Wyszukiwarka ustaw

2016 Pozycja 217

©Telksinoe s. 1/56

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 217, 1579, 1948.

U S T A W A

z dnia 11 lipca 2014 r.

o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020, podmioty

uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między

nimi.

2. Ustawę stosuje się również do Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi

młodych, o której mowa w art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego

Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2006

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 470).

1)

Ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013

z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu

Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności,

Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego

Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące

Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego,

Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego

rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320),

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.

w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych

dotyczących celu „Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” oraz w sprawie uchylenia

rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 289), rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie

Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2006

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 470), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 1300/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Funduszu Spójności i uchylającego

rozporządzenie (WE) nr 1084/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 281), rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie

przepisów szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju

Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (Dz. Urz. UE L 347

z 20.12.2013, str. 259) – w zakresie dotyczącym wykorzystania Europejskiego Funduszu

Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności

w ramach programów realizowanych w zakresie polityki spójności.

2017-03-09

©Telksinoe s. 2/56

3. Ustawy nie stosuje się do programów, o których mowa w art. 15 ust. 4

ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U.

z 2014 r. poz. 1649, z późn. zm.2)).

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) beneficjent – podmiot, o którym mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia

ogólnego, oraz podmiot, o którym mowa w art. 63 rozporządzenia ogólnego;

2) decyzja o dofinansowaniu projektu – decyzję podjętą przez jednostkę sektora

finansów publicznych, która stanowi podstawę dofinansowania projektu,

w przypadku gdy ta jednostka jest jednocześnie wnioskodawcą;

3) desygnacja – potwierdzenie przez ministra właściwego do spraw rozwoju

regionalnego wykonującego zadania państwa członkowskiego spełniania

przez instytucję zarządzającą, instytucję pośredniczącą i instytucję

wdrażającą lub krajowego kontrolera lub wspólny sekretariat warunków

zapewniających prawidłową realizację programu operacyjnego;

4) dofinansowanie – współfinansowanie UE lub współfinansowanie krajowe

z budżetu państwa;

5) fundusze strukturalne – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego oraz

Europejski Fundusz Społeczny, o których mowa w art. 1 rozporządzenia

ogólnego;

6) Fundusz Spójności – Fundusz Spójności, o którym mowa w art. 1

rozporządzenia ogólnego;

7) instrument finansowy – instrument finansowy, o którym mowa w części

drugiej w tytule IV rozporządzenia ogólnego;

8) instytucja audytowa – instytucję audytową, o której mowa w art. 127

rozporządzenia ogólnego lub w art. 25 rozporządzenia EWT;

9) instytucja pośrednicząca – podmiot, któremu została powierzona, w drodze

porozumienia albo umowy zawartych z instytucją zarządzającą, realizacja

zadań w ramach krajowego lub regionalnego programu operacyjnego;

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 349,

1240, 1358 i 1890.

2017-03-09

©Telksinoe s. 3/56

10) instytucja wdrażająca – podmiot, któremu została powierzona, w drodze

porozumienia albo umowy zawartych z instytucją pośredniczącą, realizacja

zadań w ramach krajowego lub regionalnego programu operacyjnego;

11) instytucja zarządzająca – instytucję, o której mowa w art. 125 rozporządzenia

ogólnego lub w art. 23 rozporządzenia EWT;

12) korekta finansowa – kwotę, o jaką pomniejsza się współfinansowanie UE dla

projektu lub programu operacyjnego w związku z nieprawidłowością

indywidualną lub systemową;

13) krajowy kontroler – kontrolera wyznaczonego zgodnie z art. 23 ust. 4

rozporządzenia EWT;

14) nieprawidłowość indywidualna – nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt

36 rozporządzenia ogólnego;

15) nieprawidłowość systemowa – nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt

38 rozporządzenia ogólnego;

16) portal – portal internetowy, o którym mowa w art. 115 ust. 1 lit. b

rozporządzenia ogólnego;

17) program operacyjny:

a) krajowy program operacyjny – program służący realizacji umowy

partnerstwa w zakresie polityki spójności w rozumieniu art. 5 pkt 7a lit.

a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki

rozwoju, uchwalony przez Radę Ministrów i przyjęty przez Komisję

Europejską, odzwierciedlający cele zawarte we Wspólnych Ramach

Strategicznych stanowiących załącznik I do rozporządzenia ogólnego

oraz w umowie partnerstwa, które mają być osiągnięte za pomocą

funduszy strukturalnych lub Funduszu Spójności, będący podstawą

realizacji działań w nim określonych, stanowiący program, o którym

mowa w art. 96 rozporządzenia ogólnego,

b) program EWT – program Europejskiej Współpracy Terytorialnej,

o którym mowa w art. 8 rozporządzenia EWT, na przystąpienie do

którego wyraziła zgodę Rada Ministrów, przyjęty przez Komisję

Europejską, odzwierciedlający cele zawarte we Wspólnych Ramach

Strategicznych stanowiących załącznik I do rozporządzenia ogólnego

2017-03-09

©Telksinoe s. 4/56

oraz w umowie partnerstwa, będący podstawą realizacji działań w nim

określonych,

c) regionalny program operacyjny – program służący realizacji umowy

partnerstwa w zakresie polityki spójności w rozumieniu art. 5 pkt 7a lit.

a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki

rozwoju, uchwalony przez zarząd województwa i przyjęty przez Komisję

Europejską, odzwierciedlający cele zawarte we Wspólnych Ramach

Strategicznych stanowiących załącznik I do rozporządzenia ogólnego

oraz w umowie partnerstwa, które mają być osiągnięte za pomocą

funduszy strukturalnych, będący podstawą realizacji działań w nim

określonych, stanowiący program, o którym mowa w art. 96

rozporządzenia ogólnego;

18) projekt – przedsięwzięcie zmierzające do osiągnięcia założonego celu

określonego wskaźnikami, z określonym początkiem i końcem realizacji,

zgłoszone do objęcia albo objęte współfinansowaniem UE jednego z funduszy

strukturalnych albo Funduszu Spójności w ramach programu operacyjnego;

19) rozporządzenie EFRR – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego

Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych dotyczących celu

„Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” oraz w sprawie uchylenia

rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str.

289);

20) rozporządzenie EFS – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu

Społecznego i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2006 (Dz. Urz.

UE L 347 z 20.12.2013, str. 470);

21) rozporządzenie EWT – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 1299/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przepisów

szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju

Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (Dz. Urz.

UE L 347 z 20.12.2013, str. 259);

22) rozporządzenie ogólne – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy

2017-03-09

©Telksinoe s. 5/56

dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego

Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu

Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego

Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne

dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego

Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu

Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr

1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320);

23) system teleinformatyczny – system, o którym mowa w art. 125 ust. 2lit. d

rozporządzenia ogólnego;

24) system zarządzania i kontroli – system, o którym mowa w części drugiej

w tytule VIII rozporządzenia ogólnego;

25) szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego – dokument

przygotowany i przyjęty przez instytucję zarządzającą krajowym albo

regionalnym programem operacyjnym oraz zatwierdzony w zakresie

kryteriów wyboru projektów przez komitet monitorujący, o którym mowa

w art. 47 rozporządzenia ogólnego, określający w szczególności zakres

działań lub poddziałań realizowanych w ramach poszczególnych osi

priorytetowych programu operacyjnego;

26) umowa o dofinansowanie projektu:

a) umowę zawartą między właściwą instytucją a wnioskodawcą, którego

projekt został wybrany do dofinansowania, zawierającą co najmniej

elementy, o których mowa w art. 206 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia

2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn.

zm.3)),

b) porozumienie, o którym mowa w art. 206 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia

2009 r. o finansach publicznych, zawarte między właściwą instytucją

a wnioskodawcą, którego projekt został wybrany do dofinansowania,

3)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 938

i 1646, z 2014 r. poz. 379, 911, 1146, 1626 i 1877 oraz z 2015 r. poz. 238, 532, 1045, 1117,

1130, 1189, 1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150.

2017-03-09

©Telksinoe s. 6/56

c) umowę lub porozumienie zawarte między właściwą instytucją

a wnioskodawcą, którego projekt został wybrany do dofinansowania –

w ramach programu EWT;

27) umowa partnerstwa – umowę partnerstwa, o której mowa w art. 2 pkt 20

rozporządzenia ogólnego;

28) wnioskodawca – podmiot, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu;

29) wspólny sekretariat – wspólny sekretariat, o którym mowa w art. 23 ust. 2

rozporządzenia EWT;

30) współfinansowanie krajowe z budżetu państwa – środki z budżetu państwa

niepochodzące z budżetu środków europejskich, o którym mowa w art. 117

ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, wypłacane

na rzecz beneficjenta albo wydatkowane przez państwową jednostkę

budżetową w ramach projektu, z wyłączeniem podlegających refundacji przez

Komisję Europejską środków budżetu państwa przeznaczonych na realizację

projektów pomocy technicznej i projektów EWT;

31) współfinansowanie UE:

a) środki pochodzące z budżetu środków europejskich, o którym mowa

w art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach

publicznych, oraz podlegające refundacji przez Komisję Europejską

środki budżetu państwa przeznaczone na realizację projektów pomocy

technicznej, wypłacane na rzecz beneficjenta albo wydatkowane przez

państwową jednostkę budżetową w ramach projektu – w przypadku

krajowego lub regionalnego programu operacyjnego,

b) środki Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego pochodzące

z budżetu programu EWT, wypłacane na rzecz beneficjenta w ramach

projektu – w przypadku programu EWT;

32) wytyczne – instrument prawny określający ujednolicone warunki i procedury

wdrażania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności skierowane do

instytucji uczestniczących w realizacji programów operacyjnych oraz

stosowane przez te instytucje na podstawie właściwego porozumienia,

kontraktu terytorialnego albo umowy oraz przez beneficjentów na podstawie

umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji o dofinansowaniu projektu.

2017-03-09

©Telksinoe s. 7/56

Art. 3. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonuje, o ile

ustawa nie stanowi inaczej, zadania państwa członkowskiego określone

w przepisach rozporządzenia ogólnego.

Rozdział 2

Koordynacja realizacji programów operacyjnych

Art. 4. 1. Za koordynację realizacji programów operacyjnych odpowiada

minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa

członkowskiego.

2. Koordynacja, o której mowa w ust. 1, polega w szczególności na:

1) reprezentowaniu Rzeczypospolitej Polskiej w kontaktach z Komisją

Europejską w zakresie związanym z realizacją umowy partnerstwa;

2) udzielaniu, zawieszaniu lub wycofywaniu desygnacji;

3) wydawaniu wytycznych dotyczących wdrażania funduszy strukturalnych

i Funduszu Spójności, zwanych dalej „wytycznymi horyzontalnymi”;

4) monitorowaniu realizacji programów operacyjnych;

5) określaniu celów finansowych i rzeczowych wydatkowania środków

w ramach programów operacyjnych na kolejne lata oraz monitorowaniu

realizacji tych celów w perspektywie finansowej 2014–2020;

6) zapewnieniu systemu informacji i promocji w zakresie programów

operacyjnych, w tym prowadzeniu portalu.

Art. 5. 1. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący

zadania państwa członkowskiego, w celu zapewnienia zgodności sposobu realizacji

programów operacyjnych z prawem Unii Europejskiej w zakresie wdrażania

funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności oraz spełniania wymagań

określanych przez Komisję Europejską w tym zakresie, a także w celu zapewnienia

jednolitości sposobu realizacji programów operacyjnych i prawidłowości realizacji

zadań i obowiązków określonych ustawą, może wydać wytyczne horyzontalne

dotyczące:

1) ewaluacji programów operacyjnych;

2) trybu i zakresu sprawozdawczości oraz monitorowania postępu rzeczowego

realizacji programów operacyjnych;

3) kontroli realizacji programów operacyjnych;

2017-03-09

©Telksinoe s. 8/56

4) trybu dokonywania wyboru projektów;

5) kwalifikowalności wydatków w ramach programów operacyjnych;

6) warunków certyfikacji oraz przygotowania prognoz wniosków o płatność do

Komisji Europejskiej w ramach programów operacyjnych;

7) korekt finansowych w ramach programów operacyjnych;

8) warunków gromadzenia i przekazywania danych w postaci elektronicznej;

9) systemu informacji i promocji w zakresie programów operacyjnych;

10) wykorzystania środków pomocy technicznej;

11) innych kwestii związanych z realizacją i zamknięciem programów

operacyjnych.

2. Wytyczne horyzontalne mogą dotyczyć wszystkich programów

operacyjnych lub wybranych programów operacyjnych i są skierowane do

instytucji uczestniczących w ich realizacji.

3. Projekt wytycznych horyzontalnych i ich zmian jest przekazywany do

zaopiniowania:

1) instytucjom zarządzającym;

2) ogólnopolskim organizacjom jednostek samorządu terytorialnego, tworzącym

stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego,

o której mowa w ustawie z dnia 6 maja 2005 r. o Komisji Wspólnej Rządu

i Samorządu Terytorialnego oraz o przedstawicielach Rzeczypospolitej

Polskiej w Komitecie Regionów Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, poz. 759);

3) organizacjom związkowym i organizacjom pracodawców, reprezentatywnym

w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i

innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. poz. 1240);

4) organizacjom pozarządowym, ich związkom i porozumieniom, których

przedstawiciele wchodzą w skład Rady Działalności Pożytku Publicznego,

o której mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności

pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1118, z późn.

zm.4)).

4. Podmioty, o których mowa w ust. 3, przekazują swoje opinie w terminie

wyznaczonym przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

4)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1138

i 1146 oraz z 2015 r. poz. 1255, 1333, 1339 i 1777.

2017-03-09

©Telksinoe s. 9/56

wykonującego zadania państwa członkowskiego, nie krótszym niż 14 dni, licząc od

dnia otrzymania projektu wytycznych albo ich zmian. Nieprzedstawienie opinii

w terminie oznacza rezygnację z prawa jej wyrażenia.

5. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania

państwa członkowskiego:

1) podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie

internetowej lub portalu, wytyczne horyzontalne oraz ich zmiany, a także

termin, od którego wytyczne horyzontalne lub ich zmiany są stosowane;

2) ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” komunikat o adresie strony internetowej oraz portalu, na których

zostaną zamieszczone wytyczne horyzontalne oraz ich zmiany, a także

o terminie, od którego wytyczne horyzontalne lub ich zmiany są stosowane.

Rozdział 3

System realizacji programu operacyjnego

Art. 6. 1. System realizacji programu operacyjnego zawiera warunki

i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów

operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie,

sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań

podejmowanych przez instytucje.

2. Podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić

w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne

horyzontalne oraz wytyczne, o których mowa w art. 7, szczegółowy opis osi

priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz

instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji.

Art. 7. 1. Instytucja zarządzająca krajowym albo regionalnym programem

operacyjnym może wydawać wytyczne dotyczące kwestii szczegółowych dla

danego programu operacyjnego, zwane dalej „wytycznymi programowymi”,

zgodne z wytycznymi horyzontalnymi.

2. Instytucja zarządzająca krajowym albo regionalnym programem

operacyjnym przedstawia projekt wytycznych programowych:

2017-03-09

©Telksinoe s. 10/56

1) ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego wykonującemu

zadania państwa członkowskiego w celu stwierdzenia ich zgodności

z wytycznymi horyzontalnymi;

2) instytucji pośredniczącej i instytucji wdrażającej tego programu w celu

wyrażenia opinii.

3. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania

państwa członkowskiego przedstawia instytucji zarządzającej krajowym albo

regionalnym programem operacyjnym informację w sprawie zgodności projektu

wytycznych programowych z wytycznymi horyzontalnymi, w terminie

wyznaczonym przez instytucję zarządzającą, nie krótszym niż 14 dni, licząc od dnia

jego otrzymania. W przypadku nieprzekazania stanowiska we wskazanym terminie

uznaje się, że minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego stwierdził

zgodność wytycznych programowych z wytycznymi horyzontalnymi.

4. W przypadku stwierdzenia niezgodności projektu wytycznych

programowych z wytycznymi horyzontalnymi, instytucja zarządzająca może

przedstawić ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego

wykonującemu zadania państwa członkowskiego projekt wytycznych

uwzględniający zastrzeżenia przez niego zgłoszone albo odstępuje od wydania

wytycznych.

5. Instytucja pośrednicząca i instytucja wdrażająca przekazują swoje opinie

w terminie wyznaczonym przez instytucję zarządzającą, nie krótszym niż 14 dni,

licząc od dnia otrzymania projektu wytycznych programowych. Nieprzedstawienie

opinii w terminie oznacza rezygnację z prawa jej wyrażenia.

6. Wytyczne programowe nie mogą dotyczyć zagadnień z zakresu

wykorzystania środków pomocy technicznej, które zostały zawarte w wytycznych

horyzontalnych.

7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wytycznych

programowych, w tym wynikających z konieczności dostosowania wytycznych

programowych do wytycznych horyzontalnych.

Art. 8. Instytucja zarządzająca:

1) podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie

internetowej oraz na portalu, szczegółowy opis osi priorytetowych programu

operacyjnego, wytyczne programowe oraz ich zmiany, a także termin, od

2017-03-09

©Telksinoe s. 11/56

którego szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego oraz

wytyczne programowe lub ich zmiany są stosowane;

2) ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” komunikat o adresie strony internetowej oraz portalu, na których

zostaną zamieszczone szczegółowy opis osi priorytetowych programu

operacyjnego, wytyczne programowe oraz ich zmiany, a także o terminie, od

którego szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego,

wytyczne programowe oraz ich zmiany są stosowane – w przypadku

krajowego programu operacyjnego albo programu EWT, a w przypadku

regionalnego programu operacyjnego – w wojewódzkim dzienniku

urzędowym.

Rozdział 4

System instytucjonalny

Art. 9. 1. Instytucją zarządzającą jest:

1) minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego – w przypadku krajowego

programu operacyjnego oraz w przypadku programu EWT, jeżeli instytucja

zarządzająca została ustanowiona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) zarząd województwa – w przypadku regionalnego programu operacyjnego.

2. Do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności:

1) przygotowanie propozycji kryteriów wyboru projektów, spełniających

warunki określone w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego;

2) wybór projektów do dofinansowania – w przypadku krajowego albo

regionalnego programu operacyjnego;

3) zawieranie z wnioskodawcami umów o dofinansowanie projektu lub

podejmowanie decyzji o dofinansowaniu projektu;

4) zlecanie płatności, o których mowa w art. 188 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia

2009 r. o finansach publicznych, oraz zlecanie wypłaty współfinansowania

krajowego z budżetu państwa w ramach krajowego lub regionalnego

programu operacyjnego na rzecz beneficjentów, a w przypadku programu

EWT – dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów;

5) zapewnienie aktualności i poprawności danych służących do monitorowania

realizacji programu operacyjnego;

2017-03-09

©Telksinoe s. 12/56

6) pełnienie funkcji instytucji certyfikującej, o której mowa w art. 123 ust. 2

rozporządzenia ogólnego;

7) prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym weryfikacja

prawidłowości wydatków ponoszonych przez beneficjentów – w przypadku

krajowego albo regionalnego programu operacyjnego;

8) nakładanie korekt finansowych;

9) odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w szczególności kwot

związanych z nałożeniem korekt finansowych, na zasadach określonych

w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych albo w umowie

o dofinansowanie projektu, albo w decyzji o dofinansowaniu projektu, w tym:

a) wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację

programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek,

o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b ustawy

z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,

b) wydawanie decyzji o umorzeniu w całości albo w części oraz

o odroczeniu albo rozłożeniu na raty spłaty należności wynikających

z obowiązku zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów,

projektów lub zadań, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia

2009 r. o finansach publicznych,

c) rozpatrywanie odwołań od decyzji, o których mowa w lit. a i b,

wydawanych w pierwszej instancji przez instytucję pośredniczącą albo

instytucję wdrażającą;

10) ewaluacja programu operacyjnego;

11) monitorowanie postępów realizacji programu operacyjnego;

12) zapewnianie informacji o programie operacyjnym i jego promocja.

Art. 10. 1. Instytucja zarządzająca może powierzyć instytucji pośredniczącej,

w drodze porozumienia albo umowy, zadania związane z realizacją krajowego albo

regionalnego programu operacyjnego, z zastrzeżeniem ust. 6, w tym:

1) wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację

programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których

mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b ustawy z dnia

27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

2017-03-09

©Telksinoe s. 13/56

2) wydawanie decyzji o umorzeniu w całości albo w części oraz o odroczeniu

albo rozłożeniu na raty spłaty należności wynikających z obowiązku zwrotu

środków przeznaczonych na realizację programów, projektów lub zadań,

o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach

publicznych;

3) rozpatrywanie odwołań od decyzji, o których mowa w pkt 1 i 2, wydawanych

w pierwszej instancji przez instytucję wdrażającą.

2. Za zgodą instytucji zarządzającej instytucja pośrednicząca może powierzyć

instytucji wdrażającej, w drodze porozumienia albo umowy, zadania związane

z realizacją krajowego albo regionalnego programu operacyjnego, w tym:

1) wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację

programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których

mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b ustawy z dnia

27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

2) wydawanie decyzji o umorzeniu w całości albo w części oraz o odroczeniu

albo rozłożeniu na raty spłaty należności wynikających z obowiązku zwrotu

środków przeznaczonych na realizację programów, projektów lub zadań,

o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach

publicznych.

3. Porozumienie albo umowa, o których mowa w ust. 1 i 2, zawierają

w szczególności zobowiązanie do stosowania wytycznych przez instytucję, której

powierzono zadania.

4. Powierzenie instytucji wdrażającej zadań, o których mowa w ust. 2, nie

wyłącza odpowiedzialności instytucji pośredniczącej za ich realizację.

5. Instytucja zarządzająca lub, za jej zgodą, instytucja pośrednicząca lub

instytucja wdrażająca może zlecać usługi związane z realizacją swoich zadań

innym podmiotom, z wyłączeniem usług polegających na prowadzeniu kontroli

systemowych.

6. Instytucja zarządzająca nie może powierzyć zadań, o których mowa w art.

126 rozporządzenia ogólnego, ani zlecać usług polegających na realizacji tych

zadań.

2017-03-09

©Telksinoe s. 14/56

7. Powierzenie zadań lub zlecenie usług związanych z realizacją programu

operacyjnego nie wyłącza odpowiedzialności instytucji zarządzającej za ich

realizację.

Art. 11. 1. W przypadkach nieprawidłowej realizacji przez instytucję

pośredniczącą lub instytucję wdrażającą zadań powierzonych zgodnie z art. 10 ust.

1 lub 2, nieprzestrzegania przez te instytucje przepisów prawa lub działania

niezgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, a także zaistnienia

okoliczności, o których mowa w art. 144 ust. 1 rozporządzenia ogólnego, zwanych

dalej „uchybieniami”, instytucja powierzająca zadania lub instytucja zarządzająca

może:

1) wydać rekomendacje instytucji, której powierzono zadania, wskazujące

uchybienia, które powinny zostać usunięte, oraz wskazać termin na ich

usunięcie;

2) zobowiązać instytucję, której powierzono zadania, do podjęcia określonych

działań naprawczych oraz wskazać termin ich wykonania;

3) wstrzymać albo wycofać część albo całość dofinansowania z pomocy

technicznej dla instytucji, która dopuściła się uchybień, nie usunęła ich

w terminie lub nie wykonała działań naprawczych;

4) wystąpić do ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

wykonującego zadania państwa członkowskiego o zawieszenie tej instytucji

desygnacji.

2. W przypadku, o którym mowa w art. 24 ust. 11 pkt 1, anulowanie części

albo całości dofinansowania w wyniku nałożenia korekty finansowej nie zwalnia

instytucji, która dopuściła się uchybień, lub instytucji obowiązanej do wypłaty

dofinansowania z obowiązku wypłaty równowartości dofinansowania należnego

beneficjentowi.

3. W przypadku, o którym mowa w art. 24 ust. 11 pkt 1, instytucja, która

dopuściła się uchybień, jest obowiązana do zapewnienia środków na wypłatę

równowartości dofinansowania należnego beneficjentowi lub zwrotu kwoty równej

kwocie dofinansowania już wypłaconego beneficjentowi.

4. Zasady odpowiedzialności finansowej instytucji pośredniczącej oraz

instytucji wdrażającej określa porozumienie albo umowa, o których mowa w art.

10 ust. 1 albo 2.

2017-03-09

©Telksinoe s. 15/56

Art. 12. 1. Koordynatorem Europejskiej Współpracy Terytorialnej jest

minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej zadania państwa członkowskiego związane z realizacją

programu EWT, określone w rozporządzeniu ogólnym lub rozporządzeniu EWT,

zwany dalej „koordynatorem EWT”.

2. Koordynator EWT może powierzyć krajowemu kontrolerowi, w drodze

porozumienia albo umowy, zadania związane z realizacją programu EWT,

w szczególności:

1) kontrole, o których mowa w art. 125 ust. 4 lit. a rozporządzenia ogólnego i art.

23 ust. 4 rozporządzenia EWT;

2) nakładanie korekt finansowych.

3. Instytucja zarządzająca może powierzyć, w drodze porozumienia albo

umowy, zadania związane z realizacją programu EWT wspólnemu sekretariatowi. Nowe brzmienie

zdania

4. Przepisy art. 10 ust. 3–7 oraz art. 11 stosuje się odpowiednio. pierwszego w art.

13 wejdzie w

Art. 13. [Instytucją audytową jest Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej.] życie z dn.

1.03.2017 r. (Dz.

Instytucja U. z 2016 r. poz.

1948).

audytowa pełni również funkcję niezależnego podmiotu audytowego, o którym

mowa w rozporządzeniu ogólnym.

Art. 14. 1. Realizacja programu operacyjnego podlega monitorowaniu przez

komitet monitorujący, o którym mowa w art. 47 rozporządzenia ogólnego.

2. Komitet monitorujący jest powoływany przez instytucję zarządzającą:

1) w drodze zarządzenia – w przypadku krajowego programu operacyjnego albo

2) w drodze uchwały – w przypadku regionalnego programu operacyjnego.

3. Komitetowi monitorującemu przewodniczy przedstawiciel instytucji

zarządzającej.

4. Instytucja zarządzająca zwraca się pisemnie w szczególności do:

1) ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego,

2) ministrów właściwych ze względu na zakres programu operacyjnego,

3) ogólnopolskich organizacji jednostek samorządu terytorialnego tworzących

stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego,

o której mowa w ustawie z dnia 6 maja 2005 r. o Komisji Wspólnej Rządu

2017-03-09

©Telksinoe s. 16/56

i Samorządu Terytorialnego oraz o przedstawicielach Rzeczypospolitej

Polskiej w Komitecie Regionów Unii Europejskiej,

4) organizacji związkowych i organizacji pracodawców, reprezentatywnych w

rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i

innych instytucjach dialogu społecznego, których przedstawiciele wchodzą w

skład:

a) Rady Dialogu Społecznego – w przypadku krajowego programu

operacyjnego,

b) właściwej wojewódzkiej rady dialogu społecznego – w przypadku

regionalnego programu operacyjnego,

5) Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego lub Konferencji Rektorów

Akademickich Szkół Polskich

– o wyznaczenie, z uwzględnieniem zakresu programu operacyjnego, jednego lub

więcej przedstawicieli do składu komitetu monitorującego.

5. Podmioty, o których mowa w ust. 4, mogą zrezygnować z wyznaczenia

przedstawicieli do składu komitetu monitorującego, o czym pisemnie informują

instytucję zarządzającą.

6. W komitecie monitorującym przedstawiciele:

1) organizacji związkowych, organizacji pracodawców i izb gospodarczych,

2) organizacji pozarządowych, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia

2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,

3) środowiska naukowego

– stanowią łącznie co najmniej jedną trzecią składu.

7. Instytucja zarządzająca określa rodzaj i liczbę organizacji pozarządowych

oraz liczbę ich przedstawicieli w składzie komitetu monitorującego.

8. Przedstawicieli organizacji pozarządowych do składu komitetu

monitorującego wybierają organizacje pozarządowe w sposób określony w art. 48

ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia ogólnego.

9. Wybór przedstawicieli organizacji pozarządowych do składu komitetu

monitorującego, na wniosek instytucji zarządzającej, organizuje:

1) Rada Działalności Pożytku Publicznego, o której mowa w art. 35 ustawy

z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie – w odniesieniu do komitetu monitorującego krajowy

2017-03-09

©Telksinoe s. 17/56

program operacyjny oraz w odniesieniu do komitetu monitorującego

regionalny program operacyjny, jeżeli w danym województwie nie utworzono

Wojewódzkiej Rady Działalności Pożytku Publicznego;

2) Wojewódzka Rada Działalności Pożytku Publicznego, o której mowa w art.

41a ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie – w odniesieniu do komitetu monitorującego regionalny

program operacyjny.

10. Komitet monitorujący realizuje w szczególności zadania, o których mowa

w art. 49 i art. 110 rozporządzenia ogólnego, w tym zatwierdza kryteria wyboru

projektów, uwzględniając art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego.

11. Przepisów ust. 2–9 nie stosuje się do programów EWT.

Rozdział 5

Desygnacja

Art. 15. 1. Warunkiem rozpoczęcia finansowej realizacji programu

operacyjnego, rozumianego jako wystąpienie z pierwszą deklaracją wydatków oraz

wnioskiem o płatność do Komisji Europejskiej, jest uzyskanie desygnacji.

2. Desygnacji podlegają instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca

i instytucja wdrażająca lub krajowy kontroler lub wspólny sekretariat.

3. Warunkiem uzyskania desygnacji przez podmioty, o których mowa w ust.

2, jest spełnienie kryteriów desygnacji określonych w załączniku XIII do

rozporządzenia ogólnego, odpowiednich do zakresu realizowanych zadań,

potwierdzone pozytywną opinią i sprawozdaniem instytucji audytowej oraz

zawarcie właściwych porozumień albo umów, o których mowa w art. 10 ust. 1 lub

2.

Art. 16. 1. Do zadań ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

wykonującego zadania państwa członkowskiego w zakresie desygnacji należy

w szczególności:

1) udzielanie desygnacji podmiotom, o których mowa w art. 15 ust. 2, po

sprawdzeniu spełnienia warunków, o których mowa w art. 15 ust. 3;

2) prowadzenie kontroli służących potwierdzeniu spełniania kryteriów

desygnacji przez podmioty, o których mowa w art. 15 ust. 2, wytypowane

w wyniku przeprowadzonej analizy ryzyka;

2017-03-09

©Telksinoe s. 18/56

3) prowadzenie doraźnych kontroli – w przypadku uzasadnionego podejrzenia,

że podmiot, o którym mowa w art. 15 ust. 2, przestał spełniać którekolwiek

z kryteriów desygnacji;

4) zawieszanie desygnacji – w przypadku zaprzestania spełniania przez podmiot,

o którym mowa w art. 15 ust. 2, warunków określonych w art. 15 ust. 3, w tym

w związku z wystąpieniem, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, do czasu

zrealizowania przez ten podmiot działań naprawczych określonych w planie,

o którym mowa w ust. 4 pkt 1;

5) wycofanie desygnacji – w przypadku niezrealizowania przez podmiot,

o którym mowa w art. 15 ust. 2, działań naprawczych określonych w planie,

o którym mowa w ust. 4 pkt 1;

6) rozpatrywanie zastrzeżeń podmiotu, któremu odmówiono udzielenia

desygnacji, zawieszono albo wycofano desygnację.

2. Udzielenie, zawieszenie lub wycofanie desygnacji może obejmować jeden

lub więcej podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 2. W uzasadnionych

przypadkach zawieszenie lub wycofanie desygnacji może nastąpić w zakresie

określonych osi priorytetowych programu operacyjnego.

3. Skutkiem zawieszenia lub wycofania desygnacji jest wstrzymanie

certyfikacji wydatków do Komisji Europejskiej w ramach programu operacyjnego

w zakresie odpowiadającym zawieszeniu lub wycofaniu desygnacji.

4. W przypadku zawieszenia desygnacji:

1) podmiot, któremu zawieszono desygnację, przygotowuje i przedstawia

ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego wykonującemu

zadania państwa członkowskiego plan działań naprawczych w terminie

wskazanym przez tego ministra;

2) minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania

państwa członkowskiego, po zasięgnięciu opinii komitetu do spraw

desygnacji, wskazuje działania, jakich podmiot, któremu zawieszono

desygnację, nie może wykonywać.

5. W przypadku zrealizowania planu działań naprawczych w terminie w nim

określonym minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący

zadania państwa członkowskiego przekazuje podmiotowi, któremu zawieszono

desygnację, pisemną informację o cofnięciu zawieszenia.

2017-03-09

©Telksinoe s. 19/56

6. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania

państwa członkowskiego informuje Komisję Europejską o każdym przypadku

zawieszenia lub wycofania desygnacji.

7. W przypadku odmowy udzielenia desygnacji, zawieszenia desygnacji albo

wycofania desygnacji, podmiotowi, któremu odmówiono udzielenia desygnacji,

zawieszono albo wycofano desygnację, przysługuje prawo wniesienia do ministra

właściwego do spraw rozwoju regionalnego wykonującego zadania państwa

członkowskiego pisemnych zastrzeżeń w terminie 7 dni od dnia otrzymania

pisemnej informacji o odmowie udzielenia, zawieszeniu albo wycofaniu

desygnacji.

8. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania

państwa członkowskiego rozpatruje zastrzeżenia, o których mowa w ust. 7,

w terminie 7 dni od dnia ich wniesienia.

9. W wyniku rozpatrzenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 7, minister

właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa

członkowskiego:

1) utrzymuje odmowę udzielenia, zawieszenie albo wycofanie desygnacji –

w przypadku negatywnego rozpatrzenia zastrzeżeń, albo

2) udziela desygnacji, cofa zawieszenie desygnacji albo przywraca desygnację –

w przypadku pozytywnego rozpatrzenia zastrzeżeń.

10. Udzielenie, zawieszenie oraz wycofanie desygnacji następuje w formie

pisemnej.

11. Do udzielenia, zawieszenia oraz wycofania desygnacji nie stosuje się

przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23).

Art. 17. 1. Tworzy się komitet do spraw desygnacji stanowiący organ

doradczy ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.

2. W skład komitetu do spraw desygnacji wchodzi:

1) trzech przedstawicieli ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2) trzech przedstawicieli ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.

3. Pracom komitetu do spraw desygnacji przewodniczy przedstawiciel

ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.

2017-03-09

©Telksinoe s. 20/56

4. Do prac komitetu do spraw desygnacji przewodniczący zaprasza

przedstawiciela Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, przedstawiciela Szefa

Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz przedstawiciela Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

5. Podmioty, o których mowa w ust. 4, uczestniczą w pracach komitetu do

spraw desygnacji bez prawa głosu.

6. Do osób wchodzących w skład komitetu do spraw desygnacji stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego dotyczące wyłączenia pracownika oraz organu.

7. Kandydat na członka komitetu do spraw desygnacji składa ministrowi

właściwemu do spraw rozwoju regionalnego oświadczenie, że nie zachodzi żadna

z okoliczności powodujących wyłączenie go z udziału w pracach komitetu do

spraw desygnacji na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego. Członek komitetu do spraw desygnacji

niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

o zaistnieniu okoliczności powodujących wyłączenie go z udziału w pracach tego

komitetu na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego.

8. Do zadań komitetu do spraw desygnacji należy w szczególności:

1) udzielanie ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego

rekomendacji w zakresie desygnacji, w tym w przypadku wniesienia

zastrzeżeń, o których mowa w art. 16 ust. 7,

2) opiniowanie planu działań naprawczych, o którym mowa w art. 16 ust. 4 pkt

– z uwzględnieniem wyników audytów przeprowadzonych przez instytucję

audytową, wyników kontroli określonych w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz wyników

kontroli przeprowadzonych przez inne upoważnione podmioty.

9. Komitet do spraw desygnacji jest powoływany na okres realizacji umowy

partnerstwa.

10. Tryb pracy komitetu do spraw desygnacji określa regulamin,

przyjmowany przez ten komitet, w drodze uchwały, zwykłą większością głosów na

posiedzeniu.

2017-03-09

©Telksinoe s. 21/56

Rozdział 6

Przepływy finansowe i system rozliczeń projektu

Art. 18. 1. Procentowy udział środków współfinansowania krajowego

z budżetu państwa w wydatkach kwalifikowalnych projektu realizowanego

w ramach krajowego albo regionalnego programu operacyjnego nie może

przekraczać minimalnego procentowego udziału środków współfinansowania

krajowego dla danej osi priorytetowej wynikającego z art. 120 ust. 3

rozporządzenia ogólnego, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

2. Na wniosek instytucji zarządzającej minister właściwy do spraw rozwoju

regionalnego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych może wyrazić zgodę na zastosowanie wyższego niż określony w ust.

1 procentowego udziału środków współfinansowania krajowego z budżetu państwa

w wydatkach kwalifikowalnych projektu, uwzględniając stan finansów państwa,

w tym w szczególności:

1) wysokość deficytu sektora finansów publicznych, w tym budżetu państwa

i budżetu środków europejskich;

2) znaczenie projektu dla możliwości osiągnięcia celów programu operacyjnego;

3) interes publiczny oraz zakres społecznego oddziaływania projektu.

3. Zgoda, o której mowa w ust. 2, może dotyczyć więcej niż jednego projektu.

4. Procentowy udział środków współfinansowania krajowego z budżetu

państwa w wydatkach kwalifikowalnych projektu realizowanego w ramach

programu EWT nie może przekraczać minimalnego procentowego udziału środków

współfinansowania krajowego dla danej osi priorytetowej wynikającego

z programu EWT. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 19. 1. Wniosek o płatność, w ramach którego beneficjent:

1) wnioskuje o przekazanie dofinansowania w formie zaliczki lub refundacji,

2) wykazuje wydatki poniesione na realizację projektu,

3) przekazuje informację o postępie realizacji projektu

– oraz dokumenty niezbędne do rozliczenia projektu określone w umowie

o dofinansowanie projektu lub w decyzji o dofinansowaniu projektu,

w szczególności w zakresie monitoringu rzeczowo-finansowego, harmonogramów

2017-03-09

©Telksinoe s. 22/56

finansowych i trwałości projektu, są składane przez beneficjenta za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego.

2. W przypadku gdy z powodów technicznych złożenie dokumentów,

o których mowa w ust. 1, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego nie jest

możliwe, beneficjent, za zgodą właściwej instytucji, składa je w inny sposób

wskazany przez tę instytucję.

Art. 20. 1. Podstawą do wyliczenia wkładu unijnego, wynikającego z art. 120

ust. 2 rozporządzenia ogólnego, są całkowite wydatki kwalifikowalne, o których

mowa w art. 120 ust. 2 lit. a rozporządzenia ogólnego.

2. W programie EWT podstawą do wyliczenia wkładu unijnego,

wynikającego z art. 120 ust. 2 rozporządzenia ogólnego, mogą być kwalifikowalne

wydatki publiczne, o których mowa w art. 120 ust. 2 lit. b rozporządzenia ogólnego.

Art. 21. 1. W ramach procedury analizy i zatwierdzania zestawień wydatków,

o której mowa w art. 139 rozporządzenia ogólnego, instytucja zarządzająca

przekazuje instytucji audytowej:

1) projekt rocznego zestawienia wydatków, o którym mowa w art. 137

rozporządzenia ogólnego, oraz projekty deklaracji zarządczej i rocznego

podsumowania, o których mowa w art. 59 ust. 5 lit. a i b rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 966/2012 z dnia 25 października

2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu

ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr

1605/2002 (Dz. Urz. UE L 298 z 26.10.2012, str. 1, z późn. zm.), w terminie

do dnia 31 października roku, w którym kończy się rok obrachunkowy,

którego dotyczy zestawienie wydatków;

2) ostateczne wersje dokumentów, o których mowa w pkt 1, w terminie do dnia

31 stycznia roku następującego po roku, którego dotyczą te dokumenty.

2. Instytucja audytowa przekazuje instytucji zarządzającej opinię audytową

i sprawozdanie, o których mowa w art. 127 ust. 5 lit. a i b rozporządzenia ogólnego,

w terminie określonym w art. 59 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad

finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego

rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002.

2017-03-09

©Telksinoe s. 23/56

Rozdział 7

Kontrola i audyt

Art. 22. 1. Kontrola i audyt programu operacyjnego obejmują:

1) kontrole realizacji programu operacyjnego służące zapewnieniu, że system

zarządzania i kontroli programu operacyjnego działa prawidłowo, a wydatki

w ramach programu operacyjnego ponoszone są zgodnie z prawem oraz

zasadami unijnymi i krajowymi;

2) audyty wykonywane przez instytucję audytową zgodnie z art. 127

rozporządzenia ogólnego oraz art. 25 rozporządzenia EWT;

3) kontrole spełniania kryteriów desygnacji.

2. Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1) kontrole systemowe służące sprawdzeniu prawidłowości realizacji zadań

przez instytucje, którym instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub

koordynator EWT powierzyli zadania związane z realizacją programu

operacyjnego;

2) weryfikacje wydatków służące sprawdzeniu prawidłowości

i kwalifikowalności poniesionych wydatków, które:

a) przybierają formę kontroli składanego przez beneficjenta wniosku

o płatność,

b) mogą przybrać formę kontroli projektu w miejscu jego realizacji, które

mogą być prowadzone również po zakończeniu realizacji projektu,

c) mogą przybrać formę kontroli krzyżowych służących zapewnieniu, że

wydatki ponoszone w projektach nie są podwójnie finansowane:

– z tego samego funduszu polityki spójności w ramach jednego

programu operacyjnego,

– z kilku różnych funduszy polityki spójności lub instrumentów

wsparcia Unii Europejskiej albo z tego samego funduszu polityki

spójności w ramach co najmniej dwóch programów operacyjnych,

dla których instytucja zarządzająca została ustanowiona na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) kontrole na zakończenie realizacji projektu służące sprawdzeniu kompletności

dokumentów potwierdzających właściwą ścieżkę audytu, o której mowa

2017-03-09

©Telksinoe s. 24/56

w art. 125 ust. 4 lit. d rozporządzenia ogólnego, w odniesieniu do

zrealizowanego projektu;

4) kontrole trwałości, o której mowa w art. 71 rozporządzenia ogólnego.

3. Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą ponadto obejmować

kontrole zdolności wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu

w ramach trybu pozakonkursowego oraz beneficjentów realizujących projekty

wybrane do dofinansowania w takim trybie do prawidłowej i efektywnej realizacji

projektów, polegające w szczególności na weryfikacji procedur obowiązujących

w zakresie realizacji projektów. Kontrole te mogą mieć charakter kontroli

uprzednich, prowadzonych przed dniem otrzymania przez wnioskodawcę

informacji o wyborze projektu do dofinansowania, które służą sprawdzeniu

potencjału administracyjnego wnioskodawcy do realizacji projektu.

4. Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą także przybrać formę

weryfikacji dokumentów w zakresie prawidłowości przeprowadzenia właściwych

procedur dotyczących udzielania zamówień publicznych lub oceny oddziaływania

na środowisko lub udzielania pomocy publicznej. Kontrole te mogą być

prowadzone przed dniem otrzymania przez wnioskodawcę informacji o wyborze

projektu do dofinansowania.

5. Kontrole, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b i c oraz pkt 4, mogą być

prowadzone na próbie projektów.

6. Weryfikacja dokumentów podczas kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 1,

2 i 4 oraz w ust. 4, może być prowadzona na próbie, zgodnie z metodyką określoną

przez instytucję zarządzającą lub koordynatora EWT, z zastrzeżeniem ust. 8.

7. Za prowadzenie kontroli, o których mowa w ust. 1 pkt 1, odpowiada

instytucja zarządzająca lub koordynator EWT, z zastrzeżeniem kontroli, o których

mowa w ust. 2 pkt 2 lit. c tiret drugie, za których prowadzenie odpowiada minister

właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa

członkowskiego.

8. Na każdy rok obrachunkowy instytucja zarządzająca lub koordynator EWT

sporządza dla programu operacyjnego roczne założenia dotyczące doboru próby do

kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b i c tiret pierwsze i pkt 4, oraz doboru

próby do weryfikacji dokumentów zgodnie z ust. 6.

2017-03-09

©Telksinoe s. 25/56

9. Do kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a i c, ust. 2 pkt 3, oraz do

kontroli przeprowadzanych w trakcie procedury oceny wniosku o dofinansowanie

projektu, prowadzonych w formie, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się

przepisów art. 25.

10. Do kontroli, o których mowa w ust. 3 i 4, przepisy art. 23 ust. 1 i ust. 4–6

stosuje się odpowiednio.

Art. 23. 1. Beneficjent jest obowiązany poddać się kontroli oraz audytowi

w zakresie prawidłowości realizacji projektu przeprowadzanych przez instytucję

zarządzającą, instytucję pośredniczącą, instytucję wdrażającą, koordynatora EWT,

wspólny sekretariat, krajowego kontrolera, a także instytucję audytową,

przedstawicieli Komisji Europejskiej i Europejskiego Trybunału Obrachunkowego

oraz inne podmioty, uprawnione do przeprowadzania kontroli lub audytu.

2. Kontrole w miejscu realizacji projektu przeprowadza się na podstawie

pisemnego imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

3. Kontrole oraz audyty mogą być przeprowadzane w każdym czasie od dnia

otrzymania przez wnioskodawcę informacji o wyborze projektu do

dofinansowania, z wyjątkiem określonym w art. 22 ust. 3 i 4, nie później niż do

końca okresu określonego zgodnie z art. 140 ust. 1 rozporządzenia ogólnego,

z zastrzeżeniem przepisów, które mogą przewidywać dłuższy termin

przeprowadzania kontroli, dotyczących trwałości projektu oraz pomocy publicznej,

o której mowa w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub

pomocy de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013

z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352

z 24.12.2013, str. 1) i w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 360/2012 z dnia

25 kwietnia 2012 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej do pomocy de minimis przyznawanej przedsiębiorstwom

wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (Dz. Urz. UE

L 114 z 26.04.2012, str. 8), oraz podatku od towarów i usług, o którym mowa

2017-03-09

©Telksinoe s. 26/56

w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r.

Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.5)).

4. Kontrole oraz audyty mogą być przeprowadzane w siedzibie

kontrolującego na podstawie dostarczonych dokumentów lub w każdym miejscu

bezpośrednio związanym z realizacją projektu.

5. Beneficjent jest obowiązany udostępnić podmiotom, o których mowa w ust.

1, dokumenty związane bezpośrednio z realizacją projektu, w szczególności

dokumenty umożliwiające potwierdzenie kwalifikowalności wydatków, zapewnić

dostęp do pomieszczeń i terenu realizacji projektu, dostęp do związanych

z projektem systemów teleinformatycznych oraz udzielać wszelkich wyjaśnień

dotyczących realizacji projektu.

6. Jeżeli jest to konieczne do stwierdzenia kwalifikowalności wydatków

ponoszonych w ramach realizacji projektu, beneficjent jest obowiązany udostępnić

podmiotom, o których mowa w ust. 1, również dokumenty niezwiązane

bezpośrednio z jego realizacją.

7. Podmioty uprawnione do przeprowadzania kontroli lub audytu, w celu

potwierdzenia prawidłowości i kwalifikowalności poniesionych wydatków, mogą

zwrócić się o złożenie wyjaśnień do osób zaangażowanych w realizację projektu.

8. W ramach kontroli w miejscu realizacji projektu mogą być przeprowadzane

oględziny. Oględziny przeprowadza się w obecności beneficjenta.

9. Z czynności kontrolnej polegającej na oględzinach oraz przyjęciu ustnych

wyjaśnień lub oświadczeń sporządza się protokół. Protokół podpisują osoba

kontrolująca i pozostałe osoby uczestniczące w tej czynności.

10. Z czynności kontrolnej niewymienionej w ust. 9, która ma istotne

znaczenie dla ustaleń kontroli, sporządza się notatkę podpisaną przez osobę

kontrolującą.

Art. 24. 1. Stwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej albo

nieprawidłowości systemowej, zwanych dalej „nieprawidłowościami”, powoduje

powstanie obowiązku podjęcia przez właściwą instytucję odpowiednich działań,

o których mowa w ust. 9 lub 11.

5)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1342,

1448, 1529 i 1530, z 2013 r. poz. 35, 1027 i 1608, z 2014 r. poz. 312, 1171 i 1662 oraz z 2015 r.

poz. 211, 605, 978, 1223 i 1649.

2017-03-09

©Telksinoe s. 27/56

2. Niestwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości w toku wcześniejszej

kontroli przeprowadzonej przez właściwą instytucję nie stanowi przesłanki

odstąpienia od odpowiednich działań, o których mowa w ust. 9 lub 11,

w przypadku późniejszego stwierdzenia jej wystąpienia.

3. Stwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości oraz nałożenie korekty

finansowej jest poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi prowadzonymi przez

właściwą instytucję, podczas których instytucja ta może uwzględnić wyniki

kontroli przeprowadzonych przez inne uprawnione podmioty.

4. Do stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości, pomniejszenia wartości

wydatków kwalifikowalnych ujętych we wniosku o płatność złożonym przez

beneficjenta, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, i nałożenia korekty finansowej oraz

w przypadku, o którym mowa w ust. 11, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

5. Wartość korekty finansowej wynikającej ze stwierdzonej nieprawidłowości

indywidualnej jest równa kwocie wydatków poniesionych nieprawidłowo w części

odpowiadającej kwocie współfinansowania UE.

6. Wartość korekty finansowej, o której mowa w ust. 5, albo wartość

wydatków poniesionych nieprawidłowo, stanowiąca pomniejszenie, o którym

mowa w ust. 9 pkt 1, mogą zostać obniżone, jeżeli Komisja Europejska określi

możliwość obniżania tych wartości.

7. W przypadku gdy kwoty nieprawidłowo poniesionych wydatków nie

można określić, wartość korekty finansowej ustala się, z uwzględnieniem ust. 6

i przepisów wydanych na podstawie ust. 13, zgodnie z art. 143 ust. 2

rozporządzenia ogólnego.

8. Przepis ust. 5 nie narusza zasad odzyskiwania środków związanych ze

stwierdzoną nieprawidłowością indywidualną, pochodzących z innych źródeł.

9. W przypadku stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej:

1) przed zatwierdzeniem wniosku o płatność – instytucja zatwierdzająca

wniosek o płatność dokonuje pomniejszenia wartości wydatków

kwalifikowalnych ujętych we wniosku o płatność złożonym przez

beneficjenta o kwotę wydatków poniesionych nieprawidłowo;

2) w uprzednio zatwierdzonym wniosku o płatność – właściwa instytucja

nakłada korektę finansową oraz wszczyna procedurę odzyskiwania od

2017-03-09

©Telksinoe s. 28/56

beneficjenta kwoty współfinansowania UE w wysokości odpowiadającej

wartości korekty finansowej, zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia

2009 r. o finansach publicznych, a w przypadku programu EWT – zgodnie

z umową o dofinansowanie projektu albo decyzją o dofinansowaniu projektu.

10. W przypadku, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, jeżeli beneficjent nie zgadza

się ze stwierdzeniem wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej oraz

pomniejszeniem wartości wydatków kwalifikowalnych ujętych we wniosku

o płatność, może zgłosić umotywowane pisemne zastrzeżenia. Przepisy art. 25 ust.

2–12 stosuje się odpowiednio.

11. W przypadku gdy nieprawidłowość indywidualna wynika bezpośrednio

z działania lub zaniechania:

1) właściwej instytucji lub

2) organów państwa

– korygowanie wydatków następuje przez pomniejszenie wydatków ujętych

w deklaracji wydatków oraz we wniosku o płatność, przekazywanych do Komisji

Europejskiej, o kwotę odpowiadającą oszacowanej wartości korekty finansowej

wynikającej z tej nieprawidłowości.

12. Zaistnienie okoliczności, o których mowa w ust. 11, stwierdza:

1) minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania

państwa członkowskiego – w odniesieniu do instytucji zarządzającej oraz

krajowego kontrolera;

2) instytucja zarządzająca – w odniesieniu do instytucji, którym zostały

powierzone zadania zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 3.

13. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może określić,

w drodze rozporządzenia, warunki obniżania wartości korekt finansowych,

o których mowa w ust. 5, oraz wartości wydatków poniesionych nieprawidłowo,

stanowiących pomniejszenie, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, a także ich stawki

procentowe, mając na względzie charakter i wagę nieprawidłowości, ich skutki

finansowe, a także stanowisko Komisji Europejskiej, o którym mowa w ust. 6.

Art. 25. 1. Po zakończeniu kontroli jest sporządzana informacja pokontrolna,

która po podpisaniu jest przekazywana kontrolowanemu wnioskodawcy,

beneficjentowi lub kontrolowanej instytucji, zwanych dalej „podmiotem

kontrolowanym”.

2017-03-09

©Telksinoe s. 29/56

2. Podmiot kontrolowany ma prawo do zgłoszenia, w terminie 14 dni od dnia

otrzymania informacji pokontrolnej, umotywowanych pisemnych zastrzeżeń do tej

informacji.

3. Termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony przez instytucję

kontrolującą na czas oznaczony, na wniosek podmiotu kontrolowanego, złożony

przed upływem terminu zgłoszenia zastrzeżeń.

4. Instytucja kontrolująca ma prawo poprawienia w informacji pokontrolnej,

w każdym czasie, z urzędu lub na wniosek podmiotu kontrolowanego, oczywistych

omyłek. Informację o zakresie sprostowania przekazuje się bez zbędnej zwłoki

podmiotowi kontrolowanemu.

5. Zastrzeżenia do informacji pokontrolnej rozpatruje instytucja kontrolująca

w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia zgłoszenia tych zastrzeżeń. Podjęcie

przez instytucję kontrolującą, w trakcie rozpatrywania zastrzeżeń, czynności lub

działań, o których mowa w ust. 7, każdorazowo przerywa bieg terminu.

6. Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 5, mogą zostać w każdym czasie

wycofane. Zastrzeżenia, które zostały wycofane, pozostawia się bez rozpatrzenia.

7. W trakcie rozpatrywania zastrzeżeń instytucja kontrolująca ma prawo

przeprowadzić dodatkowe czynności kontrolne lub żądać przedstawienia

dokumentów lub złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie.

8. Instytucja kontrolująca, po rozpatrzeniu zastrzeżeń, sporządza ostateczną

informację pokontrolną, zawierającą skorygowane ustalenia kontroli lub pisemne

stanowisko wobec zgłoszonych zastrzeżeń wraz z uzasadnieniem odmowy

skorygowania ustaleń. Ostateczna informacja pokontrolna jest przekazywana

podmiotowi kontrolowanemu.

9. Informację pokontrolną oraz ostateczną informację pokontrolną w razie

potrzeby uzupełnia się o zalecenia pokontrolne lub rekomendacje.

10. Informacja pokontrolna zawiera termin przekazania instytucji

kontrolującej informacji o sposobie wykonania zaleceń pokontrolnych lub

wykorzystania rekomendacji, a także o podjętych działaniach lub przyczynach ich

niepodjęcia. Termin wyznacza się, uwzględniając charakter tych zaleceń lub

rekomendacji.

11. Do ostatecznej informacji pokontrolnej oraz do pisemnego stanowiska

wobec zgłoszonych zastrzeżeń nie przysługuje możliwość złożenia zastrzeżeń.

2017-03-09

©Telksinoe s. 30/56

12. Podmiot kontrolowany w wyznaczonym terminie informuje instytucję

kontrolującą o sposobie wykonania zaleceń pokontrolnych lub rekomendacji.

Rozdział 8

Monitorowanie postępu rzeczowego

Art. 26. 1. Monitorowanie postępu rzeczowego programu operacyjnego jest

prowadzone równolegle z analizą postępu finansowego, z uwzględnieniem danych

zebranych z poziomu projektów, obejmujących wartości osiągnięte

sprawozdawane we wnioskach o płatność, oraz, w przypadku Europejskiego

Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności, również wartości

wymienione w umowach o dofinansowanie projektu albo w decyzjach

o dofinansowaniu projektu. Monitorowanie postępu rzeczowego może być

prowadzone w szczególności w oparciu o dane statystyki publicznej oraz wyniki

analiz lub ewaluacji programu operacyjnego.

2. W celu zapewnienia spójności monitorowania postępu rzeczowego

w programach operacyjnych, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

wykonujący zadania państwa członkowskiego ustala listę wskaźników kluczowych

dla projektów realizowanych w ramach poszczególnych celów tematycznych oraz

pomocy technicznej.

3. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania

państwa członkowskiego:

1) podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie

internetowej oraz portalu, listę wskaźników, o których mowa w ust. 2, oraz jej

zmiany, a także termin, od którego lista lub jej zmiany są stosowane;

2) ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” komunikat o miejscu publikacji listy wskaźników, o których mowa

w ust. 2, oraz jej zmian, a także o terminie, od którego lista lub jej zmiany są

stosowane.

4. Instytucja zarządzająca może ustalić i monitorować dodatkowe wskaźniki

dla danego programu operacyjnego.

5. Dla wskaźników określonych w programie operacyjnym lub

w szczegółowym opisie osi priorytetowych programu operacyjnego instytucja

zarządzająca ustala wartości docelowe na 2023 r. Wartości docelowych nie ustala

2017-03-09

©Telksinoe s. 31/56

się w odniesieniu do wskaźników, o których mowa w art. 96 ust. 2 lit. c pkt (iv)

rozporządzenia ogólnego oraz w art. 5 ust. 1 rozporządzenia EFS.

6. Niewykonanie wskaźnika w projekcie może stanowić przesłankę do

stwierdzenia nieprawidłowości indywidualnej.

Rozdział 9

Pomoc publiczna

Art. 27. 1. W zakresie, w jakim w ramach programów operacyjnych jest

udzielana pomoc publiczna w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej lub pomoc de minimis, zastosowanie mają szczegółowe warunki

i tryb udzielania pomocy.

2. Podmiotami udzielającymi pomocy, o której mowa w ust. 1, są instytucje

zarządzające, instytucje pośredniczące, instytucje wdrażające lub beneficjenci,

a także inne podmioty, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia

2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U.

z 2007 r. Nr 59, poz. 404, z późn. zm.6)).

3. Podmiotami udzielającymi pomocy mogą być również inne podmioty

określone w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie ust. 4.

4. Właściwy minister, a w zakresie regionalnych programów operacyjnych

oraz w zakresie programu EWT, dla którego instytucja zarządzająca została

ustanowiona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – minister właściwy do spraw

rozwoju regionalnego, może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

przeznaczenie, warunki i tryb udzielania pomocy, o której mowa w ust. 1, a także

podmioty udzielające tej pomocy, uwzględniając konieczność zapewnienia

zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym, efektywnego i skutecznego jej

wykorzystania oraz przejrzystości jej udzielania, w przypadku gdy odrębne

przepisy nie określają szczegółowego przeznaczenia, warunków lub trybu

udzielania tej pomocy.

5. Szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania pomocy, o której

mowa w ust. 1, nieobjętej przepisami, o których mowa w ust. 4, lub innymi

6)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 93, poz.

585, z 2010 r. Nr 18, poz. 99, z 2011 r. Nr 233, poz. 1381 oraz z 2015 r. poz. 1830.

2017-03-09

©Telksinoe s. 32/56

przepisami określa umowa o dofinansowanie projektu, decyzja o dofinansowaniu

projektu lub akt będący podstawą jej udzielenia.

Rozdział 10

Instrumenty finansowe

Art. 28. 1. Instytucja zarządzająca może zapewnić wkład finansowy ze

środków programu operacyjnego na rzecz instrumentów finansowych na zasadach

określonych w części drugiej w tytule IV rozporządzenia ogólnego.

2. Podmiotem wdrażającym instrument finansowy lub fundusz funduszy, o

którym mowa w art. 2 pkt 27 rozporządzenia ogólnego, może być podmiot

wskazany w art. 38 ust. 4 lit. a i b rozporządzenia ogólnego, w tym w szczególności

Bank Gospodarstwa Krajowego, Krajowy Fundusz Kapitałowy S.A., Narodowy

Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz Polska Agencja Rozwoju

Przedsiębiorczości.

3. Tryb wyboru pośredników finansowych przez podmiot wdrażający fundusz

funduszy określa się w umowie o finansowanie, o której mowa w art. 38 ust. 7 lit.

a rozporządzenia ogólnego.

Art. 29. 1. Środki finansowe zwrócone do instrumentów finansowych,

przypisane do wkładu z programu operacyjnego są ponownie wykorzystywane:

1) w okresie kwalifikowalności – na realizację celów określonych w art. 44 ust.

1 rozporządzenia ogólnego;

2) po okresie kwalifikowalności – na realizację celów określonych zgodnie z art.

45 rozporządzenia ogólnego.

2. W celu ponownego wykorzystania środków, o którym mowa w ust. 1,

instytucja zarządzająca otwiera w Banku Gospodarstwa Krajowego rachunek do

obsługi instrumentów finansowych.

3. Obsługa finansowa rachunku, o którym mowa w ust. 2, jest prowadzona

przez Bank Gospodarstwa Krajowego zgodnie z umową podpisaną między

instytucją zarządzającą a Bankiem Gospodarstwa Krajowego.

4. Wyłącznym dysponentem środków finansowych zgromadzonych na

rachunku, o którym mowa w ust. 2, jest:

1) minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego – w odniesieniu do

środków pochodzących z krajowego programu operacyjnego;

2017-03-09

©Telksinoe s. 33/56

2) zarząd województwa – w odniesieniu do środków pochodzących

z regionalnego programu operacyjnego.

5. Środki finansowe zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 2, są

uruchamiane przez Bank Gospodarstwa Krajowego na wniosek instytucji

zarządzającej w celu ich ponownego wykorzystania zgodnie z ust. 1.

6. Po zakończeniu okresu kwalifikowalności zadania instytucji zarządzającej

określone w niniejszym rozdziale wykonuje:

1) minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego – w odniesieniu do

środków pochodzących z krajowego programu operacyjnego;

2) zarząd województwa – w odniesieniu do środków pochodzących

z regionalnego programu operacyjnego.

Rozdział 11

Szczególne instrumenty realizacji programów operacyjnych

Art. 30. 1. Zintegrowane Inwestycje Terytorialne, zwane dalej „ZIT”, są

instrumentem rozwoju terytorialnego, o którym mowa w art. 36 rozporządzenia

ogólnego oraz w art. 7 rozporządzenia EFRR.

2. W ramach regionalnego programu operacyjnego ZIT:

1) są realizowane na terenie miast będących siedzibą władz samorządu

województwa lub wojewody i obszarów powiązanych z nimi funkcjonalnie,

2) mogą być realizowane na terenie innych miast i obszarów powiązanych z nimi

funkcjonalnie

– wyznaczonych zgodnie z warunkami określonymi w umowie partnerstwa.

3. ZIT są realizowane przez wyodrębnione działania lub poddziałania

w ramach co najmniej dwóch osi priorytetowych regionalnego programu

operacyjnego finansowanych z dwóch funduszy strukturalnych.

4. ZIT są zarządzane przez związek ZIT utworzony w formach współpracy

jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w ustawie z dnia 8 marca

1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 i 1890), albo przez

jednostki samorządu terytorialnego na podstawie umowy lub porozumienia

o współpracy w celu wspólnej realizacji ZIT zawartych pomiędzy jednostkami

samorządu terytorialnego położonymi na obszarze realizacji ZIT, na zasadach

określonych w umowie albo porozumieniu.

2017-03-09

©Telksinoe s. 34/56

5. Warunkami realizacji ZIT są:

1) powołanie związku ZIT albo zawarcie umowy lub porozumienia, o których

mowa w ust. 4, pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego położonymi

na obszarze realizacji ZIT, określonym przez zarząd województwa

w regionalnym programie operacyjnym;

2) opracowanie przez podmioty, o których mowa w ust. 4, strategii ZIT, o której

mowa w art. 7 rozporządzenia EFRR i art. 12 rozporządzenia EFS, oraz jej

pozytywne zaopiniowanie w terminie 60 dni od dnia jej otrzymania przez:

a) instytucję zarządzającą regionalnym programem operacyjnym –

w zakresie możliwości finansowania ZIT w ramach tego programu,

b) ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego wykonującego

zadania państwa członkowskiego – w zakresie zgodności z umową

partnerstwa oraz możliwości finansowania projektów, o których mowa

w ust. 7, z krajowych programów operacyjnych, jeżeli strategia ZIT to

przewiduje;

3) zawarcie porozumienia lub umowy dotyczących realizacji ZIT pomiędzy

podmiotami, o których mowa w ust. 4, a właściwą instytucją zarządzającą,

zawierających w szczególności zakres powierzonych zadań, obejmujących co

najmniej udział podmiotów, o których mowa w ust. 4, w wyborze projektów

do dofinansowania przez właściwą instytucję zarządzającą regionalnym

programem operacyjnym oraz współpracę z tą instytucją przy

przygotowywaniu kryteriów wyboru projektów dla wyodrębnionych działań

lub poddziałań służących realizacji ZIT.

6. Strategia ZIT oraz jej zmiany są przygotowywane przez podmioty,

o których mowa w ust. 4, we współpracy z właściwą instytucją zarządzającą

regionalnym programem operacyjnym oraz przyjmowane przez związek ZIT

w formie uchwały albo przez jednostki samorządu terytorialnego na zasadach

określonych w umowie albo porozumieniu, o których mowa w ust. 4.

7. Strategia ZIT może być realizowana również przez projekty wybierane

w ramach krajowych programów operacyjnych.

8. Strategia ZIT określa w szczególności:

1) diagnozę obszaru realizacji ZIT wraz z analizą problemów rozwojowych;

2017-03-09

©Telksinoe s. 35/56

2) cele, jakie mają być zrealizowane w ramach ZIT, oczekiwane rezultaty

i wskaźniki rezultatu i produktu powiązane z realizacją regionalnego

programu operacyjnego;

3) propozycje kryteriów wyboru projektów w trybie konkursowym;

4) wstępną listę projektów wybieranych w trybie pozakonkursowym wraz

z informacją na temat sposobu ich identyfikacji oraz powiązania z innymi

projektami, w tym projektami wybieranymi w trybie pozakonkursowym

pozytywnie zaopiniowanymi przez właściwą instytucję zarządzającą

krajowym programem operacyjnym;

5) źródła jej finansowania;

6) warunki i procedury obowiązujące w realizacji strategii ZIT.

9. Do strategii ZIT nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r.

o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Art. 30a. 1. Rozwój lokalny kierowany przez społeczność, zwany dalej

„RLKS” jest instrumentem rozwoju, o którym mowa w części drugiej w tytule III

w rozdziale II rozporządzenia ogólnego.

2. RLKS może być realizowany wyłącznie w ramach regionalnych

programów operacyjnych.

3. Realizacja RLKS odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia

20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U.

poz. 378), a w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie – na zasadach określonych

w niniejszej ustawie.

Rozdział 12

Projekty

Art. 31. Cele programu operacyjnego są osiągane przez realizację projektów

objętych dofinansowaniem.

Art. 32. 1. W celu zapewnienia spójności realizowanych projektów właściwe

instytucje mogą wybierać do dofinansowania projekty zintegrowane.

2. Projekt zintegrowany to co najmniej dwa projekty powiązane ze sobą

tematycznie w ramach wspólnego celu, jaki ma zostać osiągnięty dzięki ich

realizacji, których wybór do dofinansowania lub realizacja jest koordynowana

przez właściwe instytucje. Koordynacja polega w szczególności na określeniu

2017-03-09

©Telksinoe s. 36/56

wzajemnych relacji między projektami w zakresie warunków ich wyboru i oceny

lub postanowień umów o dofinansowanie projektu lub decyzji o dofinansowaniu

projektu.

Art. 33. 1. W celu wspólnej realizacji projektu, w zakresie określonym przez

instytucję zarządzającą krajowym programem operacyjnym albo instytucję

zarządzającą regionalnym programem operacyjnym, może zostać utworzone

partnerstwo przez podmioty wnoszące do projektu zasoby ludzkie, organizacyjne,

techniczne lub finansowe, realizujące wspólnie projekt, zwany dalej „projektem

partnerskim”, na warunkach określonych w porozumieniu albo umowie

o partnerstwie.

2. Podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r.

– Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164), dokonuje wyboru

partnerów spoza sektora finansów publicznych z zachowaniem zasady

przejrzystości i równego traktowania podmiotów. Podmiot ten, dokonując wyboru,

jest obowiązany w szczególności do:

1) ogłoszenia otwartego naboru partnerów na swojej stronie internetowej wraz

ze wskazaniem co najmniej 21-dniowego terminu na zgłaszanie się partnerów;

2) uwzględnienia przy wyborze partnerów: zgodności działania potencjalnego

partnera z celami partnerstwa, deklarowanego wkładu potencjalnego partnera

w realizację celu partnerstwa, doświadczenia w realizacji projektów

o podobnym charakterze;

3) podania do publicznej wiadomości na swojej stronie internetowej informacji

o podmiotach wybranych do pełnienia funkcji partnera.

3. Wybór partnerów spoza sektora finansów publicznych jest dokonywany

przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu partnerskiego.

4. Do wyboru partnerów z innych niż Rzeczpospolita Polska państw w ramach

współpracy ponadnarodowej, o której mowa w art. 10 rozporządzenia EFS, nie

stosuje się przepisów ust. 2 pkt 1 i ust. 3.

5. Porozumienie oraz umowa o partnerstwie określają w szczególności:

1) przedmiot porozumienia albo umowy;

2) prawa i obowiązki stron;

3) zakres i formę udziału poszczególnych partnerów w projekcie;

2017-03-09

©Telksinoe s. 37/56

4) partnera wiodącego uprawnionego do reprezentowania pozostałych partnerów

projektu;

5) sposób przekazywania dofinansowania na pokrycie kosztów ponoszonych

przez poszczególnych partnerów projektu, umożliwiający określenie kwoty

dofinansowania udzielonego każdemu z partnerów;

6) sposób postępowania w przypadku naruszenia lub niewywiązania się stron

z porozumienia lub umowy.

6. Porozumienie lub umowa o partnerstwie nie mogą być zawarte pomiędzy

podmiotami powiązanymi w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji

(UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy

za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.

Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1).

7. Stroną porozumienia oraz umowy o partnerstwie nie może być podmiot

wykluczony z możliwości otrzymania dofinansowania.

8. Przepisów ust. 1–7 nie stosuje się do projektu hybrydowego, o którym

mowa w art. 34 ust. 1, oraz w przypadku gdy odrębne przepisy przewidują inny

sposób określania podmiotów wspólnie realizujących projekt.

Art. 34. 1. Projekt hybrydowy polega na wspólnej realizacji projektu przez

partnerstwo publiczno-prywatne w rozumieniu art. 2 pkt 24 rozporządzenia

ogólnego, utworzone w celu realizacji inwestycji infrastrukturalnej.

2. Inwestycją infrastrukturalną jest budowa, przebudowa lub remont obiektu

budowlanego lub wyposażenie składnika majątkowego w urządzenia

podwyższające jego wartość lub użyteczność, połączone z utrzymaniem lub

zarządzaniem przedmiotem tej inwestycji za wynagrodzeniem.

3. Do wyboru partnera prywatnego w celu realizacji projektu hybrydowego

stosuje się odrębne przepisy.

Art. 35. 1. W ramach programów operacyjnych mogą być realizowane

projekty grantowe.

2. Projektem grantowym jest projekt, którego beneficjent udziela grantów na

realizację zadań służących osiągnięciu celu tego projektu przez grantobiorców.

2017-03-09

©Telksinoe s. 38/56

3. Grantobiorcą jest podmiot publiczny albo prywatny, inny niż beneficjent

projektu grantowego, wybrany w drodze otwartego naboru ogłoszonego przez

beneficjenta projektu grantowego w ramach realizacji projektu grantowego.

4. Grantobiorcą nie może być podmiot wykluczony z możliwości otrzymania

dofinansowania.

5. Grantem są środki finansowe programu operacyjnego, które beneficjent

projektu grantowego powierzył grantobiorcy, na realizację zadań, o których mowa

w ust. 2.

6. Umowa o powierzenie grantu zawierana między grantobiorcą

a beneficjentem projektu grantowego określa w szczególności:

1) zadania grantobiorcy objęte grantem;

2) kwotę grantu i wkładu własnego;

3) warunki przekazania i rozliczenia grantu;

4) zobowiązanie do zwrotu grantu w przypadku wykorzystania go niezgodnie

z celami projektu grantowego;

5) zobowiązanie do poddania się kontroli przeprowadzanej przez grantodawcę

lub uprawnione podmioty.

Art. 36. 1. Beneficjent projektu grantowego odpowiada w szczególności za:

1) realizację projektu grantowego zgodnie z założonym celem;

2) przygotowanie i przekazanie właściwej instytucji propozycji kryteriów

wyboru grantobiorców;

3) dokonywanie, w oparciu o określone kryteria, wyboru grantobiorców;

4) zawieranie z grantobiorcami umów o powierzenie grantu;

5) rozliczanie wydatków poniesionych przez grantobiorców;

6) monitorowanie realizacji zadań przez grantobiorców;

7) kontrolę realizacji zadań przez grantobiorców;

8) odzyskiwanie grantów w przypadku ich wykorzystania niezgodnie z celami

projektu.

2. Właściwa instytucja zatwierdza procedury dotyczące realizacji projektu

grantowego, opracowane przez beneficjenta projektu grantowego.

2017-03-09

©Telksinoe s. 39/56

Rozdział 13

Wybór projektów

Art. 37. 1. Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do

dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia

wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru

projektów do dofinansowania.

2. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru

projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami

określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego.

3. Nie może zostać wybrany do dofinansowania projekt:

1) którego wnioskodawca został wykluczony z możliwości otrzymania

dofinansowania;

2) zakończony zgodnie z art. 65 ust. 6 rozporządzenia ogólnego.

4. Oświadczenia oraz dane zawarte we wniosku o dofinansowanie projektu są

składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Wniosek o dofinansowanie projektu zawiera klauzulę następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za podanie fałszywych danych lub złożenie

fałszywych oświadczeń.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie właściwej instytucji

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

5. Właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie

informacji i dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów wyboru

projektów.

6. Dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, z którymi

zawarto umowy o dofinansowanie projektu albo w stosunku do których wydano

decyzje o dofinansowaniu projektu, a także dokumenty wytworzone lub

przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez

wnioskodawców do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji,

o której mowa w art. 48 ust. 6, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.

z 2015 r. poz. 2058 oraz z 2016 r. poz. 34).

Art. 38. 1. Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie:

1) konkursowym;

2017-03-09

©Telksinoe s. 40/56

2) pozakonkursowym.

2. Tryb pozakonkursowy może być zastosowany do wyboru projektów,

których wnioskodawcami, ze względu na charakter lub cel projektu, mogą być

jedynie podmioty jednoznacznie określone przed złożeniem wniosku

o dofinansowanie projektu.

3. W trybie pozakonkursowym mogą być wybierane wyłącznie projekty

o strategicznym znaczeniu dla społeczno-gospodarczego rozwoju kraju, regionu

lub obszaru objętego realizacją ZIT, lub projekty dotyczące realizacji zadań

publicznych.

4. Wybór określonego trybu należy do właściwej instytucji.

Art. 39. 1. W trybie konkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest

składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą

instytucję.

2. Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania

projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru

projektów i:

1) uzyskały wymaganą liczbę punktów albo

2) uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota

przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na

objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1.

Art. 40. 1. Właściwa instytucja podaje do publicznej wiadomości,

w szczególności na swojej stronie internetowej oraz na portalu, ogłoszenie

o konkursie, co najmniej 30 dni przed planowanym rozpoczęciem naboru

wniosków o dofinansowanie projektu.

2. Ogłoszenie o konkursie zawiera co najmniej:

1) nazwę i adres właściwej instytucji;

2) określenie przedmiotu konkursu, w tym typów projektów podlegających

dofinansowaniu;

3) określenie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie;

4) określenie maksymalnego dopuszczalnego poziomu dofinansowania projektu

lub maksymalnej dopuszczalnej kwoty dofinansowania projektu;

2017-03-09

©Telksinoe s. 41/56

5) określenie terminu, miejsca i formy składania wniosków o dofinansowanie

projektu;

6) określenie sposobu i miejsca udostępnienia regulaminu konkursu.

Art. 41. 1. Właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie

określonego przez siebie regulaminu.

2. Regulamin konkursu określa w szczególności:

1) nazwę i adres właściwej instytucji;

2) przedmiot konkursu, w tym typy projektów podlegających dofinansowaniu;

3) formę konkursu;

4) termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu

i sposób uzupełniania w nich braków formalnych oraz poprawiania w nich

oczywistych omyłek;

5) wzór wniosku o dofinansowanie projektu;

6) wzór umowy o dofinansowanie projektu;

7) kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia;

8) kwotę przeznaczoną na dofinansowanie projektów w konkursie;

9) maksymalny dopuszczalny poziom dofinansowania projektu lub maksymalną

dopuszczalną kwotę dofinansowania projektu;

10) środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy;

11) sposób podania do publicznej wiadomości wyników konkursu;

12) formę i sposób udzielania wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach

dotyczących konkursu.

3. Do czasu rozstrzygnięcia konkursu właściwa instytucja nie może zmieniać

regulaminu konkursu w sposób skutkujący nierównym traktowaniem

wnioskodawców.

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli konieczność dokonania zmiany wynika

z odrębnych przepisów.

5. Właściwa instytucja podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na

swojej stronie internetowej oraz na portalu, regulamin konkursu oraz jego zmiany,

wraz z ich uzasadnieniem, oraz termin, od którego są stosowane.

2017-03-09

©Telksinoe s. 42/56

Art. 42. Termin składania wniosków o dofinansowanie projektu nie może być

krótszy niż 7 dni, licząc od dnia rozpoczęcia naboru wniosków o dofinansowanie

projektu.

Art. 43. 1. W razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu

braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa

wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki

w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia

wniosku bez rozpatrzenia.

2. Uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu lub poprawienie w nim

oczywistej omyłki nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji.

Art. 44. 1. Oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty

uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów.

2. Właściwa instytucja powołuje komisję oceny projektów oraz określa

regulamin jej pracy. W skład komisji oceny projektów wchodzą pracownicy

właściwej instytucji lub eksperci, o których mowa w art. 49.

3. Po zakończeniu oceny wszystkich wniosków o dofinansowanie projektu

komisja oceny projektów sporządza protokół zawierający informacje o przebiegu

i wynikach oceny.

4. Komisja oceny projektów przygotowuje listę ocenionych projektów

zawierającą przyznane oceny, wskazując projekty, o których mowa w art. 39 ust. 2.

5. Po rozstrzygnięciu konkursu, o którym mowa w art. 46 ust. 1, właściwa

instytucja zamieszcza na swojej stronie internetowej informację o składzie komisji

oceny projektów.

6. Właściwa instytucja sprawuje nadzór nad komisją oceny projektów

w zakresie zgodności konkursu z przepisami ustawy i regulaminem konkursu.

Art. 45. 1. Konkurs może być prowadzony etapami.

2. Po każdym etapie konkursu właściwa instytucja zamieszcza na swojej

stronie internetowej listę projektów zakwalifikowanych do kolejnego etapu albo

listę, o której mowa w art. 46 ust. 4.

Art. 46. 1. Właściwa instytucja rozstrzyga konkurs, zatwierdzając listę,

o której mowa w art. 44 ust. 4.

2017-03-09

©Telksinoe s. 43/56

2. Po rozstrzygnięciu konkursu właściwa instytucja może zwiększyć kwotę

przeznaczoną na dofinansowanie projektów w konkursie.

3. Właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną

informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem

oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji

o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów.

4. Po rozstrzygnięciu konkursu właściwa instytucja zamieszcza na swojej

stronie internetowej oraz na portalu listę projektów wybranych do dofinansowania

wyłącznie na podstawie spełnienia kryteriów wyboru projektów albo listę

projektów, które uzyskały wymaganą liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów

wybranych do dofinansowania.

5. Jeżeli projekt otrzymał negatywną ocenę, o której mowa w art. 53 ust. 2,

informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera pouczenie o możliwości wniesienia

protestu na zasadach i w trybie, o których mowa w art. 53 i art. 54, określające:

1) termin do wniesienia protestu;

2) instytucję, do której należy wnieść protest;

3) wymogi formalne protestu, o których mowa w art. 54 ust. 2.

Art. 47. 1. Instytucja zarządzająca do dnia 30 listopada każdego roku

zamieszcza na swojej stronie internetowej oraz na portalu harmonogram naborów

wniosków o dofinansowanie projektu w trybie konkursowym, których

przeprowadzenie jest planowane na kolejny rok kalendarzowy.

2. W przypadku aktualizacji harmonogramu, o którym mowa w ust. 1,

instytucja zarządzająca niezwłocznie zamieszcza zaktualizowany harmonogram na

swojej stronie internetowej oraz na portalu.

3. Aktualizacja nie może dotyczyć naboru wniosków o dofinansowanie

projektu w trybie konkursowym, którego przeprowadzenie zaplanowano

w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące, licząc od dnia aktualizacji.

Art. 48. 1. W trybie pozakonkursowym wniosek o dofinansowanie projektu

jest składany na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym.

2. Wezwanie, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć wyłącznie projektów

wcześniej zidentyfikowanych zgodnie z ust. 3 i 4.

3. Właściwa instytucja dokonuje identyfikacji, wskazując projekt:

2017-03-09

©Telksinoe s. 44/56

1) zgodny z celami programu operacyjnego;

2) spełniający warunki, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3;

3) możliwy do realizacji w ramach kwoty przeznaczonej na dofinansowanie

projektów;

4) wykonalny.

4. Instytucja zarządzająca zamieszcza w szczegółowym opisie osi

priorytetowych programu operacyjnego informację o projekcie oraz o podmiocie,

który będzie jego wnioskodawcą.

5. Właściwa instytucja wybiera do dofinansowania projekt, który spełnił

kryteria wyboru projektów albo spełnił kryteria wyboru projektów i uzyskał

wymaganą liczbę punktów.

6. Właściwa instytucja zamieszcza na swojej stronie internetowej oraz na

portalu informację o projekcie wybranym do dofinansowania.

Art. 49. 1. Właściwa instytucja może wyznaczyć ekspertów do udziału

w wyborze projektów do dofinansowania.

2. Właściwa instytucja określa rolę eksperta w wyborze projektów do

dofinansowania.

3. Właściwa instytucja wyznacza eksperta spośród kandydatów na ekspertów,

którzy:

1) korzystają z pełni praw publicznych;

2) mają pełną zdolność do czynności prawnych;

3) nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub za

umyślne przestępstwo skarbowe;

4) posiadają wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia

w dziedzinie objętej programem operacyjnym, w ramach której jest

dokonywany wybór projektu;

5) posiadają wiedzę w zakresie celów i sposobu realizacji danego programu

operacyjnego.

4. Kandydat na eksperta składa oświadczenie o spełnianiu przesłanek,

o których mowa w ust. 3 pkt 1–3. Oświadczenie jest składane pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, o czym należy

składającego pouczyć przed złożeniem oświadczenia.

2017-03-09

©Telksinoe s. 45/56

5. Kandydat na eksperta informuje niezwłocznie właściwą instytucję

o wszelkich okolicznościach, które powodują zaprzestanie spełniania przesłanek,

o których mowa w ust. 3 pkt 1–3.

6. Właściwa instytucja zawiera z kandydatem na eksperta umowę dotyczącą

udziału w wyborze projektów.

7. Do eksperta stosuje się odpowiednio przepisy art. 24 § 1 i 2 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

8. Ekspert składa właściwej instytucji oświadczenie, że nie zachodzi żadna

z okoliczności powodujących wyłączenie go z udziału w wyborze projektów,

ustalonych zgodnie z ust. 7. Oświadczenie jest składane pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, o czym należy pouczyć

składającego przed złożeniem oświadczenia.

9. Jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie innych okoliczności niż

ustalone zgodnie z ust. 7, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności

eksperta, właściwa instytucja wyłącza eksperta z udziału w wyborze projektów

albo je ujawnia.

10. Właściwa instytucja prowadzi wykaz kandydatów na ekspertów, który jest

zamieszczany na jej stronie internetowej.

11. Wykaz, o którym mowa w ust. 10, zawiera:

1) imię i nazwisko kandydata na eksperta;

2) adres poczty elektronicznej kandydata na eksperta;

3) wskazanie dziedziny objętej danym programem operacyjnym, w której

kandydat na eksperta posiada wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub

wymagane uprawnienia.

Art. 50. Do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz

udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem

przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu

obliczania terminów.

Art. 51. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do programów EWT.

2017-03-09

©Telksinoe s. 46/56

Rozdział 14

Umowa o dofinansowanie projektu i decyzja o dofinansowaniu projektu

Art. 52. 1. Podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa

o dofinansowanie projektu albo decyzja o dofinansowaniu projektu.

2. Umowa o dofinansowanie projektu może zostać podpisana, a decyzja

o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie

kryteria, na podstawie których został wybrany do dofinansowania.

3. W przypadku projektu partnerskiego umowa o dofinansowanie projektu

jest zawierana z partnerem wiodącym, o którym mowa w art. 33 ust. 5 pkt 4,

będącym beneficjentem, odpowiedzialnym za przygotowanie i realizację projektu.

Rozdział 15

Procedura odwoławcza

Art. 53. 1. Wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu

wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu

ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów

wyboru projektów.

2. Negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów

wyboru projektów, w ramach której:

1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów

wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania

albo skierowany do kolejnego etapu oceny;

2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru

projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów

w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

3. W przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów

w konkursie nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, okoliczność

ta nie może stanowić wyłącznej przesłanki wniesienia protestu.

Art. 54. 1. Wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia

doręczenia informacji, o której mowa w art. 46 ust. 3.

2. Protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera:

1) oznaczenie instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu;

2017-03-09

©Telksinoe s. 47/56

2) oznaczenie wnioskodawcy;

3) numer wniosku o dofinansowanie projektu;

4) wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się

nie zgadza, wraz z uzasadnieniem;

5) wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie

przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały

miejsce, wraz z uzasadnieniem;

6) podpis wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania,

z załączeniem oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie

takiej osoby do reprezentowania wnioskodawcy.

3. W przypadku wniesienia protestu niespełniającego wymogów formalnych,

o których mowa w ust. 2, lub zawierającego oczywiste omyłki, właściwa instytucja

wzywa wnioskodawcę do jego uzupełnienia lub poprawienia w nim oczywistych

omyłek, w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem

pozostawienia protestu bez rozpatrzenia.

4. Uzupełnienie protestu, o którym mowa w ust. 3, może nastąpić wyłącznie

w odniesieniu do wymogów formalnych, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3 i 6.

5. Wezwanie, o którym mowa w ust. 3, wstrzymuje bieg terminu, o którym

mowa w art. 56 ust. 2 i art. 57.

6. Na prawo wnioskodawcy do wniesienia protestu nie wpływa negatywnie

błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 46 ust. 5.

Art. 55. Protest jest rozpatrywany przez instytucję:

1) zarządzającą albo

2) pośredniczącą – jeżeli została ustanowiona dla danego programu

operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie

na podstawie porozumienia albo umowy, o których mowa w art. 10 ust. 1.

Art. 56. 1. Protest jest wnoszony za pośrednictwem instytucji, o której mowa

w art. 39 ust. 1, zgodnie z pouczeniem, o którym mowa w art. 46 ust. 5.

2. Instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1, w terminie 21 dni od dnia

otrzymania protestu weryfikuje wyniki dokonanej przez siebie oceny projektu

w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, i:

2017-03-09

©Telksinoe s. 48/56

1) dokonuje zmiany podjętego rozstrzygnięcia, co skutkuje odpowiednio

skierowaniem projektu do właściwego etapu oceny albo umieszczeniem go na

liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia

procedury odwoławczej, informując o tym wnioskodawcę, albo

2) kieruje protest wraz z otrzymaną od wnioskodawcy dokumentacją do

właściwej instytucji, o której mowa w art. 55, załączając do niego stanowisko

dotyczące braku podstaw do zmiany podjętego rozstrzygnięcia, oraz

informuje wnioskodawcę na piśmie o przekazaniu protestu.

3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli instytucją właściwą do

rozpatrzenia protestu jest instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1. W takim

przypadku protest jest wnoszony bezpośrednio do tej instytucji zgodnie

z pouczeniem, o którym mowa w art. 46 ust. 5.

Art. 57. Właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest,

weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów,

o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, licząc

od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy

w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów,

termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja

informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może

przekroczyć łącznie 60 dni od dnia jego otrzymania.

Art. 58. 1. Właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje

wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta

zawiera w szczególności:

1) treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu

protestu, wraz z uzasadnieniem;

2) w przypadku nieuwzględnienia protestu – pouczenie o możliwości wniesienia

skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61.

2. W przypadku uwzględnienia protestu właściwa instytucja, o której mowa

w art. 55, może:

1) odpowiednio skierować projekt do właściwego etapu oceny albo umieścić go

na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku

2017-03-09

©Telksinoe s. 49/56

przeprowadzenia procedury odwoławczej, informując o tym wnioskodawcę,

albo

2) przekazać sprawę instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1, w celu

przeprowadzenia ponownej oceny projektu, jeżeli stwierdzi, że doszło do

naruszeń obowiązujących procedur i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy

ma istotny wpływ na wynik oceny, informując wnioskodawcę na piśmie

o przekazaniu sprawy.

3. Ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu

w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5.

4. Instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1, informuje wnioskodawcę na

piśmie o wyniku ponownej oceny i:

1) w przypadku pozytywnej ponownej oceny projektu odpowiednio kieruje

projekt do właściwego etapu oceny albo umieszcza go na liście projektów

wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury

odwoławczej;

2) w przypadku negatywnej ponownej oceny projektu do informacji załącza

dodatkowo pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu

administracyjnego na zasadach określonych w art. 61.

5. Przepisów ust. 2 pkt 2, ust. 3 i 4 nie stosuje się, jeżeli instytucją właściwą

do rozpatrzenia protestu jest instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1.

Art. 59. 1. Protest pozostawia się bez rozpatrzenia, jeżeli mimo prawidłowego

pouczenia, o którym mowa w art. 46 ust. 5, został wniesiony:

1) po terminie,

2) przez podmiot wykluczony z możliwości otrzymania dofinansowania,

3) bez spełnienia wymogów określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4

– o czym wnioskodawca jest informowany na piśmie odpowiednio przez instytucję,

o której mowa w art. 39 ust. 1, za pośrednictwem której wniesiono protest, albo

przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera pouczenie o możliwości

wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61.

Art. 60. W rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56

ust. 2, a także w ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust. 3, nie mogą brać

2017-03-09

©Telksinoe s. 50/56

udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę.

Przepis art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Art. 61. 1. W przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej

oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku,

o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść

skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.

poz. 270, z późn. zm.7)).

2. Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę

w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1

albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją

w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga

podlega wpisowi stałemu.

3. Kompletna dokumentacja, o której mowa w ust. 2, obejmuje:

1) wniosek o dofinansowanie projektu,

2) informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 46 ust. 3,

3) wniesiony protest,

4) informację, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66

ust. 2 pkt 1

– wraz z ewentualnymi załącznikami.

4. Kompletna dokumentacja jest wnoszona przez wnioskodawcę w oryginale

lub w postaci uwierzytelnionej kopii.

5. Sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie

30 dni od dnia wniesienia skargi.

6. Wniesienie skargi:

1) po terminie, o którym mowa w ust. 2,

2) bez kompletnej dokumentacji,

3) bez uiszczenia wpisu stałego w terminie, o którym mowa w ust. 2

– powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, z zastrzeżeniem ust. 7.

7)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1101

i 1529, z 2014 r. poz. 183 i 543 oraz z 2015 r. poz. 658, 1191, 1224, 1269 i 1311.

2017-03-09

©Telksinoe s. 51/56

7. W przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez

uiszczenia wpisu stałego sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji

lub uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem

pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Wezwanie wstrzymuje bieg terminu,

o którym mowa w ust. 5.

8. W wyniku rozpoznania skargi sąd może:

1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że:

a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo

i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując

jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą

instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1,

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione,

przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której

mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1;

2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;

3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.

Art. 62. 1. Skargę kasacyjną, wraz z kompletną dokumentacją, może wnieść

bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego:

1) wnioskodawca,

2) właściwa instytucja, o której mowa w art. 55,

3) właściwa instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1 – w przypadku

pozostawienia protestu bez rozpatrzenia oraz dokonania negatywnej

ponownej oceny projektu przez tę instytucję

– w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu

administracyjnego. Przepisy art. 61 ust. 3, 4, 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

2. Skarga, o której mowa w ust. 1, jest rozpatrywana w terminie 30 dni od dnia

jej wniesienia.

Art. 63. Na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu

administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia,

o którym mowa w art. 46 ust. 5, art. 58 ust. 1 pkt 2 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 ust. 2

albo art. 66 ust. 2 pkt 1.

2017-03-09

©Telksinoe s. 52/56

Art. 64. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed

sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4,

z wyłączeniem art. 52–55, art. 61 § 3–6, art. 115–122, art. 146, art. 150 i art. 152

tej ustawy.

Art. 65. Procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53–64, nie wstrzymuje

zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do

dofinansowania.

Art. 66. 1. Prawomocne rozstrzygnięcie sądu administracyjnego polegające

na oddaleniu skargi, odrzuceniu skargi albo pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia

kończy procedurę odwoławczą oraz procedurę wyboru projektu.

2. W przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie

procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na

dofinansowanie projektów w ramach działania:

1) właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez

rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając

jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na

zasadach określonych w art. 61;

2) sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została

przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do

ponownego rozpatrzenia.

Art. 67. Do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem

przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu

obliczania terminów.

Art. 68. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do programów EWT.

Rozdział 16

Centralny system teleinformatyczny

Art. 69. 1. Tworzy się centralny system teleinformatyczny wspierający

realizację programów operacyjnych.

2017-03-09

©Telksinoe s. 53/56

2. Budowę i funkcjonowanie centralnego systemu teleinformatycznego

zapewnia minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego.

3. Centralny system teleinformatyczny służy do wspierania procesów

związanych z:

1) obsługą projektu od momentu podpisania umowy o dofinansowanie projektu

albo podjęcia decyzji o dofinansowaniu projektu – w odniesieniu do

krajowego programu operacyjnego, programu EWT, dla którego instytucja

zarządzająca została ustanowiona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

oraz regionalnego programu operacyjnego – w zależności od decyzji

instytucji zarządzającej regionalnym programem operacyjnym;

2) ewidencjonowaniem danych dotyczących realizacji programów

operacyjnych;

3) obsługą certyfikacji wydatków.

Art. 70. 1. Uwierzytelnianie beneficjenta lub osoby fizycznej, która zgodnie

z postanowieniami umowy o dofinansowanie projektu lub decyzji

o dofinansowaniu projektu jest upoważniona do reprezentowania beneficjenta

w zakresie czynności związanych z realizacją projektu w centralnym systemie

teleinformatycznym, wymaga wykorzystania profilu zaufanego ePUAP albo

danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu podpisu

elektronicznego.

2. W przypadku gdy z powodów technicznych wykorzystanie profilu

zaufanego ePUAP nie jest możliwe, uwierzytelnianie w centralnym systemie

teleinformatycznym podmiotu, o którym mowa w ust. 1, następuje przez

wykorzystanie loginu i hasła wygenerowanego przez ten system.

Art. 71. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego jest

administratorem danych osobowych gromadzonych w centralnym systemie

teleinformatycznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 i 2281).

Art. 72. W zakresie nieuregulowanym w art. 69 i art. 70 w odniesieniu do

minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych, minimalnych

wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci

elektronicznej, wymiany informacji drogą elektroniczną, w tym dokumentów

2017-03-09

©Telksinoe s. 54/56

elektronicznych, pomiędzy podmiotami publicznymi a podmiotami niebędącymi

podmiotami publicznymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r.

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Rozdział 17

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 73–95. (pominięte)8)

Rozdział 18

Przepisy przejściowe i końcowy

Art. 96. Programy Europejskiej Współpracy Terytorialnej, o których mowa

w rozporządzeniu EWT, przyjęte przez Komisję Europejską przed dniem wejścia

w życie ustawy stają się programami Europejskiej Współpracy Terytorialnej

w rozumieniu niniejszej ustawy.

Art. 97. 1. Projekt Programu Operacyjnego Pomoc Żywnościowa 2014–2020

przyjęty przez Radę Ministrów przed dniem wejścia w życie ustawy staje się

Programem Operacyjnym w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 85, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, i może być zmieniany.

2. W przypadku zatwierdzenia przez Komisję Europejską przed dniem

wejścia w życie ustawy projektu Programu Operacyjnego Pomoc Żywnościowa

2014–2020 program ten staje się Programem Operacyjnym w rozumieniu ustawy

zmienianej w art. 85, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i może być

zmieniany.

Art. 98. 1. Środki finansowe pochodzące z wkładów wniesionych w ramach

krajowych i regionalnych programów operacyjnych do instrumentów inżynierii

finansowej, wdrażanych na podstawie art. 44 rozporządzenia Rady (WE) nr

1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące

Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu

Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr

8)

Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 stycznia

2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zasadach realizacji programów w

zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz. U. poz.

217).

2017-03-09

©Telksinoe s. 55/56

1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25, z późn. zm.), po wykonaniu

zobowiązań wynikających z zawartych umów o dofinansowanie w zakresie ich

wykorzystania zgodnie z art. 78 ust. 7 tego rozporządzenia, niezaangażowane

w ramach umów z odbiorcami wsparcia udzielanego przez instrumenty inżynierii

finansowej oraz środki zwracane przez tych odbiorców do instrumentów inżynierii

finansowej są ponownie wykorzystywane na realizację celów określonych w art. 78

ust. 7 tego rozporządzenia, zgodnie z art. 152 ust. 1 rozporządzenia ogólnego.

2. W celu ponownego wykorzystania środków finansowych, o których mowa

w ust. 1, instytucja zarządzająca otwiera w Banku Gospodarstwa Krajowego

rachunek do obsługi instrumentów inżynierii finansowej.

3. Obsługa finansowa rachunku, o którym mowa w ust. 2, jest prowadzona

zgodnie z umową podpisaną między instytucją zarządzającą a Bankiem

Gospodarstwa Krajowego.

4. Wyłącznym dysponentem środków finansowych zgromadzonych na

rachunku, o którym mowa w ust. 2, jest:

1) minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego – w odniesieniu do

środków pochodzących z krajowego programu operacyjnego;

2) zarząd województwa – w odniesieniu do środków pochodzących

z regionalnego programu operacyjnego.

5. Środki finansowe zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 2, są

uruchamiane przez Bank Gospodarstwa Krajowego wyłącznie na wniosek

podmiotu określonego w ust. 4.

Art. 99. Do spraw z zakresu ustalania i nakładania korekt finansowych,

o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca

2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu

Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu

Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, w których właściwa

instytucja przed dniem wejścia w życie ustawy nie nałożyła korekty finansowej,

stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 90, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

2017-03-09

©Telksinoe s. 56/56

Art. 100. Przepisy art. 121 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 92, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, stosuje się po raz pierwszy do ustawy budżetowej na

rok 2015.

Art. 101. Przepisy art. 189 ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 92, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do środków przekazywanych w ramach

programów operacyjnych obejmujących perspektywę finansową 2014–2020.

Art. 102. Instytucja zarządzająca w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie

ustawy zamieszcza na swojej stronie internetowej oraz na portalu, o którym mowa

w art. 115 ust. 1 lit. b rozporządzenia ogólnego, harmonogram naborów wniosków

o dofinansowanie projektu w trybie konkursowym, których prowadzenie jest

planowane w roku, w którym ustawa weszła w życie.

Art. 103. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia9).

9)

Ustawa została ogłoszona w dniu 29 sierpnia 2014 r.

2017-03-09