Wyszukiwarka ustaw

2016 Pozycja 2245

©Telksinoe s. 1/63

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r. poz. 2245,

z 2017 r. poz. 1524, 650,

z 2018 r. poz. 1544, 1669,

z 2019 poz. 60.

U S T A W A

z dnia 27 lipca 2001 r.

o diagnostyce laboratoryjnej

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa:

1) zasady i warunki wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej

w medycznym laboratorium diagnostycznym;

2) zasady i warunki wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;

3) zasady organizacji i działania samorządu diagnostów laboratoryjnych.

Art. 1a. Medyczne laboratorium diagnostyczne, zwane dalej „laboratorium”,

wykonuje badania in vitro materiału biologicznego.

Art. 2. Czynności diagnostyki laboratoryjnej obejmują:

1) badania laboratoryjne, mające na celu określenie właściwości fizycznych,

chemicznych i biologicznych oraz składu płynów ustrojowych, wydzielin,

wydalin i tkanek pobranych dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i

leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych;

2) mikrobiologiczne badania laboratoryjne płynów ustrojowych, wydzielin,

wydalin i tkanek pobranych dla celów profilaktycznych, diagnostycznych

i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych;

3) działania zmierzające do ustalenia zgodności tkankowej;

4) wykonywanie oceny jakości i wartości diagnostycznej badań, o których mowa

w pkt 1–3, oraz laboratoryjnej interpretacji i autoryzacji wyniku badań;

5) działalność naukową i dydaktyczną prowadzoną w dziedzinie diagnostyki

laboratoryjnej.

Art. 2a. 1. Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników

Medycznych, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r.

o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1535 i 1579),

zwanym dalej „SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie:

19.02.2019

©Telksinoe s. 2/63

1) diagnosta laboratoryjny;

2) kierownik specjalizacji.

2. Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 1 czynności za

pomocą SMK jest potwierdzenie tożsamości osoby, która konto założyła, i

weryfikacja uprawnień tej osoby.

3. Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 2, dokonuje się na podstawie wniosku

o nadanie uprawnień:

1) opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym [albo podpisem Zmiana w pkt 1 w

ust. 3 w art. 2a

zaufanym w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji wejdzie w życie z

dn. 4.03.2019 r.

działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz.

(Dz. U. z 2019 r.

1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579)] <, podpisem zaufanym albo podpisem poz. 60).

osobistym> lub

2) potwierdzonego przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych w zakresie

tożsamości osoby, która konto założyła.

4. Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 2, dokonuje w stosunku do:

1) diagnosty laboratoryjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Krajowa Izba

Diagnostów Laboratoryjnych;

2) kierownika specjalizacji – właściwa akredytowana uczelnia, która prowadzi

studia na kierunku analityka medyczna.

Art. 3. (uchylony)

Art. 4. Tytuł zawodowy „diagnosta laboratoryjny” podlega ochronie prawnej.

Art. 5. 1. Diagności laboratoryjni zorganizowani są na zasadach samorządu

zawodowego, zwanego dalej „samorządem”.

2. Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega

wyłącznie przepisom ustawy.

3. Jednostką organizacyjną samorządu, posiadającą osobowość prawną, jest

Krajowa Izba Diagnostów Laboratoryjnych, z siedzibą w Warszawie.

4. Nadzór nad działalnością samorządu sprawuje minister właściwy do spraw

zdrowia w zakresie i formach określonych niniejszą ustawą.

19.02.2019

©Telksinoe s. 3/63

Rozdział 2

Uprawnienia do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej

Art. 6. Osobą uprawnioną do samodzielnego wykonywania czynności

diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium jest:

1) diagnosta laboratoryjny;

2) osoba posiadająca tytuł zawodowy lekarza i prawo wykonywania zawodu

lekarza oraz wiedzę i umiejętności w zakresie wykonywania czynności

diagnostyki laboratoryjnej, o których mowa w art. 2, uzyskane w ramach

specjalizacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r.

o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2015 r. poz. 464, z późn.

zm.1)) lub posiadająca umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny,

o których mowa w art. 17 ust. 1 tej ustawy.

Art. 6a. 1. Osobą uprawnioną do wykonywania czynności diagnostyki

laboratoryjnej w laboratorium jest również osoba, która posiada:

1) tytuł zawodowy technika analityki medycznej;

2) tytuł zawodowy licencjata uzyskany na kierunku analityka medyczna;

3) tytuł zawodowy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, wykonują samodzielnie

czynności diagnostyki laboratoryjnej, o których mowa w art. 2 pkt 1–3, a czynności,

o których mowa w art. 2 pkt 4, pod nadzorem diagnosty laboratoryjnego.

3. Osoby, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, wykonują wszystkie czynności

diagnostyki laboratoryjnej pod nadzorem diagnosty laboratoryjnego.

4. Osoba posiadająca tytuł zawodowy lekarza i prawo wykonywania zawodu

lekarza, w czasie realizacji programu specjalizacji i innych form kształcenia

podyplomowego, odbywanych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r.

o zawodach lekarza i lekarza dentysty, wykonuje czynności diagnostyki

laboratoryjnej w laboratorium pod nadzorem osób, o których mowa w art. 6.

1)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1633,

1893, 1991 i 2199 oraz z 2016 r. poz. 65, 960, 1070, 1239 i 1579.

19.02.2019

©Telksinoe s. 4/63

Art. 6b. 1. Osoby uprawnione, o których mowa w art. 6 i 6a, w zależności od

posiadanych kwalifikacji zawodowych, mogą wykonywać zabiegi i czynności

polegające na pobraniu od pacjenta materiału do badań laboratoryjnych.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych, Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady

Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zabiegów i

czynności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności

bezpieczeństwo pacjenta oraz kwalifikacje zawodowe osób uprawnionych do

wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

Art. 7. 1. Diagnostą laboratoryjnym jest osoba, która:

1) ukończyła studia wyższe na kierunku analityka medyczna i uzyskała tytuł

zawodowy magistra lub

2) ukończyła studia wyższe na kierunkach:

a) biologia lub farmacja i uzyskała tytuł zawodowy magistra,

b) chemia lub biotechnologia i uzyskała tytuł zawodowy magistra lub

magistra inżyniera,

c) weterynaria i uzyskała tytuł zawodowy lekarza weterynarii

– oraz odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a,

potwierdzone egzaminem, albo uzyskała specjalizację I lub II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie analityki klinicznej, diagnostyki laboratoryjnej,

mikrobiologii lub toksykologii, lub

3) ukończyła studia wyższe na kierunku lekarskim i uzyskała tytuł zawodowy

lekarza oraz odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a, lub

4) posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii

Europejskiej lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacja Szwajcarska uznany w Rzeczypospolitej

Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej

Polskiej, potwierdzającym tytuł zawodowy magistra na kierunku analityka

medyczna, lub

5) posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego

uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia

19.02.2019

©Telksinoe s. 5/63

22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 65);

6) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

7) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu diagnosty

laboratoryjnego;

8) została wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych.

2. Diagnostą laboratoryjnym może być również osoba posiadająca prawo

wykonywania zawodu lekarza i specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty

w dziedzinie analityka kliniczna, analityka lekarska, diagnostyka laboratoryjna lub

mikrobiologia, mikrobiologia i serologia, mikrobiologia lekarska, jeżeli została

wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych.

Art. 7a. 1. Kształcenie podyplomowe osób, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt

2 i 3, przeprowadzają szkoły wyższe, które prowadzą studia na kierunku analityka

medyczna, zwane dalej „jednostkami szkolącymi”.

2. Kształcenie podyplomowe może być prowadzone w trybie: dziennym,

wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, na podstawie programów

nauczania opracowanych przez zespół ekspertów powołany przez ministra

właściwego do spraw zdrowia.

3. Programy nauczania, opracowane na podstawie standardów nauczania dla

kierunku analityka medyczna, powinny uwzględniać różnice między treściami

programowymi określonymi w standardach kształcenia dla kierunków: farmacja,

lekarski, weterynaria oraz biologia, biotechnologia, chemia, zakończonego

uzyskaniem tytułu zawodowego magistra albo tytułu zawodowego magistra

inżyniera.

4. Egzamin, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, organizuje jednostka

szkoląca, a przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez kierownika

jednostki szkolącej.

5. Koszty kształcenia podyplomowego i egzaminu ponosi osoba odbywająca

kształcenie podyplomowe.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób opracowania programu nauczania, o którym mowa w ust. 2, ze

szczególnym uwzględnieniem składu zespołu ekspertów powołanego do

opracowania programu;

19.02.2019

©Telksinoe s. 6/63

2) sposób i tryb odbywania kształcenia podyplomowego oraz wzór dokumentacji

przebiegu kształcenia podyplomowego, ze szczególnym uwzględnieniem

przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, zakresu oraz form

zdobywania wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych, czasu

odbywania kształcenia podyplomowego i wykonywania nadzoru nad jego

merytoryczną realizacją;

3) sposób przeprowadzania egzaminu oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego

zdanie egzaminu, ze szczególnym uwzględnieniem składu komisji

egzaminacyjnej oraz wymagań dotyczących egzaminu.

Art. 8. 1. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi listę

diagnostów laboratoryjnych oraz na wniosek zainteresowanego podejmuje

w drodze uchwały decyzję o wpisie.

2. Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych obejmuje:

1) numer i datę wpisu;

2) nazwisko, imię lub imiona, datę urodzenia, numer PESEL lub – gdy ten numer

nie został nadany – numer paszportu, dowodu osobistego lub innego

dokumentu potwierdzającego tożsamość;

3) adres zamieszkania;

4) numer prawa wykonywania zawodu;

5) datę zgonu.

3. Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany zawiadomić Krajową Radę

Diagnostów Laboratoryjnych o wszelkich zmianach danych, o których mowa w ust.

2, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tych zmian.

4. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych udostępnia systemowi

informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia

2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, listę, o której mowa w ust. 1.

Art. 9. 1. Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego stwierdza

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, która

złożyła:

1) wniosek o wydanie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;

2) dokument stwierdzający spełnienie jednego z wymagań, o których mowa w

art. 7 ust. 1 pkt 1–5;

19.02.2019

©Telksinoe s. 7/63

3) oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;

4) zaświadczenie o stanie zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu

diagnosty laboratoryjnego.

1a. Osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza do wniosku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dołącza dokument „Prawo wykonywania zawodu

lekarza”, poświadczający spełnienie przez lekarza warunków, o których mowa

w ust. 2 pkt 2, w odniesieniu do osoby niebędącej obywatelem polskim oraz w art.

7 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz ust. 2.

2. Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego stwierdza Krajowa

Rada Diagnostów Laboratoryjnych w odniesieniu do osoby niebędącej obywatelem

polskim, która:

1) złożyła dokumenty, o których mowa w ust. 1;

2) włada językiem polskim w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu

diagnosty laboratoryjnego w mowie i w piśmie, potwierdzonym urzędowym

dokumentem wydanym na podstawie odrębnych przepisów, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3. W odniesieniu do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej lub

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wystarczającym

dokumentem, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jest oświadczenie o znajomości języka

polskiego w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

diagnosty laboratoryjnego.

Art. 9a. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych udziela organowi innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego

wniosek, informacji na temat prawa wykonywania zawodu diagnosty

laboratoryjnego osoby wskazanej we wniosku, do celów świadczenia

transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem

Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w

przepisach wydanych na podstawie art. 41 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach

uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych

w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U.

poz. 649).

19.02.2019

©Telksinoe s. 8/63

Art. 10. 1. Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których

mowa w art. 7, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych podejmuje, w terminie

3 miesięcy od dnia złożenia wymaganych dokumentów, uchwałę w sprawie

stwierdzenia prawa wykonywania zawodu i wpisu na listę diagnostów

laboratoryjnych oraz wydaje dokument „Prawo wykon ywania zawodu diagnosty

laboratoryjnego”.

2. Do uchwał, o których mowa w ust. 1, art. 10a ust. 2, art. 12 oraz art. 15,

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

3. Na uchwały, o których mowa w ust. 2, służy skarga do sądu

administracyjnego.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności dane

dotyczące diagnosty laboratoryjnego oraz posiadanych przez niego kwalifikacji

i informacji odnoszących się do wykonywania zawodu.

Art. 10a. W przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w art. 10 ust. 1,

w stosunku do osoby, posiadającej prawo wykonywania zawodu lekarza, Krajowa

Rada Diagnostów Laboratoryjnych, w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia

uchwały, powiadamia o tym właściwą, ze względu na miejsce wykonywania

zawodu diagnosty laboratoryjnego, okręgową radę lekarską.

Art. 10b. Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych poprzedza złożenie przez

wnioskodawcę ślubowania.

Art. 11. 1. Rota ślubowania składanego przez diagnostę laboratoryjnego ma

następujące brzmienie:

„Ślubuję uroczyście, że jako diagnosta laboratoryjny będę wykonywał

czynności diagnostyki laboratoryjnej z całą sumiennością i rzetelnością,

zgodnie z najlepszą wiedzą, zgodnie z prawem i prawami pacjenta „Salus

aegroti suprema lex” i zasadami etyki zawodowej. Poznane w związku

z wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej fakty

i informacje zachowam w tajemnicy w zakresie określonym przepisami

prawa.”.

2. Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.

19.02.2019

©Telksinoe s. 9/63

3. Ślubowanie odbiera Prezes Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

Ślubowanie może być również złożone w formie pisemnej.

Art. 12. 1. Diagnosta laboratoryjny traci prawo wykonywania zawodu

i zostaje skreślony z listy diagnostów laboratoryjnych na mocy uchwały Krajowej

Rady Diagnostów Laboratoryjnych w przypadku:

1) ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;

2) pozbawienia praw publicznych;

3) orzeczenia dyscyplinarnego lub wyroku sądowego o zakazie wykonywania

zawodu;

4) utraty przez lekarza wpisanego na listę diagnostów laboratoryjnych prawa

wykonywania zawodu lekarza.

2. W przypadku utraty przez lekarza wpisanego na listę diagnostów

laboratoryjnych prawa wykonywania zawodu lekarza właściwa okręgowa izba

lekarska powiadamia o tym Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych.

3. W przypadku śmierci diagnosty laboratoryjnego następuje skreślenie

diagnosty laboratoryjnego z listy, o której mowa w ust. 1.

4. Diagnosta laboratoryjny, który utracił prawo wykonywania zawodu i został

skreślony z listy diagnostów laboratoryjnych z przyczyn, o których mowa w ust. 1,

podlega na swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, jeżeli spełnia wym agania,

o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1–7 i ust. 2, z uwzględnieniem art. 14 ust. 1 oraz

art. 58 ust. 3.

Art. 13. 1. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych jest uprawniona do

kontroli i oceny wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostę

laboratoryjnego. Kontrolę przeprowadzają i oceny dokonują wizytatorzy powołani

przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych spośród diagnostów

laboratoryjnych.

2. Wizytatorzy są uprawnieni w szczególności do:

1) wizytowania pomieszczeń laboratorium;

2) obserwowania sposobu wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej;

3) żądania informacji, wyjaśnień i udostępnienia dokumentacji medycznej;

4) wydawania zaleceń powizytacyjnych.

19.02.2019

©Telksinoe s. 10/63

3. Wizytator ma obowiązek przedstawić diagnoście laboratoryjnemu,

o którym mowa w ust. 1, a także do wiadomości kierownikowi laboratorium

protokół z wizytacji w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia przeprowadzenia

wizytacji.

4. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości mających wpływ na wyniki

badań diagnostycznych wizytator powiadamia właściwego wojewodę.

Art. 14. 1. Diagnosta laboratoryjny, który nieprzerwanie nie wykonywał

czynności diagnostyki laboratoryjnej przez okres dłuższy niż 5 lat, a zamierza

podjąć ich wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia o tym Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych i odbycia przeszkolenia. Tryb i zakres przeszkolenia

ustala Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.

2. Koszt przeszkolenia teoretycznego ponosi diagnosta laboratoryjny.

3. Warunki odbywania przeszkolenia praktycznego, w tym sposób jego

finansowania, określa umowa o szkolenie zawarta między diagnostą laboratoryjnym

a podmiotem prowadzącym przeszkolenie praktyczne.

4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do osób, które nabyły prawo do

wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego w innych niż Rzeczpospolita

Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej lub państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronach umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej.

Art. 15. 1. Jeżeli Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych stwierdzi, że

istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności diagnosty laboratoryjnego do

wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego lub ograniczenia w wykonywaniu

ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej ze względu na stan

zdrowia, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin

medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności diagnosty

laboratoryjnego do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego albo

ograniczenia wykonywania ściśle określonych czynności diagnostyki

laboratoryjnej.

2. Diagnosta laboratoryjny ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której

mowa w ust. 1, i poddania się niezbędnym badaniom.

19.02.2019

©Telksinoe s. 11/63

3. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, na podstawie orzeczenia

komisji o niezdolności diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu lub

ograniczenia wykonywania określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej,

podejmuje uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu diagnosty

laboratoryjnego na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania

określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej na okres trwania niezdolności.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, jest uprawniony do uczestnictwa

w posiedzeniu Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w czasie

rozpatrywania jego sprawy.

4. Jeżeli diagnosta laboratoryjny odmawia poddania się badaniu przez komisję

lub gdy Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, na podstawie wyników

postępowania wyjaśniającego, uzna, że dalsze wykonywanie zawodu diagnosty

laboratoryjnego lub ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej przez

diagnostę laboratoryjnego grozi niebezpieczeństwem dla pacjentów, Krajowa Rada

Diagnostów Laboratoryjnych podejmuje uchwałę o zawieszeniu diagnosty

laboratoryjnego w prawie wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego albo

o ograniczeniu wykonywania ściśle określonych czynności diagnostyki

laboratoryjnej do czasu zakończenia postępowania.

5. Diagnosta laboratoryjny, w stosunku do którego podjęto uchwałę, o której

mowa w ust. 3 i 4, może wystąpić do Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych

o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie

wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych.

6. (uchylony)

7. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1–5, jest poufne.

8. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania

i organizację komisji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do

wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej ze względu na stan zdrowia.

19.02.2019

©Telksinoe s. 12/63

Rozdział 3

Wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej

Art. 16. 1. Wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego polega na

wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2, w laboratorium.

2. Za wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego uznaje się również

postępowanie z komórkami rozrodczymi i zarodkami w ośrodku medycznie

wspomaganej prokreacji, także poza laboratorium.

Art. 17. 1. Laboratorium jest zakładem leczniczym podmiotu leczniczego

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1638 i 1948).

2. Laboratorium może być także jednostką organizacyjną zakładu leczniczego

podmiotu leczniczego, instytutu badawczego albo uczelni medycznej.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim

powinno odpowiadać laboratorium, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań

fachowych wobec personelu i kierownika laboratorium, warunków sanitarnych

pomieszczeń i urządzeń.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy

jakości dla medycznych laboratoriów diagnostycznych i mikrobiologicznych,

w celu zapewnienia właściwego poziomu i jakości czynności diagnostyki

laboratoryjnej.

Art. 18. (uchylony)

Art. 19. 1. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi ewidencję

laboratoriów, zwaną dalej „ewidencją”.

2. Podmiot, który prowadzi laboratorium, jest obowiązany wystąpić

z wnioskiem o wpis laboratorium do ewidencji.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

1) pełną i skróconą nazwę laboratorium, jego siedzibę i adres;

2) nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, siedzibę i adres podmiotu, który

prowadzi laboratorium, oraz numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym

19.02.2019

©Telksinoe s. 13/63

Rejestrze Sądowym albo w innym właściwym rejestrze, o ile podmiot taki

numer posiada, a także numer identyfikacji podatkowej (NIP).

4. Wpis do ewidencji zawiera dane, o których mowa w ust. 3.

5. Dane wpisane do ewidencji są jawne.

6. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych udostępnia dane z ewidencji

najpóźniej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Art. 20. Podmiot, który utworzył lub zlikwidował laboratorium w trybie

przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w terminie

14 dni od daty odpowiedniego wpisu do rejestru, o którym mowa w tej ustawie,

składa wniosek o wpis lub wykreślenie z ewidencji.

Rozdział 4

Obowiązki i prawa diagnosty laboratoryjnego

Art. 21. Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do postępowania zgodnego

ze wskazaniami wiedzy zawodowej, z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą

starannością.

Art. 22. Diagnosta laboratoryjny może przeprowadzić zabiegi i czynności

diagnostyki laboratoryjnej po wyrażeniu przez pacjenta albo przedstawiciela

ustawowego lub opiekuna faktycznego zgody na zasadach określonych w ustawie

z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U.

z 2016 r. poz. 186, 823, 960 i 1070).

Art. 23. (uchylony)

Art. 24. (uchylony)

Art. 25. Zgoda, o której mowa w art. 22, nie jest wymagana w przypadku

wykonywania przez diagnostę laboratoryjnego zabiegów i czynności diagnostyki

laboratoryjnej przeprowadzanych na zlecenie lekarskie.

Art. 26. 1. Wykonywanie zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej

bez zgody pacjenta jest dopuszczalne, jeżeli konieczne jest niezwłoczne

przeprowadzenie badań diagnostycznych, a ze względu na stan zdrowia lub wiek

pacjent ten nie może wyrazić zgody, a nie ma możliwości porozumienia się z jego

przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.

19.02.2019

©Telksinoe s. 14/63

2. Decyzję o podjęciu zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej

w okolicznościach, o których mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny podejmuje na

pisemne zlecenie lekarza leczącego pacjenta, odnotowane w dokumentacji

medycznej pacjenta.

Art. 27. Diagnosta laboratoryjny bierze udział w postępowaniu

diagnostycznym, profilaktycznym i monitorowaniu terapii. O ostatecznym zestawie

zleconych badań decyduje prowadzący terapię lekarz.

Art. 27a. 1. Diagnosta laboratoryjny jest uprawniony do zgłaszania Prezesowi

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu

leczniczego do obrotu działania niepożądanego produktu leczniczego.

2. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny dokonuje

zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U.

z 2008 r. poz. 271, z późn. zm.2)).

Art. 28. 1. Diagnosta laboratoryjny ma prawo odmówić wykonania zlecenia

lekarskiego, jeżeli wykonanie tego zlecenia może zagrozić życiu lub zdrowiu

pacjenta, chyba że po zwróceniu lekarzowi uwagi na wspomniane

niebezpieczeństwo ten ostatni ponowi zlecenie na piśmie.

2. Odmowę wykonania zlecenia diagnosta laboratoryjny uzasadnia na piśmie

oraz powiadamia o tym fakcie niezwłocznie swojego bezpośredniego przełożonego.

Art. 29. 1. Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do zachowania tajemnicy

zawodowej.

2. Od zachowania tajemnicy zawodowej diagnosta laboratoryjny jest

zwolniony:

1) w stosunku do osoby, pod której opieką medyczną znajduje się pacjent;

2) w stosunku do samego pacjenta, a gdy jest on niepełnoletni lub

ubezwłasnowolniony – w stosunku do jego przedstawiciela ustawowego lub

opiekuna faktycznego;

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. poz. 1505

i 1570, z 2009 r. poz. 97, 206, 753, 788 i 817, z 2010 r. poz. 513 i 679, z 2011 r. poz. 322, 451,

622, 654, 657 i 696, z 2012 r. poz. 1342 i 1544, z 2013 r. poz. 1245, z 2014 r. poz. 822 i 1491, z

2015 r. poz. 28, 277, 788, 875, 1771, 1830, 1918, 1926 i 1991 oraz z 2016 r. poz. 823, 960, 1579

i 1948.

19.02.2019

©Telksinoe s. 15/63

3) gdy badanie diagnostyczne zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych

na podstawie odrębnych ustaw organów lub instytucji; wówczas diagnosta

laboratoryjny jest obowiązany poinformować o wynikach badań wyłącznie te

organy lub instytucje;

4) gdy jest to niezbędne do praktycznej nauki zawodów medycznych;

5) gdy jest to niezbędne dla celów naukowych;

6) w przypadkach gdy przewidują to przepisy szczególne.

3. Ujawnianie tajemnicy poza przypadkami, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2,

może nastąpić wyłącznie w niezbędnym zakresie.

Art. 30. Diagnosta laboratoryjny ma prawo i obowiązek pogłębiania

i aktualizowania wiedzy i umiejętności zawodowych, w tym w szczególności ma

prawo do uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie

w ochronie zdrowia.

Art. 30a. 1. Diagnosta laboratoryjny uzyskuje tytuł specjalisty, o którym

mowa w art. 30, po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego, ustalonego programem

specjalizacji i zdaniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów

Laboratoryjnych, zwanego dalej „PESDL”.

2. Opłatę za szkolenie specjalizacyjne i PESDL ponosi diagnosta

laboratoryjny odbywający specjalizację.

3. Wysokość opłaty za szkolenie specjalizacyjne ustala kierownik jednostki

szkolącej, o której mowa w art. 30b ust. 1. Wysokość opłaty nie może być wyższa

niż planowane koszty związane z przeprowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego.

Opłata stanowi dochód jednostki szkolącej.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu

państwa, których jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem

specjalizacyjnym diagnostów laboratoryjnych.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, uznać

dziedziny diagnostyki laboratoryjnej za priorytetowe, kierując się potrzebami

w zakresie realizacji świadczeń zdrowotnych.

Art. 30b. 1. Szkolenie specjalizacyjne w ramach kształcenia podyplomowego

jest prowadzone przez uczelnie, które prowadzą studia na kierunku analityka

medyczna, po uzyskaniu akredytacji, zwane dalej „jednostkami szkolącymi”,

19.02.2019

©Telksinoe s. 16/63

udzielonej przez dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego,

zwanego dalej „dyrektorem CMKP”.

2. Akredytacja może zostać udzielona uczelni:

1) które powołały zespół do spraw szkolenia specjalizacyjnego, w tym podpisały

umowy na pełnienie obowiązków kierowników specjalizacji z osobami

posiadającymi tytuł specjalisty w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej,

z zastrzeżeniem art. 30zd ust. 5;

2) które spełniają standardy kształcenia w danym szkoleniu specjalizacyjnym

określone w programie szkolenia specjalizacyjnego;

3) których działalność obejmuje profil prowadzonego szkolenia

specjalizacyjnego i które zawarły porozumienia z innymi podmiotami na

realizację staży kierunkowych lub kursów specjalizacyjnych określonych

programem szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli uczelnia nie może zapewnić ich

odbywania w ramach swojej struktury organizacyjnej;

4) opracowały regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego.

3. Regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa

w ust. 2 pkt 4, określa w szczególności:

1) maksymalną liczbę osób, które mogą zostać przyjęte na szkolenie

specjalizacyjne;

2) organizację szkolenia specjalizacyjnego, w tym harmonogram zajęć i staży

kierunkowych;

3) szczegółowy zakres obowiązków kierowników specjalizacji, opiekunów staży

kierunkowych, wykładowców i innych osób prowadzących zajęcia;

4) sposoby sprawdzania wiadomości i umiejętności;

5) sposoby oceny organizacji i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego przez

osoby w nim uczestniczące.

Zmiana we

4. Uczelnia zamierzająca prowadzić szkolenie specjalizacyjne składa do wprowadzeniu

do wyliczenia w

dyrektora CMKP za pomocą SMK wniosek o udzielenie akredytacji w postaci

ust. 4 w art. 30b

elektronicznej, podpisany przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego wejdzie w życie z

dn. 4.03.2019 r.

[albo podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP w rozumieniu ustawy (Dz. U. z 2019 r.

poz. 60).

z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne] <, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego>. Wniosek

zawiera następujące dane:

19.02.2019

©Telksinoe s. 17/63

1) oznaczenie uczelni;

2) dziedzinę specjalizacji, w której uczelnia zamierza prowadzić szkolenie

specjalizacyjne;

3) liczbę i kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej zajęcia teoretyczne

i praktyczne na kursie specjalizacyjnym (wymagana specjalizacja, posiadany

stopień naukowy lub tytuł naukowy);

4) opis bazy dydaktycznej i warunków organizacyjnych właściwych dla danego

szkolenia specjalizacyjnego;

5) plan realizacji programu szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie;

6) oświadczenie o spełnieniu warunków niezbędnych do realizacji planu,

o którym mowa w pkt 5.

5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się:

1) odwzorowanie cyfrowe dokumentów potwierdzających status prawny

podmiotu;

2) informacje o dotychczasowym przebiegu prowadzonej przez podmiot

działalności;

3) odwzorowanie cyfrowe dokumentów potwierdzających spełnianie warunków,

o których mowa w ust. 2.

6. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, składa się najpóźniej na 4 miesiące

przed planowanym terminem rozpoczęcia przez uczelnię prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego.

7. Dyrektor CMKP sprawdza pod względem formalnym dokumenty, o których

mowa w ust. 5. W przypadku stwierdzenia braków formalnych uczelnia, która

złożyła wniosek, jest wzywana do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia

wezwania, przekazywanego za pomocą SMK. Po bezskutecznym upływie tego

terminu wniosek jest pozostawiany bez rozpoznania.

8. Dyrektor CMKP, w celu uzyskania opinii o spełnieniu przez podmiot

warunków, o których mowa w ust. 2, powołuje zespół ekspertów, w składzie:

1) przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego

statutu towarzystwem naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym

specjalistów w danej dziedzinie, zgłoszony przez zarząd tego stowarzyszenia;

19.02.2019

©Telksinoe s. 18/63

2) dwóch ekspertów w danej dziedzinie, zgłoszonych przez konsultanta

krajowego w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej

dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

3) przedstawiciel Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych, zwanej dalej

„KIDL”.

9. Zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 8, opiniuje wnioski w miarę

potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał, i przekazuje swoją opinię dyrektorowi

CMKP niezwłocznie po jej sporządzeniu, nie później jednak niż w terminie 7 dni

od dnia jej sporządzenia. Wnioski mogą być opiniowane w trybie obiegowym,

z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

10. Dyrektor CMKP:

1) dokonuje wpisu uczelni, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie,

za pomocą SMK, listę jednostek posiadających akredytację, wraz

z określeniem maksymalnej liczby miejsc szkoleniowych w zakresie danego

szkolenia specjalizacyjnego dla osób mogących odbywać szkolenie

specjalizacyjne, na okres 5 lat, w przypadku gdy opinia zespołu ekspertów,

o którym mowa w ust. 8, jest pozytywna, albo

2) odmawia wpisu uczelni, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie,

za pomocą SMK, listę jednostek posiadających akredytację, w przypadku gdy

opinia zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 8, jest negatywna,

i zawiadamia o tym niezwłocznie wnioskodawcę.

11. Dyrektor CMKP występuje do jednostki organizacyjnej wpisanej na listę,

o której mowa w ust. 10, na 6 miesięcy przed dniem upływu okresu, o którym mowa

w ust. 10 pkt 1, o weryfikację akredytacji, mając na względzie konieczność

zapewnienia diagnostom laboratoryjnym ciągłości szkolenia specjalizacyjnego

w tej jednostce. Przepisy ust. 1–10 stosuje się odpowiednio.

12. Dyrektor CMKP publikuje i aktualizuje na swojej stronie internetowej oraz

w SMK listę jednostek posiadających akredytację.

13. W przypadku gdy jednostka szkoląca, o której mowa w ust. 1, przestała

spełniać warunki niezbędne do uzyskania akredytacji do prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego, powiadamia o tym niezwłocznie wojewodę i dyrektora CMKP.

14. Dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla z listy, o której mowa w ust.

10, jednostkę szkolącą, która nie realizuje szczegółowego programu szkolenia

19.02.2019

©Telksinoe s. 19/63

specjalizacyjnego lub nie przestrzega standardów szkolenia specjalizacyjnego

diagnostów laboratoryjnych, o których mowa w ust. 2 pkt 2, albo przestała spełniać

warunki niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego. Od

decyzji tej przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

15. Staże kierunkowe i kursy specjalizacyjne objęte programem danej

specjalizacji prowadzą jednostki szkolące, o których mowa w ust. 1. Centrum

Medyczne Kształcenia Podyplomowego, zwane dalej „CMKP”, koordynuje

organizację staży kierunkowych oraz kursów specjalizacyjnych objętych

programem danej specjalizacji zgodnie z wymogami odpowiednich specjalizacji

oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym diagnostów laboratoryjnych

odbywających szkolenie specjalizacyjne.

16. Dyrektor CMKP publikuje na swojej stronie internetowej i w SMK listę

staży kierunkowych oraz listę kursów specjalizacyjnych, objętych programami

specjalizacji, które zawierają:

1) nazwę i siedzibę jednostki szkolącej i podmiotów, o których mowa w ust.

1 pkt 3, lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej prowadzącej kurs

specjalizacyjny;

2) termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w stażu

kierunkowym albo kursie specjalizacyjnym.

17. Jednostki szkolące i podmioty, o których mowa w ust. 2 pkt 3, przekazują

na bieżąco do CMKP informacje niezbędne do prowadzenia staży kierunkowych

i kursów specjalizacyjnych, za pomocą SMK.

18. Podmiot, który zrealizował staż albo kurs specjalizacyjny, o których mowa

w ust. 15, przekazuje do CMKP listę diagnostów laboratoryjnych, którzy ukończyli

staż kierunkowy lub kurs specjalizacyjny, zawierającą imię i nazwisko oraz numer

PESEL diagnosty laboratoryjnego, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania.

Art. 30c. 1. Nadzór nad prowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego sprawuje

minister właściwy do spraw zdrowia za pośrednictwem dyrektora CMKP.

2. W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, dyrektor CMKP jest

uprawniony do:

1) kontroli jednostki szkolącej;

19.02.2019

©Telksinoe s. 20/63

2) żądania przedstawienia dokumentacji i wyjaśnień dotyczących prowadzonego

szkolenia specjalizacyjnego;

3) wydawania zaleceń dotyczących usunięcia stwierdzonych uchybień.

3. Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez

zespół kontrolny powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu

kontrolnego mogą wchodzić, poza pracownikami CMKP:

1) konsultant krajowy w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

2) przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego

statutu towarzystwem naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającego

specjalistów w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej, który posiada tytuł

specjalisty w danej dziedzinie albo decyzję ministra właściwego do spraw

zdrowia o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku

naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem

programu właściwej specjalizacji, uzyskaną na podstawie dotychczasowych

przepisów;

3) osoby posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie lub legitymujące się

dorobkiem naukowym i zawodowym w tej dziedzinie zgłoszone przez

konsultanta krajowego w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

4) przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody;

5) przedstawiciel KIDL, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo

w dziedzinie pokrewnej.

4. Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując

czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia, ma prawo:

1) wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2) udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3) wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego prowadzonej

przez jednostkę szkolącą;

4) żądania od kierownika jednostki szkolącej ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5) badania opinii uczestników szkolenia i kadry dydaktycznej.

5. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który

zawiera:

19.02.2019

©Telksinoe s. 21/63

1) nazwę i adres jednostki szkolącej;

2) miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

3) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4) imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5) opis stanu faktycznego;

6) stwierdzone nieprawidłowości albo informację o braku zastrzeżeń;

7) wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8) datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9) w przypadku odmowy podpisania protokołu przez kierownika jednostki

szkolącej, informację o takiej odmowie.

6. Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik

jednostki szkolącej. Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki

szkolącej nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące

czynności kontrolne.

7. Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden jest

przekazywany kierownikowi jednostki szkolącej.

8. Kierownik jednostki szkolącej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

protokołu, ma prawo do wniesienia pisemnie umotywowanych zastrzeżeń co do

faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych w protokole oraz co do

sposobu przeprowadzania czynności kontrolnych. Osoby wykonujące czynności

kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół w terminie

14 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń.

9. W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 8, w całości

albo części, zespół kontrolny przekazuje na piśmie swoje stanowisko kierownikowi

kontrolowanej jednostki szkolącej.

10. Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia

pokontrolne dotyczące stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli

i zobowiązuje go do usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie.

Kopię pisma z zaleceniami pokontrolnymi dyrektor CMKP przekazuje do

wiadomości konsultantowi krajowemu właściwemu dla danej dziedziny albo

w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta

krajowego, i właściwemu konsultantowi wojewódzkiemu w danej dziedzinie albo

19.02.2019

©Telksinoe s. 22/63

w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta

wojewódzkiego.

11. W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym

terminie dyrektor CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy jednostek

szkolących. Z dniem skreślenia jednostka traci akredytację. Od decyzji tej

przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

12. Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje:

1) wynagrodzenie za wykonanie czynności kontrolnych w wysokości nie wyższej

niż 300 złotych;

2) zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca

1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666) przysługujących

pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3) zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez

zachowania prawa do wynagrodzenia.

Art. 30d. Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega

w szczególności na analizie danych o liczbie osób odbywających szkolenie

specjalizacyjne oraz obrazujących jego przebieg, znajdujących się w SMK.

Art. 30e. 1. Program szkolenia specjalizacyjnego zawiera:

1) założenia organizacyjno-programowe, określające:

a) cele szkolenia,

b) uzyskane kompetencje zawodowe,

c) sposób organizacji szkolenia specjalizacyjnego;

2) okres szkolenia specjalizacyjnego, w tym liczbę godzin stażu podstawowego;

3) szczegółowy zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wykaz umiejętności

praktycznych będących przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego;

4) moduły szkolenia specjalizacyjnego oraz formy i metody kształcenia

stosowane w ramach modułów, w tym:

a) kursy obejmujące szczegółowy zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności

praktycznych będących przedmiotem kursu, zwane dalej „kursami”, oraz

ich wymiar godzinowy, w tym kurs w zakresie prawa medycznego,

19.02.2019

©Telksinoe s. 23/63

b) staże kierunkowe obejmujące określony zakres wymaganych

umiejętności praktycznych będących przedmiotem stażu kierunkowego

oraz miejsce, liczbę godzin i sposób zaliczenia poszczególnych staży

kierunkowych;

5) formy i metody samokształcenia, w tym przygotowanie opracowań

teoretycznych, pracy poglądowej lub pracy oryginalnej, której temat

odpowiada programowi danego szkolenia specjalizacyjnego;

6) metody oceny wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności praktycznych,

w tym:

a) kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej objętej programem danego

modułu,

b) sprawdzian z zakresu określonego programem kursu,

c) kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej i sprawdzian umiejętności

praktycznych objętych programem stażu kierunkowego,

d) ocenę złożonych opracowań teoretycznych, pracy poglądowej lub pracy

oryginalnej.

2. Program, o którym mowa w ust. 1, określa ponadto standardy kształcenia

w danym szkoleniu specjalizacyjnym, uwzględniając dane dotyczące:

1) liczby i kwalifikacji kadry dydaktycznej;

2) bazy dydaktycznej do realizacji programu kursów i staży kierunkowych;

3) sposobu realizacji programu szkolenia specjalizacyjnego, w tym oceny wiedzy

i umiejętności praktycznych;

4) wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia.

3. Program szkolenia specjalizacyjnego oraz program szkolenia

specjalizacyjnego uzupełniającego opracowuje zespół ekspertów powołany przez

dyrektora CMKP.

4. W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 3, wchodzą:

1) konsultant krajowy w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

2) przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego

statutu towarzystwem naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającego

specjalistów w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej, który posiada tytuł

specjalisty w danej dziedzinie albo dziedzinie pokrewnej;

19.02.2019

©Telksinoe s. 24/63

3) przedstawiciel Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, który posiada

tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo dziedzinie pokrewnej;

4) dwie osoby posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie lub legitymujące

się dorobkiem naukowym i zawodowym w tej dziedzinie zgłoszone przez

konsultanta krajowego w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego.

5. Opracowany przez zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 3,

i zredagowany przez CMKP program szkolenia specjalizacyjnego zatwierdza

minister właściwy do spraw zdrowia.

6. CMKP publikuje programy szkolenia specjalizacyjnego zatwierdzone przez

ministra właściwego do spraw zdrowia na swojej stronie internetowej oraz za

pomocą SMK.

7. Program specjalizacji aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy, zespół

ekspertów, o którym mowa w ust. 3. Program specjalizacji redaguje CMKP

i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

8. Diagnosta laboratoryjny, posiadający odpowiednią specjalizację I stopnia

uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów, odbywa szkolenie

specjalizacyjne według programu uzupełniającego, który jest dostosowany do

zakresu wiedzy teoretycznej i umiejętności objętych programem specjalizacji

I stopnia i zawiera elementy, o których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 30f. 1. Jednostki szkolące przekazują do wojewody za pomocą SMK

informacje o kosztach szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie, co najmniej

na 2 miesiące przed terminem danego postępowania kwalifikacyjnego.

2. Wojewoda określa i ogłasza za pomocą SMK listę wolnych miejsc

szkoleniowych w poszczególnych dziedzinach, co najmniej na miesiąc przed

terminem danego postępowania kwalifikacyjnego.

Art. 30g. 1. Szkolenie specjalizacyjne może rozpocząć diagnosta

laboratoryjny, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) złożył wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej

dziedzinie, zwany dalej „wnioskiem”;

2) posiada prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;

19.02.2019

©Telksinoe s. 25/63

3) został zakwalifikowany do odbycia szkolenia specjalizacyjnego

w postępowaniu kwalifikacyjnym.

2. Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, składa za pomocą SMK

wniosek do wojewody właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie

którego zamierza odbywać szkolenie specjalizacyjne.

3. Wniosek zawiera:

1) imię (imiona) i nazwisko wnioskodawcy;

2) nazwisko rodowe;

3) miejsce i datę urodzenia;

4) płeć;

5) numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6) numer dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego”;

7) obywatelstwo (obywatelstwa);

8) adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej,

jeżeli wnioskodawca takie posiada;

9) cechy dokumentu, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem

Unii Europejskiej przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

10) posiadany stopień naukowy;

11) okres zatrudnienia w zawodzie;

12) liczbę publikacji i ich wykaz.

4. Do wniosku dołącza się:

1) odwzorowanie cyfrowe dyplomu ukończenia uczelni wyższej;

2) odwzorowanie cyfrowe dokumentu potwierdzającego uzyskanie stopnia

naukowego doktora nauk medycznych;

3) odwzorowanie cyfrowe dokumentu potwierdzającego okres zatrudnienia

w zawodzie;

4) oświadczenie dotyczące rodzaju publikacji.

5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 4, diagnosta laboratoryjny

składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej

treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

19.02.2019

©Telksinoe s. 26/63

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń.

6. Wniosek składa się w terminie od dnia 15 listopada do dnia 15 grudnia na

postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzane w terminie od dnia 16 grudnia do

dnia 15 stycznia albo od dnia 30 kwietnia do dnia 31 maja każdego roku na

postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzane w terminie od dnia 1 czerwca do dnia

30 czerwca. Wojewoda potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we

wniosku danych.

7. Do terminów, o których mowa w ust. 6, nie stosuje się przepisów art. 58–

60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579). W przypadku awarii SMK trwającej

dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie zgłoszenia w okresie tygodnia

przed upływem odpowiednich terminów, o których mowa w ust. 6, terminy te

przedłuża się o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie terminu

następuje z urzędu przez operatora systemu.

8. Diagnosta laboratoryjny ubiegający się o odbywanie szkolenia

specjalizacyjnego może być w danym terminie dopuszczony do postępowania

kwalifikacyjnego tylko w jednej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej i tylko

w jednym województwie.

Art. 30h. 1. W celu zakwalifikowania wnioskodawcy do odbycia szkolenia

specjalizacyjnego przeprowadza się postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje

ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego oraz

postępowanie konkursowe.

2. Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się dwa razy w roku w terminie

od dnia 16 grudnia do dnia 15 stycznia oraz od dnia 1 czerwca do dnia 30 czerwca.

3. Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do

odbycia szkolenia specjalizacyjnego spełniających warunki określone w art. 30g

ust. 1 jest większa niż liczba miejsc szkoleniowych. W postępowaniu konkursowym

przyznaje się punkty za:

1) staż pracy w zawodzie diagnosty laboratoryjnego, w pełnym wymiarze czasu

pracy – 10 punktów za co najmniej 3-letni staż pracy;

2) posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych – 10 punktów;

3) opublikowanie jako autor lub współautor:

19.02.2019

©Telksinoe s. 27/63

a) książki naukowej – 3 punkty,

b) artykułu naukowego oryginalnego – 1 punkt,

c) artykułu o charakterze poglądowym, rozdziału w książce naukowej lub

popularnonaukowej – 1 punkt,

d) artykułu popularnonaukowego, programu multimedialnego lub

komunikatu z badań naukowych – 1 punkt

– z zakresu diagnostyki laboratoryjnej.

4. W przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się

o miejsce szkoleniowe w tej samej dziedzinie ma identyczny wynik

w postępowaniu konkursowym, uwzględnia się wynik studiów na dyplomie

ukończenia studiów wyższych.

5. W przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się

o miejsce szkoleniowe w tej samej dziedzinie ma identyczny wynik studiów na

dyplomie ukończenia studiów wyższych, uwzględnia się średnią ocen uzyskaną

w okresie studiów liczoną do dwóch znaków po przecinku, ze wskazaniem skali

ocen, jaka obowiązywała na uczelni.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, wojewoda, za pomocą SMK,

wzywa niezwłocznie kandydatów do dostarczenia dokumentu albo jego

odwzorowania cyfrowego, poświadczającego średnią ocen uzyskaną w okresie

studiów liczoną do dwóch znaków po przecinku.

7. Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się diagnostów

laboratoryjnych, w liczbie odpowiadającej liczbie wolnych miejsc przyznanych na

dane postępowanie kwalifikacyjne w danej dziedzinie w danym województwie,

w kolejności od najwyższego wyniku uzyskanego w postępowaniu konkursowym.

8. O wyniku postępowania kwalifikacyjnego wojewoda zawiadamia

wnioskodawcę za pomocą SMK.

9. Wnioskodawca, który nie został zakwalifikowany do odbycia szkolenia

specjalizacyjnego, może zwrócić się do wojewody o weryfikację postępowania

kwalifikacyjnego, w terminie 7 dni od dnia przekazania zawiadomienia, o którym

mowa w ust. 8. O rozstrzygnięciu sprawy wojewoda zawiadamia wnioskodawcę

niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, za

pomocą SMK.

19.02.2019

©Telksinoe s. 28/63

10. Wojewoda, uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania

kwalifikacyjnego, kieruje wnioskodawcę do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego w jednostce szkolącej, posiadającej wolne miejsca szkoleniowe,

za pomocą SMK.

11. Osobie zakwalifikowanej do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego

właściwy wojewoda tworzy w SMK elektroniczną kartę przebiegu szkolenia

specjalizacyjnego prowadzoną w SMK, zwaną dalej „EKS”, z określoną planowaną

datą rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego.

12. EKS z wymaganymi wpisami stanowi dowód odbycia szkolenia

specjalizacyjnego zgodnie z jego programem.

13. W tym samym czasie można odbywać tylko jedno szkolenie

specjalizacyjne. Szkolenie specjalizacyjne jest jednostopniowe.

Art. 30i. Diagnosta laboratoryjny zakwalifikowany do rozpoczęcia szkolenia

specjalizacyjnego, rozpoczyna je w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia

określonego w EKS jako planowany dzień rozpoczęcia szkolenia. Kierownik

specjalizacji potwierdza faktyczny dzień rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego

w EKS.

Art. 30j. 1. Rejestr osób odbywających szkolenie specjalizacyjne jest

prowadzony przez dyrektora CMKP, za pomocą SMK, z wykorzystaniem danych

na bieżąco zamieszczanych w SMK bezpośrednio przez wojewodów.

2. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane:

1) numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków:

a) unikalny identyfikator wpisu nadawanego przez SMK,

b) numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj

wydania;

2) imię (imiona) i nazwisko;

3) obywatelstwo (obywatelstwa);

4) numer i data wydania dyplomu ukończenia studiów wyższych;

5) nazwa odbywanego szkolenia specjalizacyjnego;

6) nazwa i adres jednostki szkolącej, w której jest odbywane szkolenie

specjalizacyjne;

19.02.2019

©Telksinoe s. 29/63

7) imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

8) data postępowania kwalifikacyjnego;

9) data rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

10) data skreślenia z rejestru;

11) data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki

szkolenie specjalizacyjne zostało przedłużone albo skrócone;

12) data wydania EKS i jej numer;

13) data uzyskania tytułu specjalisty.

3. Kierownik specjalizacji prowadzi EKS i wprowadza na bieżąco do SMK

informacje niezbędne do prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 1, i oceny

przebiegu szkolenia specjalizacyjnego danego diagnosty laboratoryjnego

odbywającego to szkolenie.

Art. 30k. 1. Diagnosta laboratoryjny uprawniony do podjęcia specjalizacji

może ją odbywać na podstawie:

1) umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony albo określony czasem

specjalizacji z podmiotem, który uzyskał akredytację do prowadzenia

szkolenia specjalizacyjnego i płatnego urlopu szkoleniowego lub urlopu

bezpłatnego, udzielonych na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –

Kodeks pracy na czas realizacji kursów i staży kierunkowych w oparciu

o zasady określone w umowie, o której mowa w ust. 2, albo

2) umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony albo określony okresem

specjalizacji z innym podmiotem niż określony w pkt 1 i płatnego urlopu

szkoleniowego udzielonego na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –

Kodeks pracy na czas realizacji podstawowego stażu specjalizacyjnego,

kursów i staży kierunkowych w oparciu o zasady określone w umowie,

o której mowa w ust. 2, albo

3) umowy cywilnoprawnej zawartej na okres specjalizacji z podmiotem,

o którym mowa w pkt 1, albo

4) poszerzenia zajęć programowych studiów podyplomowych o program

specjalizacji zgodny z zakresem tych studiów.

2. Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, zawiera

z pracodawcą umowę cywilnoprawną określającą wzajemne prawa i obowiązki

stron wynikające z realizowania programu specjalizacji.

19.02.2019

©Telksinoe s. 30/63

3. Diagnosta laboratoryjny odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały jego

okres w pełnym wymiarze czasu pracy diagnosty laboratoryjnego zatrudnionego

w podmiocie leczniczym lub w innej jednostce właściwej dla danej dziedziny.

4. Jeżeli diagnosta laboratoryjny pracuje w krótszym wymiarze czasu pracy,

okres szkolenia specjalizacyjnego ulega proporcjonalnemu wydłużeniu.

Art. 30l. 1. Okres szkolenia specjalizacyjnego określony w jego programie

ulega przedłużeniu o czas nieobecności w pracy diagnosty laboratoryjnego

odbywającego szkolenie specjalizacyjne:

1) o okres pobierania świadczenia przewidzianego w art. 2 ustawy z dnia

25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 372, 960, 1265 i 1579);

2) z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie

dłuższy niż 3 miesiące w okresie szkolenia specjalizacyjnego;

3) w przypadkach określonych w art. 92, art. 176–179, art. 182, art. 185, art. 187

i art. 188 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy;

4) z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur

stosowanych przy zmianie jednostki szkolącej;

5) z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji

specjalizacji odbywanej w trybie poszerzenia zajęć programowych studiów

podyplomowych o program specjalizacji zgodny z zakresem tych studiów.

2. Okres szkolenia specjalizacyjnego zostaje dodatkowo przedłużony o okres

udzielonego diagnoście laboratoryjnemu odbywającemu szkolenie przez

pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach określonych w przepisach ustawy

z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

3. Diagnosta laboratoryjny odbywający szkolenie specjalizacyjne, o którym

mowa w ust. 1 i 2, ma obowiązek poinformować wojewodę o planowanej

nieobecności w pracy z powodów, o których mowa w ust. 1 i 2, trwającej dłużej niż

3 miesiące.

4. W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu

szkolenia specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, na wniosek diagnosty

laboratoryjnego.

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, diagnosta laboratoryjny odbywający

szkolenie specjalizacyjne składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce

19.02.2019

©Telksinoe s. 31/63

odbywania szkolenia specjalizacyjnego, po uzyskaniu opinii kierownika

specjalizacji.

6. Wojewoda rozstrzyga o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia

specjalizacyjnego, po zasięgnięciu opinii konsultanta wojewódzkiego w danej

dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma

powołanego konsultanta.

7. Informacja o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

o którym mowa w ust. 1, 2 i 4, jest zamieszczana w EKS.

8. Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 3,

może skierować do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w jednostce szkolącej

na okres tej nieobecności innego diagnostę laboratoryjnego zakwalifikowanego do

odbywania tego szkolenia, biorąc pod uwagę możliwość odbycia przez niego części

lub całości programu specjalizacji oraz możliwość wykorzystania miejsc

szkoleniowych.

Art. 30m. 1. Okres szkolenia specjalizacyjnego określony w jego programie

może być skrócony na uzasadniony wniosek diagnosty laboratoryjnego

odbywającego szkolenie specjalizacyjne, pod warunkiem pełnego zrealizowania

programu szkolenia specjalizacyjnego, o okres nie dłuższy niż 1/2 okresu szkolenia.

2. Wniosek o skrócenie okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego

diagnosta laboratoryjny odbywający szkolenie specjalizacyjne składa do dyrektora

CMKP.

3. Dyrektor CMKP rozstrzyga o skróceniu okresu odbywania szkolenia

specjalizacyjnego na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu.

Rozstrzygnięcie następuje w drodze decyzji przekazywanej za pomocą SMK

i dodatkowo podaje w nim:

1) datę decyzji;

2) imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3) przedmiot decyzji;

4) rodzaj rozstrzygnięcia;

5) organ wydający decyzję.

4. W skład zespołu, o którym mowa w ust. 3, wchodzą:

1) konsultant wojewódzki w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta;

19.02.2019

©Telksinoe s. 32/63

2) kierownik specjalizacji;

3) przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego

statutu towarzystwem naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym

specjalistów w danej dziedzinie, zgłoszony przez zarząd tego stowarzyszenia;

4) przedstawiciel KIDL, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo

w dziedzinie pokrewnej.

5. Od decyzji, o której mowa w ust. 3, odmawiającej skrócenia okresu

odbywania szkolenia specjalizacyjnego prz ysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw zdrowia.

6. Informacja o skróceniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego jest

zamieszczana w EKS.

Art. 30n. 1. Szkolenie specjalizacyjne odbywa się pod nadzorem kierownika

specjalizacji, który jest odpowiedzialny za ustalenie szczegółowych warunków

i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego w sposób zapewniający realizację jego

programu.

2. Kierownika specjalizacji powołuje i odwołuje, za jego zgodą, kierownik

jednostki szkolącej.

3. Kierownikiem specjalizacji może być osoba posiadająca tytuł specjalisty

w dziedzinie będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego, a w uzasadnionych

przypadkach w dziedzinie pokrewnej albo osoba, o której mowa w art. 30zd ust.

5 pkt 2.

4. Kierownik specjalizacji może wykonywać swoje obowiązki związane ze

szkoleniem specjalizacyjnym trzech osób, a w uzasadnionych przypadkach, za

zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie albo pokrewnej, jeżeli w danej

dziedzinie nie ma powołanego konsultanta – czterech osób.

5. Do obowiązków kierownika specjalizacji należy:

1) udział w ustaleniu szczegółowych warunków odbywania szkolenia

specjalizacyjnego w sposób umożliwiający nabycie wiadomości

i umiejętności określonych programem szkolenia specjalizacyjnego;

2) udział w ustaleniu szczegółowego planu zajęć objętych programem szkolenia

specjalizacyjnego i nadzór nad realizacją tego planu;

3) wprowadzenie do EKS szczegółowego planu zajęć objętych programem

szkolenia specjalizacyjnego;

19.02.2019

©Telksinoe s. 33/63

4) wskazanie niezbędnego piśmiennictwa i innych źródeł ułatwiających

samokształcenie;

5) prowadzenie ewaluacji szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z jego

programem;

6) wystawienie opinii dotyczącej przebiegu szkolenia specjalizacyjnego

i uzyskanych przez diagnostę laboratoryjnego umiejętności zawodowych,

a także jego stosunku do współpracowników i pacjentów, zamieszczanej

w EKS;

7) potwierdzanie w EKS realizacji elementów szczegółowego planu zajęć

objętych programem szkolenia specjalizacyjnego w terminie;

8) coroczne potwierdzanie w EKS zrealizowania zajęć objętych programem

szkolenia specjalizacyjnego, wyznaczonych do odbycia w danym roku;

9) potwierdzenie w EKS odbycia szkolenia zgodnie z jego programem;

10) zawiadomienie, za pomocą SMK, wojewody o przerwaniu szkolenia

specjalizacyjnego przez diagnostę laboratoryjnego, który nie realizuje lub nie

może realizować programu szkolenia specjalizacyjnego.

6. Kierownik specjalizacji dokonuje potwierdzeń, o których mowa w ust. 5 pkt

8 i 9, w terminie 14 dni odpowiednio od zakończenia danego roku albo odbycia

szkolenia specjalizacyjnego.

7. W umowie, o której mowa w art. 30b ust. 2 pkt 1, mogą zostać ustalone

dodatkowe obowiązki kierownika specjalizacji, niewymienione w ust. 5.

8. Kierownik specjalizacji ma prawo do:

1) udziału w egzaminie ustnym lub praktycznym wchodzącym w skład PESDL

w charakterze obserwatora;

2) upoważnienia osoby, o której mowa w ust. 10, za jej zgodą, do wykonywania

czynności opiekuna stażu kierunkowego.

9. Odwołanie kierownika specjalizacji może nastąpić w przypadku:

1) niewypełniania przez kierownika specjalizacji obowiązków, o których mowa

w ust. 5;

2) uzasadnionego wniosku kierownika specjalizacji;

3) uzasadnionego wniosku diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie

specjalizacyjne pod nadzorem danego kierownika specjalizacji.

19.02.2019

©Telksinoe s. 34/63

10. Nadzór nad realizacją programu staży kierunkowych, wynikających

z programu danej specjalizacji, może sprawować osoba posiadająca tytuł specjalisty

w danej dziedzinie albo osoba posiadająca decyzję ministra właściwego do spraw

zdrowia o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku

naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu

właściwej specjalizacji, uzyskanej na podstawie dotychczasowych przepisów,

zwana dalej „opiekunem stażu kierunkowego”. Osoba upoważniona do

wykonywania czynności opiekuna stażu kierunkowego zapewnia bezpośrednio

nadzór nad realizacją programu staży kierunkowych nie więcej niż trzech osób.

Art. 30o. 1. Jeżeli jednostka szkoląca ulegnie likwidacji albo restrukturyzacji

uniemożliwiającej prowadzenie szkolenia specjalizacyjnego albo utraci akredytację,

wojewoda w porozumieniu z kierownikiem specjalizacji i kierownikiem innej

jednostki szkolącej wskazuje za pomocą SMK miejsce i termin kontynuowania

szkolenia specjalizacyjnego.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach wojewoda może, na wniosek

diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie specjalizacyjne, skierować go

do innej jednostki szkolącej posiadającej akredytację do tego szkolenia oraz wolne

miejsce szkoleniowe.

3. Jeżeli jednostka szkoląca, o której mowa w ust. 1 i 2, znajduje się na

obszarze innego województwa, zmiana miejsca szkolenia specjalizacyjnego

następuje po wyrażeniu zgody przez właściwego wojewodę oraz właściwego

konsultanta wojewódzkiego województwa, na którego obszarze diagnosta

laboratoryjny ma kontynuować odbywanie tego szkolenia.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, wojewoda wydaje diagnoście

laboratoryjnemu skierowanie do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz

odnotowuje ten fakt w EKS na podstawie dokumentów przekazanych przez

wojewodę, na obszarze którego diagnosta laboratoryjny odbywał dotychczas

szkolenie specjalizacyjne.

5. Wojewoda wydaje decyzję o skreśleniu z rejestru diagnosty laboratoryjnego

odbywającego szkolenie specjalizacyjne na obszarze danego województwa:

1) w przypadku nierozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego w terminie

3 miesięcy od daty określonej w EKS jako planowana data rozpoczęcia

szkolenia specjalizacyjnego lub upływu czasu, w którym diagnosta

19.02.2019

©Telksinoe s. 35/63

laboratoryjny zobowiązany był ukończyć szkolenie specjalizacyjne,

z zastrzeżeniem art. 30l ust. 1, 2 i 4;

2) po zawiadomieniu przez kierownika specjalizacji i po uzyskaniu opinii

konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej,

jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta, w przypadku gdy

diagnosta laboratoryjny odbywający szkolenie specjalizacyjne nie realizuje

lub nie może realizować programu szkolenia specjalizacyjnego;

3) na wniosek diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie

specjalizacyjne;

4) w przypadku niedokonania potwierdzeń, o których mowa w art. 30n ust. 6,

w okresie 3 miesięcy od dokonania ostatniego wpisu z przyczyn leżących po

stronie diagnosty laboratoryjnego.

6. Wojewoda powiadamia diagnostę laboratoryjnego o decyzji, o której mowa

w ust. 5, również na piśmie.

7. Do decyzji, o której mowa w ust. 5, stosuje się przepisy ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Art. 30p. 1. Wojewoda dokonuje weryfikacji formalnej odbycia szkolenia

specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji diagnosty laboratoryjnego,

który uzyskał potwierdzenie zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie

programem specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

2. Wojewoda w terminie 14 dni od otrzymania informacji o uzyskaniu

potwierdzenia, o którym mowa w ust. 1, zwraca się do właściwych konsultantów

krajowych o weryfikację zgodności odbytego szkolenia specjalizacyjnego z jego

programem. Konsultant krajowy dokonuje weryfikacji w terminie 14 dni od dnia

otrzymania wystąpienia wojewody. Czynności te odbywają się za pomocą SMK.

3. W przypadku niezrealizowania przez diagnostę laboratoryjnego programu

szkolenia specjalizacyjnego, właściwy konsultant krajowy za pomocą SMK

wskazuje brakujące elementy.

4. Wojewoda niezwłocznie po uzyskaniu informacji od konsultanta

krajowego:

1) potwierdza zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;

2) w przypadku, o którym mowa w ust. 3, odmawia potwierdzenia zakończenia

szkolenia specjalizacyjnego oraz kieruje do zrealizowania brakującego

19.02.2019

©Telksinoe s. 36/63

elementu programu szkolenia specjalizacyjnego i przedłuża okres szkolenia na

czas niezbędny do realizacji tego elementu, uwzględniając okres przerwy

wynikającej z procedur weryfikacji realizacji programu specjalizacji.

5. Wojewoda zawiadamia diagnostę laboratoryjnego o rozstrzygnięciu,

o którym mowa w ust. 4, za pomocą SMK. O odmowie potwierdzenia zakończenia

szkolenia specjalizacyjnego wojewoda powiadamia diagnostę laboratoryjnego

również na piśmie. W przypadku odmowy potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego diagnosta laboratoryjny w terminie 14 dni od dnia doręczenia

rozstrzygnięcia może zwrócić się do wojewody o weryfikację rozstrzygnięcia.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, po zrealizowaniu brakującego

elementu programu szkolenia specjalizacyjnego przez diagnostę laboratoryjnego

przepisy ust. 2–5 stosuje się.

Art. 30q. 1. Diagnosta laboratoryjny, który uzyskał potwierdzenie

zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego, może wystąpić do dyrektora Centrum

Egzaminów Medycznych, zwanego dalej „dyrektorem CEM”, z wnioskiem o

przystąpienie do PESDL.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane:

1) imię (imiona) i nazwisko;

2) numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

3) numer dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego”;

4) adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej,

jeżeli wnioskodawca takie posiada;

5) nazwę uczelni, w której wnioskodawca ukończył studia;

6) wskazanie jednostki, w której wnioskodawca odbywał szkolenie

specjalizacyjne;

7) numer i datę wydania decyzji, o której mowa w art. 30zd ust. 3, jeśli

wnioskodawca taką posiada;

8) imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy lub tytuł naukowy

kierownika specjalizacji;

9) wskazanie właściwego wojewody;

10) wskazanie dziedziny, w której wnioskodawca zamierza przystąpić do PESDL;

11) wskazanie części PESDL, do której zamierza przystąpić wnioskodawca.

19.02.2019

©Telksinoe s. 37/63

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się za pomocą SMK.

4. Zgłoszenie do PESDL składa się w terminie do dnia 15 lipca każdego roku

dla sesji jesiennej albo do dnia 15 stycznia każdego roku dla sesji wiosennej. Do

tych terminów nie stosuje się przepisów art. 58–60 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

5. Dyrektor CEM ustala listy diagnostów laboratoryjnych zdających PESDL

w danym miejscu i terminie oraz zawiadamia te osoby o terminie i miejscu

egzaminu oraz nadanym numerze kodowym nie później niż 14 dni przed

rozpoczęciem egzaminu. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą SMK lub

pocztą elektroniczną na adres wskazany we wniosku, o którym mowa w ust. 1.

6. W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej

dokonanie zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów,

o których mowa w ust. 4, terminy te przedłuża się o czas trwania awarii od momentu

jej usunięcia. Przedłużenie terminu następuje z urzędu przez operatora systemu.

Art. 30r. 1. Wnioskodawca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie

wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia

15 stycznia każdego roku.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona na rachunek bankowy

wskazany przez CEM, podany za pomocą SMK w trakcie składania wniosku,

o którym mowa w art. 30q.

3. Opłata powinna być uiszczona niezwłocznie po złożeniu wniosku, nie

później niż w terminie 5 dni od upływu terminu składania wniosków, o którym

mowa w art. 30q.

4. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

5. W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 1, albo wniesienia

jej w wysokości niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do

uzupełnienia braków formalnych, za pomocą SMK lub za pomocą środków

komunikacji elektronicznej na adres wskazany we wniosku, o którym mowa w art.

30q ust. 1. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia

19.02.2019

©Telksinoe s. 38/63

braków formalnych w terminie 7 dni od skierowania wezwania dotknięty nim

wniosek traktuje się jako niezłożony. O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje

w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.

Art. 30s. 1. PESDL dla każdej dziedziny diagnostyki laboratoryjnej

i dziedziny pokrewnej organizuje CEM.

2. PESDL jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną,

zwaną dalej „PKE”.

3. Przewodniczącego PKE, przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego i jej

członków powołuje i odwołuje dyrektor CEM.

4. Przewodniczący PKE i jej członkowie powinni posiadać tytuł specjalisty

w odpowiedniej dziedzinie, albo w uzasadnionych przypadkach, w dziedzinie

pokrewnej albo decyzję, o której mowa w art. 30zd ust. 3.

5. Członkiem PKE nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem

sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne

przestępstwo skarbowe.

6. Powołanie następuje na czas nieokreślony. Powołanie nie skutkuje

powstaniem stosunku pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca

1974 r. – Kodeks pracy.

7. Kandydatów do PKE mogą zgłaszać:

1) konsultant krajowy w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej albo

w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego

konsultanta krajowego;

2) KIDL;

3) stowarzyszenie będące zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającym specjalistów w danej

dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej.

8. W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7, zamieszcza się:

1) imię i nazwisko kandydata;

2) numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

3) określenie posiadanej specjalizacji;

4) wskazanie dziedziny diagnostyki laboratoryjnej, w której kandydat ma być

powołany do PKE;

19.02.2019

©Telksinoe s. 39/63

5) adres korespondencyjny kandydata.

9. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7, należy dołączyć kopię dyplomu

specjalisty albo decyzji, o której mowa w art. 30zd ust. 3, poświadczoną za

zgodność z oryginałem.

10. Kopia dyplomu specjalisty nie jest wymagana, w przypadku gdy kandydat

uzyskał dyplom specjalisty wydany przez dyrektora CEM. W takim przypadku

w zgłoszeniu należy podać datę wydania i numer dyplomu.

11. Osoby powołane do PKE otrzymują akt powołania.

12. Dyrektor CEM powołuje na przewodniczącego PKE konsultanta

krajowego w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej albo w dziedzinie

pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego.

13. Członkostwo w PKE wygasa w przypadku śmierci członka PKE.

14. Dyrektor CEM odwołuje członka PKE w przypadku:

1) złożenia rezygnacji;

2) choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka

PKE;

3) niewykonywania albo nienależytego wykonywania obowiązków;

4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5) złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w art. 30t ust.

4.

15. Dyrektor CEM może odwołać członka PKE w wypadku wszczęcia

przeciwko niemu postępowania karnego w związku z podejrzeniem o popełnienie

przez niego umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub

umyślnego przestępstwa skarbowego.

16. Wygaśnięcie członkostwa albo odwołanie członka ze składu PKE w czasie

sesji egzaminacyjnej nie wstrzymuje prac PKE.

Art. 30t. 1. Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PESDL w ustalonych

miejscach i terminach, wyznacza spośród członków PKE Zespoły Egzaminacyjne.

Zespół Egzaminacyjny składa się co najmniej z trzech członków PKE,

z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w art. 30s ust. 7.

2. Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do

której kandydat do złożenia PESDL w tym Zespole Egzaminacyjnym jest:

19.02.2019

©Telksinoe s. 40/63

1) jego małżonkiem;

2) osobą pozostającą z nim w stosunku:

a) pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b) przysposobienia;

3) osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4) osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

3. Powody wyłączenia określone w ust. 2 pkt 1 i 2 lit. b trwają pomimo ustania

małżeństwa albo przysposobienia.

4. Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PESDL

składają dyrektorowi CEM pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności

karnej, że nie pozostają z żadnym z kandydatów do złożenia PESDL w tym Zespole

Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 2, oraz nie zostali skazani

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający oświadczenie jest

obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta

zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

5. Członkom Zespołów Egzaminacyjnych przysługuje:

1) wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu, w wysokości nie wyższej

niż 500 złotych dla przewodniczącego Zespołu oraz nie wyższej niż

300 złotych dla członka Zespołu;

2) zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca

1974 r. – Kodeks pracy, przysługujących pracownikom z tytułu podróży

służbowej na obszarze kraju;

3) zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu bez zachowania

prawa do wynagrodzenia.

6. Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1,

oraz zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 5 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia,

dyrektor CEM.

Art. 30u. Do zadań Zespołu Egzaminacyjnego przeprowadzającego dany

PESDL należy:

19.02.2019

©Telksinoe s. 41/63

1) przeprowadzenie PESDL zgodnie z regulaminem porządkowym, o którym

mowa w art. 30v ust. 8;

2) przekazanie do CEM kart odpowiedzi, niezwłocznie po zakończonym

egzaminie testowym, w sposób uniemożliwiający dokonywanie zmian w ich

treści;

3) przekazanie do CEM ocen z egzaminu ustnego i praktycznego oraz

dokumentacji związanej z przeprowadzonym PESDL, niezwłocznie po

zakończonym PESDL, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia

zakończenia PESDL.

Art. 30v. 1. Zakres PESDL jest zgodny z programem danego szkolenia

specjalizacyjnego.

2. PESDL jest przeprowadzany dwa razy w roku w sesji wiosennej od dnia

15 kwietnia do dnia 31 maja oraz w sesji jesiennej od dnia 2 listopada do dnia

15 grudnia.

3. PESDL dla każdej dziedziny składa się z dwóch części w następującej

kolejności – egzaminu teoretycznego i egzaminu praktycznego. Warunkiem

dopuszczenia do części praktycznej PESDL jest uzyskanie pozytywnego wyniku

egzaminu teoretycznego.

4. Egzamin teoretyczny jest przeprowadzany w formie:

1) testu, gdy do PESDL w danej dziedzinie w sesji zostanie dopuszczonych co

najmniej 30 osób;

2) egzaminu ustnego.

5. Egzamin testowy dla danej dziedziny odbywa się jednocześnie w całym

kraju, w terminie ustalonym przez dyrektora CEM. Egzamin testowy polega na

rozwiązaniu 120 pytań zawierających pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko

jeden jest prawidłowy. Osoba zdająca może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za

każdą prawidłową odpowiedź osoba zdająca uzyskuje 1 punkt. W przypadku braku

odpowiedzi, udzielenia nieprawidłowej odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż

jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane. Pozytywny wynik egzaminu

testowego otrzymuje osoba egzaminowana, która uzyskała co najmniej 60%

maksymalnej liczby punktów z testu.

6. W przypadku uwag merytorycznych do pytań testowych, osoba zdająca ma

prawo złożyć zastrzeżenie w trakcie trwania egzaminu testowego albo niezwłocznie

19.02.2019

©Telksinoe s. 42/63

po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej. Zgłoszone

zastrzeżenie zostanie zweryfikowane bezpośrednio po egzaminie testowym, przed

obliczeniem jego wyników. W przypadku uznania zgłoszonego zastrzeżenia,

zadanie testowe objęte zastrzeżeniem jest pomijane przy ustalaniu wyniku egzaminu

testowego w stosunku do wszystkich zdających, co odpowiednio obniża liczbę

możliwych do uzyskania punktów. Punkty za zadania unieważnione nie są

przyznawane.

7. Miejsca i terminy egzaminu praktycznego i ustnego ustala dyrektor CEM

w porozumieniu z przewodniczącym PKE.

8. PESDL przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym

przez dyrektora CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw

zdrowia.

Art. 30w. 1. Zadania egzaminacyjne dla PESDL są opracowywane przez

autorów wskazanych przez dyrektora CEM spośród osób posiadających wysokie

kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie. Test przygotowuje się

odrębnie dla każdej dziedziny oraz na każdą sesję egzaminacyjną.

2. Zadania egzaminacyjne podlegają weryfikacji przez recenzentów,

wyznaczonych przez dyrektora CEM w porozumieniu z właściwym konsultantem

krajowym.

3. Opracowanie zadań egzaminacyjnych oraz przeprowadzenie PESDL jest

finansowane przez CEM.

4. Testy i pytania testowe oraz zadania egzaminów ustnych i praktycznych są

opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane w sposób

uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące w ich

opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu,

przeprowadzające PESDL lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.

5. Testy i pytania testowe oraz zadania egzaminów ustnych i praktycznych nie

podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września

2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764).

6. Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania testowe po ich wykorzystaniu na

danym PESDL wyłącznie osobom przystępującym do tego egzaminu.

Udostępnienie oraz jego dokumentowanie następuje w sposób określony

w zarządzeniu dyrektora CEM.

19.02.2019

©Telksinoe s. 43/63

Art. 30x. 1. PESDL odbywa się w obecności co najmniej trzech członków

PKE.

2. Nieobecność osoby egzaminowanej podczas PESDL, bez względu na jej

przyczynę, uważa się za odstąpienie od udziału w PESDL.

3. Diagnosta laboratoryjny może składać PESDL po okazaniu dokumentu

potwierdzającego jego tożsamość.

4. Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas PESDL

osoba egzaminowana nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych

i dydaktycznych, a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania,

przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę

zdyskwalifikowania osoby egzaminowanej, co jest równoznaczne z uzyskaniem

przez nią wyniku negatywnego.

5. Przebieg PESDL może być monitorowany za pomocą urządzeń

rejestrujących obraz i dźwięk. W przypadku ujawnienia po egzaminie na

zarejestrowanych materiałach korzystania przez osobę egzaminowaną z pomocy

naukowych, dydaktycznych lub urządzeń służących do kopiowania, przekazywania

i odbioru informacji, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, osoba taka zostaje

zdyskwalifikowana. Dyskwalifikacji dokonuje przewodniczący PKE, na wniosek

Zespołu Egzaminacyjnego. Fakt ten jest odnotowany w protokole, o którym mowa

w ust. 7.

6. Dyrektor CEM zawiadamia o dyskwalifikacji osoby egzaminowanej

Prezesa Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

7. Z przebiegu PESDL sporządza się protokół, który podpisują członkowie

Zespołu Egzaminacyjnego przeprowadzający dany egzamin.

8. Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego przesyła protokół

egzaminacyjny dyrektorowi CEM w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia

egzaminu.

Art. 30y. 1. CEM ustala wyniki PESDL i zamieszcza je w SMK, a w zakresie

egzaminu testowego publikuje je także na swojej stronie internetowej. Wynik

PESDL nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –

Kodeks postępowania administracyjnego.

19.02.2019

©Telksinoe s. 44/63

2. Diagnosta laboratoryjny, który nie przystąpił do PESDL w wyznaczonym

terminie albo uzyskał wynik negatywny z PESDL, może przystąpić do PESDL

w kolejnej sesji egzaminacyjnej.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, diagnosta laboratoryjny składa do

dyrektora CEM zgłoszenie. Przepisy art. 30q stosuje się.

4. Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 3, zostaje wpisany na listę

osób składających PESDL w danej sesji egzaminacyjnej przez dyrektora CEM.

5. Za wynik pozytywny PESDL uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników

z obu jego części, o których mowa w art. 30v ust. 3.

6. Wynik pozytywny z części PESDL jest uznawany w kolejnych sześciu

sesjach egzaminacyjnych po sesji, w której został uzyskany. W przypadku

nieuzyskania wyniku pozytywnego z egzaminu praktycznego albo nieprzystąpienia

do egzaminu praktycznego w ustalonym terminie, diagnosta laboratoryjny może

przystąpić w innej sesji egzaminacyjnej tylko do tej części PESDL.

7. Oceną końcową PESDL jest ocena wynikająca ze średniej arytmetycznej

ocen z egzaminu teoretycznego i praktycznego.

8. Wyniki PESDL dyrektor CEM za pomocą SMK przekazuje wojewodom,

dyrektorowi CMKP, właściwym jednostkom szkolącym oraz Krajowej Radzie

Diagnostów Laboratoryjnych.

Art. 30z. 1. Potwierdzeniem złożenia PESDL jest dyplom wydany przez

dyrektora CEM.

2. Dyrektor CEM wydaje dyplom, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni

od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej.

3. Na wniosek diagnosty laboratoryjnego, który złożył PESDL, dyrektor CEM

wydaje, odpłatnie, duplikat albo odpis dyplomu albo dokonuje korekty dyplomu

PESDL. Opłata wynosi 50 zł. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy korekta

wynika z błędu CEM.

4. CEM przekazuje do KIDL, po zakończeniu każdej sesji PESDL, informację

o uzyskaniu przez danego diagnostę laboratoryjnego tytułu specjalisty.

5. Dokumentacja dotycząca PESDL, która nie jest gromadzona w SMK, jest

przechowywana przez CEM zgodnie z art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r.

o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1506).

19.02.2019

©Telksinoe s. 45/63

Art. 30za. 1. W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu

PESDL lub nieprzewidzianych sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie

PESDL, dyrektor CEM może unieważnić PESDL albo jego część, w danym

terminie dla danej dziedziny dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

2. Postępowanie wszczyna się na wniosek członka Zespołu Egzaminacyjnego,

przeprowadzającego dany PESDL, osoby przystępującej do danego PESDL albo

z urzędu.

3. Unieważnienie PESDL albo jego części powoduje, że traktuje się

odpowiednio PESDL albo jego część jako niebyłą. Unieważniony egzamin jest

powtarzany w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja

o unieważnieniu stała się ostateczna.

4. Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od

dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PESDL

albo jego części.

5. Decyzja przesyłana jest diagnostom laboratoryjnym, którzy przystępowali

do danego PESDL. Dyrektor CEM przekazuje informację o unieważnieniu PESDL

albo jego części do KIDL. Informacja o decyzji o unieważnieniu PESDL albo jego

części jest również ogłaszana na stronie internetowej CEM. Do doręczeń decyzji

przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego stosuje się odpowiednio. Dyrektor CEM zamieszcza decyzję

w SMK, podając:

1) datę decyzji;

2) imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3) przedmiot decyzji;

4) rodzaj rozstrzygnięcia;

5) organ wydający decyzję.

6. Od decyzji o unieważnieniu egzaminu przysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw zdrowia.

7. Za powtórzony PESDL albo jego część nie pobiera się opłaty

egzaminacyjnej.

Art. 30zb. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

19.02.2019

©Telksinoe s. 46/63

1) wykaz dziedzin diagnostyki laboratoryjnej, w których jest możliwe odbywanie

szkolenia specjalizacyjnego, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia dostępu

do świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie,

2) wykaz kodów specjalizacji w określonych dziedzinach

– uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej informacji niezbędnej do

prowadzenia specjalizacji;

3) wysokość wynagrodzenia za wykonanie czynności kontrolnych, o którym

mowa w art. 30c ust. 12 pkt 1, uwzględniając nakład pracy związany

z przeprowadzaniem czynności kontrolnych;

4) wykaz specjalności, w których diagnosta laboratoryjny posiadający

odpowiednią specjalizację I stopnia, uzyskaną na podstawie dotychczasowych

przepisów, może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie po odbyciu

szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem, o którym mowa w art. 30e

ust. 3, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia dostępu do świadczeń

zdrowotnych w określonym zakresie;

5) zakres danych zawartych w EKS,

6) zakres informacji, o których mowa w art. 30j ust. 3, wprowadzanych do SMK

przez kierownika specjalizacji

– uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej informacji niezbędnej do

prowadzenia specjalizacji;

7) wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 30t ust. 4,

8) szczegółowy tryb działania PKE, wysokość wynagrodzenia przewodniczącego

i członków PKE,

9) szczegółowy sposób i tryb składania PESDL oraz ustalania jego wyników

– uwzględniając konieczność prawidłowego i efektywnego przeprowadzenia

PESDL oraz zapewnienia bezstronności pracy PKE, a także nakład pracy

przewodniczącego i członków PKE;

10) wzór dyplomu, o którym mowa w art. 30z, uwzględniając konieczność

zapewnienia przejrzystości dokumentu;

11) tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu lub odpisu dyplomu PESDL

oraz sposób uiszczania opłaty za wydanie duplikatu lub odpisu dyplomu

PESDL,

19.02.2019

©Telksinoe s. 47/63

12) tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty dyplomu PESDL oraz sposób

uiszczania opłaty za dokonanie korekty dyplomu

– uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego wydania dokumentu

potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty;

13) wysokość opłaty, o której mowa w art. 30r, uwzględniając koszty

przeprowadzenia PESDL oraz wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie

tytułu specjalisty.

Art. 30zc. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje, na wniosek,

uzyskany za granicą tytuł specjalisty w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej za

równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały

spełnione następujące warunki:

1) czas specjalizacji odbytej za granicą nie odbiega od czasu określonego

w programie specjalizacji w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej

realizowanego w Rzeczypospolitej Polskiej;

2) program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz

umiejętności praktycznych odpowiada w istotnych elementach programowi

specjalizacji w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej

w Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Osoba, która uzyskała za granicą tytuł specjalisty, o którym mowa w ust. 1,

występuje do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem, do którego

dołącza, wraz z tłumaczeniem na język polski, następujące dokumenty:

1) oryginał dokumentu nadania tytułu specjalisty;

2) dokument zawierający dane o miejscu odbycia specjalizacji i jej okresie oraz

zrealizowanym programie;

3) informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu końcowego lub innej formie

potwierdzającej nabytą wiedzę i umiejętności praktyczne;

4) zaświadczenia o miejscu, okresie i rodzaju czynności zawodowych

wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje albo odmawia uznania tytułu

specjalisty w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej, w drodze decyzji, na podstawie

opinii sporządzonej przez dyrektora CMKP.

4. Opinia, o której mowa w ust. 3, jest sporządzona na podstawie oceny

merytorycznej wniosku, dokonanej przez zespół ekspertów, o którym mowa w art.

19.02.2019

©Telksinoe s. 48/63

30e ust. 3. W wyniku dokonania oceny zespół ekspertów może wnioskować

o podjęcie jednej z następujących decyzji:

1) uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą bez żadnych dodatkowych

warunków;

2) uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą po odbyciu stażu

adaptacyjnego w jednostce szkolącej, którego zakres i program określi

w indywidualnych przypadkach zespół ekspertów;

3) uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą po złożeniu PESDL;

4) odmowę uznania tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

5. Obsługę organizacyjną i finansowanie prac zespołu ekspertów, o którym

mowa w art. 30e ust. 3, zapewnia CMKP.

6. Staż adaptacyjny, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, jest odbywany w jednostce

szkolącej, na podstawie umowy o odbycie stażu adaptacyjnego zawartej z tą

jednostką na warunkach określonych w umowie.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje albo odmawia uznania tytułu

specjalisty uzyskanego przez diagnostę laboratoryjnego w państwach

członkowskich Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej za równoważny z tytułem

specjalisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z zasadami

określonymi w przepisach dotyczących zasad uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii

Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

w Konfederacji Szwajcarskiej, w drodze decyzji.

8. W SMK w odniesieniu do decyzji, o których mowa w ust. 3 i 7, zamieszcza

się dane:

1) numer decyzji;

2) datę wydania decyzji;

3) imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

4) obywatelstwo (obywatelstwa) osoby, której decyzja dotyczy;

5) państwa, w którym osoba, której decyzja dotyczy uzyskała tytuł specjalisty;

6) przedmiot decyzji;

19.02.2019

©Telksinoe s. 49/63

7) rodzaj rozstrzygnięcia;

8) organ wydający decyzję.

Art. 30zd. 1. W przypadku wprowadzenia nowej dziedziny diagnostyki

laboratoryjnej, diagnosta laboratoryjny legitymujący się dorobkiem naukowym

i zawodowym w tej dziedzinie może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego

do spraw zdrowia o uznanie dotychczasowego doświadczenia zawodowego

i dorobku naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem

programu właściwego szkolenia specjalizacyjnego.

2. Po wpłynięciu wniosku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do

spraw zdrowia występuje do dyrektora CMKP o wydanie opinii w sprawie oceny

dorobku naukowego i zawodowego wnioskodawcy. Opinię sporządza zespół,

o którym mowa w art. 30e ust. 3.

3. Na podstawie opinii, o której mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw

zdrowia wydaje decyzję o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego

i dorobku naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem

programu właściwego szkolenia specjalizacyjnego. Informację o wydanej decyzji,

w tym jej przedmiot, numer i datę wydania, zamieszcza się w SMK.

4. Postępowanie, o którym mowa w ust. 1–3, może być wszczęte w terminie

3 lat od dnia wprowadzenia nowej dziedziny diagnostyki laboratoryjnej.

5. Osoba, która uzyskała decyzję, o której mowa w ust. 3, może:

1) wchodzić w skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 8;

2) pełnić funkcję kierownika specjalizacji w danej dziedzinie;

3) wchodzić w skład zespołu kontrolnego, o którym mowa w art. 30c ust. 3;

4) wchodzić w skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30e ust. 3;

5) przystąpić do PESDL.

Art. 30ze. Na podstawie ustawy, dane zamieszczane w SMK mogą zostać

udostępnione:

1) diagnoście laboratoryjnemu w zakresie śledzenia przebiegu szkolenia

specjalizacyjnego;

2) uczelniom w zakresie wykonywanych zadań określonych ustawą oraz

monitoringu karier zawodowych absolwentów, o którym mowa w ustawie

19.02.2019

©Telksinoe s. 50/63

z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U.

poz. 1668);

3) konsultantom w ochronie zdrowia w zakresie wykonywanych zadań

określonych w ustawie oraz w zakresie zadań, o których mowa w ustawie

z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U.

z 2015 r. poz. 126 oraz z 2016 r. poz. 960);

4) CEM w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie,

w szczególności organizowania i przeprowadzania PESDL;

5) CMKP w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie,

w szczególności udzielania akredytacji podmiotom zamierzającym prowadzić

szkolenie specjalizacyjne, koordynacji organizacji staży kierunkowych

i kursów specjalizacyjnych, kontroli i monitorowania realizacji szkolenia

specjalizacyjnego;

6) wojewodom w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie,

w szczególności przebiegu szkolenia specjalizacyjnego diagnostów

laboratoryjnych;

7) jednostkom szkolącym w zakresie wykonywanych zadań określonych

w ustawie;

8) KIDL w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie.

Art. 30zf. 1. Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do podnoszenia

kwalifikacji zawodowych przez uczestnictwo w ciągłym szkoleniu, celem

aktualizacji posiadanego zasobu wiedzy oraz stałego dokształcania się w zakresie

nowych osiągnięć w zakresie diagnostyki laboratoryjnej.

2. Ciągłe szkolenia mogą być prowadzone w jednostkach szkolących, które

posiadają akredytację.

3. Za ciągłe szkolenia prowadzone przez jednostki szkolące pobiera się opłaty

w wysokości nieprzekraczającej 1% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok,

ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” za jedną godzinę szkolenia.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) ramowy program ciągłego szkolenia,

19.02.2019

©Telksinoe s. 51/63

2) zakres oraz formy zdobywania wiedzy teoretycznej w ramach ciągłego

szkolenia,

3) sposób odbywania ciągłego szkolenia, w tym tryb dokumentowania jego

przebiegu,

4) standardy ciągłego szkolenia,

5) wysokość opłat za ciągłe szkolenie

– mając na celu zapewnienie właściwej jakości ciągłego szkolenia oraz rzetelnego

sposobu ich dokumentowania.

Rozdział 5

(uchylony)

Rozdział 6

Samorząd diagnostów laboratoryjnych

Art. 34. 1. Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych tworzą zamieszkali na

terenie kraju diagności laboratoryjni.

2. Przynależność diagnostów laboratoryjnych do samorządu jest

obowiązkowa.

Art. 35. Do zadań samorządu należy w szczególności:

1) sprawowanie nadzoru nad należytym wykonywaniem czynności diagnostyki

laboratoryjnej;

2) reprezentowanie diagnostów laboratoryjnych oraz ochrona ich interesów

zawodowych;

3) działanie na rzecz stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez

diagnostów laboratoryjnych;

4) udział w ustalaniu standardów i zasad oceny pracy w diagnostyce

laboratoryjnej;

5) integrowanie środowiska diagnostów laboratoryjnych;

6) prowadzenie badań w zakresie ochrony zdrowia.

Art. 36. 1. Organami samorządu są:

1) Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych;

2) Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych;

3) Komisja Rewizyjna;

19.02.2019

©Telksinoe s. 52/63

4) Wyższy Sąd Dyscyplinarny;

5) Sąd Dyscyplinarny.

2. Członkami organów samorządu mogą być tylko diagności laboratoryjni.

Art. 37. 1. Kadencja organów samorządu trwa 4 lata, jednak organy są

obowiązane działać do czasu ukonstytuowania się nowo wybranych organów.

2. Tę samą funkcję w organach samorządu można pełnić nie dłużej niż przez

2 następujące po sobie kadencje.

Art. 38. 1. Wybory do organów samorządu odbywają się w głosowaniu

tajnym.

2. Czynne i bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom

samorządu, z wyjątkiem osób ukaranych karą, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3.

Art. 39. 1. Uchwały organów samorządu są podejmowane większością

głosów, w obecności co najmniej połowy członków danego organu.

2. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przesyła ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia uchwały Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia ich podjęcia.

3. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przesyła ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia, w terminie do dnia 31 maja, sprawozdanie

z działalności samorządu diagnostów laboratoryjnych za rok ubiegły.

Art. 40. (uchylony)

Art. 41. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia może zaskarżyć do Sądu

Najwyższego sprzeczną z prawem uchwałę organu samorządu w terminie

3 miesięcy od dnia doręczenia tej uchwały. Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną

uchwałę w mocy lub ją uchyla.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia może zwrócić się do Krajowego

Zjazdu Diagnostów Laboratoryjnych lub Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych o podjęcie uchwały w sprawie należącej do właściwości

samorządu. Uchwała Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych powinna być

podjęta w terminie 3 miesięcy, a uchwała Krajowego Zjazdu Diagnostów

Laboratoryjnych na najbliższym Zjeździe.

19.02.2019

©Telksinoe s. 53/63

Art. 42. Najwyższym organem samorządu jest Krajowy Zjazd Diagnostów

Laboratoryjnych, zwany dalej „Krajowym Zjazdem”.

Art. 43. 1. W Krajowym Zjeździe biorą udział delegaci wybrani przez

zgromadzenia wojewódzkie diagnostów laboratoryjnych, zwane dalej

„zgromadzeniami wojewódzkimi”, oraz z głosem doradczym, niebędący

delegatami, członkowie ustępujących organów samorządu.

2. W zgromadzeniu wojewódzkim uczestniczą diagności laboratoryjni

zamieszkali na terenie danego województwa.

3. Jeżeli liczba diagnostów laboratoryjnych w danym województwie

przekracza 300 osób, wyboru delegatów na Krajowy Zjazd dokonują zebrania

rejonowe zgromadzenia wojewódzkiego.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, Krajowa Rada Diagnostów

Laboratoryjnych dokonuje podziału na rejony w danym województwie.

5. Zasady przeprowadzania wyborów delegatów na Krajowy Zjazd oraz liczbę

tych delegatów z poszczególnych województw określa Krajowa Rada Diagnostów

Laboratoryjnych.

6. Krajowy Zjazd zwołuje Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.

Art. 44. Do Krajowego Zjazdu należy:

1) wybór Prezesa Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, zwanego dal ej

„Prezesem Krajowej Rady”;

2) wybór Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, Komisji Rewizyjnej,

Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego oraz Rzecznika

Dyscyplinarnego i jego zastępców;

3) uchwalanie wytycznych działania samorządu i jego organów;

4) określenie zasad przeprowadzania wyborów do organów samorządu, liczby

członków tych organów oraz trybu ich odwoływania, a także zasad

podejmowania uchwał przez organy samorządu;

5) rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego

Sądu Dyscyplinarnego i Rzecznika Dyscyplinarnego;

6) kodyfikowanie zasad etyki diagnostów laboratoryjnych;

7) ustalanie podstawowych zasad gospodarki finansowej samorządu.

19.02.2019

©Telksinoe s. 54/63

Art. 45. 1. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych

zwołuje Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych:

1) z własnej inicjatywy;

2) na wniosek prezydium Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych;

3) na wniosek Komisji Rewizyjnej;

4) na wniosek co najmniej 500 diagnostów laboratoryjnych.

2. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych powinien być

zwołany w terminie 3 miesięcy od dnia wpływu wniosku o jego zwołanie i obraduje

nad sprawami, dla których został zwołany.

Art. 46. 1. Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych, zwaną dalej

„Krajową Radą”, stanowią Prezes Krajowej Rady i członkowie wybrani przez

Krajowy Zjazd.

2. Prezydium Krajowej Rady stanowią Prezes Krajowej Rady i wybrani przez

Krajową Radę wiceprezesi, sekretarz, skarbnik i członkowie.

3. Prezydium Krajowej Rady jest organem wykonawczym Krajowej Rady

i zdaje jej sprawę ze swojej działalności.

4. Prezydium działa w imieniu Krajowej Rady w sprawach określonych jej

uchwałą, z wyjątkiem uchwalania budżetu.

Art. 47. Do zakresu działania Krajowej Rady należy:

1) reprezentowanie samorządu wobec organów państwowych i samorządowych,

sądów, Narodowego Funduszu Zdrowia, instytucji i organizacji;

2) wykonywanie uchwał Krajowego Zjazdu;

3) udzielanie opinii o projektach aktów prawnych oraz przedstawianie wniosków

dotyczących unormowań prawnych z zakresu ochrony zdrowia;

4) opiniowanie programu studiów wyższych i studiów podyplomowych

z zakresu diagnostyki laboratoryjnej;

5) uchwalanie budżetu Krajowej Rady i zatwierdzanie sprawozdań z jego

wykonania oraz rozpatrywanie wniosków Komisji Rewizyjnej;

6) wybór Prezesa Krajowej Rady oraz Rzecznika Dyscyplinarnego, jeżeli ich

mandat wygasł w okresie pomiędzy Krajowymi Zjazdami;

7) wybór przewodniczącego Zespołu Wizytatorów, jego zastępcy i członków;

8) koordynowanie doskonalenia zawodowego diagnostów laboratoryjnych;

19.02.2019

©Telksinoe s. 55/63

9) uchwalanie regulaminów:

a) działalności samorządu i jego organów,

b) zakresu i zasad działania wizytatorów,

c) (uchylona)

d) prowadzenia listy diagnostów laboratoryjnych,

e) prowadzenia ewidencji;

10) ustalanie zasad gospodarki finansowej samorządu;

11) określanie wysokości składki członkowskiej i zasad jej podziału oraz

wysokości opłat związanych z decyzją w sprawie wpisu na listę diagnostów

laboratoryjnych oraz opłat manipulacyjnych;

12) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz przepisach

odrębnych.

Art. 48. Do zakresu działania Komisji Rewizyjnej należy kontrola

działalności finansowej i gospodarczej Krajowej Rady.

Art. 49. 1. Sąd Dyscyplinarny rozpatruje sprawy dyscyplinarne diagnostów

laboratoryjnych, wniesione przez Rzecznika Dyscyplinarnego, oraz sprawuje

sądownictwo polubowne.

2. Od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego służy odwołanie do Wyższego Sądu

Dyscyplinarnego.

Art. 50. Wyższy Sąd Dyscyplinarny:

1) uchwala regulaminy wewnętrzne Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu

Dyscyplinarnego;

2) rozpatruje odwołania od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego.

Art. 51. Rzecznik Dyscyplinarny przygotowuje postępowanie dyscyplinarne

i wykonuje czynności oskarżyciela przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym

Sądem Dyscyplinarnym.

Art. 52. 1. Pracodawca nie może, bez zgody Krajowej Rady, wypowiedzieć

lub rozwiązać umowy o pracę ani wypowiedzieć warunków pracy i płacy

diagnoście laboratoryjnemu pełniącemu funkcję z wyboru w organach samorządu,

w czasie jej pełnienia oraz w okresie jednego roku po ustaniu kadencji.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 40, 411 oraz

art. 43 pkt 2 Kodeksu pracy.

19.02.2019

©Telksinoe s. 56/63

Art. 53. Samorząd może prowadzić działalność gospodarczą.

Art. 54. Działalność samorządu jest finansowana:

1) ze składek członkowskich i opłat związanych z postępowaniem w sprawie

wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych;

2) z dochodów z innych źródeł, a w szczególności z dotacji, subwencji, darowizn

i spadków;

3) z działalności gospodarczej.

Art. 55. Nieopłacone w terminie składki członkowskie i koszty postępowania

w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają egzekucji w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Rozdział 7

Odpowiedzialność dyscyplinarna

Art. 56. 1. Diagności laboratoryjni podlegają odpowiedzialności

dyscyplinarnej za zawinione, nienależyte wykonywanie czynności diagnostyki

laboratoryjnej oraz za czyny sprzeczne z zasadami etyki zawodowej lub przepisami

dotyczącymi wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

2. Od odpowiedzialności dyscyplinarnej wyłączone są czyny naruszające

przepisy o odpowiedzialności porządkowej pracowników, określone w Kodeksie

pracy.

Art. 57. 1. Postępowanie dyscyplinarne o ten sam czyn toczy się niezależnie

od postępowania karnego lub postępowania dyscyplinarnego wszczętego

w jednostce organizacyjnej, w której przepisy szczególne przewidują takie

postępowanie. Postępowanie dyscyplinarne może być jednak zawieszone do czasu

ukończenia postępowania karnego.

2. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli

zaszła okoliczność, która według ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks

postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749 i 1948) wyłącza ściganie.

Art. 57a. Za obwinionego uważa się diagnostę laboratoryjnego, wobec

którego w toku postępowania wyjaśniającego Rzecznik Dyscyplinarny wydał

postanowienie o przedstawieniu zarzutów lub przeciwko któremu skierował do

Sądu Dyscyplinarnego wniosek o ukaranie.

19.02.2019

©Telksinoe s. 57/63

Art. 58. 1. Karami dyscyplinarnymi są:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) zawieszenie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego na okres

od 12 miesięcy do 5 lat;

4) pozbawienie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

2. W przypadku prawomocnego ukarania karą, o której mowa w ust. 1 pkt 3

i 4, stosunek pracy diagnosty laboratoryjnego wygasa z mocy prawa. Wygaśnięcie

to pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy

o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

3. Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego

powoduje skreślenie z listy diagnostów laboratoryjnych bez prawa ubiegania się

o ponowny wpis na listę przez okres 10 lat od uprawomocnienia się orzeczenia kary

pozbawienia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

4. (uchylony)

5. (uchylony)

Art. 58a. 1. Orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego kończące

postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, są prawomocne

z chwilą ogłoszenia.

2. Orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego doręcza się podmiotom,

o których mowa w art. 58b ust. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia jego ogłoszenia.

Art. 58b. 1. Od prawomocnego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego

kończącego postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej:

1) osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub

zagrożone przez przewinienie dyscyplinarne,

2) obwinionemu diagnoście laboratoryjnemu,

3) Rzecznikowi Dyscyplinarnemu,

4) ministrowi właściwemu do spraw zdrowia,

5) Prezesowi Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych

– przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego w terminie 2 miesięcy od dnia

doręczenia orzeczenia.

19.02.2019

©Telksinoe s. 58/63

2. Kasację w stosunku do tego samego obwinionego i od tego samego

orzeczenia każdy uprawniony może wnieść tylko raz.

Art. 58c. 1. Kasacja może być wniesiona z powodu uchybień wymienionych

w art. 439 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego lub

innego rażącego naruszenia prawa. Kasacja może być wniesiona również z powodu

niewspółmierności kary.

2. Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść obwinionego

diagnosty laboratoryjnego wniesionej po upływie 6 miesięcy od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia.

Art. 58d. Kasację wnosi się do Sądu Najwyższego za pośrednictwem

Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.

Art. 58e. 1. W kasacji należy podać, na czym polega zarzucane uchybienie.

2. Kasacja wnoszona przez podmioty, o których mowa w art. 58b ust. 1 pkt 1–

3, powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę będącego adwokatem albo

radcą prawnym albo pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym.

Art. 59. 1. Diagnosta laboratoryjny, wobec którego Sąd Dyscyplinarny orzekł

w pierwszej instancji karę, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3 i 4, może być

tymczasowo zawieszony w czynnościach zawodowych. Postanowienie o

tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych wydaje Sąd

Dyscyplinarny z urzędu lub na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.

2. Postanowienie Sądu Dyscyplinarnego o tymczasowym zawieszeniu

w czynnościach zawodowych jest natychmiast wykonalne. Jeżeli okres

tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych trwa dłużej niż

3 miesiące, Wyższy Sąd Dyscyplinarny bada z urzędu zasadność zawieszenia

i wydaje postanowienie w sprawie.

3. Za okres tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych

diagnosta laboratoryjny zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia oraz

do innych świadczeń ze stosunku pracy. Pracodawca może w tym czasie powierzyć

diagnoście laboratoryjnemu wykonywanie innej pracy.

Art. 60. 1. Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych powołane są

następujące sądy:

19.02.2019

©Telksinoe s. 59/63

1) Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art. 49 ust. 1

i art. 59 ust. 1;

2) Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art.

50 pkt 2 i art. 59 ust. 2;

3) Sąd Najwyższy.

2. Członkowie Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego

orzekają na podstawie swojego przekonania opartego na swobodnej ocenie

całokształtu dowodów z uwzględnieniem okoliczności przemawiających zarówno

na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

Art. 61. Oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym przed Sądem

Dyscyplinarnym i Wyższym Sądem Dyscyplinarnym jest Rzecznik Dyscyplinarny.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.

Art. 62. 1. Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego:

1) jeżeli od chwili popełnienia przewinienia upłynęły 3 lata;

2) po upływie 6 miesięcy od powzięcia wiadomości przez Rzecznika

Dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia.

2. Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie

dyscyplinarne nie następuje wcześniej niż przedawnienie przewidziane

w przepisach karnych.

3. Przedawnienie dyscyplinarne przerywa każda czynność Rzecznika

Dyscyplinarnego w sprawie.

Art. 63. Diagnosta laboratoryjny, którego dotyczy postępowanie oraz

obwiniony diagnosta laboratoryjny może ustanowić nie więcej niż dwóch obrońców

spośród diagnostów laboratoryjnych, adwokatów lub radców prawnych.

Art. 64. W razie śmierci obwinionego diagnosty laboratoryjnego przed

ukończeniem postępowania dyscyplinarnego toczy się ono nadal, jeżeli tego zażąda

małżonek obwinionego, jego krewny w linii prostej, brat lub siostra w terminie

2 miesięcy od dnia zgonu obwinionego.

Art. 64a. 1. Osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna

nieposiadająca osobowości prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio

naruszone lub zagrożone przez przewinienie dyscyplinarne, może ustanowić nie

19.02.2019

©Telksinoe s. 60/63

więcej niż dwóch pełnomocników spośród diagnostów laboratoryjnych, adwokatów

lub radców prawnych.

2. W razie śmierci osoby, o której mowa w ust. 1, jej prawa w postępowaniu

w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, w tym prawo dostępu do

informacji medycznej oraz dokumentacji medycznej, może wykonywać małżonek,

wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba

pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu.

3. W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje informacjami

o osobach, o których mowa w ust. 2, powinien pouczyć o przysługujących

uprawnieniach co najmniej jedną z nich.

Art. 65. 1. W przypadku uniewinnienia lub umorzenia postępowania

w wyniku kasacji lub wznowienia postępowania, diagnoście laboratoryjnemu

przysługuje roszczenie w stosunku do Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych

za szkodę pozostającą w związku przyczynowym z prowadzonym postępowaniem

lub wydanym orzeczeniem.

2. Roszczenie o odszkodowanie wygasa w razie niezgłoszenia wniosku

w terminie 12 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia, o którym mowa

w ust. 1.

3. W sprawach roszczeń o odszkodowanie orzeka sąd powszechny.

Art. 66. Na wniosek diagnosty laboratoryjnego orzeczenie o uniewinnieniu

lub umorzeniu postępowania w jego sprawie, z zakresu odpowiedzialności

dyscyplinarnej, podlega opublikowaniu w organie prasowym samorządu.

Art. 67. 1. Krajowa Rada prowadzi Rejestr Ukaranych Diagnostów

Laboratoryjnych, zwany dalej „Rejestrem Ukaranych”.

2. Usunięcie wzmianki o orzeczeniu dyscyplinarnym z Rejestru Ukaranych

następuje z urzędu po upływie:

1) 3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę

upomnienia lub nagany;

2) 5 lat od upływu okresu zawieszenia prawa do wykonywania zawodu diagnosty

laboratoryjnego;

19.02.2019

©Telksinoe s. 61/63

3) 15 lat od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę

pozbawienia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

3. (uchylony)

Art. 68. (uchylony)

Art. 69. 1. Sąd Dyscyplinarny w sporach dotyczących wykonywania zawodu

diagnosty laboratoryjnego, za pisemną zgodą stron, może rozpatrywać jako sąd

polubowny spory między diagnostami laboratoryjnymi oraz między diagnostami

laboratoryjnymi i innymi pracownikami ochrony zdrowia lub innymi osobami

i instytucjami ochrony zdrowia, jeżeli spory te dotyczą wykonywania zawodu

diagnosty laboratoryjnego.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Sąd Dyscyplinarny stosuje

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Art. 70. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

postępowania dyscyplinarnego w stosunku do diagnostów laboratoryjnych ze

szczególnym uwzględnieniem składu, trybu powoływania i właściwości sądów

dyscyplinarnych, trybu postępowania wyjaśniającego, postępowania

dyscyplinarnego w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego, a także

zasad wykonania orzeczeń oraz obciążenia kosztami postępowania.

Art. 70a. W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania

w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej stosuje się odpowiednio przepisy:

1) ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego; nie stosuje

się przepisów o oskarżycielu prywatnym, powodzie cywilnym,

przedstawicielu społecznym, o postępowaniu przygotowawczym oraz

środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów o karze pieniężnej;

2) rozdziałów I–III i art. 53 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 1948).

19.02.2019

©Telksinoe s. 62/63

Rozdział 8

Odpowiedzialność karna

Art. 71. 1. Kto bez uprawnień wykonuje czynności diagnostyki laboratoryjnej

w laboratorium,

podlega karze grzywny.

2. Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

3. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według

przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Rozdział 9

Zmiana w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 72. (pominięty)

Art. 73. 1. Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają łącznie

następujące warunki:

1) ukończyły studia wyższe,

2) spełniają wymogi, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2–6,

3) udzielają lub udzielały świadczeń zdrowotnych związanych z badaniem

diagnostycznym, w tym z analityką medyczną, w rozumieniu ustawy

o zakładach opieki zdrowotnej,

4) wykonują lub wykonywały świadczenia zdrowotne, o których mowa w pkt 3,

w wyodrębnionych organizacyjnie jednostkach utworzonych

i utrzymywanych w celu udzielania świadczeń zdrowotnych i promocji

zdrowia

– stają się diagnostami laboratoryjnymi w rozumieniu tej ustawy, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2. Jeżeli osoba ubiegająca się o wpis na listę diagnostów laboratoryjnych

w trybie, o którym mowa w ust. 1, w dniu wejścia w życie ustawy, nie wykonywała

świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, od ponad 2 lat, licząc od

19.02.2019

©Telksinoe s. 63/63

dnia wejścia w życie ustawy, osoba ta musi udokumentować, że wykonywała te

świadczenia nieprzerwanie przez okres 5 lat i nie nabyła uprawnień emerytalnych.

Art. 74. (pominięty)

Art. 75. Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy są obwinione

o popełnienie wykroczenia zawodowego w rozumieniu dotychczasowych

przepisów, a postępowanie w zakresie odpowiedzialności zawodowej w tej sprawie

nie zostało zakończone, nie mogą ubiegać się o wpis na listę diagnostów

laboratoryjnych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Art. 76. Czyny diagnostów laboratoryjnych popełnione przed wejściem

w życie ustawy, które stanowią wykroczenie zawodowe, a postępowanie w zakresie

odpowiedzialności zawodowej w tej sprawie, do dnia wejścia w życie ustawy, nie

zostało wszczęte, podlegają rozpoznaniu w trybie postępowania dyscyplinarnego,

o którym mowa w ustawie.

Art. 77–79. (pominięte)

Art. 80. Przepisów ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. o odpowiedzialności

zawodowej fachowych pracowników służby zdrowia (Dz. U. poz. 332 oraz

z 2001 r. poz. 1207) nie stosuje się do osób wpisanych na listę diagnostów

laboratoryjnych.

Art. 81. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia3).

3)

Ustawa została ogłoszona w dniu 18 września 2001 r.

19.02.2019