Ustawy w postaci jednolitej
Wyszukiwarka ustaw
W przeglądarce naciśnij Ctrl+F, by wyszukać w ustawie.
2016 Pozycja 187
©Telksinoe s. 1/55
Opracowano na podstawie: t.j.
Dz. U. z 2016 r.
poz. 187, 1334,
z 2017 r. poz. 60.
U S T A W A
z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o usługach turystycznych 1)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa określa:
1) warunki świadczenia przez przedsiębiorców usług turystycznych na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy
z klientami o świadczenie tych usług są zawierane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) zasady funkcjonowania Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego.
Art. 1a. (uchylony)
Art. 2. Zawieranie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w imieniu
przedsiębiorcy zagranicznego nieposiadającego siedziby na terytorium państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej umów z klientami o organizowanie
imprez turystycznych jest dopuszczalne, jeżeli przedsiębiorca ten prowadzi w tym
zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w formie
oddziału, na warunkach określonych w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie
działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.2)).
Art. 2a. Zadania marszałka województwa, o których mowa w ustawie, są
zadaniami z zakresu administracji rządowej.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 90/314/EWG
z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz. Urz.
WE L 158 z 23.06.1990).
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie
– z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą
ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,
875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65.
2017-06-07
©Telksinoe s. 2/55
Art. 2b. Minister właściwy do spraw turystyki jest organem wyższego stopnia
w stosunku do marszałka województwa w sprawach, o których mowa w art. 9 ust.
3, w art. 24 ust. 1, w art. 28 ust. 1, w art. 39a ust. 3, w art. 42 ust. 1, oraz od decyzji
marszałka województwa o odmowie wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 4 ust.
1.
Art. 3. Przez użyte w ustawie określenia należy rozumieć:
1) usługi turystyczne – usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie
inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym;
2) impreza turystyczna – co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity
program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają
ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu;
3) wycieczka – rodzaj imprezy turystycznej, której program obejmuje zmianę
miejsca pobytu jej uczestników;
4) organizowanie imprez turystycznych – przygotowywanie lub oferowanie,
a także realizacja imprez turystycznych;
5) organizator turystyki – przedsiębiorca organizujący imprezę turystyczną;
6) pośrednik turystyczny – przedsiębiorca, którego działalność polega na
wykonywaniu, na zlecenie klienta, czynności faktycznych i prawnych
związanych z zawieraniem umów o świadczenie usług turystycznych;
7) agent turystyczny – przedsiębiorca, którego działalność polega na stałym
pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na
rzecz organizatorów turystyki posiadających zezwolenia w kraju lub na rzecz
innych usługodawców posiadających siedzibę w kraju;
7a) przewodnik turystyczny – osobę zawodowo oprowadzającą turystów lub
odwiedzających po wybranych obszarach, miejscowościach i obiektach,
udzielającą o nich fachowej informacji oraz sprawującą nad turystami lub
odwiedzającymi opiekę w zakresie wynikającym z umowy;
7b) pilot wycieczek – osobę towarzyszącą, w imieniu organizatora turystyki,
uczestnikom imprezy turystycznej, sprawującą opiekę nad nimi i czuwającą
nad sposobem wykonania na ich rzecz usług oraz przekazującą podstawowe
informacje, dotyczące odwiedzanego kraju i miejsca;
8) usługi hotelarskie – krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów,
mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów
2017-06-07
©Telksinoe s. 3/55
lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych;
9) turysta – osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym
miejscem pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której celem
podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która
korzysta z noclegu przynajmniej przez jedną noc;
10) odwiedzający – osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim
stałym miejscem pobytu, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej
pracy w odwiedzanej miejscowości oraz niekorzystającą z noclegu;
11) klient – osobę, która zamierza zawrzeć lub zawarła umowę o świadczenie
usług turystycznych na swoją rzecz lub na rzecz innej osoby, a zawarcie tej
umowy nie stanowi przedmiotu jej działalności gospodarczej, jak i osobę, na
rzecz której umowa została zawarta, a także osobę, której przekazano prawo
do korzystania z usług turystycznych objętych uprzednio zawartą umową;
12) (uchylony)
13) (uchylony)
14) przedsiębiorca – przedsiębiorcę i przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu
ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
15) (uchylony)
Rozdział 2
Organizatorzy turystyki, pośrednicy i agenci turystyczni
Art. 4. 1. Działalność gospodarcza w zakresie organizowania imprez
turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów
o świadczenie usług turystycznych jest działalnością regulowaną w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
i wymaga uzyskania wpisu w rejestrze organizatorów turystyki i pośredników
turystycznych, zwanego dalej „rejestrem”.
2. Działalnością regulowaną, o której mowa w ust. 1, nie jest działalność
gospodarcza agentów turystycznych, polegająca na stałym pośredniczeniu
w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz organizatorów
turystyki posiadających wpis do rejestru, lub na rzecz innych usługodawców
posiadających siedzibę w kraju.
2017-06-07
©Telksinoe s. 4/55
Art. 5. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie
organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów
w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych jest obowiązany spełniać
następujące warunki:
1) (uchylony)
[2) zapewnić klientom, na wypadek swojej niewypłacalności: pokrycie kosztów
powrotu klientów z imprezy turystycznej do miejsca wyjazdu lub planowanego
powrotu z imprezy turystycznej w wypadku gdy organizator turystyki lub
pośrednik turystyczny wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu,
a także zapewnić klientom zwrot wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę
turystyczną w wypadku gdy z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub
pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu impreza
turystyczna nie zostanie zrealizowana, a także zapewnić klientom zwrot części
wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną, odpowiadającą
części imprezy turystycznej, która nie zostanie zrealizowana z przyczyn
dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób,
które działają w ich imieniu, przez:
a) zawarcie umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, lub
b) zawarcie umowy ubezpieczenia na rzecz klientów, lub
c) przyjmowanie wpłat klientów wyłącznie na rachunek powierniczy, jeżeli
wykonuje usługi turystyczne wyłącznie na terenie kraju i złoży
marszałkowi województwa oświadczenie o przyjmowaniu wpłat na rachunek powierniczy;]
<2) zapewnić klientom na wypadek swojej niewypłacalności: pokrycie Nowe brzmienie
pkt 2 w ust. 1 w
kosztów powrotu z imprezy turystycznej do miejsca wyjazdu lub art. 5 wejdzie w
planowanego powrotu z imprezy turystycznej, obejmujących w szczegól- życie z dn.
26.11.2016 r. (Dz.
ności koszty transportu, zakwaterowania, transferów, w tym także koszty U. z 2016 r. poz.
1334).
poniesione przez klientów, w wypadku gdy organizator turystyki lub
pośrednik turystyczny, wbrew obowiązkowi, nie zapewnia tego powrotu,
a także zapewnić klientom zwrot wpłat wniesionych tytułem zapłaty za
imprezę turystyczną, w wypadku gdy z przyczyn dotyczących
organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób, które
działają w ich imieniu, impreza turystyczna nie została lub nie zostanie
2017-06-07
©Telksinoe s. 5/55
zrealizowana, a także zapewnić klientom zwrot części wpłat wniesionych
tytułem zapłaty za imprezę turystyczną odpowiadającą części imprezy
turystycznej, która nie została lub nie zostanie zrealizowana z przyczyn
dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz
osób, które działają w ich imieniu, przez:
a) zawarcie umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej lub
b) zawarcie umowy ubezpieczenia na rzecz klientów, lub
c) przyjmowanie wpłat klientów wyłącznie na rachunek powierniczy,
jeżeli wykonuje usługi turystyczne wyłącznie na terenie kraju i złoży
właściwemu marszałkowi województwa oświadczenie o przyjmo-
waniu wpłat na rachunek powierniczy, oraz
d) dokonywanie terminowych wpłat składki w należnej wysokości do
Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego, o którym mowa
w rozdziale 2a;>
3) składać marszałkowi województwa oryginały lub potwierdzone przez
podmioty, które je podpisały, odpisy kolejnych umów, o których mowa w pkt
2, nie później niż 14 dni przed upływem terminu obowiązywania umowy
poprzedniej; przedsiębiorcy zaprzestający działalności gospodarczej są
zwolnieni z tego obowiązku, jeżeli zawiadomią marszałka województwa
o zaprzestaniu działalności organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego;
<4) prowadzić wykaz zawartych: Dodane pkt 4 i 5
w ust. 1 w art. 5
a) umów o świadczenie usług turystycznych polegających na wejdą w życie z
dn. 26.11.2016 r.
organizowaniu imprez turystycznych,
(Dz. U. z 2016 r.
b) umów w zakresie pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu poz. 1334).
umów o świadczenie usług turystycznych
– zwany dalej „wykazem umów”;
5) składać terminowo do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego
deklaracje, zawierające wyliczenie wysokości należnej składki do
Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego, o którym mowa w rozdziale
2a, liczbę i rodzaj zawartych umów o świadczenie usług turystycznych
oraz liczbę klientów objętych umowami zawartymi w danym miesiącu,
informacje o zabezpieczeniach finansowych, o których mowa w pkt 2
2017-06-07
©Telksinoe s. 6/55
lit. a–c, oraz o podmiotach ich udzielających, do których mogą być
składane roszczenia w okresie, za jaki jest składana deklaracja, a także
informację na temat liczby klientów, w przypadku których składka
została już wniesiona do Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego,
a impreza turystyczna została odwołana przez organizatora turystyki lub
pośrednika turystycznego z powodu niewystarczającej liczby zgłoszeń,
jeżeli realizacja usług była uzależniona od liczby zgłoszeń, a także
w przypadku rozwiązania umowy lub odstąpienia od umowy przez
klienta.>
[1a. W wypadku przedsiębiorcy zagranicznego posiadającego siedzibę na
terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej za
spełnienie warunku prowadzenia działalności, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,
uznaje się posiadanie zabezpieczenia finansowego w formie, która jest uznawana
w państwie, w którym przedsiębiorca posiada siedzibę.]
<1a. W wypadku przedsiębiorcy zagranicznego posiadającego siedzibę Nowe brzmienie
ust. 1a w art. 5
na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa wejdzie w życie z
dn. 26.11.2016 r.
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –
(Dz. U. z 2016 r.
strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji poz. 1334).
Szwajcarskiej za spełnienie warunków prowadzenia działalności, o których
mowa w ust. 1 pkt 2, 4 i 5, uznaje się posiadanie zabezpieczenia finansowego
w formie, która jest uznawana w państwie, w którym przedsiębiorca posiada
siedzibę.>
1b. W wypadku gdy równoważność zabezpieczenia finansowego, o którym
mowa w ust. 1a, jest niższa niż minimalna wysokość zabezpieczenia wymaganego
od przedsiębiorcy posiadającego siedzibę lub oddział na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, określona w przepisach wydanych na podstawie art. 10,
przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1a, przedstawia dodatkową gwarancję
bankową lub ubezpieczeniową wyrównującą wysokość posiadanego
zabezpieczenia finansowego do minimalnej wysokości zabezpieczenia,
wymaganego od przedsiębiorcy posiadającego siedzibę lub oddział na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
2017-06-07
©Telksinoe s. 7/55
2. Przedsiębiorca będący organizatorem turystyki lub pośrednikiem
turystycznym, który w ramach wykonywanej działalności jednocześnie działa jako
agent turystyczny, jest obowiązany:
1) wykonywać działalność tylko na rzecz organizatorów turystyki wpisanych do
rejestru;
2) w umowie zawieranej z klientem wskazywać jednoznacznie właściwego
organizatora turystyki, którego reprezentuje;
3) działać na podstawie ważnej umowy agencyjnej.
[3. Obowiązek posiadania gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których
mowa w ust. 1 pkt 2, dotyczy całego okresu wykonywania działalności.]
<3. Obowiązki, o których mowa w ust. 1–2, dotyczą całego okresu
wykonywania działalności.>
<3a. Wykaz umów zawiera następujące dane: Nowe brzmienie
ust. 3 i dodane
1) numer rezerwacji; ust. 3a–3d, pkt 2
2) termin zawarcia umowy; w ust. 3e w art. 5
wejdą w życie z
3) termin imprezy turystycznej; dn. 26.11.2016 r.
(Dz. U. z 2016 r.
4) liczbę osób objętych umową; poz. 1334).
5) cenę usług objętych umową;
6) miejsce wykonania umowy;
7) rodzaj środka transportu;
8) terminy i wysokość faktycznie dokonanych przedpłat;
9) termin i wysokość zwrotu wpłat klientowi w przypadku rozwiązania
umowy.
3b. Wykaz umów może być prowadzony w postaci elektronicznej.
3c. Marszałek województwa i minister właściwy do spraw turystyki,
w trybie kontroli, mają prawo dostępu do danych zawartych w wykazie umów.
3d. Na wniosek Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego
udostępnia się dane zawarte w wykazie umów, bez wskazywania danych
identyfikujących klientów. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny jest
uprawniony do przetwarzania danych zawartych w wykazie umów, w zakresie
niezbędnym do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Turystycznego
Funduszu Gwarancyjnego, o którym mowa w rozdziale 2a.
2017-06-07
©Telksinoe s. 8/55
3e. W przypadku niewypłacalności organizator turystyki lub pośrednik
turystyczny przekazuje właściwemu marszałkowi województwa:
1) oświadczenie następującej treści: „Oświadczam, że z powodu
niewypłacalności nie jestem w stanie wywiązać się z umów o świadczenie
usług turystycznych zawartych z klientami w okresie od dnia … do dnia …
oraz zapewnić pokrycia kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej
i zapewnić klientom zwrotu wpłat lub ich części wniesionych tytułem zapłaty
za imprezę turystyczną stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.”;
2) wykaz umów ograniczony do umów, które nie zostały lub nie zostaną
zrealizowane; do wykazu umów dołącza się informację zawierającą
imiona i nazwiska oraz numery telefonów kontaktowych osób objętych
umową.
3f. W przypadku braku możliwości uzyskania oświadczenia, o którym mowa
w ust. 3e pkt 1, marszałek województwa wydaje dyspozycję wypłaty środków
z zabezpieczeń finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d, bez
uzyskania tego oświadczenia, jeżeli okoliczności w oczywisty sposób wskazują, że
organizator turystyki lub pośrednik turystyczny nie jest w stanie wywiązać się
z umów o świadczenie usług turystycznych zawartych z klientami oraz zapewnić
pokrycia kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej i zapewnić klientom
zwrotu wpłat lub ich części wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną,
która nie została lub nie zostanie zrealizowana.
Dodany ust. 3g w
3g. Dokumenty, o których mowa w ust. 3e, marszałek województwa
art. 5 wejdzie w
niezwłocznie przekazuje podmiotowi udzielającemu zabezpieczeń życie z dn.
26.11.2016 r. (Dz.
finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a lub b.> U. z 2016 r. poz.
1334).
4. Treść gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2,
obejmuje upoważnienie dla marszałka województwa lub wskazanej przez niego
jednostki do wydawania dyspozycji wypłaty zaliczki na pokrycie kosztów powrotu
klienta do kraju.
5. Marszałek województwa jest uprawniony do występowania na rzecz
klientów w sprawach wypłaty środków z tytułu umowy gwarancji bankowej,
umowy gwarancji ubezpieczeniowej lub umowy ubezpieczenia, na zasadach
2017-06-07
©Telksinoe s. 9/55
określonych w treści tych umów, a także w sprawach wypłaty środków
z Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego, o którym mowa w rozdziale 2a.
5a. W przypadku niewypłacalności organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego marszałek województwa lub wskazana przez niego jednostka
upoważniona do wydawania dyspozycji wypłaty zaliczki na pokrycie kosztów
powrotu klientów do kraju, o której mowa w ust. 4, prowadzi działania związane z
organizacją powrotu klientów z imprezy turystycznej do miejsca wyjazdu lub
planowanego powrotu z imprezy turystycznej, jeżeli organizator turystyki lub
pośrednik turystyczny, wbrew obowiązkowi, nie zapewnia tego powrotu.
5b. Podmiot udzielający zabezpieczeń finansowych, o których mowa w ust. 1
pkt 2 lit. a lub b, po otrzymaniu każdorazowej dyspozycji marszałka województwa
lub wskazanej przez niego jednostki upoważnionej do wydawania dyspozycji
wypłaty zaliczki na pokrycie kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej,
o której mowa w ust. 4, bezwarunkowo, niezwłocznie, nie później niż w terminie
3 dni roboczych od dnia otrzymania dyspozycji, przekazuje wnioskowaną zaliczkę
na pokrycie kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej. Marszałek
województwa przedstawia podmiotowi udzielającemu zabezpieczeń finansowych,
o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a lub b, pisemne rozliczenie otrzymanej zaliczki
w terminie 60 dni od dnia otrzymania wypłaty pod rygorem obowiązku zwrotu
zaliczki.
5c. Podmiot udzielający zabezpieczeń finansowych, o których mowa w ust. 1
pkt 2 lit. a lub b, lub właściwy marszałek województwa, po uprzednich
uzgodnieniach między nimi w każdym przypadku niewypłacalności organizatora
turystyki lub pośrednika turystycznego, przyjmuje zgłoszenia od klientów
organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, którzy nie otrzymali zwrotu
wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną, w wypadku gdy:
1) impreza turystyczna nie została lub nie zostanie zrealizowana,
2) zwrotu części wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną
odpowiadającą części imprezy turystycznej, która nie została lub nie zostanie
zrealizowana
– z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz
osób, które działają w ich imieniu.
2017-06-07
©Telksinoe s. 10/55
5d. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 5c, zawiera imiona i nazwiska oraz
adresy do korespondencji wszystkich klientów poszkodowanych w wyniku
niewykonania lub niewykonania w części zobowiązań wynikających z umowy. Do
zgłoszenia dołącza się:
1) kopię umowy o świadczenie usług turystycznych, stanowiących imprezę
turystyczną, zawartej między klientem a organizatorem turystyki lub
pośrednikiem turystycznym;
2) kopię dowodu wpłaty na rzecz organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego należności za usługi turystyczne, stanowiące imprezę
turystyczną określoną w umowie;
3) oświadczenie klienta organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego
stwierdzające niewykonanie przez organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego zobowiązań umownych o określonej wartości;
4) oświadczenie klienta organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego
zawierające wskazanie rachunku bankowego, na który ma nastąpić wypłata
środków z zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a,
b lub d, albo wskazanie innego sposobu wypłaty z tego zabezpieczenia.
5e. W przypadku gdy zgłoszenia, o których mowa w ust. 5c, przyjmuje
marszałek województwa, przekazuje on niezwłocznie zgłoszenia podmiotowi,
który udzielił organizatorowi turystyki lub pośrednikowi turystycznemu
zabezpieczeń finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a lub b, w celu
wyliczenia należnych klientom kwot zwrotu wniesionych przez nich wpłat,
o których mowa w ust. 1 pkt 2.
5f. Podmiot udzielający zabezpieczeń finansowych, o których mowa w ust. 1
pkt 2 lit. a lub b, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania zgłoszenia
klienta, dokonuje jego weryfikacji pod względem zgodności z wymaganiami
określonymi w ust. 5d oraz ze stanem faktycznym i przekazuje właściwemu
marszałkowi województwa informację o szczegółowych wyliczeniach kwoty
należnej klientowi albo informację o nieuwzględnieniu danego zgłoszenia
w całości lub w części wraz ze wskazaniem przyczyny. W przypadku konieczności
przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego termin przekazania
informacji marszałkowi województwa ulega przedłużeniu, nie dłużej jednak niż do
90 dni od dnia otrzymania zgłoszenia klienta.
2017-06-07
©Telksinoe s. 11/55
5g. Po otrzymaniu dokonanego przez podmiot udzielający zabezpieczeń
finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a lub b, szczegółowego wyliczenia
kwot należnych poszkodowanym klientom marszałek województwa wydaje
dyspozycję wypłaty środków, a podmiot udzielający zabezpieczenia finansowego
dokonuje wypłat należnych kwot bezpośrednio poszkodowanym klientom,
w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania dyspozycji.
5h. W przypadku gdy zabezpieczenia finansowe, o których mowa w ust. 1
pkt 2 lit. a lub b, okażą się niewystarczające na pokrycie kosztów powrotu klientów
z imprezy turystycznej, podmiot udzielający tych zabezpieczeń niezwłocznie
informuje o tym fakcie właściwego marszałka województwa oraz
Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.
5i. Marszałek województwa lub wskazana przez niego jednostka
upoważniona do wydawania dyspozycji wypłaty zaliczki na pokrycie kosztów
powrotu klientów z imprezy turystycznej, o której mowa w ust. 4, występuje do
Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego o wypłatę środków
z Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego, w przypadku gdy zabezpieczenia
finansowe, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a lub b, okażą się niewystarczające
na pokrycie kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej, o których mowa
w ust. 1 pkt 2.
5j. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny niezwłocznie wypłaca
marszałkowi województwa lub wskazanej przez niego jednostce upoważnionej do
wydawania dyspozycji wypłaty zaliczki na pokrycie kosztów powrotu klientów
z imprezy turystycznej, o której mowa w ust. 4, środki z Turystycznego Funduszu
Gwarancyjnego, o których mowa w ust. 5i, w zakresie niezbędnym do realizacji
zadania określonego w ust. 5a. Marszałek województwa przedstawia
Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu pisemne rozliczenie środków
z Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego w terminie 60 dni od dnia otrzymania
wypłaty pod rygorem obowiązku zwrotu środków.
5k. W przypadku gdy zabezpieczenia finansowe, o których mowa w ust. 1
pkt 2 lit. a lub b, okażą się niewystarczające na dokonanie klientom zwrotu wpłat,
o których mowa w ust. 1 pkt 2, podmiot udzielający tych zabezpieczeń,
niezwłocznie po dokonaniu weryfikacji zgłoszeń klientów, przekazuje właściwemu
marszałkowi województwa zgłoszenia zebrane od klientów, którzy nie otrzymali
2017-06-07
©Telksinoe s. 12/55
całości zwrotu wpłat, wraz z informacją dotyczącą wysokości wypłaconych tym
klientom kwot z zabezpieczeń finansowych oraz z wyliczeniem kwot, których
zabrakło na zwrot wpłat w stosunku do każdego klienta. Podmiot udzielający
zabezpieczeń finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a lub b, przekazuje
informacje o tych zgłoszeniach do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.
5l. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, niezwłocznie po otrzymaniu
dyspozycji właściwego marszałka województwa lub wskazanej przez niego
jednostki, wypłaca należne klientom środki zgodnie z otrzymaną dyspozycją,
o czym informuje właściwego marszałka województwa oraz podmiot udzielający
zabezpieczeń finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a lub b.
5m. W przypadku gdy zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w ust. 1
pkt 2 lit. c, okaże się niewystarczające na pokrycie kosztów powrotu klientów
z imprezy turystycznej lub na dokonanie klientom zwrotu wpłat, o którym mowa
w ust. 1 pkt 2, klient niezwłocznie informuje o tym właściwego marszałka
województwa. Do wypłaty środków stosuje się odpowiednio ust. 5i, 5k i 5l.
6. Minister właściwy do spraw turystyki określi, w drodze rozporządzenia,
wzory formularzy umowy gwarancji bankowej, umowy gwarancji
ubezpieczeniowej oraz umowy ubezpieczenia na rzecz klienta, o których mowa
w ust. 1 pkt 2 lit. a i b, kierując się potrzebą uwzględnienia wszystkich niezbędnych
elementów umowy.
Art. 6. (uchylony)
Art. 7. 1. Organem właściwym do prowadzenia rejestru jest marszałek
województwa właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy, a w wypadku
przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył oddział na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.
o swobodzie działalności gospodarczej, organem właściwym do prowadzenia
rejestru jest marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę oddziału.
2. W wypadku przedsiębiorcy posiadającego siedzibę i prowadzącego
działalność organizatora turystyki na terytorium państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub
Konfederacji Szwajcarskiej, który nie utworzył oddziału na terytorium
2017-06-07
©Telksinoe s. 13/55
Rzeczypospolitej Polskiej, a zamierza organizować imprezy turystyczne na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organem właściwym do prowadzenia rejestru
jest wybrany przez niego marszałek województwa.
3. Wpisu do rejestru dokonuje się na wniosek przedsiębiorcy, zawierający
następujące dane:
1) firmę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, a w przypadku gdy przedsiębiorca
jest osobą fizyczną – adres zamieszkania;
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP);
3) określenie przedmiotu działalności;
4) określenie zasięgu terytorialnego wykonywanej działalności (obszar kraju,
kraje europejskie lub kraje pozaeuropejskie);
5) wskazanie głównego miejsca wykonywania działalności objętej wpisem do
rejestru oraz oddziałów;
6) imiona i nazwiska osób upoważnionych do kierowania działalnością
przedsiębiorcy oraz działalnością jego oddziałów.
4. Do wniosku przedsiębiorca dołącza oryginał umowy, o której mowa
w art. 5 ust. 1 pkt 2, oraz oświadczenie następującej treści:
„Oświadczam, że:
1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru organizatorów turystyki
i pośredników turystycznych są kompletne i zgodne z prawdą;
2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności
w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na
zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług
turystycznych, określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o usługach turystycznych.”.
5. Oświadczenie powinno również zawierać:
1) firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres;
2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem
imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
5a. Przedsiębiorca zamierzający wykonywać usługi wyłącznie na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, a wszelkie wpłaty klientów tytułem wynagrodzenia za
wykonane usługi przyjmować na rachunek powierniczy, składa, zgodnie z art.
2017-06-07
©Telksinoe s. 14/55
5 ust. 1 pkt 2 lit. c, oświadczenie następującej treści: „Oświadczam, że imprezy
turystyczne będę świadczył wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
a wszelkie wpłaty klientów tytułem wynagrodzenia za wykonane usługi będę
przyjmował wyłącznie na rachunek powierniczy.”.
5b. W wypadku gdy dokumenty zabezpieczenia finansowego, o których
mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 1a i 1b, są sformułowane w języku obcym,
dołącza się do wniosku także ich tłumaczenie dokonane przez tłumacza
przysięgłego. Ten sam obowiązek dotyczy przedkładania kolejnych dokumentów
zabezpieczenia finansowego.
6. Wpis do rejestru obejmuje dane, określone w ust. 3, z wyjątkiem adresu
zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.
7. Rejestr jest jawny.
8. Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.
9. Minister właściwy do spraw turystyki określi wzór wniosku o wykreślenie
z rejestru, w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17
lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114).
Art. 7a. 1. W przypadku zawieszenia wykonywania działalności
gospodarczej, o którym mowa w art. 14a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie
działalności gospodarczej, przez organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego na okres krótszy niż 24 miesiące, przedsiębiorca może przedłużyć
ten okres łącznie do 24 miesięcy.
2. O zawieszeniu wykonywania działalności organizatora turystyki lub
pośrednika turystycznego, przedłużeniu zawieszenia lub wznowieniu jej
wykonywania przedsiębiorca jest obowiązany zawiadomić organ prowadzący
rejestr w terminie 7 dni od dnia zawieszenia, przedłużenia zawieszenia lub
wznowienia wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego.
2a. Minister właściwy do spraw turystyki określi wzór zawiadomienia o
zawieszeniu wykonywania oraz wzór zawiadomienia o przedłużeniu zawieszenia
wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego, w
formie dokumentów elektronicznych w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005
r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
2017-06-07
©Telksinoe s. 15/55
3. Zawieszenie przez przedsiębiorcę wykonywania działalności organizatora
turystyki lub pośrednika turystycznego nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku
wywiązania się z umów zawartych z klientami w okresie przed zawieszeniem
działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego.
[4. Obowiązki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 1a i 1b, nie mają Nowe brzmienie
ust. 4 w art. 7a
zastosowania do przedsiębiorcy w okresie zawieszenia przez niego wykonywania wejdzie w życie z
dn. 26.11.2016 r.
działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego.] (Dz. U. z 2016 r.
<4. Obowiązki, o których mowa w art. 5 ust. 1–1b, nie mają zastosowania poz. 1334).
do przedsiębiorcy w okresie zawieszenia przez niego wykonywania
działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego.>
5. W wypadku niepowiadomienia przez przedsiębiorcę o wznowieniu
wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego, po
upływie okresu zawieszenia organ prowadzący rejestr z urzędu wykreśla, w drodze
decyzji, przedsiębiorcę z rejestru.
Art. 8. 1. Marszałek województwa przesyła ministrowi właściwemu do spraw
turystyki kopie:
1) zaświadczeń o wpisie do rejestru;
2) dokumentów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 1a i 1b;
3) decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru lub o zakazie wykonywania
działalności objętej wpisem do rejestru wydawanych z urzędu;
<3a) decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru oraz o zakazie Dodany pkt 3a w
ust. 1 w art. 8
wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru wydawanych na wejdzie w życie z
dn. 26.11.2016 r.
wniosek Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego;> (Dz. U. z 2016 r.
4) decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru wydawanych na wniosek poz. 1334).
przedsiębiorcy;
5) decyzji o stwierdzeniu wykonywania działalności organizatora turystyki lub
pośrednika turystycznego bez wymaganego wpisu do rejestru;
6) zawiadomień o wszczęciu postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru;
7) decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru;
8) zawiadomień o zawieszeniu, przedłużeniu zawieszenia lub wznowieniu przez
przedsiębiorcę wykonywania działalności organizatora turystyki lub
pośrednika turystycznego;
2017-06-07
©Telksinoe s. 16/55
9) oświadczeń o niewypłacalności przedsiębiorcy, o których mowa w art. 5
ust. 3e pkt 1, lub dyspozycji marszałka województwa, o których mowa
w art. 5 ust. 3f.
2. Minister właściwy do spraw turystyki, na podstawie kopii dokumentów,
o których mowa w ust. 1, prowadzi Centralną Ewidencję Organizatorów Turystyki
i Pośredników Turystycznych, zwaną dalej „Ewidencją”.
3. Wpisu do Ewidencji, o której mowa w ust. 2, dokonuje się z urzędu, na
podstawie kopii dokumentów, o których mowa w ust. 1.
4. W ramach Ewidencji prowadzi się także wykazy przedsiębiorców:
[1) wykreślonych z rejestru z urzędu i objętych zakazem wykonywania
działalności objętej wpisem do rejestru;]
Nowe brzmienie
<1) wykreślonych z rejestru z urzędu lub na wniosek Ubezpieczeniowego pkt 1 w ust. 4 w
art. 8 wejdzie w
Funduszu Gwarancyjnego i objętych zakazem wykonywania działalności życie z dn.
26.11.2016 r. (Dz.
objętej wpisem do rejestru;> U. z 2016 r. poz.
2) którzy wykonywali działalność bez wymaganego wpisu do rejestru; 1334).
3) wobec których wszczęto postępowanie w sprawie wykreślenia z rejestru.
5. Podstawą umieszczenia w wykazie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, jest
ostateczna decyzja marszałka województwa o wykreśleniu z rejestru i o zakazie
wykonywania działalności gospodarczej objętej wpisem do rejestru.
6. Podstawą umieszczenia w wykazie, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, jest
ostateczna decyzja marszałka województwa o stwierdzeniu wykonywania
działalności bez wymaganego wpisu do rejestru lub w wypadku decyzji, której
marszałek województwa nadał rygor natychmiastowej wykonalności – taka
decyzja.
7. Podstawą umieszczenia w wykazie, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, jest
zawiadomienie pisemne lub w formie elektronicznej o wszczęciu postępowania
w sprawie wykreślenia z rejestru.
7a. W wykazach, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, wskazuje się termin
obowiązywania zakazu wykonywania działalności organizatora turystyki lub
pośrednika turystycznego.
7b. Z wykazów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, wykreśla się
przedsiębiorcę po upływie terminu, o którym mowa w ust. 7a.
2017-06-07
©Telksinoe s. 17/55
7c. Z wykazu, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, wykreśla się przedsiębiorcę
z dniem, w którym decyzja o wykreśleniu z rejestru i zakazie wykonywania
działalności objętej wpisem do rejestru albo decyzja o umorzeniu postępowania
w sprawie wykreślenia z rejestru stały się ostateczne.
7d. Każdy może żądać udzielenia informacji objętych wpisem do Ewidencji
przez złożenie zapytania w dowolnej formie w odniesieniu do konkretnych
przedsiębiorców.
7e. Marszałek województwa ma prawo dostępu do informacji zawartych
w Ewidencji, niezależnie od miejsca siedziby przedsiębiorcy, a w przypadku gdy
przedsiębiorca jest osobą fizyczną – miejsca jego zamieszkania.
7f. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny posiada dostęp do danych
zawartych w Ewidencji i jest uprawniony do ich przetwarzania w zakresie
niezbędnym do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Turystycznego
Funduszu Gwarancyjnego, o którym mowa w rozdziale 2a.
7g. Na wniosek jednostek turystycznego samorządu gospodarczego oraz
organizacji zajmujących się ochroną praw konsumenta udostępnia się informacje
zbiorcze zawarte w Ewidencji.
7h. Dla celów naukowo-badawczych udostępnia się informacje zbiorcze
zawarte w Ewidencji, bez wskazywania danych identyfikujących przedsiębiorców.
8. Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa
organizację, szczegółowy sposób prowadzenia Ewidencji oraz tryb udzielania
informacji o danych objętych wpisem, uwzględniając w szczególności dokumenty
i dane, na podstawie których dokonuje się wpisu do Ewidencji.
9. Marszałek województwa udziela informacji o danych zawartych
w rejestrze na zasadach ustalonych dla Ewidencji.
Art. 9. 1. Minister właściwy do spraw turystyki oraz marszałek województwa
są upoważnieni do kontroli prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności
gospodarczej, w zakresie:
1) zgodności ze stanem faktycznym danych zawartych w oświadczeniu,
o którym mowa w art. 7 ust. 4;
2) zgodności wykonywanej działalności z uzyskanym wpisem do rejestru;
3) przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej
określonych ustawą;
2017-06-07
©Telksinoe s. 18/55
4) zgodności wykonywanej działalności gospodarczej z zawartymi umowami
agencyjnymi;
5) przestrzegania przez przedsiębiorców, dających zlecenie agentom, warunków
wykonywania działalności gospodarczej określonych ustawą.
1a. Minister właściwy do spraw turystyki oraz marszałek województwa są
upoważnieni do kontroli działalności w zakresie organizowania imprez
turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów
o świadczenie usług turystycznych, prowadzonej przez przedsiębiorców i inne
osoby niezgłoszone do rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 1, w zakresie
niezbędnym do ustalenia, czy prowadzona działalność jest działalnością
regulowaną.
1b. Minister właściwy do spraw turystyki oraz marszałek województwa są
upoważnieni do kontroli działalności agentów turystycznych i innych osób,
zawierających z klientami umowy o imprezy turystyczne w imieniu organizatorów
turystyki, w zakresie spełnienia przy zawieraniu tych umów obowiązków
określonych ustawą.
1c. Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli zgodności
działalności prowadzonej przez organizatorów turystyki lub pośredników
turystycznych z art. 7, art. 8 ust. 2 i 5, art. 9 ust. 3 i 4 oraz art. 12 ust. 1
i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia
24 listopada 2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą
wodną śródlądową oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.
Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem
nr 1177/2010”.
1d. Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli zgodności
działalności prowadzonej przez organizatorów turystyki lub pośredników
turystycznych z art. 9, art. 10 ust. 2–5, art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym i
zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011,
str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 181/2011”.
2. W razie stwierdzenia przez ministra właściwego do spraw turystyki
w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, uchybień w sposobie wykonywania
2017-06-07
©Telksinoe s. 19/55
działalności gospodarczej, występuje on do właściwego marszałka województwa
o podjęcie stosownych działań.
3. Marszałek województwa wydaje:
1) z urzędu decyzje o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru oraz o zakazie
wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat –
w wypadkach, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.
o swobodzie działalności gospodarczej;
Dodany pkt 1a w
<1a) na wniosek Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego decyzje ust. 3 w art. 9
o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru oraz o zakazie wykonywania wejdzie w życie z
dn. 26.11.2016 r.
działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat – w wypadku (Dz. U. z 2016 r.
poz. 1334).
rażącego naruszenia warunku wykonywania działalności, o którym
mowa w art. 10a pkt 1a;>
2) na wniosek przedsiębiorcy w związku z zaprzestaniem przez niego
wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru, decyzje o wykreśleniu
przedsiębiorcy z rejestru;
3) z urzędu decyzje o stwierdzeniu wykonywania działalności organizatora
turystyki lub pośrednika turystycznego bez wymaganego wpisu do rejestru
i o zakazie wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego przez okres 3 lat;
4) decyzje o umorzeniu postępowania w sprawie wykreślenia przedsiębiorcy
z rejestru.
4. Decyzje, o których mowa w ust. 3 pkt 3, zawierają w szczególności datę
stwierdzenia wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego bez wymaganego wpisu do rejestru.
Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi,
w drodze rozporządzenia, minimalną wysokość sumy gwarancji, o których mowa
w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, uwzględniając zakres i rodzaj działalności wykonywanej
przez organizatorów turystyki i pośredników turystycznych oraz termin i wysokość
przyjmowanych przedpłat.
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw turystyki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby
Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, termin powstania
2017-06-07
©Telksinoe s. 20/55
obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc
w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanej działalności oraz jej zakres.
Art. 10a. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności jest:
1) proponowanie klientowi zawarcia lub zawarcie z klientem umowy o imprezę
turystyczną bez uprzedniego zawarcia umowy, o której mowa
w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b oraz ust. 1a i 1b, lub bez złożenia oświadczenia,
o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c;
Dodane pkt 1a–
<1a) uchylanie się, mimo wezwania, od obowiązku terminowego składania 1d w art. 10a
deklaracji lub opłacania należnych składek do Turystycznego Funduszu wejdą w życie z
dn. 26.11.2016 r.
Gwarancyjnego; (Dz. U. z 2016 r.
poz. 1334).
1b) uchylanie się, mimo wezwania, od obowiązku prowadzenia wykazu
umów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4;
1c) zawieranie przez przedsiębiorcę kolejnych umów o imprezy turystyczne
lub umów w zakresie pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu
umów o świadczenie usług turystycznych i przyjmowanie od klientów
wpłat na poczet tych umów mimo złożenia oświadczenia
o niewypłacalności lub w przypadku wydania przez marszałka
województwa dyspozycji wypłaty środków z zabezpieczeń finansowych,
o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d, bez tego oświadczenia,
zgodnie z art. 5 ust. 3f;
1d) zawieranie umów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a lub b, na
kwoty zabezpieczenia finansowego niższe niż minimalne wysokości sum
gwarancji bankowych lub ubezpieczeniowych lub minimalne sumy
gwarancyjne ubezpieczeń obowiązkowych określone zgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 10;>
2) nieprzedłożenie, mimo wezwania, marszałkowi województwa oryginału lub
potwierdzonego przez podmioty, które go podpisały, odpisu aktualnego
dokumentu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 1a i 1b;
3) (uchylony)
4) (uchylony)
5) (uchylony)
6) wykonywanie działalności poza zakresem terytorialnym określonym we
wniosku;
2017-06-07
©Telksinoe s. 21/55
7) przyjmowanie od klientów wpłat z pominięciem rachunku powierniczego,
mimo złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c.
Art. 10b. 1. Przedsiębiorcę wpisanego do rejestru występującego wobec
klientów jako agent turystyczny, który dopuszcza się następujących uchybień:
1) w umowach zawieranych z klientami nie wskazuje jednoznacznie właściwego
organizatora turystyki, którego reprezentuje, lub
2) zawiera umowy o organizowanie imprez turystycznych na rzecz
przedsiębiorcy, który nie uzyskał wpisu do rejestru, lub
3) działa bez ważnej umowy agencyjnej lub przekracza jej zakres
– marszałek województwa wykreśla w drodze decyzji z rejestru.
2. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, nie może uzyskać ponownego
wpisu do rejestru przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja o wykreśleniu
z rejestru i o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru stała się
ostateczna.
3. Przedsiębiorcę, który nie jest wpisany do rejestru, a występując wobec
klientów jako agent turystyczny dopuszcza się uchybień, o których mowa w ust. 1,
uznaje się za organizatora turystyki wykonującego działalność bez wymaganego
wpisu do rejestru.
Turystyczny Fundusz Gwarancyjny
Art. 10c. 1. Tworzy się Turystyczny Fundusz Gwarancyjny, zwany dalej
„Funduszem”, stanowiący wyodrębniony rachunek w Ubezpieczeniowym
Funduszu Gwarancyjnym, o którym mowa w rozdziale 7 ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U.
z 2013 r. poz. 392, z 2014 r. poz. 827 oraz z 2015 r. poz. 1273, 1691, 1844 i 2281).
2. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny zapewnia obsługę Funduszu.
Art. 10d. 1. Środki Funduszu są gromadzone na wyodrębnionym rachunku
bankowym Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.
2. Środki Funduszu pochodzą z:
1) wpłat przedsiębiorców, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d;
2017-06-07
©Telksinoe s. 22/55
2) odsetek od środków pieniężnych gromadzonych na rachunku bankowym,
o którym mowa w ust. 1;
3) przychodów z lokat środków Funduszu dokonywanych z zachowaniem jak
najwyższego stopnia bezpieczeństwa, jakości i rentowności środków
Funduszu, przy jednoczesnym zachowaniu ich płynności;
4) środków uzyskanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny
z pożyczek i kredytów na rzecz Funduszu;
5) innych wpływów.
3. W przypadku niedoboru środków na rachunku Funduszu niezbędnych do
jego właściwego funkcjonowania, w tym realizacji zadań, o których mowa w art. 5
ust. 5j i 5l, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może udzielić Funduszowi
zwrotnego finansowania na warunkach odpowiadających stopie oprocentowania
lokat uzyskiwanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w danym
okresie, przy uwzględnieniu bezpieczeństwa i płynności środków
Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Wysokość zwrotnego
finansowania udzielonego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny na rzecz
Funduszu nie może przekroczyć wysokości 5% wartości lokat funduszu
statutowego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w okresie
finansowania do jednego roku.
4. Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu przysługuje prawo
dochodzenia od przedsiębiorcy zwrotu wypłaconych kwot, o których mowa
w art. 5 ust. 5j, 5l i 5m, w przypadku gdy:
1) po złożeniu oświadczenia o niewypłacalności, o którym mowa w art. 5 ust. 3e
pkt 1, albo
2) po wydaniu przez marszałka województwa dyspozycji, o której mowa w art. 5
ust. 3f
– przedsiębiorca w dalszym ciągu wykonuje działalność organizatora turystyki lub
pośrednika turystycznego.
5. Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu przysługuje roszczenie
do masy upadłości organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego o zwrot
wypłaconych środków, o których mowa w art. 10e ust. 1.
2017-06-07
©Telksinoe s. 23/55
6. Wierzytelności, o których mowa w ust. 5, Ubezpieczeniowy Fundusz
Gwarancyjny może zgłaszać syndykowi do czasu prawomocnego wykonania
planów podziału funduszu masy.
Art. 10e. 1. Środki Funduszu przeznacza się na pokrycie kosztów i zwrot
wpłat, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, w przypadku gdy środki finansowe
pochodzące z zabezpieczeń finansowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2
lit. a–c, okażą się niewystarczające.
2. Ze środków Funduszu dokonuje się spłaty kredytów i pożyczek, o których
mowa w art. 10d ust. 2 pkt 4, wraz z odsetkami i innymi kosztami obsługi kredytów
i pożyczek. Spłata kredytów i pożyczek nie może być dokonywana ze środków
Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego innych niż zgromadzone na
rachunku, o którym mowa w art. 10d ust. 1.
3. Ze środków Funduszu pokrywa się koszty związane z realizacją wypłat
z Funduszu, o których mowa w ust. 1, oraz koszty jego obsługi przez
Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. Roszczenia i zobowiązania Funduszu nie
mogą być pokrywane ze środków Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego
innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w art. 10d ust. 1.
10h wejdą w życie
niż 30 zł od każdego klienta z tytułu zawartej umowy o świadczenie usług z dn. 26.11.2016
r. (Dz. U. z 2016 r.
turystycznych polegających na organizowaniu imprez turystycznych lub poz. 1334).
umowy w zakresie pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów
o świadczenie usług turystycznych. Składka jest należna z dniem zawarcia
umowy.
2. Składka przekazana na Fundusz nie podlega zwrotowi. W przypadku
składki odprowadzonej za imprezę turystyczną, która została odwołana przez
organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego z powodu
niewystarczającej liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja usług była uzależniona od
liczby zgłoszeń, a także w przypadku rozwiązania umowy lub odstąpienia od
umowy przez klienta, składka podlega zarachowaniu na poczet następnej
należnej do przekazania składki.
3. Minister właściwy do spraw turystyki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii
2017-06-07
©Telksinoe s. 24/55
Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, określi, w drodze
rozporządzenia, wysokość składki na Fundusz, uwzględniając miejsce
realizacji imprezy turystycznej i rodzaj zapewnianego środka transportu oraz
potrzeby finansowe Funduszu związane z realizacją zadań wynikających
z ustawy, przy czym minimalna stawka może być określona na poziomie 0 zł.
Art. 10g. 1. Podmioty obowiązane do naliczania i przekazywania składek
na Fundusz bez wezwania:
1) obliczają kwotę należną z tytułu składki na rzecz Funduszu za okres
jednego miesiąca i przekazują tę kwotę,
2) składają do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego deklaracje,
o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5
– w terminie do 21. dnia miesiąca następującego po danym okresie.
2. W przypadku niewykonania obowiązku terminowego składania
deklaracji lub opłacania należnych składek Ubezpieczeniowy Fundusz
Gwarancyjny wzywa pisemnie organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego do złożenia deklaracji lub dokonania płatności, w terminie nie
dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Po bezskutecznym upływie
wyznaczonego terminu Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny jest
uprawniony do dochodzenia należnych składek wraz z odsetkami. Wezwanie
jest wysyłane do wiadomości właściwego marszałka województwa.
3. W przypadku niedochowania terminu określonego w wezwaniu,
o którym mowa w ust. 2, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny występuje
do właściwego marszałka województwa z wnioskiem o wydanie decyzji,
o której mowa w art. 9 ust. 3 pkt 1a.
4. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny gromadzi i przetwarza dane
zawarte w deklaracji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, w celu weryfikacji
prawidłowości wysokości odprowadzanych składek, o których mowa w ust. 1
pkt 1, prowadzenia analiz, oceny ryzyka i adekwatności posiadanych środków.
5. Minister właściwy do spraw turystyki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór deklaracji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, mając na względzie
umożliwienie identyfikacji podmiotu obowiązanego do naliczania
2017-06-07
©Telksinoe s. 25/55
i przekazywania składki, a także zapewnienie możliwości weryfikacji
wysokości składki.
6. Deklaracje, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, mogą być składane za
pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Art. 10h. 1. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, w terminie 30 dni
od ostatniego dnia każdego kwartału, przekazuje kwartalną informację
o wykorzystaniu środków Funduszu ministrowi właściwemu do spraw
turystyki oraz ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych.
2. Minister właściwy do spraw turystyki w porozumieniu w ministrem
właściwym do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
zakres kwartalnej informacji, o której mowa w ust. 1, uwzględniając wymogi
kompletności informacji dotyczących funkcjonowania Funduszu.>
Rozdział 3
Ochrona klienta
Art. 11. W zakresie nieuregulowanym ustawą do umów z klientami
zawieranych przez organizatorów turystyki i pośredników turystycznych stosuje się
przepisy Kodeksu cywilnego oraz inne przepisy dotyczące ochrony konsumenta.
Art. 11a. 1. Organizator turystyki odpowiada za niewykonanie lub
nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych, chyba że
niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest spowodowane wyłącznie:
1) działaniem lub zaniechaniem klienta;
2) działaniem lub zaniechaniem osób trzecich, nieuczestniczących
w wykonywaniu usług przewidzianych w umowie, jeżeli tych działań lub
zaniechań nie można było przewidzieć ani uniknąć, albo
3) siłą wyższą.
2. Wyłączenie odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte
wykonanie umowy, w przypadkach wymienionych w ust. 1, nie zwalnia
organizatora turystyki od obowiązku udzielenia w czasie trwania imprezy
turystycznej pomocy poszkodowanemu klientowi.
Art. 11b. 1. Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć
odpowiedzialności określonej w art. 11a, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2017-06-07
©Telksinoe s. 26/55
2. Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną klientowi wskutek niewykonania
lub nienależytego wykonania umowy o świadczenie usług turystycznych może być
ograniczona tylko wówczas, gdy określa to umowa międzynarodowa, której stroną
jest Rzeczpospolita Polska.
3. Organizatorzy turystyki w umowach z klientami mogą ograniczyć
odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług w czasie
imprezy turystycznej do dwukrotności ceny imprezy turystycznej względem
każdego klienta.
4. Ograniczenie, o którym mowa w ust. 3, nie może dotyczyć szkód na osobie.
Art. 12. 1. Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który proponuje
klientom imprezy turystyczne lub usługi turystyczne, udostępniając im
odpowiednie informacje pisemne, a w szczególności broszury, foldery, katalogi,
jest obowiązany wskazać w tych materiałach w sposób dokładny i zrozumiały:
1) cenę imprezy turystycznej lub usługi turystycznej albo sposób jej ustalenia;
2) miejsce pobytu lub trasę imprezy;
3) rodzaj, klasę, kategorię lub charakterystykę środka transportu;
4) położenie, rodzaj i kategorię obiektu zakwaterowania, według przepisów
kraju pobytu;
5) ilość i rodzaj posiłków;
6) program zwiedzania i atrakcji turystycznych;
7) kwotę lub procentowy udział zaliczki w cenie imprezy turystycznej lub usługi
turystycznej oraz termin zapłaty całej ceny;
8) termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy
turystycznej lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby
zgłoszeń, jeżeli realizacja usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń;
9) podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy;
10) ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych
i sanitarnych oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału
w imprezie turystycznej.
1a. Informacje, o których mowa w ust. l, nie mogą wprowadzać klienta
w błąd.
2017-06-07
©Telksinoe s. 27/55
2. Jeżeli umowa zawarta z klientem nie zawiera odmiennych postanowień, to
odpowiednie wskazania zawarte w informacjach pisemnych, o których mowa
w ust. 1 pkt 1–8, stają się elementem umowy.
Art. 13. 1. Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny jest obowiązany
podać klientowi, przed zawarciem umowy:
1) ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych
i sanitarnych, w szczególności o terminach oczekiwania na wydanie
paszportu i wizy oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału
w imprezie turystycznej;
2) informację o możliwości zawarcia umowy ubezpieczenia od kosztów
rezygnacji z udziału w imprezie turystycznej oraz o zakresie ubezpieczenia od
następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia.
2. Organizator turystyki jest obowiązany poinformować klienta
o szczególnych zagrożeniach życia i zdrowia na odwiedzanych obszarach oraz
o możliwości ubezpieczenia z tym związanego. Dotyczy to także zagrożeń
powstałych po zawarciu umowy.
3. Organizator turystyki jest obowiązany we właściwym czasie, przed
rozpoczęciem imprezy turystycznej, podać klientom:
1) nazwisko lub nazwę lokalnego przedstawiciela organizatora turystyki (lub
innej instytucji), do którego klient może zwracać się w razie trudności, a także
jego adres i numer telefonu;
2) w odniesieniu do imprez turystycznych dla dzieci – informację o możliwości
bezpośredniego kontaktu z dzieckiem lub osobą odpowiedzialną w miejscu
pobytu dziecka;
3) planowany czas przejazdu, miejsca i czas trwania postojów;
4) szczegółowe informacje dotyczące połączeń komunikacyjnych oraz miejsca,
jakie klient będzie zajmował w środku transportu, w szczególności kabiny na
statku lub przedziału sypialnego w pociągu.
3a. Informacje, o których mowa w ust. 1–3, powinny być podane klientowi na
piśmie.
4. Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1–3, nie zwalnia
organizatora turystyki od obowiązku opieki nad turystami.
2017-06-07
©Telksinoe s. 28/55
Art. 14. 1. Umowa o świadczenie usług turystycznych polegających na
organizowaniu imprez turystycznych wymaga formy pisemnej.
2. Umowa powinna określać:
1) organizatora turystyki i numer jego wpisu do rejestru, o którym mowa w art.
4 ust. 1, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), a także imię i nazwisko
oraz pełnioną funkcję osoby, która w jego imieniu umowę podpisała;
2) miejsce pobytu lub trasę wycieczki;
3) czas trwania imprezy turystycznej;
4) program imprezy turystycznej obejmujący rodzaj, jakość i terminy
oferowanych usług, w tym:
a) rodzaj, charakter i kategorię środka transportu oraz datę, godzinę,
miejsce wyjazdu i planowanego powrotu,
b) położenie, rodzaj i kategorię obiektu hotelarskiego zgodnie z przepisami
kraju pobytu lub opis wyposażenia obiektów niezaliczanych do rodzajów
i kategorii,
c) ilość i rodzaj posiłków,
d) program zwiedzania i inne usługi wliczone w cenę imprezy turystycznej;
5) cenę imprezy turystycznej, wraz z wyszczególnieniem wszelkich
koniecznych należności, podatków i opłat, jeżeli nie są one zawarte w cenie,
oraz wyraźne sformułowanie okoliczności, które mogą spowodować
Dodany pkt 5a w
podwyższenie ceny zgodnie z art. 17; ust. 2 w art. 14
wejdzie w życie z
<5a) wysokość składki do Funduszu, jeżeli dotyczy;> dn. 26.11.2016 r.
(Dz. U. z 2016 r.
6) sposób zapłaty;
poz. 1334).
7) rodzaj i zakres ubezpieczenia turystów oraz nazwę i adres ubezpieczyciela;
7a) termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy
turystycznej lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby
zgłoszeń, jeżeli realizacja usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń;
7b) termin zawiadomienia o przeniesieniu uprawnień i przejęciu obowiązków,
o którym mowa w art. 16 ust. 2;
8) sposób zgłaszania reklamacji związanych z wykonywaniem usług przez
organizatora turystyki lub osobę z nim współpracującą wraz z podaniem
terminu zgłaszania takich reklamacji;
2017-06-07
©Telksinoe s. 29/55
9) wymagania specjalne, o których klient powiadomił organizatora turystyki lub
pośrednika turystycznego i na które strony umowy wyraziły zgodę;
10) podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy.
2a. Osoba, która zawarła z klientem umowę o świadczenie usług
turystycznych, jest obowiązana niezwłocznie dostarczyć klientowi jeden
egzemplarz tej umowy.
3. Organizatorzy turystyki, organizujący imprezy turystyczne za granicą, mają
obowiązek zawarcia na rzecz osób uczestniczących w tych imprezach umów
ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia.
[4. Organizator turystyki jest obowiązany wydać klientowi wpłacającemu
należność za imprezę turystyczną lub zaliczkę przekraczającą 10% tej sumy:
1) pisemne potwierdzenie posiadania gwarancji, o której mowa w art. 5 ust.
1 pkt 2 lit. a, wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się o wypłatę środków
z tej gwarancji w wypadkach określonych ustawą, lub
2) pisemne potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa
w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się
o wypłatę środków z umowy ubezpieczenia.]
<4. Organizator turystyki i pośrednik turystyczny wydają klientowi Nowe brzmienie
ust. 4 w art. 14
wpłacającemu należność z tytułu zawartej umowy lub zaliczkę przekraczającą wejdzie w życie z
dn. 26.11.2016 r.
10% tej sumy pisemne potwierdzenie posiadania zabezpieczeń finansowych,
(Dz. U. z 2016 r.
o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania poz. 1334).
się o wypłatę środków z tych zabezpieczeń w przypadkach określonych
ustawą.>
5. Organizator, który przed rozpoczęciem imprezy turystycznej jest
zmuszony, z przyczyn od niego niezależnych, zmienić istotne warunki umowy
z klientem, z zastrzeżeniem art. 17, powinien niezwłocznie o tym powiadomić
klienta. W takiej sytuacji klient powinien niezwłocznie poinformować
organizatora, czy:
1) przyjmuje proponowaną zmianę umowy albo
2) odstępuje od umowy za natychmiastowym zwrotem wszystkich wniesionych
świadczeń i bez obowiązku zapłaty kary umownej.
2017-06-07
©Telksinoe s. 30/55
6. Jeżeli klient, zgodnie z ust. 5, odstępuje od umowy lub jeżeli organizator
odwołuje imprezę turystyczną z przyczyn niezależnych od klienta, klient ma prawo,
według swojego wyboru:
1) uczestniczyć w imprezie zastępczej o tym samym lub wyższym standardzie,
chyba że zgodzi się na imprezę o niższym standardzie za zwrotem różnicy
w cenie;
2) żądać natychmiastowego zwrotu wszystkich wniesionych świadczeń.
7. W wypadkach określonych w ust. 6 klient może dochodzić odszkodowania
za niewykonanie umowy, chyba że odwołanie imprezy turystycznej nastąpiło
z powodu:
1) zgłoszenia się mniejszej liczby uczestników niż liczba minimalna określona
w umowie, a organizator powiadomił o tym klienta na piśmie w uzgodnionym
terminie;
2) siły wyższej.
Art. 15. (uchylony)
Art. 16. 1. Klient może bez zgody organizatora turystyki przenieść na osobę
spełniającą warunki udziału w imprezie turystycznej wszystkie przysługujące mu
z tytułu umowy o świadczenie usług turystycznych uprawnienia, jeżeli
jednocześnie osoba ta przejmuje wszystkie wynikające z tej umowy obowiązki.
2. Przeniesienie uprawnień i przejęcie obowiązków, o którym mowa w ust. 1,
jest skuteczne wobec organizatora turystyki, jeżeli klient zawiadomi go o tym przed
rozpoczęciem imprezy turystycznej w terminie określonym w umowie.
3. Za nieuiszczoną część ceny imprezy turystycznej oraz koszty poniesione
przez organizatora turystyki w wyniku zmiany uczestnika imprezy turystycznej
klient i osoba przejmująca jego uprawnienia odpowiadają solidarnie.
Art. 16a. 1. Organizator turystyki, który w czasie trwania danej imprezy
turystycznej nie wykonuje przewidzianych w umowie usług, stanowiących istotną
część programu tej imprezy, jest obowiązany, bez obciążania klienta dodatkowymi
kosztami, wykonać w ramach tej imprezy odpowiednie świadczenia zastępcze.
Jeżeli jakość świadczenia zastępczego jest niższa od jakości usługi określonej
w programie imprezy turystycznej, klient może żądać odpowiedniego obniżenia
ceny imprezy.
2017-06-07
©Telksinoe s. 31/55
2. Jeżeli wykonanie świadczeń zastępczych, o których mowa w ust. l, jest
niemożliwe albo klient z uzasadnionych powodów nie wyraził na nie zgody
i odstąpił od umowy, organizator turystyki jest obowiązany, bez obciążania klienta
dodatkowymi kosztami z tego tytułu, zapewnić mu powrót do miejsca rozpoczęcia
imprezy turystycznej lub do innego uzgodnionego miejsca w warunkach nie
gorszych niż określone w umowie.
3. W razie odstąpienia od umowy, o którym mowa w ust. 2, organizator
turystyki nie może żądać od klienta żadnych dodatkowych świadczeń z tego tytułu,
w szczególności zapłaty kary umownej. Klient może żądać naprawienia szkody
wynikłej z niewykonania umowy.
4. W razie niemożności wykonania świadczenia zastępczego, o której mowa
w ust. 2, klient może żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania umowy,
chyba że niemożność wykonania świadczenia zastępczego jest spowodowana
wyłącznie:
1) działaniami lub zaniechaniami osób trzecich, nieuczestniczących
w wykonywaniu świadczenia zastępczego, jeżeli tych działań lub zaniechań
nie można było przewidzieć ani uniknąć, albo
2) siłą wyższą.
Art. 16b. 1. Jeżeli w trakcie imprezy turystycznej klient stwierdza wadliwe
wykonywanie umowy, powinien niezwłocznie zawiadomić o tym wykonawcę
usługi oraz organizatora turystyki, w sposób odpowiedni dla rodzaju usługi.
2. Umowa powinna jednoznacznie określać obowiązek klienta w zakresie,
o którym mowa w ust. 1.
3. Niezależnie od zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, klient może
złożyć organizatorowi turystyki reklamację zawierającą wskazanie uchybienia
w sposobie wykonania umowy oraz określenie swojego żądania, w terminie nie
dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia imprezy.
4. W wypadku odmowy uwzględnienia reklamacji organizator turystyki jest
obowiązany szczegółowo uzasadnić na piśmie przyczyny odmowy.
5. Jeżeli organizator turystyki nie ustosunkuje się na piśmie do reklamacji,
złożonej zgodnie z ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jej złożenia, a w razie
reklamacji złożonej w trakcie trwania imprezy turystycznej w terminie 30 dni od
2017-06-07
©Telksinoe s. 32/55
dnia zakończenia imprezy turystycznej, uważa się, że uznał reklamację za
uzasadnioną.
Art. 16c. 1. Klient może wnieść skargę do marszałka województwa na
niewłaściwe wykonywanie przez organizatora turystyki lub pośrednika
turystycznego obowiązków określonych w art. 9, art. 10 ust. 2–5, art. 14 ust. 3 i 4
oraz art. 15 rozporządzenia nr 181/2011.
2. Do skargi klient dołącza dokumenty potwierdzające naruszenie przepisów
rozporządzenia nr 181/2011, o ile takie dokumenty posiada.
3. W przypadku wniesienia skargi, o której mowa w ust. 1, marszałek
województwa, w drodze decyzji administracyjnej, stwierdza:
1) brak naruszenia przepisów rozporządzenia nr 181/2011 albo
2) naruszenie przepisów rozporządzenia nr 181/2011, określając jego zakres.
Art. 17. 1. Cena ustalona w umowie nie może być podwyższona, chyba że
umowa wyraźnie przewiduje możliwość podwyższenia ceny, a organizator
turystyki udokumentuje wpływ na podwyższenie ceny jednej z następujących
okoliczności:
1) wzrostu kosztów transportu;
2) wzrostu opłat urzędowych, podatków lub opłat należnych za takie usługi, jak
lotniskowe, załadunkowe lub przeładunkowe w portach morskich
i lotniczych;
3) wzrostu kursów walut.
2. W okresie 20 dni przed datą wyjazdu cena ustalona w umowie nie może
być podwyższona.
Art. 18. (uchylony)
Art. 19. 1. Postanowienia umów zawieranych przez organizatorów turystyki
z klientami mniej korzystne dla klientów niż postanowienia niniejszej ustawy są
nieważne.
2. W miejsce postanowień umowy mniej korzystnych dla klienta obowiązują
przepisy ustawy.
Art. 19a. Przedsiębiorca występujący wobec klientów jako agent turystyczny,
który:
2017-06-07
©Telksinoe s. 33/55
1) w umowach zawieranych z klientami nie wskazuje jednoznacznie właściwego
organizatora turystyki, którego reprezentuje, lub
2) zawiera umowy o organizowanie imprez turystycznych na rzecz
przedsiębiorcy zagranicznego nieposiadającego siedziby na terytorium
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,
który nie prowadzi w tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
działalności gospodarczej w formie oddziału, lub
3) działa bez ważnej umowy agencyjnej lub przekracza jej zakres
– odpowiada wobec klienta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy
o świadczenie usług turystycznych tak jak organizator turystyki.
Rozdział 4
Przewodnicy turystyczni i piloci wycieczek
Art. 20. 1. (uchylony)
2. Do zadań przewodnika turystycznego należy oprowadzanie turystów lub
odwiedzających, udzielanie fachowej i aktualnej informacji o kraju, odwiedzanych
miejscowościach, obszarach i obiektach, sprawowanie opieki nad turystami lub
odwiedzającymi w zakresie wynikającym z umowy, a podczas prowadzenia
turystów w górach troska o ich bezpieczeństwo w szczególności podczas wyjść
wymagających odpowiednich technik i specjalistycznego sprzętu.
3. Do zadań pilota wycieczek należy czuwanie, w imieniu organizatora
turystyki, nad sposobem świadczenia usług na rzecz klientów, przyjmowanie od
nich zgłoszeń dotyczących związanych z tym uchybień, sprawowanie nad
klientami opieki w zakresie wynikającym z umowy, wskazywanie lokalnych
atrakcji oraz przekazywanie podstawowych informacji dotyczących odwiedzanego
kraju i miejsca.
4. (uchylony)
5. (uchylony)
6. (uchylony)
7. Sprawowanie opieki, o której mowa w ust. 2 i 3, nie zastępuje obowiązku
wykonywania opieki przez osoby do tego zobowiązane z innego tytułu.
2017-06-07
©Telksinoe s. 34/55
Art. 21. 1. Zadania przewodników turystycznych wykonują:
1) przewodnicy górscy dla określonych obszarów górskich;
2) przewodnicy miejscy dla poszczególnych miast;
3) przewodnicy terenowi dla poszczególnych województw, powiatów, gmin,
a także regionów oraz tras turystycznych.
1a. Wykonywanie zadań przewodnika górskiego dla określonego obszaru
górskiego wymaga posiadania uprawnień określonych ustawą.
1b. Uprawnienia przewodnika górskiego dla określonego obszaru górskiego
otrzymuje osoba, która:
1) ukończyła 18 lat;
2) nie była karana za przestępstwo umyślne lub inne popełnione w związku
z wykonywaniem zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek; Zmiana w pkt 3 w
3) posiada [wykształcenie średnie] wejdzie w życie z
branżowe>; dn. 1.09.2017 r.
(Dz. U. z 2017 r.
4) odbyła szkolenie teoretyczne i praktyczne dla określonego obszaru górskiego poz. 60).
oraz zdała egzamin na przewodnika górskiego, z zastrzeżeniem art. 22a ust. 2.
2. Uprawnienia przewodników górskich dzielą się na trzy klasy w zależności
od stopnia trudności tras i wycieczek.
3. (uchylony)
4. (uchylony)
5. (uchylony)
6. (uchylony)
7. (uchylony)
Art. 22. Przewodnikiem miejskim lub terenowym lub pilotem wycieczek
może być osoba, która:
1) ukończyła 18 lat;
2) nie była karana za przestępstwo umyślne lub inne popełnione w związku
z wykonywaniem zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek; Zmiana w pkt 3 w
art. 22 wejdzie w
3) posiada [wykształcenie średnie] 1.09.2017 r. (Dz.
branżowe>. U. z 2017 r. poz.
60).
Art. 22a. 1. (uchylony)
2017-06-07
©Telksinoe s. 35/55
2. Osoby posiadające uprawnienia przewodnika górskiego dopuszcza się do
egzaminu umożliwiającego uzyskanie uprawnień obejmujących dodatkowy obszar
bez konieczności odbycia szkolenia teoretycznego i praktycznego.
3. (uchylony)
Art. 23. 1. (uchylony)
2. (uchylony)
Art. 24. 1. Wykonywanie działalności w zakresie szkolenia dla kandydatów
na przewodników górskich wymaga uzyskania wpisu do rejestru organizatorów
szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich, zwanego dalej „rejestrem
organizatorów szkoleń”, prowadzonego przez marszałka województwa.
1a. Wpisu do rejestru organizatorów szkoleń marszałek województwa
dokonuje na wniosek organizatora szkolenia.
1b. Wniosek o wpis do rejestru organizatorów szkoleń składa się do marszałka
województwa właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby fizycznej
albo siedzibę jednostki organizacyjnej wnioskującej o wpis do rejestru
organizatorów szkoleń, a w przypadku osoby fizycznej posiadającej miejsce
zamieszkania i jednostki organizacyjnej posiadającej siedzibę na terytorium
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej – do
marszałka województwa wybranego przez wnioskodawcę.
2. Wpis do rejestru organizatorów szkoleń może dotyczyć zgłoszenia
przeprowadzenia jednego szkolenia lub szkolenia na stałe.
3. Osoby fizyczne i jednostki organizacyjne organizujące szkolenia dla
kandydatów na przewodników górskich są obowiązane:
1) zapewnić kadrę:
a) wykładowców posiadających wykształcenie wyższe – do prowadzenia
zajęć teoretycznych,
b) instruktorów posiadających udokumentowaną praktykę w zakresie
wykonywania zadań przewodnika górskiego dla określonego obszaru
górskiego w wymiarze co najmniej 50 dni w okresie 5 lat
2017-06-07
©Telksinoe s. 36/55
poprzedzających dzień złożenia wniosku o wpis do rejestru
organizatorów szkoleń – do prowadzenia zajęć praktycznych;
2) zapewnić warunki umożliwiające realizację zajęć, w tym także praktycznych,
oraz odpowiednią obsługę biurową wraz z przechowywaniem
i udostępnianiem dokumentacji szkolenia;
3) realizować program szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich,
określony w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 4;
4) przedstawiać uczestnikom szkoleń wewnętrzny regulamin szkolenia,
określający w szczególności warunki potwierdzania udziału w zajęciach
teoretycznych i praktycznych oraz ich zaliczania.
4. Potwierdzeniem posiadania praktyki, o której mowa w ust. 3 pkt 1 lit. b,
jest zaświadczenie wydane przez organizatora turystyki lub jednostkę
organizacyjną powierzającą zadania przewodnika górskiego.
5. Wniosek o wpis do rejestru organizatorów szkoleń zawiera następujące
dane:
1) nazwę wnioskodawcy, jego siedzibę i adres, a w wypadku gdy wnioskodawca
jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną – imię i nazwisko oraz adres
miejsca zamieszkania;
2) wskazanie, czy działalność szkoleniowa będzie prowadzona w ramach
działalności gospodarczej;
3) określenie zakresu szkolenia, które wnioskodawca zamierza prowadzić,
w tym wskazanie:
a) czy szkolenie ma mieć charakter podstawowy czy uzupełniający,
b) obszaru górskiego, którego ma dotyczyć szkolenie przewodników
górskich;
4) wskazanie, czy wpis do rejestru organizatorów szkoleń ma dotyczyć
zorganizowania jednego szkolenia, czy organizowania szkoleń na stałe;
5) wskazanie kierownika szkolenia lub innej osoby upoważnionej do
występowania wobec marszałka województwa w sprawach związanych ze
szkoleniem;
6) informację o dotychczasowych szkoleniach prowadzonych przez
wnioskodawcę, jeżeli wnioskodawca prowadził uprzednio szkolenia;
2017-06-07
©Telksinoe s. 37/55
7) opis warunków szkolenia, w tym wskazanie miejsca odbywania wykładów
i zajęć praktycznych, a także określenie miejsca przechowywania
dokumentacji szkolenia i archiwum wydanych dokumentów.
6. Do wniosku wnioskodawca dołącza oświadczenie następującej treści:
„Oświadczam, że:
1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru organizatorów szkoleń
są kompletne i zgodne z prawdą;
2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności
w zakresie organizowania szkoleń dla kandydatów na przewodników
górskich, określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach
turystycznych.”.
7. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, zawiera:
1) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
2) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze
wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
8. Dokumentem poświadczającym dokonanie wpisu do rejestru
organizatorów szkoleń jest zaświadczenie wydane przez marszałka województwa.
9. Organizator szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich,
rozpoczynając szkolenie, pisemnie informuje marszałka województwa właściwego
dla miejsca odbywania szkolenia o miejscu i terminach zajęć.
10. Wpis do rejestru organizatorów szkoleń obejmuje dane, określone w ust.
5, z wyjątkiem adresu miejsca zamieszkania organizatora szkoleń będącego osobą
fizyczną.
11. Rejestr jest jawny.
12. Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym.
13. Na podstawie informacji o dokonanych wpisach do rejestru organizatorów
szkoleń przekazywanych w postaci elektronicznej przez marszałków województw,
na stronie internetowej ministra właściwego do spraw turystyki zamieszcza się
Centralny Wykaz Organizatorów Szkoleń dla Kandydatów na Przewodników
Górskich.
Art. 24a. 1. Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli
organizatorów szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich w zakresie:
2017-06-07
©Telksinoe s. 38/55
1) zgodności ze stanem faktycznym danych zawartych we wniosku, o którym
mowa w art. 24 ust. 5;
2) zgodności wykonywanej działalności z uzyskanym wpisem do rejestru
organizatorów szkoleń;
3) przestrzegania warunków szkolenia określonych ustawą.
2. Kontrola organizatora szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich
obejmuje w szczególności:
1) sprawdzenie dokumentacji szkolenia;
2) ocenę zgodności harmonogramu zajęć z procesem jego realizacji;
3) sprawdzenie zapewnienia odpowiedniej obsługi biurowej wraz
z przechowywaniem i udostępnianiem dokumentacji szkolenia;
4) sprawdzenie zapewnienia warunków umożliwiających realizację zajęć, w tym
także praktycznych.
3. Marszałek województwa, który otrzymał informację o odbywającym się na
jego terenie szkoleniu dla kandydatów na przewodników górskich organizowanym
przez organizatora szkolenia wpisanego do rejestru organizatorów szkoleń
prowadzonego przez marszałka innego województwa, ma prawo przeprowadzić
kontrolę organizatora szkolenia w czasie trwania szkolenia.
4. Kontrola organizatora szkolenia dla kandydatów na przewodników
górskich odbywa się w obecności kierownika szkolenia lub osoby upoważnionej do
zastępowania kierownika szkolenia.
5. Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli organizatorów
szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich w zakresie spełnienia
obowiązku uzyskania wpisu do rejestru organizatorów szkoleń.
6. Kontroli, o której mowa w ust. 1 i 5, dokonuje osoba imiennie upoważniona
przez marszałka województwa.
7. Osoba dokonująca kontroli organizatora szkolenia dla kandydatów na
przewodników górskich powiadamia o stwierdzonych uchybieniach marszałka
województwa, na którego terenie odbywa się szkolenie.
8. Uchybieniem w prowadzeniu działalności objętej wpisem do rejestru
organizatorów szkoleń jest:
1) niespełnianie wymogów, o których mowa w art. 24 ust. 3;
2017-06-07
©Telksinoe s. 39/55
2) niezgodność ze stanem faktycznym danych zawartych we wniosku, o którym
mowa w art. 24 ust. 5.
9. Marszałek województwa, na którego terenie odbywa się szkolenie dla
kandydatów na przewodników górskich po uzyskaniu informacji o uchybieniach
organizatora szkolenia powiadamia o tych uchybieniach marszałka województwa,
który wpisał organizatora szkolenia do rejestru organizatorów szkoleń.
10. Marszałek województwa wzywa organizatora szkoleń dla kandydatów na
przewodników górskich do usunięcia stwierdzonych uchybień w terminie 30 dni od
dnia doręczenia wezwania, pod rygorem wykreślenia z rejestru organizatorów
szkoleń.
11. Organizator szkolenia wykreślony z rejestru organizatorów szkoleń na
podstawie ust. 10 nie może zostać wpisany do rejestru organizatorów szkoleń przed
upływem 3 lat od dnia wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru organizatorów
szkoleń.
12. Organizator szkoleń prowadzący szkolenie dla kandydatów na
przewodników górskich bez wymaganego wpisu do rejestru organizatorów szkoleń
nie może zostać wpisany do rejestru organizatorów szkoleń przed upływem 3 lat od
dnia wydania decyzji o stwierdzeniu prowadzenia szkolenia dla kandydatów na
przewodników górskich bez wymaganego wpisu do rejestru organizatorów
szkoleń.
13. Marszałek województwa, nie rzadziej niż raz na 3 lata, dokonuje z urzędu
kontroli organizatora szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich, którego
wpis do rejestru organizatorów szkoleń dotyczy organizowania szkoleń na stałe.
Art. 24b. (uchylony)
Art. 25. 1. Egzamin na przewodnika górskiego przeprowadza komisja
egzaminacyjna powoływana przez marszałka województwa właściwego ze
względu na obszar górski.
2. W przypadku gdy obszar górski obejmuje terytorium wykraczające poza
jedno województwo, egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana
przez marszałka województwa właściwego ze względu na zakres terytorialny jednej
z części obszaru górskiego, którego dotyczą uprawnienia przewodnika górskiego.
2017-06-07
©Telksinoe s. 40/55
3. Wyboru komisji egzaminacyjnej w przypadku, o którym mowa w ust. 2,
dokonuje kandydat na przewodnika górskiego.
4. Do komisji egzaminacyjnych powołuje się przedstawicieli stowarzyszeń
zrzeszających przewodników górskich dla określonego obszaru górskiego oraz
organizacji zrzeszających organizatorów turystyki, a także przedstawiciela
wojewódzkiego konserwatora zabytków, jeżeli na obszarze górskim objętym
uprawnieniami, o które ubiega się kandydat na przewodnika górskiego, znajdują się
zabytki i muzea.
5. Do komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, można powołać
także nauczycieli akademickich specjalizujących się w dziedzinie turystyki.
5a. Członkowie komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie egzaminu
otrzymują wynagrodzenie.
6. Za sprawdzenie kwalifikacji kandydata na przewodnika górskiego pobiera
się opłatę.
7. Wysokość opłaty egzaminacyjnej za sprawdzenie kwalifikacji kandydata
na przewodnika górskiego określa się odrębnie za część teoretyczną i część
praktyczną egzaminu. Opłata egzaminacyjna nie obejmuje kosztów przejazdu,
ubezpieczenia, zakwaterowania oraz wyżywienia.
8. Opłaty wniesionej przez kandydata, który nie przystąpił do egzaminu, nie
zwraca się, z wyjątkiem przypadku, w którym kandydat na przewodnika górskiego
zawiadomi urząd marszałkowski na piśmie o rezygnacji z przystąpienia do
egzaminu w terminie co najmniej 14 dni przed egzaminem. W przypadku takiego
zawiadomienia złożonego w terminie, urząd marszałkowski zwraca wniesioną
opłatę egzaminacyjną w całości w terminie 60 dni od dnia otrzymania tego
zawiadomienia oraz zawiadamia o tej rezygnacji przewodniczącego komisji
egzaminacyjnej w terminie 3 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia.
9. Opłata za część praktyczną egzaminu w przypadku niedopuszczenia do tej
części egzaminu podlega zwrotowi w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia wyników
części teoretycznej egzaminu.
Art. 26. 1. Uprawnienia przewodnika górskiego mogą być zawieszone za
powtarzające się uchybienia w wykonywaniu zadań lub postępowaniu przewodnika
górskiego:
1) jeżeli uchybienie stwierdzą osoby uprawnione do kontroli;
2017-06-07
©Telksinoe s. 41/55
2) w przypadku skarg potwierdzonych co do ich słuszności.
2. Zawieszenie uprawnień przewodnika górskiego może nastąpić na okres do
12 miesięcy. Przywrócenie zawieszonych uprawnień marszałek województwa
może uzależnić od zdania egzaminu sprawdzającego, obejmującego część lub
całość zakresu umiejętności wymaganych od przewodnika górskiego.
3. Egzamin sprawdzający przeprowadza komisja egzaminacyjna, o której
mowa w art. 25 ust. 1.
Art. 27. Uprawnienia przewodnika górskiego cofa się, jeżeli przewodnik
górski:
1) zostanie skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa,
o którym mowa w art. 21 ust. 1b pkt 2;
2) nie zda egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w art. 26 ust. 2 zdanie
drugie.
Art. 28. 1. Uprawnienia przewodnika górskiego nadaje, odmawia nadania,
zawiesza i przywraca oraz cofa, w drodze decyzji administracyjnej, marszałek
województwa właściwy dla miejsca zamieszkania osoby składającej wniosek
o nadanie uprawnień w dniu złożenia tego wniosku, a w przypadku nieposiadania
miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – marszałek
województwa wybrany przez osoby ubiegające się o te uprawnienia.
2. Uprawnienia przewodnika górskiego osobom, które nabyły kwalifikacje do
wykonywania zawodu przewodnika górskiego w państwach członkowskich Unii
Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwach członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronach umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym, a którym zostały uznane kwalifikacje do
wykonywania zawodu przewodnika górskiego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, nadaje, zawiesza, przywraca oraz cofa marszałek województwa właściwy
dla miejsca zamieszkania w dniu złożenia wniosku o nadanie uprawnień, a w
przypadku nieposiadania miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej – marszałek województwa wybrany przez osobę ubiegającą się o te
uprawnienia. Podstawę do nadania uprawnień stanowi decyzja ministra właściwego
do spraw turystyki o uznaniu kwalifikacji do wykonywania zawodu przewodnika
górskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wydana na podstawie ustawy z
2017-06-07
©Telksinoe s. 42/55
dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 65).
3. Ewidencję uprawnień przewodników górskich nadanych na podstawie
niniejszej ustawy prowadzą marszałkowie województw, o których mowa w ust. 1
i 2.
4. Nadanie uprawnień przewodnika górskiego dokumentuje się przez wydanie
legitymacji i identyfikatora przewodnika górskiego. W trakcie wykonywania zadań
przewodnik górski jest obowiązany do posiadania przy sobie legitymacji
przewodnika górskiego oraz do okazywania jej na żądanie osoby upoważnionej do
wykonywania kontroli, o których mowa w art. 29 ust. 3, a także podmiotów
upoważnionych na podstawie odrębnych przepisów.
5. Na podstawie danych o nadanych uprawnieniach przewodnika górskiego
przekazywanych w postaci elektronicznej przez marszałków województw na
stronie internetowej ministra właściwego do spraw turystyki są udostępniane dane
liczbowe dotyczące uprawnień nadanych przez poszczególnych marszałków
województw. Dane te są jawne.
6. Informacje o nadanych uprawnieniach przewodnika górskiego wpisywane
i przekazywane w postaci elektronicznej przez marszałków województw
ministrowi właściwemu do spraw turystyki są udostępniane przez ministra
właściwego do spraw turystyki w postaci elektronicznej wszystkim marszałkom
województw.
Art. 29. 1. Osoby wykonujące zadania przewodnika turystycznego i pilota
wycieczek podlegają kontroli. Kontrola obejmuje:
1) w przypadku przewodników górskich – posiadanie uprawnień przewodnika
górskiego, wymaganych dla określonego obszaru górskiego oraz poprawność
wykonywania zadań przewodnika górskiego;
2) w przypadku przewodników miejskich i terenowych oraz pilotów wycieczek
– spełnienie wymogów, o których mowa w art. 22.
2. (uchylony)
3. Kontroli, o której mowa w ust. 1, dokonuje osoba imiennie upoważniona
przez marszałka województwa.
4. Osoby dokonujące kontroli powiadamiają o stwierdzonych uchybieniach
marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce dokonanej kontroli.
2017-06-07
©Telksinoe s. 43/55
5. Marszałek województwa, o którym mowa w ust. 4, przekazuje otrzymane
wyniki kontroli marszałkowi województwa, który nadał uprawnienia
przewodnikowi górskiemu.
Art. 30. 1. Organizator turystyki jest obowiązany zapewnić klientowi
uczestniczącemu w imprezie turystycznej opiekę osoby reprezentującej
organizatora turystyki. Zakres tej opieki wynika z umowy organizatora turystyki
z klientem.
2. (uchylony)
3. Organizator turystyki jest obowiązany wystawić osobie sprawującej
opiekę, o której mowa w ust. 1, pisemne zlecenie, określając w nim miejsce lub
obszar oraz czas świadczenia usługi, a także, jeżeli jest to konieczne, upoważnienie
do działania w imieniu organizatora w zakresie niezbędnym do prowadzenia
imprezy turystycznej.
Art. 31. 1. Organizator turystyki organizujący wycieczki za granicą jest
obowiązany zapewnić opiekę pilota wycieczek posiadającego znajomość języka
powszechnie znanego w kraju odwiedzanym lub języka uzgodnionego
z kontrahentem zagranicznym.
2. Organizator turystyki organizujący wycieczki dla turystów z zagranicy jest
obowiązany zapewnić usługi przewodnika turystycznego i opiekę pilota wycieczek
posiadających znajomość języka obcego umożliwiającą swobodny kontakt
z uczestnikami lub języka uzgodnionego z kontrahentem zagranicznym.
Art. 32. 1. Znajomość języka obcego dokumentuje się dyplomem ukończenia
studiów filologicznych, nauczycielskiego kolegium języków obcych, świadectwem
ukończenia szkoły z obcym językiem wykładowym za granicą lub dokumentem
poświadczającym znajomość języka obcego na poziomie biegłości B2 zgodnie
z Europejskim Systemem Opisu Kształcenia Językowego Rady Europy.
2. Osoby, które nie legitymują się dokumentami wymienionymi w ust. 1,
mogą złożyć egzamin ze znajomości języka obcego przed komisją egzaminacyjną
języków obcych, powoływaną przez marszałków województw.
3. Członkowie komisji egzaminacyjnej języków obcych za przeprowadzenie
egzaminu ze znajomości języka obcego otrzymują wynagrodzenie.
2017-06-07
©Telksinoe s. 44/55
4. Za sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję egzaminacyjną
języków obcych pobiera się opłatę.
5. Wysokość opłaty za sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję
egzaminacyjną języków obcych określa się łącznie za część teoretyczną i część
praktyczną egzaminu. Opłata ta nie obejmuje kosztów przejazdu, ubezpieczenia,
zakwaterowania oraz wyżywienia.
6. Opłaty wniesionej przez osobę, która nie przystąpiła do egzaminu, nie
zwraca się, z wyjątkiem przypadku, w którym osoba ta zawiadomi urząd
marszałkowski na piśmie o rezygnacji z przystąpienia do egzaminu w terminie co
najmniej 14 dni przed egzaminem. W przypadku takiego zawiadomienia złożonego
w terminie, urząd marszałkowski zwraca wniesioną opłatę egzaminacyjną
w całości w terminie 60 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia oraz
zawiadamia o tej rezygnacji przewodniczącego komisji egzaminacyjnej w terminie
3 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia.
Art. 33. 1. Przewodnicy turystyczni mogą oprowadzać obsługiwane
wycieczki po muzeach, wystawach i zabytkach, jeżeli zadania tego nie wykonuje
osoba upoważniona przez muzeum, organizatora wystawy albo właściciela lub
posiadacza zabytku.
2. Oprowadzanie wycieczek, o których mowa w ust. 1, odbywa się w sposób
określony przez dyrektora muzeum, organizatora wystawy albo właściciela lub
posiadacza zabytku w regulaminie dla zwiedzających.
Art. 33a. (uchylony)
Art. 34. 1. Minister właściwy do spraw turystyki określi, w drodze
rozporządzenia:
1) właściwość terytorialną marszałków województw powołujących komisje
egzaminacyjne dla przewodników górskich, z uwzględnieniem podziału
administracyjnego kraju;
2) kwalifikacje, skład, sposób powoływania i odwoływania członków komisji
egzaminacyjnych, o których mowa w art. 25, procedurę egzaminowania
kandydatów na przewodników górskich oraz wzór świadectwa wydawanego
przez te komisje, z uwzględnieniem obiektywności i rzetelności
przeprowadzanej procedury egzaminacyjnej;
2017-06-07
©Telksinoe s. 45/55
3) konieczne elementy wniosku o nadanie uprawnień przewodnika górskiego
oraz dokumenty, jakie powinny być załączane do wniosku, z uwzględnieniem
kompletności danych wymaganych do nadania uprawnień;
4) programy szkolenia kandydatów na przewodników górskich, wraz
z minimalnym wymiarem godzin zajęć dla poszczególnych przedmiotów
stanowiących program szkolenia, z uwzględnieniem zakresu zagadnień
niezbędnych do właściwego wykonywania zadań przewodnika górskiego dla
określonego obszaru górskiego;
5) warunki uzyskiwania poszczególnych klas przewodników górskich, obszar
uprawnień przewodników górskich i stopień trudności tras oraz wycieczek
prowadzonych przez przewodników górskich posiadających uprawnienia
określonej klasy, program podstawowego szkolenia specjalistycznego oraz
programy uzupełniającego szkolenia dla przewodników górskich
poszczególnych klas, z uwzględnieniem zakresu zagadnień niezbędnych do
właściwego wykonywania zadań przewodnika górskiego dla określonego
obszaru górskiego;
6) kwalifikacje, skład, sposób powoływania i odwoływania członków komisji
egzaminacyjnych języków obcych, o których mowa w art. 32 ust. 2, sposób
i tryb działania tych komisji, procedurę przeprowadzania egzaminów
z języków obcych oraz wzór świadectwa wydawanego przez komisje
egzaminacyjne języków obcych, z uwzględnieniem obiektywności
i rzetelności przeprowadzanej procedury egzaminacyjnej;
7) wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się
o uprawnienia przewodnika górskiego oraz sprawdzenie znajomości języka
obcego przez komisję egzaminacyjną języków obcych, o której mowa w art.
32 ust. 2, w tym wysokość opłat za poszczególne części egzaminów,
w wysokości nie niższej niż 100 zł oraz nie wyższej niż 400 zł, a także
wysokość wynagrodzenia członków komisji za przeprowadzenie
poszczególnych rodzajów i części egzaminów, mając na względzie
rzeczywiste koszty przeprowadzenia egzaminu i funkcjonowania komisji
egzaminacyjnych, a także nakład pracy członków komisji egzaminacyjnej
oraz zakres ich obowiązków;
2017-06-07
©Telksinoe s. 46/55
8) wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień przewodnika
górskiego, a także sposób noszenia identyfikatorów podczas wykonywania
zadań przewodnika górskiego, z uwzględnieniem przejrzystości oraz
kompletności danych dotyczących nadanych uprawnień przewodnika
górskiego dla określonego obszaru górskiego i terminu ważności tych
uprawnień.
2. (uchylony)
3. (uchylony)
Rozdział 5
Usługi hotelarskie
Art. 35. 1. Usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach
hotelarskich, które spełniają:
1) wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu
świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został
zaszeregowany;
2) wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi
przepisami.
2. Usługi hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach,
jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których
mowa w art. 45 pkt 4, oraz wymagania określone w ust. 1 pkt 2.
3. Za inne obiekty, w których mogą być świadczone usługi hotelarskie, uważa
się także wynajmowane przez rolników pokoje i miejsca na ustawianie namiotów
w prowadzonych przez nich gospodarstwach rolnych, jeżeli obiekty te spełniają
minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4, oraz
wymagania określone w ust. 1 pkt 2.
Art. 36. Ustala się następujące rodzaje obiektów hotelarskich:
1) hotele – obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc
w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług
związanych z pobytem klientów;
2) motele – obiekty położone przy drogach, dysponujące parkingiem,
posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach
jedno- i dwuosobowych;
2017-06-07
©Telksinoe s. 47/55
3) pensjonaty – obiekty posiadające co najmniej 7 pokoi, świadczące dla swoich
klientów całodzienne wyżywienie;
4) kempingi (campingi) – obiekty strzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach,
samochodach mieszkalnych (campobusach) i przyczepach samochodowych,
przyrządzanie posiłków, parkowanie samochodów, a także świadczące usługi
związane z pobytem klientów; obiekty te mogą dodatkowo umożliwiać nocleg
w domkach turystycznych lub innych obiektach stałych;
5) domy wycieczkowe – obiekty posiadające co najmniej 30 miejsc
noclegowych, dostosowane do samoobsługi klientów oraz świadczące
minimalny zakres usług związanych z pobytem klientów;
6) schroniska młodzieżowe – obiekty przeznaczone do indywidualnej i grupowej
turystyki młodzieżowej, dostosowane do samoobsługi klientów;
7) schroniska – obiekty zlokalizowane poza obszarami zabudowanymi, przy
szlakach turystycznych, świadczące minimalny zakres usług związanych
z pobytem klientów;
8) pola biwakowe – obiekty niestrzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach.
Art. 37. Ustala się dla:
1) hoteli, moteli i pensjonatów – pięć kategorii oznaczonych gwiazdkami;
2) kempingów (campingów) – cztery kategorie oznaczone gwiazdkami;
3) domów wycieczkowych i schronisk młodzieżowych – trzy kategorie
oznaczone cyframi rzymskimi.
Art. 38. 1. Zaszeregowania obiektów hotelarskich do poszczególnych
rodzajów dokonuje, kategorię nadaje oraz prowadzi ich ewidencję marszałek
województwa właściwy ze względu na miejsce położenia obiektu hotelarskiego,
z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Zaszeregowania pól biwakowych dokonuje i prowadzi ich ewidencję wójt
(burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce ich położenia.
3. Ewidencję obiektów, o których mowa w art. 35 ust. 2 i 3, prowadzi wójt
(burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce ich położenia.
4. Przed wydaniem decyzji w zakresie rodzajów i kategorii obiektów
hotelarskich organy wymienione w ust. 1 mogą zwracać się o opinię do
wyspecjalizowanych stowarzyszeń.
2017-06-07
©Telksinoe s. 48/55
4a. Marszałek województwa powołuje zespół oceniający obiekty hotelarskie
w zakresie spełniania wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1. W skład zespołu
powołuje się przedstawicieli marszałka województwa, ponadto mogą być
powołane:
1) osoby posiadające kwalifikacje zawodowe i praktykę w świadczeniu usług
hotelarskich lub turystycznych, wskazane przez jednostki samorządu
gospodarczego i stowarzyszenia działające w zakresie turystyki i hotelarstwa;
2) osoby będące przedstawicielami Państwowej Straży Pożarnej, Państwowej
Inspekcji Sanitarnej, administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru
budowlanego.
4b. Członkom zespołów oceniających, o których mowa w ust. 4a pkt 1,
przysługuje wynagrodzenie za przeprowadzanie oceny spełniania przez obiekt
hotelarski wymagań niezbędnych do zaszeregowania go do odpowiedniego rodzaju
i kategorii, a członkom zespołu wykonującym czynności poza miejscem
zamieszkania – także zwrot kosztów podróży na zasadach określonych
w przepisach dotyczących należności przysługujących pracownikowi
zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej
z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
4c. Minister właściwy do spraw turystyki określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość wynagrodzenia członków zespołów oceniających obiekty hotelarskie,
o których mowa w ust. 4a pkt 1, oraz sposób i termin wypłaty tego wynagrodzenia,
uwzględniając, że wynagrodzenie dla jednej osoby za ocenę jednego obiektu nie
może być wyższe niż 10% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na
podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
5. Zadania określone w ust. 2 i 3 są zadaniami własnymi gminy.
Art. 39. 1. Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie
hotelarskim, o którym mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany
uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii.
2. W razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który
posiada zaszeregowanie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany
wystąpić do właściwego marszałka województwa o potwierdzenie lub zmianę
dotychczasowego zaszeregowania.
2017-06-07
©Telksinoe s. 49/55
3. Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie, o którym
mowa w art. 35 ust. 2, przedsiębiorca lub rolnik zamierzający świadczyć usługi
hotelarskie w gospodarstwie rolnym jest obowiązany zgłosić ten obiekt do
ewidencji wymienionej w art. 38 ust. 3.
4. Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach, o których mowa
w art. 35, mają obowiązek informowania właściwego organu o okolicznościach
powodujących zmianę rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego oraz
o zakończeniu świadczenia usług hotelarskich.
5. Rolnicy świadczący usługi hotelarskie w gospodarstwie rolnym mają
obowiązek informowania właściwego organu o zakończeniu świadczenia usług
hotelarskich.
6. Minister właściwy do spraw turystyki określi wzór zgłoszenia, o którym
mowa w ust. 3, oraz informacji, o której mowa w ust. 4 i 5, w formie dokumentów
elektronicznych w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji
działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Art. 39a. 1. Przedsiębiorca, który zamierza rozpocząć świadczenie usług
hotelarskich w obiekcie hotelarskim, może ubiegać się o przyrzeczenie
zaszeregowania obiektu hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii,
zwane dalej „promesą”.
2. Promesę wydaje, na wniosek przedsiębiorcy, marszałek województwa
właściwy ze względu na miejsce położenia obiektu hotelarskiego.
3. Promesa jest wydawana w formie decyzji administracyjnej na czas
określony nie dłuższy niż dwa lata.
4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać w szczególności:
1) oznaczenie przedsiębiorcy wraz z podaniem jego siedziby i adresu,
a w wypadku gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna – miejsca zamieszkania
i adresu;
2) nazwę obiektu, jeżeli usługi będą świadczone z użyciem nazwy własnej
obiektu;
3) określenie położenia obiektu, wraz z podaniem jego adresu;
4) wskazanie rodzaju obiektu hotelarskiego i kategorii, o które ubiega się
przedsiębiorca.
2017-06-07
©Telksinoe s. 50/55
5. Do wniosku dołącza się ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę lub
zmianę sposobu użytkowania obiektu.
6. W okresie ważności promesy przedsiębiorca nie może świadczyć usług
hotelarskich w obiekcie, z zastrzeżeniem ust. 7. Przedsiębiorca może używać
nazwy rodzajowej i oznaczenia kategorii do celów informacyjnych i promocyjnych
obiektu hotelarskiego.
7. Marszałek województwa może, w drodze postanowienia, zezwolić na
rozpoczęcie świadczenia usług hotelarskich przez przedsiębiorcę, który otrzymał
promesę, po złożeniu przez niego kompletnego wniosku o zaszeregowanie obiektu
hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju i kategorii.
Art. 40. 1. (uchylony)
2. (uchylony)
3. Organy wymienione w art. 38 mają prawo kontrolować, w zakresie swojej
właściwości miejscowej, przestrzeganie wymagań, określonych w art. 35,
w stosunku do wszystkich obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są
świadczone usługi hotelarskie. Jeżeli obiekt, pozostający poza ewidencją organu
dokonującego kontroli, nie spełnia wymagań przewidzianych dla rodzaju
i kategorii, do których został zaszeregowany, lub minimalnych wymagań dla
innych obiektów świadczących usługi hotelarskie, organ kontrolujący zawiadamia
organ prowadzący ewidencję obiektu.
4. Organy, o których mowa w art. 38, mogą wykonywać następujące
czynności kontrolne:
1) dokonywać kontroli wszystkich pomieszczeń i urządzeń wchodzących
w skład kontrolowanych obiektów;
2) żądać od kierownika obiektu oraz od wszystkich osób, które są w tym
obiekcie zatrudnione, pisemnych i ustnych informacji w sprawach objętych
kontrolą;
3) żądać okazania dokumentów potwierdzających spełnienie przez obiekt
wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2.
5. Minister właściwy do spraw turystyki może dokonywać kontroli w zakresie
spełniania przez obiekt hotelarski wymagań przewidzianych dla rodzaju i kategorii,
do których został zaszeregowany. Do kontroli wykonywanej przez ministra
właściwego do spraw turystyki stosuje się odpowiednio ust. 3 i 4.
2017-06-07
©Telksinoe s. 51/55
6. W razie stwierdzenia, że obiekt hotelarski nie spełnia wymagań
przewidzianych dla rodzaju i kategorii, do których został zaszeregowany, minister
właściwy do spraw turystyki występuje do właściwego organu o dokonanie zmiany
rodzaju lub kategorii obiektu.
Art. 41. 1. Jeżeli obiekt hotelarski przestał spełniać wymagania określone dla
rodzaju i kategorii, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, właściwy organ dokonuje
z urzędu zmiany rodzaju lub kategorii obiektu bądź uchyla decyzję
o zaszeregowaniu obiektu do określonego rodzaju.
2. Jeżeli obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie, nie spełnia
wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 lub w art. 35 ust. 2, organ prowadzący
ewidencję obiektu może nakazać wstrzymanie świadczenia usług hotelarskich do
czasu usunięcia stwierdzonych uchybień.
3. Przepis ust. 2 nie narusza uprawnień innych organów, wynikających
z odrębnych przepisów.
Art. 42. 1. Zaszeregowanie, odmowa zaszeregowania, potwierdzenie
zaszeregowania bądź zmiana zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego
rodzaju, nadanie, odmowa nadania lub zmiana kategorii, odmowa wpisu do
ewidencji obiektów hotelarskich i wykreślenie z ewidencji obiektów hotelarskich,
a także nakazanie wstrzymania świadczenia usług hotelarskich następuje w formie
decyzji administracyjnej.
2. Podstawą odmowy wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich jest decyzja
o odmowie zaszeregowania lub o odmowie potwierdzenia zaszeregowania obiektu
hotelarskiego do określonego rodzaju i kategorii.
3. Na podstawie przekazywanych w formie elektronicznej przez marszałków
województw danych dotyczących skategoryzowanych w województwie obiektów
hotelarskich na stronie internetowej ministra właściwego do spraw turystyki
zamieszcza się Centralny Wykaz Obiektów Hotelarskich. Wykaz ten jest jawny.
Art. 43. 1. Nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich,
o których mowa w art. 36 i art. 37, podlegają ochronie prawnej i mogą być
stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu
niniejszej ustawy.
2017-06-07
©Telksinoe s. 52/55
2. Przepis ust. 1 nie dotyczy nazw rodzajów używanych w kontekście,
z którego jednoznacznie wynika, że obiekty te nie są obiektami hotelarskimi
w rozumieniu niniejszej ustawy.
3. Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie mogą do oznaczenia
obiektów hotelarskich, obok nazw rodzajów określonych w ustawie, stosować inne
nazwy.
Art. 44. 1. W obiektach hotelarskich należy umieścić na widocznym miejscu:
1) nazwę oraz siedzibę lub imię i nazwisko, a także adres przedsiębiorcy
świadczącego usługi hotelarskie w tym obiekcie;
2) tablicę określającą rodzaj i kategorię obiektu;
3) informację o zakresie świadczonych usług wraz z podstawowymi cenami;
4) informację o przystosowaniu obiektu do obsługi osób niepełnosprawnych.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, należy umieścić również na
zewnątrz obiektu hotelarskiego.
3. Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach hotelarskich
mogą, w celu zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa klientów i ich mienia,
wydawać regulaminy porządkowe wiążące wszystkie osoby przebywające na
terenie obiektu.
4. Wykaz wymagań dla obiektów hotelarskich, odpowiadający rodzajowi
i kategorii obiektu, a także pełny cennik usług powinny być udostępnione na
żądanie klienta.
Art. 44a. 1. Za dokonanie oceny spełniania przez obiekt hotelarski wymagań
niezbędnych do zaszeregowania obiektu do określonego rodzaju i kategorii pobiera
się opłaty.
2. Minister właściwy do spraw turystyki określa, w drodze rozporządzenia,
wysokość opłat związanych z dokonywaniem ocen określonych w ust. 1 oraz tryb
pobierania tych opłat.
Art. 45. Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia,
określa:
1) wymagania dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich co
do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług
2017-06-07
©Telksinoe s. 53/55
gastronomicznych, oraz warunki dopuszczenia odstępstw od tych wymagań,
ze szczególnym uwzględnieniem wymagań w zakresie:
a) zewnętrznych elementów zagospodarowania i urządzenia,
b) instalacji i urządzeń technicznych,
c) podstawowych elementów dotyczących funkcji, programu obsługowego
i użyteczności obiektu,
d) części mieszkalnej,
e) oferty usług podstawowych i uzupełniających;
2) szczegółowe zasady i tryb zaliczania obiektów hotelarskich do
poszczególnych rodzajów i kategorii, z uwzględnieniem w szczególności
sposobu oceny obiektu hotelarskiego;
3) sposób dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust.
1 pkt 2, z uwzględnieniem w szczególności rodzajów dokumentów, jakie
powinny być dołączone do wniosku o zaszeregowanie;
4) minimalne wymagania co do wyposażenia obiektów świadczących usługi
hotelarskie, o których mowa w art. 35 ust. 2 i 3;
5) tryb sprawowania kontroli nad przestrzeganiem w poszczególnych obiektach
wymagań co do wyposażenia i świadczenia usług, odpowiadających
rodzajowi i kategorii obiektu, o których mowa w art. 40, z uwzględnieniem
w szczególności częstotliwości dokonywania kontroli i warunków kontroli;
6) sposób prowadzenia ewidencji obiektów hotelarskich oraz innych obiektów,
w których są świadczone usługi hotelarskie, ze szczególnym uwzględnieniem
danych, jakie powinna zawierać karta ewidencyjna obiektów hotelarskich,
a także innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie.
Rozdział 5a Nowe brzmienie
tytułu rozdziału
[Kary pieniężne] 5a wejdzie w
życie z dn.
26.11.2016 r. (Dz.
1334).
Art. 45a. 1. Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który działa
z naruszeniem obowiązków lub warunków określonych w art. 7, art. 8 ust. 2 i 5,
art. 9 ust. 3 i 4 oraz art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1177/2010, podlega karze
pieniężnej do 50 000 zł.
2017-06-07
©Telksinoe s. 54/55
1a. Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który działa z
naruszeniem obowiązków lub warunków określonych w art. 9, art. 10 ust. 2–5,
art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 rozporządzenia nr 181/2011, podlega karze pieniężnej
do 30 000 zł.
2. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 1a, określa
marszałek województwa, z uwzględnieniem zakresu naruszenia, powtarzalności
naruszeń lub korzyści finansowych uzyskanych z tytułu naruszenia.
3. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 1a, ustala marszałek
województwa, w drodze decyzji administracyjnej.
4. Od decyzji, o której mowa w ust. 3, przysługuje odwołanie do
Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Art. 45b. 1. Kary ustalone na podstawie art. 45a, nieuiszczone
w wyznaczonym terminie, podlegają, wraz z odsetkami za zwłokę, ściągnięciu
w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
2. Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 45c. 1. Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia
czynu upłynęło 5 lat.
2. Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od daty
wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary.
wejdzie w życie z
mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, składanej do Ubezpieczeniowego Funduszu dn. 26.11.2016 r.
(Dz. U. z 2016 r.
Gwarancyjnego, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.>
poz. 1334).
Rozdział 6
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Art. 46–48. (pominięte)
Art. 49. 1. Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy:
1) posiadały uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek
krajowych, nadane im przez terenowe organy administracji rządowej,
2) zdały egzamin na przewodnika turystycznego w Polskim Towarzystwie
Turystyczno-Krajoznawczym albo u innego organizatora szkolenia
2017-06-07
©Telksinoe s. 55/55
w zakresie obowiązującym w Polskim Towarzystwie Turystyczno-
-Krajoznawczym,
3) posiadały uprawnienia pilota wycieczek zagranicznych, nadane im przez
centralny organ administracji rządowej do spraw turystyki lub przez instytucję
uprawnioną przez ten organ
– stają się odpowiednio przewodnikami turystycznymi lub pilotami wycieczek
w rozumieniu ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane, pod rygorem utraty
dotychczasowych uprawnień, do wystąpienia, w terminie dwóch lat od dnia wejścia
w życie ustawy, z wnioskiem o potwierdzenie posiadanych uprawnień oraz ich
udokumentowanie.
3. Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa
sposób i tryb zaliczania uprawnień, o których mowa w ust. 1, do zakresu uprawnień
przewodników turystycznych i pilotów wycieczek ustalonego ustawą.
4. W sprawach, o których mowa w ust. 2, wydaje się decyzję administracyjną.
Art. 50. 1. Zaszeregowanie obiektów hotelarskich do poszczególnych
rodzajów i kategorii na podstawie dotychczasowych przepisów zachowuje
ważność, o ile rodzaj i kategoria obiektu odpowiada wymaganiom ustalonym
w ustawie.
2. Jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy obiekt hotelarski nie został
zaszeregowany do określonego rodzaju i kategorii lub dotychczasowy rodzaj
i kategoria obiektu nie odpowiada wymaganiom ustalonym w ustawie,
przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie w tym obiekcie jest obowiązany
wystąpić, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktów wykonawczych do
ustawy, o których mowa w art. 45, do właściwego organu o zaszeregowanie
obiektu według nowych przepisów.
Art. 51. (pominięty)
Art. 51a. (uchylony)
Art. 51b. W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do
wykonywania działalności gospodarczej, o której mowa w art. 4 ust. 1, stosuje się
przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Art. 52. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.
2017-06-07