Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2016 Pozycja 1897
©Telksinoe s. 1/107
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2016 r.
poz. 1897, 1948, 1955,
z 2017 r. poz. 60, 768, 1321.
U S T A W A
z dnia 24 maja 2002 r.
o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu
Rozdział 1
Postanowienia ogólne
Art. 1. Tworzy się Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwaną dalej
„ABW”, właściwą w sprawach ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego państwa
i jego porządku konstytucyjnego.
Art. 2. Tworzy się Agencję Wywiadu, zwaną dalej „AW”, właściwą
w sprawach ochrony bezpieczeństwa zewnętrznego państwa.
Art. 3. 1. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwany dalej „Szefem
ABW”, i Szef Agencji Wywiadu, zwany dalej „Szefem AW”, są centralnymi
organami administracji rządowej, działającymi odpowiednio przy pomocy ABW
i AW, będącymi urzędami administracji rządowej.
2. Szef ABW i Szef AW podlegają bezpośrednio Prezesowi Rady Ministrów.
3. Działalność Szefa ABW i Szefa AW podlega kontroli Sejmu.
Art. 4. 1. Nazwy: Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencja
Wywiadu oraz ich skróty: „ABW” i „AW” przysługują wyłącznie Agencjom,
o których mowa w art. 1 i 2.
2. Ilekroć w ustawie jest mowa o „Agencjach”, należy przez to rozumieć
łącznie ABW i AW.
Art. 5. 1. Do zadań ABW należy:
1) rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie zagrożeń godzących
w bezpieczeństwo wewnętrzne państwa oraz jego porządek konstytucyjny,
a w szczególności w suwerenność i międzynarodową pozycję, niepodległość
i nienaruszalność jego terytorium, a także obronność państwa;
2) rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw:
2017-07-14
©Telksinoe s. 2/107
a) szpiegostwa, terroryzmu, bezprawnego ujawnienia lub wykorzystania
informacji niejawnych i innych przestępstw godzących
w bezpieczeństwo państwa,
b) godzących w podstawy ekonomiczne państwa,
c) korupcji osób pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 1 i 2
ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia
działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne
(Dz. U. z 2006 r. poz. 1584, z 2008 r. poz. 1458, z 2009 r. poz. 1375,
z 2010 r. poz. 1228, z 2015 r. poz. 1635 oraz z 2016 r. poz. 1202), jeśli
może to godzić w bezpieczeństwo państwa,
d) w zakresie produkcji i obrotu towarami, technologiami i usługami
o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa,
e) nielegalnego wytwarzania, posiadania i obrotu bronią, amunicją
i materiałami wybuchowymi, bronią masowej zagłady oraz środkami
odurzającymi i substancjami psychotropowymi, w obrocie
międzynarodowym,
f) przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, określonych w art. 232, art. 233,
art. 234, art. 235, art. 236 § 1 i art. 239 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 2138 oraz z 2017 r.
poz. 244 i 768), jeżeli pozostają w związku z przestępstwami, o których
mowa w lit. a–e
oraz ściganie ich sprawców;
2a) rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie zagrożeń godzących
w bezpieczeństwo, istotnych z punktu widzenia ciągłości funkcjonowania
państwa systemów teleinformatycznych organów administracji publicznej lub
systemu sieci teleinformatycznych objętych jednolitym wykazem obiektów,
instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej,
a także systemów teleinformatycznych właścicieli i posiadaczy obiektów,
instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej, o których mowa w art. 5b
ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym
(Dz. U. z 2013 r. poz. 1166, z 2015 r. poz. 1485 oraz z 2016 r. poz. 266, 904
i 1250);
2017-07-14
©Telksinoe s. 3/107
2b) ujawnianie mienia zagrożonego przepadkiem w związku z przestępstwami,
o których mowa w pkt 2;
3) realizowanie, w granicach swojej właściwości, zadań związanych z ochroną
informacji niejawnych oraz wykonywanie funkcji krajowej władzy
bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych w stosunkach
międzynarodowych;
4) uzyskiwanie, analizowanie, przetwarzanie i przekazywanie właściwym
organom informacji mogących mieć istotne znaczenie dla ochrony
bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego;
5) podejmowanie innych działań określonych w odrębnych ustawach i umowach
międzynarodowych.
2. Działalność ABW poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej może być
prowadzona w związku z jej działalnością na terytorium państwa wyłącznie
w zakresie realizacji zadań określonych w ust. 1 pkt 2.
3. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wykonuje zadania punktu
kontaktowego do wymiany danych, o którym mowa w art. 16 ust. 3 decyzji Rady
2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej,
szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz. Urz.
UE L 210 z 06.08.2008, str. 1).
Art. 6. 1. Do zadań AW należy:
1) uzyskiwanie, analizowanie, przetwarzanie i przekazywanie właściwym
organom informacji mogących mieć istotne znaczenie dla bezpieczeństwa
i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej potencjału
ekonomicznego i obronnego;
2) rozpoznawanie i przeciwdziałanie zagrożeniom zewnętrznym godzącym
w bezpieczeństwo, obronność, niepodległość i nienaruszalność terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
3) ochrona zagranicznych przedstawicielstw Rzeczypospolitej Polskiej i ich
pracowników przed działaniami obcych służb specjalnych i innymi
działaniami mogącymi przynieść szkodę interesom Rzeczypospolitej
Polskiej;
4) zapewnienie ochrony kryptograficznej łączności z polskimi placówkami
dyplomatycznymi i konsularnymi oraz poczty kurierskiej;
2017-07-14
©Telksinoe s. 4/107
5) rozpoznawanie międzynarodowego terroryzmu, ekstremizmu oraz
międzynarodowych grup przestępczości zorganizowanej;
6) rozpoznawanie międzynarodowego obrotu bronią, amunicją i materiałami
wybuchowymi, środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi
oraz towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla
bezpieczeństwa państwa, a także rozpoznawanie międzynarodowego obrotu
bronią masowej zagłady i zagrożeń związanych z rozprzestrzenianiem tej
broni oraz środków jej przenoszenia;
7) rozpoznawanie i analizowanie zagrożeń występujących w rejonach napięć,
konfliktów i kryzysów międzynarodowych, mających wpływ na
bezpieczeństwo państwa, oraz podejmowanie działań mających na celu
eliminowanie tych zagrożeń;
7a) rozpoznawanie, przeciwdziałanie i zapobieganie zdarzeniom o charakterze
terrorystycznym wymierzonym przeciwko obywatelom lub mieniu
Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, z wyłączeniem zdarzeń
o charakterze terrorystycznym wymierzonych przeciwko personelowi lub
mieniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;
8) prowadzenie wywiadu elektronicznego;
9) podejmowanie innych działań określonych w odrębnych ustawach i umowach
międzynarodowych.
2. Zadania, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3, są realizowane
poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Działalność AW na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być
prowadzona wyłącznie w związku z jej działalnością poza granicami państwa,
a realizacja czynności operacyjno-rozpoznawczych, o których mowa w art. 27, 29
i 30, jest dopuszczalna wyłącznie za pośrednictwem Szefa ABW.
Art. 7. 1. Prezes Rady Ministrów określa kierunki działania Agencji w drodze
wytycznych.
2. Szefowie Agencji, najpóźniej na 3 miesiące przed końcem roku
kalendarzowego, przedstawiają Prezesowi Rady Ministrów, każdy w zakresie
swojej właściwości, roczne plany działania na rok następny.
2017-07-14
©Telksinoe s. 5/107
3. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, przedstawiają
corocznie do dnia 31 stycznia Prezesowi Rady Ministrów sprawozdania
z działalności Agencji za poprzedni rok kalendarzowy.
Art. 8. 1. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, w celu
realizacji zadań Agencji mogą podejmować współdziałanie z właściwymi
organami i służbami innych państw.
2. Podjęcie współpracy, o której mowa w ust. 1, może nastąpić po uzyskaniu
zgody Prezesa Rady Ministrów.
Art. 9. 1. Działalność ABW i AW jest finansowana z budżetu państwa.
2. (uchylony)
3. Koszty realizacji zadań Agencji, w zakresie których – ze względu na
wyłączenie ich jawności – nie mogą być stosowane przepisy o finansach
publicznych, rachunkowości i zamówieniach publicznych, są finansowane
z utworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.
4. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, określają
w drodze zarządzeń, stanowiące informacje niejawne szczegółowe zasady
tworzenia funduszu operacyjnego i gospodarowania tym funduszem.
5. (uchylony)
Art. 9a. (uchylony)
Art. 10. Organy administracji rządowej, organy samorządu terytorialnego,
instytucje państwowe oraz przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie
użyteczności publicznej są obowiązani, w zakresie swojego działania, do
współdziałania z Agencjami, a w szczególności udzielania pomocy w realizacji
zadań Agencji.
Rozdział 2
Kolegium do Spraw Służb Specjalnych
Art. 11. Przy Radzie Ministrów działa Kolegium do Spraw Służb
Specjalnych, zwane dalej „Kolegium”, jako organ opiniodawczo-doradczy
w sprawach programowania, nadzorowania i koordynowania działalności ABW,
AW, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego
i Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zwanych dalej „służbami specjalnymi”,
2017-07-14
©Telksinoe s. 6/107
oraz podejmowanych dla ochrony bezpieczeństwa państwa działań Policji, Straży
Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu,
Krajowej Administracji Skarbowej, organów informacji finansowej oraz służb
rozpoznania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 12. 1. Do zadań Kolegium należy formułowanie ocen lub wyrażanie
opinii w sprawach:
1) powoływania i odwoływania Szefa ABW, Szefa AW, Szefa Służby
Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego oraz
Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego;
2) kierunków i planów działania służb specjalnych;
3) szczegółowych projektów budżetów służb specjalnych, przed rozpatrzeniem
ich przez Radę Ministrów;
4) projektów aktów normatywnych i innych dokumentów rządowych
dotyczących działalności służb specjalnych;
5) wykonywania przez służby specjalne powierzonych im zadań zgodnie
z kierunkami i planami działania tych służb;
6) rocznych sprawozdań przedstawianych przez Szefów z działalności
podległych im służb specjalnych;
7) koordynowania działalności ABW, AW, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,
Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
a także działalności służb specjalnych z Policją, Strażą Graniczną,
Żandarmerią Wojskową, Biurem Ochrony Rządu, Krajową Administracją
Skarbową, organami informacji finansowej i służbami rozpoznania Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz ich współdziałania w dziedzinie
ochrony bezpieczeństwa państwa;
8) współdziałania podmiotów, o których mowa w art. 10, ze służbami
specjalnymi;
9) współdziałania służb specjalnych z właściwymi organami i służbami innych
państw;
10) organizacji wymiany informacji istotnych dla bezpieczeństwa
i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej Polskiej pomiędzy organami
administracji rządowej;
11) ochrony informacji niejawnych dotyczących:
2017-07-14
©Telksinoe s. 7/107
a) zagrożeń o zasięgu ogólnokrajowym w zakresie ochrony informacji
niejawnych,
b) sposobów postępowania w sytuacji zagrożenia o zasięgu
ogólnokrajowym, powstałej wskutek ujawnienia informacji niejawnych,
oraz dokonywanie oceny skutków ujawnienia takich informacji,
c) projektów aktów normatywnych i innych dokumentów rządowych
dotyczących ochrony informacji niejawnych,
d) innych spraw zlecanych przez Radę Ministrów lub Prezesa Rady
Ministrów oraz wnoszonych przez ministrów w zakresie realizacji zadań
związanych z ochroną informacji niejawnych.
2. W skład Kolegium wchodzą:
1) przewodniczący – Prezes Rady Ministrów;
2) sekretarz Kolegium;
3) członkowie:
a) minister właściwy do spraw wewnętrznych,
b) minister właściwy do spraw zagranicznych,
c) Minister Obrony Narodowej,
d) minister właściwy do spraw finansów publicznych,
e) Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego;
4) minister-członek Rady Ministrów właściwy do spraw koordynowania
działalności służb specjalnych, jeżeli został wyznaczony przez Prezesa Rady
Ministrów.
3. W posiedzeniach Kolegium uczestniczą także:
1) Szef ABW;
2) Szef AW;
2a) Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego;
3) Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego;
3a) Szef Służby Wywiadu Wojskowego;
4) Przewodniczący Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.
4. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może delegować swojego
przedstawiciela do udziału w posiedzeniach Kolegium, spełniającego wymagania
określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie dostępu do
informacji niejawnych o klauzuli tajności „ściśle tajne”.
2017-07-14
©Telksinoe s. 8/107
5. Przewodniczący Kolegium może zapraszać do udziału w posiedzeniach
Kolegium przewodniczących właściwych komisji sejmowych, przedstawicieli
organów państwowych oraz inne osoby, których uczestnictwo jest niezbędne ze
względu na tematykę obrad.
6. Sekretarza Kolegium powołuje, spośród osób spełniających wymagania
określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie dostępu do
informacji niejawnych o klauzuli tajności „ściśle tajne”, i odwołuje Prezes Rady
Ministrów.
7. Sekretarz Kolegium organizuje pracę Kolegium i w tym zakresie może
występować do organów administracji rządowej o przedstawienie informacji
niezbędnych w sprawach rozpatrywanych przez Kolegium.
8. Obsługę Kolegium zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.
9. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy tryb i zasady funkcjonowania Kolegium,
2) zakres czynności sekretarza Kolegium
– w sposób zapewniający sprawną pracę Kolegium.
Art. 13. 1. Prezes Rady Ministrów w celu koordynacji działań w dziedzinie
ochrony bezpieczeństwa i obronności państwa wydaje wiążące wytyczne oraz żąda
informacji i opinii od:
1) ministra właściwego do spraw wewnętrznych – w odniesieniu do działalności
Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu;
2) Ministra Sprawiedliwości – w odniesieniu do działalności Służby Więziennej;
3) Ministra Obrony Narodowej – w odniesieniu do działalności Służby
Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Żandarmerii
Wojskowej;
4) Szefów Agencji – w odniesieniu do działalności tych Agencji;
5) Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego – w odniesieniu do działalności
Centralnego Biura Antykorupcyjnego;
6) ministra właściwego do spraw finansów publicznych – w odniesieniu do
działalności Krajowej Administracji Skarbowej oraz organów informacji
finansowej.
2. W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb
specjalnych wytyczne, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do działalności
2017-07-14
©Telksinoe s. 9/107
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby
Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego Prezes Rady
Ministrów wydaje na wniosek tego ministra.
3. Wytyczne, o których mowa w ust. 1 i 2, opiniuje Prezydent
Rzeczypospolitej Polskiej oraz Kolegium do Spraw Służb Specjalnych.
4. Prezes Rady Ministrów, zwracając się do Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej o wyrażenie opinii w sprawie, o której mowa w ust. 3, załącza opinię
Kolegium do Spraw Służb Specjalnych.
5. O wydaniu wytycznych Prezes Rady Ministrów niezwłocznie powiadamia
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
6. Prezes Rady Ministrów w celu zapewnienia wymaganego współdziałania
służb specjalnych może żądać od Szefów tych służb informacji związanych
z planowaniem i wykonywaniem powierzonych zadań. Żądanie przekazania
informacji skierowane do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego albo Szefa
Służby Wywiadu Wojskowego wymaga równoczesnego powiadomienia Ministra
Obrony Narodowej.
7. Prezes Rady Ministrów może upoważnić ministra powołanego w celu
koordynowania działalności służb specjalnych do wykonywania czynności,
o których mowa w ust. 6.
8. W razie konieczności współpracy służb specjalnych w celu realizacji
ustawowych zadań Prezes Rady Ministrów obowiązek koordynacji działań w tym
zakresie powierza ministrowi powołanemu w celu koordynowania działalności
służb specjalnych albo Szefowi jednej ze służb.
Rozdział 3
Organizacja Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu
Art. 14. 1. Szefów ABW i AW powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów,
po zasięgnięciu opinii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kolegium oraz
Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.
1a. Prezes Rady Ministrów zwracając się do Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej o wyrażenie opinii, o której mowa w ust. 1, załącza opinię Kolegium do
Spraw Służb Specjalnych.
2017-07-14
©Telksinoe s. 10/107
2. Prezes Rady Ministrów, na wniosek Szefa właściwej Agencji, powołuje
i odwołuje zastępców Szefa ABW i Szefa AW, po zasięgnięciu opinii Sejmowej
Komisji do Spraw Służb Specjalnych.
Art. 15. Szefem ABW i Szefem AW może zostać osoba, która:
1) posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;
2) korzysta z pełni praw publicznych;
3) wykazuje nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną;
4) daje rękojmię należytego wykonywania zadań;
5) spełnia wymagania określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych
w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli tajności „ściśle
tajne”;
6) nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała i nie była współpracownikiem
organów bezpieczeństwa państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia
18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania
Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575), ani też
nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając
się niezawisłości sędziowskiej.
Art. 16. Odwołanie Szefa Agencji z zajmowanego stanowiska może nastąpić
w przypadku:
1) rezygnacji z zajmowanego stanowiska;
2) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego
państwa;
3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za popełnione przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe;
4) utraty predyspozycji niezbędnych do zajmowania stanowiska;
5) niewykonywania obowiązków z powodu choroby trwającej nieprzerwanie
ponad 3 miesiące.
Art. 17. W przypadku zwolnienia stanowiska Szefa Agencji lub czasowej
niemożności sprawowania przez niego funkcji, Prezes Rady Ministrów może
powierzyć pełnienie obowiązków Szefa, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, jego
zastępcy lub innej osobie.
2017-07-14
©Telksinoe s. 11/107
Art. 18. 1. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości,
przekazują niezwłocznie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesowi
Rady Ministrów informacje mogące mieć istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i
międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, przekazują
niezwłocznie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej informacje, o których mowa
w ust. 1, w każdym przypadku, kiedy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej tak
zdecyduje.
3. Jeżeli informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczą spraw objętych
zakresem działania właściwego ministra, Szef Agencji przekazuje je temu
ministrowi, chyba że Prezes Rady Ministrów zdecyduje inaczej.
Art. 19. 1. Szefowie kierują Agencjami bezpośrednio lub przez swoich
zastępców.
2. Szefowie Agencji mogą upoważnić podległych funkcjonariuszy do
załatwiania spraw w ich imieniu w określonym zakresie, z wyjątkiem spraw,
o których mowa w art. 29–31, a także art. 27, z wyłączeniem upoważnienia dla
zastępcy Szefa ABW w zakresie określonym w art. 27 ust. 9a.
3. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, w drodze
zarządzeń, określają sposoby, metody i formy wykonywania zadań w Agencji
w zakresie nieobjętym innymi przepisami.
Art. 20. 1. Prezes Rady Ministrów nadaje, w drodze zarządzeń, każdej
z Agencji statut, który określa jej organizację wewnętrzną.
2. Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej
właściwości, nadają regulaminy organizacyjne jednostkom organizacyjnym każdej
z Agencji, w których określają jej strukturę wewnętrzną i szczegółowe zadania.
3. Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej
właściwości, mogą tworzyć, przekształcać i likwidować ośrodki szkolenia Agencji,
określając ich strukturę, zadania oraz zasady funkcjonowania w zakresie
nieobjętym innymi przepisami.
4. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, mogą tworzyć
zespoły o charakterze stałym lub doraźnym, określając ich nazwę, skład osobowy
oraz szczegółowy zakres i tryb działania.
2017-07-14
©Telksinoe s. 12/107
Art. 20a. W ABW i AW mogą być zatrudniani pracownicy.
Rozdział 4
Uprawnienia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu
Art. 21. 1. W granicach zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1,
funkcjonariusze ABW wykonują:
1) czynności operacyjno-rozpoznawcze i dochodzeniowo-śledcze w celu
rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw oraz ścigania ich
sprawców;
2) czynności operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne w celu
uzyskiwania i przetwarzania informacji istotnych dla ochrony bezpieczeństwa
państwa i jego porządku konstytucyjnego.
2. ABW wykonuje również czynności na polecenie sądu lub prokuratora
w zakresie określonym w Kodeksie postępowania karnego oraz Kodeksie karnym
wykonawczym.
3. Funkcjonariusze ABW wykonują czynności tylko w zakresie właściwości
tej Agencji i w tym zakresie przysługują im uprawnienia procesowe Policji,
wynikające z przepisów Kodeksu postępowania karnego.
Art. 22. W granicach zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1, funkcjonariusze
AW wykonują czynności operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne.
Art. 22a. 1. Jeżeli informacje i materiały uzyskane w wyniku czynności
podjętych przez ABW albo AW wskazują, że sprawa będąca ich przedmiotem
należy do zakresu działania innych organów służb lub instytucji, Szef właściwej
Agencji przekazuje, z zastrzeżeniem ust. 5–7, uzyskane informacje i materiały
właściwemu podmiotowi.
2. Jeżeli informacje i materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych
przez organy, służby lub instytucje uprawnione do wykonywania czynności
operacyjno-rozpoznawczych wskazują, że sprawa będąca przedmiotem tych
czynności należy do zakresu działania ABW albo AW, podmioty te przekazują
uzyskane informacje i materiały właściwej Agencji.
3. Jeżeli informacje i materiały uzyskane przez ABW albo AW wskazują na
uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego
2017-07-14
©Telksinoe s. 13/107
albo potwierdzają jego popełnienie, Szef właściwej Agencji przedstawia je
właściwemu prokuratorowi, w celu podjęcia decyzji w zakresie ich dalszego
procesowego wykorzystania.
4. Jeżeli informacje i materiały uzyskane przez ABW albo AW wskazują na
uzasadnione podejrzenie popełnienia wykroczenia lub wykroczenia skarbowego
albo potwierdzają jego popełnienie, Szef właściwej Agencji, z zastrzeżeniem
art. 148 ust. 2, zawiadamia organ właściwy dla ścigania sprawcy.
5. Jeżeli w toku realizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych ujawnią się
okoliczności wskazujące na to, że sprawa będąca przedmiotem tych czynności nie
pozostaje w kompetencji ABW albo AW, Szef właściwej Agencji może podjąć
decyzję o jej kontynuowaniu, jeżeli jest to uzasadnione bezpieczeństwem państwa.
6. Szef właściwej Agencji podejmuje decyzję, o której mowa w ust. 5, za
zgodą Prezesa Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ust. 7. Szef właściwej Agencji
powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wystąpieniu do Prezesa Rady
Ministrów z wnioskiem o udzielenie takiej zgody.
7. W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb
specjalnych, zgodę, o której mowa w ust. 6, wyraża ten minister.
8. Szef właściwej Agencji, niezwłocznie po uzyskaniu zgody, o której mowa
w ust. 6 albo 7, powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o kontynuacji
czynności, o których mowa w ust. 5.
9. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego
ogłoszeniu, sposób i tryb realizacji przez Szefów Agencji obowiązków określonych
w ust. 1, 3 i 4, uwzględniając przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie
informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167).
Art. 22b. 1. Jeżeli informacje lub materiały uzyskane przez ABW podczas
realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1:
1) wskazują na popełnienie przestępstwa szpiegostwa albo
2) uprawdopodobniają działalność zmierzającą do popełnienia przestępstwa
o charakterze terrorystycznym
– Szef ABW może, w przypadku gdy jest to uzasadnione względami
bezpieczeństwa państwa, odstąpić od obowiązku zawiadomienia właściwego
prokuratora o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia tego przestępstwa oraz
2017-07-14
©Telksinoe s. 14/107
osobie, która według uzyskanych przez ABW informacji lub materiałów może być
jego sprawcą.
2. Szef ABW może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1,
w przypadku gdy sprawca przestępstwa szpiegostwa albo podejrzewany
o przestępstwa o charakterze terrorystycznym świadomie i dobrowolnie:
1) ujawnił wszelkie okoliczności popełnionego czynu lub prowadzonej
działalności;
2) zobowiązał się do podjęcia tajnej współpracy z ABW.
3. Szef ABW może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, po
zasięgnięciu opinii Prokuratora Generalnego oraz ministra – członka Rady
Ministrów właściwego do spraw koordynowania działalności służb specjalnych,
jeżeli został powołany.
4. Odstąpienie od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, dotyczy
funkcjonariuszy publicznych wykonujących czynności w postępowaniu
określonym w niniejszym artykule.
5. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy sprawca przestępstwa
szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym:
1) popełnił umyślne przestępstwo przeciwko życiu albo inne przestępstwo
umyślne, którego skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na
zdrowiu, albo
2) współdziałał w popełnieniu takiego przestępstwa lub usiłował je popełnić albo
3) nakłaniał inną osobę do popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa
w pkt 1.
6. W przypadku gdy sprawca przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany
o przestępstwa o charakterze terrorystycznym, mimo podjęcia tajnej współpracy
z ABW, prowadzi nadal działalność na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej
niezgodnie z warunkami tej współpracy albo popełnił jedno z przestępstw,
o których mowa w ust. 5, lub współdziałał w popełnieniu takiego przestępstwa albo
nakłaniał do jego popełnienia, Szef ABW powiadamia o tym właściwego
prokuratora.
7. Szef ABW powiadamia właściwego prokuratora także w przypadku, gdy
zostanie ujawnione, że sprawca przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany
o przestępstwa o charakterze terrorystycznym, który podjął tajną współpracę
2017-07-14
©Telksinoe s. 15/107
z ABW, świadomie nie ujawnił wszelkich okoliczności czynu lub działalności,
o których mowa w ust. 1.
8. W przypadku zagrożenia życia lub zdrowia osoby, o której mowa w ust. 1,
lub osób przez nią wskazanych Szef ABW stosuje wobec tej osoby lub osób przez
nią wskazanych odpowiednie do zagrożenia środki ochronne, a także zapewnia
niezbędne środki pomocy, w tym, w szczególnie uzasadnionych przypadkach,
także pomoc finansową. Przepisy art. 35 ust. 3 i art. 36 stosuje się odpowiednio.
9. Szef ABW cofa ochronę lub pomoc w przypadku:
1) umyślnego naruszania przez osobę objętą ochroną lub pomocą, o której mowa
w ust. 8, zasad albo zaleceń w zakresie tej ochrony lub pomocy;
2) zaistnienia co najmniej jednej z okoliczności, o których mowa w ust. 5–7.
10. W razie cofnięcia ochrony lub pomocy w przypadkach, o których mowa
w ust. 9, sprawca przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa
o charakterze terrorystycznym jest obowiązany do zwrotu Szefowi ABW
równowartości świadczeń otrzymanych w ramach pomocy, a także zwrotu
dokumentów określonych w art. 35 ust. 3, jeżeli zostały mu wydane. Przepis
stosuje się odpowiednio do osób chronionych, o których mowa w ust. 8.
Art. 23. 1. Funkcjonariusze ABW, wykonując czynności służące realizacji
zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1, mają prawo:
1) wydawania osobom poleceń określonego zachowania się, w granicach
niezbędnych do wykonania czynności, o których mowa w pkt 2–5, albo
w celu uniknięcia bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa osób lub
mienia;
2) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;
3) zatrzymywania osób w trybie i w przypadkach określonych w przepisach
Kodeksu postępowania karnego;
4) przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i w przypadkach określonych
w przepisach Kodeksu postępowania karnego;
5) dokonywania kontroli osobistej, przeglądania zawartości bagaży oraz
sprawdzania ładunku w środkach transportu lądowego, powietrznego
i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu
zabronionego pod groźbą kary;
2017-07-14
©Telksinoe s. 16/107
6) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu
zdarzeń w miejscach publicznych oraz dźwięku towarzyszącego tym
zdarzeniom w trakcie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych
podejmowanych na podstawie ustawy;
7) żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów
administracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców
prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej; wymienione
instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani, w zakresie swojego
działania, do udzielenia nieodpłatnie tej pomocy, w ramach obowiązujących
przepisów prawa;
8) zwracania się o niezbędną pomoc do innych niż wymienieni
w pkt 7 przedsiębiorców, jednostek organizacyjnych i organizacji
społecznych, jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej
osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów
prawa.
2. Osobie zatrzymanej lub wobec której dokonano przeszukania, przysługują
uprawnienia odpowiednio osoby zatrzymanej lub osoby, której prawa zostały
naruszone, przewidziane w przepisach Kodeksu postępowania karnego.
3. Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki
okazały się bezcelowe lub nieskuteczne.
4. Osoba zatrzymana może być okazywana, fotografowana lub
daktyloskopowana tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można ustalić w inny
sposób.
5. Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać, w razie uzasadnionej
potrzeby, badaniu lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.
6. Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1–6, powinny być wykonywane
w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której
zostały podjęte.
7. Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1:
1) pkt 1, 2, 5, 7 i 8, w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności,
2) pkt 6, w terminie 7 dni od dnia gdy podmiot dowiedział się o dokonanych
wobec niego czynnościach
2017-07-14
©Telksinoe s. 17/107
– przysługuje zażalenie do prokuratora właściwego ze względu na miejsce
przeprowadzenia czynności. Do zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu
postępowania karnego w zakresie dotyczącym postępowania odwoławczego.
8. Materiały z czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 6, które nie stanowią
informacji potwierdzających popełnienie przestępstwa lub nie są istotne dla
bezpieczeństwa państwa, podlegają niezwłocznie protokolarnemu, komisyjnemu
zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza Szef ABW.
9. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb
przeprowadzania badań lekarskich, o których mowa w ust. 5, osób zatrzymanych
przez funkcjonariuszy ABW. Rozporządzenie powinno określać osoby
przeprowadzające badania oraz organizację i miejsce przeprowadzania badań,
a także przypadki uzasadniające potrzebę udzielenia osobie zatrzymanej pierwszej
pomocy medycznej, z uwzględnieniem ochrony zdrowia osoby zatrzymanej.
10. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
przeprowadzania i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1–6,
uwzględniając dostosowany do sytuacji sposób przeprowadzania przez
funkcjonariuszy ABW czynności podejmowanych w ramach ustawowych
uprawnień oraz obowiązki funkcjonariuszy podczas realizacji tych czynności.
Art. 24. 1. Funkcjonariusze AW, wykonując czynności, o których mowa
w art. 22, mają prawo:
1) żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów
administracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców
prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej; wymienione
instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani, w zakresie swojego
działania, do udzielania nieodpłatnie tej pomocy, w ramach obowiązujących
przepisów prawa;
2) zwracania się o niezbędną pomoc do innych, niż wymienieni w pkt 1,
przedsiębiorców, jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych, jak
również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie
doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.
2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób
przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 23 ust. 1 pkt 7 i 8,
2017-07-14
©Telksinoe s. 18/107
uwzględniając obowiązki funkcjonariusza AW występującego z żądaniem
udzielenia pomocy lub zwracającego się o tę pomoc.
Art. 24a. 1. Funkcjonariusze ABW albo AW mają prawo przeprowadzania
doprowadzenia, o którym mowa w art. 4 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 24 maja 2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. poz. 628 i 1165,
z 2014 r. poz. 24 i 1199 oraz z 2016 r. poz. 904), lub konwoju, o którym mowa
w art. 4 pkt 3 tej ustawy.
2. Funkcjonariusze ABW albo AW wykonujący zadania w zakresie
przeprowadzania doprowadzenia lub konwoju, jeżeli jest to niezbędne do
zapewnienia bezpieczeństwa tego doprowadzenia lub konwoju, mają prawo
wydawania poleceń określonego zachowania się.
3. Do wykonywania zadań w zakresie przeprowadzania doprowadzenia lub
konwoju stosuje się przepisy art. 25, art. 26 i art. 26b.
Art. 25. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 ustawy
z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej,
funkcjonariusz ABW może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których
mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a i d, pkt 13 i 17–20 tej ustawy,
lub wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, 3 i pkt 4
lit. a, b i lit. c tiret pierwsze oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3–7 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej,
funkcjonariusz ABW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
Art. 26. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 5, 6, 8–10, 12
i 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni
palnej, funkcjonariusz AW może użyć środków przymusu bezpośredniego,
o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a i b, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a, pkt 13
i 18 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2 i pkt 3
lit. a oraz w art. 47 pkt 1, 6 i 7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu
bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz AW może użyć broni palnej lub ją
wykorzystać.
2017-07-14
©Telksinoe s. 19/107
Art. 26a. 1. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2,
Szef ABW może zarządzić o zastosowaniu przez ABW urządzeń
uniemożliwiających telekomunikację na określonym obszarze, przez czas
niezbędny do wykonywania czynności przez ABW, z uwzględnieniem
konieczności minimalizacji skutków braku możliwości korzystania z usług
telekomunikacyjnych.
2. O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Szef ABW
niezwłocznie informuje Prezesa UKE.
Art. 26b. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni
palnej przez funkcjonariuszy ABW i AW oraz dokumentowanie tego użycia
i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja
2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Art. 27. 1. Sąd, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu
pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może, w drodze postanowienia,
zarządzić kontrolę operacyjną – gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą
nieprzydatne – przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych
podejmowanych przez ABW w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania
przestępstw, o których mowa w:
1) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, c, d i e,
2) rozdziałach XXXV–XXXVII Kodeksu karnego oraz rozdziałach 6
i 7 Kodeksu karnego skarbowego – jeżeli godzą w podstawy ekonomiczne
państwa,
3) art. 232, art. 233 § 1, 1a, 4 i 6, art. 234, art. 235, art. 236 § 1
i art. 239 § 1 Kodeksu karnego – jeżeli dotyczą przestępstw, o których mowa
w pkt 1 i 2
– oraz w celu uzyskania i utrwalenia dowodów tych przestępstw, ujawnienia
mienia zagrożonego przepadkiem w związku z tymi przestępstwami i ścigania ich
sprawców.
1a. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami
uzasadniającymi potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.
2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje Sąd Okręgowy
w Warszawie.
2017-07-14
©Telksinoe s. 20/107
3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować
utratę informacji lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Szef ABW
może zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę
operacyjną, zwracając się jednocześnie do sądu, o którym mowa w ust. 2,
z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie nieudzielenia przez
sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej Szef ABW
wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz poleca protokolarne, komisyjne zniszczenie
materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.
4. (uchylony)
5. W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby
podejrzanej lub oskarżonego, we wniosku Szefa ABW, o którym mowa w ust. 1,
zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.
6. Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na:
1) uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków
technicznych, w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;
2) uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków
transportu lub miejsc innych niż miejsca publiczne;
3) uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji
prowadzonej za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
4) uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych nośnikach
danych, telekomunikacyjnych urządzeniach końcowych, systemach
informatycznych i teleinformatycznych;
5) uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.
7. Wniosek Szefa ABW, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać
w szczególności:
1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;
2) opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji
prawnej;
3) okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej,
w tym stwierdzonej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;
4) dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu
lub przedmiotu, wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze
wskazaniem miejsca lub sposobu jej stosowania;
2017-07-14
©Telksinoe s. 21/107
5) cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej.
8. Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd,
o którym mowa w ust. 2, może, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po
uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, na okres nie dłuższy niż
kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli
operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia tej kontroli.
9. W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli
operacyjnej pojawią się nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia
przestępstwa albo ustalenia sprawcy i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd,
o którym mowa w ust. 2, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu
pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może wydawać, również po upływie
okresów, o których mowa w ust. 8, kolejne postanowienia o przedłużeniu kontroli
operacyjnej na następujące po sobie okresy, z których żaden nie może trwać dłużej
niż 12 miesięcy.
9a. Szef ABW może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków,
o których mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie
ust. 3.
10. Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 8 i 9, stosuje się odpowiednio
przepisy ust. 1a i 7. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1,
3, 8 i 9, zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności
zgromadzonymi podczas stosowania kontroli operacyjnej zarządzonej w tej
sprawie.
11. Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3–5, 8 i 9, sąd rozpoznaje
jednoosobowo, przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych
wniosków powinny być realizowane w warunkach przewidzianych dla
przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych oraz
z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie
art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć
udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel Szefa ABW.
11a. Na postanowienia Sądu, o których mowa w:
1) ust. 1, 3, 8 i 9 – przysługuje zażalenie Szefowi ABW;
2) ust. 3 i 15c – przysługuje zażalenie Prokuratorowi Generalnemu.
Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
2017-07-14
©Telksinoe s. 22/107
12. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca
świadczący usługi drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia na własny
koszt warunków technicznych i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie
przez ABW kontroli operacyjnej.
12a. Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikro- lub
małym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.
o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.1))
zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie przez
ABW kontroli operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.
13. Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu
przyczyn jej zarządzenia, najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została
wprowadzona.
14. Szef ABW informuje Prokuratora Generalnego o wynikach kontroli
operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej kontroli,
przedstawiając zebrane w jej toku materiały.
15. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie
postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania
karnego Szef ABW przekazuje Prokuratorowi Generalnemu wszystkie materiały
zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej. W postępowaniu przed
sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1
zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.
15a. (uchylony)
15b. (uchylony)
15c. (uchylony)
15d. (uchylony)
15e. (uchylony)
15f. O zachowaniu materiałów z kontroli operacyjnej, które są istotne dla
bezpieczeństwa państwa, orzeka Sąd Okręgowy w Warszawie na pisemny wniosek
Szefa ABW złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego. Sąd
przed wydaniem postanowienia zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,
875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65, 352,
615, 780, 868, 903, 960, 1165, 1228 i 1579.
2017-07-14
©Telksinoe s. 23/107
wniosek, w szczególności z materiałami zgromadzonymi podczas stosowania
kontroli operacyjnej, której wniosek dotyczy.
15g. Przed wydaniem pisemnej zgody, o której mowa w ust. 15f, Prokurator
Generalny zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi wniosek.
15h. W przypadku, gdy materiały, o których mowa w ust. 15:
1) zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania
karnego, Szef ABW zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne
zniszczenie;
2) mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a
i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji
o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo
informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub
funkcji, o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Szef
ABW przekazuje Prokuratorowi Generalnemu te materiały.
15i. W przypadku, o którym mowa w ust. 15h pkt 2, Prokurator Generalny
niezwłocznie po otrzymaniu materiałów, kieruje je do sądu, który zarządził
kontrolę operacyjną albo wyraził na nią zgodę w trybie określonym w ust. 3, wraz
z wnioskiem o:
1) stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje,
o których mowa w ust. 15h pkt 2;
2) dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów
zawierających informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem
zawodu lub funkcji, o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania
karnego, nieobjęte zakazami określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu
postępowania karnego z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których
mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.
15j. Sąd, niezwłocznie po złożeniu wniosku przez Prokuratora Generalnego,
wydaje postanowienie o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu karnym
materiałów, o których mowa w ust. 15i pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra
wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie
innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne zniszczenie materiałów, których
wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.
2017-07-14
©Telksinoe s. 24/107
15k. Na postanowienie sądu w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania
w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 15i pkt 2,
Prokuratorowi Generalnemu przysługuje zażalenie. Do zażalenia stosuje się
odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
15l. Szef ABW jest obowiązany do wykonania zarządzenia sądu
o zniszczeniu materiałów, o którym mowa w ust. 15j, oraz niezwłocznego,
komisyjnego i protokolarnego zniszczenia materiałów, których wykorzystanie w
postępowaniu karnym jest niedopuszczalne. Szef ABW niezwłocznie informuje
Prokuratora Generalnego o zniszczeniu tych materiałów.
16. Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały, które
nie są istotne dla bezpieczeństwa państwa lub nie stanowią informacji
potwierdzających zaistnienie przestępstwa, podlegają niezwłocznemu,
protokolarnemu, komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza Szef
ABW.
16a. O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia
materiałów, o których mowa w ust. 16, Szef ABW jest obowiązany do
niezwłocznego poinformowania Prokuratora Generalnego.
16b. Sąd, Prokurator Generalny oraz Szef ABW prowadzą rejestry
postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków dotyczących kontroli
operacyjnej.
16c. Szef ABW prowadzi odrębne rejestry wniosków do Sądu o zezwolenie
na zachowanie materiałów zgromadzonych podczas stosowania kontroli
operacyjnej istotnych dla bezpieczeństwa państwa, zarządzeń o zniszczeniu
materiałów zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej oraz
zawiadomień Prokuratora Generalnego o wydaniu przez Szefa ABW i wykonaniu
zarządzenia o zniszczeniu materiałów z kontroli operacyjnej.
16d. Rejestry, o których mowa w ust. 16b i 16c, prowadzi się w formie
elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.
17. (uchylony)
18. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób
dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania
wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz
przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli,
2017-07-14
©Telksinoe s. 25/107
uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych
czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.
Art. 28. 1. ABW może uzyskiwać niezbędne do realizacji zadań, o których
mowa w art. 5 ust. 1, dane niestanowiące treści odpowiednio, przekazu
telekomunikacyjnego, przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach usługi
świadczonej drogą elektroniczną, określone w:
1) art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo
telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 i 1579), zwane dalej „danymi
telekomunikacyjnymi”,
2) art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe
(Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 i 1250), zwane dalej „danymi pocztowymi”,
3) art. 18 ust. 1–5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą
elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579), zwane dalej „danymi
internetowymi”
– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.
2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub usługodawca
świadczący usługi drogą elektroniczną udostępnia nieodpłatnie dane, o których
mowa w ust. 1, odpowiednio:
1) funkcjonariuszowi ABW wskazanemu w pisemnym wniosku Szefa ABW lub
osoby upoważnionej przez ten organ;
2) na ustne żądanie funkcjonariusza ABW posiadającego pisemne upoważnienie
Szefa ABW;
3) za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej funkcjonariuszowi ABW
posiadającemu upoważnienie, o którym mowa w pkt 2.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych,
o których mowa w ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy
telekomunikacyjnego, operatora pocztowego lub usługodawcy świadczącego
usługi drogą elektroniczną, lub przy ich niezbędnym współudziale, jeżeli
możliwość taką przewiduje porozumienie zawarte pomiędzy Szefem ABW a tym
podmiotem.
4. Udostępnienie ABW danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, może nastąpić
za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej, jeżeli sieć ta zapewnia:
2017-07-14
©Telksinoe s. 26/107
1) możliwość ustalenia funkcjonariusza ABW uzyskującego dane, ich rodzaju
oraz czasu, w którym zostały uzyskane;
2) zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie
nieuprawnionej dostęp do tych danych.
5. Szef ABW prowadzi rejestr wystąpień o uzyskanie danych
telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych zawierający informacje
identyfikujące jednostkę organizacyjną ABW i funkcjonariusza ABW
uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w którym zostały
uzyskane. Rejestr prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów
o ochronie informacji niejawnych.
6. Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla postępowania
karnego, Szef ABW przekazuje Prokuratorowi Generalnemu. Prokurator
Generalny podejmuje decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych
danych.
7. Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla postępowania
karnego albo nie są istotne dla bezpieczeństwa państwa, podlegają niezwłocznemu,
komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.
Art. 28a. 1. Kontrolę nad uzyskiwaniem przez ABW danych
telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych sprawuje Sąd Okręgowy
w Warszawie.
2. Szef ABW przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji
niejawnych, sądowi, o którym mowa w ust. 1, w okresach półrocznych,
sprawozdanie obejmujące:
1) liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych
telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych
danych;
2) kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono
o dane telekomunikacyjne, pocztowe lub internetowe.
3. W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sąd może zapoznać się
z materiałami uzasadniającymi udostępnienie ABW danych telekomunikacyjnych,
pocztowych lub internetowych.
4. Sąd, o którym mowa w ust. 1, informuje Szefa ABW o wyniku kontroli
w terminie 30 dni od jej zakończenia.
2017-07-14
©Telksinoe s. 27/107
5. Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na
podstawie art. 28b ust. 1.
Art. 28b. 1. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1, ABW
może uzyskiwać dane:
1) z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. –
Prawo telekomunikacyjne,
2) o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo
telekomunikacyjne,
3) w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną numer zakończenia
sieci oraz siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę
lub nazwę i formę organizacyjną tego użytkownika,
4) w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej – także nazwę
miejscowości oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci,
udostępnione użytkownikowi
– oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.
2. Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, art. 28
ust. 2–7 stosuje się.
Art. 29. 1. W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2,
czynności operacyjno-rozpoznawcze zmierzające do sprawdzenia uzyskanych
wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz wykrycia sprawców
i uzyskania dowodów mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny nabycia lub
przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi
albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są
zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.
2. Szef ABW może zarządzić, na czas określony, czynności wymienione
w ust. 1, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, którego bieżąco
informuje o przebiegu tych czynności i ich wyniku.
2a. Przed wydaniem pisemnej zgody Prokurator Generalny zapoznaje się
z materiałami uzasadniającymi potrzebę przeprowadzenia czynności, o których
mowa w ust. 1.
3. Czynności określone w ust. 1 nie mogą polegać na kierowaniu działaniami
wyczerpującymi znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary.
2017-07-14
©Telksinoe s. 28/107
4. W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie określonym
w art. 5 ust. 1 pkt 2 Szef ABW przekazuje Prokuratorowi Generalnemu wszystkie
materiały zgromadzone w wyniku wykonywania czynności. W postępowaniu
przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio
art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.
5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób
przeprowadzania i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1.
Rozporządzenie powinno, uwzględniając niejawny charakter czynności, ustalać
sposób przechowywania, przekazywania i niszczenia materiałów i dokumentów
uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją czynności, o których mowa
w ust. 1, a także określać wzory stosowanych druków i rejestrów.
Art. 30. 1. W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2,
w ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych zmierzających do
udokumentowania tych przestępstw albo ustalenia tożsamości osób
uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa,
Szef ABW może, przed wszczęciem postępowania karnego, zarządzić niejawne
nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu
przedmiotami przestępstwa, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia
ludzkiego.
2. O zarządzeniu, przebiegu i wynikach czynności podjętych w trybie
ust. 1 Szef ABW niezwłocznie zawiadamia Prokuratora Generalnego, który może
nakazać ich zaniechanie.
3. Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, urzędy, instytucje
i podmioty prowadzące działalność w dziedzinie poczty i transportu, organy celne
oraz organy Straży Granicznej są obowiązane dopuścić do dalszego przewozu
przesyłki zawierające przedmioty przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich
usunięciu albo zastąpieniu w całości lub w części.
4. W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie Szef ABW
przekazuje Prokuratorowi Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone
w wyniku wykonywania czynności. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu
do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu
postępowania karnego.
2017-07-14
©Telksinoe s. 29/107
5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób
przeprowadzania i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1.
Rozporządzenie powinno, uwzględniając niejawny charakter czynności, ustalać
sposób przechowywania, przekazywania i niszczenia materiałów i dokumentów
uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją czynności, o których mowa
w ust. 1, a także określać wzory stosowanych druków i rejestrów.
Art. 31. Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 29 i 30, może
być stosowana kontrola korespondencji lub środki techniczne na zasadach
określonych w art. 27.
Art. 32. Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym,
wykonuje czynności określone w art. 29 ust. 1, jeżeli zostały zachowane warunki
określone w art. 29 ust. 3, a także kto wykonuje czynności określone w art. 30
ust. 1.
Art. 32a. 1. W celu zapobiegania i przeciwdziałania oraz zwalczania zdarzeń
o charakterze terrorystycznym dotyczących istotnych z punktu widzenia ciągłości
funkcjonowania państwa systemów teleinformatycznych organów administracji
publicznej lub sieci teleinformatycznych objętych jednolitym wykazem obiektów,
instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, a także
systemów teleinformatycznych właścicieli, posiadaczy samoistnych i zależnych
obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej, o których mowa
w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym,
lub danych przetwarzanych w tych systemach oraz zapobiegania i wykrywania
przestępstw o charakterze terrorystycznym w tym obszarze oraz ścigania ich
sprawców ABW może przeprowadzać ocenę bezpieczeństwa tych systemów
teleinformatycznych, zwaną dalej „oceną bezpieczeństwa”.
2. Oceny bezpieczeństwa są przeprowadzane zgodnie z rocznym planem
przeprowadzania ocen bezpieczeństwa, opracowywanym w terminie do
30 września roku poprzedzającego przez Szefa ABW w uzgodnieniu z ministrem
właściwym do spraw informatyzacji. W uzasadnionych przypadkach ocena
bezpieczeństwa może zostać przeprowadzona z pominięciem planu.
2017-07-14
©Telksinoe s. 30/107
3. ABW informuje podmiot zarządzający systemem teleinformatycznym,
o którym mowa w ust. 1, o włączeniu tego systemu do rocznego planu
przeprowadzania ocen bezpieczeństwa.
4. Ocena bezpieczeństwa polega na przeprowadzeniu testów bezpieczeństwa
systemu teleinformatycznego w celu identyfikacji podatności, przez które rozumie
się słabość zasobu lub zabezpieczenia systemu teleinformatycznego, która może
zostać wykorzystana przez zagrożenie, wpływających na integralność, poufność,
rozliczalność i dostępność tego systemu.
5. Ocena bezpieczeństwa powinna być prowadzona z uwzględnieniem zasady
minimalizacji zakłócenia pracy systemu teleinformatycznego lub ograniczenia jego
dostępności i nie może prowadzić do nieodwracalnego zniszczenia danych
przetwarzanych w systemie teleinformatycznym podlegającym tej ocenie.
6. W celu minimalizacji negatywnych następstw oceny bezpieczeństwa ABW
uzgadnia z podmiotem, o którym mowa w ust. 1, ramowe warunki
przeprowadzania tej oceny, w szczególności datę rozpoczęcia, harmonogram oraz
zakres i rodzaj przeprowadzanych w ramach oceny bezpieczeństwa testów
bezpieczeństwa.
7. ABW może wytwarzać lub pozyskiwać urządzenia lub programy
komputerowe, o których mowa w art. 269b Kodeksu karnego, oraz ich używać
w celu określenia podatności ocenianego systemu na możliwość popełnienia
przestępstw, o których mowa w art. 165 § 1 pkt 4, art. 267 § 3, art. 268a § 1 albo
§ 2 w związku z § 1, art. 269 § 2 albo art. 269a Kodeksu karnego.
8. Używając urządzeń lub programów komputerowych, o których mowa
w ust. 7, ABW może uzyskać dostęp do informacji dla niej nieprzeznaczonej,
przełamując albo omijając elektroniczne, magnetyczne, informatyczne lub inne
szczególne jej zabezpieczenie, lub może uzyskać dostęp do całości lub części
systemu teleinformatycznego.
9. Informacje uzyskane przez ABW w wyniku przeprowadzania oceny
bezpieczeństwa stanowią tajemnicę prawnie chronioną i nie mogą być
wykorzystane do realizacji innych zadań ustawowych ABW oraz podlegają one
niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.
10. Po przeprowadzeniu oceny bezpieczeństwa ABW sporządza i przekazuje
podmiotowi, którego system podlegał ocenie bezpieczeństwa, raport zawierający
2017-07-14
©Telksinoe s. 31/107
podsumowanie przeprowadzonych w ramach oceny bezpieczeństwa czynności
oraz wskazanie wykrytych podatności systemu teleinformatycznego.
11. Jeżeli wykryta podatność może wystąpić w innych systemach
teleinformatycznych, ABW informuje niezwłocznie ministra właściwego do spraw
informatyzacji o wykrytej podatności oraz o możliwości jej wystąpienia w innych
systemach teleinformatycznych.
12. Szef ABW określi, w drodze zarządzenia, rodzaje dokonywanych
w ramach oceny bezpieczeństwa testów bezpieczeństwa, uwzględniając potrzebę
kompletności dokonywanej oceny bezpieczeństwa.
13. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób
niszczenia przez Szefa ABW materiałów zawierających informacje, o których
mowa w ust. 9, a także wzory niezbędnych druków, mając na uwadze rodzaj
materiałów podlegających zniszczeniu.
14. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki
przeprowadzania oceny bezpieczeństwa, mając na uwadze określenie czynności
niezbędnych do jej przeprowadzenia, w tym dokonywanie uzgodnień, o których
mowa w ust. 6.
Art. 32b. 1. W przypadku powzięcia informacji o wystąpieniu zdarzenia
o charakterze terrorystycznym dotyczącego systemów lub danych, o których mowa
w art. 32a ust. 1, Szef ABW może żądać od podmiotów, o których mowa w art. 5
ust. 1 pkt 2a, przedstawienia informacji o budowie, funkcjonowaniu oraz zasadach
eksploatacji posiadanych systemów teleinformatycznych, w tym informacji
obejmujących hasła komputerowe, kody dostępu i inne dane umożliwiające dostęp
do systemu oraz ich używanie, w celu zapobiegania, reagowania na zdarzenia
o charakterze terrorystycznym dotyczące systemów lub danych, o których mowa
w art. 32a ust. 1, a także zapobiegania i wykrywania przestępstw o charakterze
terrorystycznym w tym obszarze oraz ścigania ich sprawców.
2. Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, podlegają ochronie
przewidzianej w przepisach o ochronie informacji niejawnych i mogą być
udostępniane jedynie funkcjonariuszom ABW prowadzącym w danym
postępowaniu czynności operacyjno-rozpoznawcze i ich przełożonym,
uprawnionym do sprawowania nadzoru nad tymi czynnościami.
2017-07-14
©Telksinoe s. 32/107
3. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone
naruszeniem przepisu ust. 2 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.
Art. 32c. 1. W celu zapobiegania, przeciwdziałania i wykrywania
przestępstw o charakterze terrorystycznym oraz ścigania ich sprawców sąd, na
pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora
Generalnego, w drodze postanowienia, może zarządzić zablokowanie przez
usługodawcę świadczącego usługi drogą elektroniczną dostępności w systemie
teleinformatycznym określonych danych informatycznych mających związek ze
zdarzeniem o charakterze terrorystycznym lub określonych usług
teleinformatycznych służących lub wykorzystywanych do spowodowania
zdarzenia o charakterze terrorystycznym, zwane dalej „blokadą dostępności”.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami
uzasadniającymi potrzebę zastosowanie blokady dostępności.
3. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje Sąd Okręgowy
w Warszawie.
4. W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłaby ona spowodować
zdarzenie o charakterze terrorystycznym, Szef ABW, po uzyskaniu pisemnej zgody
Prokuratora Generalnego, może zarządzić blokadę dostępności, zwracając się
jednocześnie do sądu, o którym mowa w ust. 3, z wnioskiem o wydanie
postanowienia w tej sprawie.
5. Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną jest obowiązany do
natychmiastowego dokonania czynności określonych w postanowieniu sądu lub
przekazanym mu żądaniu Szefa ABW.
6. Wniosek Szefa ABW, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać
w szczególności:
1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;
2) opis zdarzenia o charakterze terrorystycznym z podaniem, w miarę
możliwości, jego kwalifikacji prawnej;
3) okoliczności uzasadniające potrzebę blokady dostępności;
4) szczegółowe określenie rodzaju danych informatycznych lub usług
teleinformatycznych mających podlegać zablokowaniu;
2017-07-14
©Telksinoe s. 33/107
5) dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,
wobec którego stosowana będzie blokada dostępności, ze wskazaniem
sposobu jej stosowania;
6) cel i czas prowadzonej blokady dostępności.
7. Blokadę dostępności zarządza się na okres nie dłuższy niż 30 dni. Sąd,
o którym mowa w ust. 3, może, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po
uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, wydać postanowienie
o jednorazowym przedłużeniu blokady dostępności na okres nie dłuższy niż
3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny jej zarządzenia.
8. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4 i 7, stosuje się odpowiednio przepisy
ust. 2 i 6. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 4 i 7,
zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi wniosek.
9. Wnioski, o których mowa w ust. 1, 4 i 7, sąd rozpoznaje jednoosobowo,
przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny
być realizowane w warunkach przewidzianych dla przekazywania,
przechowywania i udostępniania informacji niejawnych oraz z odpowiednim
zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu
postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie
prokurator i Szef ABW.
10. Na postanowienia sądu, o których mowa w ust. 1, 4 i 7, przysługuje
zażalenie Szefowi ABW i Prokuratorowi Generalnemu. Do zażalenia stosuje się
odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
11. Blokady dostępności zaprzestaje się w przypadku:
1) nieudzielenia przez sąd, w terminie 5 dni od złożenia wniosku w trybie ust. 4,
zgody na zarządzenie przez Szefa ABW blokady dostępności;
2) nieudzielenia przez sąd zgody na przedłużenie blokady dostępności w trybie
ust. 7;
3) upływu okresu, na który blokada dostępności została wprowadzona.
12. Sąd, Prokurator Generalny oraz Szef ABW prowadzą w formie
elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych,
rejestry postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków dotyczących blokady
dostępności.
2017-07-14
©Telksinoe s. 34/107
13. O zastosowaniu blokady dostępności Szef ABW powiadamia ministra
właściwego do spraw informatyzacji, jeżeli usługodawca świadczący usługi drogą
elektroniczną ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
14. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób
dokumentowania blokady dostępności oraz przechowywania i przekazywania
postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków, uwzględniając potrzebę
zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych
materiałów.
Art. 32d. 1. Szef ABW prowadzi rejestr zdarzeń naruszających
bezpieczeństwo systemów teleinformatycznych, o których mowa w art. 5 ust. 1
pkt 2a.
2. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane obejmujące:
1) identyfikację podmiotu, na rzecz którego działa system teleinformatyczny,
oraz dane administratora systemu;
2) datę i czas wykrycia naruszenia bezpieczeństwa systemu oraz prawdopodobną
początkową datę i czas naruszenia bezpieczeństwa systemu;
3) identyfikację źródła zdarzenia naruszającego bezpieczeństwo systemu;
4) opis stwierdzonego zdarzenia naruszającego bezpieczeństwo systemu oraz
sposób działania podmiotu powodującego naruszenie bezpieczeństwa;
5) opis szkód w systemie powstałych lub mogących powstać wskutek zdarzenia
naruszającego bezpieczeństwo systemu.
3. Dane, o których mowa w ust. 2, przekazuje Szefowi ABW administrator
systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2a, niezwłocznie
po wykryciu zdarzenia naruszającego bezpieczeństwo tego systemu.
4. Dane z rejestru są udostępniane ministrowi właściwemu do spraw
informatyzacji.
Art. 32e. 1. Szef ABW przeprowadza analizę zdarzeń naruszających
bezpieczeństwo systemów teleinformatycznych i wydaje podmiotom, o których
mowa w art. 32d ust. 3, rekomendacje zmierzające do podniesienia poziomu
bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych w celu zapewnienia ich
integralności, poufności, rozliczalności i dostępności, zwane dalej
„rekomendacjami”.
2017-07-14
©Telksinoe s. 35/107
2. Podmioty, o których mowa w art. 32d ust. 3, mogą wnieść do Szefa ABW
zastrzeżenia do rekomendowanych sposobów podniesienia poziomu
bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych z uwagi na negatywny wpływ
rekomendowanych działań na funkcjonalność systemu lub powstanie nowych
podatności, jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania
rekomendacji.
3. Szef ABW odnosi się do zastrzeżeń otrzymanych w trybie
ust. 2 niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich
otrzymania i podtrzymuje rekomendacje lub przekazuje zmienione rekomendacje.
4. Podmioty, którym Szef ABW przekazał rekomendacje, w terminie miesiąca
od dnia ich otrzymania informują Szefa ABW o sposobie i zakresie ich
uwzględnienia.
5. Nieuwzględnienie rekomendacji stanowi podstawę do wystąpienia przez
Szefa ABW do organu sprawującego nadzór nad podmiotem, o którym mowa
w ust. 4, z informacją o nieuwzględnieniu rekomendacji lub z wnioskiem
o podjęcie działań mających na celu wykonanie rekomendacji.
Art. 33. W zakresie swojej właściwości Agencje mogą uzyskiwać
informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać i przetwarzać.
Art. 34. 1. W zakresie swojej właściwości Agencje mogą zbierać, także
niejawnie, wszelkie dane osobowe, w tym również, jeżeli jest to uzasadnione
charakterem realizowanych zadań, dane wskazane w art. 27 i 28 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922),
a także korzystać z danych osobowych i innych informacji uzyskanych w wyniku
wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych przez uprawnione do tego
organy, służby i instytucje państwowe oraz przetwarzać je, w rozumieniu ustawy
o ochronie danych osobowych, bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.
2. Administrator zbioru danych jest obowiązany udostępnić dane osobowe,
o których mowa w ust. 1, na podstawie imiennego upoważnienia wydanego
odpowiednio przez Szefa ABW albo Szefa AW okazanego przez funkcjonariusza
wraz z legitymacją służbową.
2a. Administrator zbioru danych, o którym mowa w ust. 2, udostępnia
Szefowi ABW w drodze teletransmisji informacje zgromadzone w zbiorach danych
2017-07-14
©Telksinoe s. 36/107
bez konieczności każdorazowego przedstawiania imiennego upoważnienia
wydanego przez Szefa ABW, okazywanego przez funkcjonariusza ABW wraz
z legitymacją służbową, o których mowa w ust. 2, jeżeli jednostka organizacyjna
ABW będąca odbiorcą informacji spełnia łącznie następujące warunki:
1) posiada urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy,
w jakim celu oraz jakie dane uzyskał;
2) posiada zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające
wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich uzyskania;
3) specyfika lub zakres wykonywanych zadań uzasadnia takie udostępnienie.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 2.
4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, zakres, warunki i tryb przekazywania Agencjom informacji przez
organy, służby i instytucje państwowe, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem
przepisów dotyczących tych organów, służb i instytucji.
Art. 34a. 1. Jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia
przestępstwom określonym w art. 5 ust. 1 pkt 2 lub ich wykrycia albo ustalenia
sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów
i innych korzyści majątkowych pochodzących z tych przestępstw albo ich
równowartości, ABW może korzystać z przetwarzanych przez banki informacji
stanowiących tajemnicę bankową oraz informacji dotyczących umów o rachunek
papierów wartościowych, umów o rachunek pieniężny, umów ubezpieczenia lub
innych umów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi, świadczenia usług
płatniczych lub zawieranych z uczestnikami funduszy inwestycyjnych,
a w szczególności z przetwarzanych przez uprawnione podmioty danych osób,
które zawarły takie umowy.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do:
1) podmiotów wykonujących działalność na podstawie ustawy z dnia
26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 719,
831 i 904);
2) podmiotów wykonujących działalność ubezpieczeniową;
3) podmiotów wykonujących działalność w zakresie obrotu papierami
wartościowymi i innymi instrumentami finansowymi na podstawie ustawy
2017-07-14
©Telksinoe s. 37/107
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U.
z 2016 r. poz. 1636);
4) instytucji obowiązanych i podmiotów świadczących usługi finansowe
w rozumieniu ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu
pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2016 r. poz. 299 i 615);
5) podmiotów wykonujących działalność z zakresu usług płatniczych na
podstawie ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U.
z 2016 r. poz. 1572);
6) funduszy inwestycyjnych i towarzystw funduszy inwestycyjnych
wykonujących działalność na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r.
o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami
inwestycyjnymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 157, z późn. zm.2));
7) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.
3. Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, oraz informacje związane
z przekazywaniem tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej
w przepisach o ochronie informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie
funkcjonariuszom ABW prowadzącym w danym postępowaniu czynności
operacyjno-rozpoznawcze i ich przełożonym, uprawnionym do sprawowania
nadzoru nad tymi czynnościami. Akta postępowań zawierające te informacje i dane
udostępnia się również sądom i prokuratorom, jeżeli następuje to w celu ścigania
karnego.
4. Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, udostępnia się na podstawie
postanowienia wydanego na pisemny wniosek Szefa ABW przez Sąd Okręgowy
w Warszawie.
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera:
1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;
2) opis przestępstwa z podaniem jego kwalifikacji prawnej;
3) okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;
4) wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;
5) podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;
6) rodzaj i zakres informacji i danych.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 73,
978, 1260, 1357, 1634 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615, 904 i 996.
2017-07-14
©Telksinoe s. 38/107
6. Po rozpatrzeniu wniosku Sąd Okręgowy w Warszawie, w drodze
postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie informacji i danych, o których
mowa w ust. l, określając ich rodzaj, zakres oraz podmiot zobowiązany do ich
udostępnienia, albo odmawia udzielenia zgody na udostępnienie informacji
i danych. Przepis art. 27 ust. 11 stosuje się odpowiednio.
7. Szefowi ABW na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie,
o którym mowa w ust. 6, przysługuje zażalenie.
8. W przypadku wyrażenia przez Sąd Okręgowy w Warszawie zgody na
udostępnienie informacji i danych, o których mowa w ust. l, Szef ABW pisemnie
informuje podmiot, o którym mowa w ust. 5 pkt 5, o wydaniu przez Sąd Okręgowy
w Warszawie postanowienia, wskazując jego datę i sygnaturę, oraz o rodzaju
i zakresie informacji i danych, które mają być udostępnione, podmiocie, którego
informacje i dane dotyczą, oraz o osobie funkcjonariusza ABW upoważnionego do
ich odbioru.
9. W terminie do 120 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których
mowa w ust. l, Szef ABW informuje podmiot, o którym mowa w ust. 5 pkt 4,
o postanowieniu Sądu Okręgowego w Warszawie wyrażającym zgodę na
udostępnienie informacji i danych.
10. Sąd Okręgowy w Warszawie, na wniosek Szefa ABW, złożony po
uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może odroczyć, w drodze
postanowienia, na czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania,
obowiązek, o którym mowa w ust. 9, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że
poinformowanie podmiotu, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, może zaszkodzić
wynikom podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 27 ust.
11 stosuje się odpowiednio.
11. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 9 lub 10, zostało wszczęte
postępowanie przygotowawcze, podmiot, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, jest
powiadamiany o postanowieniu Sądu Okręgowego w Warszawie o udostępnieniu
informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez Szefa ABW
przed zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie po jego
umorzeniu.
2017-07-14
©Telksinoe s. 39/107
12. Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. l, nie dostarczyły podstaw
do wszczęcia postępowania przygotowawczego, Szef ABW niezwłocznie pisemnie
zawiadamia o tym podmiot, o którym mowa w ust. 5 pkt 5.
13. Materiały zgromadzone w trybie, o którym mowa w ust. 1–10,
niestanowiące informacji potwierdzających zaistnienie przestępstwa, podlegają
niezwłocznemu, protokolarnemu, komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie
materiałów zarządza Szef ABW.
14. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone
naruszeniem przepisu ust. 3 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.
15. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposoby
przetwarzania danych i informacji, o których mowa w ust. 1, w zbiorach danych,
rodzaje jednostek organizacyjnych ABW uprawnionych do korzystania z tych
zbiorów oraz wzory dokumentów obowiązujących przy przetwarzaniu danych,
uwzględniając potrzebę ochrony danych przed nieuprawnionym dostępem.
Art. 35. 1. W związku z wykonywaniem swoich zadań Agencje zapewniają
ochronę środków, form i metod realizacji zadań, zgromadzonych informacji oraz
własnych obiektów i danych identyfikujących funkcjonariuszy tych Agencji.
2. Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych
funkcjonariusze Agencji mogą posługiwać się dokumentami, które uniemożliwiają
ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza oraz środków, którymi
posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.
3. Osoby udzielające Agencji pomocy przy wykonywaniu czynności
operacyjno-rozpoznawczych mogą posługiwać się dokumentami, o których mowa
w ust. 2.
4. ABW, z zastrzeżeniem ust. 5, na wniosek upoważnionych organów, służb
i instytucji państwowych, sporządza i wydaje dokumenty uniemożliwiające
ustalenie danych identyfikujących funkcjonariuszy i pracowników tych organów,
służb lub instytucji oraz osób udzielających im pomocy przy wykonywaniu
czynności operacyjno-rozpoznawczych, a także prowadzi centralny rejestr tych
dokumentów.
5. Dokumenty i znaki identyfikujące osoby posługujące się nimi jako
funkcjonariuszy lub pracowników organów, służb lub instytucji państwowych,
o których mowa w ust. 4, wydają odpowiednio te organy, służby lub instytucje.
2017-07-14
©Telksinoe s. 40/107
6. Nie popełnia przestępstwa:
1) kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których
mowa w ust. 2 i 3;
2) kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 3;
3) kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2
i 3;
4) funkcjonariusz Agencji lub osoba wymieniona w ust. 3, posługujący się przy
wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych dokumentami,
o których mowa w ust. 2 i 3.
7. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, sposób
współdziałania właściwych organów, służb i instytucji państwowych z Szefem
ABW przy prowadzeniu rejestru, o którym mowa w ust. 4, z uwzględnieniem
wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych.
8. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą w drodze
zarządzeń, szczegółowy tryb wydawania i przechowywania dokumentów,
o których mowa w ust. 2 i 3, oraz posługiwania się tymi dokumentami,
z uwzględnieniem wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych.
9. Szef ABW określi, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia rejestru,
o którym mowa w ust. 4, z zachowaniem wymogów dotyczących ochrony
informacji niejawnych.
Art. 36. 1. Agencje przy wykonywaniu swoich zadań mogą korzystać,
z zastrzeżeniem art. 37, z pomocy osób niebędących ich funkcjonariuszami.
Zabronione jest, z zastrzeżeniem ust. 2, ujawnianie danych o osobie udzielającej
Agencji pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.
2. Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie
w przypadkach określonych w art. 39 ust. 4.
2a. Osoba, o której mowa w ust. 1, nie może ujawniać faktu udzielania
pomocy ani okoliczności związanych z jej udzielaniem.
3. Za udzielenie pomocy osobom, o których mowa w ust. 1, może być
przyznane wynagrodzenie wypłacane z funduszu operacyjnego.
4. Jeśli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez Agencję
z pomocy osób, o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły
2017-07-14
©Telksinoe s. 41/107
uszczerbek na zdrowiu albo szkodę w mieniu, osobom tym lub ich spadkobiercom
przysługuje odszkodowanie.
5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb
przyznawania odszkodowań w sprawach, o których mowa w ust. 4.
Art. 37. 1. Agencje nie mogą przy wykonywaniu swoich zadań korzystać
z tajnej współpracy:
1) posłów i senatorów;
2) osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa
w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących
kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U. z 2011 r. poz. 430 i 654 oraz
z 2015 r. poz. 1348 i 1960);
3) dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub
urzędach wojewódzkich;
4) sędziów, asesorów sądowych, prokuratorów, adwokatów i radców prawnych;
5) członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów
„Telewizji Polskiej – Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia – Spółka Akcyjna”,
a także dyrektorów terenowych oddziałów „Telewizji Polskiej – Spółka
Akcyjna”;
6) dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów
regionalnych „Polskiej Agencji Prasowej – Spółka Akcyjna”;
7) nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 13) ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r.
o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2016 r. poz. 639 i 929);
8) redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność
wydawniczą, o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo
prasowe (Dz. U. poz. 24, z późn. zm.4));
9) rektorów, prorektorów i kierowników podstawowych jednostek
organizacyjnych w publicznych i niepublicznych szkołach wyższych;
3)
Obecnie definicja nadawcy znajduje się w art. 4 pkt 5 tej ustawy.
4)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1988 r. poz. 324, z 1989 r. poz. 187,
z 1990 r. poz. 173, z 1991 r. poz. 442, z 1996 r. poz. 542, z 1997 r. poz. 554 i 770, z 1999 r.
poz. 999, z 2001 r. poz. 1198, z 2002 r. poz. 1271, z 2004 r. poz. 1181, z 2005 r. poz. 377,
z 2007 r. poz. 590, z 2010 r. poz. 1228 i 1551, z 2011 r. poz. 459, 934, 1204 i 1660, z 2012 r.
poz. 1136 oraz z 2013 r. poz. 771.
2017-07-14
©Telksinoe s. 42/107
10) członków Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Polskiej Komisji
Akredytacyjnej i Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.
2. Szefowie Agencji w celu realizacji zadań Agencji mogą wydać zgodę na
korzystanie z tajnej współpracy z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli
jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody
Prezesa Rady Ministrów.
3. W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb
specjalnych Szefowie Agencji wyrażają zgodę, o której mowa w ust. 2, po
uzyskaniu zgody tego ministra.
Art. 38. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określają,
w drodze zarządzeń, obieg informacji, w tym niejawnych, w podległych
Agencjach.
Art. 39. 1. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, mogą
zezwalać funkcjonariuszom i pracownikom Agencji oraz byłym funkcjonariuszom
i pracownikom, po ustaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy w Agencji,
a także osobom udzielającym im pomocy w wykonywaniu czynności operacyjno-
-rozpoznawczych, na udzielenie informacji niejawnej określonej osobie lub
instytucji.
2. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wobec byłych funkcjonariuszy
i pracowników Urzędu Ochrony Państwa przysługuje Szefowi ABW.
3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może dotyczyć udzielenia
informacji o:
1) osobie, jeżeli zostały uzyskane w wyniku prowadzonych przez Agencje albo
inne organy, służby lub instytucje państwowe czynności operacyjno-
-rozpoznawczych;
2) szczegółowych formach i zasadach przeprowadzania czynności operacyjno-
-rozpoznawczych oraz o stosowanych w związku z ich prowadzeniem
środkach i metodach;
3) osobie udzielającej pomocy Agencji, o której mowa w art. 36 ust. 1;
4) osobie udzielającej pomocy Urzędowi Ochrony Państwa w wykonywaniu
czynności operacyjno-rozpoznawczych.
2017-07-14
©Telksinoe s. 43/107
4. Zakazu określonego w ust. 3 nie stosuje się w przypadku żądania
prokuratora albo sądu, zgłoszonego w celu ścigania karnego za czyn zabroniony,
stanowiący zbrodnię lub występek, którego skutkiem jest śmierć, lub
przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów
o ochronie informacji niejawnych.
5. Zakazu określonego w ust. 3 nie stosuje się również w przypadku żądania
prokuratora lub sądu uzasadnionego podejrzeniem popełnienia przestępstwa
ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności
operacyjno-rozpoznawczych.
6. W razie odmowy zwolnienia funkcjonariusza, pracownika lub osoby
udzielającej im pomocy w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych
od obowiązku zachowania w tajemnicy informacji niejawnych o klauzuli tajności
„tajne” lub „ściśle tajne” albo odmowy zezwolenia na udostępnienie materiałów
stanowiących informacje niejawne o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”
pomimo żądania prokuratora lub sądu, zgłoszonego w związku z postępowaniem
karnym o przestępstwo określone w art. 105 § 1 Kodeksu karnego lub o zbrodnię
godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu lub zdrowiu, gdy jego
następstwem była śmierć człowieka, Szef ABW albo Szef AW przedstawia żądane
materiały oraz wyjaśnienie Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego. Jeżeli
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego stwierdzi, że uwzględnienie żądania
prokuratora lub sądu jest konieczne do prawidłowości postępowania karnego, Szef
ABW albo Szef AW jest obowiązany zwolnić od zachowania tajemnicy lub
udostępnić materiały objęte tajemnicą.
Art. 40. 1. Szef ABW koordynuje podejmowane przez służby specjalne
czynności operacyjno-rozpoznawcze mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo
państwa.
2. Szef ABW, w celu zapewnienia koordynacji, o której mowa w ust. 1,
prowadzi centralną ewidencję zainteresowań operacyjnych służb specjalnych.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, sposób
współdziałania służb specjalnych z Szefem ABW w zakresie prowadzenia
ewidencji, o której mowa w ust. 2, z uwzględnieniem wymogów dotyczących
ochrony informacji niejawnych.
2017-07-14
©Telksinoe s. 44/107
Art. 41. 1. Organy administracji rządowej przekazują Szefowi AW
informacje istotne dla bezpieczeństwa zewnętrznego i międzynarodowej pozycji
Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności dotyczące:
1) zagrożeń zewnętrznych godzących w bezpieczeństwo, obronność,
niepodległość oraz integralność terytorialną i nienaruszalność granic
Rzeczypospolitej Polskiej;
2) zagrożeń międzynarodowych sojuszy, układów politycznych i układów
wojskowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną;
3) międzynarodowego terroryzmu i ekstremizmu oraz międzynarodowych grup
przestępczości zorganizowanej;
4) międzynarodowego handlu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,
środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz towarami,
technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa
Rzeczypospolitej Polskiej oraz dla utrzymania międzynarodowego pokoju
i bezpieczeństwa;
5) realizacji umów międzynarodowych dotyczących rozbrojenia oraz zagrożeń
związanych z rozprzestrzenianiem broni masowej zagłady oraz środków jej
przenoszenia;
6) zagrożeń występujących w rejonach konfliktów i kryzysów
międzynarodowych;
7) zagrożeń realizacji celów polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej;
8) zagrożeń interesów ekonomicznych Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Organy administracji rządowej przekazują Szefowi AW informacje,
o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po ich uzyskaniu, w miarę możliwości
w treści i formie, w jakiej je uzyskały.
3. Informacje, o których mowa w ust. 1, Szef AW przekazuje organom
wymienionym w art. 18, a także, w zakresie ich właściwości – Szefowi ABW,
Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefowi Służby Wywiadu
Wojskowego.
Art. 42. 1. Szefowie ABW i AW oraz Szef Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego i Szef Centralnego Biura
Antykorupcyjnego są zobowiązani do współdziałania w ramach realizacji swoich
zadań.
2017-07-14
©Telksinoe s. 45/107
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, zakres i tryb
współdziałania oraz szczegółowy rozdział kompetencji pomiędzy ABW, AW,
Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego i Centralne
Biuro Antykorupcyjne.
Art. 43. 1. Agencje zapewniają ochronę wykorzystywanych przez siebie
urządzeń oraz obszarów i obiektów, a także przebywających w nich osób, przez
wewnętrzną służbę ochrony.
2. Funkcjonariusze wykonujący zadania w zakresie ochrony, w granicach
chronionych obszarów i obiektów mają prawo:
1) ustalania uprawnień osób do przebywania na obszarach lub w obiektach
chronionych,
2) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości,
3) wydawania poleceń dotyczących określonego zachowania się w granicach
chronionych obszarów i obiektów, w tym ich opuszczenia,
4) ujęcia osób stwarzających bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia
ludzkiego, a także dla chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania
tych osób Policji lub innym właściwym organom,
5) dokonywania kontroli osobistej, przeglądania zawartości bagaży, a także
sprawdzania środków transportu i ładunków,
6) usunięcia pojazdów z miejsca postoju,
7) zniszczenia, unieruchomienia lub przejęcia kontroli lotu bezzałogowego
statku powietrznego, w tym modelu latającego
– jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa chronionych urządzeń,
a także obszarów, obiektów oraz przebywających w nich osób.
3. Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2, 4, 6 i 7, mogą być wykonywane
również w miejscu bezpośrednio sąsiadującym z chronionymi urządzeniami,
obszarami lub obiektami, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia ich
bezpieczeństwa lub bezpieczeństwa przebywających w nich osób.
4. Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 4 i 5, wykonuje się
z poszanowaniem dóbr osobistych osoby, w stosunku do której zostały podjęte.
5. Do wykonywania zadań w zakresie ochrony, o której mowa w ust. 1,
stosuje się przepisy art. 25, art. 26 i art. 26b.
2017-07-14
©Telksinoe s. 46/107
Rozdział 5
Służba funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu
Art. 44. Służbę w ABW albo AW może pełnić osoba:
1) posiadająca obywatelstwo polskie;
2) korzystająca z pełni praw publicznych;
3) wykazująca nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną;
4) dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych
w przepisach o ochronie informacji niejawnych;
5) posiadająca co najmniej [średnie wykształcenie] art. 44 wejdzie w
średnie branżowe> i określone kwalifikacje zawodowe oraz zdolność życie z dn.
fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, wymagających 1.09.2017 r. (Dz.
U. z 2017 r. poz.
szczególnej dyscypliny służbowej, której gotowa jest się podporządkować. 60).
Art. 45. 1. Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje
lekarskie ABW albo AW, podległe Szefowi właściwej Agencji.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby
w Agencji, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb
postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.
Art. 46. 1. Przyjęcie kandydata do służby w ABW albo AW następuje po
przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego, na które składają się:
1) przyjęcie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także
dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje
zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;
2) przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;
3) postępowanie sprawdzające, określone w przepisach o ochronie informacji
niejawnych;
4) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji.
2. W stosunku do kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w ABW
albo AW na stanowisko wymagające szczególnych umiejętności lub predyspozycji,
postępowanie kwalifikacyjne może być rozszerzone o czynności mające na celu
2017-07-14
©Telksinoe s. 47/107
sprawdzenie przydatności kandydata do służby na takim stanowisku, w tym
o przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wzór kwestionariusza osobowego oraz szczegółowe zasady i tryb
przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego wobec kandydatów do służby
w Agencji, uwzględniając czynności niezbędne do podjęcia decyzji dotyczącej
osoby ubiegającej się o przyjęcie do służby w Agencji.
Art. 47. 1. Przed podjęciem służby funkcjonariusz ABW albo AW składa
ślubowanie według następującej roty:
„Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych
obowiązków funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
(Agencji Wywiadu), ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić
ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny,
strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem
życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać
prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej
Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy
i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnicy prawnie chronionej,
honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki
zawodowej.”.
2. Ceremoniał składania ślubowania w ABW i AW określają Szef ABW oraz
Szef AW, każdy w zakresie swojego działania.
Art. 48. 1. Stosunek służbowy funkcjonariusza ABW albo AW, zwanego
dalej „funkcjonariuszem”, powstaje w drodze mianowania na podstawie
dobrowolnego zgłoszenia się do służby.
2. Początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w rozkazie
personalnym o przyjęciu do służby i mianowaniu na stanowisko służbowe w ABW
albo AW.
3. Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo
po przeniesieniu do rezerwy.
4. Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet. Od warunku tego
można odstąpić również w stosunku do absolwentów szkół wyższych.
2017-07-14
©Telksinoe s. 48/107
5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wzór legitymacji służbowej i innych dokumentów funkcjonariuszy,
organy właściwe do ich wydawania, wymiany i unieważniania oraz dokonywania
w nich wpisów, przypadki, w których legitymacja służbowa lub inne dokumenty
podlegają zwrotowi, wymianie lub unieważnieniu, a także tryb postępowania
w przypadku ich utraty, jak również sposób posługiwania się legitymacją służbową
oraz innymi dokumentami.
6. Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej
właściwości, mogą określić znaki lub inne dokumenty identyfikacyjne
funkcjonariuszy.
Art. 49. 1. Osobę przyjętą do służby w ABW albo AW mianuje się
funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej na okres 3 lat.
2. Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej oceny
ogólnej w opinii służbowej funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.
3. W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami
funkcjonariusza Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, może
skrócić okres jego służby przygotowawczej albo zwolnić funkcjonariusza od
odbywania tej służby.
4. W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków
służbowych trwającej dłużej niż 3 miesiące właściwy Szef Agencji może
przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.
Art. 50. 1. Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, jest
właściwy do przyjmowania do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na
stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania,
zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania
zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania
wygaśnięcia stosunku służbowego.
2. W sprawach osobowych funkcjonariuszy innych, niż wymienione w ust. 1,
są właściwi przełożeni, upoważnieni przez Szefa Agencji.
3. Sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie
rozkazu personalnego.
2017-07-14
©Telksinoe s. 49/107
Art. 50a. W sprawach wynikających ze stosunku służbowego Szefa ABW
oraz Szefa AW właściwy jest Prezes Rady Ministrów lub upoważniony przez niego
minister powołany w celu koordynowania działalności służb specjalnych.
Upoważnienie nie może obejmować spraw, o których mowa w art. 14.
Art. 51. 1. Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określany wymiarem
jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, rozkład czasu służby, z uwzględnieniem czasu na wypoczynek oraz
przypadków przedłużenia czasu służby funkcjonariuszy każdej z Agencji,
uzasadnionych potrzebą zapewnienia niezakłóconego toku służby.
Art. 52. (uchylony)
Art. 52a. 1. W sprawach bezpieczeństwa i higieny służby stosuje się
odpowiednio przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666), zwanej dalej „Kodeksem pracy”,
a także przepisy wykonawcze wydane na jego podstawie, z wyłączeniem
przepisów art. 207 § 2 pkt 7, art. 2091 § 4, art. 228, art. 229 § 1–12, art. 230 § 2,
art. 231, art. 234 § 1, 3 i 31, art. 235–2352, art. 237–2372, art. 23711 § 4 oraz
art. 23711a–23714.
2. W zakresie określonym w ust. 1:
1) Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, realizuje
obowiązki i uprawnienia pracodawcy;
2) przełożony funkcjonariusza realizuje obowiązki i uprawnienia osoby
kierującej pracownikami;
3) funkcjonariusz realizuje obowiązki i uprawnienia pracownika.
3. Przepisy art. 2092, art. 2093, art. 210 § 1–5, art. 229 § 4 oraz przepisy
wykonawcze wydane na podstawie art. 210 § 6 Kodeksu pracy stosuje się, jeżeli
nie zagraża to prawidłowemu wykonywaniu czynności służbowych przez:
1) funkcjonariuszy ABW, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5
ust. 1;
2) funkcjonariuszy AW, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1.
4. Na pierwsze badanie okresowe funkcjonariusz jest kierowany w terminie
3 lat od dnia przyjęcia do służby.
2017-07-14
©Telksinoe s. 50/107
5. W czasie wykonywania czynności służbowych, w okolicznościach
uzasadnionych stanem wyższej konieczności, funkcjonariusz może odstąpić od
przestrzegania zasad bezpieczeństwa i higieny służby, z zachowaniem dostępnych
w danych warunkach zabezpieczeń, jeżeli w jego ocenie, dokonanej w miejscu
i czasie wykonywania czynności służbowej, istnieje prawdopodobieństwo
uratowania życia ludzkiego lub odwrócenia zagrożenia godzącego
w bezpieczeństwo państwa, w szczególności gdy:
1) z powodu braku specjalistycznego uzbrojenia, wyposażenia lub innego
sprzętu zachodzi konieczność zastosowania środka zastępczego;
2) fizyczne warunki i umiejętności funkcjonariusza mogą zastąpić możliwość
użycia właściwego uzbrojenia, wyposażenia lub innego sprzętu;
3) funkcjonariusz wykona określoną czynność dobrowolnie.
Art. 53. 1. Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu,
przeprowadzanemu:
1) w służbie przygotowawczej – raz w roku;
2) w służbie stałej – raz na 3 lata.
2. Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od dnia jej
sporządzenia; może on w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią służbową
wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb
opiniowania funkcjonariuszy, uwzględniając przesłanki opiniowania i jego
częstotliwości, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu i skalę ocen, przypadki
opiniowania z pominięciem okresów przewidzianych w ustawie, właściwość
przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy
z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.
Art. 54. 1. Funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska
i przenieść do dyspozycji Szefa Agencji, w której pełni służbę.
2. Funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji Szefa Agencji, w której
pełni służbę, nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy.
3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się
na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej
2017-07-14
©Telksinoe s. 51/107
zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby
z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na
podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na
korzystniejszych zasadach.
4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, warunki i tryb przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa
Agencji, z uwzględnieniem sposobu pełnienia służby w okresie pozostawania w tej
dyspozycji.
Art. 55. 1. Funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być
przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres do 6 miesięcy do
czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.
2. Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania,
w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć okres delegowania, o którym
mowa w ust. 1, do 12 miesięcy.
Art. 56. 1. Funkcjonariuszowi można powierzyć, na czas określony, pełnienie
obowiązków służbowych na innym stanowisku. W takim przypadku uposażenie
funkcjonariusza nie może być obniżone.
2. Funkcjonariusza, gdy jest to uzasadnione realizacją zadań Agencji, w której
pełni służbę, za jego zgodą, można oddelegować do wykonywania zadań
służbowych poza Agencją, po przeniesieniu go do dyspozycji Szefa tej Agencji.
Przepisów art. 54 nie stosuje się.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, warunki i tryb oddelegowania, uprawnienia i obowiązki
funkcjonariusza w czasie oddelegowania, wysokość i sposób wypłacania
uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących oddelegowanemu
funkcjonariuszowi, uwzględniając miejsce oraz charakter i zakres wykonywanych
przez niego zadań służbowych poza Agencją, a także ustali, z uwzględnieniem
przepisów o ochronie informacji niejawnych, szczególne uprawnienia i obowiązki
funkcjonariusza pełniącego służbę poza granicami kraju.
4. (uchylony)
2017-07-14
©Telksinoe s. 52/107
Art. 57. 1. Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe
w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko
służbowe.
2. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe
w przypadku:
1) orzeczenia przez właściwą komisję lekarską Agencji trwałej niezdolności do
pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli nie ma
możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;
2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej
w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;
3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku
służbowym, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych
opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;
4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn
uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości
mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.
3. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również
na jego pisemną prośbę.
4. Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe
stanowisko służbowe z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze
służby.
Art. 58. 1. Funkcjonariusza zawiesza się, rozkazem personalnym,
w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia
przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne
ścigane z oskarżenia publicznego.
2. Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych, na czas nie
dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego
w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego,
postępowania w sprawie o wykroczenie oraz postępowania dyscyplinarnego, jeśli
jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia
w czynnościach służbowych można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie
dłuższy niż do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu
2017-07-14
©Telksinoe s. 53/107
karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie, a w pozostałych przypadkach
na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.
4. Zawieszenie w czynnościach służbowych polega na odsunięciu
funkcjonariusza od wykonywania obowiązków służbowych.
5. W stosunku do decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach
służbowych, funkcjonariusz może zwrócić się do Szefa Agencji z wnioskiem
o ponowne rozpatrzenie sprawy.
6. Funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany:
1) niezwłocznie zdać broń i legitymację służbową oraz przedmioty związane
z wykonywanymi przez niego zadaniami, a w szczególności akta i dokumenty
prowadzonych przez niego spraw;
2) informować kierownika jednostki organizacyjnej o zamiarze opuszczenia
miejsca zamieszkania na okres dłuższy niż 3 dni.
Art. 59. 1. Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej
właściwej Agencji:
1) z urzędu lub na jego wniosek – w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia
zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku
poszczególnych chorób ze służbą;
2) z urzędu – w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej
niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania
zwolnienia lekarskiego.
1a. Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez
komisję lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym
i dodatkowym.
1b. W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja
nie pozwalają na wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na
obserwację w podmiocie leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.
2. Funkcjonariusz może być również poddany badaniom
psychofizjologicznym. O skierowaniu funkcjonariusza na te badania decyduje Szef
Agencji.
Art. 59a. 1. Komisje lekarskie, o których mowa w art. 59, są również
właściwe w sprawach:
2017-07-14
©Telksinoe s. 54/107
1) ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek
wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby lub choroby
pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami
służby, a także związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą
pozostającą w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami
służby;
2) uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta
i rencisty policyjnego za inwalidę oraz uznania go za niezdolnego do
samodzielnej egzystencji, a także związku śmierci funkcjonariusza,
funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta i rencisty policyjnego ze
służbą;
3) kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby
z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.
2. Komisja lekarska może skierować funkcjonariusza na badanie
specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych
w wyznaczonym terminie.
3. W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja
nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że
do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym,
komisja lekarska może skierować funkcjonariusza na taką obserwację. Obserwacja
w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez
funkcjonariusza.
4. Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje odwołanie do komisji
lekarskiej wyższego stopnia w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.
[5. W przypadku orzeczenia niezdolności do służby komisja lekarska orzeka
również o grupie inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym
funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej
Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.]
<5. W przypadku orzeczenia niezdolności do służby komisja lekarska
orzeka również o grupie inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu Nowe brzmienie
ust. 5 w art. 59a
emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa wejdzie w życie z
dn. 1.01.2018 r.
(Dz. U. z 2017 r.
poz. 1321).
2017-07-14
©Telksinoe s. 55/107
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,
Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży
Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby
Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.>
6. Kontrola prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby
z powodu choroby polega na sprawdzeniu prawidłowości ustalenia okresu
zwolnienia od zajęć służbowych z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim.
7. W przypadku ustalenia wcześniejszej daty ustania przyczyny będącej
podstawą zwolnienia od zajęć służbowych niż orzeczona w zaświadczeniu
lekarskim, zaświadczenie to traci ważność za okres od tej daty, jednak nie
wcześniej niż od dnia badania lekarskiego przeprowadzonego przez komisję
lekarską.
8. W przypadku gdy funkcjonariusz nie poddaje się badaniom lekarskim lub
uniemożliwia ich przeprowadzenie lub nie dostarcza wyników badań lekarskich
mimo wezwania komisji lekarskiej, zaświadczenie lekarskie traci ważność od dnia
następującego po terminie wskazanym w wezwaniu.
9. W przypadkach, o których mowa w ust. 7 i 8, komisja lekarska orzeka
o zdolności funkcjonariusza do służby i informuje o tym lekarza wystawiającego
zaświadczenie lekarskie.
10. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego polega na
ustaleniu, czy funkcjonariusz w okresie orzeczonego zwolnienia od zajęć
służbowych, w tym w razie konieczności osobistego sprawowania opieki nad
dzieckiem lub innym chorym członkiem rodziny lub zwolnienia w wyniku decyzji
wydanej przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów
o zwalczaniu chorób zakaźnych albo o zwalczaniu gruźlicy, nie wykonuje pracy
zarobkowej lub nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w inny sposób niezgodny
z jego celem.
11. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wykorzystania zwolnienia
lekarskiego komisja lekarska niezwłocznie zawiadamia przełożonego
funkcjonariusza o dokonanym ustaleniu.
12. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w sprawach, o których
mowa w ust. 1;
2017-07-14
©Telksinoe s. 56/107
2) tryb kierowania do komisji lekarskich oraz podmioty właściwe w tych
sprawach;
3) szczegółowy sposób orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1, w tym
niezbędną dokumentację medyczną i inne dokumenty mogące stanowić
podstawę orzeczenia;
4) wzory orzeczeń komisji lekarskich w tych sprawach.
13. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 12, należy w szczególności
uwzględnić potrzebę zapewnienia sprawności postępowania oraz przejrzystości
stosowanych kryteriów oceny stanu zdrowia funkcjonariusza, jak również
jednolitości sposobu orzekania o stanie zdrowia funkcjonariusza.
Art. 60. 1. Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku:
1) orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską właściwej
Agencji;
2) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby
przygotowawczej;
3) wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;
4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane
z oskarżenia publicznego;
5) utraty obywatelstwa polskiego.
2. Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku:
1) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby
stałej, stwierdzonego w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło
co najmniej 6 miesięcy;
2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone
w ust. 1 pkt 4;
3) objęcia kierowniczego stanowiska państwowego albo objęcia funkcji
z wyboru w organach samorządu terytorialnego;
4) nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach
odrębnych;
5) gdy wymaga tego ważny interes służby;
6) likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji połączonej
ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do
2017-07-14
©Telksinoe s. 57/107
innej jednostki organizacyjnej Agencji lub na niższe stanowisko służbowe nie
jest możliwe;
7) dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których
mowa w art. 59 ust. 1a, lub niepoddania się im, albo w przypadku
dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na obserwację
w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody przez
funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na
wniosek funkcjonariusza;
8) upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;
9) nabycia obywatelstwa innego państwa.
3. Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia
pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby.
4. W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie ze służby następuje
po upływie 6 miesięcy, a ze służby przygotowawczej – po upływie 3 miesięcy od
dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej
reorganizacji.
Art. 61. Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku:
1) śmierci funkcjonariusza;
2) nieobecności funkcjonariusza w służbie przez okres powyżej 3 miesięcy
z powodu tymczasowego aresztowania, chyba że wcześniej nastąpiło
zwolnienie funkcjonariusza ze służby.
Art. 62. 1. W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub
prawomocnego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego
i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego albo w razie uchylenia
kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia
stopnia służbowego lub kary wydalenia ze służby, ulegają uchyleniu skutki, jakie
wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko
służbowe lub obniżeniem stopnia służbowego. O uchyleniu innych skutków
decyduje Szef właściwej Agencji.
2. W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego
orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego lub wydania
prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają uchyleniu wszystkie skutki,
2017-07-14
©Telksinoe s. 58/107
jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego
przeprowadzonego w związku z oskarżeniem o popełnienie przestępstwa
stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia sądu.
3. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, podstawę orzeczenia kary
dyscyplinarnej stanowiły przesłanki inne niż tylko oskarżenie o popełnienie
przestępstwa, o uchyleniu skutków, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku
postępowania dyscyplinarnego, decyduje Szef właściwej Agencji. Przepis
ust. 1 stosuje się odpowiednio.
Art. 63. 1. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 54 ust. 3,
art. 57 ust. 4 oraz art. 60 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 nie może nastąpić przed upływem
12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że
funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.
2. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 2
i ust. 2 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania
służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze
służby.
Art. 64. 1. Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży,
w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,
urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego,
z wyjątkiem przypadków określonych w art. 54 ust. 3, art. 60 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz
ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.
2. W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 54 ust. 3
i art. 60 ust. 2 pkt 5 i 6 w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu
na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu
rodzicielskiego przysługuje mu uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania
wymienionego urlopu.
3. Funkcjonariuszowi zwolnionemu na podstawie art. 54 ust. 3 lub art. 60
ust. 2 pkt 5 i 6 w czasie urlopu wychowawczego, przysługują do końca okresu, na
który ten urlop został udzielony:
1) świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy
wypłacaniu zasiłku wychowawczego;
2017-07-14
©Telksinoe s. 59/107
2) inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy
w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.
Art. 65. 1. Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie
świadectwo służby.
2. Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie
7 dni od dnia jego otrzymania.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wzór formularza świadectwa służby, uwzględniając dane, które
należy podać w świadectwie służby, oraz tryb wydawania i sprostowania
świadectwa służby, a także właściwość przełożonych w tych sprawach.
Rozdział 6
Korpusy i stopnie służbowe funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu
Art. 66. W ABW i AW obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe:
1) korpus szeregowych:
a) szeregowy,
b) starszy szeregowy;
2) korpus podoficerów:
a) kapral,
b) starszy kapral,
c) plutonowy,
d) starszy plutonowy,
e) sierżant,
f) starszy sierżant,
g) sierżant sztabowy,
h) starszy sierżant sztabowy;
3) korpus chorążych:
a) młodszy chorąży,
b) chorąży,
c) starszy chorąży,
d) młodszy chorąży sztabowy,
e) chorąży sztabowy,
2017-07-14
©Telksinoe s. 60/107
f) starszy chorąży sztabowy;
4) korpus oficerów:
a) podporucznik,
b) porucznik,
c) kapitan,
d) major,
e) podpułkownik,
f) pułkownik,
g) generał brygady.
Art. 67. 1. Na stopień szeregowego mianuje się funkcjonariusza z dniem
mianowania na stanowisko służbowe.
2. Na stopnie w korpusie szeregowych i podoficerów mianują przełożeni
posiadający uprawnienia w sprawach osobowych funkcjonariuszy.
3. Na stopnie w korpusie chorążych mianuje Szef właściwej Agencji lub
upoważniony przez niego przełożony.
4. Na pierwszy stopień w korpusie oficerów oraz na stopień generała brygady
mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Prezesa Rady Ministrów.
Na pozostałe stopnie w korpusie oficerów mianuje Prezes Rady Ministrów.
Art. 68. Mianowanie na stopień w korpusie podoficerów lub chorążych jest
uzależnione od pozytywnej opinii służbowej i zajmowanego stanowiska
służbowego, a ponadto zdania odpowiedniego egzaminu.
Art. 69. Warunkiem mianowania na pierwszy stopień w korpusie oficerów
jest pozytywna opinia służbowa, zajmowanie stanowiska, z którym związany jest
stopień oficera, posiadanie wyższego wykształcenia oraz zdanie egzaminu na
oficera.
Art. 70. 1. Funkcjonariusze odbywający szkolenie zawodowe mogą pełnić
służbę w systemie skoszarowanym.
2. Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej
właściwości, mogą określić sposób organizacji służby i jej pełnienia w systemie
skoszarowanym, z uwzględnieniem czasu pełnienia tej służby oraz porządku dnia.
Art. 71. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie
dla każdej Agencji, szczegółowe zasady i tryb szkolenia zawodowego
2017-07-14
©Telksinoe s. 61/107
funkcjonariuszy, uwzględniając zakres tematyczny szkolenia i zróżnicowany
sposób składania egzaminów na pierwszy stopień w korpusie chorążych lub
oficerów przed komisjami egzaminacyjnymi.
2. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, w drodze
zarządzeń, powołują komisje egzaminacyjne, o których mowa w ust. 1, określając
ich skład osobowy, a także ustalają terminy egzaminów i określają wzór
zaświadczenia o zdaniu egzaminu oraz wysokość wynagrodzenia członków
komisji.
Art. 72. 1. Mianowanie na kolejny, wyższy stopień następuje stosownie do
zajmowanego stanowiska służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz
posiadania pozytywnej opinii służbowej.
2. Nadanie kolejnego, wyższego stopnia nie może nastąpić wcześniej niż po
przesłużeniu w stopniu:
– kaprala – 1 roku,
– starszego kaprala – 1 roku,
– plutonowego – 1 roku,
– starszego plutonowego – 1 roku,
– sierżanta – 2 lat,
– starszego sierżanta – 2 lat,
– sierżanta sztabowego – 2 lat,
– młodszego chorążego – 3 lat,
– chorążego – 4 lat,
– starszego chorążego – 3 lat,
– młodszego chorążego sztabowego – 3 lat,
– chorążego sztabowego – 4 lat,
– podporucznika – 3 lat,
– porucznika – 3 lat,
– kapitana – 4 lat,
– majora – 4 lat,
– podpułkownika – 4 lat.
Art. 73. 1. W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie
funkcjonariusza posiadającego pozytywną opinię służbową oraz szczególne
2017-07-14
©Telksinoe s. 62/107
kwalifikacje zawodowe lub umiejętność do pełnienia służby na odpowiednim
stanowisku służbowym można mianować na kolejny wyższy stopień mimo
niespełnienia innych warunków wymaganych do mianowania na ten stopień albo
przed upływem ustalonych okresów. Okresy te nie mogą być jednak skrócone
więcej niż o połowę.
2. Funkcjonariusza zwolnionego ze służby można mianować na kolejny
wyższy stopień za szczególne osiągnięcia w służbie.
Art. 74. 1. Stopnie podoficerów, chorążych, oficerów i generałów są
dożywotnie.
2. Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni,
o których mowa w art. 66, z dodaniem określenia:
1) „rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej
i został uznany za zdolnego do tej służby;
2) „w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby
wojskowej.
3. Utrata stopnia, o którym mowa w art. 66, następuje w razie:
1) utraty obywatelstwa polskiego;
2) prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;
3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za
przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne
potępienie.
Art. 75. O utracie, pozbawieniu lub obniżeniu stopnia decyduje przełożony
właściwy do mianowania na ten stopień. O utracie lub pozbawieniu stopnia
podporucznika oraz stopnia generała brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej
Polskiej; o utracie lub pozbawieniu pozostałych stopni w korpusie oficerów
decyduje Prezes Rady Ministrów.
Art. 76. 1. Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia:
1) prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;
2) prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo
popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie;
3) decyzji, na podstawie której nastąpiła utrata lub pozbawienie stopnia;
4) kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.
2017-07-14
©Telksinoe s. 63/107
2. O przywróceniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na
stopień; o przywróceniu stopnia podporucznika oraz stopnia generała brygady
decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; o przywróceniu pozostałych stopni
w korpusie oficerów decyduje Prezes Rady Ministrów.
Art. 77. 1. Osobę przyjmowaną do służby w ABW albo AW i posiadającą
stopień wojskowy, policyjny, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu,
Państwowej Straży Pożarnej lub Służby Więziennej można mianować na
odpowiedni stopień we właściwej Agencji.
2. Osobę przyjętą do służby w ABW albo AW i posiadającą stopień Urzędu
Ochrony Państwa, Szef Agencji mianuje na równorzędny stopień tej Agencji.
3. Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy
podporucznika, stopień podkomisarza Policji, stopień podporucznika Straży
Granicznej, stopień podporucznika Biura Ochrony Rządu, stopień młodszego
kapitana Państwowej Straży Pożarnej lub podporucznika Służby Więziennej,
mianuje się na stopień podporucznika właściwej Agencji.
Art. 78. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wzór wniosku o mianowanie na stopień służbowy oraz wzór aktu
mianowania na stopień, a także szczegółowe zasady i tryb mianowania
funkcjonariuszy na stopnie, ustalając sposób postępowania z wnioskiem
o mianowanie i terminy mianowania na stopień.
Rozdział 7
Obowiązki i prawa funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
oraz Agencji Wywiadu
Art. 79. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków
wynikających z roty złożonego ślubowania.
2. Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania rozkazu lub
polecenia przełożonego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się
z popełnieniem przestępstwa.
3. O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2,
funkcjonariusz melduje Szefowi właściwej Agencji, z pominięciem drogi
służbowej.
2017-07-14
©Telksinoe s. 64/107
Art. 79a. 1. Funkcjonariusze w okresie pełnienia służby nie mogą:
1) być członkami zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółek prawa
handlowego;
2) być członkami zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych
spółdzielni, z wyjątkiem rad nadzorczych spółdzielni mieszkaniowej;
3) być członkiem zarządów fundacji prowadzących działalność gospodarczą;
4) posiadać w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały
przedstawiające więcej niż 10% kapitału zakładowego – w każdej z tych
spółek;
5) prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie
z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być
przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.
2. Szefowie Agencji, w celu realizacji zadań Agencji, mogą wydać zgodę na:
1) sprawowanie funkcji, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3,
2) posiadanie akcji lub udziałów, o których mowa w ust. 1 pkt 4,
3) prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 5
– jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu
zgody Prezesa Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ust. 3.
3. W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb
specjalnych, Szefowie Agencji wyrażają zgodę, o której mowa w ust. 2, po
uzyskaniu zgody tego ministra.
Art. 80. 1. Funkcjonariuszowi, z zastrzeżeniem ust. 2, nie wolno podejmować
zajęcia zarobkowego poza służbą.
2. Przełożony posiadający uprawnienia w sprawach osobowych może
zezwolić funkcjonariuszowi na wykonywanie zajęcia zarobkowego poza służbą,
jeśli nie koliduje to z wykonywaniem przez niego zadań służbowych oraz nie
narusza honoru, godności lub dobrego imienia służby.
Art. 80a. Funkcjonariusz składa Szefowi właściwej Agencji oświadczenie
o swoim stanie majątkowym, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia
21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez
osoby pełniące funkcje publiczne, w trybie określonym w tych przepisach.
2017-07-14
©Telksinoe s. 65/107
Art. 81. 1. Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej ani
uczestniczyć w działalności tej partii lub na jej rzecz.
2. Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.
3. Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego
o przynależności do stowarzyszeń krajowych.
4. Przynależność funkcjonariusza do organizacji lub stowarzyszeń
zagranicznych albo międzynarodowych wymaga zezwolenia Szefa właściwej
Agencji lub upoważnionego przez niego przełożonego.
Art. 82. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie Szefa
właściwej Agencji na wyjazd za granicę.
2. Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować Szefa Agencji, w której
pełni służbę, o wyjeździe za granicę dzieci pozostających na jego utrzymaniu albo
współmałżonka.
3. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze
zarządzeń, przypadki, w których uzyskanie zezwolenia lub wykonanie obowiązku,
o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane, a także obowiązki funkcjonariusza
wyjeżdżającego za granicę i powracającego z zagranicy.
Art. 83. Funkcjonariusz w związku z wykonywaniem zadań służbowych
korzysta z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy
publicznych.
Art. 84. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na
ochronę prawną, jeżeli postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu
o przestępstwo popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych
zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu wobec braku
ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa albo
wyrokiem uniewinniającym.
2. Koszty w wysokości odpowiadającej określonemu w odrębnych przepisach
wynagrodzeniu jednego obrońcy zwraca się ze środków właściwej Agencji.
Art. 85. (uchylony)
Art. 85a. 1. Funkcjonariuszowi skierowanemu do wykonywania zadań
służbowych w państwie, którego terytorium w całości lub w części zostało uznane
za strefę działań wojennych na podstawie odrębnych przepisów lub w państwie, na
2017-07-14
©Telksinoe s. 66/107
terytorium którego występują warunki stwarzające bezpośrednie zagrożenie dla
życia lub zdrowia tego funkcjonariusza przysługuje, na koszt właściwej Agencji,
ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków zaistniałych, w związku
z wykonywaniem tych zadań, poza granicami państwa, wskutek których nastąpiło
uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia lub śmierć funkcjonariusza.
2. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, określą, w drodze
zarządzeń, państwa, na których terytoriach występują warunki wymienione
w ust. 1, z zachowaniem wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych.
3. Zakres i sumę ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, określa umowa
ubezpieczenia zawarta między zakładem ubezpieczeń a Szefem właściwej Agencji
lub funkcjonariuszem skierowanym do wykonywania zadań służbowych
określonych w ust. 1.
4. Maksymalną wysokość składki ubezpieczeniowej opłacanej lub
refundowanej z budżetu właściwej Agencji ustala Szef tej Agencji, uwzględniając
w szczególności rodzaj zadań służbowych przewidzianych do wykonywania przez
funkcjonariusza określonego w ust. 1 oraz miejsce wykonywania tych zadań.
Art. 86. 1. Funkcjonariusz otrzymuje nieodpłatnie umundurowanie albo
równoważnik pieniężny w zamian za to umundurowanie, albo kwotę na zakup
ubrania typu cywilnego.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wysokość i warunki przyznawania funkcjonariuszom
równoważnika pieniężnego oraz kwoty przeznaczonej na zakup ubrania typu
cywilnego w zamian za umundurowanie. Rozporządzenie powinno ustalać
ekwiwalentną wysokość kwoty pieniężnej należnej funkcjonariuszowi
w przypadku nieotrzymania umundurowania, uwzględniając zwłaszcza różnice
wynikające z przynależności do poszczególnych korpusów, oraz uwzględniać jego
wysokość proporcjonalnie do okresu pełnienia służby w danym roku
kalendarzowym, a także określać termin wypłaty tego równoważnika.
Art. 87. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie
dla każdej Agencji, wzory, barwy i normy umundurowania funkcjonariuszy oraz
sposób noszenia umundurowania. Rozporządzenie powinno określać wygląd
munduru funkcjonariusza ABW i AW, jego barwę oraz rodzaje umundurowania,
2017-07-14
©Telksinoe s. 67/107
a także okoliczności występowania przez funkcjonariuszy w poszczególnych
rodzajach mundurów i sposób noszenia mundurów.
2. Odznaki orderów i oznaczeń nosi się na mundurze w sposób
i w okolicznościach określonych odrębnymi przepisami.
3. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, mogą ustanawiać,
w drodze zarządzeń, odznaki i oznaki noszone na mundurze.
Art. 88. 1. Funkcjonariusze otrzymują nieodpłatnie uzbrojenie i wyposażenie
niezbędne do wykonywania czynności służbowych.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, normy wyposażenia i uzbrojenia, szczegółowe zasady dostępu do
uzbrojenia, jego przyznawania i użytkowania, a także może określić przypadki
otrzymywania i wysokość równoważnika pieniężnego w zamian za niektóre
przedmioty tego wyposażenia, uwzględniając okresy używalności tych
przedmiotów, terminy ich wydawania lub wypłacania równoważnika pieniężnego.
Art. 89. 1. Funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych mogą
otrzymywać nieodpłatnie wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za
wyżywienie.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, normy wyżywienia i przypadki, w których funkcjonariusz
otrzymuje wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie,
określając także wysokość równoważnika pieniężnego.
Art. 90. 1. Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje raz
w roku prawo przejazdu, na koszt właściwej Agencji, środkami publicznego
transportu zbiorowego, do jednej wybranej przez siebie miejscowości w kraju i z
powrotem.
2. W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona
otrzymuje zryczałtowany równoważnik pieniężny.
3. Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny,
o których mowa w ust. 1 i 2, nie przysługują funkcjonariuszowi w roku
kalendarzowym, w którym wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów
środkami publicznego transportu zbiorowego.
2017-07-14
©Telksinoe s. 68/107
4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, sposób ustalania wysokości równoważnika, o którym mowa
w ust. 2, szczegółowe zasady korzystania przez funkcjonariuszy z uprawnień,
o których mowa w ust. 1–3, oraz dokumenty, na podstawie których następuje
realizacja tych uprawnień.
5. Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane także inne
świadczenia socjalne.
6. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, odrębnie
dla każdej Agencji, rodzaj, zakres i sposób ustalania wysokości świadczeń
socjalnych, o których mowa w ust. 5, a także warunki korzystania przez
funkcjonariuszy z tych świadczeń.
Art. 91. 1. Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń
przewidzianych w art. 90 uważa się małżonka i dzieci.
2. Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione
i dzieci przyjęte na wychowanie, które:
1) nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły – 24 lat albo
25 lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada
na ostatni lub przedostatni rok studiów, albo
2) stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej
egzystencji przed osiągnięciem wieku określonego w pkt 1.
Art. 92. 1. Okres służby funkcjonariusza traktuje się jako pracę
w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu
przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
2. Funkcjonariuszowi, który po zwolnieniu ze służby w ABW albo AW podjął
pracę, okres tej służby wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich
uprawnień wynikających z prawa pracy.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby
w przypadku skazania go prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą
dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Art. 92a. 1. Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków
do nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od
uposażenia wypłaconego funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia
2017-07-14
©Telksinoe s. 69/107
zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono składki na ubezpieczenia
emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki
za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie
ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, 1247 i 1579).
2. Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia
emerytalne i rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze,
dodatki do uposażenia oraz nagrody roczne i uznaniowe, odpowiednio przeliczone
zgodnie z art. 110 ustawy, o której mowa w ust. 1.
3. Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia
jedynie warunki do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie
składek następuje na wniosek funkcjonariusza.
4. Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek
określonym na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887).
5. Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie
ust. 4, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy,
o której mowa w ust. 1.
6. Przepisy ust. 1–5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał
w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo
spełnienia warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek
o przyznanie emerytury z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.
7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych,
zwaloryzowanych składek przekazuje się niezwłocznie na podstawie
zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o nabyciu przez
funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których mowa
w ust. 4.
8. Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych.
9. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy
przekazywania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa
w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność
zapewnienia prawidłowego i niezwłocznego wykonywania czynności związanych
z przekazywaniem tych składek.
2017-07-14
©Telksinoe s. 70/107
Art. 93. Funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane
z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, z wyjątkiem art. 1867, jeżeli
przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 1891 stosuje się
odpowiednio.
Art. 94. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, przebieg służby funkcjonariuszy. Rozporządzenie powinno
określać zwłaszcza:
1) szczegółowe zasady i tryb załatwiania spraw, w tym spraw osobowych
funkcjonariuszy, nawiązania, rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku
służbowego, mianowania, przenoszenia, odwoływania i zwalniania ze
stanowisk służbowych;
2) sposób usprawiedliwiania nieobecności w służbie;
3) rodzaje informacji, których ze względu na przebieg służby funkcjonariusza
jest on obowiązany udzielić.
Art. 95. 1. Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego
urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych.
2. Funkcjonariusz nabywa prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego
z upływem 6 miesięcy służby, w wymiarze połowy urlopu przysługującego mu po
roku służby.
3. Prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze funkcjonariusz
nabywa z upływem roku służby. Do urlopu tego wlicza się urlop, o którym mowa
w ust. 2.
4. Prawo do kolejnych urlopów funkcjonariusz nabywa w każdym następnym
roku kalendarzowym.
5. Do okresu służby, od którego zależy prawo do urlopu, wlicza się okresy
poprzedniego zatrudnienia i służby, bez względu na przerwy w zatrudnieniu
i służbie oraz sposób rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego.
6. Przez dni robocze rozumie się dni od poniedziałku do piątku,
z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy.
Art. 96. 1. Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można
odwołać z urlopu wypoczynkowego, a także wstrzymać mu udzielenie urlopu
2017-07-14
©Telksinoe s. 71/107
w całości lub w części. Termin urlopu wypoczynkowego może być także
przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.
2. Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu wypoczynkowego przysługuje
zwrot kosztów przejazdu poniesionych w związku z odwołaniem, według norm
ustalonych w przepisach o należnościach służbowych w przypadku przeniesienia
lub delegowania, jak również innych kosztów, które określi Prezes Rady Ministrów
w drodze rozporządzenia. Zwrot kosztów powinien obejmować udokumentowane
opłaty dokonane przez funkcjonariusza, a niewykorzystane w związku
z odwołaniem z urlopu, jak również opłaty poniesione przez członków rodziny,
o których mowa w art. 91, jeżeli odwołanie funkcjonariusza z urlopu spowodowało
również powrót tych osób.
3. Odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego ze względów
służbowych wymaga zgody przełożonego.
4. Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego
w danym roku kalendarzowym, urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych
3 miesięcy następnego roku.
Art. 97. 1. Funkcjonariuszowi, który pełni służbę w warunkach szczególnie
uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo gdy jest to uzasadnione
szczególnymi właściwościami służby, może być przyznany płatny urlop
dodatkowy w wymiarze do 11 dni roboczych rocznie.
2. Funkcjonariuszowi, który osiągnął określony wiek lub staż służby,
przysługuje płatny urlop dodatkowy w każdym roku kalendarzowym w wymiarze:
1) 5 dni roboczych, jeżeli ukończył 40 lat lub posiada 10 lat służby;
2) 8 dni roboczych, jeżeli ukończył 45 lat lub posiada 20 lat służby;
3) 11 dni roboczych, jeżeli ukończył 55 lat lub posiada 25 lat służby.
3. Łączny wymiar urlopów dodatkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, nie
może przekroczyć 11 dni roboczych rocznie.
4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, rodzaje stanowisk, na których występują warunki szczególnie
uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia, a także rodzaje innych stanowisk, na których
przysługuje prawo do urlopu dodatkowego, o którym mowa w ust. 1, albo gdy jest
to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby.
2017-07-14
©Telksinoe s. 72/107
Art. 98. 1. Funkcjonariuszowi można udzielić, na wniosek komisji lekarskiej,
płatnego urlopu zdrowotnego jednorazowo na okres do 2 miesięcy, łącznie w ciągu
kolejnych 12 miesięcy – na okres do 6 miesięcy.
2. Funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na pobieranie nauki lub
odbywanie studiów i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak również uzyskał
zezwolenie na przeprowadzenie przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego,
a także na odbycie aplikacji radcowskiej lub legislacyjnej, udziela się płatnego
urlopu szkoleniowego w wymiarze:
1) na przygotowanie się do egzaminu wstępnego i jego złożenie – 7 dni;
2) w szkołach wyższych, w każdym roku studiów – 21 dni;
3) dla funkcjonariuszy pobierających naukę w szkołach pomaturalnych i na
studiach podyplomowych – 14 dni w celu przygotowania się i złożenia
egzaminu końcowego;
4) w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony
rozprawy doktorskiej lub dla przygotowania się do kolokwium oraz wykładu
habilitacyjnego – 28 dni;
5) w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego – 30 dni;
6) w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji
legislacyjnej – 14 dni.
3. Funkcjonariuszowi udziela się urlopu okolicznościowego w celu zawarcia
związku małżeńskiego, w przypadku urodzenia się dziecka, ślubu dziecka
własnego, przysposobionego, pasierba, dziecka obcego przyjętego na wychowanie
i utrzymanie, w tym także w ramach rodziny zastępczej, a także z powodu
pogrzebu małżonka, dziecka, rodziców, rodzeństwa, teściów, dziadków
i opiekunów oraz innej osoby pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza lub pod
jego bezpośrednią opieką. Urlopu okolicznościowego można także udzielić
funkcjonariuszowi w celu załatwienia ważnych spraw osobistych albo w innych
przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, w wymiarze do 5 dni.
4. Funkcjonariuszowi w służbie stałej, na pisemny wniosek uzasadniony
ważnymi względami osobistymi, można udzielić urlopu bezpłatnego w wymiarze
do 6 miesięcy.
2017-07-14
©Telksinoe s. 73/107
Art. 99. 1. Funkcjonariusz oddelegowany do pełnienia służby poza ABW
albo AW ma prawo tylko do jednego urlopu wypoczynkowego, w wymiarze
korzystniejszym.
2. Niewykorzystanej w okresie oddelegowania części urlopu
wypoczynkowego, wynikającej z różnicy w wymiarach urlopów, udziela się
funkcjonariuszowi po powrocie z oddelegowania.
Art. 100. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie
dla każdej Agencji:
1) tryb udzielania urlopów, o których mowa w art. 95 ust. 1, art. 97 ust. 1 i 2 oraz
art. 98, a także przełożonych właściwych w sprawach tych urlopów,
2) sposób postępowania w przypadku odwołania funkcjonariusza z urlopu
wypoczynkowego lub wstrzymania udzielenia tego urlopu,
3) sposób obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop
wypoczynkowy,
4) wzór orzeczenia komisji lekarskiej ABW albo AW zawierającego wniosek
w sprawie udzielenia funkcjonariuszowi urlopu zdrowotnego
– uwzględniając konieczność zapewnienia niezakłóconego funkcjonowania
jednostki organizacyjnej Agencji oraz, w przypadku urlopu wypoczynkowego,
prawo funkcjonariuszy do wypoczynku.
Art. 101. Funkcjonariuszowi, który przejawia inicjatywę i osiąga znaczące
wyniki w służbie, mogą być udzielane wyróżnienia:
1) pochwała w rozkazie;
2) krótkoterminowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 7 dni roboczych;
3) nagroda pieniężna lub rzeczowa;
4) przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;
5) mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;
6) przedstawienie do orderu lub odznaczenia.
2017-07-14
©Telksinoe s. 74/107
Rozdział 8
Mieszkania funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu
Art. 102. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje,
z uwzględnieniem członków rodziny, prawo do lokalu mieszkalnego
w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej.
2. Przez miejscowość pobliską rozumie się miejscowość, do której czas
dojazdu koleją lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie
z przesiadkami nie przekracza w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku)
najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca
zamieszkania, bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku)
w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz dojeżdża, oraz miejscowości,
w której wykonuje obowiązki służbowe.
3. Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową
kwaterę.
Art. 103. Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy
przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym
gospodarstwie domowym:
1) małżonek;
2) dzieci własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie
w ramach rodziny zastępczej, pozostające na jego utrzymaniu do czasu
ukończenia 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły lub odbywania
studiów w szkole wyższej – do czasu ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż
do ukończenia przez nie 25 roku życia, chyba że przed osiągnięciem takiego
wieku orzeczono o ich całkowitej niezdolności do pracy;
3) rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym
utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo całkowitą lub częściową
niezdolność do pracy albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania
zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby
przysposabiające.
2017-07-14
©Telksinoe s. 75/107
Art. 104. 1. Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale
uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej właściwej Agencji oraz pozostające
i przekazane do dyspozycji Szefa tej Agencji.
2. Przepisy ustawy nie naruszają, wynikających z prawa własności, uprawnień
do rozporządzania lokalem mieszkalnym właściciela innego niż Skarb Państwa.
Art. 105. Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont
zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny
oraz jego uprawnień wynikających z rozporządzenia wydanego na podstawie
art. 111.
Art. 106. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik
pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny
nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości
pobliskiej.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania i zwracania
równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za
brak lokalu mieszkalnego, uwzględniając sposób obliczania wysokości tych
równoważników oraz przypadki, w których świadczenia te są przyznawane,
i przypadki, w których podlegają zwrotowi.
Art. 107. 1. Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny
w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów
dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem.
2. Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku
kalendarzowym, w którym właściwa Agencja wykupiła uprawnienia do
bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji zbiorowej.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, szczegółowe zasady i tryb zwrotu funkcjonariuszowi kosztów,
o których mowa w ust. 1, uwzględniając sposób obliczania wysokości tych
kosztów oraz przypadki, w których koszty te są zwracane.
Art. 108. 1. Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na
podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na
2017-07-14
©Telksinoe s. 76/107
uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu
jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.
2. Pomoc finansową, o której mowa w ust. 1, przyznaje się jednorazowo na
wniosek funkcjonariusza w służbie stałej.
3. Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 2, podlega zwrotowi w przypadku:
1) wypłaty tej pomocy jako nienależnego świadczenia;
2) zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby.
4. Przepisu ust. 3 pkt 2 nie stosuje się wobec funkcjonariusza zwolnionego ze
służby na podstawie art. 54 ust. 3 lub art. 60 ust. 1 pkt 1.
5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, tryb postępowania
w sprawach związanych z jej przyznawaniem oraz zwrotem, a także wzór wniosku
o jej przyznanie, uwzględniając coroczną waloryzację o prognozowany w ustawie
budżetowej na dany rok wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych,
liczbę członków rodziny funkcjonariusza i jego uprawnienia wynikające z
rozporządzenia wydanego na podstawie art. 111, rodzaje dokumentów
wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz sposób
postępowania przy jej przyznawaniu lub zwrocie.
Art. 109. Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie
przydziela się funkcjonariuszowi:
1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 108 ust. 1;
2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości
pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu
powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-
-pensjonatowy;
3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;
4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu mieszkalnego, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków
określonych na podstawie art. 110 ust. 3.
Art. 110. 1. Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej
miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby posiadał lokal
2017-07-14
©Telksinoe s. 77/107
mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, może być
przydzielony, na podstawie decyzji administracyjnej, lokal mieszkalny w nowym
miejscu pełnienia służby, jeżeli:
1) zwolni, wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminnego lub innych
jednostek samorządu terytorialnego lub stanowiący własność Skarbu Państwa
albo państwowych osób prawnych, zajmowany lokal mieszkalny lub dom;
2) zwróci pomoc finansową przyznaną na:
a) wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości
zwaloryzowanej przez spółdzielnię,
b) spłatę innych należności – w wysokości przyznanej.
2. Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, o której mowa
w art. 108 ust. 1, może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji
administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal lub dom, o którym mowa w ust. 1,
oraz zwróci pomoc finansową na zasadach określonych w tym przepisie.
3. Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 i 2,
szczegółowe zasady zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady
zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych lub domów, określonych w ust. 1,
ustala w drodze zarządzenia Szef właściwej Agencji.
4. Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej
miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił
zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo
lokalu mieszkalnego lub domu stanowiącego własność funkcjonariusza lub jego
małżonka, można, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny,
przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm lub zapewnić
zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu mieszkalnym.
5. Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej
miejscowości otrzymuje tymczasową kwaterę lub zapewnia mu się zakwaterowanie
w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu mieszkalnym. Koszt zakwaterowania
pokrywa się ze środków Agencji, w której funkcjonariusz pełni służbę.
Art. 111. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie
dla każdej Agencji, szczegółowe zasady przydziału, opróżniania i norm zaludnienia
lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla
funkcjonariuszy ABW i AW. Rozporządzenie powinno ustalać sposób przydziału
2017-07-14
©Telksinoe s. 78/107
lokali mieszkalnych i kwater tymczasowych, oraz określać ich wielkość,
z uwzględnieniem uprawnień funkcjonariusza i liczby członków jego rodziny,
a także wymieniać przesłanki wydania decyzji o opróżnieniu lokalu lub
tymczasowej kwatery.
Art. 112. Przydział i opróżnienie lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater
oraz załatwienie spraw, o których mowa w art. 105, art. 106 ust. 1 oraz art. 108
ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej.
[Art. 113. Funkcjonariusz Agencji zwolniony ze służby, który nie posiada
prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach
o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby
Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,
Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich
rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm
powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu
mieszkalnego.]
art. 113 wejdzie
posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w życie z dn.
w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji 1.01.2018 r. (Dz.
U. z 2017 r. poz.
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu 1321).
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej
Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich
rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu według norm powszechnie
obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu
mieszkalnego.>
2017-07-14
©Telksinoe s. 79/107
Rozdział 9
Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego
oraz Agencji Wywiadu
Art. 114. 1. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania
funkcjonariusza na stanowisko służbowe.
2. Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne
świadczenia pieniężne określone w ustawie.
3. Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty
bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa
budżetowa.
4. Wielokrotność, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów, w drodze
rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji.
Art. 115. Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego
i dodatków do uposażenia.
Art. 116. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie
dla każdej Agencji, grupy zaszeregowania i stawki uposażenia zasadniczego
funkcjonariuszy w tych grupach oraz wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu
wysługi lat.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, zasady i tryb zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do
wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego,
uwzględniając okresy innej służby traktowane jako równorzędne ze służbą w ABW
lub AW, okresy zatrudnienia i inne okresy, które na podstawie odrębnych
przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia
pracownicze.
3. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze
zarządzeń, stanowiące informacje niejawne stanowiska służbowe i stopnie etatowe,
zaszeregowanie tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im stopni
etatowych.
Art. 117. Funkcjonariusz przeniesiony na podstawie art. 54 ust. 1 do
dyspozycji Szefa właściwej Agencji otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do
2017-07-14
©Telksinoe s. 80/107
uposażenia o charakterze stałym i inne świadczenia pieniężne należne na
stanowisku zajmowanym bezpośrednio przed przeniesieniem do dyspozycji Szefa,
z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do
uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość.
Art. 118. 1. Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe
zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do
kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu
uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska służbowego.
2. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, w szczególnie
uzasadnionych przypadkach, mogą zezwolić na zachowanie przez funkcjonariusza
przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy
uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio
zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym
stanowiskiem.
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariusza przeniesionego na niższe
stanowisko służbowe na podstawie art. 57 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz
funkcjonariusza przeniesionego na własną prośbę.
Art. 119. 1. Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia:
1) dodatek za stopień;
2) dodatek służbowy;
3) dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami,
warunkami albo miejscem pełnienia służby.
2. Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone
w stawkach miesięcznych.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wysokość dodatków, o których mowa w ust. 1, zasady ich
przyznawania i obniżania, sposób ich wypłaty oraz rodzaje dodatków
uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub
miejscem pełnienia służby.
Art. 120. Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze
stałym są płatne miesięcznie z góry. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego
2017-07-14
©Telksinoe s. 81/107
działania, mogą określić, w drodze zarządzeń, które dodatki o charakterze stałym
są płatne z dołu.
Art. 121. 1. Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności
uzasadniających tę zmianę.
2. Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła
w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości
1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie
stanowią inaczej.
3. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym
nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności
uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.
Art. 122. 1. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz
należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym
roszczenie stało się wymagalne.
2. Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić
przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione
wyjątkowymi okolicznościami.
3. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz
należności pieniężnych przerywa:
1) każda czynność przed Szefem właściwej Agencji lub kierownikiem jednostki
organizacyjnej tej Agencji, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub
ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;
2) uznanie roszczenia.
Art. 123. 1. Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia
pieniężne:
1) zasiłek na zagospodarowanie;
2) nagrody oraz zapomogi;
3) nagrody jubileuszowe;
4) należności za podróże służbowe i przeniesienia;
5) świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.
2. W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługują:
1) zasiłek pogrzebowy;
2017-07-14
©Telksinoe s. 82/107
2) odprawa pośmiertna;
3) pomoc finansowa na kształcenie dzieci.
Art. 124. 1. Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe
przysługuje zasiłek na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego
uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi
w dniu mianowania na stałe.
2. Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi
pełniącemu służbę w danej Agencji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej
lub innej służby, w czasie której otrzymał taki zasiłek.
Art. 125. 1. Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne,
uznaniowe i zapomogi.
1a. Funkcjonariusz pełniący służbę w danym roku kalendarzowym nabywa
prawo do nagrody rocznej w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku
kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.
1b. Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu funkcjonariuszowi,
w wysokości ustalonej w sposób określony w ust. 1a, wypłaca się członkom jego
rodziny uprawnionym do policyjnej renty rodzinnej.
1c. Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1a, nie wlicza się uposażenia
otrzymywanego w okresie:
1) zawieszenia w czynnościach służbowych oraz tymczasowego aresztowania,
chyba że postępowanie będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania
umorzono albo w jego wyniku funkcjonariusz został uniewinniony;
2) w przypadku funkcjonariusza ABW – od uprawomocnienia się wyroku
skazującego lub orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze
służby do dnia zwolnienia ze służby;
3) w przypadku funkcjonariusza AW – niewykonywania obowiązków
służbowych z powodu choroby powstałej lub trwającej nadal po skazaniu
funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu lub wymierzeniu mu kary
dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
1d. Nagrodę roczną obniża się nie więcej niż o 50% jej wysokości
w przypadku:
2017-07-14
©Telksinoe s. 83/107
1) warunkowego umorzenia prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi
postępowania karnego albo odstąpienia przez sąd od wymierzenia kary;
2) wymierzenia kary dyscyplinarnej:
a) w przypadku funkcjonariusza ABW – wymienionej w art. 146 ust. 1
pkt 1–5,
b) w przypadku funkcjonariusza AW – kary dyscyplinarnej nagany
z ostrzeżeniem lub surowszej kary dyscyplinarnej;
3) skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo
nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego;
4) nieprzydatności funkcjonariusza ABW na zajmowanym stanowisku
służbowym, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby
przygotowawczej;
5) niewywiązywania się funkcjonariusza ABW z obowiązków służbowych na
zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego w opinii służbowej
w okresie służby stałej.
1e. W przypadkach, o których mowa w ust. 1d, przy obniżaniu nagrody
rocznej kierownik odpowiednio jednostki organizacyjnej ABW lub AW
uwzględnia całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter
popełnionego przestępstwa lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar
orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki osiągane przez funkcjonariusza
w służbie.
1f. Nagroda roczna nie przysługuje w przypadku:
1) skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo
umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego;
2) wymierzenia kary dyscyplinarnej:
a) w przypadku funkcjonariusza ABW – wymienionej w art. 146 ust. 1
pkt 6–10,
b) w przypadku funkcjonariusza AW – kary dyscyplinarnej wydalenia ze
służby;
3) zwolnienia funkcjonariusza ABW ze służby z powodu:
a) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie
służby przygotowawczej,
2017-07-14
©Telksinoe s. 84/107
b) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie służby stałej,
stwierdzonego w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między
którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy.
1g. Nagroda roczna jest obniżana lub nie przysługuje funkcjonariuszowi
ABW za rok kalendarzowy, w którym:
1) funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub
dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda została wypłacona – za rok, w którym
postępowanie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem
w przypadkach, o których mowa w ust. 1d pkt 1–3;
2) funkcjonariuszowi wydano opinię służbową w przypadkach, o których mowa
w ust. 1d pkt 4 i 5;
3) funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub
dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda została wypłacona – za rok, w którym
postępowanie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem
w przypadkach, o których mowa w ust. 1f pkt 1 i 2;
4) funkcjonariusz został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa
w ust. 1f pkt 3.
1h. Nagroda roczna jest obniżana lub nie przysługuje funkcjonariuszowi AW
za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem
postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda została
funkcjonariuszowi wypłacona – za rok, w którym postępowanie zostało
zakończone prawomocnym orzeczeniem lub decyzją.
1i. W przypadku toczącego się przeciwko funkcjonariuszowi postępowania
karnego lub dyscyplinarnego o czyn popełniony w roku kalendarzowym, za który
nagroda roczna jest przyznawana, ustalenie uprawnień do nagrody rocznej
następuje po prawomocnym zakończeniu takiego postępowania. Nagrodę roczną
wypłaca się funkcjonariuszowi nie później niż w terminie 30 dni od dnia
zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego. W przypadku
funkcjonariusza ABW przepisy ust. 1d–1f stosuje się odpowiednio.
1j. W przypadku pełnienia służby przez funkcjonariusza w roku
kalendarzowym w różnych jednostkach organizacyjnych ABW nagrodę roczną
przyznaje się i wypłaca w jednostce organizacyjnej ABW, która była w danym roku
kalendarzowym ostatnim miejscem pełnienia służby przez funkcjonariusza.
2017-07-14
©Telksinoe s. 85/107
1k. Wypłata nagrody rocznej następuje nie później niż w terminie pierwszych
3 miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przyznaje się nagrodę
roczną, z wyjątkiem nagrody rocznej, którą wypłaca się funkcjonariuszowi
zwalnianemu ze służby, a także nagrody rocznej przysługującej zmarłemu
funkcjonariuszowi, którą wypłaca się odpowiednio w ostatnim dniu służby lub
w dniu stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, warunki przyznawania funkcjonariuszom nagród uznaniowych
i zapomóg, okoliczności uzasadniające przyznanie funkcjonariuszowi nagrody
uznaniowej i zapomogi, właściwość przełożonych oraz tryb postępowania w tych
sprawach, mając na względzie celową i racjonalną politykę w zakresie
dysponowania środkami finansowymi.
3. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze
zarządzeń, wysokość funduszu na nagrody i zapomogi, ustalając jednocześnie
wysokość środków finansowych przeznaczonych na nagrody roczne, uznaniowe
i zapomogi oraz warunki zwiększania wysokości funduszu na nagrody uznaniowe
i zapomogi.
Art. 126. 1. Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe
w wysokości:
po 20 latach służby – 75%,
po 25 latach służby – 100%,
po 30 latach służby – 150%,
po 35 latach służby – 200%,
po 40 latach służby – 300%
miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa
do nagrody jubileuszowej, oraz zasady jej obliczania i wypłacania.
Art. 127. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie
dla każdej Agencji, rodzaje świadczeń przysługujących funkcjonariuszom w razie
przeniesienia lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej
miejscowości albo podróży służbowej poza stałe miejsce pełnienia służby.
2017-07-14
©Telksinoe s. 86/107
Rozporządzenia powinny określić rodzaje, wysokość i warunki przyznawania
świadczeń, a także sposób ich wypłaty.
Art. 128. 1. Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 54 ust. 3,
art. 57 ust. 4 i art. 60 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1, 3–6 i 8 oraz ust. 3 otrzymuje:
1) odprawę;
2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku
zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe;
3) zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku
przejazd, ze środków Agencji;
4) zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie,
małżonka oraz dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów
przewozu urządzenia domowego według zasad obowiązujących przy
przeniesieniach służbowych;
5) niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące
stosownie do przepisów wydanych na podstawie art. 90 ust. 4.
2. Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 3 otrzymuje 50%
odprawy oraz ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.
3. Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2
pkt 2 i 7 otrzymuje ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.
Art. 129. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, lub
upoważnieni przez nich przełożeni mogą w przypadkach zasługujących na
szczególne uwzględnienie przyznać, z uwagi na uzasadnione potrzeby rodziny
funkcjonariusza, odprawę w wysokości nieprzekraczającej 50% w razie zwolnienia
go ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2.
Art. 130. 1. Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa
się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami
o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym
albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa właściwej Agencji na
podstawie art. 54 ust. 1. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia
zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok
wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego
2017-07-14
©Telksinoe s. 87/107
uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby
przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok.
2. Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy
nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli w ciągu 90 dni po zwolnieniu
z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w Agencji i nie otrzymał odprawy
z tytułu poprzednio pełnionej służby.
3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby
w ABW albo AW po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których
przysługują świadczenia tego rodzaju.
4. Do okresu nieprzerwanej służby w rozumieniu ust. 1–3 nie zalicza się
okresów odbywania kary pozbawienia wolności oraz tymczasowego aresztowania,
chyba że funkcjonariusz został uniewinniony lub postępowanie karne zostało
umorzone.
5. Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa
się wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami
o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym
albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa ABW albo Szefa AW, na
podstawie art. 54 ust. 1.
Art. 131. 1. W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie
przysługuje odprawa pośmiertna w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby
temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby był zwolniony ze służby, oraz
świadczenia określone w art. 128 ust. 1 pkt 2–4.
[2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi
funkcjonariusza, który pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej
kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali
warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o zaopatrzeniu
emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu
Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura
Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.]
<2. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi
funkcjonariusza, który pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, Nowe brzmienie
ust. 2 w art. 131
a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci wejdzie w życie z
dn. 1.01.2018 r.
(Dz. U. z 2017 r.
poz. 1321).
2017-07-14
©Telksinoe s. 88/107
funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie
przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej
Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich
rodzin.>
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych funkcjonariuszy.
Art. 132. 1. Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na
podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres
roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej
uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na
ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania
w dyspozycji Szefa właściwej Agencji na podstawie art. 54 ust. 1.
2. Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1,
który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru
jednego z tych świadczeń.
3. Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5
lub 6, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia,
wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres
choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej właściwa
komisja lekarska Agencji wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do
ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.
Art. 133. Odprawa, o której mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1, oraz świadczenia
określone w art. 132 nie przysługują funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po
zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej
służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.
Art. 134. 1. W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy
pośmiertnej, o której mowa w art. 131 ust. 1, przysługuje zasiłek pogrzebowy
w wysokości:
1) 4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo
lub rodzice;
2017-07-14
©Telksinoe s. 89/107
2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości
określonej w pkt 1, jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.
2. Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego
w związku ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków właściwej Agencji.
Szef tej Agencji może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu
funkcjonariusza zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.
3. W przypadku pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków
właściwej Agencji małżonkowi funkcjonariusza, a w razie jego braku kolejno
jednej z osób wymienionych w ust. 1 pkt 1, przysługuje połowa określonego tam
zasiłku pogrzebowego.
Art. 134a. 1. W przypadku funkcjonariusza, którego śmierć nastąpiła
w związku ze służbą, każdemu z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu
jego śmierci spełniały warunki do uzyskania renty rodzinnej, Szef właściwej
Agencji przyznaje pomoc finansową na kształcenie, ze środków przeznaczonych na
ten cel w budżecie właściwej Agencji.
2. Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom Zmiana w ust. 3
w art. 134a
[ponadgimnazjalnych] niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych dla młodzieży i dla dorosłych dn. 1.09.2017 r.
(Dz. U. z 2017 r.
oraz słuchaczom zakładów kształcenia nauczycieli i kolegiów pracowników służb poz. 60).
społecznych, oraz studentom szkół wyższych do czasu ukończenia kształcenia, nie
dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, szczegółowe warunki
i tryb jej przyznawania, uwzględniając poziom kształcenia i rodzaj szkoły.
Art. 135. 1. W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje
zasiłek pogrzebowy w wysokości:
1) 4000 zł – jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz;
2) kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości
określonej w pkt 1 – jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.
2. Zasiłek pogrzebowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w razie śmierci
członków rodziny funkcjonariusza:
1) małżonka;
2017-07-14
©Telksinoe s. 90/107
2) dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych;
3) dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej;
4) dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli
rodzice ich nie żyją albo nie mogą zapewnić im utrzymania bądź zostali
pozbawieni lub ograniczeni w sprawowaniu władzy rodzicielskiej;
5) rodziców funkcjonariusza oraz jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy
oraz osób ich przysposabiających;
6) osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub
jego małżonek.
3. (uchylony)
Art. 136. W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie
pozostawania w dyspozycji Szefa ABW albo Szefa AW, na podstawie art. 54 ust. 1,
funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia
o charakterze stałym i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio
zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym
okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń
pieniężnych lub na ich wysokość.
Art. 136a. 1. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony
przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na
warunkach urlopu macierzyńskiego oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100%
uposażenia, o którym mowa w art. 136.
2. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami
Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi:
1) 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 136, za okres do:
a) 6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa
w art. 1821a § 1 pkt 1 i art. 183 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy,
b) 8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa
w art. 1821a § 1 pkt 2 i art. 183 § 4 pkt 2 Kodeksu pracy,
c) 3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa
w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;
2) 60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 136, za okres urlopu
rodzicielskiego przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.
2017-07-14
©Telksinoe s. 91/107
3. Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku,
złożonym nie później niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio
po urlopie macierzyńskim, urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi
80% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 136, za cały okres
odpowiadający okresowi tych urlopów.
3a. W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego
o zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie
z ust. 1–3, jest niższa niż kwota świadczenia rodzicielskiego, określonego
w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r.
poz. 1518 i 1579), kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę
na podatek dochodowy od osób fizycznych podwyższa się do wysokości
świadczenia rodzicielskiego.
4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we
wniosku, złożonym nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie
i wystąpieniu do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania
w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu dziecka na wychowanie jako
rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej, wystąpi
o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,
urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.
5. Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo
4 otrzymał 80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji
z urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu
rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, przysługuje
jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym mowa w ust. 3, do
wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający
okresom tych urlopów.
Art. 136b. 1. W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz
otrzymuje 80% uposażenia.
2. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest
zwolniony od zajęć służbowych z powodu:
1) choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć
służbowych z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca
2017-07-14
©Telksinoe s. 92/107
1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie
choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 372, 960, 1265 i 1579);
2) oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej
służby krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;
3) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym
lub małżonka funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem
przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 14. roku
życia;
4) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny;
za członków rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka
funkcjonariusza, ojczyma, macochę, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo
oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we wspólnym
gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie sprawowania nad
nimi opieki;
5) konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub
małżonka funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem
przyjętym na wychowanie i utrzymanie do ukończenia przez nie 8. roku życia,
w przypadku:
a) nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola
lub szkoły, do których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby
niani, z którą rodzice mają zawartą umowę uaktywniającą, o której
mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi
w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157), lub dziennego opiekuna,
sprawujących opiekę nad dzieckiem,
b) porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka
funkcjonariusza, stale opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub
choroba uniemożliwia temu małżonkowi lub rodzicowi sprawowanie
opieki nad dzieckiem,
c) pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza,
stale opiekujących się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie
leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą
w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.
2017-07-14
©Telksinoe s. 93/107
3. Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego
sprawowania opieki, o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie
dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa
w ust. 2 pkt 4 – przez okres nie dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy
czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć 60 dni w roku kalendarzowym.
4. Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków
rodziny wymagających opieki.
5. Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest
zwolniony od zajęć służbowych z powodu:
1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,
2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub
warunkami służby,
3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze
służby,
4) choroby przypadającej w czasie ciąży,
5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla
kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się
zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów,
6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej
służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,
7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania
przez komisję lekarską
– zachowuje on prawo do 100% uposażenia.
6. Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz
został zwolniony od zajęć służbowych:
1) podczas wykonywania zadań poza granicami państwa w państwach
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 85a ust. 2;
2) w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego
w związku z wykonywaniem przez funkcjonariusza czynności służbowych,
stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ;
3) na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie
niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi,
2017-07-14
©Telksinoe s. 94/107
z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie prawa, nienaruszalności granic
państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.
7. Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa
w ust. 6 pkt 3, stwierdza, w drodze decyzji, przełożony funkcjonariusza.
8. Od decyzji, o której mowa w ust. 7, funkcjonariuszowi przysługuje
odwołanie do wyższego przełożonego.
Art. 136c. 1. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza
zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza na zwykłym druku, z tym że:
1) w przypadku, o którym mowa w art. 136b ust. 2 pkt 2 – zaświadczenie
jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi;
2) w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia
25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa – decyzja wydana przez
właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów
o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;
3) w przypadku, o którym mowa w art. 136b ust. 2 pkt 5 lit. a – oświadczenie
funkcjonariusza.
2. W przypadkach uzasadnionych charakterem, miejscem, sposobem lub
rodzajem zadań służbowych wykonywanych przez funkcjonariusza okres jego
przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza się w inny sposób niż określony
w ust. 1.
3. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, określą, w drodze
zarządzeń, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, sposób
stwierdzania przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusza, o którym
mowa w ust. 2.
Art. 136d. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć przełożonemu
posiadającemu uprawnienia w sprawach osobowych zaświadczenie lekarskie,
zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję,
o której mowa w art. 136c ust. 1 pkt 2, w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.
2. Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 136b
ust. 2 pkt 5 lit. a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć przełożonemu
2017-07-14
©Telksinoe s. 95/107
posiadającemu uprawnienia w sprawach osobowych w terminie 7 dni od dnia ich
zaistnienia.
3. W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2,
nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się
za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo
oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od funkcjonariusza.
Art. 136e. 1. Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby
z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego,
spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie
funkcjonariusza, o którym mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli.
2. Kontrolę przeprowadzają:
1) komisje lekarskie podległe Szefom właściwej Agencji – w zakresie
prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu
choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego;
2) przełożony posiadający uprawnienia w sprawach osobowych – w zakresie
prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów
formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia
funkcjonariusza, o którym mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3.
3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie
zwolnienia lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres
zwolnienia.
4. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie
funkcjonariusza, o którym mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3, zostało złożone
niezgodnie z prawdą, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres
zwolnienia.
5. Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności
do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim,
funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.
6. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało
sfałszowane, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.
7. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na
ustaleniu, czy funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym
sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie
2017-07-14
©Telksinoe s. 96/107
wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem,
a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.
8. Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 136c ust. 1
pkt 3, polega na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu
dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko
funkcjonariusza, lub na ustaleniu, czy niania lub dzienny opiekun dziecka
przebywali na zwolnieniu lekarskim.
9. Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz
oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3,
przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego funkcjonariusza.
10. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje
pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny
z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym
polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.
11. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza,
o którym mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba
kontrolująca sporządza protokół.
12. Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego
ewentualnych uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym
podpisem.
13. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę
prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się
odpowiednio w przypadku zawiadomienia przez komisję lekarską podległą
Szefowi właściwej Agencji w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli
o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego.
14. Od decyzji, o której mowa w ust. 13, funkcjonariuszowi przysługuje
odwołanie do wyższego przełożonego.
15. Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na
sprawdzeniu, czy zaświadczenie:
1) nie zostało sfałszowane;
2) zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania
zaświadczeń lekarskich.
2017-07-14
©Telksinoe s. 97/107
16. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi
podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje
do lekarza, który wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.
17. W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane
niezgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń
lekarskich, przełożony występuje o wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki
organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 136f. 1. Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 136b, stanowi
uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługujące
funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,
z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do
uposażenia i innych należności lub ich wysokość.
2. Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim
przyjmuje się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim
stanowi 1/30 uposażenia, o którym mowa w art. 136b.
3. W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym
przebywał na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia
przy najbliższej wypłacie.
4. Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim
miesiącu pełnienia służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności
przysługujących mu z tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca
odpowiednią część uposażenia w dniu ustania stosunku służbowego.
Art. 136g. 1. Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń
funkcjonariuszy w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się
w całości na nagrody uznaniowe za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie
funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich.
2. Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz na nagrody
uznaniowe i zapomogi.
3. Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po
zakończeniu okresu rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż miesiąc
kalendarzowy i nie dłużej niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu
2017-07-14
©Telksinoe s. 98/107
rozliczeniowego uzależnia się od wielkości środków finansowych uzyskanych
z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.
Art. 136h. Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz
z dodatkami o charakterze stałym za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim
nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczeń, o których mowa
w art. 123 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 132 ust. 1.
Art. 137. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie
dla każdej Agencji, wysokość oraz warunki wypłaty uposażenia i innych świadczeń
funkcjonariuszom skierowanym do szkoły, na przeszkolenie lub na studia.
Rozporządzenie powinno określać świadczenia przysługujące funkcjonariuszowi
w związku z pobieraniem nauki, a także ich wysokość i warunki wypłaty.
Art. 138. W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia
przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze
stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi oraz członkom jego rodziny przysługują
świadczenia pieniężne z tytułu służby, określone w niniejszej ustawie, z wyjątkiem
uposażenia oraz świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 89.
Art. 139. 1. Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych
zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.
2. W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz
otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego
uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze
służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą
dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Art. 140. 1. Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od
najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.
2. W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia
prawomocnym wyrokiem sądu, funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część
uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie
zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu
funkcjonariusza ze służby, z zastrzeżeniem ust. 3.
2017-07-14
©Telksinoe s. 99/107
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne
umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego
umorzenia postępowania karnego.
Art. 141. 1. Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia
służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie
od najbliższego terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas
nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część
uposażenia przy najbliższej wypłacie.
2. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się
funkcjonariuszowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności
nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część
uposażenia miesięcznego.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności
pełnienia przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.
4. Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca
kalendarzowego, przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia
miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego.
Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu
się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.
Art. 142. 1. Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia
na podstawie sądowych i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na
podstawie przepisów szczególnych – na zasadach określonych w przepisach
o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo
w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy ustawy nie stanowią
inaczej.
2. Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie
zasadnicze, dodatki do uposażenia oraz świadczenia pieniężne wymienione
w art. 123, art. 128, art. 129 i art. 132.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla
każdej Agencji, terminy płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych oraz
właściwość i tryb postępowania w sprawach wypłacania świadczeń pieniężnych
oraz dokonywania potrąceń z tych należności.
2017-07-14
©Telksinoe s. 100/107
Art. 143. Przepisu art. 142 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych
do rozliczenia, a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji
i przeniesienia. Należności te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości,
niezależnie od potrąceń z innych tytułów.
Art. 143a. W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń socjalnych
określonych w rozporządzeniach wydanych na podstawie art. 90 ust. 6 oraz
do świadczeń z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości,
a także do świadczeń, o których mowa w art. 105, art. 106 ust. 1 i art. 108 ust. 1,
z tytułu służby obojga małżonków w ABW albo służby obojga małżonków w AW,
obojgu małżonkom przysługuje jedno świadczenie. W przypadku zbiegu
uprawnień do świadczeń w różnej wysokości wypłaca się świadczenie w wyższej
wysokości.
Rozdział 10
Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu
Art. 144. Funkcjonariusz, niezależnie od odpowiedzialności karnej, ponosi
odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia.
Art. 145. 1. Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za
naruszenia dyscypliny służbowej oraz w innych przypadkach określonych
w ustawie.
2. Jeśli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub
prokuratora, organ wnioskujący ma być poinformowany o wyniku tego
postępowania.
3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy sąd nakazał wymierzenie kary
dyscyplinarnej funkcjonariuszowi, nie określając jednak jej rodzaju.
Art. 146. 1. Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne:
1) upomnienie;
2) nagana;
3) surowa nagana;
4) nagana z ostrzeżeniem;
5) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;
2017-07-14
©Telksinoe s. 101/107
6) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;
7) obniżenie stopnia;
8) pozbawienie stopnia oficerskiego;
9) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;
10) wydalenie ze służby.
2. W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe
stanowisko służbowe oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.
Art. 147. 1. Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie
90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego, o którym mowa w art. 151,
wiadomości o popełnieniu przewinienia lub naruszeniu dyscypliny służbowej.
2. Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie
1 roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.
3. W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie
przestępstwo, przedawnienie karalności dyscyplinarnej następuje dopiero
z upływem okresu przedawnienia karalności przestępstwa.
Art. 148. 1. O popełnieniu przez funkcjonariusza wykroczenia, w tym także
o odmowie przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczeniu w terminie grzywny
nałożonej w drodze mandatu zaocznego, właściwy organ zawiadamia Szefa
Agencji, w której funkcjonariusz pełni służbę.
2. W stosunku do funkcjonariuszy ABW i AW, w zakresie postępowania
w sprawach o wykroczenia, uprawnienia Policji wynikające z przepisów Kodeksu
postępowania w sprawach o wykroczenia przysługują Szefowi właściwej Agencji
lub upoważnionym przez niego funkcjonariuszom.
Art. 149. 1. Sąd rejonowy może odmówić wszczęcia postępowania,
a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać Szefowi ABW albo Szefowi AW
z wnioskiem o wymierzenie kary dyscyplinarnej, jeżeli uzna to za wystarczającą
reakcję na wykroczenie.
2. Na postanowienie wskazane w ust. 1 pokrzywdzonemu przysługuje
zażalenie.
Art. 150. 1. Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy
są uprawnione do nakładania kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą
wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.
2017-07-14
©Telksinoe s. 102/107
2. Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze
w przypadkach, gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny
w celu przymuszenia.
3. O pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej
występują organy, o których mowa w ust. 1 i 2, do Szefa właściwej Agencji.
Art. 151. Właściwi do udzielania wyróżnień oraz wymierzania kar
dyscyplinarnych są Szef ABW albo Szef AW, każdy w zakresie swojego działania,
a także inni uprawnieni przełożeni.
Art. 152. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie
dla każdej Agencji, szczegółowe zasady i tryb udzielania wyróżnień,
przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, wymierzania i wykonywania kar
oraz odwoływania się od wymierzonych kar, a także właściwość przełożonych
w tych sprawach, z uwzględnieniem:
1) zakresu władzy dyscyplinarnej;
2) przełożonych, którzy posiadają władzę dyscyplinarną;
3) przypadków naruszenia dyscypliny i przypadków, w których postępowania
dyscyplinarnego nie wszczyna się;
4) formy i treści rozstrzygnięcia o wszczęciu oraz o zakończeniu postępowania
dyscyplinarnego, a także o wymierzeniu kary dyscyplinarnej;
5) czasu trwania postępowania dyscyplinarnego oraz praw obwinionego w toku
tego postępowania;
6) sposobu wykonywania oraz warunków i terminów zatarcia poszczególnych
kar dyscyplinarnych, a także przesłanek darowania kary dyscyplinarnej;
7) przesłanek wznowienia postępowania dyscyplinarnego i trybu postępowania
przy wznowieniu tego postępowania;
8) okoliczności i trybu udzielania wyróżnień przez przełożonych posiadających
władzę dyscyplinarną.
2. Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne wydane w wyniku
rozpatrzenia odwołania funkcjonariuszowi przysługuje skarga do sądu
administracyjnego.
Art. 153. Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego stosuje
się odpowiednio do funkcjonariuszy ABW oraz AW.
2017-07-14
©Telksinoe s. 103/107
Rozdział 10a
Przepisy karne
Art. 153a. 1. Funkcjonariusz Agencji, który:
1) jest członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa
handlowego,
2) jest członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni,
z wyjątkiem rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej,
3) jest członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą,
4) posiada w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały
przedstawiające więcej niż 10% kapitału zakładowego – w każdej z tych
spółek,
5) prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek lub wspólnie z innymi
osobami, zarządza taką działalnością lub jest przedstawicielem czy
pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności
– podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
2. Nie popełnia przestępstwa określonego w ust. 1 funkcjonariusz Agencji,
który uzyskał zgodę Szefa Agencji, o której mowa w art. 79a ust. 2.
Art. 153b. 1. Funkcjonariusz Agencji, który wbrew przepisom ustawy
wykorzystuje informacje uzyskane podczas lub w związku z pełnieniem
obowiązków służbowych do wpływania na działalność organów władzy publicznej,
przedsiębiorców lub nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 13) ustawy z dnia
29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz redaktorów naczelnych,
dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą, o których mowa
w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe
– podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
2. Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia
korzyści osobistej lub majątkowej
– podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do lat 12.
Art. 153c. 1. Osoba, która pełniła służbę lub była zatrudniona w Agencji oraz
osoba, która pełniła służbę lub była zatrudniona w Urzędzie Ochrony Państwa,
która wbrew przepisom ustawy wykorzystuje informacje uzyskane podczas lub
w związku z pełnieniem obowiązków służbowych do wpływania na działalność
2017-07-14
©Telksinoe s. 104/107
organów władzy publicznej, przedsiębiorców lub nadawców w rozumieniu art. 4
pkt 13) ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz redaktorów
naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,
o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe
– podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
2. Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia
korzyści osobistej lub majątkowej
– podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 153d. 1. Funkcjonariusz Agencji, który tajnie współpracuje z nadawcą
w rozumieniu art. 4 pkt 13) ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji
oraz redaktorem naczelnym, dziennikarzem lub osobą prowadzącą działalność
wydawniczą, o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo
prasowe
– podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
2. Nie popełnia przestępstwa określonego w ust. 1 funkcjonariusz Agencji,
który uzyskał zgodę Szefa Agencji, o której mowa w art. 37 ust. 2.
Rozdział 11
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 154–220. (pominięte)
Rozdział 12
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 221. Znosi się Urząd Ochrony Państwa.
Art. 222. Okres służby w Urzędzie Ochrony Państwa wlicza się do okresu
zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.
Art. 223. 1. Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustali zasady
i tryb podziału mienia, dokumentów, limitów zatrudnienia oraz środków
budżetowych pozostających dotychczas w posiadaniu jednostek organizacyjnych
Urzędu Ochrony Państwa i Wojskowych Służb Informacyjnych, zgodnie
z kompetencjami utworzonych Agencji.
2017-07-14
©Telksinoe s. 105/107
2. Wyodrębnione archiwum Urzędu Ochrony Państwa przechodzi do ABW.
Określone prawem obowiązki i prawa związane z archiwum Urzędu Ochrony
Państwa przechodzą na Szefa ABW.
Art. 224. 1. Należności i zobowiązania Szefa Urzędu Ochrony Państwa stają
się należnościami i zobowiązaniami Szefa ABW i Szefa AW w zakresie ich zadań
i kompetencji.
2. Prawa i obowiązki wynikające z umów i porozumień zawartych przez lub
na rzecz Urzędu Ochrony Państwa przejmuje ABW lub AW w zakresie swoich
zadań lub kompetencji.
Art. 225. Decyzje, postanowienia, poświadczenia bezpieczeństwa i odmowy
wydania poświadczenia bezpieczeństwa wydane przez Szefa Urzędu Ochrony
Państwa zachowują ważność, chyba że na podstawie odrębnych przepisów
wcześniej zostaną zmienione lub utracą ważność.
Art. 226. Postępowania wszczęte i niezakończone przed Szefem Urzędu
Ochrony Państwa dotyczące spraw, które przeszły do właściwości lub kompetencji
Szefa ABW albo Szefa AW, toczą się nadal, na podstawie dotychczasowych
przepisów, przed Szefem właściwej Agencji.
Art. 227. Funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, którzy do dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy zgłoszą wystąpienie ze służby, zwalnia się ze służby
z dniem zgłoszenia wystąpienia.
Art. 228. 1. Funkcjonariusze pełniący, w dniu wejścia w życie niniejszej
ustawy, służbę w Urzędzie Ochrony Państwa, z wyjątkiem funkcjonariuszy
Zarządu Wywiadu Urzędu Ochrony Państwa, stają się, z utrzymaniem
dotychczasowych warunków służby – do czasu zmiany tych warunków w trybie
określonym w art. 230 – funkcjonariuszami ABW, zachowując ciągłość służby.
2. Funkcjonariusze Zarządu Wywiadu, w trybie określonym w ust. 1, stają się
funkcjonariuszami AW.
3. Żołnierze zawodowi Wojskowych Służb Informacyjnych są wyznaczani
i pełnią służbę w jednostkach organizacyjnych AW na zasadach i w trybie
określonych w przepisach dotyczących pełnienia służby poza resortem obrony
narodowej.
2017-07-14
©Telksinoe s. 106/107
4. Żołnierzom zawodowym, o których mowa w ust. 3, w zakresie
realizowanych przez nich zadań przysługują uprawnienia funkcjonariuszy AW
określone w rozdziale 4.
Art. 229. 1. Funkcjonariusze posiadający stopień podoficerski, chorążego lub
oficerski Urzędu Ochrony Państwa i niespełniający odpowiednich warunków
wykształcenia określonych w niniejszej ustawie zachowują posiadane stopnie.
2. Mianowanie funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, na kolejny wyższy
stopień może nastąpić dopiero po uzupełnieniu wykształcenia.
Art. 230. 1.5) Szefowie ABW i AW, każdy w zakresie swojego działania,
w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, uwzględniając
kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, jego przydatność do służby w ABW albo
AW, a także wysokość posiadanych limitów zatrudnienia i środków budżetowych
oraz planowaną strukturę organizacyjną, poinformują pisemnie funkcjonariusza o:
1) proponowanych dla niego warunkach służby albo
2) wypowiedzeniu stosunku służbowego.
2. Jeżeli funkcjonariusz, w terminie 14 dni od dnia przedstawienia mu
proponowanych warunków służby, nie odmówi ich przyjęcia, uważa się, że wyraził
zgodę na te warunki. Pisemna informacja, o której mowa w ust. 1, powinna
zawierać pouczenie w tej sprawie.
3. W razie odmowy przyjęcia przez funkcjonariusza zaproponowanych
warunków służby, stosunek służby rozwiązuje się z dniem dokonania tej odmowy.
4. Stosunek służby funkcjonariusza, któremu został wypowiedziany stosunek
służbowy w trybie określonym w ust. 1 pkt 2, ulega rozwiązaniu w terminie
1 miesiąca, liczonym od dnia doręczenia temu funkcjonariuszowi pisma o
wypowiedzeniu stosunku służbowego.
5. Odmowa przyjęcia zaproponowanych warunków służby przez
funkcjonariusza następuje w formie pisemnej.
6. W okresie wypowiedzenia stosunku służbowego funkcjonariusz może
zostać zwolniony od obowiązku świadczenia służby.
5)
Utracił moc z dniem 12 maja 2004 r. w zakresie, w jakim przewiduje, na podstawie pkt 2 tego
przepisu, możliwość wypowiedzenia funkcjonariuszowi stosunku służbowego, na podstawie
wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 45/02 (Dz. U.
poz. 1159).
2017-07-14
©Telksinoe s. 107/107
7.6) Wobec funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3 i 4, przepisów art. 60
ust. 4 oraz art. 63 nie stosuje się.
8. Funkcjonariuszowi zwolnionemu w trybie, o którym mowa w ust. 3 lub 4,
przysługuje prawo do świadczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze
służby, określonych w art. 128 ust. 1, a jeżeli są spełnione przesłanki do zwolnienia
ze służby na korzystniejszych warunkach, także do innych świadczeń i uprawnień
wynikających z ustawy.
Art. 231. Do pracowników Urzędu Ochrony Państwa stosuje się odpowiednio
przepisy prawa pracy dotyczące uprawnień pracowników przejmowanego zakładu
lub jego części przez innego pracodawcę.
Art. 232. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych
w ustawie stosuje się przepisy dotychczas obowiązujące, o ile nie są z nią
sprzeczne.
Art. 233. Prezes Rady Ministrów powoła pełnomocników do organizacji
ABW i AW oraz likwidatora Urzędu Ochrony Państwa oraz określi ich zadania
i uprawnienia.
Art. 234. Traci moc ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony
Państwa (Dz. U. z 1999 r. poz. 526, 548 i 1255, z 2000 r. poz. 852 oraz z 2001 r.
poz. 877 i 1149).
Art. 235. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia7),
z wyjątkiem art. 227 i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
6)
Utracił moc z dniem 12 maja 2004 r. w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisów art. 60
ust. 4 oraz art. 63 ustawy do funkcjonariusza, o którym mowa w art. 230 ust. 4 ustawy, na
podstawie wyroku, o którym mowa w odnośniku 5.
7)
Ustawa została ogłoszona w dniu 14 czerwca 2002 r.
2017-07-14