarny może zostać odwołany przed upływem okresu,

o którym mowa w art. 171 ust. 1, w przypadku:

1) zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia ze służby;

2) ukarania karą dyscyplinarną;

3) przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej;

4) złożenia rezygnacji.

Art. 173. 1. Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy, przed

wszczęciem postępowania dyscyplinarnego organ dyscyplinarny zleca rzecznikowi

2017-03-01

©Telksinoe s. 125/137

dyscyplinarnemu przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, które powinno

być zakończone w terminie 14 dni od dnia jego wszczęcia.

2. O wszczęciu postępowania wyjaśniającego rzecznik dyscyplinarny

zawiadamia osobę, której ono dotyczy.

3. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego rzecznik dyscyplinarny

składa wniosek do właściwego organu dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego albo o umorzenie postępowania wyjaśniającego.

Art. 174. 1. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna właściwy organ

dyscyplinarny.

2. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Funkcjonariusza, co do którego

wydano postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za

obwinionego.

3. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera:

1) oznaczenie organu dyscyplinarnego;

2) datę wydania postanowienia;

3) imię i nazwisko, stopień służbowy oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego

kwalifikacją prawną;

5) uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;

6) oznaczenie funkcjonariusza prowadzącego postępowanie dyscyplinarne;

7) podpis z podaniem imienia i nazwiska, stopnia służbowego i stanowiska

służbowego osoby upoważnionej do wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego;

8) pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku

postępowania dyscyplinarnego.

Art. 175. 1. Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie

3 miesięcy od dnia powzięcia przez organ dyscyplinarny wiadomości o naruszeniu

obowiązków służbowych przez funkcjonariusza oraz po upływie 2 lat od

popełnienia czynu, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

2017-03-01

©Telksinoe s. 126/137

2. Jeżeli z powodu nieobecności w służbie funkcjonariusz nie ma możliwości

złożenia wyjaśnień, może je złożyć prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne

w każdym innym miejscu.

3. W przypadku usprawiedliwionej chorobą nieobecności w służbie,

wyjaśnienia mogą zostać złożone po uprzednim zasięgnięciu opinii lekarza.

4. Terminy określone w ust. 1 nie biegną w przypadku nieobecności

funkcjonariusza w służbie.

5. Jeżeli czyn funkcjonariusza zawiera znamiona przestępstwa lub

przestępstwa skarbowego, przedawnienie postępowania dyscyplinarnego następuje

nie wcześniej niż przedawnienie przewidziane w Kodeksie karnym lub w Kodeksie

karnym skarbowym dla tego przestępstwa.

Art. 176. 1. Obwiniony ma prawo do obrony, w szczególności może wybrać

obrońcę spośród funkcjonariuszy lub ustanowić swoim obrońcą radcę prawnego

lub adwokata. Obrońca jest uprawniony do reprezentowania obwinionego

w granicach udzielonego na piśmie pełnomocnictwa.

2. W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary

wydalenia ze służby, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, właściwy organ

dyscyplinarny wyznacza obrońcę spośród funkcjonariuszy.

Art. 177. 1. Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny

być zakończone w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Organ

wyższego stopnia w stosunku do organu dyscyplinarnego może, w formie

postanowienia, przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych, nie dłużej

jednak niż o 3 miesiące. W przypadku gdy postępowanie dyscyplinarne jest

prowadzone przez Szefa Służby Celnej, postanowienie o przedłużeniu prowadzenia

czynności dowodowych wydaje Szef Służby Celnej.

2. Po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego obwinionego zapoznaje się

z aktami postępowania.

3. Rzecznik dyscyplinarny po zakończeniu postępowania sporządza

sprawozdanie, które:

1) wskazuje organ dyscyplinarny, który wydał postanowienie o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego oraz osobę prowadzącą postępowanie;

2017-03-01

©Telksinoe s. 127/137

2) wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie

dyscyplinarne, z opisem stanu faktycznego ustalonym na podstawie

zebranych dowodów;

3) przedstawia wnioski dotyczące:

a) uniewinnienia albo

b) odstąpienia od ukarania, albo

c) ukarania obwinionego, albo

d) umorzenia postępowania.

Art. 178. 1. Orzeczenie dyscyplinarne wydaje się po wysłuchaniu rzecznika

dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony,

a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie w sprawie.

2. Jeżeli obwiniony zawiadomiony o terminie wysłuchania oświadcza, że nie

weźmie udziału w wysłuchaniu lub nie stawia się na wysłuchanie bez

usprawiedliwienia, można przeprowadzić wysłuchanie bez jego udziału. W takim

przypadku za wystarczające uznaje się odczytanie jego poprzednio złożonych

wyjaśnień.

3. Orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać:

1) oznaczenie organu dyscyplinarnego;

2) datę wydania orzeczenia;

3) imię i nazwisko, stopień służbowy oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz

z kwalifikacją prawną;

5) rozstrzygnięcie;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne;

7) pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia;

8) podpis z podaniem imienia i nazwiska, stopnia służbowego i stanowiska

służbowego osoby upoważnionej do wydania orzeczenia dyscyplinarnego,

oraz pieczęć organu dyscyplinarnego.

Art. 179. 1. Orzeczenie dyscyplinarne wraz z uzasadnieniem doręcza się

funkcjonariuszowi w terminie 14 dni od dnia jego wydania.

2017-03-01

©Telksinoe s. 128/137

2. Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez naczelnika urzędu celnego

funkcjonariusz może wnieść odwołanie do dyrektora izby celnej w terminie 14 dni

od dnia doręczenia orzeczenia.

3. Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez dyrektora izby celnej

funkcjonariusz może wnieść odwołanie do Szefa Służby Celnej w terminie 14 dni

od dnia doręczenia orzeczenia.

4. Do orzekania kary w postępowaniu odwoławczym Szef Służby Celnej

może upoważnić swojego zastępcę, dyrektora departamentu w urzędzie

obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub dyrektora

izby celnej, który nie wydał orzeczenia dyscyplinarnego w pierwszej instancji.

Przepis art. 169 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

5. Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez Szefa Służby Celnej

funkcjonariusz może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie

14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

Art. 180. W postępowaniu odwoławczym nie można wymierzyć kary

surowszej niż orzeczona w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym.

Art. 181. Od orzeczeń dyscyplinarnych wydanych w postępowaniu

odwoławczym lub postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy

przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach

określonych w odrębnych przepisach.

Art. 182. Kary orzeczone w postępowaniu dyscyplinarnym wykonuje

kierownik urzędu z dniem uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

Art. 183. 1. Kara dyscyplinarna, o której mowa w art. 167 ust. 1 pkt 1, ulega

zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia

dyscyplinarnego.

2. Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 167 ust. 1 pkt 2 i 3, ulegają

zatarciu po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia

dyscyplinarnego.

3. Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 167 ust. 1 pkt 6, 7 i 9, ulegają

zatarciu po upływie 2 lat od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia

dyscyplinarnego.

2017-03-01

©Telksinoe s. 129/137

4. Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 167 ust. 1 pkt 4, 5 i 8, ulegają

zatarciu po upływie 2 lat od wykonania tych kar.

5. Na wniosek ukaranego zatarcie może nastąpić po upływie roku od dnia

wykonania kary.

6. Zatarcie kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celnej i zniszczenie

odpisu orzeczenia dyscyplinarnego następuje z upływem okresu, o którym mowa

w art. 167 ust. 2.

7. Odpisy orzeczeń dyscyplinarnych dołączone do akt osobowych podlegają

zniszczeniu z upływem terminów, o których mowa w ust. 1–6.

Art. 184. Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany dyscyplinarnie

przed zatarciem poprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej, okres wymagany do

zatarcia tej kary liczy się od dnia wykonania nowej kary.

Art. 185. Koszty biegłych powołanych przez organ dyscyplinarny i koszty

zleconych przez organ dyscyplinarny ekspertyz ponosi ten organ.

Art. 186. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania postępowania

wyjaśniającego, dyscyplinarnego, postępowania odwoławczego, orzekania kar

dyscyplinarnych, ich wykonywania, mając na względzie rzetelność i sprawność

prowadzonego postępowania.

Art. 187. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Rozdział 12

Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego

Art. 188. 1. W przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu

pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe

stanowisko, przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe

w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej, określeniu warunków

pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej bądź

zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz może,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

2017-03-01

©Telksinoe s. 130/137

2. W przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, funkcjonariusz

może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć odwołanie do Szefa

Służby Celnej.

3. W przypadku, gdy decyzję o zwolnieniu ze służby wydaje Szef Służby

Celnej, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć

wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

4. Złożenie wniosków, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz odwołania, o którym

mowa w ust. 2, nie wstrzymuje wykonania decyzji.

5. Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1–3, stosuje się

przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579).

6. Od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie

sprawy lub wydanej w wyniku odwołania przysługuje prawo do wniesienia skargi

do sądu administracyjnego na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Art. 189. Spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy

w sprawach niewymienionych w art. 188 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy

w sprawach z zakresu prawa pracy.

Rozdział 13

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 190–221. (pominięte)

Rozdział 14

Przepisy przejściowe

Art. 222. 1. Funkcjonariusze celni, którzy w dniu wejścia w życie ustawy

pełnili służbę w Służbie Celnej stają się funkcjonariuszami w rozumieniu ustawy.

2. W sprawach związanych z uposażeniem zasadniczym i stanowiskami

służbowymi, do dnia 31 grudnia 2010 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.

3. W terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. kierownik urzędu przedstawia

funkcjonariuszom celnym, o których mowa w ust. 1, pisemną propozycję

określającą, zgodnie z przepisami rozdziału 8 i 10 ustawy, miejsce pełnienia

służby, stanowisko i uposażenie.

2017-03-01

©Telksinoe s. 131/137

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, jeżeli zaproponowane uposażenie

jest niższe od dotychczas przysługującego, funkcjonariusz celny zachowuje prawo

do dotychczasowego uposażenia.

5. Funkcjonariusz celny, któremu przedstawiono propozycję, o której mowa

w ust. 3, składa oświadczenie o przyjęciu albo o odmowie przyjęcia w terminie

7 dni od dnia otrzymania propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest

równoznaczne z odmową przyjęcia tej propozycji.

6. W przypadku odmowy przyjęcia propozycji, o których mowa w ust. 3,

funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby po upływie:

1) 2 tygodni w stosunku do funkcjonariuszy celnych w służbie

przygotowawczej,

2) 3 miesięcy w stosunku do funkcjonariuszy celnych w służbie stałej

– od dnia złożenia oświadczenia o odmowie przyjęcia propozycji, o której mowa

w ust. 5.

Art. 223. 1. W terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy kierownik

urzędu dokona mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe.

2. Funkcjonariuszowi celnemu pełniącemu przed dniem wejścia w życie

ustawy służbę w stopniu komisarza celnego, nadkomisarza celnego, generalnego

komisarza celnego albo krajowego komisarza celnego określa się stopień

w korpusie oficerów starszych Służby Celnej.

3. Funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy:

1) pełnił służbę w stopniu aspiranta celnego, starszego aspiranta celnego albo

podkomisarza celnego lub

2) zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym

funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym

stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż

wymieniony w pkt 1 i w ust. 2

– określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

4. Funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy

pełnił służbę w stopniu młodszego aspiranta celnego, starszego dyspozytora

celnego albo dyspozytora celnego określa się stopień w korpusie aspirantów Służby

Celnej.

2017-03-01

©Telksinoe s. 132/137

5. Funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy

pełnił służbę w stopniu młodszego dyspozytora, starszego rewidenta celnego,

rewidenta celnego albo młodszego rewidenta celnego określa się stopień

w korpusie podoficerów Służby Celnej.

6. Funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy

pełnił służbę w stopniu aplikanta celnego określa się stopień w korpusie

szeregowych Służby Celnej.

7. Określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2–6, uzależnione jest

od okresu służby w Służbie Celnej albo zatrudnienia w administracji celnej lub

skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu

zadań Służby Celnej.

8. Funkcjonariusz celny, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniony z odbycia

szkolenia i egzaminu, o których mowa w art. 115 ust. 8.

9. Funkcjonariusz celny, o którym mowa w ust. 3, wchodzi w skład korpusu

oficerów młodszych Służby Celnej i pozostaje w nim, jeżeli w terminie 2 lat od

dnia wejścia w życie ustawy ukończy szkolenie specjalistyczne i potwierdzi

egzaminem ukończenie tego szkolenia. W przypadku nieukończenia szkolenia

specjalistycznego i niepotwierdzenia egzaminem ukończenia tego szkolenia,

funkcjonariusza celnego mianuje się na stopień w korpusie aspirantów.

10. Funkcjonariusz celny, któremu określono stopień w korpusie aspirantów

Służby Celnej, zwolniony jest z odbycia szkolenia i egzaminu, o których mowa

w art. 115 ust. 7.

Art. 224. Zadania, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 4–7 i 10, do dnia

30 czerwca 2010 r. mogą wykonywać członkowie korpusu służby cywilnej.

Art. 225. Do postępowań dotyczących naboru do Służby Celnej wszczętych

na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończonych do dnia wejścia

w życie ustawy, stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy

uchylanej w art. 243.

Art. 226. 1. Do funkcjonariusza celnego, który przed dniem wejścia w życie

ustawy rozpoczął i nie zakończył służby przygotowawczej stosuje się przepisy

dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2017-03-01

©Telksinoe s. 133/137

2. Do funkcjonariusza celnego, który przed dniem wejścia w życie ustawy, na

podstawie dotychczasowych przepisów:

1) odbył szkolenie praktyczne;

2) potwierdził egzaminem ukończenie zasadniczego kursu celnego lub złożył

egzamin zawodowy;

3) potwierdził egzaminem znajomość języka obcego w zakresie

umożliwiającym wykonywanie obowiązków służbowych

– stosuje się przepisy rozdziału 8 ustawy.

3. Do funkcjonariusza celnego, który przed dniem wejścia w życie ustawy

rozpoczął i nie zakończył służby przygotowawczej stosuje się odpowiednio art. 80

ust. 4.

Art. 227. Do postępowań dyscyplinarnych wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy rozdziału 11 ustawy,

chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla obwinionego.

Art. 228. Do kar dyscyplinarnych orzeczonych przed dniem wejścia w życie

ustawy, stosuje się przepisy o zatarciu kar zawarte w rozdziale 11 ustawy, chyba że

przepisy dotychczasowe są względniejsze dla ukaranego.

Art. 229. Rzecznik dyscyplinarny powołany na podstawie ustawy uchylanej

w art. 243 działa do końca okresu, na który został powołany.

Art. 230. Do funkcjonariusza celnego zwolnionego ze służby przed dniem

wejścia w życie ustawy na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a i 8b ustawy uchylanej

w art. 243, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie

ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. poz. 1122)

przepis art. 109 stosuje się odpowiednio.

Art. 231. 1. W sprawach ze stosunku służbowego, zaistniałych przed dniem

wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2. W przypadku gdy przepisy prawa uzależniają prawo do świadczenia lub

jego wymiar od okresu pełnienia służby funkcjonariusze celni zachowują ciągłość

służby. Dotychczasowe okresy służby w Służbie Celnej oraz zatrudnienia

w administracji celnej traktowane są jako pełnienie służby w rozumieniu przepisów

ustawy.

2017-03-01

©Telksinoe s. 134/137

3. Funkcjonariusze celni otrzymujący świadczenia pieniężne, o których mowa

w art. 20 i art. 20a ust. 1 ustawy uchylanej w art. 243, zachowują prawo do tych

świadczeń na warunkach określonych w ustawie.

Art. 232. W podmiotach prowadzących w dniu wejścia w życie ustawy

działalność podlegającą urzędowemu sprawdzeniu, o którym mowa w art. 6f

ustawy uchylanej w art. 243, nie przeprowadza się urzędowego sprawdzenia.

Art. 233. 1. W podmiotach prowadzących w dniu wejścia w życie ustawy

działalność w zakresie gier liczbowych, wideoloterii, gry bingo pieniężne oraz

zakładów wzajemnych, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach

i zakładach wzajemnych, przeprowadza się urzędowe sprawdzenie w terminie

5 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2. W celu dokonania urzędowego sprawdzenia podmioty, o których mowa

w ust. 1, przesyłają właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, w terminie

2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zgłoszenie oraz dokumentację

dotyczącą tej działalności.

3. Do urzędowego sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

art. 64 ust. 4 pkt 1, ust. 5 i ust. 6 pkt 1.

Art. 234. Podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy działalność

w zakresie loterii pieniężnej, gry telebingo, loterii fantowej, gry bingo fantowe,

loterii promocyjnej i loterii audioteksowej, o których mowa w ustawie z dnia

29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, są obowiązane przesłać

właściwemu naczelnikowi urzędu celnego zgłoszenie oraz dokumentację dotyczącą

tej działalności w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 235. Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o:

1) kontroli celnej – rozumie się przez to kontrolę, o której mowa w art. 30 ust. 2

pkt 1;

2) szczególnym nadzorze podatkowym – rozumie się przez to kontrolę, o której

mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2–4 i ust. 3 pkt 1 i 1a;

3) zamknięciach celnych lub zabezpieczeniach urzędowych – rozumie się przez

to zamknięcia urzędowe, o których mowa w art. 42.

2017-03-01

©Telksinoe s. 135/137

Art. 236. Kontrole celne oraz kontrole wykonywane w ramach szczególnego

nadzoru podatkowego, rozpoczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie

ustawy są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Art. 237. 1. Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie ustawy, prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia

19 marca 2004 r. – Prawo celne, stosuje się przepisy dotychczasowe,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W przypadku gdy w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, nastąpiła

na podstawie ustawy zmiana organów, stosuje się przepisy w brzmieniu ustalonym

ustawą, a wszystkie podjęte w postępowaniu czynności pozostają w mocy.

Art. 238. 1. Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie ustawy, prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia

29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2. Właściwość organów w sprawach, o których mowa w ust. 1, określa się na

podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach

wzajemnych w brzmieniu nadanym ustawą.

Art. 239. Postępowania kontrolne wszczęte i niezakończone przed dniem

wejścia w życie ustawy przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych

lub dyrektorów izb skarbowych na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach

i zakładach wzajemnych, przejmują właściwi naczelnicy urzędów celnych.

Wszystkie podjęte w postępowaniu czynności pozostają w mocy.

Art. 240. Postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia

skarbowe określone w art. 107–111 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, wszczęte

i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, prowadzą nadal dotychczas

właściwe organy.

Art. 241. 1. Środki finansowe w wysokości 20% dochodów uzyskanych przez

Skarb Państwa tytułem przepadku rzeczy lub korzyści majątkowych pochodzących

z ujawnionych przez funkcjonariuszy, byłych funkcjonariuszy oraz byłych

funkcjonariuszy Inspekcji Celnej przestępstw i wykroczeń przeciwko mieniu oraz

przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych przeznacza się na fundusz

motywacyjny na nagrody dla funkcjonariuszy, którzy przyczynili się bezpośrednio

2017-03-01

©Telksinoe s. 136/137

do ich ujawnienia, oraz dla funkcjonariuszy i członków korpusu służby cywilnej,

którzy przyczynili się do uzyskania tych dochodów.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze

zarządzenia, warunki i tryb przyznawania i wypłacania nagród, o których mowa

w ust. 1, uwzględniając relacje wysokości indywidualnej nagrody do uzyskanych

dochodów Skarbu Państwa oraz nakład pracy funkcjonariusza.

3. Przepis ust. 1 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie

ust. 2 obowiązują do dnia 30 czerwca 2010 r.

Art. 242. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 1d ust. 3, art. 1f

ust. 3, art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 3, art. 5 ust. 4, art. 6g ust. 1, art. 6l ust. 3, art. 6s,

art. 6t, art. 6x ust. 6, art. 6za ust. 2, art. 6zn ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 9 ust. 4, art. 16

ust. 2, art. 20 ust. 3, art. 20a ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 3, art. 38 ust. 3, art. 40

ust. 3, art. 42, art. 46 ust. 2, art. 49 ust. 3, art. 51, art. 54 ust. 4, art. 55 ust. 2, art. 55

ust. 3, art. 57 ust. 2, art. 80 ustawy uchylanej w art. 243, zachowują moc do czasu

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 3,

art. 9 ust. 3, art. 12 ust. 2, art. 15 ust. 7, art. 19 ust. 3, art. 21 ust. 1, art. 28 ust. 3,

art. 30 ust. 7, art. 36 ust. 6, art. 46 ust. 5, art. 46 ust. 6, art. 49 ust. 1 i ust. 2, art. 50

ust. 1, art. 68 ust. 8, art. 77 ust. 4, art. 80 ust. 6, art. 82 ust. 6, art. 84 ust. 2, art. 92

ust. 4, art. 93 ust. 3, art. 112 ust. 12, art. 113 ust. 3, art. 114 ust. 2, art. 120 ust. 7,

art. 121 ust. 3, art. 123 ust. 10, art. 129 ust. 5, art. 130 ust. 3, art. 131 ust. 4, art. 135

ust. 2, art. 141 ust. 2, art. 142 ust. 2, art. 145 ust. 4, art. 147, art. 154 ust. 4, art. 155

ust. 9, art. 156 ust. 2, art. 157 ust. 3, art. 160 ust. 3, art. 186, art. 241 ust. 2 ustawy,

nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 1e ust. 1 ustawy uchylanej

w art. 243, zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo

celne, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 76 ust. 3 i art. 86 ust. 2

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym zachowują moc do

czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie art. 76

ust. 3 i art. 86 ust. 2 w brzmieniu nadanym ustawą, nie dłużej niż 18 miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy.

2017-03-01

©Telksinoe s. 137/137

4. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 96 ust. 5 ustawy z dnia

19 marca 2004 r. – Prawo celne zachowują moc do czasu wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na postawie art. 96 ust. 5 ustawy z dnia

19 marca 2004 r. – Prawo celne w brzmieniu nadanym ustawą, nie dłużej jednak

niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Rozdział 15

Przepisy końcowe

Art. 243. Traci moc ustawa z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U.

z 2004 r. poz. 1641, z późn. zm.11)).

Art. 244. Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia12),

z wyjątkiem art. 148 ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

11)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 2703,

z 2005 r. poz. 1399, z 2006 r. poz. 708, 1218 i 1592, z 2007 r. poz. 162, 390 i 589, z 2008 r.

poz. 311 oraz z 2009 r. poz. 97 i 1241.

12)

Ustawa została ogłoszona w dniu 9 października 2009 r.

2017-03-01