Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/18

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 438,

z 2017 r. poz. 961.

U S T A W A

z dnia 30 czerwca 2005 r.

o kinematografii

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady wspierania twórczości filmowej i innej

działalności w dziedzinie kinematografii oraz ochrony zasobów sztuki filmowej.

Art. 2. Ustawy nie stosuje się do:

1) audiowizualnej rejestracji:

a) wykonań utworów słownych, słowno-muzycznych, muzycznych

i scenicznych,

b) zdarzeń z życia politycznego, społecznego, kulturalnego, religijnego,

gospodarczego i sportowego,

c) sporządzanej na potrzeby nauki, nauczania, techniki, reklamy, promocji,

informacji i instruktażu,

d) sporządzanej na użytek wewnętrzny kościołów i innych związków

wyznaniowych,

e) zdarzeń z życia prywatnego;

2) produkcji filmu i rozpowszechniania filmów przez jednostki organizacyjne

podległe Ministrowi Obrony Narodowej oraz ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych lub zlecanych do produkcji przez takie jednostki,

przeznaczonych do wykonywania zadań związanych z obronnością

i bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym, a także produkcji

filmów i rozpowszechniania filmów przez jednostki organizacyjne

więziennictwa podległe Ministrowi Sprawiedliwości lub zlecanych do

produkcji przez takie jednostki, przeznaczonych do wykonywania zadań

w zakresie instruktażu oraz działalności ochronnej i resocjalizacyjnej.

Art. 3. 1. Państwo sprawuje mecenat nad działalnością w dziedzinie

kinematografii, jako części kultury narodowej, polegający w szczególności na

2017-06-13

©Telksinoe s. 2/18

wspieraniu produkcji i promocji filmu, upowszechnianiu kultury filmowej oraz

ochronie dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie filmu.

2. Kinematografia obejmuje twórczość filmową, produkcję filmów, usługi

filmowe, dystrybucję i rozpowszechnianie filmów, w tym działalność kin,

upowszechnianie kultury filmowej, promocję polskiej twórczości filmowej oraz

gromadzenie, ochronę i upowszechnianie zasobów sztuki filmowej.

Art. 4. 1. Filmem jest utwór dowolnej długości, w tym utwór dokumentalny

lub animowany, złożony z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub

bez dźwięku, utrwalonych na jakimkolwiek nośniku umożliwiającym wielokrotne

odtwarzanie, wywołujących wrażenie ruchu i składających się na oryginalną

całość, wyrażającą akcję (treść) w indywidualnej formie, a ponadto, z wyjątkiem

utworów dokumentalnych i animowanych, przeznaczony do wyświetlania w kinie

jako pierwszym polu eksploatacji w rozumieniu przepisów o prawie autorskim

i prawach pokrewnych.

2. Film uznaje się za film polski, jeżeli jego producentem lub koproducentem

jest podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto

spełniony jest co najmniej jeden z warunków:

1) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego, reżyser oraz

wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków

finansowych producenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi 100%, przy czym środki te, do

wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto kopia wzorcowa jest

wykonana w języku polskim;

2) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego lub reżyser, lub

wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków

finansowych koproducenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi co najmniej 20% przy filmie

będącym koprodukcją dwustronną oraz co najmniej 10% przy filmie będącym

koprodukcją wielostronną, przy czym środki te, do wysokości 80% kosztów

produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a ponadto główna wersja językowa wykonana jest w języku polskim.

2017-06-13

©Telksinoe s. 3/18

Art. 5. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) dystrybucja filmu – nabycie prawa do eksploatacji filmu, w tym prawa do

wykonywania kopii filmu i przystosowania filmu do eksploatacji w wersji

językowej innej niż ta, w której został wytworzony, oraz przekazanie tego

prawa innym podmiotom w celu rozpowszechniania filmu;

2) film niskobudżetowy – film, którego koszt produkcji jest niższy niż

dwukrotność maksymalnej kwoty dofinansowania filmu ustalonej na dany rok

przez Radę Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej;

3) kino – miejsce i zespół urządzeń technicznych służących do publicznego

wyświetlania filmu;

4) kopia wzorcowa – kopię filmu stanowiącą wzorzec przy produkcji kopii

eksploatacyjnych;

5) koproducent filmu – podmiot, który wspólnie z producentem organizuje,

prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję filmu lub który

współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich

prawach majątkowych;

6) producent filmu – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną,

o której mowa w art. 331 § 1 Kodeksu cywilnego, która podejmuje inicjatywę,

faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za kreatywny,

organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu;

7) produkcja filmu – zespół czynności twórczych, organizacyjnych,

ekonomicznych, prawnych i technicznych, prowadzących do wytworzenia

filmu w postaci kopii wzorcowej;

8) rozpowszechnianie filmu – publiczne udostępnianie filmu w jakikolwiek

sposób, z wyłączeniem nadawania przez nadawców telewizyjnych;

9) upowszechnianie kultury filmowej – działalność polegającą na organizowaniu

przeglądów, festiwali, dni kultury filmowej, sympozjów i innej podobnej

działalności kulturalnej i edukacyjnej, a także wydawanie czasopism oraz

publikacji naukowych i kulturalnych, poświęconych sztuce filmowej;

10) usługi filmowe – usługi świadczone w ramach wykonywanej działalności

gospodarczej przez przedsiębiorców na rzecz producentów dla celów

produkcji filmowej, obejmujące w szczególności czynności dokonywane przy

pomocy własnych pracowników, udostępnianie pomieszczeń i hal

2017-06-13

©Telksinoe s. 4/18

zdjęciowych, sprzętu filmowego bez obsługi oraz wykonywanie

specjalistycznych usług transportowych.

Art. 6. 1. Zadania organów administracji rządowej w zakresie kinematografii

realizuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,

zwany dalej „ministrem”.

2. Do zakresu działania ministra należy w szczególności:

1) projektowanie kierunków realizacji polityki kulturalnej państwa w dziedzinie

kinematografii;

2) zapewnienie powszechnego dostępu społeczeństwa do dorobku polskiej,

europejskiej i światowej sztuki filmowej;

3) tworzenie warunków do rozwoju wszystkich gatunków i rodzajów twórczości

filmowej;

4) wspieranie rozwoju artystycznego młodych twórców;

5) wspieranie edukacji i doskonalenia zawodowego oraz ochrony zawodów

filmowych;

6) wspieranie upowszechniania kultury filmowej i działanie na rzecz rozwoju

społecznego ruchu filmowego oraz piśmiennictwa filmowego.

Rozdział 2

Polski Instytut Sztuki Filmowej

Art. 7. 1. W celu wspierania rozwoju kinematografii tworzy się Polski

Instytut Sztuki Filmowej, zwany dalej „Instytutem”, będący państwową osobą

prawną.

2. Siedzibą Instytutu jest miasto stołeczne Warszawa.

Art. 8. 1. Instytut realizuje zadania z zakresu polityki państwa w dziedzinie

kinematografii, w szczególności przez:

1) tworzenie warunków do rozwoju polskiej produkcji filmów i koprodukcji

filmowej;

2) inspirowanie i wspieranie rozwoju wszystkich gatunków polskiej twórczości

filmowej, a w szczególności filmów artystycznych w tym przygotowania

projektów filmowych, produkcji filmów i rozpowszechniania filmów;

3) wspieranie działań mających na celu tworzenie warunków powszechnego

dostępu do dorobku polskiej, europejskiej i światowej sztuki filmowej;

2017-06-13

©Telksinoe s. 5/18

4) wspieranie debiutów filmowych oraz rozwoju artystycznego młodych

twórców filmowych;

5) promocję polskiej twórczości filmowej;

6) dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów

filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania

filmów, promocji polskiej twórczości filmowej i upowszechniania kultury

filmowej, w tym produkcji filmów podejmowanych przez środowiska

polonijne;

7) świadczenie usług eksperckich organom administracji publicznej;

8) wspieranie utrzymywania archiwów filmowych;

9) wspieranie rozwoju potencjału polskiego niezależnego przemysłu

kinematograficznego, a w szczególności małych i średnich przedsiębiorców

działających w kinematografii.

2. Instytut, w zakresie realizacji zadań, o których mowa w ust. 1,

współpracuje z organami administracji rządowej i jednostkami samorządu

terytorialnego.

Art. 9. 1. Instytut samodzielnie gospodaruje mieniem oraz prowadzi

samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadą

efektywnego ich wykorzystania.

2. Instytut nie może wykonywać działalności gospodarczej.

Art. 10. 1. Nadzór nad działalnością Instytutu sprawuje minister.

2. Minister, w terminie 30 dni, bada uchwały podejmowane przez Radę

Instytutu i przesyłane mu niezwłocznie przez ten organ, w zakresie zgodności

z prawem, i stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części, jeżeli narusza

ona prawo lub stwarza zagrożenie wystąpienia ujemnego wyniku finansowego.

3. Minister zatwierdza roczny plan działalności oraz projekt rocznego planu

finansowego Instytutu; zatwierdzony projekt rocznego planu finansowego Instytutu

jest przekazywany ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych

w trybie określonym w przepisach dotyczących prac nad projektem ustawy

budżetowej.

4. Minister rozpatruje i zatwierdza roczne sprawozdanie z działalności oraz

roczne sprawozdanie finansowe Instytutu.

2017-06-13

©Telksinoe s. 6/18

5. Minister wskazuje biegłego rewidenta do badania rocznego sprawozdania

finansowego.

Art. 11. 1. Instytut działa na podstawie ustawy i statutu.

2. Minister, w drodze zarządzenia, nadaje Instytutowi statut, w którym

określa w szczególności:

1) szczegółowy zakres działania Instytutu,

2) organizację wewnętrzną Instytutu,

3) szczegółowe zadania organów Instytutu oraz tryb ich działania

– uwzględniając stworzenie właściwych warunków do prawidłowej realizacji

zadań przez Instytut.

3. Zarządzenie, o którym mowa w ust. 2, ogłasza się w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Art. 12. Organami Instytutu są:

1) Dyrektor Instytutu, zwany dalej „Dyrektorem”;

2) Rada Instytutu, zwana dalej „Radą”.

Art. 13. 1. Dyrektor kieruje Instytutem i reprezentuje go na zewnątrz.

2. Do zadań Dyrektora należy w szczególności:

1) opracowanie rocznego planu działalności oraz projektu rocznego planu

finansowego Instytutu, a także występowanie do ministra z wnioskami

w sprawie wysokości dotacji na realizację zadań Instytutu;

2) sporządzanie rocznego sprawozdania z działalności Instytutu oraz rocznego

sprawozdania finansowego Instytutu;

3) dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów

filmowych, produkcji filmów, dystrybucji i rozpowszechniania filmów,

promocji twórczości filmowej oraz upowszechniania kultury filmowej, po

zasięgnięciu opinii ekspertów wskazanych przez ministra spośród

przedstawicieli środowisk filmowych;

4) sprawowanie zarządu majątkiem Instytutu;

5) prowadzenie gospodarki finansowej Instytutu.

3. Dyrektor może ustanawiać stypendia i nagrody ze środków Instytutu.

Art. 14. 1. Dyrektora powołuje minister po przeprowadzeniu konkursu.

Komisję konkursową powołuje minister, w szczególności spośród kandydatów

2017-06-13

©Telksinoe s. 7/18

zgłoszonych przez środowiska filmowe, w tym twórców i producentów filmowych

oraz związki zawodowe działające w kinematografii.

2. Kadencja Dyrektora trwa 5 lat.

3. Funkcję Dyrektora można pełnić nie więcej niż przez dwie kadencje.

4. Zastępcę Dyrektora powołuje i odwołuje minister na wniosek Dyrektora.

5. Dyrektor i jego zastępca są zatrudniani na podstawie powołania, z tym że

do Dyrektora nie stosuje się art. 70 § 1 Kodeksu pracy.

6. Minister może odwołać Dyrektora, po zasięgnięciu opinii Rady, przed

upływem kadencji w przypadku:

1) działania z naruszeniem prawa;

2) zrzeczenia się funkcji;

3) choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

4) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

5) niezatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;

6) negatywnej opinii Rady w zakresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3.

7. W przypadkach, o których mowa w ust. 6, minister może odwołać

Dyrektora również na wniosek Rady.

8. W okresie kierowania Instytutem Dyrektor nie może wykonywać innej

działalności związanej z kinematografią, a w szczególności być zatrudniony

w instytucjach kultury oraz podmiotach wykonujących działalność gospodarczą

w zakresie produkcji filmów i dystrybucji filmów, posiadać akcji lub udziałów

w takich podmiotach, a także być członkiem ich organów.

9. Minister określi, w drodze rozporządzenia, sposób ogłaszania, organizację

i tryb przeprowadzania konkursu, a także skład, sposób powołania oraz zadania

komisji konkursowej, uwzględniając w szczególności potrzebę sprawnego

przeprowadzenia konkursu oraz wszechstronnej oceny kwalifikacji kandydatów.

Art. 15. 1. Rada składa się z jedenastu członków powoływanych na okres

3 lat przez ministra.

2. W skład Rady minister powołuje:

1) trzech członków zgłoszonych przez twórców filmowych;

2) jednego członka zgłoszonego przez producentów filmowych;

2017-06-13

©Telksinoe s. 8/18

3) jednego członka zgłoszonego przez związki zawodowe działające w sferze

kinematografii;

4) pięciu członków zgłoszonych przez podmioty, o których mowa w art. 19

ust. 1–5;

5) jednego członka reprezentującego ministra.

3. Pracami Rady kieruje przewodniczący wybierany przez Radę spośród jej

członków w głosowaniu tajnym, zwykłą większością głosów w obecności co

najmniej sześciu członków. Rada może w czasie kadencji dokonać, w tym samym

trybie, zmiany jej przewodniczącego.

4. Nie można pełnić funkcji członka Rady przez więcej niż dwie kolejno po

sobie następujące kadencje.

5. Za pełnienie funkcji członka Rady nie przysługuje wynagrodzenie.

Art. 16. 1. Minister może odwołać członka Rady przed upływem kadencji

w przypadku:

1) zrzeczenia się funkcji;

2) choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

3) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe.

2. W przypadku odwołania członka Rady przed upływem kadencji minister

powołuje nowego członka Rady na okres do końca tej kadencji.

Art. 17. 1. Do zadań Rady należy w szczególności:

1) wytyczanie kierunków działania Instytutu;

2) opiniowanie rocznego planu działalności oraz projektu rocznego planu

finansowego Instytutu;

3) opiniowanie rocznego sprawozdania z działalności oraz rocznego

sprawozdania finansowego Instytutu;

4) opiniowanie zmian statutu.

2. Rada może przedstawiać ministrowi, innym organom administracji

publicznej i Dyrektorowi stanowiska, opinie lub wnioski we wszystkich sprawach

dotyczących Instytutu i kinematografii.

Art. 18. 1. Przychodami Instytutu są:

2017-06-13

©Telksinoe s. 9/18

1) dotacje podmiotowe z budżetu państwa, przekazywane przez ministra ze

środków ujętych w części budżetowej, której jest dysponentem;

2) przychody z eksploatacji filmów, do których autorskie prawa majątkowe

przysługują Instytutowi;

3) darowizny, spadki i zapisy;

4) przychody z majątku Instytutu;

5) środki przyznawane przez ministra z Funduszu Promocji Kultury, o którym

mowa w art. 87 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 612, 1201, 1639, 1830 i 1916);

6) wpłaty, o których mowa w art. 19 ust. 1–5, 6 i 7;

7) przychody, o których mowa w art. 27a pkt 4 oraz art. 45b ustawy z dnia

16 lipca 1987 r. o państwowych instytucjach filmowych (Dz. U. z 2015 r.

poz. 1387).

2. Instytut może otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa na realizację

zadań inwestycyjnych.

3. Koszty działalności Instytutu pokrywane są z przychodów, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, 3 i 4.

Art. 19. 1. Podmiot prowadzący kino dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu

w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu wyświetlania filmów i reklam

w kinie, przed podziałem z podmiotem prowadzącym dystrybucję.

2. Podmiot prowadzący dystrybucję dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu

w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego ze sprzedaży oraz wynajmu nośników

z nagranymi na nich filmami oraz z umów upoważniających inne podmioty do

takiej sprzedaży lub wynajmu.

3. Nadawca programu telewizyjnego dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu

w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu emisji reklam, telesprzedaży

i audycji sponsorowanych albo przychodu pochodzącego z pobranych

bezpośrednio od abonentów opłat za dostęp do nadawanych programów, jeżeli

przychód ten w danym okresie rozliczeniowym jest wyższy.

4. Operator platformy cyfrowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu

w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących

z opłat za dostęp do programów telewizyjnych nadawanych lub reemitowanych na

platformie cyfrowej.

2017-06-13

©Telksinoe s. 10/18

5. Operator telewizji kablowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu

w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących

z opłat za dostęp do reemitowanych programów telewizyjnych oraz świadczenia

usług reemisji.

6. Podmiot kontrolowany w ramach grupy kapitałowej w rozumieniu

przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów przez podmiot, o którym mowa

w ust. 1–5, dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu

uzyskanego z tytułów, o których mowa w ust. 1–5. W takim przypadku podmiot

kontrolujący może od kwoty należnej Instytutowi z tytułu, o którym mowa

w ust. 1–5, odliczyć, w danym okresie rozliczeniowym, kwoty faktycznie

wpłacone na rzecz Instytutu z tego tytułu, w tym samym okresie rozliczeniowym,

przez podmiot kontrolowany w ramach grupy kapitałowej.

7. Publiczny nadawca telewizyjny jest zobowiązany przeznaczyć na

produkcję filmów nie mniej niż 1,5% rocznych wpływów z abonamentu za

posiadanie odbiorników telewizyjnych. Z wykonania tego obowiązku nadawca

przekazuje Dyrektorowi roczne sprawozdanie w terminie do końca pierwszego

kwartału roku kalendarzowego. W przypadku gdy kwota, o której mowa w zdaniu

pierwszym, nie zostanie w całości wydatkowana na produkcję filmów, nadawca

przekazuje Instytutowi różnicę wynikającą z rozliczenia w terminie 1 miesiąca po

upływie pierwszego kwartału roku kalendarzowego.

8. Wpłaty, o których mowa w ust. 1–5 i 6, są przekazywane w okresach

kwartalnych, w terminie 30 dni po upływie kwartału.

9. Do należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1–5, 6 i 7, stosuje się

odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja

podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.1)), z tym że uprawnienia organu

podatkowego przysługują Dyrektorowi, a uprawnienia organu odwoławczego –

ministrowi.

10. Wpłaty, o których mowa w ust. 1–5, 6 i 7, stanowią koszty uzyskania

przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w dacie ich

poniesienia.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

978, 1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184 oraz z 2016 r. poz. 195.

2017-06-13

©Telksinoe s. 11/18

Art. 20. 1. Podstawą gospodarki finansowej Instytutu jest roczny plan

finansowy.

2. Roczny plan finansowy obejmuje w szczególności:

1) przychody, w tym dotacje z wyodrębnieniem ich rodzajów;

2) koszty operacyjne, w tym wydatki na wynagrodzenia i składki naliczane od

wynagrodzeń;

3) wydatki inwestycyjne;

4) stan środków obrotowych na początek i koniec roku obrotowego.

3. Rokiem obrotowym Instytutu jest rok kalendarzowy.

4. Instytut prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w przepisach

o rachunkowości.

5. Roczne sprawozdanie finansowe Instytutu podlega badaniu przez biegłego

rewidenta.

Art. 21. 1. Instytut tworzy:

1) fundusz statutowy;

2) fundusz rezerwowy;

3) inne fundusze, jeżeli obowiązek ich utworzenia wynika z odrębnych

przepisów.

2. Fundusz statutowy odzwierciedla wartość mienia otrzymanego przez

Instytut w momencie utworzenia.

3. Fundusz statutowy zwiększa się o:

1) dotacje celowe na inwestycje służące realizacji zadań Instytutu;

2) wartość mienia otrzymanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych

organów lub na podstawie odrębnych przepisów;

3) zysk netto, z uwzględnieniem ust. 5.

4. Fundusz statutowy zmniejsza się o:

1) wartość mienia przekazanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych

organów lub na podstawie odrębnych przepisów;

2) straty netto nieznajdujące pokrycia w funduszu rezerwowym.

5. Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto. Odpis na fundusz rezerwowy

nie może być niższy niż 10% zysku netto. Instytut może zaniechać odpisu, gdy stan

funduszu rezerwowego przekroczy równowartość 2% kosztów działalności

Instytutu w roku obrotowym.

2017-06-13

©Telksinoe s. 12/18

6. Fundusz rezerwowy przeznacza się na pokrycie straty netto.

Rozdział 3

Dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów

filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania

filmów, promocji polskiej twórczości filmowej i upowszechniania kultury

filmowej

Art. 22. 1. Z wnioskiem o dofinansowanie przedsięwzięcia z zakresu

przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów

i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej twórczości filmowej

i upowszechniania kultury filmowej, zwanego dalej „dofinansowaniem

przedsięwzięcia”, może wystąpić każdy podmiot prowadzący działalność

w zakresie kinematografii, zarówno polski, jak i z innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym, bez względu na formę organizacyjno-

-prawną oraz strukturę własności, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Instytut nie może udzielić dofinansowania przedsięwzięcia:

1) osobie fizycznej skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

składania fałszywych zeznań, przekupstwa, przeciwko wiarygodności

dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, systemowi bankowemu, przestępstwo skarbowe

albo inne związane z wykonywaniem działalności gospodarczej lub

popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;

2) osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną,

w której osoba będąca członkiem jego organów zarządzających bądź

wspólnikiem została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo,

o którym mowa w pkt 1;

3) podmiotowi, który:

a) posiada zaległości z tytułu należności publicznoprawnych lub

b) pozostaje pod zarządem komisarycznym albo znajduje się w toku

likwidacji, postępowania upadłościowego, postępowania

restrukturyzacyjnego, lub

2017-06-13

©Telksinoe s. 13/18

c) w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie dofinansowania

przedsięwzięcia naruszył w sposób istotny umowę zawartą z Instytutem.

3. Dofinansowanie przedsięwzięcia udzielane jest w oparciu o następujące

kryteria:

1) walory artystyczne, poznawcze i etyczne;

2) znaczenie dla kultury narodowej oraz umacnianie tradycji polskiej i języka

ojczystego;

3) wzbogacenie europejskiej różnorodności kulturalnej;

4) przewidywane skutki planowanego przedsięwzięcia;

5) warunki ekonomiczno-finansowe realizacji.

Art. 23. 1. Dofinansowanie przedsięwzięcia odbywa się w formie dotacji,

a w odniesieniu do przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych

i produkcji filmów również w formie udzielenia pożyczki lub poręczenia.

2. Dofinansowanie przedsięwzięcia nie może przekroczyć 50% budżetu filmu,

z wyjątkiem filmów, których treść i forma mają charakter ambitny artystycznie

i które mają ograniczone walory komercyjne lub debiutów reżyserskich (film

trudny) oraz filmów niskobudżetowych. W każdym przypadku kwota

dofinansowania przedsięwzięcia nie może przekroczyć 90% budżetu

przedsięwzięcia.

3. Instytut udziela dofinansowania przedsięwzięcia w drodze umowy

cywilnoprawnej, którą w imieniu Instytutu zawiera Dyrektor, po zasięgnięciu

opinii ekspertów.

4. Instytut jako organ udzielający dofinansowania przedsięwzięcia

zobowiązany jest do kontroli rozliczenia przychodów i kosztów dofinansowanego

przedsięwzięcia. Kontroli podlega również przebieg i sposób realizacji

przedsięwzięcia oraz prawidłowość wykorzystania otrzymanego z Instytutu

dofinansowania.

5. Podmiot otrzymujący dofinansowanie przedsięwzięcia jest zobowiązany,

w przypadku osiągnięcia zysku z przedsięwzięcia, do zwrotu dofinansowania

przedsięwzięcia na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

6. Minister określi, w drodze rozporządzenia:

2017-06-13

1) szczegółowe warunki i tryb udzielania dofinansowania przedsięwzięcia,

a także istotne elementy wniosku o udzielenie dofinansowania

przedsięwzięcia,

2) istotne elementy umów cywilnoprawnych, o których mowa w ust. 3

– uwzględniając konieczność realizacji celów, określonych w art. 3 ust. 1,

efektywnego i skutecznego wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia oraz

zapewnienia przejrzystości jego udzielania.

Art. 24. 1. Ekspertów, o których mowa w art. 23 ust. 3, powołuje, w liczbie

co najmniej 7, minister spośród przedstawicieli środowisk filmowych oraz

środowisk opiniotwórczych na okres 12 miesięcy.

2. Opinie ekspertów są sporządzane na piśmie i zawierają szczegółową

analizę przedsięwzięcia pod kątem kryteriów, o których mowa w art. 22 ust. 3.

3. Ekspert sporządzający opinię nie może być w jakikolwiek sposób związany

z realizacją analizowanego przedsięwzięcia.

Art. 25. Otrzymujący dofinansowanie przedsięwzięcia ma obowiązek

wykorzystać uzyskane środki zgodnie z celem, na jaki je uzyskał, i zgodnie

z umową o dofinansowanie przedsięwzięcia. Dotyczy to także odsetek bankowych

od uzyskanych środków w ramach dofinansowania przedsięwzięcia.

Art. 26. 1. W ramach kontroli, o których mowa w art. 23 ust. 4, upoważnieni

pracownicy Instytutu mogą badać dokumenty i inne nośniki informacji, które mają

lub mogą mieć znaczenie dla oceny prawidłowości wykorzystania dofinansowania

przedsięwzięcia, oraz żądać udzielenia ustnie lub na piśmie informacji dotyczących

wykonania objętego dofinansowaniem przedsięwzięcia.

2. Minister określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób

przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 23 ust. 4, uwzględniając

konieczność realizacji celów, określonych w art. 3 ust. 1, oraz efektywnego

i skutecznego wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia.

Art. 27. 1. Instytut może odstąpić od umowy o udzielenie dofinansowania

przedsięwzięcia w przypadku wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia

niezgodnie z przeznaczeniem, nieterminowego lub nienależytego wykonywania

umowy, w tym w szczególności zmniejszenia zakresu objętego dofinansowaniem

2017-06-13

przedsięwzięcia stwierdzonego na podstawie wyników kontroli oraz oceny

realizacji wniosków i zaleceń pokontrolnych.

2. Odstępując od umowy Instytut określa kwotę wykorzystaną niezgodnie

z przeznaczeniem wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od

dnia przekazania środków, termin jej zwrotu oraz nazwę i numer konta, na które

należy dokonać wpłaty.

Rozdział 4

Gromadzenie, ochrona i upowszechnianie zasobów sztuki filmowej

Art. 28. 1. Działalność w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa

kulturalnego w dziedzinie kinematografii prowadzi państwowa instytucja kultury

wyspecjalizowana w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego

w dziedzinie kinematografii oraz filmoteki regionalne.

2. Do zadań państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie

ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii należy

w szczególności:

1) gromadzenie i zabezpieczanie:

a) materiałów negatywowych, kopii wzorcowych oraz innych archiwalnych

kopii filmowych filmów polskich,

b) archiwalnych kopii filmowych filmów niebędących filmami polskimi,

jeżeli filmy te mają istotne znaczenie dla polskiej kultury, nauki lub życia

społecznego;

2) wypracowywanie metodologii archiwizacji filmów polskich i polskiej

dokumentacji historyczno-filmowej;

3) gromadzenie i archiwizacja dokumentacji dotyczącej produkcji filmów

i rozpowszechniania filmów;

4) upowszechnianie kultury filmowej, w tym udostępnianie zasobów sztuki

filmowej;

5) gromadzenie zbiorów bibliotecznych oraz eksponatów dotyczących historii

filmu i kinematografii;

6) prowadzenie katalogu dzieł filmowych;

7) współpraca z krajowymi i zagranicznymi podmiotami;

8) działalność kulturalno-oświatowa oraz wydawnicza.

2017-06-13

3. Państwowa instytucja kultury wyspecjalizowana w zakresie ochrony

narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii udostępnia

Instytutowi zgromadzone materiały filmowe, w tym materiały wyjściowe

i promocyjne, w celu wykorzystania ich do działalności określonej w ustawie lub

w statucie. Wysokość opłat za udostępnianie materiałów określi minister w drodze

zarządzenia.

4. Samorządy lokalne mogą tworzyć filmoteki regionalne w formie

samorządowych instytucji kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października

1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r.

poz. 406, z 2014 r. poz. 423 oraz z 2015 r. poz. 337 i 1505). Zakres działania

filmotek regionalnych określa ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem dziedzictwa

kulturalnego kinematografii w regionie.

5. Do działalności państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej

w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie

kinematografii i filmotek regionalnych w zakresie państwowego zasobu

archiwalnego, określonej w ust. 2 pkt 1–3, stosuje się ustawę z dnia 14 lipca 1983 r.

o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2015 r. poz. 1446 oraz

z 2016 r. poz. 352).

Art. 29. (uchylony)

Art. 30. Producent filmu przekazuje nieodpłatnie państwowej instytucji

kultury wyspecjalizowanej w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa

kulturalnego w dziedzinie kinematografii jeden egzemplarz nieeksploatowanej

kopii każdego wyprodukowanego filmu oraz materiały dokumentacyjne związane

z produkcją filmu, w szczególności scenariusz, listę montażową i dialogową,

fotosy, plakaty, listę napisów i materiały reklamowe – w terminie 30 dni po

zakończeniu produkcji, nie później jednak niż w dniu rozpoczęcia dystrybucji

filmu.

Rozdział 5

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 31–33. (pominięte)

2017-06-13

Rozdział 6

Przepisy przejściowe i dostosowujące

Art. 34. Z dniem wejścia ustawy w życie podlegają umorzeniu postępowania

w sprawie stwierdzenia kwalifikacji do wykonywania zawodów filmowych,

prowadzone na podstawie ustawy, o której mowa w art. 31.

Art. 35. 1. Wierzytelności państwowych instytucji filmowych, w stosunku do

których toczy się postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe, wymagalne w dniu

wejścia ustawy w życie – z tym dniem stają się nieodpłatnie mieniem Instytutu.

2. Wierzytelności Skarbu Państwa wobec państwowych instytucji filmowych

z tytułu odpłatnego nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. własności budynków, innych

urządzeń i lokali, niezaspokojone w całości lub części do dnia wejścia ustawy

w życie – z tym dniem stają się nieodpłatnie mieniem Instytutu.

3. Wierzytelności Skarbu Państwa wobec samorządowych instytucji

filmowych z tytułu odpłatnego nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. własności

budynków, innych urządzeń i lokali, niezaspokojone w całości lub części do dnia

wejścia ustawy w życie – z dniem przekształcenia samorządowej instytucji

filmowej w samorządową instytucję kultury stają się nieodpłatnie mieniem tej

samorządowej instytucji kultury.

4. Zmiana w księgach wieczystych wpisów dotyczących hipotek

zabezpieczających wierzytelności, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje na

wniosek Dyrektora, a w odniesieniu do wierzytelności, o których mowa w ust. 3,

na wniosek właściwego organu wykonawczego organizatora samorządowej

instytucji kultury.

Art. 36. Rozporządzenie wydane na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 31, zachowuje moc do czasu wydania rozporządzenia na podstawie

art. 22 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 31, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Art. 37. 1. Pierwszego Dyrektora minister powołuje na okres do czasu

powołania Dyrektora w trybie art. 14 ust. 1, nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia

wejścia niniejszej ustawy w życie.

2. Okresu pełnienia funkcji Dyrektora, o którym mowa w ust. 1, nie zalicza

się na poczet kadencji, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3.

2017-06-13

Art. 38. Z dniem wejścia w życie ustawy samorządowe instytucje filmowe,

utworzone na podstawie ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii, stają się

samorządowymi instytucjami kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października

1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Art. 39. 1. Zarząd województwa będący organem założycielskim

samorządowej instytucji filmowej staje się, z dniem wejścia w życie ustawy,

organizatorem w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r.

o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

2. Organizator, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie ustawy nada statut samorządowej instytucji kultury, o której mowa

w art. 38.

3. Organy samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, pełnią

funkcję do czasu powołania organów zarządzających samorządowej instytucji

kultury, o której mowa w art. 38, nie dłużej niż przez 3 miesiące od dnia wejścia

w życie ustawy.

4. Pracownicy samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1,

stają się, z dniem wejścia w życie ustawy, pracownikami samorządowej instytucji

kultury, o której mowa w art. 38.

5. Mienie samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, staje się,

z dniem wejścia w życie ustawy, mieniem samorządowej instytucji kultury,

o której mowa w art. 38.

6. Samorządowa instytucja kultury, o której mowa w art. 38, wstępuje we

wszystkie stosunki prawne, których podmiotem była samorządowa instytucja

filmowa, o której mowa w ust. 1, bez względu na charakter prawny tych stosunków.

Rozdział 7

Przepis końcowy

Art. 40. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia2),

z wyjątkiem art. 19 oraz art. 31 pkt 23 w zakresie art. 45b, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa została ogłoszona w dniu 19 lipca 2005 r.

2017-06-13