Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/48

Opracowano na podstawie:

Dz. U. z 2016 r.

poz. 437, 2103,

z 2017 r. poz. 1139, 1452.

U S T A W A

z dnia 11 marca 2016 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw 1)

Art. 1. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. poz. 555, z późn. zm.2)) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2 w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności

karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności,”;

2) w art. 5 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść

oskarżonego.”;

3) uchyla się art. 23b;

4) w art. 30 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Sąd odwoławczy na posiedzeniu orzeka jednoosobowo, a w składzie

trzech sędziów wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie wydano w składzie innym

niż jednoosobowy albo ze względu na szczególną zawiłość sprawy lub jej wagę

Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania

cywilnego, ustawę z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu, ustawę z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji, ustawę z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, ustawę z dnia 28 września

1991 r. o kontroli skarbowej, ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, ustawę z dnia

6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy, ustawę z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny

skarbowy, ustawę z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawę z dnia

24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawę z dnia 24 sierpnia

2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych, ustawę z dnia 24 maja

2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawę z dnia

28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod

groźbą kary, ustawę z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, ustawę

z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, ustawę z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie

Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego, ustawę z dnia 9 czerwca 2006 r.

o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz ustawę z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy

– Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw.

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. poz. 931, z 2000 r. poz. 580,

717, 852 i 1027, z 2001 r. poz. 1071 i 1149, z 2002 r. poz. 676, z 2003 r. poz. 155, 1061 i 1188,

z 2004 r. poz. 514, 626, 889, 2405 i 2641, z 2005 r. poz. 70, 461, 680, 821, 1181, 1203, 1363, 1416

i 1479, z 2006 r. poz. 118, 467, 659, 708, 711, 1009, 1013, 1192, 1647 i 1648, z 2007 r. poz. 116,

432, 539, 589, 664, 766, 849 i 903, z 2008 r. poz. 162, 648, 686, 802, 1133, 1308, 1344, 1485, 1571

i 1651, z 2009 r. poz. 39, 104, 171, 585, 716, 1051, 1178, 1323, 1375, 1474 i 1589, z 2010 r. poz. 46,

626, 669, 826, 842, 1228 i 1307, z 2011 r. poz. 245, 246, 273, 654, 678, 829, 1135, 1280, 1430,

1431, 1438 i 1645, z 2012 r. poz. 886, 1091, 1101, 1327, 1426, 1447 i 1529, z 2013 r. poz. 480, 765,

849, 1247, 1262, 1282 i 1650, z 2014 r. poz. 85, 384, 694, 1375 i 1556, z 2015 r. poz. 21, 290, 396,

1185, 1186, 1334, 1788, 1855 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 178.

2017-08-09

©Telksinoe s. 2/48

prezes sądu zarządzi jej rozpoznanie w składzie trzech sędziów, chyba że ustawa

stanowi inaczej.”;

5) (uchylony)

6) po art. 41 dodaje się art. 41a w brzmieniu:

„Art. 41a. Wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych

podstawach faktycznych co wniosek wcześniej rozpoznany pozostawia się bez

rozpoznania; przepisu art. 42 § 3 nie stosuje się.”;

7) w art. 42 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Sędzia, co do którego zgłoszono wniosek o wyłączenie na podstawie

art. 41, może złożyć do akt stosowne oświadczenie na piśmie. Wniosek

rozpoznaje się niezwłocznie. Z chwilą wyłączenia sędziego czynności

procesowe dokonane z jego udziałem po złożeniu wniosku stają się

bezskuteczne.”;

8) art. 46 otrzymuje brzmienie:

„Art. 46. § 1. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego

udział oskarżyciela publicznego w rozprawie jest obowiązkowy, jeżeli ustawa

nie stanowi inaczej.

§ 2. Jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie

dochodzenia, niestawiennictwo oskarżyciela publicznego na rozprawie nie

tamuje jej toku. Przewodniczący lub sąd mogą uznać obecność oskarżyciela

publicznego za obowiązkową.”;

9) w art. 47 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Przepisy art. 40 § 1 pkt 1–4, 6 i 10, § 2 oraz art. 41, art. 41a

i art. 42 stosuje się odpowiednio do prokuratora, innych osób prowadzących

postępowanie przygotowawcze oraz innych oskarżycieli publicznych.”;

10) art. 50 otrzymuje brzmienie:

„Art. 50. W postępowaniu sądowym z uprawnień pokrzywdzonego

określonych w art. 53 nie może korzystać osoba występująca w tej samej sprawie

w charakterze oskarżonego, z wyjątkiem przewidzianym w art. 497 i art. 498

§ 3.”;

11) w art. 55:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. W razie powtórnego wydania postanowienia o odmowie

wszczęcia lub o umorzeniu postępowania w wypadku, o którym mowa

w art. 330 § 2, pokrzywdzony może w terminie miesiąca od doręczenia mu

2017-08-09

©Telksinoe s. 3/48

zawiadomienia o postanowieniu wnieść akt oskarżenia do sądu, dołączając

po jednym odpisie dla każdego oskarżonego oraz dla prokuratora. Przepis

art. 488 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 339 § 3 pkt 3a

i art. 396a nie stosuje się.”,

b) § 4 otrzymuje brzmienie:

„§ 4. Do sprawy wszczętej na podstawie aktu oskarżenia wniesionego

przez oskarżyciela posiłkowego może w każdym czasie wstąpić prokurator,

stając się oskarżycielem publicznym. Postępowanie toczy się wówczas

z oskarżenia publicznego, a pokrzywdzony, który wniósł akt oskarżenia,

korzysta z praw oskarżyciela posiłkowego, o którym mowa w art. 54.

Cofnięcie aktu oskarżenia przez oskarżyciela publicznego jest dopuszczalne

jedynie za zgodną pokrzywdzonego, który wniósł akt oskarżenia.”;

12) w art. 71 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Za oskarżonego uważa się osobę, przeciwko której wniesiono

oskarżenie do sądu, a także osobę, co do której prokurator złożył wniosek

wskazany w art. 335 § 1 lub wniosek o warunkowe umorzenie postępowania.”;

13) w art. 75 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Oskarżony jest obowiązany zawiadamiać organ prowadzący

postępowanie o każdej zmianie miejsca swojego zamieszkania lub pobytu

trwającego dłużej niż 7 dni, w tym także z powodu pozbawienia wolności

w innej sprawie, jak również o każdej zmianie danych umożliwiających

kontaktowanie się, wskazanych w art. 213 § 1, o których wie, że są znane

organowi prowadzącemu postępowanie. Oskarżony jest obowiązany ponadto

stawić się na każde wezwanie w toku postępowania karnego. O powyższych

obowiązkach należy oskarżonego uprzedzić przy pierwszym przesłuchaniu.”;

14) w art. 78:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby mu

wyznaczono obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest

w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego

utrzymania siebie i rodziny.”,

b) po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:

„§ 1a. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli oskarżony żąda

wyznaczenia obrońcy z urzędu w celu dokonania określonej czynności

procesowej.”;

2017-08-09

©Telksinoe s. 4/48

15) uchyla się art. 80a;

16) w art. 81 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Jeżeli w sytuacji określonej w art. 78 § 1 lub 1a, art. 79 § 1 i 2 oraz

art. 80 oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, prezes lub referendarz sądowy sądu

właściwego do rozpoznania sprawy wyznacza mu obrońcę z urzędu.”;

17) w art. 84 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Obrońca wyznaczony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym,

w postępowaniu o uchylenie wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok

sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania lub

w postępowaniu o wznowienie postępowania powinien sporządzić i podpisać

kasację, skargę od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu

pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania lub

wniosek o wznowienie postępowania albo poinformować na piśmie sąd, że nie

stwierdził podstaw do wniesienia kasacji, skargi lub wniosku o wznowienie

postępowania. Jeżeli kasacja, skarga lub wniosek zostaną wniesione, obrońca ten

jest uprawniony do udziału w toczącym się postępowaniu.”;

18) uchyla się art. 87a;

19) w art. 96 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Strony oraz osoby niebędące stronami, jeżeli ma to znaczenie dla

ochrony ich praw lub interesów, mają prawo wziąć udział w posiedzeniu

wówczas, gdy ustawa tak stanowi, chyba że ich udział jest obowiązkowy. Przepis

art. 451 stosuje się odpowiednio.”;

20) w art. 100:

a) § 3–6 otrzymują brzmienie:

„§ 3. Wyrok doręcza się podmiotom uprawnionym do wniesienia

środka odwoławczego, jeżeli ustawa tak stanowi.

§ 4. Postanowienie albo zarządzenie wydane poza rozprawą, od

którego przysługuje środek odwoławczy, doręcza się podmiotom

uprawnionym do wniesienia tego środka, a postanowienie kończące

postępowanie jego stronom, chyba że byli obecni przy ogłoszeniu

postanowienia albo zarządzenia. Stronom doręcza się również

postanowienie wraz z uzasadnieniem w wypadku wskazanym w art. 98 § 2.

§ 5. Strony należy powiadomić o treści innych postanowień

i zarządzeń wydanych poza rozprawą i posiedzeniem, a także wydanych na

posiedzeniu, o którego terminie strona nie była zawiadomiona.

2017-08-09

©Telksinoe s. 5/48

§ 6. Jeżeli ustawa nie zwalnia od równoczesnego sporządzenia

uzasadnienia, orzeczenie i zarządzenie doręcza się lub ogłasza wraz

z uzasadnieniem. W wypadku określonym w art. 98 § 2 po ogłoszeniu

postanowienia podaje się ustnie najważniejsze powody rozstrzygnięcia.”,

b) § 8 otrzymuje brzmienie:

„§ 8. Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu orzeczenia i zarządzenia

należy pouczyć uczestników postępowania o przysługującym im prawie,

terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia lub o tym, że orzeczenie

lub zarządzenie nie podlega zaskarżeniu.”,

c) dodaje się § 9 w brzmieniu:

„§ 9. W razie skazania z zastosowaniem art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu

karnego lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego po ogłoszeniu lub

przy doręczeniu wyroku należy pouczyć oskarżonego o treści art. 434 § 4

oraz art. 443.”;

21) art. 106 otrzymuje brzmienie:

„Art. 106. Przepisy art. 100 § 4–8 stosuje się odpowiednio w postępowaniu

przygotowawczym.”;

22) art. 116 otrzymuje brzmienie:

„Art. 116. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, strony i inni uprawnieni do

wzięcia udziału w czynności procesowej mogą składać wnioski i inne

oświadczenia na piśmie albo ustnie do protokołu.”;

23) w art. 132 § 4 otrzymuje brzmienie:

„§ 4. Przepisów § 2 i 3 oraz art. 133 § 3 nie stosuje się do doręczenia

oskarżonemu zawiadomienia o pierwszym terminie rozprawy głównej, terminie

posiedzenia, o którym mowa w art. 341 § 1, art. 343 § 5, art. 343a i art. 420 § 1,

oraz doręczenia wyroku, o którym mowa w art. 500 § 1.”;

24) w art. 139 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:

„§ 1a. Przepis § 1 stosuje się do pokrzywdzonego także wtedy, gdy nie jest

stroną.”;

25) art. 141 otrzymuje brzmienie:

„Art. 141. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb doręczania pism organów procesowych, mając na uwadze

konieczność zapewnienia sprawnego toku postępowania, a także właściwej

realizacji gwarancji procesowych jego uczestników.”;

2017-08-09

©Telksinoe s. 6/48

26) w art. 143 w § 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie:

„8) zaznajomienie podejrzanego z materiałami zebranymi w postępowaniu

przygotowawczym,”;

27) w art. 147:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Przebieg czynności protokołowanych może być utrwalony

ponadto za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, o czym

należy przed uruchomieniem urządzenia uprzedzić osoby uczestniczące

w czynności.”,

b) § 3a–5 otrzymują brzmienie:

„§ 3a. Zapis obrazu lub dźwięku staje się załącznikiem do protokołu.

W wypadku ograniczenia protokołu do zapisu najbardziej istotnych

oświadczeń osób biorących udział w czynności sporządza się przekład

zapisu dźwięku, który również staje się załącznikiem do protokołu.

§ 4. Strona, obrońca, pełnomocnik i przedstawiciel ustawowy ma

prawo otrzymać odpłatnie jedną kopię zapisu obrazu lub dźwięku. Nie

dotyczy to przebiegu rozprawy lub innej czynności odbywającej się

z wyłączeniem jawności albo czynności w postępowaniu

przygotowawczym. Z ważnych przyczyn, uzasadnionych ochroną interesu

prywatnego osób biorących udział w rozprawie, prezes sądu może nie

wyrazić zgody na sporządzenie dla stron, obrońców, pełnomocników

i przedstawicieli ustawowych kopii zapisu obrazu z rozprawy.

§ 5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje urządzeń i środków technicznych służących do utrwalania obrazu

lub dźwięku dla celów procesowych, sposób przechowywania, odtwarzania

i kopiowania zapisów, sposób i tryb udostępniania stronom, obrońcom,

pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym zapisu obrazu lub dźwięku

oraz przekazywania im kopii zapisu obrazu lub dźwięku, jak również

wysokość opłaty za sporządzenie i przekazanie kopii zapisu obrazu lub

dźwięku oraz zakładanie kont w systemie informatycznym w celu

przekazywania kopii zapisu obrazu lub dźwięku, mając na uwadze

konieczność właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu lub dźwięku

przed utratą dowodu, jego zniekształceniem lub nieuprawnionym

ujawnieniem, konieczność niezwłocznego dostępu uczestników

postępowania do zapisu obrazu lub dźwięku oraz uzyskania kopii zapisu

2017-08-09

©Telksinoe s. 7/48

z akt sprawy, a także zapewnienia, aby wysokość opłaty odpowiadała

rzeczywistym kosztom sporządzenia i przekazania kopii zapisu obrazu lub

dźwięku.”;

28) w art. 148 uchyla się § 2a–2c;

29) po art. 148 dodaje się art. 148a w brzmieniu:

„Art. 148a. § 1. W protokole nie zamieszcza się danych dotyczących

miejsca zamieszkania i miejsca pracy pokrzywdzonych i świadków

uczestniczących w czynności. Dane te, niezamieszczone w protokole,

zamieszcza się w załączniku do protokołu, który przechowuje się w załączniku

adresowym do akt sprawy, do wiadomości organu prowadzącego postępowanie.

§ 2. Przepis § 1 zdanie pierwsze nie dotyczy miejsca pracy świadka

będącego funkcjonariuszem publicznym, składającego zeznania w związku

z pełnioną funkcją, chyba że przeprowadzający czynność w postępowaniu

przygotowawczym albo przewodniczący składu orzekającego

przeprowadzającego czynność uzna, iż dla dobra postępowania karnego nie

powinno ono zostać zamieszczone w protokole.

§ 3. Jeżeli dane dotyczące miejsca zamieszkania i miejsca pracy

pokrzywdzonych i świadków zawarte są w dokumentach innych niż protokół,

o którym mowa w § 1, dokumenty, w całości lub w części, w jakiej zawierają te

dane, przechowuje się w załączniku adresowym do akt sprawy, do wiadomości

organu prowadzącego postępowanie. Do akt sprawy załącza się uwierzytelnione

kserokopie dokumentów lub ich części, sporządzone w sposób uniemożliwiający

zapoznanie się z tymi danymi.

§ 4. Przeprowadzający czynność w postępowaniu przygotowawczym albo

przewodniczący składu sądu – w odniesieniu do protokołu, o którym mowa

w § 1, a w odniesieniu do innych dokumentów – organ prowadzący

postępowanie przygotowawcze albo prezes sądu lub przewodniczący składu

sądu, może zarządzić o odstąpieniu, w całości lub w części, od stosowania

przepisów § 1 lub 3:

1) jeżeli dane dotyczące miejsca zamieszkania lub miejsca pracy

pokrzywdzonego lub świadka są oskarżonemu znane,

2) w odniesieniu do danych dotyczących miejsca zamieszkania lub miejsca

pracy pokrzywdzonego lub świadka, jeżeli miejsca te stanowią

równocześnie miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez

2017-08-09

©Telksinoe s. 8/48

pokrzywdzonego lub świadka i dane te zostały przekazane do publicznej

wiadomości do właściwego rejestru lub ewidencji,

3) z powodu oczywistego braku potrzeby ochrony danych dotyczących

miejsca zamieszkania lub miejsca pracy pokrzywdzonego lub świadka

z uwagi na charakter sprawy.

§ 5. Sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze może

ujawnić w niezbędnym zakresie dane, o których mowa w § 1, lub oryginały

dokumentów, o których mowa w § 3, jeżeli mają one znaczenie dla rozstrzyg-

nięcia sprawy.”;

30) art. 152–154 otrzymują brzmienie:

„Art. 152. Strony oraz osoby mające w tym interes prawny mogą złożyć

wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy i posiedzenia lub przekładu zapisu

dźwięku, wskazując na nieścisłości i opuszczenia.

Art. 153. § 1. Przewodniczący po wysłuchaniu protokolanta lub osoby,

która sporządziła przekład zapisu dźwięku, oraz po odtworzeniu zapisu dźwięku

albo obrazu i dźwięku może przychylić się do wniosku i wydać zarządzenie

o sprostowaniu protokołu lub przekładu zapisu dźwięku; w przeciwnym razie

w przedmiocie sprostowania orzeka, po wysłuchaniu protokolanta lub osoby,

która sporządziła przekład zapisu dźwięku, sąd w składzie, który rozpoznawał

sprawę.

§ 2. Jeżeli nie można utworzyć tego samego składu, postanowienie nie

zapada, a poszczególni jego członkowie oraz protokolant lub osoba, która

sporządziła przekład zapisu dźwięku, składają do akt sprawy oświadczenie co do

zasadności wniosku.

§ 3. W razie uwzględnienia wniosku należy w sprostowanym protokole

i przekładzie zapisu dźwięku umieścić odpowiednią wzmiankę, którą podpisują

przewodniczący i protokolant lub osoba, która sporządziła przekład zapisu

dźwięku.

§ 4. Jeżeli nieścisłość lub opuszczenie w przekładzie zapisu dźwięku

wynika z niedającego się usunąć zniekształcenia lub braku zapisu dźwięku,

stosowną wzmiankę należy zamieścić w protokole i przekładzie zapisu dźwięku.

§ 5. Wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy i posiedzenia lub

przekładu zapisu dźwięku pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli został złożony

po wysłaniu akt sprawy do wyższej instancji.

2017-08-09

©Telksinoe s. 9/48

Art. 154. Sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich lub rachunkowych

w protokole lub przekładzie zapisu dźwięku może nastąpić na wniosek lub

z urzędu w każdym czasie; przepisy art. 153 stosuje się odpowiednio.”;

31) w art. 156:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom

ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność

sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą

być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy

mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego,

jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie.”,

b) uchyla się § 1a,

c) § 5 i 5a otrzymują brzmienie:

„§ 5. Jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku

postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania

przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom

i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia

sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione

odpisy lub kopie; prawo to przysługuje stronom także po zakończeniu

postępowania przygotowawczego. W przedmiocie udostępnienia akt,

sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów

lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie.

W wypadku odmowy udostępnienia akt pokrzywdzonemu na jego wniosek

należy poinformować go o możliwości udostępnienia mu akt

w późniejszym terminie. Z chwilą powiadomienia podejrzanego lub

obrońcy o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania

przygotowawczego pokrzywdzonemu, jego pełnomocnikowi lub

przedstawicielowi ustawowemu nie można odmówić udostępnienia akt,

umożliwienia sporządzania odpisów lub kopii oraz wydania odpisów lub

kopii. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego

mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom.

Prokurator może udostępnić akta w postaci elektronicznej.

§ 5a. W razie złożenia w toku postępowania przygotowawczego

wniosku o zastosowanie albo przedłużenie tymczasowego aresztowania

podejrzanemu i jego obrońcy udostępnia się niezwłocznie akta sprawy

2017-08-09

©Telksinoe s. 10/48

w części zawierającej treść dowodów dołączonych do wniosku,

z wyłączeniem dowodów z zeznań świadków, o których mowa w art. 250

§ 2b.”;

32) art. 156a otrzymuje brzmienie:

„Art. 156a. Dane lub oryginały dokumentów znajdujące się w załączniku

adresowym udostępnia się wyłącznie organom państwowym oraz organom

samorządu terytorialnego na ich wniosek, jeżeli jest to niezbędne dla

wykonywania ustawowych zadań tych organów. Można je udostępnić także na

wniosek innych instytucji lub osób, jeżeli przemawia za tym ich ważny interes.”;

33) art. 167 otrzymuje brzmienie:

„Art. 167. Dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu.”;

34) art. 168a otrzymuje brzmienie:

„Art. 168a. Dowodu nie można uznać za niedopuszczalny wyłącznie na tej

podstawie, że został uzyskany z naruszeniem przepisów postępowania lub za

pomocą czynu zabronionego, o którym mowa w art. 1 § 1 Kodeksu karnego,

chyba że dowód został uzyskany w związku z pełnieniem przez funkcjonariusza

publicznego obowiązków służbowych, w wyniku: zabójstwa, umyślnego

spowodowania uszczerbku na zdrowiu lub pozbawienia wolności.”;

35) po art. 168a dodaje się art. 168b w brzmieniu:

„Art. 168b. Jeżeli w wyniku kontroli operacyjnej zarządzonej na wniosek

uprawnionego organu na podstawie przepisów szczególnych uzyskano dowód

popełnienia przez osobę, wobec której kontrola operacyjna była stosowana,

innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego niż

przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej lub przestępstwa

ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego popełnionego przez inną osobę

niż objętą zarządzeniem kontroli operacyjnej, prokurator podejmuje decyzję

w przedmiocie wykorzystania tego dowodu w postępowaniu karnym.”;

36) w art. 171 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Prawo zadawania pytań mają, oprócz organu przesłuchującego,

strony, obrońcy, pełnomocnicy oraz biegli. Pytania zadaje się osobie

przesłuchiwanej bezpośrednio, chyba że organ przesłuchujący zarządzi inaczej.”;

37) w art. 213 § 1 i 1a otrzymują brzmienie:

„§ 1. W postępowaniu należy ustalić tożsamość oskarżonego, jego numer

Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL),

a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – numer i nazwę

2017-08-09

©Telksinoe s. 11/48

dokumentu stwierdzającego tożsamość oraz nazwę organu, który wydał

dokument, a także wiek oskarżonego, jego stosunki rodzinne i majątkowe,

wykształcenie, zawód i źródła dochodu, dane o jego karalności, a w miarę

możliwości numer telefonu lub adres poczty elektronicznej umożliwiające

kontaktowanie się z oskarżonym oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP).

Odnośnie do oskarżonego będącego funkcjonariuszem publicznym w chwili

popełnienia czynu lub w czasie postępowania należy ponadto zebrać dane

dotyczące przebiegu służby publicznej, wyróżnień oraz ukarań dyscyplinarnych.

§ 1a. W razie potrzeby prokurator, inny organ prowadzący postępowanie

przygotowawcze lub sąd uzyskuje informację z systemu teleinformatycznego

ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczącą stosunków

majątkowych i źródeł dochodu oskarżonego, w tym prowadzonych

i zakończonych postępowań podatkowych, na podstawie aktualnych danych

znajdujących się w tym systemie. Informację uzyskuje się drogą elektroniczną.”;

38) art 229 otrzymuje brzmienie:

„Art. 229. Protokół zatrzymania rzeczy lub przeszukania powinien, oprócz

wymagań wymienionych w art. 148 i art. 148a, zawierać oznaczenie sprawy,

z którą zatrzymanie rzeczy lub przeszukanie ma związek, oraz podanie dokładnej

godziny rozpoczęcia i zakończenia czynności, dokładną listę zatrzymanych

rzeczy i w miarę potrzeby ich opis, a nadto wskazanie polecenia sądu lub

prokuratora. Jeżeli polecenie nie zostało uprzednio wydane, zamieszcza się

w protokole wzmiankę o poinformowaniu osoby, u której czynność

przeprowadzono, że na jej wniosek otrzyma postanowienie w przedmiocie

zatwierdzenia czynności.”;

39) w art. 230 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Rzeczy, których posiadanie jest zabronione, przekazuje się

właściwemu urzędowi lub instytucji. Jeżeli rzeczy mają wartość naukową,

artystyczną lub historyczną, na wniosek lub za zgodą muzeum, można je

przekazać temu muzeum.”;

40) w art. 231 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Przedmioty o wartości naukowej, artystycznej lub historycznej oddaje

się na przechowanie muzeum lub innej właściwej instytucji.”;

41) art. 236 otrzymuje brzmienie:

„Art. 236. § 1. Na postanowienie dotyczące przeszukania, zatrzymania

rzeczy i w przedmiocie dowodów rzeczowych oraz na inne czynności

2017-08-09

©Telksinoe s. 12/48

przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały naruszone; zażalenie na

postanowienie wydane lub czynność dokonaną w postępowaniu

przygotowawczym rozpoznaje sąd rejonowy, w okręgu którego prowadzone

jest postępowanie.

§ 2. Jeżeli jednak postanowienie albo zarządzenie wydał referendarz

sądowy, stosuje się art. 93a § 3 i 4.”;

42) w art. 237 uchyla się § 8;

43) art. 237a otrzymuje brzmienie:

„Art. 237a. Jeżeli w wyniku kontroli uzyskano dowód popełnienia przez

osobę, wobec której kontrola była stosowana, innego przestępstwa ściganego

z urzędu lub przestępstwa skarbowego niż przestępstwo objęte zarządzeniem

kontroli, lub przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego

popełnionego przez inną osobę niż objętą zarządzeniem kontroli, prokurator

podejmuje decyzję w przedmiocie wykorzystania tego dowodu w postępowaniu

karnym.”;

44) uchyla się art. 237b;

45) art. 249a otrzymuje brzmienie:

„Art. 249a. § 1. Podstawę orzeczenia o zastosowaniu lub przedłużeniu

tymczasowego aresztowania mogą stanowić ustalenia poczynione na podstawie:

1) dowodów jawnych dla oskarżonego i jego obrońcy,

2) dowodów z zeznań świadków, o których mowa w art. 250 § 2b.

§ 2. Sąd, uprzedzając o tym prokuratora, uwzględnia z urzędu także

okoliczności, których prokurator nie ujawnił, po ich ujawnieniu na posiedzeniu,

jeżeli są one korzystne dla oskarżonego.”;

46) w art. 250 po § 2a dodaje się § 2b w brzmieniu:

„§ 2b. Jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia,

zdrowia albo wolności świadka lub osoby dla niego najbliższej, prokurator

dołącza do wniosku, o którym mowa w § 2a, w wyodrębnionym zbiorze

dokumentów, dowody z zeznań świadka, których nie udostępnia się

oskarżonemu i jego obrońcy.”;

47) w art. 254 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Na postanowienie w przedmiocie wniosku oskarżonemu zażalenie

przysługuje tylko wtedy, gdy wniosek został złożony po upływie co najmniej

3 miesięcy od dnia wydania postanowienia w przedmiocie środka

zapobiegawczego.”;

2017-08-09

©Telksinoe s. 13/48

48) w art. 258 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Jeżeli oskarżonemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku

zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co

najmniej 8 lat, albo gdy sąd pierwszej instancji skazał go na karę pozbawienia

wolności nie niższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania tymczasowego

aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania może być

uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą.”;

49) w art. 259 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Tymczasowe aresztowanie nie może być stosowane, jeżeli

przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą

roku.”;

50) w art. 279 dodaje się § 4 w brzmieniu:

„§ 4. W razie ujęcia i zatrzymania osoby ściganej więcej niż jednym listem

gończym wystarczające jest doprowadzenie jej w trybie § 3 do jednego z sądów,

które wydały postanowienia o tymczasowym aresztowaniu.”;

51) w art. 280 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. List gończy rozpowszechnia się, zależnie od potrzeby, przez

rozesłanie, rozplakatowanie lub opublikowanie, w szczególności za pomocą

prasy, radia, telewizji i Internetu.”;

52) w art. 285 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Na świadka, biegłego, tłumacza lub specjalistę, który bez należytego

usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego

postępowanie albo bez zezwolenia tego organu wydalił się z miejsca czynności

przed jej zakończeniem, można nałożyć karę pieniężną w wysokości do

3000 złotych.”;

53) w art. 287 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. W razie uporczywego uchylania się od złożenia zeznania, wykonania

czynności biegłego, tłumacza lub specjalisty oraz wydania przedmiotu można

zastosować, niezależnie od kary pieniężnej, aresztowanie na czas

nieprzekraczający 30 dni. Przepis ten stosuje się odpowiednio w razie

uporczywego niestawiennictwa na wezwanie organu prowadzącego

postępowanie, jeżeli zarządzenie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia,

o którym mowa w art. 285 § 2, nie jest wystarczające dla zapewnienia

stawiennictwa osoby wezwanej.”;

54) w art. 293 § 4–6 otrzymują brzmienie:

2017-08-09

©Telksinoe s. 14/48

„§ 4. Jeżeli postanowienie wydał prokurator, a postępowanie

przygotowawcze prowadzone jest w okręgu innego sądu niż sąd miejscowo

i rzeczowo właściwy, zażalenie przysługuje do sądu rzeczowo właściwego do

rozpoznania tej sprawy w pierwszej instancji, w którego okręgu prowadzone jest

postępowanie przygotowawcze.

§ 5. Postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z chwilą wydania

stanowi tytuł wykonawczy.

§ 6. Jeżeli zabezpieczenie nastąpiło na rzeczach, które uprzednio oskarżony

wydał organowi procesowemu lub które zatrzymano w wyniku czynności,

o których mowa w rozdziale 25, nie podejmuje się czynności egzekucyjnych dla

wykonania postanowienia o zabezpieczeniu.”;

55) w art. 297 w § 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5) zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla

sądu.”;

56) w art. 300 § 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„§ 1. Przed pierwszym przesłuchaniem należy pouczyć podejrzanego

o jego uprawnieniach: do składania wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień

lub odmowy odpowiedzi na pytania, do informacji o treści zarzutów i ich

zmianach, do składania wniosków o dokonanie czynności śledztwa lub

dochodzenia, do korzystania z pomocy obrońcy, w tym do wystąpienia

o obrońcę z urzędu w wypadku określonym w art. 78, do końcowego

zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego, jak również

o uprawnieniach określonych w art. 23a § 1, art. 72 § 1, art. 156 § 5 i 5a, art. 301,

art. 335, art. 338a i art. 387 oraz o obowiązkach i konsekwencjach wskazanych

w art. 74, art. 75, art. 133 § 2, art. 138 i art. 139. Pouczenie należy wręczyć

podejrzanemu na piśmie; podejrzany otrzymanie pouczenia potwierdza

podpisem.

§ 2. Przed pierwszym przesłuchaniem poucza się pokrzywdzonego

o posiadaniu statusu strony procesowej w postępowaniu przygotowawczym oraz

o wynikających z tego uprawnieniach, w szczególności: do składania wniosków

o dokonanie czynności śledztwa lub dochodzenia i warunkach uczestniczenia

w tych czynnościach, określonych w art. 51, art. 52 i art. 315–318, do

korzystania z pomocy pełnomocnika, w tym do złożenia wniosku o wyznaczenie

pełnomocnika z urzędu w okolicznościach wskazanych w art. 78, jak również

o uprawnieniach określonych w art. 23a § 1, art. 156, art. 204 i art. 306 oraz

2017-08-09

©Telksinoe s. 15/48

o obowiązkach i konsekwencjach wskazanych w art. 138 i art. 139. Pouczenie

obejmuje również informację o: możliwościach naprawienia szkody przez

oskarżonego lub uzyskania kompensaty państwowej, dostępie do pomocy

prawnej, dostępnych środkach ochrony i pomocy, o których mowa w ustawie

z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka

(Dz. U. z 2015 r. poz. 21), pomocy przewidzianej w art. 43 § 8 Kodeksu karnego

wykonawczego, możliwości wydania europejskiego nakazu ochrony,

organizacjach wsparcia pokrzywdzonych, treści art. 337a oraz możliwości

zwrotu kosztów poniesionych w związku z udziałem w postępowaniu. Pouczenie

należy wręczyć pokrzywdzonemu na piśmie; pokrzywdzony otrzymanie

pouczenia potwierdza podpisem.”;

57) w art. 304 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego

z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję.

Przepisy art. 148a oraz art. 156a stosuje się odpowiednio.”;

58) w art. 306 § 1b otrzymuje brzmienie:

„§ 1b. Uprawnionym do złożenia zażalenia, o którym mowa w § 1 i 1a,

przysługuje prawo przejrzenia akt. W celu przejrzenia akt prokurator może

udostępnić akta w postaci elektronicznej.”;

59) w art. 311:

a) § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Powierzenie przewidziane w § 2 nie może obejmować czynności

związanych z przedstawieniem zarzutów, zmianą lub uzupełnieniem

postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz zamknięciem śledztwa;

może jednak mieć zastosowanie art. 308 § 2.”,

b) § 5 otrzymuje brzmienie:

„§ 5. Prokurator może zastrzec do osobistego wykonania jakąkolwiek

czynność śledztwa, a w szczególności czynności wymagające

postanowienia.”,

c) uchyla się § 6 i 7;

60) w art. 313 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Podejrzany może do czasu zawiadomienia go o terminie

zaznajomienia z materiałami śledztwa żądać podania mu ustnie podstaw

zarzutów, a także sporządzenia uzasadnienia na piśmie, o czym należy go

2017-08-09

©Telksinoe s. 16/48

pouczyć. Uzasadnienie doręcza się podejrzanemu i ustanowionemu obrońcy

w terminie 14 dni.”;

61) art. 321 otrzymuje brzmienie:

„Art. 321. § 1. Jeżeli istnieją podstawy do zamknięcia śledztwa, na wniosek

podejrzanego lub jego obrońcy o końcowe zaznajomienie z materiałami

postępowania, prowadzący postępowanie powiadamia podejrzanego i obrońcę

o terminie końcowego zaznajomienia, pouczając ich o prawie uprzedniego

przejrzenia akt w terminie odpowiednim do wagi lub zawiłości sprawy,

określonym przez organ procesowy. W celu przejrzenia akt prokurator może

udostępnić akta w postaci elektronicznej.

§ 2. Termin zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania

powinien być tak wyznaczony, aby od daty doręczenia zawiadomienia o nim

podejrzanemu i jego obrońcy upłynęło co najmniej 7 dni.

§ 3. W czynnościach zaznajomienia podejrzanego z materiałami

postępowania ma prawo uczestniczyć obrońca.

§ 4. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo podejrzanego lub jego obrońcy

nie tamuje dalszego postępowania.

§ 5. W terminie 3 dni od daty zaznajomienia podejrzanego z materiałami

postępowania strony mogą składać wnioski o uzupełnienie śledztwa. Przepis

art. 315 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 6. Jeżeli nie zachodzi potrzeba uzupełnienia śledztwa, wydaje się

postanowienie o jego zamknięciu i ogłasza się je lub o jego treści zawiadamia się

podejrzanego oraz jego obrońcę.”;

62) w art. 325a § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Dochodzenie prowadzi Policja lub organy, o których mowa

w art. 312, chyba że prowadzi je prokurator.”;

63) w art. 325e:

a) § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Postanowienia, o których mowa w § 1, z wyjątkiem

postanowienia o wszczęciu dochodzenia oraz umorzeniu i wpisaniu sprawy

do rejestru przestępstw, zatwierdza prokurator. Przepisy art. 323 stosuje

prokurator, a w sprawie, którą po umorzeniu wpisano do rejestru

przestępstw – Policja.”,

b) § 4 otrzymuje brzmienie:

2017-08-09

©Telksinoe s. 17/48

„§ 4. Zażalenie na postanowienie o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu

sprawy do rejestru przestępstw wnosi się do prokuratora właściwego do

sprawowania nadzoru nad dochodzeniem. Jeżeli prokurator nie przychyli się

do zażalenia, kieruje je do sądu.”;

64) w art. 325i:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Dochodzenie powinno być ukończone w ciągu 2 miesięcy.

Prokurator może przedłużyć ten okres do 3 miesięcy, a w wypadkach

szczególnie uzasadnionych – na dalszy czas oznaczony.”,

b) § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Uprawnienia prokuratora określone w art. 335, art. 336 i art. 387

§ 2 przysługują także innym niż prokurator organom uprawnionym do

wnoszenia i popierania oskarżenia w sprawach o przestępstwa ścigane

z oskarżenia publicznego.”;

65) w art. 328 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Po upływie roku od daty uprawomocnienia się postanowienia

o umorzeniu Prokurator Generalny może uchylić lub zmienić postanowienie albo

jego uzasadnienie jedynie na korzyść podejrzanego.”;

66) w art. 332:

a) w § 1:

– pkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5) wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy.”,

– uchyla się pkt 6,

b) § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Do aktu oskarżenia dołącza się jego uzasadnienie, przytaczające

fakty i dowody, na których oskarżenie się opiera, a w miarę potrzeby

wyjaśniające podstawę prawną oskarżenia i omawiające okoliczności, na

które powołuje się oskarżony w swej obronie.”,

c) dodaje się § 3 w brzmieniu:

„§ 3. Jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie

dochodzenia, akt oskarżenia może nie zawierać uzasadnienia.”;

67) w art. 333 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Akt oskarżenia powinien także zawierać:

1) listę osób, których wezwania oskarżyciel żąda,

2017-08-09

©Telksinoe s. 18/48

2) wykaz innych dowodów, których przeprowadzenia na rozprawie głównej

domaga się oskarżyciel.”;

68) art. 334 otrzymuje brzmienie:

„Art. 334. § 1. Z aktem oskarżenia przesyła się sądowi akta postępowania

przygotowawczego wraz z załącznikami.

§ 2. Do aktu oskarżenia dołącza się także:

1) załącznik adresowy do akt sprawy,

2) po jednym odpisie tego aktu dla każdego oskarżonego, a w przypadku

określonym w art. 335 § 2 także dla każdego pokrzywdzonego.

§ 3. O przesłaniu aktu oskarżenia do sądu oraz o treści przepisów art. 343

i art. 343a oskarżyciel publiczny zawiadamia oskarżonego i ujawnionego

pokrzywdzonego, a także osobę lub instytucję, która złożyła zawiadomienie

o przestępstwie. Pokrzywdzonego należy pouczyć o treści przepisu art. 49a,

a także o prawie do złożenia oświadczenia o działaniu w charakterze

oskarżyciela posiłkowego.”;

69) w art. 335:

a) po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:

„§ 1a. Do wniosku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące aktu oskarżenia zawarte w rozdziale 40, z wyjątkiem

art. 344a.”,

b) § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Prokurator może dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o wydanie

na posiedzeniu wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych

z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych za zarzucany mu

występek, uwzględniających też prawnie chronione interesy

pokrzywdzonego, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa i wina

oskarżonego nie budzą wątpliwości, oświadczenia dowodowe złożone przez

oskarżonego nie są sprzeczne z dokonanymi ustaleniami, a postawa

oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte. Do

wniosku stosuje się odpowiednio przepisy § 1 zdanie piąte i § 3 zdanie

drugie. Do aktu oskarżenia nie stosuje się przepisów art. 333 § 1 i 2.”,

c) po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:

„§ 2a. Prokurator, uzgadniając z oskarżonym treść wniosku, o którym

mowa w § 1 lub 2, poucza go o treści art. 447 § 5. O pouczeniu zamieszcza

się adnotację w aktach sprawy.”,

2017-08-09

©Telksinoe s. 19/48

d) § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Wniosek, o którym mowa w § 1, powinien zawierać dane

wskazane w art. 332 § 1. Uzasadnienie wniosku ogranicza się do wskazania

dowodów świadczących o tym, że okoliczności popełnienia czynu i wina

oskarżonego nie budzą wątpliwości oraz że cele postępowania zostaną

osiągnięte bez przeprowadzenia rozprawy. Przepisy art. 333 §3

i art. 334 stosuje się odpowiednio. Stronom, obrońcom i pełnomocnikom

przysługuje prawo do przejrzenia akt sprawy, o czym należy ich pouczyć.”;

70) w art. 336 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy art. 332 § 1 pkt 1, 2, 4

i 5. Uzasadnienie wniosku można ograniczyć do wskazania dowodów

świadczących o tym, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, a ponadto

okoliczności przemawiających za warunkowym umorzeniem.”;

71) w art. 337:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Jeżeli akt oskarżenia nie odpowiada warunkom formalnym

wymienionym w art. 119, art. 332, art. 333 lub art. 335, a także jeżeli nie

zostały spełnione warunki wymienione w art. 334, prezes sądu zwraca go

oskarżycielowi w celu usunięcia braków w terminie 7 dni.”,

b) uchyla się § 1a,

c) § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Na zarządzenie, o którym mowa w § 1, oskarżycielowi

przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.”,

d) uchyla się § 4;

72) po art. 337 dodaje się art. 337a w brzmieniu:

„Art. 337a. § 1. Na wniosek pokrzywdzonego należy poinformować go

o dacie i miejscu rozprawy albo posiedzenia, o którym mowa w art. 339 § 3 pkt 1

i 2, art. 341 lub art. 343, oraz o zarzutach oskarżenia i ich kwalifikacji prawnej.

§ 2. Jeżeli wnioski, o których mowa w § 1, złożyło tylu pokrzywdzonych,

że ich indywidualne poinformowanie spowodowałoby poważne utrudnienie

w prowadzeniu postępowania, informację zamieszcza się przez ogłoszenie na

stronie internetowej sądu. W informacji wskazuje się sygnaturę akt sprawy, a nie

podaje się danych osobowych zawartych w zarzutach.”;

73) w art. 338 § 1 i 1a otrzymują brzmienie:

2017-08-09

©Telksinoe s. 20/48

„§ 1. Jeżeli akt oskarżenia odpowiada warunkom formalnym, prezes sądu

lub referendarz sądowy niezwłocznie zarządza doręczenie jego odpisu

oskarżonemu, wzywając do składania wniosków dowodowych w terminie 7 dni

od daty doręczenia mu aktu oskarżenia.

§ 1a. Oskarżonego poucza się również o treści przepisów art. 291 § 3,

art. 338a, art. 341 § 1, art. 349 § 8, art. 374, art. 376, art. 377 i art. 422 oraz

o tym, że wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu powinien być złożony

najpóźniej w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania albo zawiadomienia

o terminie rozprawy albo posiedzenia, o którym mowa w art. 341 lub art. 343,

jak również o tym, że w zależności od wyniku procesu oskarżony może być

obciążony kosztami wyznaczenia obrońcy z urzędu.”;

74) art. 338a otrzymuje brzmienie:

„Art. 338a. Oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą

nieprzekraczającą 15 lat pozbawienia wolności, może przed doręczeniem mu

zawiadomienia o terminie rozprawy złożyć wniosek o wydanie wyroku

skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego, orzeczenie

przepadku lub środka kompensacyjnego bez przeprowadzenia postępowania

dowodowego. Wniosek może również dotyczyć wydania określonego

rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu.”;

75) w art. 339:

a) w § 1:

– pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3) do aktu oskarżenia dołączono wniosek, o którym mowa w art. 335

§ 2,”,

– uchyla się pkt 4 i 5,

b) w § 3 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:

„3a) zwrotu sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych braków

postępowania przygotowawczego,”,

c) po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu:

„§ 3a. Prezes sądu może skierować sprawę na posiedzenie, jeżeli

oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą

nieprzekraczającą 15 lat pozbawienia wolności, przed doręczeniem mu

zawiadomienia o wyznaczeniu rozprawy złożył wniosek, o którym mowa

w art. 338a, a prezes sądu uzna, że cele postępowania nie sprzeciwiają się

rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu.”;

2017-08-09

©Telksinoe s. 21/48

76) w art. 342:

a) § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. W wyroku sąd określa także nałożone na oskarżonego obowiązki

oraz sposób i termin ich wykonania albo zamiast tych obowiązków orzeka

nawiązkę, a w razie uznania za celowe – orzeka świadczenie pieniężne lub

zakaz prowadzenia pojazdów, dozór kuratora, osoby godnej zaufania albo

instytucji lub organizacji społecznej.”,

b) uchyla się § 5;

77) w art. 343 po § 5 dodaje się § 5a w brzmieniu:

„§ 5a. Przed uwzględnieniem wniosku, o którym mowa w art. 335, sąd

poucza oskarżonego o treści art. 447 § 5.”;

78) w art. 343a § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Sąd może uwzględnić wniosek, jeżeli okoliczności popełnienia

przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że

cele postępowania zostaną osiągnięte. Uwzględnienie wniosku jest możliwe

tylko wówczas, gdy nie sprzeciwi się temu prokurator. Przepis art. 343 stosuje

się odpowiednio.”;

79) po art. 344 dodaje się art. 344a i art. 344b w brzmieniu:

„Art. 344a. § 1. Sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia

śledztwa lub dochodzenia, jeżeli akta sprawy wskazują na istotne braki tego

postępowania, zwłaszcza na potrzebę poszukiwania dowodów, zaś dokonanie

niezbędnych czynności przez sąd powodowałoby znaczne trudności.

§ 2. Przekazując sprawę prokuratorowi, sąd wskazuje kierunek

uzupełnienia, a w razie potrzeby także odpowiednie czynności, jakie należy

przedsięwziąć.

§ 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy stronom zażalenie.

Art. 344b. Po uzupełnieniu śledztwa lub dochodzenia oskarżyciel

publiczny składa nowy akt oskarżenia lub podtrzymuje poprzedni, kieruje do

sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania albo postępowanie

umarza.”;

80) w art. 349 § 7 otrzymuje brzmienie:

„§ 7. Na posiedzeniu sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosków

dowodowych, a przewodniczący składu orzekającego, biorąc pod uwagę

stanowiska w przedmiocie planowania i organizacji rozprawy głównej

przedstawione przez strony, pełnomocników i obrońców, rozstrzyga

2017-08-09

©Telksinoe s. 22/48

w przedmiocie kolejności przeprowadzenia dowodów, przebiegu i organizacji

rozprawy głównej oraz wyznacza jej terminy, a także podejmuje inne niezbędne

rozstrzygnięcia. Przepisy art. 350 § 2–4 stosuje się odpowiednio.”;

81) (uchylony)

82) art. 352 otrzymuje brzmienie:

„Art. 352. Przewodniczący składu orzekającego po rozważeniu wniosków

stron albo sąd z urzędu dopuszcza dowody, a przewodniczący zarządza ich

sprowadzenie na rozprawę. Przepis art. 368 stosuje się odpowiednio.”;

83) w art. 353:

a) § 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„§ 3. Doręczając oskarżonemu pozbawionemu wolności, którego

obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa, zawiadomienie o terminie

rozprawy, należy pouczyć go o prawie do złożenia w terminie 7 dni od daty

doręczenia tego zawiadomienia wniosku o doprowadzenie go na rozprawę.

§ 4. Doręczając oskarżonemu wezwanie na rozprawę albo

zawiadomienie o jej terminie, poucza się go o treści przepisów art. 374,

art. 376, art. 377, art. 422 i art. 447 § 5.”,

b) po § 4 dodaje się § 4a w brzmieniu:

„§ 4a. Doręczając stronie zawiadomienie o terminie rozprawy, poucza

się ją o treści art. 402 § 1 zdanie trzecie.”,

c) § 5 otrzymuje brzmienie:

„§ 5. Wniosek, o którym mowa w § 3, jak również wniosek

o wyznaczenie obrońcy z urzędu, powinien być złożony w terminie 7 dni od

daty doręczenia wezwania lub zawiadomienia. Wnioski złożone po terminie

podlegają rozpoznaniu, jeżeli nie powoduje to konieczności zmiany terminu

rozprawy albo posiedzenia, o którym mowa w art. 341 lub art. 343.”;

84) w art. 354a w § 1 pkt 1–3 otrzymują brzmienie:

„1) biegłego psychologa,

2) w sprawach osób niepoczytalnych, o ograniczonej poczytalności lub

z zaburzeniami osobowości albo gdy sąd uzna to za wskazane – ponadto

biegłych lekarzy psychiatrów,

3) w sprawach osób z zaburzeniami preferencji seksualnych – biegłych

wskazanych w pkt 1 i 2 oraz biegłego lekarza seksuologa lub biegłego

psychologa seksuologa.”;

85) w art. 366 § 1 otrzymuje brzmienie:

2017-08-09

©Telksinoe s. 23/48

„§ 1. Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym

przebiegiem, bacząc, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności

sprawy.”;

86) uchyla się art. 367a;

87) w art. 370:

a) § 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„§ 1. Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej na

wezwanie przewodniczącego, stosownie do art. 171 § 1, mogą zadawać jej

pytania w następującym porządku: oskarżyciel publiczny, oskarżyciel

posiłkowy, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciel prywatny,

pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, biegły, obrońca, oskarżony,

członkowie składu orzekającego.

§ 2. Strona, na której wniosek świadek został dopuszczony, zadaje

pytania przed pozostałymi stronami.”,

b) po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:

„§ 2a. W razie potrzeby członkowie składu orzekającego mogą

zadawać dodatkowe pytania poza kolejnością.”,

c) § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. W przypadku dopuszczenia dowodu z urzędu pytania jako

pierwsi zadają członkowie składu orzekającego.”;

88) w art. 376 § 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli oskarżony, którego

obecność na rozprawie jest obowiązkowa, po złożeniu wyjaśnień, zawiadomiony

o terminie rozprawy odroczonej lub przerwanej nie stawił się na tę rozprawę bez

usprawiedliwienia.

§ 3. Jeżeli na rozprawę odroczoną lub przerwaną nie stawił się

współoskarżony, który usprawiedliwił swoje niestawiennictwo, sąd może

prowadzić rozprawę w zakresie niedotyczącym bezpośrednio nieobecnego

oskarżonego, jeżeli nie ograniczy to jego prawa do obrony.”;

89) art. 381 otrzymuje brzmienie:

„Art. 381. Rozprawę główną rozpoczyna wywołanie sprawy. Następnie

przewodniczący sprawdza, czy wszyscy wezwani stawili się oraz czy nie ma

przeszkód do rozpoznania sprawy.”;

90) w art. 385 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:

2017-08-09

©Telksinoe s. 24/48

„§ 1a. Jeżeli w rozprawie nie bierze udziału oskarżyciel, przewodniczący

dokonuje zwięzłego przedstawienia zarzutów oskarżenia.”;

91) w art. 387:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich

oskarżonych na rozprawie głównej oskarżony, któremu zarzucono

przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą 15 lat pozbawienia

wolności, może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego

i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego, orzeczenie

przepadku lub środka kompensacyjnego bez przeprowadzania

postępowania dowodowego. Wniosek może również dotyczyć wydania

określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu.

Jeżeli oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, sąd może, na jego wniosek,

wyznaczyć mu obrońcę z urzędu.”,

b) po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:

„§ 1a. Przed uwzględnieniem wniosku o wydanie wyroku skazującego

sąd poucza oskarżonego o treści art. 447 § 5.”,

c) uchyla się § 4;

92) art. 389 otrzymuje brzmienie:

„Art. 389. § 1. Jeżeli oskarżony nie stawił się na rozprawę, odmawia

wyjaśnień lub wyjaśnia odmiennie niż poprzednio albo oświadcza, że pewnych

okoliczności nie pamięta, wolno na rozprawie odczytywać tylko w odpowiednim

zakresie protokoły jego wyjaśnień złożonych poprzednio w charakterze

oskarżonego w tej lub innej sprawie w postępowaniu przygotowawczym lub

przed sądem albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.

§ 2. Po odczytaniu protokołu przewodniczący zwraca się do oskarżonego

o wypowiedzenie się co do jego treści i o wyjaśnienie zachodzących

sprzeczności.

§ 3. Wolno na rozprawie odczytać wyjaśnienia współoskarżonego, który

zmarł.”;

93) w art. 391:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Jeżeli świadek bezpodstawnie odmawia zeznań, zeznaje

odmiennie niż poprzednio albo oświadczy, że pewnych okoliczności nie

pamięta, albo przebywa za granicą lub nie można mu było doręczyć

2017-08-09

©Telksinoe s. 25/48

wezwania, albo nie stawił się z powodu niedających się usunąć przeszkód

lub przewodniczący zaniechał wezwania świadka na podstawie art. 333 § 2,

a także wtedy, gdy świadek zmarł, wolno odczytywać w odpowiednim

zakresie protokoły złożonych poprzednio przez niego zeznań

w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem w tej lub innej sprawie

albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.”,

b) uchyla się § 1a–1d;

94) w art. 393 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Wolno odczytywać na rozprawie protokoły oględzin, przeszukania

i zatrzymania rzeczy, opinie biegłych, instytutów, zakładów lub instytucji, dane

o karalności, wyniki wywiadu środowiskowego oraz wszelkie dokumenty

urzędowe złożone w postępowaniu przygotowawczym lub sądowym albo

w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Nie wolno jednak

odczytywać notatek dotyczących czynności, z których wymagane jest

sporządzenie protokołu.”;

95) art. 393a otrzymuje brzmienie:

„Art. 393a. W warunkach określonych w art. 389 § 1 i 3, art. 391 § 1 i 2,

art. 392 i art. 393 wolno również odczytywać lub odtwarzać zapisy, o których

mowa w art. 145 § 1 i art. 147 § 1–2b.”;

96) w art. 394 uchyla się § 1a;

97) po art. 396 dodaje się art. 396a w brzmieniu:

„Art. 396a. § 1. Jeżeli dopiero w toku rozprawy ujawnią się istotne braki

postępowania przygotowawczego, a ich usunięcie przez sąd uniemożliwiałoby

wydanie prawidłowego orzeczenia w rozsądnym terminie, zaś przeszkód tych nie

można usunąć, stosując przepis art. 396, sąd może przerwać albo odroczyć

rozprawę, zakreślając oskarżycielowi publicznemu termin do przedstawienia

dowodów, których przeprowadzenie pozwoliłoby na usunięcie dostrzeżonych

braków.

§ 2. Oskarżyciel publiczny w celu zebrania dowodów, o których mowa

w § 1, może przedsięwziąć osobiście, a prokurator także zlecić Policji dokonanie

niezbędnych czynności dowodowych.

§ 3. Oskarżyciel publiczny w wypadku niemożności dotrzymania

zakreślonego terminu może zwrócić się do sądu o jego przedłużenie.

2017-08-09

©Telksinoe s. 26/48

§ 4. Jeżeli oskarżyciel publiczny w wyznaczonym terminie nie przedstawi

stosownych dowodów, sąd rozstrzyga na korzyść oskarżonego wątpliwości

wynikające z nieprzeprowadzenia tych dowodów.”;

98) w art. 402 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:

„§ 1a. Oskarżonego, którego obecność jest obowiązkowa, nie wzywa się

w sytuacjach określonych w art. 376 lub art. 377, jeżeli okres przerwy

uniemożliwia jego wezwanie oraz stawienie się na rozprawę po przerwie.”;

99) uchyla się art. 404a;

100) w art. 413 w § 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, środków kompensacyjnych

i przepadku, a w razie potrzeby – co do zaliczenia na ich poczet okresów

wskazanych w art. 63 Kodeksu karnego.”;

101) art. 418a otrzymuje brzmienie:

„Art. 418a. W wypadku wyrokowania na posiedzeniu odbywającym się

z wyłączeniem jawności treść wyroku udostępnia się publicznie przez złożenie

jego odpisu na okres 7 dni w sekretariacie sądu, o czym należy uczynić

wzmiankę w protokole lub notatce urzędowej z posiedzenia.”;

102) w art. 422:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. W terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia wyroku,

strona, a w wypadku wyroku warunkowo umarzającego postępowanie,

wydanego na posiedzeniu, także pokrzywdzony, mogą złożyć wniosek

o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Sporządzenie

uzasadnienia z urzędu nie zwalnia strony oraz pokrzywdzonego od złożenia

wniosku o doręczenie uzasadnienia. Wniosek składa się na piśmie.”,

b) po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu:

„§ 2a. Dla oskarżonego pozbawionego wolności, który nie ma obrońcy

i – pomimo złożenia wniosku o doprowadzenie go na termin rozprawy, na

którym ogłoszono wyrok – nie był obecny podczas ogłoszenia wyroku,

termin wymieniony w § 1 biegnie od daty doręczenia mu wyroku.”;

103) w art. 424 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. W wypadku złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku jedynie co do

rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu albo

o uzasadnienie wyroku wydanego w trybie art. 343, art. 343a lub

2017-08-09

©Telksinoe s. 27/48

art. 387 uzasadnienie powinno zawierać co najmniej wyjaśnienie podstawy

prawnej tego wyroku oraz wskazanych rozstrzygnięć.”;

104) w art. 425 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Orzeczenie można zaskarżyć w całości lub w części. Można także

zaskarżyć brak określonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem zaskarżenia może być

również samo uzasadnienie orzeczenia.”;

105) w art. 426 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Od postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania

wydanego na skutek zażalenia, a także od wydanego w toku postępowania

odwoławczego postanowienia o przeprowadzeniu obserwacji, zastosowaniu

środka zapobiegawczego, nałożeniu kary porządkowej oraz w przedmiocie

kosztów procesu, o których po raz pierwszy orzekał sąd odwoławczy,

przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego.

Jeżeli zaskarżone postanowienie wydał sąd w składzie jednego sędziego,

zażalenie rozpoznaje sąd odwoławczy w składzie trzech sędziów.”;

106) w art. 427:

a) § 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„§ 1. Odwołujący się powinien wskazać zaskarżone rozstrzygnięcie

lub ustalenie, a także podać, czego się domaga.

§ 2. Jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego,

obrońcy lub pełnomocnika, powinien ponadto zawierać wskazanie zarzutów

stawianych rozstrzygnięciu oraz uzasadnienie.”,

b) uchyla się § 4 i 5;

107) w art. 433 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli

w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu –

również w granicach podniesionych zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1–

3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1,

art. 440 i art. 455.”;

108) w art. 434 § 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„§ 1. Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie:

1) wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, oraz

2) w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa nakazuje wydanie orzeczenia

niezależnie od granic zaskarżenia, oraz

2017-08-09

©Telksinoe s. 28/48

3) w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym,

chyba że środek odwoławczy nie pochodzi od oskarżyciela publicznego lub

pełnomocnika i nie podniesiono w nim zarzutów albo ustawa nakazuje

wydanie orzeczenia niezależnie od podniesionych zarzutów.

§ 2. Środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może

spowodować orzeczenie także na korzyść oskarżonego, jeżeli zachodzą

przesłanki określone w art. 440 lub art. 455.”;

109) (uchylony)

110) art. 440 otrzymuje brzmienie:

„Art. 440. Jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco

niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych

zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437

§ 2 zdanie drugie uchyleniu.”;

111) art. 444 otrzymuje brzmienie:

„Art. 444. Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom,

a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie,

wydanego na posiedzeniu przysługuje apelacja.”;

112) art. 446 otrzymuje brzmienie:

„Art. 446. § 1. Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi

od prokuratora, powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę lub

pełnomocnika.

§ 2. Do apelacji dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla stron

przeciwnych; do apelacji wnoszonej do sądu apelacyjnego dołącza się

dodatkowo jeden odpis.”;

113) w art. 447 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Apelację co do środka karnego, środka kompensacyjnego albo

przepadku uważa się za zwróconą odpowiednio przeciwko całości

rozstrzygnięcia o środkach karnych albo o środkach kompensacyjnych albo

o przepadku.”;

114) w art. 448 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Do zawiadomienia dołącza się odpis apelacji strony przeciwnej, chyba

że w sprawie była wyłączona jawność rozprawy ze względu na ochronę

informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”.”;

115) w art. 449a § 1 otrzymuje brzmienie:

2017-08-09

©Telksinoe s. 29/48

„§ 1. Jeżeli jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania w sprawie,

sąd odwoławczy przed wydaniem orzeczenia może zwrócić akta sprawy sądowi

pierwszej instancji w celu uzupełnienia uzasadnienia zaskarżonego wyroku,

jednocześnie szczegółowo wskazując kwestie, o które należy uzupełnić

uzasadnienie.”;

116) w art. 450 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Udział w rozprawie prokuratora, a obrońcy w wypadkach

określonych w art. 79 i art. 80 jest obowiązkowy.”;

117) w art. 452 § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Sąd odwoławczy oddala wniosek dowodowy, jeżeli przeprowadzenie

dowodu przez ten sąd byłoby niecelowe z przyczyn określonych w art. 437 § 2

zdanie drugie.”;

118) art. 461 otrzymuje brzmienie:

„Art. 461. § 1. Do zażalenia na postanowienie kończące postępowanie

dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla osób, których dotyczy zaskarżone

postanowienie. Odpisy te doręcza się tym osobom niezwłocznie.

§ 2. O wniesieniu zażalenia na postanowienie inne niż wymienione w § 1

oraz sprzeciwu zawiadamia się osoby, których dotyczy zaskarżone

postanowienie.”;

119) w art. 464:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Strony oraz obrońcy i pełnomocnicy mają prawo wziąć udział

w posiedzeniu sądu odwoławczego rozpoznającego zażalenie na

postanowienie kończące postępowanie, na postanowienie w przedmiocie

środka zapobiegawczego innego niż tymczasowe aresztowanie, na

postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego oraz na

zatrzymanie. Mają oni prawo do udziału w posiedzeniu sądu odwoławczego

także wtedy, gdy przysługuje im prawo udziału w posiedzeniu sądu

pierwszej instancji.”,

b) uchyla się § 3;

120) art. 502 otrzymuje brzmienie:

„Art. 502. § 1. Wyrokiem nakazowym można orzec karę ograniczenia

wolności lub grzywnę w wysokości do 200 stawek dziennych albo do

200 000 złotych.

2017-08-09

©Telksinoe s. 30/48

§ 2. Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych

w ustawie, orzec środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny.

§ 3. Sąd może poprzestać na orzeczeniu środka karnego, przepadku lub

środka kompensacyjnego, jeżeli zachodzą warunki orzeczenia tylko tego

środka.”;

121) w art. 517c § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Podejrzanego poucza się o jego uprawnieniach: do składania

wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania,

do korzystania z pomocy obrońcy, do złożenia – już w toku dochodzenia –

wniosku, o którym mowa w art. 338a, a także o możliwości złożenia przez

prokuratora wniosku, o którym mowa w art. 335 § 1 lub 2, oraz o obowiązkach

i konsekwencjach wskazanych w art. 74, art. 75, art. 138 i art. 139. Pouczenie to

należy wręczyć podejrzanemu na piśmie za potwierdzeniem odbioru.”;

122) w art. 517d § 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„§ 2. Jeżeli zachodzą warunki do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa

w art. 335 § 1 lub 2, lub gdy podejrzany złożył wniosek określony w art. 338a,

Policja przedstawia wniosek o rozpoznanie sprawy prokuratorowi do

zatwierdzenia. Prokurator może odmówić zatwierdzenia wniosku o rozpoznanie

sprawy, podejmując decyzję co do dalszego toku sprawy; zatwierdzając wniosek

o rozpoznanie sprawy, może też dołączyć do niego wniosek, o którym mowa

w art. 335 § 2, albo wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1.

§ 3. Wniosek o rozpoznanie sprawy powinien zawierać dane, o których

mowa w art. 332 § 1; przepisy art. 333 § 1–3 i art. 334 § 1 i 2 stosuje się

odpowiednio. Policja doręcza pokrzywdzonemu pisemne pouczenie

o uprawnieniach wynikających z art. 46 § 1 Kodeksu karnego, art. 343 § 3a

i art. 387 § 2 oraz o treści art. 49a i art. 338a, a także o prawie do złożenia

oświadczenia o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.”;

123) w art. 517h § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku

może być zgłoszony ustnie do protokołu rozprawy lub posiedzenia albo złożony

na piśmie w terminie zawitym 3 dni od daty doręczenia wyroku.”;

124) w art. 523:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień

wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli

2017-08-09

©Telksinoe s. 31/48

mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być

wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”,

b) po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:

„§ 1a. W sprawach o zbrodnie Minister Sprawiedliwości – Prokurator

Generalny może wnieść kasację wyłącznie z powodu niewspółmierności

kary.”,

c) § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie

uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania.”;

125) w art. 524 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść

oskarżonego wniesionej po upływie roku od daty uprawomocnienia się

orzeczenia.”;

126) w art. 538 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Z chwilą uchylenia wyroku wykonanie kary, środka karnego,

przepadku i środka kompensacyjnego ustaje; karę, środek karny, przepadek

i środek kompensacyjny już wykonane – w wypadku późniejszego ponownego

skazania – zalicza się odpowiednio na poczet nowo orzeczonej kary, środka

karnego, przepadku i środka kompensacyjnego.”;

127) po rozdziale 55 dodaje się rozdział 55a w brzmieniu:

„Rozdział 55a

Skarga na wyrok sądu odwoławczego

Art. 539a. § 1. Od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu

pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania stronom

przysługuje skarga do Sądu Najwyższego.

§ 2. Wyrok można zaskarżyć w całości lub w części.

§ 3. Skarga może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437

lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1.

Art. 539b. § 1. Skargę wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia

wyroku z uzasadnieniem. Przepisy art. 524 § 1 zdanie drugie i trzecie stosuje się

odpowiednio.

§ 2. Wniesienie skargi powoduje wstrzymanie wykonania zaskarżonego

wyroku.

2017-08-09

©Telksinoe s. 32/48

Art. 539c. § 1. Do skargi dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla

pozostałych stron.

§ 2. Prezes sądu, doręczając odpis skargi pozostałym stronom, poucza

o prawie wniesienia pisemnej odpowiedzi na skargę w terminie 7 dni od daty

doręczenia odpisu skargi. Po upływie tego terminu prezes sądu niezwłocznie

przesyła akta Sądowi Najwyższemu.

Art. 539d. Po przekazaniu sprawy do Sądu Najwyższego orzeka on w razie

potrzeby w przedmiocie środka zapobiegawczego. Na postanowienie

o zastosowaniu tymczasowego aresztowania służy zażalenie do równorzędnego

składu Sądu Najwyższego.

Art. 539e. § 1. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę na posiedzeniu bez

udziału stron.

§ 2. Sąd Najwyższy postanowieniem oddala skargę albo wyrokiem uchyla

zaskarżony wyrok w całości lub w części i przekazuje sprawę właściwemu

sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Art. 539f. Przepisy art. 425 § 3 i 4, art. 428 § 1, art. 431, art. 432, art. 435,

art. 436, art. 442 § 1 i 3, art. 457 § 1 i 3, art. 525 § 1, art. 526, art. 527 § 1–4,

art. 528 § 1, art. 530 § 2 i 3, art. 531, art. 534 § 1 i art. 536, a także przepisy

wydane na podstawie art. 527 § 5 stosuje się odpowiednio.”;

128) w art. 540b § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem

można wznowić na wniosek oskarżonego, złożony w terminie zawitym miesiąca

od dnia, w którym dowiedział się o zapadłym wobec niego orzeczeniu, jeżeli

sprawę rozpoznano pod nieobecność oskarżonego, któremu nie doręczono

zawiadomienia o terminie posiedzenia lub rozprawy albo doręczono je w inny

sposób niż osobiście, gdy wykaże on, że nie wiedział o terminie oraz

o możliwości wydania orzeczenia pod jego nieobecność.”;

129) w art. 542 § 5 otrzymuje brzmienie:

„§ 5. Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z urzędu na

niekorzyść oskarżonego po upływie roku od daty uprawomocnienia się

orzeczenia.”;

130) tytuł rozdziału 58 otrzymuje brzmienie:

„Odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub

zatrzymanie”;

131) w art. 552:

2017-08-09

©Telksinoe s. 33/48

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Oskarżonemu, który w wyniku wznowienia postępowania lub

kasacji został uniewinniony lub skazany na łagodniejszą karę, służy od

Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę oraz

zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wykonania względem

niego w całości lub w części kary, której nie powinien był ponieść.”,

b) § 4 otrzymuje brzmienie:

„§ 4. Odszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje również

w wypadku niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania lub

zatrzymania.”;

132) uchyla się art. 552a i art. 552b;

133) art. 553 otrzymuje brzmienie:

„Art. 553. § 1. Roszczenie o odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie

przysługuje temu, kto w zamiarze wprowadzenia w błąd sądu lub organu

ścigania złożył fałszywe zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa lub fałszywe

wyjaśnienie i spowodował tym niekorzystne dla siebie orzeczenie w przedmiocie

skazania, tymczasowego aresztowania, zastosowania środka zabezpieczającego

albo zatrzymanie.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do osób składających oświadczenie

w warunkach określonych w art. 171 § 4, 5 i 7, jak również gdy szkoda lub

krzywda powstała na skutek przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia

obowiązku przez funkcjonariusza publicznego.

§ 3. W wypadku przyczynienia się przez oskarżonego do wydania

orzeczenia, o którym mowa w § 1, przepis art. 362 Kodeksu cywilnego stosuje

się odpowiednio.”;

134) art. 553a otrzymuje brzmienie:

„Art. 553a. Ustalając wysokość odszkodowania, sąd uwzględnia zaliczenie

oskarżonemu okresu niesłusznego stosowania kar, środków zabezpieczających,

tymczasowego aresztowania lub zatrzymania, których dotyczy wniosek

o odszkodowanie, na poczet kar lub środków zabezpieczających orzeczonych

w innym postępowaniu.”;

135) w art. 554 § 1–3 otrzymują brzmienie:

„§ 1. Żądanie odszkodowania należy zgłosić w sądzie okręgowym,

w którego okręgu wydano orzeczenie w pierwszej instancji, a w wypadku

określonym w art. 552 § 4 – w sądzie okręgowym właściwym ze względu na

2017-08-09

©Telksinoe s. 34/48

miejsce, w którym nastąpiło zwolnienie tymczasowo aresztowanego lub

zwolnienie zatrzymanego.

§ 2. Sąd okręgowy orzeka wyrokiem na rozprawie w składzie jednego

sędziego.

§ 3. O terminie rozprawy zawiadamia się prokuratora, przesyłając odpis

wniosku.”;

136) art. 555 otrzymuje brzmienie:

„Art. 555. Roszczenia przewidziane w niniejszym rozdziale przedawniają

się po upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia dającego podstawę

do odszkodowania i zadośćuczynienia, w wypadku tymczasowego aresztowania

– od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie,

w razie zaś zatrzymania – od daty zwolnienia.”;

137) w art. 557 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. W razie naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za krzywdę Skarb

Państwa ma roszczenie zwrotne do osób, które swoim bezprawnym działaniem

spowodowały niesłuszne skazanie, zastosowanie środka zabezpieczającego,

niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie.”;

138) art. 558 otrzymuje brzmienie:

„Art. 558. W sprawach o odszkodowanie za niesłuszne skazanie,

tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie przepisy Kodeksu postępowania

cywilnego stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w niniejszym

kodeksie.”;

139) w art. 611u § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela

polskiego lub cudzoziemca kary pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania, kary ograniczenia wolności, samoistnie

orzeczonego środka karnego, a także w razie warunkowego zwolnienia lub

warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli orzeczenie nakłada na

sprawcę obowiązki określone w art. 34 § 1a pkt 1, art. 39 pkt 2–2d, art. 46 § 1

lub 2, art. 67 § 2, art. 72 § 1 pkt 1, 3–7a i 8 lub art. 72 § 2 Kodeksu karnego lub

oddaje skazanego pod dozór kuratora lub instytucji publicznej, sąd może

wystąpić o wykonanie orzeczenia do właściwego sądu lub innego organu

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale

„państwem wykonania orzeczenia”, w którym sprawca posiada legalne stałe

2017-08-09

miejsce pobytu, o ile sprawca przebywa w tym państwie lub oświadczy, że

zamierza tam powrócić.”;

140) w art. 611wd § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Nakaz powinien zawierać informacje umożliwiające jego prawidłowe

wykonanie. Do nakazu powinno być dołączone orzeczenie, o którym mowa

w § 1, lub jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem. W odniesieniu

do zawartych w nakazie danych dotyczących miejsca pobytu i pracy osoby

podlegającej ochronie stosuje się odpowiednio art. 148a.”;

141) w art. 618f po § 4 dodaje się § 4a i 4b w brzmieniu:

„§ 4a. Jeżeli opinia jest fałszywa, wynagrodzenie oraz zwrot jakichkolwiek

kosztów poniesionych przez biegłego związanych z jej sporządzeniem lub

złożeniem nie przysługują.

§ 4b. Jeżeli opinia jest nierzetelna lub została sporządzona lub złożona ze

znacznym nieusprawiedliwionym opóźnieniem, wynagrodzenie ulega

odpowiedniemu obniżeniu; można również odstąpić od przyznania

wynagrodzenia lub zwrotu jakichkolwiek kosztów poniesionych przez biegłego

związanych z jej sporządzeniem lub złożeniem.”;

142) w art. 632 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) w sprawach z oskarżenia publicznego – Skarb Państwa, z wyjątkiem

należności z tytułu udziału adwokata lub radcy prawnego w charakterze

pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela posiłkowego albo innej

osoby.”;

143) w art. 632a dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2

w brzmieniu:

„§ 2. W razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania sąd

orzeka, że koszty procesu ponosi w całości lub w części oskarżony, jeżeli:

1) oskarżony skierował przeciwko sobie podejrzenie popełnienia czynu

zabronionego,

2) ukrywanie się oskarżonego przyczyniło się do przedawnienia karalności

zarzucanego mu czynu,

3) umorzono przeciwko oskarżonemu postępowanie na podstawie art. 11

§ 1.”;

144) art. 672 otrzymuje brzmienie:

2017-08-09

„Art. 672. Sąd wojskowy pierwszej instancji sporządza uzasadnienie

wyroku z urzędu; nie dotyczy to wyroku uwzględniającego wnioski, o których

mowa w art. 335 § 1 lub 2 oraz art. 387.”.

Art. 2. W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm.3)) w art. 163 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Jeżeli kodeks przewiduje grzywnę bez określenia jej wysokości,

grzywnę wymierza się w kwocie do trzech tysięcy złotych. Grzywny ściąga się

w drodze egzekucji sądowej na rzecz Skarbu Państwa.”.

Art. 3. W ustawie z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu (Dz. U. z 2002 r.

poz. 925, z 2003 r. poz. 1692, z 2004 r. poz. 219 oraz z 2010 r. poz. 472 i 1228)

w art. 18 uchyla się ust. 3.

Art. 4. W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355,

z późn. zm.4)) w art. 19 uchyla się ust. 15a–15e.

Art. 5. W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U.

z 2014 r. poz. 1402, z późn. zm.5)) w art. 9e uchyla się ust. 16a–16e.

Art. 6. W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U.

z 2015 r. poz. 553, z późn. zm.6)) w art. 36d uchyla się ust. 1a–1e.

Art. 7. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. poz. 553,

z późn. zm.7)) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 34:

a) w § 1a uchyla się pkt 3,

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 293, 379,

435, 567, 616, 945, 1091, 1161, 1296, 1585, 1626, 1741 i 1924, z 2015 r. poz. 2, 4, 218, 539, 978,

1062, 1137, 1199, 1311, 1418, 1419, 1505, 1527, 1567, 1587, 1595, 1634, 1635, 1830 i 1854 oraz

z 2016 r. poz. 195.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 529,

1045, 1066, 1217, 1268, 1890, 2023 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1822,

z 2015 r. poz. 529, 1045, 1066, 1217, 1268, 1322, 1336, 1607, 1642, 1830, 1890, 2023 i 2281 oraz

z 2016 r. poz. 147.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 788,

1269, 1357, 1649 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147.

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 840, z 1999 r. poz. 729

i 931, z 2000 r. poz. 548, 1027 i 1216, z 2001 r. poz. 1071, z 2003 r. poz. 1061, 1142, 1750, 1935

i 2255, z 2004 r. poz. 219, 626, 889 i 2426, z 2005 r. poz. 732, 757, 1109, 1363, 1479 i 1493,

z 2006 r. poz. 1409, 1592 i 1648, z 2007 r. poz. 589, 850, 859 i 1378, z 2008 r. poz. 560, 782, 1056,

1080 i 1344, z 2009 r. poz. 504, 533, 1317, 1323, 1474, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 46, 227, 229,

625, 626, 842, 857, 1018, 1021, 1228, 1474 i 1602, z 2011 r. poz. 78, 130, 202, 245, 381, 549, 678,

767, 964, 1135, 1280, 1381 i 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i 1247,

z 2014 r. poz. 538, z 2015 r. poz. 396, 541, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r. poz. 189 i 428.

2017-08-09

b) § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec

świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 lub obowiązki, o których

mowa w art. 72 § 1 pkt 2–7a.”;

2) w art. 35 § 4 otrzymuje brzmienie:

„§ 4. Do orzekania świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 39 pkt 7

oraz obowiązków, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2–7a, przepis art. 74 stosuje

się odpowiednio.”;

3) art. 37b otrzymuje brzmienie:

„Art. 37b. W sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności,

niezależnie od dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie

za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie karę pozbawienia wolności

w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna granica ustawowego

zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat – 6 miesięcy, oraz karę ograniczenia

wolności do lat 2. Przepisów art. 69–75 nie stosuje się. W pierwszej kolejności

wykonuje się wówczas karę pozbawienia wolności, chyba że ustawa stanowi

inaczej.”;

4) w art. 41 § 1a otrzymuje brzmienie:

„§ 1a. Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych

stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności,

związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad

nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania na karę pozbawienia

wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na

szkodę małoletniego oraz w razie skazania na karę pozbawienia wolności za

umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu na szkodę małoletniego.”;

5) uchyla się art. 59a;

6) uchyla się art. 60a;

7) w art. 67 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę

obowiązek naprawienia szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości

również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo zamiast tych

obowiązków orzeka nawiązkę; sąd może nałożyć na sprawcę obowiązki

wymienione w art. 72 § 1 pkt 1–3, 5–6b, 7a lub 7b, a ponadto orzec świadczenie

pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 lub zakaz prowadzenia pojazdów,

2017-08-09

wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2. Przepisy art. 72 § 1a i 1b stosuje się

odpowiednio.”;

8) w art. 75a:

a) § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się:

1) w wypadkach, o których mowa w art. 75 § 1, 1a i 2a;

2) do skazanego, który nie wykonał obowiązku określonego w art. 72 § 1

pkt 7b lub w § 2.”,

b) § 7 otrzymuje brzmienie:

„§ 7. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kara pozbawienia wolności

z warunkowym zawieszeniem jej wykonania została orzeczona na

podstawie art. 60 § 5.”;

9) w art. 76:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od

zakończenia okresu próby.”,

b) po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu:

„§ 1a. W wypadku, o którym mowa w art. 75a, zatarcie skazania

następuje z upływem okresów przewidzianych w art. 107 § 4 i 4a.

§ 1b. W wypadkach, o których mowa w§1 i 1a, przepis

art. 108 stosuje się.”,

c) § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. Jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę, środek karny,

przepadek lub środek kompensacyjny, zatarcie skazania nie może nastąpić

przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania.

Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka

zabezpieczającego.”;

10) w art. 85:

a) § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary

lub kary łącznej sprawca popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę

tego samego rodzaju lub inną podlegającą łączeniu, orzeczona kara nie

podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia czynu.”,

2017-08-09

b) po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu:

„§ 3a. Jeżeli kara wykonywana lub orzeczona, o której mowa w § 3,

stanie się następnie podstawą orzeczenia kary lub kar łącznych, zakaz

łączenia kar odnosi się również do tej kary lub kar łącznych.”;

11) w art. 86 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, sąd określa na nowo

obowiązki lub wymiar potrącenia, o których mowa w art. 34 § 1a, a także może

nałożyć na sprawcę obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 2–7a, jak również

orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7.”;

12) w art. 112:

a) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) przestępstwa przeciwko polskim urzędom lub funkcjonariuszom

publicznym oraz przestępstwa wyłudzenia poświadczenia nieprawdy

od polskiego funkcjonariusza publicznego lub innej osoby

uprawnionej na podstawie prawa polskiego do wystawienia

dokumentu,”,

b) pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4) przestępstwa fałszywych zeznań, złożenia fałszywego oświadczenia,

opinii lub tłumaczenia, posłużenia się dokumentem stwierdzającym

tożsamość innej osoby, poświadczającym nieprawdę lub fałszywym –

wobec urzędu polskiego,”;

13) w art. 233:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu

sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy,

zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.”,

b) po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:

„§ 1a. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 zeznaje nieprawdę lub

zataja prawdę z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu

samemu lub jego najbliższym,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.”,

c) § 3 i 4 otrzymują brzmienie:

2017-08-09

„§ 3. Nie podlega karze za czyn określony w § 1a, kto składa fałszywe

zeznanie, nie wiedząc o prawie odmowy zeznania lub odpowiedzi na

pytania.

§ 4. Kto, jako biegły, rzeczoznawca lub tłumacz, przedstawia fałszywą

opinię, ekspertyzę lub tłumaczenie mające służyć za dowód

w postępowaniu określonym w § 1,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.”,

d) po § 4 dodaje się § 4a w brzmieniu:

„§ 4a. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 4 działa nieumyślnie,

narażając na istotną szkodę interes publiczny,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.”,

e) § 5 otrzymuje brzmienie:

„§ 5. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet

odstąpić od jej wymierzenia, jeżeli:

1) fałszywe zeznanie, opinia, ekspertyza lub tłumaczenie dotyczy

okoliczności niemogących mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy,

2) sprawca dobrowolnie sprostuje fałszywe zeznanie, opinię, ekspertyzę

lub tłumaczenie, zanim nastąpi, chociażby nieprawomocne,

rozstrzygnięcie sprawy.”.

Art. 8. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U.

poz. 557, z późn. zm.8)) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:

„2a) referendarz sądowy,”;

2) w art. 17a § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2. W wypadku ustania przeszkód, o których mowa w § 1, sąd –

niezależnie od tego, czy kara ograniczenia wolności została już w całości

wykonana – zawiesza postępowanie wykonawcze dotyczące kary ograniczenia

wolności i niezwłocznie kieruje do wykonania karę pozbawienia wolności.”;

3) po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu:

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 1083, z 1999 r. poz. 931,

z 2000 r. poz. 701 i 1268, z 2001 r. poz. 1071 i 1194, z 2002 r. poz. 676 i 1679, z 2003 r. poz. 1061,

1380 i 1750, z 2004 r. poz. 889, 2135, 2405, 2426 i 2703, z 2005 r. poz. 1363 i 1479, z 2006 r.

poz. 708 i 1648, z 2007 r. poz. 849, z 2008 r. poz. 620 i 1344, z 2009 r. poz. 39, 119, 504, 817, 911,

963, 1475, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 191, 227, 842 i 1228, z 2011 r. poz. 201, 202, 654, 734, 1092,

1280 i 1431, z 2012 r. poz. 908, z 2013 r. poz. 628 i 1247, z 2014 r. poz. 287, 619 i 1707, z 2015 r.

poz. 21, 396, 431, 541, 1269 i 1573 oraz z 2016 r. poz. 428.

2017-08-09

„Art. 18a. W postępowaniu wykonawczym czynności zastrzeżone dla sądu

lub sędziego mogą być wykonywane przez referendarza sądowego,

z wyłączeniem:

1) spraw zastrzeżonych dla sądu penitencjarnego oraz sędziego

penitencjarnego,

2) spraw dotyczących wykonania kary pozbawienia wolności,

3) zarządzania wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności,

4) rozstrzygania wątpliwości co do wykonania orzeczenia sądu lub zarzutów

co do obliczenia kary,

5) spraw, o których mowa w rozdziałach VI i XV–XX,

6) wydawania postanowień w sprawach, o których mowa w rozdziałach XII

i XIII.”;

4) po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu:

„Art. 20a. § 1. Zażalenie na postanowienie referendarza sądowego

rozpoznaje sąd, w którym wydano zaskarżone postanowienie.

§ 2. Wniesienie zażalenia na postanowienie referendarza sądowego

wstrzymuje jego wykonanie.

§ 3. Przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia referendarza sądowego

stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia referendarza sądowego.”;

5) w art. 57 uchyla się § 5;

6) w art. 57a uchyla się § 4;

7) w art. 61 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Jeżeli względy wychowawcze za tym przemawiają, sąd może

w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności ustanawiać, rozszerzać lub

zmieniać obowiązki, o których mowa w art. 34 § 3 Kodeksu karnego, albo od

wykonania tych obowiązków zwolnić.”;

8) w art. 173 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. W razie zaistnienia okoliczności, określonych w art. 156 § 1 i 2 lub

art. 160 § 3 niniejszego kodeksu oraz w art. 68 § 2 lub art. 75 § 2 Kodeksu

karnego, sądowy kurator zawodowy może odstąpić od złożenia odpowiedniego

wniosku, o którym mowa w § 2 pkt 4 oraz 6–8, jeżeli przemawiają za tym rodzaj

i stopień naruszenia uzasadniające przekonanie, że pomimo odstąpienia od

złożenia wniosku, cele środka związanego z poddaniem skazanego lub sprawcy

próbie zostaną osiągnięte.”;

9) po art. 195a dodaje się art. 195aa w brzmieniu:

2017-08-09

„Art. 195aa. § 1. Jeżeli przedmiot, którego przepadek orzeczono, ma

wartość naukową, artystyczną lub historyczną, sąd może, na wniosek lub za

zgodą muzeum, postanowić o wykonaniu przepadku tego przedmiotu poprzez

przekazanie go temu muzeum.

§ 2. W razie wydania postanowienia, o którym mowa w § 1, sąd nakaże

urzędowi skarbowemu lub innemu organowi wydanie przedmiotu, którego

przepadek orzeczono, właściwemu muzeum. Skarb Państwa odpowiada za

szkodę, którą poniosły osoby trzecie wskutek umorzenia postępowania

prowadzonego celem wykonania orzeczonego przepadku. Jeżeli przedmiot,

którego przepadek orzeczono, nie został jeszcze wydany urzędowi skarbowemu

lub innemu organowi, wydaje się go bezpośrednio właściwemu muzeum.”;

10) po art. 205 dodaje się art. 205a w brzmieniu:

„Art. 205a. § 1. Na wniosek pokrzywdzonego upoważniony sędzia

niezwłocznie zawiadamia pokrzywdzonego, jego przedstawiciela ustawowego

lub osobę, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje, o zwolnieniu

sprawcy z zakładu psychiatrycznego po uchyleniu lub zmianie środka

zabezpieczającego, ucieczce sprawcy z zakładu psychiatrycznego, a także

o udzieleniu zezwolenia, o którym mowa w art. 204d.

§ 2. O prawie do złożenia wniosku, o którym mowa w § 1, poucza

pokrzywdzonego sąd, kierując orzeczenie do wykonania.

§ 3. W uzasadnionych przypadkach zawiadomienie, o którym mowa w § 1,

przekazuje się również świadkowi.”;

11) w art. 211 uchyla się § 7.

Art. 9. W ustawie z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U.

z 2013 r. poz. 186, z późn. zm.9)) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 113 w § 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) art. 18 § 1, art. 400 i art. 589a–589f, art. 590–607zc, art. 611g–611s oraz

art. 615 Kodeksu postępowania karnego.”;

2) w art. 122 w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) przez wyrażenie „prokurator” w art. 18 § 2, art. 19 § 1 zdanie pierwsze, § 2

i 4, art. 20 § 1 i 1b, art. 23, art. 71 § 2, art. 87 § 3, art. 93 § 3, art. 135,

art. 156 § 5, art. 158, art. 160 § 4, art. 192 § 2, art. 215, art. 218 § 1 zdanie

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1036,

1149, 1247 i 1304, z 2014 r. poz. 312, 1215 i 1328, z 2015 r. poz. 396, 1269, 1479, 1649, 1712,

1855 i 1932 oraz z 2016 r. poz. 178.

2017-08-09

pierwsze, art. 231 § 1, art. 232 § 1, art. 232a § 2, art. 236, art. 281, art. 282

§ 1 pkt 1, art. 285 § 1a, art. 288 § 1, art. 290 § 1 i 2, art. 299 § 3, art. 308

§ 1, art. 317 § 2, art. 323 § 1 i 3, art. 325e § 2 zdanie drugie, art. 327 § 1 i 3,

art. 333 § 2, art. 336 § 1 i 3, art. 340 § 2, art. 341 § 1 i 2, art. 343a § 2 zdanie

drugie, art. 387 § 2, art. 441 § 4, art. 446, art. 448, art. 505, art. 526 § 2,

art. 527 § 1, art. 530 § 4 i 5, art. 545 § 2, art. 550 § 2, art. 570, art. 571 § 2,

art. 611fs, art. 618 § 1 pkt 2 oraz art. 626a Kodeksu postępowania karnego

rozumie się także „finansowy organ postępowania przygotowawczego”;”;

3) w art. 125 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz

jego pełnomocnika stosuje się odpowiednio dotyczące podejrzanego,

oskarżonego i obrońcy przepisy: art. 72, art. 74 § 1, art. 75–79, art. 81, art. 81a,

art. 83–86, art. 89, art. 157 § 1 i 2, art. 174–176, art. 300, art. 301, art. 315 § 1,

art. 316, art. 321, art. 323 § 2, art. 334 § 5 zdanie pierwsze, art. 338 § 1, art. 343

§ 5, art. 353 § 2, art. 386, art. 389, art. 390, art. 391 § 2, art. 431 § 2 i 3, art. 434,

art. 435, art. 440, art. 443, art. 453 § 3, art. 454 § 1, art. 455, art. 524 § 3, art. 540

§ 2 i 3, art. 542 § 2, art. 545 § 1, art. 547 § 3, art. 548, art. 624 § 1, art. 627,

art. 630, art. 632–633 oraz art. 636 § 1 Kodeksu postępowania karnego.”;

4) art. 153a otrzymuje brzmienie:

„Art. 153a. Postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, o jego

zawieszeniu oraz o jego umorzeniu, gdy nie podlegało ono nadzorowi

prokuratora, zatwierdza organ nadrzędny nad finansowym organem

postępowania przygotowawczego. Zażalenie na postanowienie wnosi się do

organu, który zatwierdził zaskarżone orzeczenie.”;

5) art. 154a otrzymuje brzmienie:

„Art. 154a. Czynności końcowego zaznajomienia się stron z materiałem

postępowania przygotowawczego, o których mowa w art. 321 Kodeksu

postępowania karnego, przeprowadza się na wniosek podejrzanego, osoby

pociągniętej do odpowiedzialności posiłkowej oraz interwenienta, a także

obrońców i pełnomocników tych stron.”;

6) w art. 156 § 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3. Przepisy art. 335 § 2 i 2a, art. 339 § 1 pkt 3 i art. 343 § 3–7 Kodeksu

postępowania karnego stosuje się odpowiednio; jeżeli w związku

z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło

uszczuplenie należności publicznoprawnej, a nie została ona w całości

2017-08-09

uiszczona, sąd uzależnia uwzględnienie wniosku od uiszczenia tej wymagalnej

należności w całości w wyznaczonym terminie.”;

7) uchyla się art. 163a.

Art. 10. W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 133, z późn. zm.10)) wprowadza się następujące

zmiany:

1) w art. 22 w § 1 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie:

„b) jest zwierzchnikiem służbowym sędziów, asesorów sądowych, referendarzy

sądowych, asystentów sędziów danego sądu oraz kierownika i specjalistów

opiniodawczego zespołu sądowych specjalistów,”;

2) w art. 49 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. W razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności

sądowych albo ubliżenia sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom

biorącym udział w sprawie, sąd może ukarać winnego karą porządkową grzywny

w wysokości do 3000 złotych lub karą pozbawienia wolności do czternastu dni;

osobie pozbawionej wolności, w tym także tymczasowo aresztowanej, można

wymierzyć karę przewidzianą w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia

wolności albo w przepisach o wykonywaniu tymczasowego aresztowania.”;

3) w dziale IV tytuł rozdziału 6 otrzymuje brzmienie:

„Biegli”;

4) w art. 157 dodaje się § 3 w brzmieniu:

„§ 3. W związku z wykonywaniem czynności wynikających

z postanowienia o zasięgnięciu opinii biegły korzysta z ochrony prawnej

przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.”;

5) po art. 175b dodaje się art. 175c w brzmieniu:

„Art. 175c. § 1. Minister Sprawiedliwości jest administratorem systemu

służącego do przetwarzania danych osobowych uzyskanych z systemu

teleinformatycznego, o którym mowa w art. 213 § 1a Kodeksu postępowania

karnego. Do przetwarzania danych osobowych nie stosuje się przepisu

art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

§ 2. Minister Sprawiedliwości przetwarza dane osób uzyskane z systemu

teleinformatycznego, o którym mowa w art. 213 § 1a Kodeksu postępowania

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 509, 694,

1066, 1224, 1309, 1311, 1418, 1595 i 1781 oraz z 2016 r. poz. 147.

2017-08-09

karnego, wyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji zadania, o którym

mowa w § 1.”.

Art. 11. W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania

w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm.11)) wprowadza się

następujące zmiany:

1) w art. 37:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Protokół sporządza się z każdej czynności mającej istotne

znaczenie dla sprawy, a w szczególności z rozprawy, a także z dokonanych

poza rozprawą czynności dowodowych, chyba że ustawa stanowi inaczej.”,

b) § 13 otrzymuje brzmienie:

„§ 13. Na wniosek pokrzywdzonego lub świadka stosuje się

odpowiednio przepisy art. 148a oraz art. 156a Kodeksu postępowania

karnego, chyba że utrudni to postępowanie lub sprzeciwia się temu ważny

interes jego uczestnika. O prawie tym należy pokrzywdzonego i świadka

pouczyć.”;

2) w art. 38 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu

w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednio także przepisy art. 95,

art. 100 § 1 i 8, art. 105, art. 107, art. 108, art. 116–134, art. 136–142, art. 143 § 1

pkt 10, art. 156 § 1–5 i 6, art. 157, art. 158, art. 160–166 Kodeksu postępowania

karnego, a gdy sąd orzeka jednoosobowo, również przepisy art. 109–

115 Kodeksu postępowania karnego.”;

3) w art. 39 § 1 otrzymuje brzmienie:

„§ 1. Dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu. Przepis

art. 168 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.”.

Art. 12. W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej

i wojskowych organach porządkowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 96, 147 i 178)

w art. 31 uchyla się ust. 16a–16e.

11)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 765

i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r. poz. 21, 396, 841, 1186, 1269, 1549, 1707 i 1855

oraz z 2016 r. poz. 178.

2017-08-09

Art. 13. W ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1929 i 2023 oraz

z 2016 r. poz. 147) w art. 27 uchyla się ust. 15a–15e.

Art. 14. W ustawie z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności

podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. z 2015 r.

poz. 1212, 1844 i 1855) art. 22 otrzymuje brzmienie:

„Art. 22. Do postępowania w sprawie odpowiedzialności podmiotów

zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania karnego, o ile przepisy niniejszej ustawy nie

stanowią inaczej. Nie stosuje się jednak przepisów Kodeksu postępowania

karnego o oskarżycielu prywatnym, przedstawicielu społecznym, postępowaniu

przygotowawczym, postępowaniach szczególnych oraz o postępowaniu karnym

w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych.”.

Art. 15. W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1025, z późn. zm.12)) w art. 89 po ust. 4 dodaje się

ust 4a i 4b w brzmieniu:

„4a. Jeżeli opinia jest fałszywa, wynagrodzenie oraz zwrot jakichkolwiek

kosztów poniesionych przez biegłego związanych z jej sporządzeniem lub

złożeniem nie przysługują.

4b. Jeżeli opinia jest nierzetelna lub została sporządzona lub złożona ze

znacznym nieusprawiedliwionym opóźnieniem, wynagrodzenie ulega

odpowiedniemu obniżeniu; można również odstąpić od przyznania

wynagrodzenia lub zwrotu jakichkolwiek kosztów poniesionych przez biegłego

związanych z jej sporządzeniem lub złożeniem.”.

Art. 16. W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2016 r. poz. 224) art. 74 otrzymuje brzmienie:

„Art. 74. W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się

środków zabezpieczających określonych w art. 93a § 1 pkt 1–3 Kodeksu

karnego w odniesieniu do sprawców, o których mowa w art. 93c pkt 5 Kodeksu

karnego.”.

12)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1296

i 1306, z 2015 r. poz. 2, 4, 238, 539, 957, 978, 1045, 1137, 1348, 1418, 1587, 1595 i 1854 oraz z

2016 r. poz. 421.

2017-08-09

Art. 17. W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2014 r. poz. 253, 502 i

1055, z 2015 r. poz. 1066 i 1224 oraz z 2016 r. poz. 147) w art. 31 uchyla się ust. 14a–

14e.

Art. 18. W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze

Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1411, z późn. zm.13)) w art. 17 uchyla się

ust. 15a–15e.

Art. 19. W ustawie z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247, z 2014 r. poz.

1556 i 1778 oraz z 2015 r. poz. 21 i 396) w art. 52 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W latach 2015–2018 maksymalny limit wydatków budżetu państwa

będący skutkiem finansowym ustawy wynosi 465 000 tys. zł, z tym że w:

1) 2015 r. – 200 000 tys. zł;

2) 2016 r. – 165 000 tys. zł;

3) 2017 r. – 50 000 tys. zł;

4) 2018 r. – 50 000 tys. zł.”.

Art. 20. Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów

dotychczasowych.

Art. 21. W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

Art. 22. Jeżeli na podstawie niniejszej ustawy nastąpiła zmiana właściwości lub

składu sądu, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji orzeka sąd

dotychczas właściwy lub w dotychczasowym składzie.

Art. 23. Niezwłocznie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy właściwy organ

procesowy przekazuje stronom i innym osobom uprawnionym informacje o zmianie

zakresu ich obowiązków i uprawnień wynikających z treści art. 75 § 1, art. 156 § 5,

art. 300 § 1 i 2, art. 313 § 3, art. 321, art. 334 § 3, art. 335 § 2a i 3 oraz art. 517c

§ 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

13)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1822,

z 2015 r. poz. 1066, 1217, 1224, 1268 i 2023 oraz z 2016 r. poz. 147.

2017-08-09

Art. 24. Postępowania przygotowawcze wszczęte przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, w których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie został

wniesiony do sądu akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego, wniosek

o warunkowe umorzenie postępowania lub wniosek o umorzenie postępowania

przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego, prowadzi się w dalszym

ciągu według przepisów niniejszej ustawy. Należy jednak dokonać czynności

procesowych, które są wymagane według przepisów niniejszej ustawy, a które do dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy nie zostały dokonane.

Art. 25. 1. Jeżeli na podstawie dotychczasowych przepisów po dniu 30 czerwca

2015 r. skierowano akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego, wniosek

o warunkowe umorzenie postępowania lub wniosek o umorzenie postępowania

przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego, postępowanie toczy się

według przepisów dotychczasowych do prawomocnego zakończenia postępowania.

2. W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy rozdziału

55a ustawy zmienianej w art. 1. Jeżeli wyrok sądu odwoławczego z uzasadnieniem

został doręczony stronom w okresie począwszy od siódmego dnia przed wejściem

w życie niniejszej ustawy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, termin do

wniesienia skargi rozpoczyna bieg od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3. Postępowania wymienione w działach XI i XII ustawy zmienianej w art. 1,

wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, toczą się do ich

zakończenia według przepisów dotychczasowych.

Art. 26. Jeżeli art. 59a ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu

dotychczasowym, znajduje zastosowanie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy,

do rozpoznania wniosku stosuje się również art. 23b ustawy zmienianej w art. 1

w brzmieniu dotychczasowym.

Art. 27. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 141

i art. 147 § 5 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie

nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 141 i art. 147

§ 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej

jednak niż przez 9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 28. Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r.

2017-08-09