Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/326

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2016 r.

poz. 605, 904, 1361, 1948.

U S T A W A

z dnia 3 lipca 2002 r.

Prawo lotnicze 1)

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Rozdział 1

Zakres regulacji i definicje

Art. 1. 1. Przepisy Prawa lotniczego regulują stosunki prawne z zakresu

lotnictwa cywilnego.

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw

Wspólnot Europejskich:

1) dyrektywy Rady 89/629/EWG z dnia 4 grudnia 1989 r. w sprawie ograniczenia emisji hałasu

z cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych (Dz. Urz. WE L 363 z 13.12.1989,

str. 27; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 284);

2) dyrektywy Rady 91/670/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania

licencji personelu pełniącego określone funkcje w lotnictwie cywilnym (Dz. Urz. WE L 373

z 31.12.1991, str. 21; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 1, str. 270);

3) dyrektywy Rady 96/67/WE z dnia 15 października 1996 r. w sprawie dostępu do rynku usług

obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty (Dz. Urz. WE L 272 z 25.10.1996, str.

36, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 2, str. 496, z późn. zm.);

4) dyrektywy Rady 2000/79/WE z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej Europejskiego

porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie

cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA),

Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit

(ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe

Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA) (Dz. Urz. WE L 302 z 01.12.2000, str.

57; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 4, str. 75);

5) dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie

ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się

do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (Dz. Urz. WE L 85 z 28.03.2002, str. 40,

z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 6, str. 96, z późn. zm.);

6) dyrektywy 2003/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie

zgłaszania zdarzeń w lotnictwie cywilnym (Dz. Urz. UE L 167 z 04.07.2003, str. 23; Dz. Urz.

UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 331);

7) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r.

dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz. Urz. UE L 299 z 18.11.2003,

str. 9; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 4, str. 381);

8) dyrektywy 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w

sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów

lotniczych Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 143 z 30.04.2004, str. 76, z późn. zm.; Dz. Urz. UE

Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 182, z późn. zm.);

2017-02-17

©Telksinoe s. 2/326

2. Przepisy Prawa lotniczego stosuje się do polskiego lotnictwa cywilnego

oraz, w zakresie ustalonym przez to prawo, również do obcego lotnictwa cywilnego.

3. Lotnictwo cywilne obejmuje wszystkie rodzaje lotnictwa, z wyjątkiem

lotnictwa państwowego, to jest państwowych statków powietrznych, załóg tych

statków oraz lotnisk państwowych wykorzystywanych wyłącznie do startów

i lądowań państwowych statków powietrznych.

4. Przepisów prawa lotniczego nie stosuje się do lotnictwa państwowego,

z wyjątkiem przepisów art. 1 ust. 6, art. 2–9, art. 14, art. 17 ust. 17, ust. 22 pkt 2

i ust. 23, art. 33, art. 35 ust. 2, art. 43, art. 44, art. 59a ust. 6, art. 60, art. 66 ust. 1a–

1d i ust. 3, art. 66a, art. 66b, art. 68 ust. 2, 2e i 2f, art. 69 ust. 1–3, art. 74–76, art. 82

ust. 1 pkt 7, art. 89, art. 92, art. 93a ust. 1 pkt 5, art. 104 ust. 4–9, art. 119–126,

art. 128, art. 130, art. 133, art. 134 ust. 1–1f, art. 135 ust. 3 pkt 3, art. 135a ust. 1

pkt 8, art. 136, art. 137 ust. 1–4, art. 140, art. 140a–140d, art. 149, art. 149a,

art. 150, art. 153a ust. 2 i 3, art. 153b, art. 193 ust. 1b i 1c oraz art. 207 ust. 8,

z zastrzeżeniem ust. 5.

5. W przypadku wykorzystywania:

1) polskich i obcych państwowych statków powietrznych do prowadzenia

działalności innej niż służba publiczna,

2) lotnisk lotnictwa państwowego do startów i lądowań cywilnych statków

powietrznych oraz statków, o których mowa w pkt 1,

przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.

6. Nadzór nad działalnością lotnictwa państwowego, z zastrzeżeniem

przepisów ustawy, sprawują odpowiednio ministrowie właściwi ze względu na

przynależność jednostki będącej właścicielem lub użytkownikiem państwowego

statku powietrznego lub zarządzającej lotniskiem.

7. (uchylony)

9) dyrektywy 2004/82/WE Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania

przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz. Urz. UE L 261 z 06.08.2004, str.

24; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 7, str. 74, z późn. zm.);

10) dyrektywy 2006/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie

wspólnotowej licencji kontrolera ruchu lotniczego (Dz. Urz. UE L 114 z 27.04.2006, str. 22);

11) dyrektywy 2006/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w

sprawie określenia zasad wykonywania operacji przez samoloty objęte częścią II rozdział 3

tom I załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie 2

(1988 r.) (Dz. Urz. UE L 374 z 27.12.2006, str. 1);

12) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie

opłat lotniskowych (Dz. Urz. UE L 70 z 14.03.2009, str. 11).

2017-02-17

©Telksinoe s. 3/326

8. Przepisy prawa lotniczego dotyczące przewozów lotniczych stosuje się

odpowiednio do nieodpłatnych przewozów dokonywanych przez przewoźnika

lotniczego.

Art. 2. W rozumieniu przepisów ustawy:

1) statkiem powietrznym jest urządzenie zdolne do unoszenia się w atmosferze

na skutek oddziaływania powietrza innego niż oddziaływanie powietrza

odbitego od podłoża;

2) polskim państwowym statkiem powietrznym jest:

a) statek powietrzny używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej

(wojskowy statek powietrzny),

b) statek powietrzny używany przez jednostki organizacyjne Straży

Granicznej, Policji i Państwowej Straży Pożarnej (statek powietrzny

lotnictwa służb porządku publicznego);

3) użytkownikiem statku powietrznego jest jego właściciel lub inna osoba

wpisana jako użytkownik do rejestru statków powietrznych;

4) lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni

w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań

i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze

znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi

o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk;

5) lądowiskiem jest obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni, który może

być w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań naziemnego

lub nawodnego ruchu statków powietrznych;

6) część lotnicza lotniska to obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań

statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych,

wraz z urządzeniami służącymi do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest

kontrolowany;

7) zarządzającym lotniskiem jest podmiot, który został wpisany jako

zarządzający do rejestru lotnisk cywilnych;

8) lądowaniem handlowym jest lądowanie w celu zabrania lub pozostawienia

pasażerów, bagażu, towarów lub poczty, przewożonych odpłatnie;

9) lotem handlowym jest lot związany z lądowaniem handlowym;

2017-02-17

©Telksinoe s. 4/326

10) lotem międzynarodowym jest lot, w trakcie którego następuje przekroczenie

granicy państwowej;

11) lotem tranzytowym jest lot w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej

Polskiej, rozpoczynający się i kończący poza jej terytorium;

12) lotem długodystansowym jest jednoodcinkowy lot na dystansie, którego

pokonanie wymaga minimum 8 godzin lotu statku powietrznego;

13) przewozem lotniczym jest lot lub seria lotów, w których przewozi się

pasażerów, towary, bagaż lub pocztę, za wynagrodzeniem, w tym na

podstawie umowy o czasowym oddaniu statku powietrznego do używania;

14) regularnym przewozem lotniczym jest przewóz lotniczy, jeżeli w każdym

locie miejsca w statkach powietrznych przeznaczone do przewozu pasażerów,

bagażu, towarów lub poczty są publicznie oferowane do nabycia, a przewóz

jest wykonywany między tymi samymi punktami według opublikowanego

rozkładu lotów albo w stałych odstępach czasu lub z częstotliwością

wskazującą na regularność lotów;

15) przewozem czarterowym jest przewóz lotniczy dokonywany na podstawie

umowy czarteru lotniczego, w której przewoźnik lotniczy oddaje do

dyspozycji czarterującego określoną liczbę miejsc lub pojemność statku

powietrznego w celu wykonania określonego przewozu pasażerów, bagażu,

towarów lub poczty, wskazanych przez czarterującego;

16) przewoźnikiem lotniczym jest podmiot uprawniony do wykonywania

przewozów lotniczych na podstawie koncesji – w przypadku polskiego

przewoźnika lotniczego, lub na podstawie odpowiedniego aktu właściwego

organu obcego państwa – w przypadku obcego przewoźnika lotniczego;

17) portem lotniczym jest lotnisko użytku publicznego wykorzystywane do lotów

handlowych;

18) obowiązek użyteczności publicznej polega na zobowiązaniu:

a) przewoźnika lotniczego do zapewnienia świadczenia usług przewozu

lotniczego, spełniających określone wymogi co do ciągłości,

regularności, zdolności przewozowej i taryf, których przewoźnik lotniczy

nie spełniałby, kierując się jedynie interesem handlowym,

2017-02-17

©Telksinoe s. 5/326

b) zarządzającego lotniskiem do zapewnienia funkcjonowania lotniska,

z zachowaniem określonych wymagań, których zarządzający lotniskiem

nie spełniłby, kierując się jedynie interesem handlowym lub statutowym

– na warunkach określonych zgodnie z niniejszą ustawą;

19) EASA jest Europejską Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego w rozumieniu

rozporządzenia nr 1592/2002/WE z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie

wspólnych zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego oraz ustanowienia

Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (Dz. Urz. WE L

240 z 07.09.2002);

20) aktem bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym jest bezprawny i celowy

akt polegający na:

a) użyciu w czasie lotu statku powietrznego przemocy wobec osoby

znajdującej się na jego pokładzie, jeżeli akt ten może zagrozić

bezpieczeństwu tego statku,

b) zniszczeniu statku powietrznego albo spowodowaniu jego uszkodzeń,

które uniemożliwiają lot lub mogą stanowić zagrożenie bezpieczeństwa

tego statku,

c) umieszczeniu na pokładzie statku powietrznego przedmiotu, urządzenia

lub substancji, które mogą zagrozić zdrowiu lub życiu pasażerów lub

załogi lub zniszczyć statek powietrzny albo spowodować jego

uszkodzenia, mogące uniemożliwić jego lot lub stanowić zagrożenie

bezpieczeństwa tego statku w czasie lotu,

d) porwaniu statku powietrznego z załogą i pasażerami na pokładzie lub bez

nich, również w celu użycia statku powietrznego jako narzędzia ataku

terrorystycznego z powietrza,

e) zniszczeniu albo uszkodzeniu lotniczych urządzeń naziemnych lub

pokładowych, zakłóceniu ich działania lub użyciu przemocy wobec osoby

obsługującej te urządzenia, w przypadku gdy powoduje to znaczne

zakłócenie ruchu lotniczego lub zagrożenie bezpieczeństwa lotnictwa

cywilnego,

f) przekazaniu nieprawdziwej informacji, która powoduje zagrożenie osób

i mienia w komunikacji lotniczej,

2017-02-17

©Telksinoe s. 6/326

g) zniszczeniu albo poważnym uszkodzeniu urządzeń na lotnisku,

zakłóceniu ich działania lub użyciu przemocy wobec osoby obsługującej

te urządzenia, w przypadku gdy powoduje to znaczne zakłócenie ruchu

lotniczego lub funkcjonowania lotniska lub zagrożenie bezpieczeństwa

lotnictwa cywilnego;

21) służbą ochrony lotniska jest wewnętrzna służba ochrony lub specjalistyczna

uzbrojona formacja ochronna działająca na podstawie ustawy z dnia

22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099 i 1505

oraz z 2016 r. poz. 65), realizująca zadania na rzecz ochrony lotnictwa

cywilnego i podlegająca zarządzającemu lotniskiem;

22) państwem trzecim jest państwo inne niż państwo członkowskie Unii

Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

23) scentralizowaną infrastrukturę stanowią służące do wykonywania usług

obsługi naziemnej elementy infrastruktury w porcie lotniczym, których

złożoność, koszt lub wpływ na środowisko nie pozwala na podział lub

powielenie.

Rozdział 2

Umowy i przepisy międzynarodowe

Art. 3. 1. Do stosunków prawnych z zakresu lotnictwa cywilnego stosuje się

przepisy Prawa lotniczego, o ile wiążące Rzeczpospolitą Polską ratyfikowane

umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

2. Wiążące uchwały organizacji międzynarodowych ustanowionych na

podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, w tym przyjęte przez

Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) załączniki do

Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago

dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 212, z późn. zm.2)), oraz ich zmiany,

ogłaszane są bez zbędnej zwłoki wraz z oświadczeniami rządowymi dotyczącymi

Zmiany tekstu wymienionej konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1959 r. poz. 214, z 1963 r.

poz. 137 i 138, z 1969 r. poz. 210 i 211, z 1976 r. poz. 130, 131, 188, 189, 227 i 228, z 1984 r.

poz. 199 i 200, z 2000 r. poz. 446 i 447, z 2002 r. poz. 527 i 528, z 2003 r. poz. 700 i 701 oraz z

2012 r. poz. 368, 369, 370 i 371.

2017-02-17

©Telksinoe s. 7/326

ich obowiązywania. Oświadczenia rządowe ogłaszane są w Dzienniku Ustaw

Rzeczypospolitej Polskiej ze wskazaniem miejsca publikacji uchwał będących

przedmiotem ogłoszenia.

3. Jeżeli wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, w tym

wiążące uchwały organizacji międzynarodowych ustanowionych tymi umowami,

przewidują jednakowe traktowanie podmiotu polskiego i podmiotu obcego,

minister właściwy do spraw transportu zapewni również w aktach wykonawczych

do niniejszej ustawy jednakowe traktowanie tych podmiotów.

4. Dla zwiększenia bezpieczeństwa i efektywności działania lotnictwa

cywilnego minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia,

wprowadzić do stosowania wymagania międzynarodowe o charakterze

specjalistycznym, w tym dotyczące bezpieczeństwa lotnictwa, budowy

i eksploatacji statków powietrznych oraz urządzeń infrastruktury naziemnej,

ustanawiane w szczególności przez:

1) Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO);

2) Europejską Konferencję Lotnictwa Cywilnego (ECAC), w tym Zrzeszenie

Władz Lotniczych (JAA);

3) Europejską Organizację do Spraw Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

(EUROCONTROL);

4) Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA).

5. Uchwały organizacji międzynarodowych, o których mowa w ust. 2, oraz

wymagania międzynarodowe, o których mowa w ust. 4, zwane są dalej „przepisami

międzynarodowymi”.

Rozdział 3

Zwierzchnictwo w przestrzeni powietrznej i właściwość prawa

Art. 4. 1. Rzeczpospolita Polska ma całkowite i wyłączne zwierzchnictwo

w swojej przestrzeni powietrznej. Funkcje wynikające z tego zwierzchnictwa

wykonuje, w zakresie niezwiązanym z umacnianiem obronności państwa, minister

właściwy do spraw transportu.

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób

wykonywania funkcji wynikających ze zwierzchnictwa w polskiej przestrzeni

powietrznej oraz umacniania obronności, o których mowa w ust. 1, na czas pokoju,

2017-02-17

©Telksinoe s. 8/326

uwzględniając związane z tym obowiązki i uprawnienia odpowiednich służb

i organów oraz zasadę współpracy instytucji zapewniających służby ruchu

lotniczego z odpowiednimi służbami i organami wojskowymi.

3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób

przekazywania Ministrowi Obrony Narodowej funkcji, o których mowa w ust. 1, na

czas wojny, stanu wojennego lub stanu wyjątkowego, z uwzględnieniem zasad

współpracy instytucji zapewniających służby ruchu lotniczego z odpowiednimi

służbami i organami wojskowymi oraz innymi organami państwowymi.

Art. 5. 1. W ramach wykonywania zwierzchnictwa, o którym mowa w art. 4,

w polskiej przestrzeni powietrznej zapewniane są służby żeglugi powietrznej

zgodnie z:

1) przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi Jednolitej Europejskiej

Przestrzeni Powietrznej, a w szczególności:

a) rozporządzeniem (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającym ramy tworzenia Jednolitej

Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Dz. Urz. UE L 96 z 31.03.2004;

Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 23),

b) rozporządzeniem (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewnienia służb żeglugi powietrznej

w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Rozporządzenie

w sprawie zapewniania służb) (Dz. Urz. UE L 96 z 31.03.2004, str. 10,

z późn. zm.),

c) rozporządzeniem (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni

powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Dz. Urz.

UE L 96 z 31.03.2004; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7,

t. 8, str. 41),

d) rozporządzeniem (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci

Zarządzania Ruchem Lotniczym (Dz. Urz. UE L 96 z 31.03.2004; Dz.

Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 46),

2017-02-17

©Telksinoe s. 9/326

e) rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2096/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r.

ustanawiającym wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi

powietrznej (Dz. Urz. UE L 335 z 21.12.2005, str. 13);

2) umowami międzynarodowymi i przepisami międzynarodowymi;

3) niniejszą ustawą i innymi ustawami.

2. Na podstawie umów międzynarodowych i porozumień wiążących

Rzeczpospolitą Polską realizowanie niektórych zadań w zakresie zapewniania służb

żeglugi powietrznej może być:

1) rozciągnięte na przestrzeń powietrzną poza granicą Rzeczypospolitej Polskiej;

2) wykonywane przy pomocy organów międzynarodowych określonych w tych

umowach;

3) wykonywane przy pomocy instytucji zapewniających służby żeglugi

powietrznej innych państw.

Art. 6. W czasie lotu w polskiej przestrzeni powietrznej i w czasie

przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wszystkie statki powietrzne

oraz osoby i rzeczy na tych statkach podlegają prawu polskiemu, chyba że prawo to

stanowi inaczej.

Art. 7. W czasie lotu poza granicami polskiej przestrzeni powietrznej

i w czasie przebywania na obszarze niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego

państwa polskie statki powietrzne oraz osoby i rzeczy na tych statkach podlegają

prawu polskiemu, chyba że prawo to stanowi inaczej.

Art. 8. Lot i manewrowanie statku powietrznego odbywają się zgodnie

z przepisami obowiązującymi w granicach danego terytorium, a na obszarze

niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego państwa – zgodnie z przepisami

międzynarodowymi.

Art. 9. Polską ustawę karną stosuje się do obywateli polskich i cudzoziemców,

którzy popełnili za granicą:

1) przestępstwo lub wykroczenie przeciwko Prawu lotniczemu, o których mowa

w art. 210–212, jeżeli:

a) sprawcą jest właściciel, użytkownik albo inny posiadacz bądź członek

załogi polskiego statku powietrznego,

2017-02-17

©Telksinoe s. 10/326

b) sprawcą jest osoba mająca miejsce zamieszkania lub prowadząca

przedsiębiorstwo w Rzeczypospolitej Polskiej, w tym członkowie władz

takich przedsiębiorstw, będąca użytkownikiem obcego statku

powietrznego, bądź członek załogi takiego statku,

c) czyn został popełniony na polskim statku powietrznym albo na statku

powietrznym, którego użytkownikiem jest osoba, o której mowa w lit. b;

2) przestępstwo lub wykroczenie przeciwko przepisom, o których mowa w art. 8,

lub inne przestępstwo podlegające obowiązkowemu ściganiu zgodnie

z międzynarodowymi umowami ratyfikowanymi przez Rzeczpospolitą

Polską.

Art. 10. (uchylony)

Art. 11. 1. (uchylony)

2. Prawa rzeczowe na statku powietrznym ustanowione zgodnie z prawem

obcego państwa, w którym statek powietrzny był zarejestrowany w chwili ich

ustanowienia, i wpisane do rejestru statków powietrznych tego państwa, uznaje się

również w Rzeczypospolitej Polskiej, o ile zostały wpisane do polskiego rejestru

statków powietrznych.

Art. 12. (uchylony)

Art. 13. (uchylony)

Art. 14. Prawo właściwe dla oceny stosunków cywilnoprawnych powstałych

na skutek zdarzenia na statku powietrznym w czasie lotu lub w czasie przebywania

na obszarze niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego państwa ustala się tak, jak

gdyby zdarzenie to nastąpiło w miejscu, w którym statek jest zarejestrowany.

Art. 15. 1. Ilekroć w przepisach mowa jest o obszarze niepodlegającym

zwierzchnictwu żadnego państwa, dotyczy to także obszarów o nieokreślonym

zwierzchnictwie.

2. (uchylony)

2017-02-17

©Telksinoe s. 11/326

DZIAŁ II

Administracja lotnictwa cywilnego

Rozdział 1

Minister właściwy do spraw transportu

Art. 16. 1. Minister właściwy do spraw transportu jest naczelnym organem

administracji rządowej właściwym w sprawach lotnictwa cywilnego.

2. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad polskim

lotnictwem cywilnym i nad działalnością obcego lotnictwa cywilnego

w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie ustalonym w niniejszej ustawie i innych

ustawach oraz umowach międzynarodowych.

3. Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu,

przyjmuje program rozwoju sieci lotnisk i lotniczych urządzeń naziemnych jako

elementów infrastruktury transportowej, a także związane z tym programy rządowe,

na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.3))4).

3a. Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii Prezesa

Urzędu Lotnictwa Cywilnego, może opracować, w drodze rozporządzenia, wykaz

inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca

2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz.

199, z późn. zm.5)) w zakresie budowy lub przebudowy lotniska lub lądowiska,

mając na uwadze istniejące programy, strategie i decyzje w zakresie polityki

transportowej oraz potrzeby podmiotów zakładających, rozbudowujących lub

przebudowujących lotniska lub lądowiska.

3b. Wykaz, o którym mowa w ust. 3a, stanowi podstawę do wydania decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z przepisami ustawy

wskazanej w ust. 3a.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. poz. 412 i

1279, z 2000 r. poz. 136, 1157 i 1268, z 2001 r. poz. 42, 124, 1085, 1229 i 1804 oraz z 2002 r.

poz. 253 i 984.

Obecnie przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, 443, 774, 1265, 1434, 1713, 1777, 1830 i 1890),

zgodnie z art. 84 tej ustawy, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 443,

774, 1265, 1434, 1713, 1777, 1830 i 1890.

2017-02-17

©Telksinoe s. 12/326

4. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad działalnością

Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”.

Art. 17. 1. Przy ministrze właściwym do spraw transportu działa niezależna,

stała Państwowa Komisja Badania Wypadków Lotniczych, prowadząca lub

nadzorująca badania zdarzeń lotniczych, zwana dalej „Komisją”.

2. Komisja jest organem do spraw badania zdarzeń lotniczych, o którym mowa

w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 996/2010

z dnia 20 października 2010 r. w sprawie badania wypadków i incydentów

w lotnictwie cywilnym oraz zapobiegania im oraz uchylającego dyrektywę

94/56/WE (Dz. Urz. UE L 295 z 12.11.2010, str. 35, z późn. zm.6)).

3. Komisja prowadzi badania na podstawie przepisów ustawy i prawa Unii

Europejskiej z zakresu wypadków i incydentów w lotnictwie cywilnym oraz

z uwzględnieniem norm i zalecanych metod postępowania zawartych w Załączniku

13 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2.

4. W skład Komisji wchodzą: przewodniczący, dwóch zastępców

przewodniczącego, sekretarz i pozostali członkowie.

5. W zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy do członków

Komisji stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm.7)), z zastrzeżeniem przepisów niniejszej

ustawy. Z dniem powołania z członkiem Komisji zostaje nawiązany stosunek pracy.

6. Przewodniczącego Komisji powołuje minister właściwy do spraw

transportu na okres 4 lat.

7. Przewodniczącym Komisji może zostać osoba posiadająca co najmniej

trzyletnie doświadczenie w badaniu zdarzeń lotniczych.

8. Zastępców przewodniczącego i sekretarza Komisji powołuje, na wniosek

przewodniczącego Komisji, minister właściwy do spraw transportu, na okres 4 lat.

9. Zastępcą przewodniczącego Komisji może zostać osoba posiadająca co

najmniej dwuletnie doświadczenie w badaniu zdarzeń lotniczych.

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 276 z 17.10.2013, str. 34

oraz Dz. Urz. UE L 122 z 24.04.2014, str. 18.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1662,

z 2015 r. poz. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735 oraz z 2016 r. poz. 868, 910, 960 i 1053.

2017-02-17

©Telksinoe s. 13/326

10. Członka Komisji powołuje minister właściwy do spraw transportu, po

zasięgnięciu opinii przewodniczącego Komisji, na okres 4 lat.

11. Minister właściwy do spraw transportu może, na wniosek Komisji podjęty

bezwzględną większością głosów, odwołać członka Komisji.

12. Członkiem Komisji może zostać osoba, która:

1) jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych;

2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3) nie była karana za przestępstwo popełnione umyślnie;

4) posiada dyplom ukończenia studiów wyższych.

13. Członkostwo w Komisji wygasa z chwilą śmierci, zaprzestania spełniania

wymagań określonych w ust. 12 lub z dniem przyjęcia rezygnacji złożonej

ministrowi właściwemu do spraw transportu.

14. W skład Komisji wchodzą:

1) specjaliści z zakresu:

a) prawa lotniczego,

b) szkolenia lotniczego,

c) ruchu lotniczego,

d) eksploatacji lotniczej;

2) inżynierowie – konstruktorzy lotniczy.

15. Za specjalistów z danego zakresu uważa się osoby posiadające

odpowiednie wykształcenie wyższe oraz udokumentowaną minimum pięcioletnią

praktykę w danej dziedzinie.

16. Przewodniczący Komisji kieruje pracami Komisji i reprezentuje ją na

zewnątrz.

17. Członkowie Komisji, formułując treść raportów, analiz, opinii i ekspertyz,

kierują się zasadą swobodnej oceny dowodów i nie są związani poleceniem

przewodniczącego Komisji lub członka Komisji nadzorującego badanie.

18. W pracach Komisji w miarę potrzeb uczestniczą eksperci.

19. Ekspertem może być osoba posiadająca kwalifikacje oraz doświadczenie

w zakresie niezbędnym do badania zdarzenia lotniczego.

20. Ekspertowi za udział w pracach Komisji oraz sporządzanie opinii lub

ekspertyzy przysługuje wynagrodzenie ustalane w umowie cywilnoprawnej,

2017-02-17

©Telksinoe s. 14/326

którego wysokość uzależnia się od charakteru prowadzonego badania zdarzenia

lotniczego i jego złożoności.

21. Ekspert, formułując treść ekspertyz, opinii lub analiz, kieruje się zasadą

swobodnej oceny dowodów i nie jest związany poleceniem przewodniczącego

Komisji lub członka Komisji nadzorującego badanie co do treści tych dokumentów.

22. Członek Komisji oraz ekspert biorący udział w pracach Komisji:

1) jest obowiązany zachować w tajemnicy wiadomości uzyskane w związku

z badaniem zdarzenia lotniczego;

2) nie może występować w roli biegłego w postępowaniu przed sądem lub innym

organem w zakresie badania zdarzenia lotniczego, w którym brał udział.

23. Przepis ust. 22 stosuje się także do członka Komisji po wygaśnięciu jego

członkostwa w Komisji oraz eksperta biorącego udział w pracach Komisji po

zakończeniu przez niego prac w Komisji.

Art. 17a. 1. Do czasu pracy członka Komisji stosuje się przepisy Kodeksu

pracy, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

2. Okres rozliczeniowy czasu pracy członków Komisji nie przekracza

6 miesięcy.

3. Rozkład czasu pracy jest ustalany z tygodniowym wyprzedzeniem,

a w razie zaistnienia zdarzenia lotniczego na bieżąco.

4. W razie zaistnienia zdarzenia lotniczego dobowy wymiar czasu pracy

członka Komisji może być wydłużony do 16 godzin.

5. Okres odpoczynku po wydłużeniu czasu pracy, o którym mowa w ust. 4, nie

może być krótszy niż 8 godzin. Pozostały czas odpoczynku, stanowiący różnicę

między przysługującą członkowi Komisji liczbą godzin odpoczynku, o którym

mowa w art. 132 Kodeksu pracy, a liczbą godzin udzielonego odpoczynku, udziela

się członkowi Komisji po zakończeniu pracy w przedłużonym dobowym wymiarze

czasu pracy, nie później jednak niż w ciągu 7 dni.

6. W razie zaistnienia zdarzenia lotniczego, odpoczynku, o którym mowa

w art. 133 Kodeksu pracy, udziela się bezpośrednio po ustaniu przyczyn

powodujących konieczność wykonywania pracy w dniu wolnym od pracy, nie

później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia, w którym ten odpoczynek był

przewidziany.

2017-02-17

©Telksinoe s. 15/326

7. Członek Komisji pozostaje w gotowości do podjęcia czynności badawczych

poza normalnymi godzinami pracy (dyżur telefoniczny), w wymiarze

nieprzekraczającym 160 godzin na miesiąc. Czasu dyżuru telefonicznego nie wlicza

się do czasu pracy, jeżeli podczas dyżuru członek Komisji nie wykonywał pracy.

Dyżur telefoniczny może być pełniony w czasie odpoczynku, o którym mowa

w art. 132 i art. 133 Kodeksu pracy. Za czas dyżuru telefonicznego przysługuje

wynagrodzenie w wysokości wynikającej z ilości godzin pełnienia dyżuru

pomnożonej przez 30% stawki godzinowej, wynikającej z wynagrodzenia

zasadniczego członka Komisji.

8. W momencie powiadomienia o konieczności przystąpienia do czynności

badawczych członek Komisji zobowiązany jest, o ile to możliwe, do niezwłocznego

podjęcia tych czynności.

9. Czas dojazdu na miejsce zdarzenia, liczony od momentu powiadomienia

członka Komisji o konieczności przystąpienia do badania zdarzenia lotniczego do

momentu przybycia na to miejsce, a także czas powrotu z tego miejsca do siedziby

Komisji lub miejsca zamieszkania, wlicza się do czasu pracy.

10. Przewodniczący Komisji może oddelegować członka Komisji do

wykonywania zadań poza siedzibą Komisji. Okres oddelegowania określa

przewodniczący Komisji.

11. (uchylony)

Art. 17b. Do członków Komisji stosuje się odpowiednio przepisy art. 21–24,

26, 28 i 421 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów

państwowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 269, z 2014 r. poz. 1199 oraz z 2015 r. poz.

1220).

Art. 18. 1. Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu

państwa, której jest dysponentem, środki na prowadzenie działalności Komisji i jej

obsługę, w szczególności na wynagrodzenia dla jej członków, ekspertów, osób

obsługi oraz wyposażenie techniczne Komisji, koszty szkolenia, koszty publikacji

materiałów Komisji, a także koszty ekspertyz.

2. Obsługę Komisji sprawują odpowiednie komórki organizacyjne urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw transportu.

2017-02-17

©Telksinoe s. 16/326

3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze zarządzenia,

regulamin działania Komisji oraz jej strukturę organizacyjną, uwzględniając

charakter wykonywanych przez nią zadań.

Art. 19. 1. Przy ministrze właściwym do spraw transportu działa będąca jego

organem opiniodawczo-doradczym Rada Ochrony i Ułatwień Lotnictwa

Cywilnego.

2. W skład Rady wchodzą przedstawiciele: ministra właściwego do spraw

transportu, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, ministra

właściwego do spraw finansów publicznych, ministra właściwego do spraw

gospodarki, Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw rolnictwa,

ministra właściwego do spraw środowiska, ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, ministra właściwego do spraw zdrowia, Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu oraz Prezesa Urzędu,

powoływani i odwoływani przez ministra właściwego do spraw transportu

w porozumieniu z właściwymi ministrami.

3. W skład organu, o którym mowa w ust. 1, wchodzą również, w liczbie nie

większej niż 11, przedstawiciele organizacji przedsiębiorstw lotniczych,

zarządzających lotniskami, zarządzających ruchem lotniczym oraz wyższych

uczelni kształcących w specjalnościach związanych z lotnictwem, powoływani

przez ministra właściwego do spraw transportu.

4. Przewodniczącego Rady powołuje Rada spośród członków, zwykłą

większością głosów.

5. Do zadań Rady Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego należy

w szczególności:

1) opiniowanie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego;

2) inicjowanie i opiniowanie spraw oraz pośredniczenie w wymianie opinii

i doświadczeń, dotyczących ochrony w lotnictwie cywilnym;

3) opracowywanie stanowiska w sprawach ochrony lotnictwa cywilnego

wskazanych przez ministra właściwego do spraw transportu;

4) opiniowanie Krajowego Programu Ułatwień w Zakresie Lotnictwa

Cywilnego;

2017-02-17

©Telksinoe s. 17/326

5) inicjowanie i opiniowanie spraw oraz pośredniczenie w wymianie opinii

i doświadczeń, dotyczących ułatwień w lotnictwie cywilnym, w szczególności

usuwania zbędnych ograniczeń i upraszczania procedur administracyjnych;

6) opiniowanie stanowiska w sprawach ułatwień wskazanych przez ministra

właściwego do spraw transportu.

6. Minister właściwy do spraw transportu zapewnia środki na prowadzenie

działalności Rady, w tym na jej obsługę administracyjną.

7. Organizację i tryb działania Rady określa regulamin ustalony przez ministra

właściwego do spraw transportu w drodze zarządzenia, po zasięgnięciu opinii

Prezesa Urzędu.

Rozdział 2

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego

Art. 20. 1. Centralnym organem administracji rządowej właściwym

w sprawach lotnictwa cywilnego jest Prezes Urzędu.

2. Prezes Urzędu jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród

osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek

ministra właściwego do spraw transportu. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa

Urzędu.

3. Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Prezesa Urzędu,

powołuje nie więcej niż 3 wiceprezesów Urzędu, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Minister właściwy do spraw

transportu, na wniosek Prezesa Urzędu, odwołuje wiceprezesów Urzędu.

4. Stanowisko Prezesa Urzędu może zajmować osoba, która:

1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2) jest obywatelem polskim;

3) korzysta z pełni praw publicznych;

4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

5) posiada kompetencje kierownicze;

6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na

stanowisku kierowniczym;

2017-02-17

©Telksinoe s. 18/326

7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości

Prezesa Urzędu.

5. Informację o naborze na stanowisko Prezesa Urzędu ogłasza się przez

umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu

oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:

1) nazwę i adres Urzędu;

2) określenie stanowiska;

3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5) wskazanie wymaganych dokumentów;

6) termin i miejsce składania dokumentów;

7) informację o metodach i technikach naboru.

6. Termin, o którym mowa w ust. 5 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od

dnia opublikowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu.

7. Nabór na stanowisko Prezesa Urzędu przeprowadza zespół, powołany przez

ministra właściwego do spraw transportu, liczący co najmniej 3 osoby których

wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku

naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do

wykonywania zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz

kompetencje kierownicze.

8. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 7, może

być dokonana na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która

posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.

9. Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 8, mają obowiązek

zachowania w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się

o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

10. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których

przedstawia ministrowi właściwemu do spraw transportu.

11. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:

1) nazwę i adres Urzędu;

2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę

kandydatów;

2017-02-17

©Telksinoe s. 19/326

3) imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów

uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych

w ogłoszeniu o naborze;

4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6) skład zespołu.

12. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji

w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera:

1) nazwę i adres Urzędu;

2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3) imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania

w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu

kandydata.

13. Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

14. Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 3,

powołuje Prezes Urzędu.

15. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa

w ust. 3, stosuje się odpowiednio ust. 4–13.

Art. 21. 1. Do kompetencji Prezesa Urzędu należą wszystkie sprawy związane

z lotnictwem cywilnym, niezastrzeżone w niniejszej ustawie, innych ustawach oraz

umowach międzynarodowych na rzecz ministra właściwego do spraw transportu lub

innych organów administracji publicznej.

1a. Przepis ust.1 nie narusza uprawnień EASA w zakresie określonym

w rozporządzeniu nr 1592/2002/WE z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych

zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego oraz ustanowienia Europejskiej Agencji

Bezpieczeństwa Lotniczego.

2. Do zadań i kompetencji Prezesa Urzędu należy wykonywanie funkcji

organu administracji lotniczej i nadzoru lotniczego, określonych w ustawie, oraz

funkcji władzy lotniczej w rozumieniu umów i przepisów międzynarodowych,

w tym związanych z regulacją rynku usług lotniczych, a w szczególności:

2017-02-17

©Telksinoe s. 20/326

1) inicjowanie przedsięwzięć w zakresie polityki lotnictwa cywilnego oraz

przygotowywanie wniosków i wdrażanie postanowień służących realizacji

rządowych programów dotyczących sieci lotnisk i lotniczych urządzeń

naziemnych, o których mowa w art. 16 ust. 3;

2) wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych w niniejszej

ustawie;

3) nadzorowanie i kontrolowanie przestrzegania przepisów prawnych w zakresie

lotnictwa cywilnego i lotniczej działalności gospodarczej;

4) sprawowanie nadzoru nad realizacją zadań przez instytucje zapewniające

służby żeglugi powietrznej;

4a) wykonywanie zadań w imieniu i na rzecz organów i instytucji Unii

Europejskiej zgodnie z prawem Unii Europejskiej, umowami

międzynarodowymi oraz innymi porozumieniami w zakresie lotnictwa

cywilnego;

5) sprawowanie nadzoru nad eksploatacją statków powietrznych;

5a) certyfikacja podmiotów prowadzących działalność w zakresie lotnictwa

cywilnego;

6) sprawdzanie zdatności sprzętu lotniczego do lotów;

7) sprawdzanie kwalifikacji personelu lotniczego;

8) prowadzenie rejestrów: statków powietrznych, lotnisk, lotniczych urządzeń

naziemnych, personelu lotniczego, podmiotów szkolących oraz ewidencji

lądowisk;

9) nadzorowanie i organizowanie działalności organu powołanego na podstawie

art. 121 ust. 4;

10) współpraca z organami, którym podlega lotnictwo państwowe, oraz

właściwymi podmiotami, w szczególności w zakresie zarządzania ruchem

lotniczym oraz zabezpieczania i obsługi ruchu lotniczego, a także zapewniania

służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego;

11) współpraca z organami administracji lotniczej i nadzoru lotniczego państw

obcych;

12) współpraca z jednostkami samorządu terytorialnego w zakresie lotnictwa

cywilnego;

2017-02-17

©Telksinoe s. 21/326

13) współpraca z Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i innymi

organizacjami międzynarodowymi lotnictwa cywilnego;

14) (uchylony)

15) podejmowanie działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa lotów, w tym

w szczególności:

a) gromadzenie, ocena, przetwarzanie i przechowywanie w komputerowej

bazie danych, zwanej dalej „bazą danych”, oraz ochrona

i rozpowszechnianie informacji o zdarzeniach lotniczych,

b) badanie i ocena stanu bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym,

c) wydawanie zaleceń profilaktycznych,

d) wymiana danych oraz udostępnianie właściwym organom państw

członkowskich Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej, na podstawie

zgłaszanych zdarzeń, z zachowaniem zasady poufności, informacji

dotyczących bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym;

16) wydawanie wytycznych i instrukcji w sprawach technicznych związanych ze

stosowaniem przepisów lotniczych w dziedzinie lotnictwa cywilnego;

17) zatwierdzanie granicy części lotniczej lotniska;

18) współpraca z Komisją oraz podejmowanie niezbędnych działań związanych

z jej zaleceniami zapobiegawczymi;

19) inicjowanie projektów międzynarodowych umów lotniczych i ich zmian oraz

udział w ich przygotowaniu i negocjowaniu;

20) inicjowanie projektów aktów prawnych z zakresu lotnictwa cywilnego i ich

zmian oraz udział w ich przygotowaniu;

21) opracowywanie i przedkładanie Radzie Ochrony i Ułatwień Lotnictwa

Cywilnego do zaopiniowania Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa

Cywilnego oraz nadzór bezpośredni nad jego realizacją;

22) zatwierdzanie programów ochrony lotnisk oraz programów ochrony

przedsiębiorstw prowadzonych przez podmioty wykonujące działalność

gospodarczą w zakresie lotnictwa cywilnego oraz nadzorowanie realizacji tych

programów;

23) sprawowanie nadzoru w zakresie lotnictwa cywilnego nad działalnością służb

ochrony lotnisk;

2017-02-17

©Telksinoe s. 22/326

24) opracowywanie i przedkładanie Radzie Ochrony i Ułatwień Lotnictwa

Cywilnego do zaopiniowania Krajowego Programu Ułatwień w Zakresie

Lotnictwa Cywilnego oraz nadzór bezpośredni nad jego realizacją;

25) nadzorowanie prowadzenia przez zarządzających lotniskami ewidencji,

o której mowa w art. 68 ust. 2 pkt 8, oraz analizowanie uzyskanych danych dla

potrzeb związanych z działalnością Prezesa Urzędu;

26) nadzorowanie organizacji badań lotniczo-lekarskich;

27) przetwarzanie danych osobowych, w tym także danych medycznych,

wyłącznie dla potrzeb określonych w niniejszej ustawie rejestrów

i postępowań, zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych;

28) uzgadnianie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego

w gminach, na terenie których przewiduje się lokalizację nowego lub

modernizację istniejącego lotniska oraz lotniczych urządzeń naziemnych.

2a. W zakresie, o którym mowa w ust. 2, Prezes Urzędu wykonuje

uprawnienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwego organu

państwa członkowskiego oraz kompetentnej władzy państwa członkowskiego

określone w rozporządzeniach i decyzjach Unii Europejskiej, niezastrzeżone

w niniejszej ustawie, innych ustawach oraz umowach międzynarodowych na rzecz

ministra właściwego do spraw transportu lub innych organów administracji

publicznej.

2b. W zakresie objętym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie

lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego

oraz uchylającego dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr

1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE (Dz. Urz. UE L 79 z 19.03.2008, str. 1, z późn.

zm.) oraz rozporządzeniami wykonawczymi do niego, Prezes Urzędu, w drodze

decyzji administracyjnej, rozstrzyga o odstępstwach od istotnych wymagań

ustanowionych w tych rozporządzeniach, na warunkach określonych w art.

14 rozporządzenia nr 216/2008/WE.

2c. Decyzje, o których mowa w ust. 2b, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku

Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Art. 49 Kodeksu postępowania

administracyjnego stosuje się odpowiednio.

2017-02-17

©Telksinoe s. 23/326

3. Prezes Urzędu składa ministrowi właściwemu do spraw transportu roczne

sprawozdanie z działalności.

Art. 21a. 1. Wnioski o dokonanie czynności, o których mowa w art. 145a ust.

1, art. 153a ust. 1 i art. 194 ust. 1, przedstawiane Prezesowi Urzędu dokumenty,

o których mowa w art. 201a ust. 1 i 2, a także zawiadomienie Prezesa Urzędu,

o którym mowa w art. 196b ust. 1, mogą być składane w języku angielskim.

2. Dokumenty:

1) dołączane w sprawach, o których mowa w ust. 1, art. 21 ust. 2b, art. 49, art.

52 ust. 2, art. 53 ust. 2, art. 53a ust. 1, art. 96 ust. 1 i art. 161 ust. 1,

2) określone w art. 37 ust. 3, art. 192a ust. 2 pkt 1, art. 193a i art. 195 ust. 1 pkt 2

– mogą być składane w języku angielskim.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, na żądanie Prezesa Urzędu

podmiot przedkłada tłumaczenie wniosku, dokumentu lub zawiadomienia na język

polski.

4. Wnioski o dokonanie czynności, o których mowa w art. 153a ust. 1 i art.

194 ust. 1, dokumenty, o których mowa w art. 193a i art. 201a ust. 1 i 2, a także

zawiadomienie Prezesa Urzędu, o którym mowa w art. 196b ust. 1, mogą być

kopiami.

5. Dokumenty:

1) dołączane w sprawach, o których mowa w ust. 1, oraz w art. 21 ust. 2b,

2) określone w art. 192a ust. 2 pkt 1, art. 193a oraz w art. 195 ust. 1 pkt 2,

3) określone w przepisach wydanych na podstawie art. 153b oraz art. 202 pkt 1

– mogą być kopiami.

Art. 22. 1. Prezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu

Lotnictwa Cywilnego, zwanego dalej „Urzędem”, który jest państwową jednostką

budżetową. Urząd działa w oparciu o struktury terenowe.

2. Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, na wniosek ministra

właściwego do spraw transportu, nadaje Urzędowi statut, określający

w szczególności jego organizację wewnętrzną oraz rozmieszczenie i zadania jego

delegatur i innych jednostek terenowych.

2017-02-17

©Telksinoe s. 24/326

3. Prezes Urzędu może upoważnić inne organy albo wyspecjalizowane

jednostki organizacyjne albo osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje (podmiot

upoważniony) do wykonywania niektórych czynności nadzoru lub kontroli,

o których mowa w art. 21 ust. 2.

4. Podmiot, o którym mowa w ust. 3, wnioskujący o upoważnienie może

odwołać się do ministra właściwego do spraw transportu, jeżeli Prezes Urzędu

odmówił udzielenia upoważnienia. Decyzja ministra właściwego do spraw

transportu jest ostateczna.

5. W celu wykonania udzielonego upoważnienia Prezes Urzędu zawiera

z podmiotem porozumienie, określające w szczególności zakres tego upoważnienia,

tryb nadzoru nad wykonywaniem zleconych czynności oraz sposób ich

wykonywania i finansowania. Tekst porozumienia jest ogłaszany w Dzienniku

Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

6. W zakresie udzielonego upoważnienia podmiot upoważniony wydaje

w imieniu Prezesa Urzędu decyzje administracyjne niezbędne dla wykonywania

przekazanych czynności.

7. Prezes Urzędu sprawuje nadzór nad działalnością podmiotów

upoważnionych, w tym rozpatruje wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy

w przypadku decyzji wydanych przez podmioty upoważnione.

8. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 3, może dotyczyć w szczególności

następujących czynności:

1) dotyczących nadzoru nad statkami powietrznymi, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 33 ust. 2, w tym związanych

z prowadzeniem ewidencji statków powietrznych;

2) związanych ze zdatnością do lotu statków powietrznych kategorii specjalnej,

o której mowa w art. 53a;

3) związanych ze świadectwami kwalifikacji, o których mowa w art. 95;

4) związanych z nadzorem nad szkoleniem personelu lotniczego w zakresie

wymaganym do uzyskania świadectw kwalifikacji oraz wpisywanych do nich

uprawnień;

5) związanych z lądowiskami, w tym prowadzeniem ewidencji lądowisk;

6) związanych z kontrolą ochrony lotnictwa cywilnego.

2017-02-17

©Telksinoe s. 25/326

9. Przed wyznaczeniem podmiotu do wykonywania czynności nadzoru

i kontroli w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, Prezes Urzędu w ramach

sprawdzenia przeszłości, zgodnie z art. 3 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie zasad

w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr

2320/2002 (Dz. Urz. UE L 97 z 09.04.2008, str. 72), występuje do komendanta

oddziału Straży Granicznej o udzielenie informacji o braku negatywnych

przesłanek do tego wyznaczenia. Przy ustalaniu przesłanek art. 188a ust. 5–7 stosuje

się odpowiednio.

10. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy zakres czynności, które mogą być przedmiotem upoważnienia,

o którym mowa w ust. 3, mając na względzie wymogi bezpieczeństwa

wynikające z przepisów wykonawczych do niniejszej ustawy, przepisów

międzynarodowych oraz przepisów prawa Unii Europejskiej;

2) procedurę wyboru podmiotów upoważnionych uwzględniając przejrzystość jej

przeprowadzania oraz stosowanie w niej obiektywnych

i niedyskryminacyjnych kryteriów;

3) szczegółowe wymogi dotyczące porozumienia pomiędzy Prezesem Urzędu

a podmiotem upoważnionym, mając na uwadze zapewnienie sprawności

realizacji czynności, o których mowa w ust. 3;

4) szczegółowe wymogi, jakie powinny spełniać podmioty upoważnione, mając

na względzie rodzaj czynności będących przedmiotem upoważnienia oraz

uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu

merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu powierzonych czynności.

Art. 22a. (uchylony)

Art. 22b. Prezes Urzędu udziela dofinansowania zakupu sprzętu i urządzeń

niezbędnych dla zapewnienia bezpieczeństwa działalności lotniczej i realizacji

nadzoru w tym zakresie na wniosek podmiotu niezaliczanego do sektora finansów

publicznych, w formie dotacji celowej na dofinansowanie kosztów realizacji

inwestycji.

Art. 22c. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, z uwzględnieniem zasad udzielania i rozliczania dotacji oraz

2017-02-17

©Telksinoe s. 26/326

przepisów międzynarodowych i przepisów prawa Unii Europejskiej dotyczących

pomocy publicznej:

1) szczegółowe warunki i tryb oraz kryteria rozdziału środków budżetowych

przeznaczonych na dofinansowanie:

a) zakupu sprzętu i urządzeń niezbędnych dla zapewnienia bezpieczeństwa

działalności lotniczej i realizacji nadzoru w tym zakresie, o którym mowa

w art. 22b,

b) obowiązku użyteczności publicznej, o którym mowa w art. 183 i 197;

2) dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o dofinansowanie;

3) terminy składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie;

4) wzór wniosku o dofinansowanie;

5) szczegółowe warunki i tryb przekazywania i rozliczania dofinansowania.

Art. 23. 1. Prezes Urzędu wydaje Dziennik Urzędowy Urzędu Lotnictwa

Cywilnego.

2. W dzienniku urzędowym ogłasza się w szczególności:

1) przepisy międzynarodowe, o których mowa w art. 3 ust. 5;

2) instrukcje w sprawach technicznych związanych ze stosowaniem przepisów

lotniczych w dziedzinie lotnictwa cywilnego, o których mowa w art. 21 ust.

2 pkt 16;

3) uchwały i opinie Rady;

4) opłaty, o których mowa w art. 77h ust. 1 oraz art. 130;

5) ogłoszenia, obwieszczenia i komunikaty.

Art. 24. 1. W Urzędzie działa Naczelny Lekarz Lotnictwa Cywilnego, zwany

dalej „Naczelnym Lekarzem”, powoływany i odwoływany przez Prezesa Urzędu

spośród lekarzy będących specjalistami z zakresu medycyny.

2. Prezes Urzędu nadzoruje działalność Naczelnego Lekarza w zakresie

zgodności stosowanych procedur i trybu postępowania przy orzekaniu

z wymaganiami określonymi przez prawo lotnicze i przepisy międzynarodowe.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

Art. 25. (uchylony)

Art. 26. (uchylony)

2017-02-17

©Telksinoe s. 27/326

Rozdział 2a

Opłata lotnicza i wpłata lotnicza

Art. 26a. 1. Opłacie lotniczej podlegają:

1) czynności wykonywane przez Prezesa Urzędu w związku z wydawaniem

uprawnień wynikających z zezwoleń, promes, certyfikatów, świadectw,

zaświadczeń, licencji oraz innych dokumentów określonych w niniejszej

ustawie i jej przepisach wykonawczych, przepisach prawa Unii Europejskiej

oraz przepisach międzynarodowych,

2) sprawowanie nadzoru nad instytucjami zapewniającymi służby żeglugi

powietrznej,

3) sprawowanie nadzoru nad podmiotami posiadającymi certyfikat, innymi niż

określone w pkt 2,

4) wydawane przez Prezesa Urzędu koncesje, zezwolenia, promesy, licencje,

świadectwa, upoważnienia, zaświadczenia i inne dokumenty określone

w Prawie lotniczym i w jego przepisach wykonawczych, przepisach prawa

Unii Europejskiej oraz przepisach międzynarodowych,

5) przeprowadzane przez Prezesa Urzędu egzaminy,

6) sprawowanie nadzoru nad budową w pojedynczym egzemplarzu lotni,

paralotni, spadochronu, motolotni lub ultralekkiego statku powietrznego

– chyba, że są objęte obowiązkiem opłaty pobieranej przez EASA albo uiszczenia

wpłaty, o której mowa w art. 26d.

2. Stawki opłat, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 6 do ustawy,

z zastrzeżeniem art. 26i.

3. Wysokość stawek opłat, o których mowa w ust. 2, podlega waloryzacji

w każdym roku o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem w poprzednim roku kalendarzowym, ogłaszany przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego. W przypadku gdy wskaźnik ten ma wartość ujemną, stawki

opłat nie ulegają zmianie.

4. Na podstawie wskaźnika, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do

spraw transportu ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, w terminie do dnia 15 lutego danego roku, w drodze

2017-02-17

©Telksinoe s. 28/326

obwieszczenia, stawki, o których mowa w ust. 2, zaokrąglając je w górę do pełnych

złotych.

5. Za czynności urzędowe, o których mowa w tabeli nr 1 część III podczęść

3.3 ust. 1 pkt 7, ust. 2 pkt 1, ust. 4 pkt 2 lit. d oraz podczęść 3.13 ust. 34 pkt

5 załącznika nr 6 do ustawy, Prezes Urzędu ustala, w drodze decyzji

administracyjnej, wysokość opłaty lotniczej, biorąc pod uwagę rodzaj sprzętu

lotniczego oraz lotniska będącego przedmiotem dokonywanej czynności urzędowej

lub stopień skomplikowania czynności urzędowej.

6. Opłaty lotnicze za czynności określone w:

1) ust. 1 pkt 1, 4–6 – są pobierane od podmiotów występujących o dokonanie

czynności lub wydanie dokumentów wymienionych w tych przepisach albo

przystępujących do egzaminów, albo podmiotów, których czynność dotyczy;

2) ust. 1 pkt 2 – są pobierane od instytucji zapewniających służby żeglugi

powietrznej;

3) ust. 1 pkt 3 – są pobierane od podmiotów, które uzyskały certyfikat.

7. Nie pobiera się opłat lotniczych od pracowników Urzędu, w przypadku gdy

uzyskiwane przez nich kwalifikacje lub uprawnienia do wykonywania czynności

lotniczych są niezbędne do realizowania przez nich zadań na zajmowanym

stanowisku. Przepis ten stosuje się także do członków Komisji.

8. Przepis ust. 7 stosuje się w zakresie czynności urzędowych związanych

z wydawaniem uprawnień wynikających z licencji, o których mowa w art. 94 ust.

6–7, oraz świadectw kwalifikacji, o których mowa w art. 95 ust. 2.

Art. 26b. 1. Prezes Urzędu określa, na zasadzie wzajemności, z wyjątkiem

przewoźników lotniczych pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej

oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w stosunku do

obcego przewoźnika lotniczego opłatę lotniczą za zezwolenia na wykonywanie

przewozu lotniczego w wysokości stawki zerowej, w przypadku gdy odpowiednie

przepisy w państwie ustanowienia tego przewoźnika taką opłatę przewidują,

a polscy przewoźnicy nie są zobowiązani do jej uiszczenia.

2. Do ulgi w opłatach lotniczych za egzaminy przeprowadzane przez Prezesa

Urzędu są uprawnieni:

2017-02-17

©Telksinoe s. 29/326

1) osoby, które nie ukończyły 21 lat – ulga w wysokości 25% stawki opłaty

lotniczej;

2) osoby uczące się, które nie ukończyły 25 lat – ulga w wysokości 50% stawki

opłaty lotniczej;

3) żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową – ulga w wysokości 50%

stawki opłaty lotniczej;

4) osoby niepełnosprawne – ulga w wysokości 50% stawki opłaty lotniczej.

Art. 26c. Wysokość opłaty lotniczej za czynności urzędowe polegające na

wydaniu licencji lub świadectwa kwalifikacji po raz pierwszy w sytuacji, gdy

licencję lub świadectwo kwalifikacji wydaje się z co najmniej jednym

uprawnieniem, kategorią lub podkategorią, stanowi wyłącznie równowartość opłaty

przewidzianej za wydanie danej licencji lub świadectwa kwalifikacji,

niepowiększoną dodatkowo o opłatę lotniczą za uprawnienie, kategorię lub

podkategorię, które muszą być wpisane do licencji lub świadectwa kwalifikacji.

Art. 26d. 1. Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, która

w podstawie kosztowej opłat pobieranych za korzystanie ze służb żeglugi

powietrznej, o których mowa w art. 130, uwzględnia zgodnie z przepisami Unii

Europejskiej określającymi schemat opłat za korzystanie ze służb żeglugi

powietrznej, także koszty ponoszone przez odpowiednie władze krajowe związane

z zapewnianiem służb żeglugi powietrznej, uiszcza wpłatę z tytułu kosztów

realizowania przez Prezesa Urzędu zadań państwowej władzy nadzorującej

związanych z zapewnianiem tych służb, zwaną dalej „wpłatą lotniczą”.

2. Wpłatę lotniczą ustala się jako koszty określone w art. 5 ust.

2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1794/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r.

ustanawiającego wspólny schemat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej (Dz.

Urz. UE L 341 z 07.12.2006, str. 3, z późn. zm.).

3. Wpłatę lotniczą uiszcza się corocznie w 12 miesięcznych równych ratach na

rachunek bankowy Urzędu.

4. Raty, o których mowa w ust. 3, uiszcza się w terminie do 5. dnia każdego

miesiąca następującego po miesiącu kalendarzowym, którego rata dotyczy,

z zastrzeżeniem ust. 5 i 6.

2017-02-17

©Telksinoe s. 30/326

5. Ratę za ostatni miesiąc danego roku kalendarzowego uiszcza się do dnia

20 grudnia tego roku.

6. Raty należne za okres od dnia 1 stycznia danego roku do ostatniego dnia

miesiąca, w którym weszło w życie rozporządzenie wydane na podstawie ust. 7,

wpłaca się w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia.

7. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia,

wysokość wpłaty lotniczej, o której mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności

nakład pracy i koszty realizacji zadań przez Prezesa Urzędu przy wykonywaniu

nadzoru nad instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej.

Art. 26e. 1. Opłatę lotniczą za czynności urzędowe, o których mowa w art.

26a ust. 1 pkt 1, 4 i 5, wnosi się z chwilą złożenia wniosku o dokonanie danej

czynności urzędowej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Opłatę lotniczą za czynności urzędowe związane z:

1) wydaniem zezwolenia pojedynczego upoważniającego do wykonania

dziesiątego i kolejnych lotów w danym sezonie rozkładowym na określonych

trasach lub obszarach przewoźnikowi z państwa trzeciego do lub

z Rzeczypospolitej Polskiej wnosi się w terminie 7 dni od dnia wpłynięcia

wniosku o wydanie zezwolenia obejmującego dziesiąty i kolejne loty

w danym sezonie rozkładowym,

2) rozpatrzeniem wniosku o wydanie zgody na lot cywilnego statku

powietrznego z materiałami niebezpiecznymi niedopuszczonymi lub

warunkowo dopuszczonymi do przewozu na pokładzie statku powietrznego (w

tym lotu tranzytowego) obejmującego wydanie odstępstwa wnosi się

w terminie 7 dni od dnia wpłynięcia wniosku o wydanie zgody

– pod rygorem niewydania zezwolenia albo zgody na kolejne loty w danym sezonie

rozkładowym.

3. Opłatę lotniczą za czynności urzędowe związane z wydaniem zezwolenia

ogólnego lub zezwolenia pojedynczego na wykonywanie przewozów lotniczych na

określonych trasach lub obszarach przewoźnikowi z państwa trzeciego na

wykonywanie przewozów do lub z Rzeczypospolitej Polskiej wnosi się tylko za

pierwsze wydanie przewoźnikowi jednego z tych dokumentów w danym sezonie

rozkładowym.

2017-02-17

©Telksinoe s. 31/326

4. W przypadku udzielenia przewoźnikowi lotniczemu zarówno zezwolenia

ogólnego, jak i pojedynczego, o których mowa w ust. 3, opłatę lotniczą wnosi się

tylko za to zezwolenie, które zostało wydane jako pierwsze.

Art. 26f. Opłata lotnicza za sprawowanie bieżącego nadzoru pokrywa,

w szczególności koszty związane z przeprowadzaniem okresowych i doraźnych

kontroli mających na celu w szczególności utrzymanie ważności certyfikatu.

Art. 26g. 1. Opłatę lotniczą, za sprawowanie bieżącego nadzoru, o której

mowa w art. 26a ust. 1 pkt 2 i 3, za pierwszy rok posiadania certyfikatu, wnosi się

w 12 miesiącu posiadania certyfikatu, najpóźniej do 30. dnia tego miesiąca.

2. Opłatę, o której mowa w ust. 1, za każdy następny rok posiadania

certyfikatu, wnosi się po upływie kolejnych 12 miesięcy liczonych od dnia

uiszczenia tej opłaty za poprzedni rok sprawowania bieżącego nadzoru, nie później

niż do 30. dnia tego miesiąca, w którym przypada płatność.

3. W przypadku wydania certyfikatu na okres krótszy niż 12 miesięcy opłatę,

o której mowa w ust. 1, wnosi się najpóźniej do 30. dnia ostatniego pełnego

miesiąca ważności certyfikatu, w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych

miesięcy kalendarzowych, na jakie certyfikat został wydany.

4. W przypadku cofnięcia certyfikatu lub zawieszenia prowadzonej

działalności przez podmiot, opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się najpóźniej do

10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło cofnięcie

certyfikatu lub zawieszenie prowadzonej działalności przez podmiot, w wysokości

proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za jakie był

sprawowany nadzór bieżący nad posiadaczem certyfikatu.

5. W przypadku zawieszenia certyfikatu uiszczona opłata, o której mowa

w ust. 1, nie podlega zwrotowi.

6. Przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio do rocznej opłaty lotniczej za

sprawowanie bieżącego nadzoru nad budową w pojedynczym egzemplarzu lotni,

paralotni, spadochronu, motolotni lub ultralekkiego statku powietrznego.

Art. 26h. 1. Opłatę lotniczą za czynności urzędowe wykonywane na wniosek

uiszcza się bez względu na ich wynik.

2017-02-17

©Telksinoe s. 32/326

2. Jeżeli wnioskowana czynność urzędowa, o której mowa w ust. 1, nie

odbędzie się lub zostanie przerwana z przyczyn, za które odpowiedzialny jest

wnioskodawca, zobowiązany jest on do zwrotu kosztów poniesionych przez Urząd.

3. Nie pobiera się opłaty lotniczej za czynności urzędowe wykonane w wyniku

postępowania wszczętego z urzędu.

Art. 26i. 1. W przypadku wystąpienia podczas dokonywania czynności

urzędowych, o których mowa w art. 26a ust. 1 pkt 1, 4–6, dodatkowych kosztów

postępowania opłata lotnicza ulega zwiększeniu o sumę kosztów dodatkowych.

Prezes Urzędu informuje niezwłocznie wnioskodawcę o możliwości powstania

podczas dokonywania czynności urzędowej dodatkowych kosztów postępowania

oraz o szacowanej wysokości tych kosztów. W terminie 7 dni wnioskodawca

informuje Prezesa Urzędu o akceptacji tych kosztów. W przypadku braku akceptacji

uznaje się, że wnioskodawca cofnął wniosek.

2. Za koszty dodatkowe, o których mowa w ust. 1, uważa się dodatkowe

wydatki bezpośrednio związane z daną czynnością urzędową, poniesione przez

Urząd w szczególności z tytułu:

1) kosztów wynagrodzenia powołanych ekspertów lub biegłych;

2) kosztów gromadzenia dowodów, przeprowadzania specjalistycznych badań

i ekspertyz naukowych;

3) obejmowania nadzorem nowego typu statku powietrznego, w tym koszty

niezbędnych szkoleń w tym zakresie;

4) niezbędnych zagranicznych podróży służbowych pracowników Urzędu

określone zgodnie z odrębnymi przepisami;

5) koszty prac zleconych przez Prezesa Urzędu innym jednostkom

organizacyjnym i instytucjom.

3. Prezes Urzędu, po zakończeniu przeprowadzania wnioskowanej czynności

urzędowej, informuje wnioskodawcę na piśmie o powstaniu dodatkowych kosztów

postępowania oraz ich kwocie.

4. W przypadku cofnięcia wniosku o dokonanie czynności urzędowej wiążącej

się z powstaniem kosztów dodatkowych w trakcie jej trwania, wnioskodawca

obowiązany jest do uiszczenia kosztów odpowiadających poniesionym przez Urząd

wydatkom. Ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2017-02-17

©Telksinoe s. 33/326

Art. 26j. 1. Obowiązek zwrotu przez wnioskodawcę kosztów dodatkowych,

o których mowa w art. 26i, powstaje z chwilą doręczenia przez Prezesa Urzędu

dokumentu obciążającego wnioskodawcę powstałymi kosztami dodatkowymi.

2. Wpłatę z tytułu zwrotu kosztów dodatkowych wnosi się w terminie 30 dni

od dnia powstania obowiązku zwrotu tych kosztów.

Art. 26k. 1. Opłatę lotniczą oraz wpłatę z tytułu zwrotu kosztów

dodatkowych, o której mowa w art. 26j ust. 2, wnosi się na rachunek bankowy

Urzędu lub poprzez wpłatę do kasy Urzędu.

2. Uiszczając opłatę wnioskodawca lub podmiot nadzorowany wskazuje

rodzaj czynności, za które wnosi opłatę, a w przypadku wpłaty z tytułu zwrotu

kosztów dodatkowych – numer dokumentu obciążającego go tymi kosztami.

Art. 26l. 1. Opłata lotnicza na wniosek podlega zwrotowi w przypadku, gdy

została pobrana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej. W przypadku

pobrania opłaty wyższej od należnej zwrotowi podlega kwota pobrana nienależnie.

2. Nie jest opłatą pobraną nienależnie opłata wniesiona za czynność urzędową

polegającą na wydaniu dokumentu, jeśli strona nie przyjęła prawidłowo

sporządzonego dokumentu. W przypadku nieprzyjęcia prawidłowo sporządzonego

dokumentu opłata lotnicza nie podlega zwrotowi.

3. Zwrot opłaty nie przysługuje, jeżeli zachodzi konieczność powtórzenia

czynności urzędowej w całości lub w części.

Art. 26m. 1. Ściągnięcie należności z tytułu opłat lotniczych oraz wpłaty

lotniczej następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn.

zm.8)) w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

2. Opłaty lotnicze oraz wpłata lotnicza stanowią dochód budżetu państwa.

3. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do opłat lotniczych i wpłaty

lotniczej, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –

Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.9)). Uprawnienia

organów podatkowych określone w tych przepisach przysługują Prezesowi Urzędu.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 87,

211, 218, 396, 539, 774, 978, 1269, 1311, 1322, 1419 i 1649.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

978,1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184 oraz z 2016 r. poz. 195.

2017-02-17

©Telksinoe s. 34/326

Art. 26n. Przepisy art. 26b–26m stosuje się do pobierania opłat lotniczych za

czynności urzędowe dokonywane przez podmioty upoważnione przez Prezesa

Urzędu na podstawie art. 22 ust. 3 niniejszej ustawy lub art. 1 pkt 2 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r.

poz. 23).

Rozdział 3

Kontrola i postępowanie pokontrolne

Art. 27. 1. Prezes Urzędu kontroluje przestrzeganie przepisów oraz decyzji

z zakresu lotnictwa cywilnego.

2. Kontroli podlegają:

1) podmioty prowadzące działalność w zakresie lotnictwa cywilnego;

2) zarządzający lotniskami;

3) osoby posiadające licencję członka personelu lotniczego.

3. Pracownikom Urzędu przysługuje prawo:

1) wstępu do wszystkich obiektów i nieruchomości oraz pomieszczeń

kontrolowanej jednostki organizacyjnej;

2) przeprowadzania oględzin statku powietrznego, lotniska albo urządzenia

znajdującego się w granicach lotniska lub wykorzystywanego do działalności

lotniczej;

3) dostępu do materiałów, dokumentów oraz innych danych niezbędnych do

przeprowadzenia kontroli, a także sporządzania ich kopii;

4) wykonywania czynności kontrolno-pomiarowych, badań statków

powietrznych lub urządzeń wykorzystywanych do prowadzenia działalności

lotniczej.

5) (uchylony)

6) (uchylony)

3a. W trakcie wykonywanej kontroli Prezes Urzędu może, w drodze decyzji

administracyjnej, dokonać:

1) zabezpieczenia statku powietrznego, w celu niedopuszczenia do jego

używania, jeżeli:

2017-02-17

©Telksinoe s. 35/326

a) statek ten znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, jest

używany przez osoby nieuprawnione lub w przypadku gdy stwierdzono

naruszenie zasad bezpiecznego użytkowania statków powietrznych,

b) statek ten zagrożony jest aktem bezprawnej ingerencji w lotnictwie

cywilnym, zwanym dalej „aktem bezprawnej ingerencji”,

c) nie okazano dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy

obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lub

stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia – jeżeli obowiązek

zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej wynika z przepisów dotyczących ubezpieczeń w odniesieniu do

przewoźników lotniczych i użytkowników statków powietrznych;

2) zabezpieczenia lub przyjęcia do depozytu lotniczego urządzenia naziemnego,

o którym mowa w art. 86, znajdującego się w nieodpowiednim stanie

technicznym lub używanego przez osoby nieuprawnione – w celu

niedopuszczenia do jego używania;

3) wstrzymania lub ograniczenia eksploatacji lotniska albo lądowiska lub ich

części, jeżeli dalsza ich eksploatacja zagraża życiu lub zdrowiu ludzi albo

zagraża bezpieczeństwu działalności lotniczej lub porządkowi publicznemu.

3b. Decyzji, o której mowa w ust. 3a, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

4. Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają uprawnień kontrolnych przysługujących

EASA. Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio do pracowników EASA.

5. Czynności kontrolne przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej

oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli działalności

gospodarczej przedsiębiorcy, wydanego przez Prezesa Urzędu.

Art. 27a. W przypadku kontroli wykonywanej w zakresie ochrony lotnictwa

cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji uprawnienia, o których mowa w art.

27 ust. 3, przysługują również przedstawicielom Komisji Europejskiej oraz

przedstawicielom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, wykonującym

tę kontrolę zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 72/2010 z dnia

26 stycznia 2010 r. ustanawiającego procedury przeprowadzania inspekcji Komisji

w zakresie ochrony lotnictwa (Dz. Urz. UE L 23 z 27.01.2010, str. 1).

2017-02-17

©Telksinoe s. 36/326

Art. 28. 1. Kierownicy kontrolowanych jednostek organizacyjnych są

obowiązani udzielać i zapewnić udzielenie przez właściwych pracowników tych

jednostek osobom, o których mowa w art. 27 ust. 3 i 4 oraz art. 27a, wszelkich

potrzebnych informacji, a także zapewnić im:

1) warunki sprawnego przeprowadzenia kontroli;

2) dostęp do materiałów, dokumentów, danych, urządzeń, o których mowa w art.

27 ust. 3;

3) dostęp do obiektów, nieruchomości i pomieszczeń, o których mowa w art.

27 ust. 3;

4) nieodpłatne udostępnienie statku powietrznego lub urządzenia

wykorzystywanego do prowadzenia działalności lotniczej dla

przeprowadzenia czynności kontrolno-pomiarowych lub badań.

2. Do kontrolowanych osób fizycznych stosuje się odpowiednio przepisy ust.

3. Prezes Urzędu oraz właściwy organ EASA może żądać przedłożenia

materiałów, dokumentów lub danych, o których mowa w art. 27 ust. 3 pkt 3, a także

prowadzić kontrolę we współpracy z innymi państwowymi organami kontroli.

4. Czynności, o których mowa w art. 27 ust. 3 pkt 4, mogą być

przeprowadzane w sposób zdalny. Wyniki pomiarów wykonanych zdalnie powinny

zawierać dane umożliwiające identyfikację urządzeń kontrolnych. Do kontroli

wykonanej zdalnie przepisu ust. 6 nie stosuje się.

5. Pracownik Urzędu przeprowadzający kontrolę jest obowiązany sporządzić

protokół kontroli.

6. Protokół, o którym mowa w ust. 5, podpisuje także kierownik

kontrolowanej jednostki lub osoba przez niego upoważniona albo kontrolowana

osoba fizyczna; w przypadku odmowy podpisania protokołu przez te osoby

pracownik Urzędu przeprowadzający kontrolę umieszcza informację o tym fakcie

w protokole.

Art. 29. W przypadku stwierdzenia w protokole, o którym mowa w art. 28 ust.

5, naruszenia przepisów lub decyzji z zakresu lotnictwa cywilnego Prezes Urzędu

wydaje decyzję określającą zakres naruszenia oraz termin usunięcia

nieprawidłowości.

2017-02-17

©Telksinoe s. 37/326

Art. 29a. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się

przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.10)).

Art. 30. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób wykonywania kontroli, o której

mowa w art. 27–29, oraz stosowane przy tym dokumenty i ich wzory, kierując się

zasadą najmniejszej uciążliwości dla podmiotu kontrolowanego i dążąc do

uproszczenia procedur kontrolnych, z uwzględnieniem zachowania wymogów

bezpieczeństwa w działalności lotniczej.

DZIAŁ III

Statki powietrzne i inny sprzęt lotniczy

Rozdział 1

Postanowienia ogólne

Art. 31. 1. Do wykonywania lotów w przestrzeni powietrznej dopuszcza się,

z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2, wyłącznie cywilne statki powietrzne:

1) wpisane do polskiego lub obcego rejestru cywilnych statków powietrznych;

2) mające wymagane znaki rozpoznawcze;

3) posiadające zdatność do lotów, potwierdzoną odpowiednimi dokumentami,

z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1.

2. Wpis do rejestru cywilnych statków powietrznych skutkuje z mocy prawa

przynależnością państwową statku powietrznego oraz pociąga za sobą poddanie

statku powietrznego obowiązkowemu nadzorowi władz lotniczych państwa

przynależności, w zakresie określonym w niniejszej ustawie.

3. Skutki prawne wpisania statku powietrznego do rejestru statków

powietrznych, ustanowionego przez kilka państw, ocenia się zgodnie z przepisami

międzynarodowymi.

4. Jeżeli statek powietrzny jest jednocześnie wpisany do rejestrów różnych

państw obcych, uznaje się wyłącznie wpis, który nastąpił najwcześniej.

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 699,

875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65.

2017-02-17

©Telksinoe s. 38/326

5. Przeniesienie rejestracji statku powietrznego z rejestru statków

powietrznych jednego państwa do rejestru statków powietrznych innego państwa

następuje z zachowaniem przepisów obu państw oraz zgodnie z wiążącymi te

państwa przepisami międzynarodowymi.

6. Nadzór, o którym mowa w ust. 2, wykonywany jest z uwzględnieniem

kompetencji EASA określonych przepisami rozporządzenia nr 1592/2002 z dnia

15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego oraz

ustanowienia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego.

Art. 32. 1. Jeżeli statek powietrzny zarejestrowany w polskim rejestrze

statków powietrznych będzie używany przez podmiot, którego główne miejsce

działalności lub, jeśli nie ma takiego miejsca działalności, miejsce stałego pobytu

albo siedziba znajduje się w innym państwie, to nadzór, o którym mowa w art.

31 ust. 2, może być w całości lub w części przekazany władzom lotniczym tego

państwa, w drodze porozumienia zawartego między Prezesem Urzędu a organami

władz lotniczych tego państwa.

2. Jeżeli statek powietrzny zarejestrowany w obcym rejestrze statków

powietrznych będzie używany przez podmiot, którego główne miejsce działalności

lub, jeśli nie ma takiego miejsca działalności, miejsce stałego pobytu albo siedziba

znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to nadzór, o którym mowa

w art. 31 ust. 2, może być w całości lub w części przekazany Prezesowi Urzędu,

w drodze porozumienia zawartego między Prezesem Urzędu a organami władz

lotniczych państwa rejestracji statku powietrznego.

3. O przekazaniu nadzoru, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu

zawiadamia Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego oraz władze

lotnicze zainteresowanych państw, zgodnie z zasadami określonymi w art. 83 bis

Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2.

Art. 33. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, klasyfikację statków powietrznych, uwzględniającą odpowiednie

przepisy międzynarodowe.

2. Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia,

wydanego w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym

2017-02-17

©Telksinoe s. 39/326

do spraw wewnętrznych oraz z ministrem właściwym do spraw edukacji i sportu11),

z zachowaniem wymagań bezpieczeństwa lotów i przepisów międzynarodowych,

może wyłączyć zastosowanie niektórych przepisów niniejszej ustawy oraz

przepisów wydanych na jej podstawie do niektórych rodzajów statków

powietrznych, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia nr 216/2008/WE.

3. Minister właściwy do spraw transportu może rozciągnąć, w drodze

rozporządzenia, zastosowanie niektórych przepisów ustawy dotyczących statków

powietrznych na:

1) niektóre urządzenia zdolne do unoszenia się w przestrzeni, lecz niebędące

statkami powietrznymi.

2) (uchylony)

4. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny być określone

szczegółowe warunki i wymagania dotyczące używania objętych nimi rodzajów

statków powietrznych i sprzętu.

Rozdział 2

Rejestry statków powietrznych

Art. 34. 1. Rejestr cywilnych statków powietrznych, zwany dalej „rejestrem

statków”, prowadzi Prezes Urzędu.

1a. Rejestr statków jest jawny. Dokumenty stanowiące podstawę do dokonania

wpisu w rejestrze podlegają ochronie zgodnie z przepisami o tajemnicach prawnie

chronionych.

1b. Prezes Urzędu dokonuje, w drodze decyzji administracyjnej, wpisania

statku powietrznego do rejestru statków, zmiany danych rejestrowych, odmowy

wpisania i wykreślenia statku powietrznego z tego rejestru.

2. Prezes Urzędu może upoważnić do wykonywania niektórych czynności

związanych z prowadzeniem rejestru statków inne organy albo jednostki

wyspecjalizowane w wykonywaniu takich czynności.

3. Wypisy z rejestru wydaje się na wniosek zainteresowanych podmiotów.

11)

Obecnie ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej, zgodnie z art. 5 pkt 10 i art. 15 ustawy

z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812, 1255,

1269, 1960 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 34, 64, 65 i 266).

2017-02-17

©Telksinoe s. 40/326

Art. 35. 1. Do rejestru statków wpisuje się cywilne statki powietrzne, których

właścicielem lub innym użytkownikiem jest:

1) obywatel polski;

2) polska osoba prawna;

3) polska jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej;

4) cudzoziemiec mający miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2. Do rejestru statków wpisuje się również:

1) państwowe statki powietrzne wykorzystywane do prowadzenia działalności

innej niż służba publiczna;

2) statki powietrzne, o których mowa w art. 43 ust. 1 i art. 44 ust. 1, jeżeli nie

zostały wpisane do rejestrów, o których mowa w tych przepisach.

3. Prezes Urzędu może wyrazić zgodę na wpisanie do rejestru statków statku

powietrznego używanego przez podmiot inny niż wymieniony w ust. 1 oraz statku

powietrznego innego niż wymieniony w ust. 2.

4. Właściciel i inny użytkownik statku powietrznego obowiązani są udzielać

Prezesowi Urzędu wszelkich żądanych wyjaśnień w sprawach zarejestrowanego

statku powietrznego.

Art. 36. 1. W rejestrze statków wpisuje się:

1) dane dotyczące:

a) rodzaju i charakterystyki statku powietrznego,

b) właściciela i innego niż właściciel użytkownika statku powietrznego oraz

ich pełnomocników,

c) praw rzeczowych ustanowionych na statku powietrznym,

d) porozumień, o których mowa w art. 32 ust. 1 lub 2;

2) znaki rejestracyjne oraz typ i numer fabryczny statku powietrznego.

2. Każda zmiana danych rejestrowych podlega wpisowi do rejestru.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

Art. 37. 1. Wpisu do rejestru statków dokonuje się na podstawie zgłoszenia.

Zgłoszenia może dokonać właściciel lub upoważniony przez niego inny użytkownik

statku powietrznego, z zastrzeżeniem art. 39 ust. 2.

2017-02-17

©Telksinoe s. 41/326

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:

1) nazwisko lub nazwę (firmę) oraz miejsce stałego pobytu (siedzibę) właściciela

oraz innego użytkownika statku powietrznego;

2) nazwisko lub nazwę (firmę) oraz miejsce stałego pobytu (siedzibę) osoby

faktycznie władającej statkiem powietrznym na podstawie umowy

z użytkownikiem;

3) dane o typie statku powietrznego, numer fabryczny i aktualne podstawowe

dane techniczne statku powietrznego pozwalające określić jego rodzaj

i charakterystykę;

4) fotografie statku powietrznego lub ich zapis cyfrowy.

3. Do zgłoszenia należy dołączyć:

1) ważne świadectwo zdatności do lotu, eksportowe świadectwo zdatności do

lotu, pozwolenie na wykonywanie lotów dla statków powietrznych kategorii

specjalnej albo inny równoważny dokument lub oświadczenie o zgodności

wydane zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1702/2003 z dnia

24 września 2003 r. ustanawiającym zasady wykonawcze dla certyfikacji

statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia

w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji

organizacji projektujących i produkujących (Dz. Urz. WE L 243 z 27.09.2003,

str. 6; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 456);

2) oświadczenie, że statek powietrzny nie jest zarejestrowany w rejestrze innego

państwa;

3) dokumenty potwierdzające istnienie wobec statku powietrznego prawa

własności i ograniczonych praw rzeczowych;

4) ważną umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe

z tytułu użytkowania statku powietrznego;

5) zaświadczenie wydane przez właściwy organ potwierdzające:

a) uiszczenie podatku od towarów i usług od statków powietrznych

sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub

b) brak obowiązku, o którym mowa w lit. a

– jeżeli sprowadzany statek powietrzny jest rejestrowany po raz pierwszy.

4. (uchylony)

2017-02-17

©Telksinoe s. 42/326

5. Jeżeli dane podlegające wpisowi opierają się na dokumentach, dokumenty

te powinny być dołączone do zgłoszenia w oryginałach albo uwierzytelnionych

notarialnie lub urzędowo odpisach, kopiach.

6. Prezes Urzędu potwierdza wpisanie statku do rejestru statków wydaniem

świadectwa rejestracji oraz przydzieleniem znaków rejestracyjnych.

7. Prezes Urzędu odmawia wpisania statku powietrznego do rejestru, jeżeli nie

zostały spełnione wymagania określone w ust. 2–5 oraz nie został zachowany tryb,

o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 42.

Art. 38. 1. Z zastrzeżeniem ust. 1a, okoliczność podlegająca wpisowi do

rejestru statków jest skuteczna wobec osób trzecich, gdy została wpisana do rejestru.

1a. Zastaw rejestrowy na statkach powietrznych jest skuteczny z chwilą wpisu

do rejestru zastawów i podlega ujawnieniu w rejestrze statków.

2. Do oceny skutków wpisu do rejestru statków stosuje się odpowiednio

przepisy o księgach wieczystych i hipotece.

Art. 39. 1. Zgłoszenie zmiany danych rejestrowych podlegających wpisaniu

do rejestru statków powinno być dokonane w terminie 14 dni od jej zaistnienia.

2. Jeżeli właściciel lub inny użytkownik nie dokonali zgłoszenia, o którym

mowa w ust. 1, Prezes Urzędu po jednorazowym bezskutecznym wezwaniu może

dokonać stosownego wpisu z urzędu, zaznaczając tę okoliczność w rejestrze.

Art. 40. 1. Wykreślenie statku powietrznego z rejestru następuje na wniosek

właściciela lub z urzędu, jeżeli:

1) statek powietrzny przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 35 ust. 1

i 2;

2) statek powietrzny zaginął i w ciągu 3 miesięcy nie został odnaleziony lub

został odnaleziony, lecz znajduje się w miejscu niedostępnym;

3) statek powietrzny uległ zniszczeniu lub utracił trwale zdatność do lotów;

4) statek podlega wpisowi do obcego rejestru;

5) mimo zaistnienia odpowiednich okoliczności nie obowiązuje porozumienie,

o którym mowa w art. 32 ust. 1 lub 2.

2. Do czasu wykreślenia statku powietrznego z rejestru statków nie uznaje się

wpisu tego statku do rejestru innego państwa.

2017-02-17

©Telksinoe s. 43/326

3. W przypadku gdy dane zgłoszone do rejestru są niezgodne ze stanem

faktycznym, Prezes Urzędu nakazuje właścicielowi statku powietrznego usunięcie

nieprawidłowości w określonym terminie.

4. W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 3,

Prezes Urzędu wykreśla statek powietrzny z rejestru statków.

Art. 41. 1. Umowa o czasowym oddaniu polskiego statku powietrznego do

używania podmiotowi z państwa trzeciego wykonującemu działalność gospodarczą

przy użyciu statków powietrznych albo umowa o czasowym wzięciu w używanie

statku powietrznego niezarejestrowanego w polskim rejestrze statków

powietrznych przez wykonujący działalność gospodarczą przy użyciu statków

powietrznych podmiot polski określa w szczególności kwestie dotyczące

utrzymania zdatności do lotu i eksploatacji statku powietrznego.

2. Umowa, o której mowa w ust. 1, wymaga zgody Prezesa Urzędu w części

dotyczącej utrzymania zdatności do lotu i eksploatacji statku powietrznego.

3. Prezes Urzędu wyraża zgodę, o której mowa w ust. 2, w drodze decyzji

administracyjnej, na wniosek podmiotu wykonującego działalność gospodarczą

przy użyciu statków powietrznych.

4. Umowa, o której mowa w ust. 1, jest ważna od dnia wykonalności decyzji

Prezesa Urzędu.

5. Prezes Urzędu może odmówić wydania zgody, o której mowa w ust. 2,

jeżeli nie zostało zawarte porozumienie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lub 2.

6. Prezes Urzędu może określić w decyzji, o której mowa w ust. 3, warunki

bezpieczeństwa eksploatacji statku powietrznego w zakresie, o którym mowa w art.

157.

7. Umowa, o której mowa w ust. 1, jest ujawniana w rejestrze statków.

8. Przewoźnik lotniczy posiadający koncesję udzieloną na podstawie

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia

24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów

lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str. 3), oddający

zgodnie z rozporządzeniem nr 1008/2008/WE oraz rozporządzeniem Rady (EWG)

nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań

technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego (Dz.

Urz. WE L 373 z 31.12.1991, str. 4, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

2017-02-17

©Telksinoe s. 44/326

specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 348) statek powietrzny wraz z załogą innemu

przewoźnikowi posiadającemu taką koncesję, zachowujący wszystkie funkcje

i odpowiedzialność wynikające z obowiązków posiadacza certyfikatu przewoźnika

lotniczego (AOC), pozostaje nadal użytkownikiem tego statku. Umowy między

takimi przewoźnikami nie podlegają obowiązkowi określonemu w ust. 2.

Art. 42. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe zasady prowadzenia rejestru statków, tryb składania wniosków

o wpis do rejestru statków, zgłaszania zmiany danych rejestrowych, a także

wzór świadectwa rejestracji oraz warunki jego ważności, z uwzględnieniem

w szczególności rodzaju i charakterystyki statku powietrznego;

2) znaki rozpoznawcze oraz inne znaki i napisy dla statków powietrznych

wpisanych do rejestru statków, z uwzględnieniem ich opisu, sposobu i miejsca

ich umieszczania na tych statkach.

Art. 43. 1. Minister Obrony Narodowej prowadzi rejestr wojskowych statków

powietrznych.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, sposób

prowadzenia rejestru wojskowych statków powietrznych, tryb dokonywania wpisu

i wykreśleń tych statków z rejestru oraz wzór rejestru.

Art. 44. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr

statków powietrznych lotnictwa służb porządku publicznego.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 1, tryb dokonywania wpisów

i wykreśleń w rejestrze, a także wzór rejestru i świadectwa rejestracji,

uwzględniając dane podlegające wpisowi, w szczególności znaki rejestracyjne oraz

typ i numer fabryczny statku powietrznego.

Rozdział 3

Zdatność statków powietrznych do lotów

Art. 45. Zabrania się używania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej statku

powietrznego, który nie posiada ważnego świadectwa zdatności do lotu, pozwolenia

2017-02-17

©Telksinoe s. 45/326

na wykonywanie lotów dla statków powietrznych kategorii specjalnej, zwanego

dalej „pozwoleniem na wykonywanie lotów”, albo innego równoważnego

dokumentu lub nie spełnia warunków określonych w certyfikacie typu,

uzupełniającym certyfikacie typu, pozwoleniu na wykonywanie lotów lub innym

równoważnym dokumencie.

Art. 46. 1. Zdatność statków powietrznych do lotu oraz zdatność ich silników,

śmigieł, części i akcesoriów jest sprawdzana przez EASA w toku ich projektowania,

produkcji i eksploatacji w zakresie i na zasadach określonych w rozporządzeniu nr

216/2008/WE, rozporządzeniu nr 1702/2003/WE oraz rozporządzeniu Komisji

(WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności

do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia,

a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi

zaangażowanym w takie zadania (Dz. Urz. WE L 315 z 28.11.2003, Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 541).

2. W zakresie niezastrzeżonym dla EASA Prezes Urzędu ocenia i sprawdza

zdatność statków powietrznych do lotu oraz zdatność ich silników, śmigieł, części

i akcesoriów w toku ich projektowania, produkcji i eksploatacji, z uwzględnieniem

wymagań rozporządzenia nr 216/2008/WE, rozporządzenia nr 1702/2003/WE oraz

rozporządzenia 2042/2003/WE.

Art. 47. 1. Dla statków powietrznych nieobjętych nadzorem EASA Prezes

Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje zgodnie z wymaganiami

Załącznika 8 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, dyrektywy zdatności

określające obowiązki dla użytkowników i właścicieli statków powietrznych

w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

2. Decyzje, o których mowa w ust. 1, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku

Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Art. 48. 1. Prezes Urzędu stwierdza zgodność części i akcesoriów statków

powietrznych nieobjętych nadzorem EASA z właściwymi przepisami prawa

w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego przez wydanie orzeczenia

zdatności.

2. Orzeczenia zdatności wydawane są bezterminowo.

2017-02-17

©Telksinoe s. 46/326

3. Wydanie orzeczenia zdatności następuje na wniosek osoby, która

przedstawi projekt typu oraz dokumentację wykazującą spełnienie właściwych

przepisów prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

4. W orzeczeniu zdatności Prezes Urzędu określa warunki użytkowania części

i akcesoriów statku powietrznego oraz ograniczenia ustalone ze względu na

bezpieczeństwo lotów.

5. Prezes Urzędu odmawia wydania orzeczenia zdatności, jeżeli części

i akcesoria statków powietrznych nie spełniają wymagań ustanowionych przepisami

prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

6. Prezes Urzędu zawiesza orzeczenie zdatności na określony czas, jeżeli

części i akcesoria statków powietrznych przestały spełniać wymagania ustanowione

przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

7. Prezes Urzędu cofa orzeczenie zdatności, jeżeli w okresie zawieszenia tego

orzeczenia nie została przywrócona zgodność z przepisami prawa w zakresie ciągłej

zdatności do lotu statku powietrznego.

8. Prezes Urzędu zmienia orzeczenie zdatności, jeżeli wnioskujący wykaże

zgodność zgłoszonej zmiany z przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do

lotu statku powietrznego.

9. Wydanie orzeczenia zdatności, jego zawieszenie, jak również odmowa

wydania, zmiana oraz cofnięcie następuje w drodze decyzji administracyjnej

Prezesa Urzędu.

Art. 49. 1. W zakresie niezastrzeżonym dla EASA Prezes Urzędu stwierdza

zgodność stanu technicznego statku powietrznego zarejestrowanego w rejestrze

statków z wymaganiami określonymi w certyfikacie typu oraz ustanowionymi

przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego przez

wydanie świadectwa zdatności do lotu.

2. Świadectwo zdatności do lotu wydaje się, kierując się względami

bezpieczeństwa, na czas określony nie dłuższy niż 24 miesiące, o ile rozporządzenie

nr 1702/2003/WE nie stanowi inaczej.

3. Prezes Urzędu odmawia wydania świadectwa zdatności do lotu, jeżeli statek

powietrzny nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1.

4. Prezes Urzędu zawiesza świadectwo zdatności do lotu na określony czas,

jeżeli statek powietrzny przestał spełniać wymagania, o których mowa w ust. 1.

2017-02-17

©Telksinoe s. 47/326

5. Prezes Urzędu cofa świadectwo zdatności do lotu, jeżeli w okresie

zawieszenia tego świadectwa nie została przywrócona zgodność z wymaganiami,

o których mowa w ust. 1.

6. Dla statków powietrznych przeznaczonych na eksport Prezes Urzędu

wydaje eksportowe świadectwo zdatności do lotu.

7. Wydanie świadectwa zdatności do lotu oraz eksportowego świadectwa

zdatności do lotu, odmowa ich wydania, odnowienie, odmowa odnowienia oraz ich

zawieszenie i cofnięcie następuje w drodze decyzji administracyjnej Prezesa

Urzędu.

Art. 50. 1. W zakresie niezastrzeżonym dla EASA Prezes Urzędu może,

w drodze decyzji administracyjnej, zezwolić na wykonanie lotu przez statek

powietrzny nieposiadający ważnego świadectwa zdatności do lotu, pozwolenia na

wykonywanie lotów albo innego równoważnego dokumentu lub w warunkach

nieprzewidzianych w tych dokumentach lub dokumentach z nimi związanych

w celu: przeprowadzenia prób w locie, lotów próbnych, eksportu statku

powietrznego, przemieszczenia statku powietrznego do miejsca, gdzie ma być

naprawiony, a także w innych okolicznościach związanych ze sprawdzaniem

zdatności do lotu statku powietrznego.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, zabronione jest wykonywanie

działalności gospodarczej przy użyciu statku powietrznego.

Art. 51. 1. Użytkownik, dowódca i inni członkowie załogi statku

powietrznego są obowiązani do przestrzegania warunków i ograniczeń

ustanowionych w świadectwie zdatności do lotu, pozwoleniu na wykonywanie

lotów lub innym równoważnym dokumencie i dokumentach z nimi związanych.

2. Użytkownik statku powietrznego i inne osoby wykonujące na jego zlecenie

zadania związane z użytkowaniem, naprawami lub obsługą techniczną statku

powietrznego mają obowiązek zawiadamiania Prezesa Urzędu o wszelkich

zdarzeniach i okolicznościach mogących mieć istotne znaczenie dla zdatności statku

powietrznego do lotu.

Art. 52. 1. Zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 216/2008/WE uznaje się za

ważne, na równi z odpowiednimi dokumentami wydanymi w Rzeczypospolitej

Polskiej, certyfikaty wydane lub potwierdzone przez właściwy organ państwa

2017-02-17

©Telksinoe s. 48/326

członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2. Prezes Urzędu może uznać, zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr

216/2008/WE, za ważne, na równi z odpowiednimi dokumentami wydanymi

w Rzeczypospolitej Polskiej, świadectwa zdatności do lotu, zezwolenia na lot statku

powietrznego bez świadectwa zdatności do lotu oraz certyfikaty wydane lub

potwierdzone przez właściwy organ obcego państwa.

3. Uznanie, o którym mowa w ust. 2, następuje w drodze decyzji

administracyjnej.

Art. 53. 1. W zakresie niezastrzeżonym dla EASA Prezes Urzędu bada

spełnienie wymagań, jakie powinny spełniać statki powietrzne w zakresie ochrony

środowiska przed hałasem i zanieczyszczeniami ziemi, wody i powietrza,

określonych w przepisach międzynarodowych oraz przepisach prawa Unii

Europejskiej oraz przepisach wydanych na podstawie ust. 5.

2. Prezes Urzędu stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1,

w świadectwie zdatności w zakresie hałasu wydawanym w drodze decyzji

administracyjnej.

3. Jeżeli statek powietrzny jest przeznaczony na eksport, świadectwo zdatności

w zakresie hałasu może stwierdzić zamiast spełnienia wymagań, o których mowa

w ust. 1, spełnienie odpowiadających im wymagań określonych przez właściwe

władze państwa importera.

4. Świadectwo zdatności w zakresie hałasu powinno w czasie lotu statku

powietrznego znajdować się na jego pokładzie.

5. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze wymagania EASA

w zakresie zdatności statków powietrznych do lotu i ochrony środowiska oraz

uwzględniając konieczność zapewnienia bezpiecznej eksploatacji statków

powietrznych, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakie powinny

spełniać statki powietrzne ze względu na ochronę środowiska przed hałasem oraz

zanieczyszczeniami ziemi, wody i powietrza.

Art. 53a. 1. Prezes Urzędu stwierdza zdatność do lotu statków powietrznych

kategorii specjalnej nieobjętych nadzorem EASA oraz zdatność ich silników,

2017-02-17

©Telksinoe s. 49/326

śmigieł, części i akcesoriów w toku ich projektowania, produkcji i eksploatacji

przez wydanie pozwolenia na wykonywanie lotów.

2. Statkiem powietrznym kategorii specjalnej jest statek powietrzny, o którym

mowa w załączniku II do rozporządzenia nr 216/2008/WE, z wyłączeniem:

1) statków powietrznych, do których nie mają zastosowania niektóre przepisy

ustawy, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 33 ust. 2;

2) statków powietrznych posiadających ważny certyfikat typu wydany lub

uznany przez Prezesa Urzędu zgodnie z Załącznikiem 8 do Konwencji,

o której mowa w art. 3 ust. 2.

3. Wydanie pozwolenia na wykonywanie lotów następuje na wniosek osoby,

która przedstawi projekt oraz dokumentację wykazującą spełnienie właściwych

przepisów technicznych.

4. W pozwoleniu na wykonywanie lotów określa się warunki użytkowania

statku powietrznego, ograniczenia ustalone ze względu na bezpieczeństwo lotów

oraz okres, na jaki zostało wydane.

5. Prezes Urzędu odmawia wydania pozwolenia na wykonywanie lotów, jeżeli

dany statek powietrzny, jego silnik lub śmigło nie spełnia wymagań ustanowionych

przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

6. Prezes Urzędu zawiesza pozwolenie na wykonywanie lotów na określony

czas, jeżeli dany statek powietrzny, jego silnik lub śmigło przestał spełniać

wymagania ustanowione przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu

statku powietrznego.

7. Prezes Urzędu cofa pozwolenie na wykonywanie lotów, jeżeli w okresie

zawieszenia tego pozwolenia nie została przywrócona zgodność z przepisami prawa

w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

8. Wydanie pozwolenia na wykonywanie lotów, jego zawieszenie, odmowa

wydania oraz cofnięcie następuje w drodze decyzji administracyjnej Prezesa

Urzędu.

9. Projektowanie, produkcja i obsługa statków powietrznych kategorii

specjalnej są prowadzone przez podmioty posiadające certyfikat wydany zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 53c ust. 1 pkt 7. Pojedyncze egzemplarze

statków powietrznych kategorii specjalnej mogą być produkowane pod nadzorem

Prezesa Urzędu przez podmioty nieposiadające certyfikatu.

2017-02-17

©Telksinoe s. 50/326

10. Prezes Urzędu prowadzi ewidencję posiadających certyfikat podmiotów

projektujących, produkujących lub obsługujących statki powietrzne kategorii

specjalnej lub ich części, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 53c ust.

1 pkt 8.

Art. 53b. Certyfikaty typu oraz uzupełniające certyfikaty typu, wydane przez

Prezesa Urzędu dla statków powietrznych nieobjętych nadzorem EASA, Prezes

Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej:

1) zawiesić na określony czas – jeżeli typ statku powietrznego, silnika lub śmigła

przestał spełniać wymagania ustanowione przepisami prawa w zakresie ciągłej

zdatności do lotu statku powietrznego;

2) cofnąć – jeżeli w okresie zawieszenia tego certyfikatu nie została przywrócona

zgodność z przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku

powietrznego;

3) zmienić – jeżeli wnioskujący o zmianę w certyfikacie typu lub uzupełniającym

certyfikacie typu wykaże, że statek powietrzny, silnik lub śmigło spełnia

wymagania ustanowione przepisami prawa w zakresie projektu typu.

Art. 53c. 1. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze

wymagania EASA w zakresie zdatności statków powietrznych do lotu oraz

uwzględniając konieczność zapewnienia bezpiecznej eksploatacji statków

powietrznych, określi, w drodze rozporządzenia, przepisy techniczne

i eksploatacyjne dotyczące statków powietrznych kategorii specjalnej nieobjętych

nadzorem EASA, sposób postępowania przy sprawdzaniu zdatności do lotu tych

statków oraz wzory dokumentów z tym związane, a w szczególności:

1) rodzaje statków powietrznych kategorii specjalnej;

2) sposób i warunki prowadzenia budowy, odbudowy lub modyfikacji statków

powietrznych kategorii specjalnej;

3) sposób postępowania przy wydawaniu i odnawianiu ważności oraz

zawieszaniu i cofaniu pozwoleń na wykonywanie lotów;

4) sposób prowadzenia inspekcji statków powietrznych kategorii specjalnej;

5) wzór pozwolenia na wykonywanie lotów oraz wzór wniosku o jego wydanie;

6) zakres obsługi statków powietrznych kategorii specjalnej;

2017-02-17

©Telksinoe s. 51/326

7) sposób postępowania przy certyfikowaniu podmiotów projektujących,

produkujących i obsługujących statki powietrzne kategorii specjalnej;

8) sposób prowadzenia ewidencji podmiotów produkujących i obsługujących

statki powietrzne kategorii specjalnej lub ich części.

2. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze wymagania EASA

w zakresie zdatności statków powietrznych do lotu oraz uwzględniając konieczność

zapewnienia bezpiecznej eksploatacji statków powietrznych, określi, w zakresie

niezastrzeżonym dla EASA, w drodze rozporządzenia:

1) sposób postępowania przy zmianie, zawieszaniu i cofaniu certyfikatu typu,

uzupełniającego certyfikatu typu oraz wzory tych dokumentów;

2) sposób postępowania przy wydawaniu, zmianie, zawieszaniu i cofaniu

orzeczenia zdatności oraz wzory tego orzeczenia i wniosku o jego wydanie;

3) rodzaje prób w locie i lotów próbnych oraz sposób i warunki ich

przeprowadzania, w tym wymagania dotyczące personelu lotniczego

uczestniczącego w próbach w locie i lotach próbnych;

4) sposób sprawdzania zdatności statków powietrznych do lotu, w tym sposób:

a) postępowania przy wydawaniu świadectwa zdatności do lotu oraz

eksportowego świadectwa zdatności do lotu, okres ważności świadectwa

zdatności do lotu, wzór świadectwa zdatności do lotu oraz wzór wniosku

o jego wydanie, wzór eksportowego świadectwa zdatności do lotu oraz

wzór wniosku o jego wydanie,

b) stwierdzania utrzymywania przez statek powietrzny jego zdatności do

lotu,

c) postępowania przy zawieszaniu, odnawianiu i cofaniu świadectwa

zdatności do lotu,

d) postępowania przy wydawaniu zezwolenia na wykonywanie lotu,

o którym mowa w art. 50, i termin jego ważności, wzór zezwolenia oraz

wzór wniosku o jego wydanie.

2017-02-17

©Telksinoe s. 52/326

DZIAŁ IV

Lotniska, lądowiska i lotnicze urządzenia naziemne

Rozdział 1

Postanowienia ogólne, zakładanie i rejestrowanie lotnisk

Art. 54. 1. Ze względu na dostępność dla użytkowników wyróżnia się lotniska

użytku publicznego i lotniska użytku wyłącznego.

2. Lotniskiem użytku publicznego jest lotnisko otwarte dla wszystkich statków

powietrznych w terminach i godzinach ustalonych przez zarządzającego tym

lotniskiem i podanych do publicznej wiadomości.

2a. W odniesieniu do lotnisk niepodlegających wymogom rozporządzenia

nr 216/2008/WE albo do lotnisk, którym przyznano odstępstwo, o którym mowa

w art. 4 ust. 3b tego rozporządzenia, dopuszcza się tworzenie lotnisk użytku

publicznego o ograniczonej certyfikacji. Do lotnisk tych nie stosuje się przepisów

art. 55 ust. 5, art. 64a, art. 68 ust. 3 pkt 5 i 7, art. 77b, art. 84 ust. 2 pkt 3, art. 173

ust. 1 i art. 175 ust. 7 pkt 3, a w przypadku gdy lotniska takie obsługują nie więcej

niż 5 000 000 pasażerów w ciągu roku, liczonych zgodnie z art. 77g ust. 1, nie

stosuje się również przepisów art. 77, art. 77a i art. 77h ust. 1.

3. Lotniskiem użytku wyłącznego jest lotnisko wykorzystywane przez

zarządzającego tym lotniskiem, użytkowników lotniska wymienionych

w dokumentacji rejestracyjnej tego lotniska oraz za zgodą zarządzającego

lotniskiem – przez innych użytkowników lotniska.

4. Z uwagi na rolę, w polityce rozwoju kraju, wyróżnia się lotniska lokalne

(gminne, powiatowe) oraz ponadlokalne (regionalne, krajowe).

5. Dopuszcza się wykonywanie z lotnisk użytku wyłącznego następujących

lotów:

1) przewozów czarterowych, wykonywanych wyłącznie śmigłowcami oraz

samolotami o maksymalnej masie startowej (MTOM) poniżej 10 000 kg lub

o liczbie miejsc pasażerskich poniżej 20;

2) lokalnych;

3) innych niż loty, o których mowa w pkt 1 i 2, niebędących lotami handlowymi.

6. W przypadku gdy zarządzający lotniskiem użytku wyłącznego zapewnia:

2017-02-17

©Telksinoe s. 53/326

1) funkcjonowanie na lotnisku służb państwowych działających na rzecz

administracji publicznej lub służb lotnictwa państwowego,

2) starty i lądowania statków powietrznych wykonujących loty w celu ratowania

życia lub zdrowia ludzi, poszukiwania i ratownictwa, zapobiegania skutkom

klęsk żywiołowych lub ich usunięcia lub loty humanitarne

– stanowi to świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu

prawa Unii Europejskiej.

7. Lotnisko użytku wyłącznego może zostać otwarte dla wszystkich statków

powietrznych w terminach i godzinach ustalonych przez zarządzającego tym

lotniskiem i podanych do publicznej wiadomości. Po dokonaniu wpisu do rejestru

lotnisk zmiany w zakresie dostępności dla użytkowników lotnisko staje się

lotniskiem użytku publicznego niepodlegającym certyfikacji, o ile nie podlega

wymogom rozporządzenia nr 216/2008/WE.

7a. Do lotnisk, o których mowa w ust. 7, nie stosuje się przepisów art. 55

ust. 5, art. 64a, art. 68 ust. 3 pkt 5 i 7, art. 77b, art. 84 ust. 2 pkt 3, art. 173 ust. 1

i art. 175 ust. 7 pkt 3, a w przypadku gdy lotnisko takie obsługuje nie więcej niż

5 000 000 pasażerów w ciągu roku, liczonych zgodnie z art. 77g ust. 1, nie stosuje

się również przepisów art. 77, art. 77a i art. 77h ust. 1.

7b. Z lotnisk, o których mowa w ust. 7, dopuszcza się wykonywanie

następujących lotów w ruchu krajowym:

1) przewozów czarterowych wykonywanych wyłącznie śmigłowcami oraz

samolotami o maksymalnej masie startowej (MTOM) poniżej 10 000 kg lub

o liczbie miejsc pasażerskich poniżej 20;

2) lokalnych;

3) innych niż loty, o których mowa w pkt 1 i 2, niebędących lotami handlowymi.

7c. Do lotnisk, o których mowa w ust. 7, stosuje się przepisy ust. 6, art. 59a

ust. 4 oraz przepisy wydane na podstawie art. 59a ust. 7, art. 83 ust. 1 w zakresie

lotnisk użytku wyłącznego, art. 85 i art. 92 pkt 4 i 5.

8. (uchylony)

Art. 55. 1. Lotnisko można założyć po uzyskaniu zezwolenia udzielonego

przez Prezesa Urzędu na wniosek zainteresowanego.

2. Zezwolenie na założenie lotniska użytku publicznego może uzyskać:

1) organ administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej;

2017-02-17

©Telksinoe s. 54/326

2) państwowa lub samorządowa jednostka organizacyjna;

3) spółka kapitałowa z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, której członek zarządu – w przypadku zarządu

jednoosobowego, lub co najmniej dwóch członków zarządu – w przypadku

zarządu wieloosobowego, posiadają znajomość języka polskiego, co wykazuje

się złożeniem stosownego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń;

4) stowarzyszenie lub podmiot, do którego odpowiednio stosuje się przepisy

ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2015 r.

poz. 1393 i 1923), których przedmiotem działalności jest działalność lotnicza,

utworzone zgodnie z przepisami prawa polskiego;

5) osoba fizyczna posiadająca miejsce stałego pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a w przypadku gdy nie jest ona

obywatelem polskim – również posiadająca znajomość języka polskiego lub

zatrudniająca co najmniej jedną osobę upoważnioną do jej reprezentowania,

posiadającą znajomość języka polskiego, co wykazuje złożeniem stosownego

oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

2a. Lotnisko użytku wyłącznego może założyć podmiot posiadający miejsce

stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

– strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca jest obowiązany

dołączyć:

1) dokumenty potwierdzające spełnienie przez wnioskodawcę wymogów,

o których mowa w ust. 2 albo 2a;

2017-02-17

©Telksinoe s. 55/326

2) wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego województwa, o ile

został uchwalony, oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego dla terenu lotniska oraz obszarów go otaczających,

znajdujących się w strefie jego oddziaływania, odpis decyzji o lokalizacji

inwestycji celu publicznego, odpis decyzji o warunkach zabudowy albo odpis

decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku

publicznego;

2a) zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw transportu plan generalny

lotniska, o którym mowa w ust. 5 – w przypadku lotnisk użytku publicznego;

3) program wykorzystania lotniska;

4) prognozę i plan organizacji ruchu lotniczego na lotnisku i w jego rejonie ze

wskazaniem sposobów uniknięcia kolizji z ruchem prowadzonym

z istniejących już sąsiednich lotnisk;

5) projekt zagospodarowania terenu lotniska;

6) (uchylony)

7) dokumenty stwierdzające prawo dysponowania nieruchomością na cele

budowy lotniska;

8) mapę z naniesionymi ograniczeniami wysokości zabudowy na lotnisku

i w jego otoczeniu, z uwzględnieniem istniejących przeszkód lotniczych;

9) profile pól wznoszenia i podejścia;

10) (uchylony)

11) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo postanowienie o odmowie

wszczęcia postępowania lub decyzję o umorzeniu postępowania

w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli

założenie lotniska nie jest przedsięwzięciem w rozumieniu ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353, 831, 961 i 1250).

4. (uchylony)

5. Zakładający lotnisko użytku publicznego lub, w przypadku istniejących

lotnisk użytku publicznego, zarządzający tym lotniskiem opracowuje plan

generalny lotniska użytku publicznego stanowiący plan rozwoju tego lotniska,

sporządzony na okres nie krótszy niż 20 lat, zwany dalej „planem generalnym”.

2017-02-17

©Telksinoe s. 56/326

6. Plan generalny określa:

1) obszar objęty planem, z określeniem dopuszczalnych gabarytów obiektów

budowlanych i naturalnych;

2) informację dotyczącą planowanego rozwoju ruchu lotniczego (w podziale

w szczególności na operacje regularne, czarterowe i lotnictwo ogólne,

przewozy pasażerów i towarów);

3) koncepcję zapewniania służb żeglugi powietrznej;

4) koncepcję rozwoju przestrzennego wraz z zagospodarowaniem stref wokół

lotniska;

5) informację dotyczącą przepustowości, z uwzględnieniem jej obecnych –

w przypadku istniejących lotnisk – i przyszłych parametrów (w podziale na

parametry dotyczące w szczególności dróg startowych, dróg kołowania, płyt

postojowych, terminali, przestrzeni powietrznej, dróg dojazdowych do

lotniska), w odniesieniu do zakładanego rozwoju ruchu i planowanych

modernizacji lotniska;

6) informacje ekonomiczno-finansowe dotyczące w szczególności obecnej

i planowanej struktury własnościowej, przewidywanych źródeł finansowania

inwestycji, obecnej i przewidywanej rentowności i płynności podmiotu,

planowanej wysokości opłat lotniskowych i przychodów z ich tytułu,

z odniesieniem do całości planowanych przychodów podmiotu;

7) inne sprawy wybrane przez podmiot, o którym mowa w ust. 5.

7. Plan generalny w zakresie, o którym mowa w ust. 6 pkt 1 i 4, podmiot, o

którym mowa w ust. 5, konsultuje z gminami, których tereny zostały objęte planem

generalnym. Właściwe organy gminy wyrażają swoje stanowisko i zgłaszają uwagi

do planu generalnego w terminie 30 dnia od dnia otrzymania planu od podmiotu, o

którym mowa w ust. 5. Nieprzedstawienie stanowiska ani uwag przez właściwe

organy gminy w terminie 30 dni, traktuje się jako brak zastrzeżeń do planu

generalnego przedstawionego przez podmiot, o którym mowa w ust. 5. Podmiot, o

którym mowa w ust. 5, ustosunkowuje się na piśmie do uwag gminy i przedkłada

do zaopiniowania Prezesowi Urzędu skonsultowany w powyższym trybie z

gminami plan obejmujący uwagi gminy i stanowisko podmiotu, o którym mowa

w ust. 5, w odniesieniu do uwag gminy.

2017-02-17

©Telksinoe s. 57/326

8. Plan generalny po zaopiniowaniu przez Prezesa Urzędu w zakresie,

o którym mowa w ust. 6 pkt 1–6, oraz po uzgodnieniu z:

1) (uchylony)

2) Ministrem Obrony Narodowej – w zakresie terenów zamkniętych

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, 831, 1137, 1433 i 2281 oraz z 2016

r. poz. 65),

3) ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego – w zakresie zgodności

z programami rządowymi dotyczącymi rozwoju kraju, w tym jego

poszczególnych regionów

– podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw transportu w zakresie

zgodności z polityką transportową kraju.

9. Dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z zatwierdzonym planem

generalnym – jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów

zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu

zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego –

zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe.

10. Plan generalny podlega aktualizacji w okresach pięcioletnich lub częściej,

jeżeli istniejące lub projektowane cechy techniczno-eksploatacyjne lotniska lub

warunki ekonomiczne, operacyjne, środowiskowe oraz finansowe wymagają

wprowadzenia istotnych zmian w tym planie.

11. Do zmiany planu generalnego przepisy ust. 6–9 stosuje się odpowiednio.

12. Prezes Urzędu uwzględnia zapisy zatwierdzonego planu generalnego

w szczególności przy:

1) wydawaniu zezwoleń, o których mowa w art. 61 ust. 1;

2) uzgadnianiu decyzji, o których mowa w art. 87 ust. 5.

Art. 56. 1. Prezes Urzędu odmawia wydania zezwolenia na założenie lotniska,

jeżeli z przedstawionych dokumentów wynika, że projektowane lotnisko nie

odpowiada wymaganiom określonym we właściwych przepisach, a także jeżeli:

1) wystąpi kolizja pomiędzy ruchem lotniczym prowadzonym z projektowanego

lotniska a ruchem prowadzonym z istniejących sąsiednich lotnisk;

2017-02-17

©Telksinoe s. 58/326

2) wydanie zezwolenia na założenie lotniska byłoby sprzeczne z programami,

o których mowa w art. 16 ust. 3.

3) (uchylony)

2. Zezwolenie na założenie lotniska może zawierać warunek spełnienia przez

wnioskodawcę dodatkowych wymagań określonych w tym zezwoleniu, wiążących

się z eksploatacją lotniska.

3. Zezwolenie na założenie lotniska już wydane może być cofnięte ze

względów określonych w ust. 2, jeżeli zmienił się stan faktyczny lub prawny

stanowiący podstawę do wydania zezwolenia lub zaistniały okoliczności, o których

mowa w ust. 1.

4. Prezes Urzędu może stwierdzić wygaśnięcie zezwolenia na założenie

lotniska, jeżeli w okresie 3 lat od daty określonej w tym zezwoleniu nie wpłynął

wniosek o wpisanie lotniska do rejestru lotnisk.

5. Prezes Urzędu udziela zezwolenia na założenie lotniska, odmawia jego

udzielenia oraz cofa je w drodze decyzji administracyjnej.

Art. 57. 1. Kto zamierza założyć lotnisko, może ubiegać się o promesę

zezwolenia.

1a. Do wniosku o wydanie promesy zezwolenia wnioskodawca dołącza

dokumenty określone w art. 55 ust. 3 pkt 1–4, 7–9 oraz 11.

1b. Wymagania określone w ust. 1a dotyczące art. 55 ust. 3 pkt 2 i 7 nie

dotyczą inwestycji, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 12 lutego 2009 r.

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk

użytku publicznego (Dz. U. z 2015 r. poz. 2143).

2. Promesę wydaje i odmawia jej wydania Prezes Urzędu w drodze decyzji

administracyjnej.

3. W promesie ustala się warunki niezbędne dla uzyskania zezwolenia na

założenie lotniska oraz okres jej ważności, z uwzględnieniem typu projektowanego

lotniska, z tym że nie może on być krótszy niż 12 miesięcy.

4. W okresie ważności promesy nie można odmówić wydania zezwolenia,

chyba że uległ zmianie stan faktyczny lub prawny podany we wniosku o wydanie

promesy, wnioskodawca nie spełnił wszystkich warunków określonych w promesie

lub wymagań określonych w art. 55 ust. 2–3 lub ujawniły się okoliczności,

o których mowa w art. 56 ust. 1.

2017-02-17

©Telksinoe s. 59/326

Art. 58. 1. Prezes Urzędu prowadzi rejestr lotnisk cywilnych, zwany dalej

„rejestrem lotnisk”.

2. Rejestr lotnisk jest jawny. Dokumenty stanowiące podstawę do dokonania

wpisu w rejestrze podlegają ochronie zgodnie z przepisami o tajemnicach prawnie

chronionych.

3. Wypisy z rejestru wydaje się na wniosek zainteresowanych podmiotów.

Art. 59. 1. Eksploatację lotniska można rozpocząć po wpisaniu lotniska do

rejestru lotnisk.

2. Wpisanie lotniska do rejestru lotnisk następuje na wniosek zakładającego

lotnisko po sprawdzeniu przez Prezesa Urzędu lub przez osoby przez niego

upoważnione, czy lotnisko odpowiada wymaganiom technicznym określonym na

podstawie Prawa budowlanego, wymaganiom eksploatacyjnym określonym na

podstawie niniejszej ustawy oraz warunkom określonym w zezwoleniu na założenie

lotniska oraz czy zakładający lotnisko spełnia wymagania określone w art. 55.

3. Do wniosku o wpisanie lotniska do rejestru lotnisk wnioskodawca jest

obowiązany dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 55 ust. 3, albo

oświadczenie, że dokumenty przedłożone w postępowaniu o zezwolenie na

założenie lotniska są aktualne.

4. Nie można odmówić wpisania do rejestru lotniska, na którego założenie

zostało wydane zezwolenie, jeżeli lotnisko to spełnia wymagania, o których mowa

w ust. 2.

5. O wpisaniu lotniska do rejestru lotnisk, o odmowie wpisania, zmianie

danych rejestrowych niewymagających zezwolenia, o którym mowa w art. 61

ust. 1, rozstrzyga Prezes Urzędu w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku

o zmianę danych rejestrowych dołącza się dokumenty potwierdzające wnioskowaną

zmianę.

6. Do rejestru lotnisk wpisuje się jako zarządzającego lotniskiem:

1) zakładającego lotnisko,

2) inny podmiot – na wniosek zakładającego lotnisko,

3) podmiot, któremu przekazano zarządzanie lotniskiem, zgodnie z art. 70

– jeżeli lotnisko spełnia warunki określone w art. 59a i art. 80a, a w przypadku

lotniska użytku publicznego, o którym mowa w art. 59a ust. 1 pkt 1 – również

2017-02-17

©Telksinoe s. 60/326

w art. 174 ust. 2 i 3, a w przypadku lotniska użytku publicznego, o którym mowa

w art. 54 ust. 7 i art. 59a ust. 1 pkt 2 – również w art. 55 ust. 2.

7. Jeżeli dane podlegające wpisowi opierają się na dokumentach, dokumenty

te powinny być dołączone do zgłoszenia w oryginałach albo poświadczonych

notarialnie lub urzędowo odpisach, kopiach.

Art. 59a. 1. Potwierdzenie spełnienia wymagań związanych z eksploatacją

lotniska i zarządzaniem lotniskiem użytku publicznego, z wyłączeniem lotnisk,

o których mowa w art. 54 ust. 7, następuje przez wydanie certyfikatu:

1) zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie

ust. 5 – w stosunku do lotnisk, o których mowa w art. 4 ust. 3a rozporządzenia

nr 216/2008/WE;

2) zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie

ust. 6 – w stosunku do lotnisk, dla których Prezes Urzędu wydał decyzję

o ograniczonej certyfikacji.

2. Decyzję o ograniczonej certyfikacji lotniska użytku publicznego Prezes

Urzędu wydaje na wniosek zakładającego lotnisko lub zarządzającego lotniskiem,

wskazując w decyzji:

1) rodzaje lotów, jakie mogą być wykonywane na tym lotnisku;

2) czas, w jakim mogą być obsługiwane loty na tym lotnisku;

3) charakterystykę techniczną statków powietrznych, jakie mogą lądować

i startować z tego lotniska.

3. Certyfikat, o którym mowa w ust. 1, wydaje się zgodnie z przepisami art.

160–163a, z tym że dla lotnisk o ograniczonej certyfikacji warunkiem rozpoczęcia

procesu certyfikacji jest uzyskanie decyzji, o której mowa w ust. 2.

4. Potwierdzenie spełnienia wymagań związanych z eksploatacją

i zarządzaniem lotniskiem użytku wyłącznego następuje poprzez złożenie

oświadczenia przez zakładającego lotnisko lub zarządzającego lotniskiem

o zgodności charakterystyk technicznych i infrastruktury lotniska oraz eksploatacji

i zarządzania lotniskiem z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na

podstawie ust. 7, po przeprowadzeniu przez Prezesa Urzędu z wynikiem

pozytywnym kontroli sprawdzającej na lotnisku, zakończonej wydaniem decyzji

administracyjnej.

2017-02-17

©Telksinoe s. 61/326

5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

mając na uwadze bezpieczną eksploatację lotnisk oraz przepisy międzynarodowe

dotyczące eksploatacji lotnisk, wymagania techniczne i eksploatacyjne dla lotnisk,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 – w rozumieniu Załącznika 14 do Konwencji,

o której mowa w art. 3 ust. 2.

6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania techniczne i eksploatacyjne w stosunku do lotnisk, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpiecznej eksploatacji

lotnisk oraz potrzebę zróżnicowania tych wymagań w zależności od typu

i charakterystyk technicznych lotniska, jak i rodzaju ruchu lotniczego.

7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania techniczne i eksploatacyjne w stosunku do lotnisk, o których mowa

w ust. 4, oraz sposób i tryb przeprowadzania kontroli sprawdzającej, mając na

uwadze konieczność zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotnisk oraz potrzebę

zróżnicowania tych wymagań w zależności od typu i charakterystyk technicznych

lotniska, jak i rodzaju ruchu lotniczego, a także zapewnienie sprawności kontroli

sprawdzającej.

Art. 60. 1. Minister Obrony Narodowej prowadzi rejestr lotnisk i lądowisk

wojskowych, a minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr lotnisk

i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego.

2. Ministrowie, o których mowa w ust. 1, określą, w drodze zarządzeń, sposób

prowadzenia rejestrów, tryb wpisu lotnisk i lądowisk do rejestrów, o których mowa

w ust. 1, oraz wzory tych rejestrów.

3. Jeżeli lotnisko, o którym mowa w ust. 1, ma być wykorzystywane także

przez lotnictwo cywilne, wówczas lotnisko to wpisuje się również do rejestru

lotnisk. Jako zarządzającego tym lotniskiem wpisuje się podmiot uzgodniony przez

zainteresowanych ministrów. Obowiązek złożenia wniosku w tej sprawie spoczywa

na tym podmiocie.

3a. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do lotnisk wojskowych wykorzystywanych

do startów i lądowań cywilnych statków powietrznych wykonujących loty, o

których mowa w art. 66a ust. 1.

4. Jeżeli lądowisko, o którym mowa w ust. 1, ma być wykorzystywane także

przez lotnictwo cywilne, wówczas lądowisko to wpisuje się do ewidencji lądowisk.

2017-02-17

©Telksinoe s. 62/326

Art. 61. 1. Zarządzający lotniskiem może dokonać istotnych zmian

eksploatacyjnych i technicznych cech lotniska po uzyskaniu zezwolenia Prezesa

Urzędu.

2. Zmiana eksploatacyjnych i technicznych cech lotniska podlega wpisowi do

rejestru lotnisk.

3. Zgłoszenie do rejestru lotnisk zmian powinno być dokonane w ciągu 14 dni

od ich zaistnienia.

Art. 61a. 1. Zmiany cechy dostępności lotniska, o której mowa w art. 54

ust. 7, w rejestrze lotnisk dokonuje się na wniosek zarządzającego lotniskiem. Do

wniosku dołącza się projekt zmian do publikacji w Zintegrowanym Pakiecie

Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust. 3, oraz wniosek

o zatwierdzenie instrukcji operacyjnej lotniska zgodnie z art. 69 ust. 4.

2. W odniesieniu do lotniska, o którym mowa w art. 54 ust. 7,

w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych publikuje się informację, że jest

ono lotniskiem użytku publicznego niepodlegającym certyfikacji.

3. Zmianę w rejestrze wpisuje się po zatwierdzeniu instrukcji operacyjnej

lotniska zgodnie z art. 69 ust. 4 oraz po potwierdzeniu spełnienia warunków

związanych z zapewnieniem ochrony, o których mowa w dziale IX.

Art. 62. Jeżeli zarządzający lotniskiem nie dokonał zgłoszenia, o którym

mowa w art. 61 ust. 3, Prezes Urzędu po jednorazowym bezskutecznym wezwaniu

może dokonać stosownego wpisu z urzędu, zaznaczając tę okoliczność w rejestrze

lotnisk lub zamknąć lotnisko dla ruchu ze względu na możliwość wystąpienia

zagrożenia ruchu lotniczego.

Art. 63. Minister właściwy do spraw transportu, z uwzględnieniem przepisów

międzynarodowych, określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe zasady klasyfikacji lotnisk;

2) wzór rejestru lotnisk;

3) szczegółowe warunki i tryb prowadzenia rejestru lotnisk, z uwzględnieniem

wymagań dotyczących dokumentacji rejestrowej;

4) zmiany cech lotniska, uwzględniając podział na zmiany:

a) wymagające uzyskania zezwolenia Prezesa Urzędu,

b) podlegające tylko wpisowi do rejestru lotnisk;

2017-02-17

©Telksinoe s. 63/326

5) szczegółowe wymagania, jakie muszą spełnić zakładający lotniska

i zarządzający lotniskami, w zależności od klasyfikacji lotnisk.

6) (uchylony)

Art. 64. 1. Kto zamierza nabyć lub objąć akcje lub udziały w spółce

zakładającej lotnisko użytku publicznego albo spółce będącej założycielem lub

właścicielem istniejącego lotniska użytku publicznego w ilości zapewniającej mu

osiągnięcie lub przekroczenie odpowiednio 25%, 33% lub 49% ogólnej liczby

głosów na zgromadzeniu wspólników lub walnym zgromadzeniu lub podejmuje

inne działania, w wyniku czego stanie się podmiotem dominującym w rozumieniu

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach

publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382 oraz z 2015 r. poz. 978, 1260 i 1844)

w podmiocie zakładającym lotnisko albo będącym założycielem lub właścicielem

lotniska użytku publicznego, zawiadamia o tym ministra właściwego do spraw

transportu – pod rygorem nieważności.

2. Nie zawiadamia się ministra właściwego do spraw transportu, gdy działania,

o których mowa w ust. 1, stanowią koncentrację o wymiarze wspólnotowym

w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r.

w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie

kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz. Urz. WE L 24 z 29.01.2004, str. 1; Dz. Urz.

UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 3, str. 40). W takim przypadku do działań

tych stosuje się przepisy tego rozporządzenia.

3. Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się przed zamierzonym

podjęciem działań, o których mowa w ust. 1. Działania te mogą być podjęte, jeżeli

w terminie 30 dni od dnia zawiadomienia minister właściwy do spraw transportu nie

wyda zakazu, o którym mowa w ust. 4.

4. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji

administracyjnej, zakazać – pod rygorem nieważności – nabycia akcji lub udziałów

w ilości zapewniającej osiągnięcie lub przekroczenie progów, o których mowa

w ust. 1, lub podjęcia innych działań, o których mowa w ust. 1, ze względu na

zagrożenie porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego.

2017-02-17

©Telksinoe s. 64/326

Art. 64a. 1. Kto zamierza nabyć lub objąć akcje lub udziały w spółce

zarządzającej lotniskiem użytku publicznego w ilości zapewniającej mu osiągnięcie

lub przekroczenie, bezpośrednio lub pośrednio, przez inne podmioty, większości

głosów na zgromadzeniu wspólników lub walnym zgromadzeniu, także na

podstawie porozumień z innymi osobami, lub podejmuje inne działania, w wyniku

czego stanie się podmiotem dominującym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych

do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych w podmiocie

zarządzającym lotniskiem użytku publicznego, zawiadamia o tym ministra

właściwego do spraw transportu – pod rygorem nieważności.

2. Nie zawiadamia się ministra właściwego do spraw transportu, gdy działania,

o których mowa w ust. 1, stanowią koncentrację o wymiarze wspólnotowym

w rozumieniu rozporządzenia nr 139/2004/WE. W takim przypadku do działań tych

stosuje się przepisy tego rozporządzenia.

3. Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się przed zamierzonym

podjęciem działań, o których mowa w ust. 1. Działania te mogą być podjęte, jeżeli

w terminie 30 dni od dnia zawiadomienia minister właściwy do spraw transportu nie

wyda zakazu, o którym mowa w ust. 4.

4. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji

administracyjnej, zakazać – pod rygorem nieważności – nabycia lub objęcia akcji

lub udziałów w ilości, o której mowa w ust. 1, lub podjęcia działań, o których mowa

w ust. 1, ze względu na zagrożenie porządku publicznego i bezpieczeństwa

publicznego, a także w przypadku gdy nabycie lub objęcie akcji lub udziałów

nastąpiłoby przez podmiot inny niż:

1) organ administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej;

2) państwowa lub samorządowa jednostka organizacyjna;

3) spółka kapitałowa z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym.

Art. 64b. 1. Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii

Prezesa Urzędu, może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić sprzeciw wobec

2017-02-17

©Telksinoe s. 65/326

uchwały zarządu spółki będącej założycielem lub właścicielem ponadlokalnego

lotniska użytku publicznego, lub nim zarządzającej, wymienionej w rozporządzeniu

wydanym na podstawie ust. 13, lub wobec innej dokonanej przez zarząd tej spółki

czynności prawnej, której przedmiotem jest rozporządzenie składnikiem mienia

spółki podstawowym dla funkcjonowania lotniska.

2. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również uchwały walnego

zgromadzenia albo zgromadzenia wspólników dotyczące:

1) rozwiązania spółki;

2) przeniesienia jej siedziby poza granice Rzeczypospolitej Polskiej;

3) zmiany przedmiotu przedsiębiorstwa spółki;

4) zbycia albo wydzierżawienia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części

oraz ustanowienia na nich ograniczonego prawa rzeczowego.

3. Zarząd spółki niezwłocznie powiadamia ministra właściwego do spraw

transportu o dokonaniu czynności prawnej, o której mowa w ust. 1 lub 2, nie później

jednak niż w terminie 3 dni roboczych od dokonania tej czynności.

4. Minister właściwy do spraw transportu wyraża sprzeciw w terminie 14 dni

roboczych od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 3, jednak nie

później niż w terminie 21 dni roboczych od dokonania czynności prawnej, o której

mowa w ust. 1 lub 2, jeżeli czynność ta narusza porządek publiczny lub

bezpieczeństwo publiczne, w tym zagraża bezpiecznej i ciągłej komunikacji

lotniczej.

5. Skutki czynności prawnej, o której mowa w ust. 1 lub 2, ulegają

zawieszeniu:

1) na czas przysługujący ministrowi właściwemu do spraw transportu na

wyrażenie sprzeciwu;

2) w razie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zaskarżenia

ostatecznej decyzji ministra właściwego do spraw transportu na drodze

sądowej – do chwili zmiany decyzji, jej uchylenia albo stwierdzenia

nieważności.

6. W przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy termin do

załatwienia sprawy wynosi 14 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku, zaś

w przypadku zaskarżenia ostatecznej decyzji ministra właściwego do spraw

2017-02-17

©Telksinoe s. 66/326

transportu sąd wyznacza rozprawę w terminie 14 dni od dnia wniesienia skargi

przez stronę.

7. Ostateczna decyzja ministra właściwego do spraw transportu, w stosunku

do której nie złożono wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, której nie

zaskarżono lub której nie uchylono, skutkuje nieważnością czynności prawnej od

chwili jej dokonania. Dokonana czynność prawna, o której mowa w ust. 1 lub 2,

o której zarząd spółki nie powiadomił w terminie określonym w ust. 3, jest

nieważna.

8. W przypadku rzeczywistej zmiany przez spółkę wykonywanego przedmiotu

jej działalności, a także wydania uchwały o zmianie przeznaczenia lub zaniechania

eksploatacji składnika mienia spółki podstawowego dla funkcjonowania lotniska,

jeżeli zagraża to porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu,

przepisy ust. 1–7 stosuje się odpowiednio. Minister właściwy do spraw transportu,

wyrażając sprzeciw, określa ponadto w decyzji zakres obowiązku kontynuacji

dotychczasowej działalności przez spółkę, a w razie potrzeby – także odpowiedni

termin przywrócenia dotychczasowej działalności przez spółkę.

9. W przypadkach, o których mowa w ust. 8, sprzeciw może być wyrażony

przed zawiadomieniem przez zarząd spółki o tych zdarzeniach.

10. Do egzekucji obowiązków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 8,

stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

11. Do roszczeń o odszkodowanie z tytułu strat majątkowych poniesionych

przez spółki wskutek wydania przez ministra właściwego do spraw transportu

zgodnych z prawem decyzji, o których mowa w ust. 1 i 8, stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 22 listopada 2002 r. o wyrównywaniu strat majątkowych

wynikających z ograniczenia w czasie stanu nadzwyczajnego wolności i praw

człowieka i obywatela (Dz. U. poz. 1955).

12. Przepisy ust. 1–11 stosuje się odpowiednio do innych podmiotów

określonych w art. 55 ust. 2 i art. 174 ust. 2.

13. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz spółek,

o których mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia porządku

publicznego i bezpieczeństwa publicznego na ponadlokalnych lotniskach użytku

2017-02-17

©Telksinoe s. 67/326

publicznego, w tym zapewnienia bezpiecznego, ciągłego i efektywnego ruchu

pasażerskiego i towarowego na tych lotniskach.

Art. 65. 1. Nieruchomości gruntowe, które w dniu wejścia w życie ustawy są

zajęte pod część lotniczą lotnisk międzynarodowych, o których mowa w art. 73 i na

których funkcjonują stałe przejścia graniczne, mogą być wyłącznie własnością:

1) Skarbu Państwa;

2) jednostek samorządu terytorialnego;

3) innych państwowych jednostek organizacyjnych, w tym przedsiębiorstw

państwowych;

4) spółek prawa handlowego, w których udział Skarbu Państwa i jednostek,

o których mowa w pkt 2 i 3, wynosi co najmniej 51% akcji albo udziałów.

2. Do umów ustanawiających użytkowanie wieczyste lub decyzji

uwłaszczeniowych potwierdzających nabycie użytkowania wieczystego z mocy

prawa, dotyczących nieruchomości gruntowych zajętych pod część lotniczą lotnisk,

o których mowa w ust. 1, wpisanych do rejestru lotnisk, dopisuje się postanowienia

określające cel użytkowania wieczystego lotniska. Celem tym jest przeznaczenie

nieruchomości na założenie, modernizację i eksploatację lotniska oraz lotniczych

urządzeń naziemnych.

Art. 65a. 1. Ze środków publicznych mogą być finansowane lub

współfinansowane, zgodnie z przepisami odrębnymi i prawem Unii Europejskiej:

1) zadania określone w art. 22b, 183 i 197;

2) inwestycje zakładającego lotnisko lub zarządzającego lotniskiem w zakresie

budowy, rozbudowy, przebudowy, utrzymania i wyposażenia lotnisk użytku

publicznego lub lotnisk użytku wyłącznego realizujących usługi w ogólnym

interesie gospodarczym, o których mowa w art. 54 ust. 6.

2. Minister właściwy do spraw transportu, kierując się potrzebą zapewnienia

rozwoju infrastruktury transportowej, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania wsparcia finansowego,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, ze wskazaniem zadań inwestycyjnych podmiotów

objętych wsparciem.

2017-02-17

©Telksinoe s. 68/326

Rozdział 2

Eksploatacja lotnisk

Art. 66. 1. Statki powietrzne, z zastrzeżeniem art. 93 i art. 93a, mogą

startować z lotnisk i lądować na lotniskach wpisanych do rejestru lotnisk, których

dane techniczne i eksploatacyjne są opublikowane w Zintegrowanym Pakiecie

Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust. 3. Aktualne dane techniczne

i eksploatacyjne lotnisk są przekazywane do publikacji w Zintegrowanym Pakiecie

Informacji Lotniczych przez zarządzającego lotniskiem.

1a. Cywilne statki powietrzne wykonujące loty, o których mowa w art. 66a ust.

1, mogą startować z lotnisk wojskowych i lądować na lotniskach wojskowych,

których dane techniczne i eksploatacyjne są opublikowane w Zintegrowanym

Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust. 3.

1b. Aktualne dane techniczne i eksploatacyjne lotnisk, o których mowa w ust.

1a, są przekazywane do publikacji w Zintegrowanym Pakiecie Informacji

Lotniczych przez Ministra Obrony Narodowej.

1c. W przypadku wykonywania lotów w celu realizacji zadań na potrzeby Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie przewozu żołnierzy,

funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego i Biura Ochrony Rządu oraz pracowników wojska, Minister Obrony

Narodowej oprócz danych, o których mowa w ust. 1a, przekazuje do publikacji w

Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych także potwierdzenie spełnienia

przez lotniska wojskowe wymagań określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 59a ust. 6.

1d. Do danych technicznych i eksploatacyjnych, o których mowa w ust. 1a,

stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 59a ust. 6 oraz przepisy

rozporządzenia Komisji (UE) nr 73/2010 z dnia 26 stycznia 2010 r. ustanawiającego

wymagania dotyczące jakości danych i informacji lotniczych dla jednolitej

europejskiej przestrzeni powietrznej (Dz. Urz. UE L 23 z 27.01.2010, str. 6).

2. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego może odmówić przyjęcia

statku powietrznego wyłącznie ze względu na ważne okoliczności związane

z funkcjonowaniem lotniska, uniemożliwiające bezpieczne jego lądowanie.

2017-02-17

©Telksinoe s. 69/326

3. Zarządzający lotniskiem nie może odmówić zezwolenia na lądowanie

przymusowe statku powietrznego znajdującego się w niebezpieczeństwie lub statku

powietrznego wykonującego lot w celu ochrony życia lub zdrowia ludzi,

poszukiwania lub ratownictwa, w celu zapobiegania skutkom klęsk żywiołowych

lub ich usunięcia, a także lot w ramach działań bezpośrednio związanych

z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego i z obronnością państwa.

Art. 66a. 1. Cywilne statki powietrzne mogą startować z lotnisk wojskowych

i lądować na lotniskach wojskowych w przypadku wykonywania lotów:

1) krajowych wyłącznie przez:

a) samoloty z napędem śmigłowym o maksymalnej masie startowej

(MTOM) do 5700 kg włącznie lub o liczbie miejsc pasażerskich poniżej

10,

b) śmigłowce,

c) statki powietrzne bez napędu,

d) aerostaty;

2) w celu realizacji zadań na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w

zakresie przewozu ładunków;

3) w celu realizacji zadań na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w

zakresie przewozu żołnierzy, funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Biura Ochrony Rządu oraz

pracowników wojska, gdy lotniska te spełniają wymagania określone w

przepisach wydanych na podstawie art. 59a ust. 6.

2. Potwierdzenia spełnienia przez lotniska wojskowe wymagań określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 59a ust. 6 dokonuje Minister Obrony

Narodowej na wniosek jednostki organizacyjnej lub związku organizacyjnego Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którym przekazano lotnisko wojskowe do

użytkowania.

3. Lotniska wojskowe, z których startują i na których lądują wojskowe statki

powietrzne lub cywilne statki powietrzne, w przypadkach, o których mowa w ust. 1

pkt 2 i 3, są lotniskami wykorzystywanymi jedynie do celów wojskowych.

4. Jednostka organizacyjna lub związek organizacyjny Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, którym przekazano lotnisko wojskowe do użytkowania,

informują zarządzającego lotniskiem cywilnym, na którym ma lądować cywilny

2017-02-17

©Telksinoe s. 70/326

statek powietrzny wykonujący lot z lotniska użytkowanego przez tę jednostkę lub

ten związek, iż lotnisko wojskowe jest wykorzystywane jedynie do celów

wojskowych i nie jest portem lotniczym lub częścią portu lotniczego, o którym

mowa w art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie

ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2320/2002,

zwanego dalej „rozporządzeniem nr 300/2008/WE”. Informacja dotycząca

wykorzystywania lotniska wojskowego jedynie do celów wojskowych jest

potwierdzona odpowiednią uwagą w planie lotu.

5. Jednostka organizacyjna lub związek organizacyjny Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, którym przekazano lotnisko wojskowe do użytkowania,

zapewniają we własnym zakresie ochronę przed aktami bezprawnej ingerencji

zagrażającymi bezpieczeństwu lotów, o których mowa w ust. 1.

Art. 66b. 1. W przypadku wykorzystywania lotnisk wojskowych do startów i

lądowań cywilnych statków powietrznych wykonujących loty, o których mowa w

art. 66a ust. 1:

1) służby żeglugi powietrznej są zapewniane na podstawie art. 7 ust. 5

rozporządzenia (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10

marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb żeglugi powietrznej w Jednolitej

Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, zwanego dalej „rozporządzeniem nr

550/2004/WE”;

2) stosuje się przepisy art. 27 i art. 155 w zakresie kontroli przewoźników

lotniczych lub innych użytkowników cywilnych statków powietrznych oraz

osób posiadających licencję personelu lotniczego i podmiotów posiadających

certyfikat agenta obsługi naziemnej.

2. Wojskowe służby żeglugi powietrznej zapewnione na podstawie art. 7 ust.

5 rozporządzenia nr 550/2004/WE, spełniają wspólne wymogi dotyczące

zapewniania służb żeglugi powietrznej określone na podstawie art. 6 rozporządzenia

nr 550/2004/WE.

3. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze

rozporządzenia, środki, które należy podjąć w celu zapewnienia zgodności działań

wojskowych służb żeglugi powietrznej ze wspólnymi wymogami dotyczącymi

zapewniania służb żeglugi powietrznej określonymi na podstawie art. 6

2017-02-17

©Telksinoe s. 71/326

rozporządzenia nr 550/2004/WE, z uwzględnieniem zasad współpracy instytucji

zapewniających służby ruchu lotniczego z odpowiednimi służbami i organami

wojskowymi oraz innymi organami państwowymi.

Art. 67. 1. Statki powietrzne i ich użytkownicy mają prawo korzystać z lotnisk

użytku publicznego na równych zasadach.

2. Warunki korzystania z lotnisk użytku publicznego, w tym opłaty za to

korzystanie, mogą być zróżnicowane wyłącznie w sposób niepowodujący

dyskryminacji użytkowników i zapewniający zachowanie zasad uczciwej

konkurencji, w szczególności ze względu na rodzaje i charakterystyki statków

powietrznych oraz charakter wykonywanych operacji lotniczych.

3. W celu zapewnienia konsultacji i właściwej reprezentacji interesów stron na

lotniskach użytku publicznego, w szczególności w sprawach warunków korzystania

z lotnisk, opłat lotniskowych oraz obsługi naziemnej, tworzone są:

1) komitety z udziałem przedstawicieli: zarządzających lotniskami, organów

służb ruchu lotniczego, użytkowników lotnisk lub reprezentujących ich

organizacji oraz podmiotów świadczących obsługę naziemną;

2) odpowiednie organizacje użytkowników lotnisk reprezentujące ich interesy.

4. Wprowadzenie oraz zniesienie w porcie lotniczym koordynacji lub

organizacji rozkładów lotów, o której mowa w rozporządzeniu nr 95/93/WE z dnia

18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub

lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty, następuje w drodze decyzji

administracyjnej Prezesa Urzędu.

5. (uchylony)

6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

z uwzględnieniem zasad przejrzystości, obiektywizmu i niedyskryminacji oraz

przepisów międzynarodowych, szczegółowe zasady:

1) tworzenia, działania komitetów i współpracy komitetów i organizacji,

o których mowa w ust. 3;

2) współdziałania oraz konsultacji przewoźników lotniczych i ich organizacji

z zarządami lotnisk i koordynatorami w sprawach koordynacji rozkładów

lotów w porcie lotniczym.

7. (uchylony)

2017-02-17

©Telksinoe s. 72/326

Art. 67a. (uchylony)

Art. 67b. 1. W porcie lotniczym, w którym wprowadzono koordynację

rozkładów lotów, Prezes Urzędu, zgodnie z rozporządzeniem nr 95/93/WE z dnia

18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub

lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty, powołuje i odwołuje koordynatora.

2. Koordynator powinien spełniać następujące warunki:

1) posiadać wykształcenie wyższe i wiedzę lub doświadczenie w zakresie

planowania rozkładów lotów lub siatki połączeń;

2) posiadać biegłą znajomość języka polskiego i angielskiego;

3) nie być skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne:

karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, bezpieczeństwu

powszechnemu, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, prawom osób wykonujących pracę zarobkową

oraz wiarygodności dokumentów (wymóg dobrej reputacji);

4) nie mieć powiązań gospodarczych oraz nie pozostawać w stosunku zależności

lub dominacji wobec jakiegokolwiek zarządzającego lotniskiem lub

przewoźnika lotniczego;

5) swoją dotychczasową działalnością dawać rękojmię należytego sprawowania

funkcji.

3. Jeżeli koordynatorem jest osoba prawna, warunki, o których mowa w ust. 2,

stosuje się odpowiednio do osób działających w jej imieniu w zakresie koordynacji

rozkładów lotów oraz osób faktycznie pełniących działalność koordynacyjną.

4. Nadzór nad działalnością koordynatora sprawuje Prezes Urzędu.

Art. 67c. 1. Zadania koordynatora określa rozporządzenie nr 95/93/WE z dnia

18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub

lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty.

2. Koordynator działa na własny rachunek i nie jest przedsiębiorcą

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej.

3. Do koordynatora stosuje się przepisy dotyczące osoby prowadzącej

pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustaw: z dnia

26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz.

2017-02-17

©Telksinoe s. 73/326

361, z późn. zm.12)), z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121, z późn. zm.13)), z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r.

poz. 748, 1240, 1302 i 1311) oraz z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581,

z późn. zm.14)).

4. Koszty koordynacji w porcie lotniczym, w szczególności koszty: bieżącej

działalności koordynatora, zapewnienia niezbędnych urządzeń i pomieszczeń,

utrzymywania uprawnień, wynagrodzeń koordynatora oraz osób zatrudnionych

w jego biurze, pokrywane są z budżetu koordynatora.

Art. 67d. 1. Koszty koordynacji w porcie lotniczym pokrywane są z opłat za

koordynację wnoszonych do budżetu koordynatora. W kosztach koordynacji

rozkładów lotów stanowiących podstawę ustalenia opłat za koordynację rozkładów

lotów nie mogą być uwzględniane kary pieniężne, o których mowa w ustawie.

2. Opłaty za koordynację, o których mowa w ust. 1, wnoszone są przez:

1) przewoźników lotniczych – w łącznej wysokości 50% budżetu koordynatora,

proporcjonalnie do liczby operacji lotniczych wykorzystanych przez danego

przewoźnika lotniczego w dwóch ostatnich sezonach rozkładowych w porcie

lotniczym;

2) zarządzających lotniskami, dla których został wyznaczony koordynator –

w łącznej wysokości 50% budżetu koordynatora, proporcjonalnie do liczby

operacji lotniczych podlegających koordynacji w danym porcie lotniczym

w dwóch ostatnich sezonach rozkładowych.

3. Koordynator przedstawia Prezesowi Urzędu do zatwierdzenia projekt

budżetu koordynatora, opracowany po zasięgnięciu opinii podmiotów, o których

12)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 362,

596, 769, 1278, 1342, 1448, 1529 i 1540, z 2013 r. poz. 21, 888, 1027, 1036, 1287, 1304, 1387 i

1717, z 2014 r. poz. 223, 312, 567, 598, 773, 915, 1052, 1215, 1328, 1563, 1644, 1662 i 1863, z

2015 r. poz. 73, 211, 251, 478, 693, 699, 860, 933, 978, 1197, 1217, 1259, 1296, 1321, 1322,

1333, 1569, 1595, 1607, 1688, 1767, 1784, 1844, 1893, 1925, 1932, 1992 i 2299 oraz z 2016 r.

poz. 188 i 195.

13)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 689,

978,1037, 1066, 1240, 1268, 1269, 1506, 1649, 1735, 1830, 1893 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 34.

14)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1240,

1269, 1365, 1569, 1692, 1735, 1830, 1844, 1893, 1916, 1991, 1994 i 2198 oraz z 2016 r. poz. 65.

2017-02-17

©Telksinoe s. 74/326

mowa w ust. 2. Zatwierdzenie oraz odmowa zatwierdzenia budżetu koordynatora

następuje w drodze decyzji administracyjnej.

4. Projekt budżetu, o którym mowa w ust. 3, przedstawia się do zatwierdzenia

nie później niż na dwa miesiące przed rozpoczęciem roku obrotowego,

a w przypadku nowo powołanego koordynatora – nie później niż w terminie

2 miesięcy od dnia jego powołania.

Art. 67e. 1. W porcie lotniczym, w którym wprowadzono organizację

rozkładów lotów, Prezes Urzędu, zgodnie z rozporządzeniem 95/93/WE z dnia

18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnotowych zasad przydzielania czasu na start

i lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty, powołuje i odwołuje organizatora

rozkładów lotów.

2. Zadania organizatora rozkładów lotów określa rozporządzenie nr 95/93/WE

z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnotowych zasad przydzielania czasu na

start i lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty.

3. Do organizatora rozkładów lotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 67b

ust. 2–4, art. 67c ust. 2 i 3 oraz art. 67d.

Art. 67f. 1. W razie zniesienia w porcie lotniczym organizacji rozkładów

lotów i jednoczesnego wprowadzenia koordynacji rozkładów lotów,

dotychczasowy organizator rozkładów lotów staje się koordynatorem.

2. W razie zniesienia w porcie lotniczym koordynacji rozkładów lotów

i jednoczesnego wprowadzenia organizacji rozkładów lotów, dotychczasowy

koordynator staje się organizatorem rozkładów lotów.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, działalność odpowiednio

koordynatora oraz organizatora rozkładów lotów finansowana jest z budżetu

dotychczasowego.

Art. 67fa. 1. Na wniosek koordynatora lub zarządzającego lotniskiem, w

którym wprowadzono koordynację rozkładów lotów, podmiot zarządzający

przepływem ruchu lotniczego, o którym mowa w art. 2 pkt 5 rozporządzenia

Komisji (UE) nr 255/2010 z dnia 25 marca 2010 r. ustanawiającego wspólne zasady

zarządzania przepływem ruchu lotniczego (Dz. Urz. UE L 80 z 26.03.2010, str. 10,

z późn. zm.), przedstawia wnioskodawcy przyjęty plan lotu, który dotyczy tego

lotniska, bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż zostanie wykonany lot.

2017-02-17

©Telksinoe s. 75/326

2. Koordynator lub zarządzający lotniskiem, w którym wprowadzono

koordynację rozkładów lotów, zapewnia dostęp do posiadanego planu lotu

Prezesowi Urzędu, podmiotom, o których mowa w art. 77 ust. 1, właściwym

organom kontroli ruchu lotniczego oraz użytkownikom statków powietrznych.

Art. 67g. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, dla zapewnienia zasad przejrzystości, obiektywizmu

i niedyskryminacji koordynacji i organizacji rozkładów lotów:

1) szczegółowe warunki i sposób powoływania i odwoływania koordynatora

i organizatora rozkładów lotów oraz sprawowania nadzoru nad ich

działalnością;

2) szczegółowe zasady opracowywania i zatwierdzania budżetu koordynatora

i organizatora rozkładów lotów;

3) szczegółowy sposób obliczania wysokości i wnoszenia opłat za koordynację

i organizację rozkładów lotów;

4) szczegółowy sposób postępowania w razie zniesienia organizacji

i koordynacji rozkładów lotów.

Art. 68. 1. (uchylony)

2. Zarządzający lotniskiem obowiązany jest w szczególności:

1) wykorzystywać lotnisko zgodnie z jego przeznaczeniem;

2) prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający bezpieczeństwo

lotów oraz sprawność obsługi użytkowników lotniska;

3) utrzymywać lotnisko i jego elementy w stanie odpowiadającym warunkom

technicznym określonym przez właściwy organ oraz zgodnie z danymi

wpisanymi do rejestru lotnisk;

4) (uchylony)

5) zapewniać udzielenie niezbędnej pomocy medycznej na lotnisku;

6) udostępnić użytkownikom lotniska informacje zawarte w instrukcji

operacyjnej lotniska;

7) zapewniać organom administracji lotniczej wykonującym czynności służbowe

na lotnisku warunki niezbędne do wykonywania tych czynności;

8) udostępniać Prezesowi Urzędu, niezależnie od innych obowiązków informacje

niezbędne do prowadzenia ewidencji danych dotyczących ruchu statków

2017-02-17

©Telksinoe s. 76/326

powietrznych, wielkości ruchu pasażerskiego i przewozu ładunków, zgodnie

z systematyką określoną w rozporządzeniu nr 437/2003/WE z dnia 27 lutego

2003 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu

lotniczego pasażerów, towarów i poczty, odpowiednich przepisach krajowych

i międzynarodowych (Dz. Urz. WE L 066 z 11.03.2003);

9) niezwłocznie zawiadamiać Prezesa Urzędu oraz instytucje zapewniające

służby żeglugi powietrznej o wydaniu zarządzenia o zamknięciu lotniska dla

ruchu lotniczego lub wprowadzeniu odpowiednich ograniczeń w jego

eksploatacji, ich przyczynach i przewidywanym okresie trwania;

10) zorganizować system ratownictwa i ochrony przeciwpożarowej lotniska;

11) koordynować prace lokalnego zespołu do spraw bezpieczeństwa

lotniskowego;

12) zapewnić dostarczanie informacji meteorologicznej dla potrzeb użytkowników

lotnisk;

13) posiadać prawo używania nieruchomości w okresie eksploatacji lotniska,

z zastrzeżeniem art. 65.

2a. Zarządzający lotniskiem, w celu zapewnienia bezpieczeństwa lotów,

uniemożliwia wykonywanie czynności mających wpływ na bezpieczeństwo lotów,

jeżeli dalsze ich wykonywanie zagrażałoby temu bezpieczeństwu.

2b. Zarządzający lotniskiem jest obowiązany, na uzasadniony wniosek

komendanta placówki Straży Granicznej stwierdzający istnienie zagrożenia

bezpieczeństwa lotów, potwierdzony na piśmie, nie później niż w ciągu 24 godzin

od jego zgłoszenia, do bezzwłocznego uniemożliwienia wykonywania pracy lub

innych czynności osobie realizującej zadania związane z kontrolą bezpieczeństwa

w portach lotniczych.

[2c. Zarządzający lotniskiem nieposiadającym lotniczego przejścia

granicznego może udostępnić lotnisko do wykonywania międzynarodowych lotów

niehandlowych, na zasadach określonych w art. 73 ust. 5, po uzyskaniu zgody

Komendanta Głównego Straży Granicznej i właściwych organów służb celnych.

Zgoda ta jest udzielana na czas oznaczony.]

<2c. Zarządzający lotniskiem nieposiadającym lotniczego przejścia Nowe brzmienie

ust. 2a oraz pkt 1

granicznego może udostępnić lotnisko do wykonywania międzynarodowych i 2 w ust. 2e w art.

lotów niehandlowych, na zasadach określonych w art. 73 ust. 5, po uzyskaniu 68 wejdzie w

życie z dn.

1.03.2017 r. (Dz.

U. z 2016 r. poz.

1948).

2017-02-17

©Telksinoe s. 77/326

zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej i właściwych organów

celnych. Zgoda ta jest udzielana na czas oznaczony.>

2d. Wymogu uzyskania zgody, o której mowa w ust. 2c, nie stosuje się do

wykonywania międzynarodowych lotów niehandlowych w granicach obszaru

Schengen, jeżeli nie została tymczasowo przywrócona kontrola graniczna zgodnie

z art. 23 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólny kodeks zasad regulujących przepływ

osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz. Urz. UE L 105 z 13.04.2006,

str. 1).

2e. W przypadku wykonywania lotu międzynarodowego przez cywilny statek

powietrzny w celu realizacji zadań na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej w zakresie przewozu ładunków lub osób, o których mowa w art. 66a ust. 1

pkt 3, jednostka organizacyjna lub związek organizacyjny Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, którym przekazano lotnisko wojskowe do użytkowania:

[1) zawiadamiają z co najmniej 24-godzinnym wyprzedzeniem najbliższego

komendanta placówki Straży Granicznej, naczelnika urzędu celnego oraz

kierownika placówki granicznej kontroli sanitarnej, weterynaryjnej i

fitosanitarnej o planowanym przekroczeniu granicy państwowej przez statek

powietrzny przewożący ładunek lub osoby nienależące do załogi w celu

kontroli tego statku, ładunku lub osób;]

<1) zawiadamiają z co najmniej 24-godzinnym wyprzedzeniem najbliższego

komendanta placówki Straży Granicznej, naczelnika urzędu celno-

-skarbowego oraz kierownika placówki granicznej kontroli sanitarnej,

weterynaryjnej i fitosanitarnej o planowanym przekroczeniu granicy

państwowej przez statek powietrzny przewożący ładunek lub osoby

nienależące do załogi w celu kontroli tego statku, ładunku lub osób;>

[2) zapewniają funkcjonariuszom i pracownikom placówki Straży Granicznej,

urzędu celnego oraz placówki granicznej kontroli sanitarnej, weterynaryjnej i

fitosanitarnej dojazd do miejsca dokonywania kontroli i powrót z tego

miejsca.]

<2) zapewniają funkcjonariuszom i pracownikom placówki Straży

Granicznej, urzędu celno-skarbowego oraz placówki granicznej kontroli

2017-02-17

©Telksinoe s. 78/326

sanitarnej, weterynaryjnej i fitosanitarnej dojazd do miejsca

dokonywania kontroli i powrót z tego miejsca.>

2f. Przepisu ust. 2e nie stosuje się w przypadku wykonywania

międzynarodowych lotów w granicach obszaru Schengen.

3. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego obowiązany jest ponadto:

1) prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający ciągłość ruchu

lotniczego;

1a) niezwłocznie zawiadamiać Prezesa Urzędu oraz instytucje zapewniające

służby ruchu lotniczego, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 8

rozporządzenia nr 255/2010/UE, o wszystkich zdarzeniach mogących mieć

wpływ na pojemność kontroli ruchu lotniczego lub zapotrzebowanie ruchu

lotniczego, ich przyczynach i przewidywanym okresie trwania;

2) niezwłocznie zawiadamiać zainteresowanych o wydaniu zarządzenia

o zamknięciu lotniska dla ruchu lotniczego lub wprowadzeniu odpowiednich

ograniczeń w jego eksploatacji, ich przyczynach i przewidywanym okresie

trwania;

3) posiadać system zarządzania bezpieczeństwem na lotniskach – w zakresie

wymaganym przez przepisy międzynarodowe oraz przepisy wydane na

podstawie art. 59a ust. 6;

4) koordynować prace zespołu ochrony lotniska;

5) posiadać zaktualizowany plan generalny;

6) określić granicę części lotniczej lotniska podlegającą zatwierdzeniu przez

Prezesa Urzędu;

7) posiadać zezwolenie, o którym mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1.

4. Zarządzający lotniskiem, na którym funkcjonuje lotnicze przejście

graniczne, po uprzednim uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem

placówki Straży Granicznej, jest obowiązany do zapewnienia fizycznego

oddzielenia pasażerów lotów wewnętrznych, określonych w art. 2 pkt 3 kodeksu

granicznego Schengen, od pasażerów innych lotów podlegających odprawie

granicznej, zgodnie z zasadami określonymi w załączniku nr VI pkt 2 do tego

rozporządzenia.

5. Zarządzający lotniskiem, przewoźnik lotniczy lub agent obsługi naziemnej

wykonujący czynności obsługi pasażerów i transportu między statkiem

2017-02-17

©Telksinoe s. 79/326

powietrznym a obiektami portu lotniczego jest obowiązany skierować pasażerów do

wyznaczonych części portu lotniczego, z uwzględnieniem wymogu oddzielenia

pasażerów lotów wewnętrznych niepodlegających odprawie granicznej,

określonych w art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 562/2006/WE, od pasażerów innych

lotów podlegających odprawie granicznej według zasad określonych w załączniku

nr VI pkt 2 do tego rozporządzenia.

Art. 69. 1. Starty i lądowania na lotnisku mogą odbywać się wyłącznie

w sposób zgodny z przepisami instrukcji operacyjnej danego lotniska.

2. Zarządzający lotniskiem może zezwolić tylko na taką eksploatację lotniska

lub jego części dla celów nielotniczych, która nie narusza przepisów bezpieczeństwa

ruchu lotniczego i nie ogranicza jego możliwości eksploatacyjnych określonych

w instrukcji operacyjnej.

3. Instrukcja operacyjna lotniska określa w szczególności:

1) dane techniczno-operacyjne lotniska, w tym charakterystykę pola wzlotów,

płaszczyzn wznoszenia (podejścia) oraz przeszkód lotniczych w rejonie

lotniska;

2) procedury podejścia do lądowania i procedury odlotu, uwzględniające lokalne

ograniczenia wynikające z przepisów o ochronie środowiska;

3) zasady utrzymania i eksploatacji pola wzlotów;

4) organizację naziemnego ruchu statków powietrznych, środków

transportowych i osób pieszych na terenie lotniska;

5) dane o wzrokowych i radiowych pomocach nawigacyjnych;

6) zasady i środki udzielania pomocy statkom powietrznym, które znalazły się

w niebezpieczeństwie na lotnisku lub w jego pobliżu.

4. Instrukcja operacyjna lotniska podlega zatwierdzeniu przez Prezesa Urzędu

po uzgodnieniu z instytucjami zapewniającymi służby ruchu lotniczego.

Art. 70. 1. Zarządzający lotniskiem albo podmiot, który posiada prawo

własności do nieruchomości, na której znajduje się lotnisko, może przekazać

zarządzanie tym lotniskiem innemu podmiotowi spełniającemu wymagania

określone w art. 55 ust. 2, po dostarczeniu przez ten podmiot dokumentów,

o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1, 3–5, 8 i 9, za zgodą Prezesa Urzędu wydaną

w drodze decyzji administracyjnej.

2017-02-17

©Telksinoe s. 80/326

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w sytuacji gdy nieruchomości, na

których znajduje się lotnisko, mają więcej niż jednego właściciela, przekazanie

zarządzania wymaga zgody wszystkich właścicieli.

3. W przypadku gdy nieruchomości, na których znajduje się lotnisko, zostały

oddane w użytkowanie wieczyste, przekazanie zarządu, o którym mowa w ust. 1,

następuje na wniosek zarządzającego lotniskiem albo użytkownika wieczystego.

4. W przypadku przekazania zarządzania lotniskiem użytku wyłącznego nie

stosuje się przepisu art. 59a ust. 4 w zakresie dotyczącym kontroli sprawdzającej na

lotnisku wykonywanej przed wydaniem decyzji administracyjnej.

Art. 71. 1. Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej,

ograniczyć ruch na lotnisku lub zamknąć dla ruchu lotniczego na czas oznaczony

lotnisko niespełniające wymagań technicznych lub eksploatacyjnych określonych

na podstawie niniejszej ustawy.

2. Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, wykreślić lotnisko

z rejestru, jeżeli pomimo upływu terminu wyznaczonego w decyzji, o której mowa

w ust. 1, nadal nie spełnia ono określonych na podstawie niniejszej ustawy

wymagań technicznych i eksploatacyjnych.

Art. 71a. 1. Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej,

wprowadzić ograniczenia lub zakazy wykonywania operacji lotniczych przez

cywilne poddźwiękowe samoloty z napędem odrzutowym, posiadające

maksymalną masę startową (MTOM) nie mniejszą niż 34 000 kg albo mieszczące,

zgodnie z certyfikatem typu samolotu, więcej niż 19 miejsc pasażerskich,

z wyłączeniem miejsc przeznaczonych wyłącznie dla załogi, w celu ograniczenia

hałasu emitowanego na lotnisku, na którym, w ciągu ostatnich 3 lat

kalendarzowych, było wykonywanych średnio nie mniej niż 50 000 operacji

lotniczych rocznie.

2. Ograniczenia i zakazy, o których mowa w ust. 1, dotyczą samolotów

marginalnie zgodnych, tj. o skumulowanym marginesie hałasu wynoszącym nie

więcej niż 5 EPNdB (efektywnie odczuwalny hałas w decybelach). Przez

skumulowany margines hałasu rozumie się sumę różnic pomiędzy dopuszczalnym

poziomem hałasu a poziomem hałasu określonym w świadectwie zdatności statku

powietrznego w zakresie hałasu, według pomiarów dokonywanych w trzech

2017-02-17

©Telksinoe s. 81/326

punktach referencyjnych; dopuszczalny poziom hałasu oraz punkty referencyjne

określa Rozdział 3 części II Tomu I Załącznika 16 do Konwencji

o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r.

3. Ograniczenia i zakazy, o których mowa w ust. 1, wprowadza się

z uwzględnieniem zasady zrównoważonego podejścia oraz bodźców

ekonomicznych oraz biorąc pod uwagę przewidywane koszty i korzyści ich

wprowadzenia oraz charakterystykę danego lotniska.

4. Przez zasadę zrównoważonego podejścia rozumie się wybór metod

i środków zmierzających do ograniczenia hałasu na lotnisku i w jego otoczeniu

polegających na:

1) ograniczaniu hałasu emitowanego przez samoloty (zmniejszenie poziomu

hałasu źródła);

2) odpowiednim planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym;

3) odpowiednim zarządzaniu ruchem lotniczym w celu zmniejszenia

uciążliwości hałasu na lotnisku i w jego otoczeniu;

4) wprowadzaniu ograniczeń i zakazów operacji lotniczych na określonym

lotnisku.

5. Wyboru metod i środków, o których mowa w ust. 4, dokonuje się, biorąc

pod uwagę:

1) zasadę niedyskryminowania przewoźników lotniczych i producentów

samolotów;

2) konieczność zastosowania środków, które nie byłyby bardziej restrykcyjne, niż

jest to konieczne ze względu na ochronę środowiska na określonym lotnisku.

6. (uchylony)

Art. 71b. 1. Decyzję, o której mowa w art. 71a ust. 1, wydaje się

w uzgodnieniu z właściwym terytorialnie wojewodą oraz po przeprowadzeniu

konsultacji z podmiotami, które mają lub mogą mieć interes faktyczny lub prawny

we wprowadzeniu ograniczeń lub zakazów wykonywania operacji lotniczych,

w szczególności z zarządzającym lotniskiem oraz z właściwym komitetem

przewoźników, jeżeli został on utworzony.

2017-02-17

©Telksinoe s. 82/326

2. Decyzję, o której mowa w art. 71a ust. 1, wydaje się przy uwzględnieniu,

w odpowiednim zakresie, informacji określonych na podstawie art. 71e.

3. Informacje, o których mowa w ust. 2, zarządzający lotniskiem dostarcza

Prezesowi Urzędu.

4. Organy i jednostki właściwe ze względu na rodzaj informacji, o których

mowa w ust. 2, obowiązane są do dostarczania ich Prezesowi Urzędu lub

zarządzającemu lotniskiem na wniosek Prezesa Urzędu.

5. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do ograniczeń wprowadzonych w wyniku

drobnych zmian technicznych niestwarzających istotnych kosztów dla

użytkowników statków powietrznych w żadnym z portów lotniczych państw

członkowskich Unii Europejskiej.

Art. 71c. 1. Ograniczenia i zakazy, o których mowa w art. 71a ust. 4 pkt 4,

mogą polegać na:

1) zakazie zwiększania liczby operacji lotniczych wykonywanych na lotnisku

w stosunku do roku poprzedniego – po upływie 6 miesięcy od dnia

przeprowadzenia oceny poziomu hałasu,

2) nakazie zmniejszenia przez każdego z przewoźników lotniczych liczby

operacji lotniczych wykonywanych na lotnisku o nie więcej niż 20%

w stosunku do roku poprzedniego – po upływie nie mniej niż 6 miesięcy od

dnia ustanowienia zakazu, o którym mowa w pkt 1

– niezależnie od zakazów wprowadzonych na podstawie art. 119 ust. 5.

2. W przypadku lotniska Łódź-Lublinek, Prezes Urzędu może wprowadzić

ograniczenia i zakazy, o których mowa w ust. 1, również w stosunku do samolotów

innych niż marginalnie zgodne, jeżeli samoloty te nie spełniają wymagań

określonych w Rozdziale 4 części II Tomu I Załącznika 16 do Konwencji

o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r.

3. Ograniczenia i zakazy, o których mowa w ust. 1 i 2, Prezes Urzędu ogłasza

w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w terminie:

1) 6 miesięcy przed dniem ich wejścia w życie – w przypadku zakazów,

o których mowa w ust. 1 pkt 1,

2) 1 roku przed dniem ich wejścia w życie – w przypadku nakazów, o których

mowa w ust. 1 pkt 2

2017-02-17

©Telksinoe s. 83/326

– jednak nie później niż w terminie 2 miesięcy przed rozpoczęciem najbliższego

sezonu rozkładowego.

4. O wprowadzeniu ograniczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, Prezes Urzędu

powiadamia Komisję Europejską oraz właściwe organy państw członkowskich Unii

Europejskiej.

Art. 71d. Prezes Urzędu może wydać zgodę na wykonanie określonej operacji

lotniczej z pominięciem ograniczeń i zakazów, o których mowa w art. 71c, jeżeli:

1) operacja lotnicza wykonywana przez samolot ma charakter wyjątkowy i nie

uzasadnia jego objęcia ograniczeniami, o których mowa w art. 71c;

2) samolot wykonuje lot o charakterze niezarobkowym, w celu jego przebudowy,

naprawy lub obsługi.

Art. 71e. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw środowiska, mając na względzie potrzebę

ograniczenia lub zmniejszenia uciążliwości hałasu na lotnisku lub w jego otoczeniu,

kierując się zasadą zrównoważonego podejścia, określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres informacji wymaganych do wydania decyzji, o której mowa w art. 71a.

2) (uchylony)

Art. 72. 1. Lotnisko może zostać wykreślone z rejestru lotnisk decyzją Prezesa

Urzędu:

1) na wniosek podmiotu zakładającego lotnisko lub działającego z jego

upoważnienia zarządzającego lotniskiem;

2) jeżeli trwale zaprzestano jego eksploatacji.

2. W przypadku gdy zarządzający rażąco naruszył przepisy niniejszej ustawy,

Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, wzywa go do usunięcia

stwierdzonych nieprawidłowości w określonym terminie. Po bezskutecznym

upływie tego terminu Prezes Urzędu cofa zarządzającemu zezwolenie na

zarządzanie lotniskiem użytku publicznego lub wykreśla lotnisko z rejestru lotnisk.

Art. 73. 1. Statki powietrzne wykonujące loty międzynarodowe startują

i lądują na lotniskach wyznaczonych do startów i lądowań statków powietrznych

w ruchu międzynarodowym, zwanych dalej „lotniskami międzynarodowymi”.

2. W przypadku wyznaczenia lotniska jako lotniska międzynarodowego

dokonuje się odpowiedniego wpisu do rejestru lotnisk.

2017-02-17

©Telksinoe s. 84/326

3. Lotnisko, o którym mowa w ust. 4, jest obiektem transportu publicznego

w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 65).

4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, lotniska

międzynarodowe, z uwzględnieniem potrzeb danego regionu oraz przepisów

określających lotnicze przejścia graniczne.

5. W przypadku międzynarodowych lotów niehandlowych, w szczególności

wykonywanych w ramach imprez masowych, starty i lądowania statków

powietrznych na lotniskach innych niż określone w ust. 1 mogą być wykonywane

z uwzględnieniem art. 145 i art. 146 oraz po powiadomieniu instytucji

zapewniającej służby ruchu lotniczego.

6. Koszty związane z kontrolą ruchu granicznego i kontrolą celną

w przypadkach startów i lądowań, o których mowa w ust. 5, ponosi zarządzający

lotniskiem.

Art. 74. 1. Służby publiczne i organy administracji publicznej korzystają

z obiektów i urządzeń lotniska w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań.

2. Zarządzający lotniskiem jest obowiązany udostępnić służbom publicznym

i organom administracji publicznej niezbędne obiekty i urządzenia, o których mowa

w ust. 1, zaś służby publiczne i organy administracji publicznej są obowiązane

pokryć koszty eksploatacji tych obiektów i urządzeń w wysokości kosztów

faktycznie poniesionych z tego tytułu przez zarządzającego lotniskiem.

3. Obowiązek pokrywania przez Straż Graniczną kosztów eksploatacji

obiektów i urządzeń lotniska, o których mowa w ust. 2, w zakresie wynikającym ze

współdziałania Straży Granicznej z Prezesem Urzędu sprawującym nadzór nad

wykonywaną przez zarządzającego lotniskiem kontrolą bezpieczeństwa

w lotnictwie cywilnym obejmuje wyłącznie koszty:

1) zużycia energii elektrycznej i cieplnej, wody i gazu;

2) usług telekomunikacyjnych.

4. Szczegółowe warunki udostępnienia obiektów i urządzeń, o których mowa

w ust. 1–3, określają umowy zawierane między zarządzającym lotniskiem

a służbami publicznymi i organami administracji publicznej.

2017-02-17

©Telksinoe s. 85/326

5. Przepisy ust. 1–4 nie naruszają przepisów ustawy z dnia 12 października

1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 930 i 1336) oraz

innych ustaw określających zadania służb i organów, o których mowa w ust. 1.

Art. 75. 1. Zarządzający lotniskiem może pobierać opłaty za korzystanie

z obiektów, urządzeń lub usług udostępnianych wyłącznie przez tego

zarządzającego lotniskiem, związanych ze startem, lądowaniem, oświetleniem,

parkowaniem statków powietrznych lub obsługą ładunków (towarów i poczty) lub

pasażerów (opłaty lotniskowe), z zastrzeżeniem ust. 3. Opłaty lotniskowe są

pobierane od podmiotu na rzecz którego udostępniane są te obiekty, urządzenia lub

usługi, od użytkownika statku powietrznego lub innego eksploatującego statek

powietrzny w momencie wykonywania operacji lotniczej. Opłaty lotniskowe

obejmują również opłaty i dopłaty, o których mowa w ust. 4.

2. Opłaty lotniskowe nie obejmują usług, o których mowa w art. 176, a także

korzystania z urządzeń i przestrzeni lotniska oraz scentralizowanej infrastruktury,

o których mowa w art. 180 ust. 2 i 3.

3. Opłaty lotniskowe nie obejmują usług związanych z obsługą pasażerów

niepełnosprawnych oraz pasażerów o ograniczonej sprawności ruchowej, o których

mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie praw osób niepełnosprawnych oraz osób

o ograniczonej sprawności ruchowej podróżujących drogą lotniczą (Dz. Urz. UE L

204 z 26.07.2006, str. 1). Na żądanie Prezesa Urzędu każdy dostawca usług

związanych z obsługą pasażerów niepełnosprawnych jest zobowiązany do

przedstawienia szczegółowej informacji dotyczącej kosztów zapewnienia tych

usług i kalkulacji stawek opłat za nie. Na podstawie uzyskanych informacji Prezes

Urzędu może nakazać, w drodze decyzji, zmianę wysokości opłat, jeżeli stwierdzi

naruszenie zasad zawartych w rozporządzeniu 1107/2006/WE.

4. Na lotniskach użytku publicznego, na których występują problemy

związane z ochroną środowiska przed nadmiernym hałasem, zarządzający

lotniskiem może ustalić dopłaty do opłat lotniskowych, o których mowa w ust. 1,

albo wyodrębnić opłatę hałasową. W takim przypadku zarządzający lotniskiem ma

obowiązek utworzenia funduszu celowego w wysokości pobieranych dopłat albo

opłat związanych z ochroną środowiska przed nadmiernym hałasem, którego środki

są przeznaczane wyłącznie na pokrycie kosztów ochrony środowiska związanych

2017-02-17

©Telksinoe s. 86/326

z pomiarem emisji czynników szkodliwych, prowadzeniem działalności

zapobiegawczych oraz usuwaniem skutków spowodowanych oddziaływaniem

hałasu na środowisko.

5. Środki funduszu, o którym mowa w ust. 4, są przechowywane na

wyodrębnionym oprocentowanym rachunku bankowym. Uzyskane odsetki

bankowe powiększają środki tego funduszu.

6. W kosztach stanowiących podstawę ustalania przez zarządzającego

lotniskiem użytku publicznego opłat lotniskowych nie mogą być uwzględniane kary

pieniężne, o których mowa w ustawie.

Art. 76. 1. Nie pobiera się opłat lotniskowych na lotniskach użytku

publicznego od podmiotu realizującego w interesie publicznym zadania związane

z wykonaniem lotu:

1) w celu zapobiegania skutkom klęsk żywiołowych lub ich usunięcia oraz

ratowania życia lub zdrowia ludzkiego, chyba że lot ten jest wykonywany

w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – potwierdzonego:

a) statusem lotu:

– HOSP (lot statku powietrznego wykonywany w celu niesienia

pomocy medycznej zgłoszony przez odpowiednie służby medyczne),

lub

– SAR (lot statku powietrznego wykonującego akcję poszukiwawczo-

-ratowniczą), lub

– HUM (lot statku powietrznego biorącego udział w akcji

humanitarnej), lub

b) odpowiednią uwagą w planie lotu;

2) w przypadkach ochrony granic, zapewnienia bezpieczeństwa państwa lub

porządku publicznego – potwierdzonego:

a) statusem lotu:

– STATE (lot państwowego i cywilnego statku powietrznego

w misjach wojskowych, policyjnych, celnych lub Straży Granicznej),

lub

– GARDA (hasło, na jakie statek powietrzny wykonuje zadania

związane z bezpieczeństwem powszechnym, porządkiem

publicznym i ochroną granicy), lub

2017-02-17

©Telksinoe s. 87/326

b) odpowiednią uwagą w planie lotu;

3) wyłącznie w celu przewozu, w oficjalnej misji, panującego monarchy i jego

najbliższej rodziny, głowy państwa, przewodniczącego parlamentu lub jego

izby, szefa rządu lub osoby zajmującej stanowisko równorzędne –

potwierdzonego:

a) statusem lotu HEAD (lot polskiego statku powietrznego nadany przez

Szefa Biura Ochrony Rządu), lub

b) odpowiednią uwagą w planie lotu.

2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje zarządzającemu lotniskiem

użytku publicznego, nie później niż w ciągu 24 godzin od zaistnienia zdarzenia

będącego podstawą do pobierania opłat lotniskowych, w sposób określony przez

zarządzającego lotniskiem w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych,

o którym mowa w art. 121 ust. 3, kopię planu lotu potwierdzającego prawo do

skorzystania ze zwolnienia.

3. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego zawiera w taryfie opłat

lotniskowych informację odnośnie do lotów zwolnionych z opłat lotniskowych na

podstawie ust. 1.

4. W przypadku lotów wojskowych statków powietrznych oraz wojskowych

statków powietrznych państw obcych wykonywanych na lotniskach, o których

mowa w art. 60 ust. 3, opłaty lotniskowe określa się w umowie operacyjnej, o której

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 83 ust. 2, zawartej przez

zarządzającego lotniskiem użytku publicznego oraz jednostkę organizacyjną

wskazaną przez Ministra Obrony Narodowej, z uwzględnieniem udziału obu stron

umowy w założeniu lotniska użytku publicznego oraz w ponoszeniu kosztów

utrzymywania i eksploatacji tego lotniska.

Art. 77. 1. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego przed

wprowadzeniem lub zmianą opłat lotniskowych opracowuje projekt taryfy opłat

lotniskowych z wyszczególnieniem wysokości opłat standardowych, dodatkowych

i zniżek od tych opłat wraz z zasadami ich naliczania i udzielania oraz

przeprowadza konsultacje projektu taryfy opłat lotniskowych z przewoźnikami

lotniczymi stale korzystającymi z danego lotniska lub podmiotami ich

reprezentującymi, w szczególności działającym na danym lotnisku komitetem

przewoźników lotniczych lub stowarzyszeniami przewoźników lotniczych.

2017-02-17

©Telksinoe s. 88/326

Zarządzający lotniskiem może przeprowadzić konsultacje także z innymi

podmiotami korzystającymi z obiektów, urządzeń lub usług, o których mowa w art.

75 ust. 1. Konsultacje dotyczą wysokości, struktury, zasad naliczania opłat

lotniskowych oraz udzielania zniżek od tych opłat.

2. Przewoźnikiem lotniczym stale korzystającym z lotniska, o którym mowa

w ust. 1, jest przewoźnik lotniczy, który spełnia jeden z następujących warunków:

1) w sezonie rozkładowym, w którym prowadzone są konsultacje, wykonuje

regularny przewóz lotniczy do lub z danego lotniska, lub wykonywał taki

przewóz w sezonie rozkładowym poprzedzającym sezon, w którym

prowadzone są konsultacje i zgłosił zarządzającemu lotniskiem użytku

publicznego zamiar wykonywania regularnego przewozu lotniczego

w równoważnym sezonie rozkładowym, w stosunku do którego wykonywał

taki przewóz;

2) w sezonie rozkładowym poprzedzającym sezon, w którym prowadzone są

konsultacje lub w sezonie rozkładowym, w którym prowadzone są

konsultacje, wykonał 10 lub więcej lotów nieregularnych i nadal wykonuje

przewóz lotniczy z tego lotniska w czasie prowadzenia konsultacji.

3. Celem konsultacji, o których mowa w ust. 1, jest przekazanie informacji

dotyczących proponowanych opłat lotniskowych i uzyskanie opinii podmiotów,

o których mowa w ust. 1, oraz osiągnięcie przez strony porozumienia w sprawie

taryfy opłat lotniskowych w możliwie najszerszym zakresie.

4. Podmioty, o których mowa w ust. 1, przedstawiają opinie wraz

z uzasadnieniem, w szczególności dotyczącym wpływu proponowanych zmian na

ich sytuację ekonomiczno-operacyjną. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego

przed podjęciem decyzji w sprawie taryfy opłat lotniskowych rozpatruje

przedstawione z uzasadnieniem opinie, a w przypadku ich nieuwzględnienia

sporządza uzasadnienie, które przekazuje niezwłocznie podmiotom, o których

mowa w ust. 1.

5. Prezes Urzędu może zażądać od zarządzającego lotniskiem użytku

publicznego przedstawienia dokumentacji potwierdzającej właściwe

przeprowadzenie konsultacji, o których mowa w ust. 1, w tym opinii podmiotów,

o których mowa w ust. 1, oraz uzasadnienia ich nieuwzględnienia.

2017-02-17

©Telksinoe s. 89/326

6. Informacje przekazywane podczas konsultacji, o których mowa w ust. 1

i art. 77c ust. 1 i 3, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust.

4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U.

z 2003 r. poz. 1503, z późn. zm.15)).

Art. 77a. 1. Na wniosek zarządzającego lotniskiem użytku publicznego

minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu,

może w drodze decyzji administracyjnej:

1) ustanowić sieć portów lotniczych stanowiącą grupę lotnisk użytku publicznego

zarządzanych przez tego samego zarządzającego, w ramach której wprowadza

się wspólny system opłat lotniskowych, albo

2) wyrazić zgodę na zastosowanie przez zarządzającego lotniskiem użytku

publicznego wspólnego systemu opłat lotniskowych na lotniskach użytku

publicznego obsługujących to samo miasto lub konurbację

– mając na uwadze konieczność realizacji zasad niedyskryminacji oraz

uwzględniając istniejące programy, strategie i decyzje w zakresie polityki

transportowej dotyczącej lotnictwa cywilnego.

2. Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, zarządzający lotniskiem

użytku publicznego przeprowadza konsultacje z przewoźnikami lotniczymi stale

korzystającymi z tych lotnisk, planowanych do objęcia siecią portów lotniczych

albo wspólnym systemem opłat lotniskowych lub podmiotami ich reprezentującymi,

w szczególności działającymi na tych lotniskach komitetami przewoźników

lotniczych lub stowarzyszeniami przewoźników lotniczych, dotyczące propozycji

ustanowienia odpowiednio sieci portów lotniczych albo wspólnego systemu opłat

lotniskowych.

3. Przez przewoźnika lotniczego stale korzystającego z lotniska, o którym

mowa w ust. 2, rozumie się przewoźnika lotniczego, o którym mowa w art. 77 ust.

4. W przypadku gdy co najmniej jedno z lotnisk planowanych do objęcia

wspólnym systemem opłat lotniskowych dla lotnisk obsługujących to samo miasto

lub konurbację:

15)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 959,

1693 i 1804, z 2005 r. poz. 68, z 2007 r. poz. 1206 oraz z 2009 r. poz. 1540.

2017-02-17

©Telksinoe s. 90/326

1) obsługuje w ciągu roku więcej niż 5 000 000 pasażerów, albo

2) obsłużyło największą liczbę pasażerów spośród lotnisk użytku publicznego na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w roku kalendarzowym poprzedzającym

złożenie wniosku o wyrażenie zgody na zastosowanie przez zarządzającego

lotniskiem użytku publicznego wspólnego systemu opłat lotniskowych, jeżeli

żadne lotnisko w Rzeczypospolitej Polskiej nie spełnia kryterium określonego

w pkt 1

– minister właściwy do spraw transportu, nie później niż na miesiąc przed dniem

wyrażenia zgody na zastosowanie wspólnego systemu opłat lotniskowych, przesyła

do Komisji Europejskiej informację o planowanym wyrażeniu tej zgody.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, zarządzający lotniskiem

przeprowadza w stosunku do każdego z lotnisk planowanych do objęcia wspólnym

systemem opłat konsultacje zgodnie z art. 77c.

6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb ustanawiania sieci portów lotniczych i wspólnego systemu opłat

lotniskowych, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze konieczność zapewnienia

przejrzystości systemu opłat lotniskowych.

Art. 77b. 1. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego obsługującym

w ciągu roku nie więcej niż 5 000 000 pasażerów przekazuje Prezesowi Urzędu oraz

podmiotom, o których mowa w art. 77 ust. 1, do wiadomości, nie później niż na

40 dni przed planowanym terminem wejścia w życie taryfy opłat lotniskowych,

ustaloną przez niego, po przeprowadzeniu konsultacji, o których mowa w art. 77,

taryfę opłat lotniskowych.

2. Prezes Urzędu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania taryfy opłat

lotniskowych, o której mowa w ust. 1, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje

zmianę taryfy opłat lotniskowych w przypadku, gdy jest ona niezgodna z zasadami

dotyczącymi ustalania opłat lotniskowych ustalonymi w Konwencji, o której mowa

w art. 3 ust. 2, prawie lotniczym lub w przepisach międzynarodowych, w tym gdy

zarządzający lotniskiem nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia konsultacji

zgodnie z art. 77. W decyzji Prezes Urzędu określa, czy zarządzający lotniskiem

użytku publicznego jest obowiązany do ponownego przeprowadzenia konsultacji,

o których mowa w art. 77 ust. 1, biorąc pod uwagę zakres nakazanej zmiany oraz

jej wpływ na przewoźników lotniczych.

2017-02-17

©Telksinoe s. 91/326

3. Prezes Urzędu może, w celu weryfikacji zgodności taryfy opłat

lotniskowych z zasadami, o których mowa w ust. 2, zażądać od zarządzającego

lotniskiem przedstawienia informacji potwierdzających zgodność taryfy opłat

lotniskowych z tymi zasadami. W takim przypadku termin 14 dni, o którym mowa

w ust. 2, biegnie od dnia otrzymania żądanych informacji. W okresie tym

przekazana do wiadomości Prezesa Urzędu taryfa opłat lotniskowych nie wchodzi

w życie.

4. Z zastrzeżeniem ust. 3, taryfa opłat lotniskowych, o której mowa w ust. 1,

wchodzi w życie, jeżeli Prezes Urzędu nie nakazał jej zmiany w terminie, o którym

mowa w ust. 2 lub 7.

5. Przewoźnik lotniczy stale korzystający z danego lotniska, o którym mowa

w art. 77 ust. 2, lub podmiot reprezentujący takich przewoźników, w szczególności

działający na danym lotnisku komitet przewoźników lotniczych lub

stowarzyszeniami przewoźników lotniczych, w terminie 14 dni od dnia otrzymania

taryfy opłat lotniskowych, o której mowa w ust. 1, może w przypadku uznania, iż

ustalona przez zarządzającego lotniskiem, o którym mowa w ust. 1, taryfa opłat

lotniskowych narusza zasady ustalania opłat lotniskowych określone w Konwencji,

o której mowa w art. 3 ust. 2, prawie lotniczym lub przepisach międzynarodowych,

zwrócić się do Prezesa Urzędu z wnioskiem o nakazanie zmiany taryfy opłat

lotniskowych, o której mowa w ust. 1, na tym lotnisku.

6. Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 5, przedstawia się uzasadnienie

obejmujące:

1) wskazanie postanowień taryfy opłat lotniskowych naruszających zasady,

o których mowa w ust. 5;

2) wskazanie przepisów Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, prawa

lotniczego lub prawa międzynarodowego, które zostały naruszone;

3) argumenty potwierdzające naruszenia, o których mowa w pkt 1.

7. Po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 5, w przypadku

stwierdzenia, że taryfa opłat lotniskowych, o której mowa w ust. 1, narusza zasady

ustalania tych opłat określone w Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, prawie

lotniczym lub przepisach międzynarodowych Prezes Urzędu, w terminie 14 dni od

dnia otrzymania wniosku, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje jej zmianę.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2017-02-17

©Telksinoe s. 92/326

8. Przepisy ust. 1–7 stosuje się odpowiednio do zmiany poszczególnych

postanowień taryfy opłat lotniskowych.

9. W przypadku nowo zakładanych lotnisk użytku publicznego przepisy ust.

1–7 stosuje się, przy czym konsultacje, o których mowa w art. 77 ust. 1,

prowadzone są z przewoźnikami lotniczymi, którzy planują wykonywanie operacji

do lub z danego lotniska użytku publicznego w sezonie rozkładowym, w którym

planowane jest wejście w życie taryfy opłat lotniskowych lub w pierwszym sezonie

rozkładowym następującym po sezonie, w którym planowane jest wejście w życie

opłat, i poinformowali o takich planach zarządzającego lotniskiem, lub

z przedstawicielami tych przewoźników. Konsultacje, o których mowa w zdaniu

poprzednim mogą zostać rozpoczęte już po złożeniu przez zarządzającego

lotniskiem wniosku o wydanie certyfikatu, o którym mowa w art. 160 ust. 3 pkt 3,

z zastrzeżeniem, iż tak konsultowane opłaty lotniskowe wejdą w życie nie

wcześniej, niż po uzyskaniu przez tego zarządzającego wymaganych przepisami

ustawy certyfikatów i zezwoleń.

10. Przepisów ust. 1–9 nie stosuje się do zarządzającego lotniskiem użytku

publicznego obsługującym w ciągu roku nie więcej niż 5 000 000 pasażerów, które

jest lotniskiem użytku publicznego obsługującym największą liczbę pasażerów na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 77c. 1. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego obsługującym

w ciągu roku więcej niż 5 000 000 pasażerów albo – jeżeli żadne lotnisko użytku

publicznego w Rzeczypospolitej Polskiej nie spełnia tego kryterium – lotniskiem

użytku publicznego, które w roku kalendarzowym poprzedzającym rozpoczęcie

konsultacji obsłużyło największą liczbę pasażerów spośród lotnisk na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, oprócz realizacji obowiązku prowadzenia konsultacji,

o których mowa w art. 77 ust. 1, jest obowiązany do corocznego prowadzenia

konsultacji z podmiotami, o których mowa w art. 77 ust. 1, dotyczących

funkcjonowania systemu opłat lotniskowych, wysokości tych opłat oraz jakości

usług świadczonych w zamian za opłaty lotniskowe. W ramach prowadzonych

konsultacji zarządzający lotniskiem przekazuje podmiotom, o których mowa w art.

77 ust. 1, informacje dotyczące w szczególności metody ustalania opłat oraz

związanych z opłatami kosztów i przychodów, w tym pochodzących ze środków

publicznych, jak również usług i elementów infrastruktury udostępnianych

2017-02-17

©Telksinoe s. 93/326

w zamian za pobierane opłaty, w tym stopnia wykorzystania tej infrastruktury oraz

prognoz dotyczących ruchu lotniczego i opłat, a także planów rozwoju

infrastruktury i ich wpływu na przepustowość portu lotniczego.

2. Przepisu ust. 1 zdanie pierwsze nie stosuje się, jeżeli w trakcie ostatnich

przeprowadzonych konsultacji, o których mowa w ust. 1 albo w art. 77 ust. 1,

zawarte zostało porozumienie między zarządzającym lotniskiem a podmiotami,

o których mowa w art. 77 ust. 1, w którym został określony inny termin

prowadzenia konsultacji. W takim przypadku konsultacje prowadzone są

w terminie określonym w tym porozumieniu.

3. Prezes Urzędu może z urzędu albo na uzasadniony wniosek przewoźnika

lotniczego, o którym mowa w art. 77 ust. 2, lub podmiotu reprezentującego takich

przewoźników nakazać zarządzającemu tym lotniskiem przeprowadzenie

dodatkowych konsultacji, wskazując jednocześnie na uzasadnienie dla takiego

żądania. Zakres konsultacji jest tożsamy z zakresem określonym w ust. 1.

4. Na wniosek zarządzającego lotniskiem, o którym mowa w ust. 1, przed

przeprowadzeniem konsultacji, o których mowa w ust. 1, 3 lub w art. 77 ust. 1,

przewoźnicy lotniczy są obowiązani przedstawić zarządzającemu lotniskiem

informacje dotyczące w szczególności prognoz ruchu, rodzaju i liczby

eksploatowanych statków powietrznych oraz ich działalności na tym lotnisku.

5. Przewoźnik lotniczy, który mimo wniosku zarządzającego lotniskiem

użytku publicznego nie przedstawił informacji, o których mowa w ust. 4, traci

prawo do udziału w najbliższych konsultacjach, o których mowa w ust. 1, 3 lub

w art. 77 ust. 1.

Art. 77d. 1. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego, o którym mowa

w art. 77c ust. 1, po przeprowadzeniu konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 1,

przedstawia do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu, z co najmniej kwartalnym

wyprzedzeniem przed planowanym dniem wejścia w życie, taryfę opłat

lotniskowych wraz z jej uzasadnieniem.

2. W przypadkach uzasadnionych wyjątkowymi, niemożliwymi do

przewidzenia wcześniej okolicznościami, na wniosek zarządzającego lotniskiem

użytku publicznego zawierający uzasadnienie opisujące te okoliczności, Prezes

Urzędu może wyrazić zgodę na skrócenie terminu, o którym mowa w ust. 1. Termin

przedstawienia taryfy opłat lotniskowych do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu nie

2017-02-17

©Telksinoe s. 94/326

może być jednak krótszy niż 2 miesiące przed planowanym dniem wejścia tej taryfy

w życie.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zmiany poszczególnych

postanowień taryfy opłat lotniskowych.

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do usunięcia oczywistej omyłki pisarskiej

w taryfie opłat lotniskowych oraz do zmian wynikających bezpośrednio ze zmiany

przepisów prawa w zakresie innym niż przepisy ustawy dotyczące opłat

lotniskowych, pod warunkiem że zmiany te nie mają wpływu na wysokość opłat

lotniskowych lub zniżek. W takiej sytuacji zarządzający lotniskiem dokonuje

samodzielnie zmiany postanowień taryfy i przekazuje zmienioną taryfę do

wiadomości Prezesa Urzędu. Zmiana wchodzi w życie, pod warunkiem że

w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania Prezes Urzędu nie wyrazi sprzeciwu.

5. Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia zatwierdzenia

taryfy opłat lotniskowych albo jej części lub nakazuje jej zmianę, w przypadku gdy

jest ona niezgodna z zasadami dotyczącymi ustalania opłat lotniskowych

ustalonymi w Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, prawie lotniczym,

przepisach prawa Unii Europejskiej lub w przepisach międzynarodowych, w tym

gdy zarządzający lotniskiem nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia konsultacji

zgodnie z art. 77 lub art. 77c. W decyzji Prezes Urzędu określa, czy zarządzający

lotniskiem użytku publicznego jest obowiązany do ponownego przeprowadzenia

konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 1, biorąc pod uwagę zakres nakazanej

zmiany oraz jej wpływ na przewoźników lotniczych.

6. Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, odmówić

zatwierdzenia taryfy opłat lotniskowych albo jej części lub nakazać jej zmianę,

w przypadku gdy w sposób istotny i nieuzasadniony odbiega ona od informacji

przedstawionych w zatwierdzonym planie generalnym lub gdy zarządzający

lotniskiem użytku publicznego nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 77e

ust. 1.

Art. 77e. 1. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego, o którym mowa

w art. 77c ust. 1, jest obowiązany do rozpoczęcia negocjacji z przewoźnikami

lotniczymi, o których mowa w art. 77 ust. 2, lub z podmiotami ich reprezentującymi

celem zawarcia porozumienia w sprawie jakości świadczonych przez niego usług.

2017-02-17

©Telksinoe s. 95/326

Negocjacje w sprawie jakości usług mogą być prowadzone w ramach konsultacji,

o których mowa w art. 77 ust. 1 lub w art. 77c.

2. W porozumieniu określa się co najmniej poziom usług świadczonych przez

zarządzającego lotniskiem użytku publicznego, uwzględniając system lub wysokość

opłat lotniskowych oraz poziom usług, do którego uprawnieni są przewoźnicy

lotniczy w zamian za opłaty lotniskowe.

3. Zawarte porozumienie zarządzający lotniskiem użytku publicznego

przekazuje do wiadomości Prezesowi Urzędu wraz z taryfą opłat lotniskowych

w przypadku przekazania jej do zatwierdzenia, lub niezwłocznie po jego zawarciu,

gdy zostało ono zawarte w innym terminie niż okres prowadzenia konsultacji

projektu taryfy opłat lotniskowych.

Art. 77f. 1. Przed podjęciem decyzji o inwestycji o dużej skali zarządzający

lotniskiem użytku publicznego, o którym mowa w art. 77c ust. 1, jest obowiązany

do przeprowadzenia konsultacji z podmiotami, o których mowa w art. 77 ust. 1,

dotyczących planowanych inwestycji. Konsultacje te mogą odbywać się w ramach

konsultacji opłat lotniskowych, o których mowa w art. 77 ust. 1 lub art. 77c, albo

w ramach negocjacji w sprawie jakości świadczonych usług, o których mowa w art.

77e ust. 1.

2. Za inwestycję o dużej skali, o której mowa w ust. 1, uznaje się każdą

inwestycję polegającą na rozbudowie lub przebudowie istniejącej lub budowie

nowej infrastruktury, wpływającą w sposób znaczący na przepustowość

poszczególnych elementów infrastruktury lotniska, w szczególności pasa

startowego i terminalu pasażerskiego.

3. Prezes Urzędu może zażądać od zarządzającego lotniskiem, o którym mowa

w ust. 1, przedstawienia informacji o przebiegu i wynikach konsultacji, o których

mowa w ust. 1.

Art. 77g. 1. Liczbę obsłużonych pasażerów, o której mowa w art. 77a ust. 4,

art. 77b ust. 1 i 10 oraz art. 77c ust. 1, ustala się na podstawie danych Eurostat dla

ostatniego roku kalendarzowego poprzedzającego wyrażenie zgody, o której mowa

w art. 77a ust. 1, lub rozpoczęcie konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 1, art.

77c lub art. 77f, dla którego dane te są dostępne.

2017-02-17

©Telksinoe s. 96/326

2. Prezes Urzędu publikuje corocznie w Dzienniku Urzędowym Urzędu

Lotnictwa Cywilnego i na stronie internetowej Urzędu wykaz lotnisk, o których

mowa w art. 77c ust. 1.

Art. 77h. 1. Taryfa opłat lotniskowych dla lotniska użytku publicznego lub

zmiana jej postanowień zatwierdzona przez Prezesa Urzędu oraz taryfa opłat

lotniskowych lub zmiana jej postanowień przekazana do wiadomości Prezesowi

Urzędu, w odniesieniu do której Prezes Urzędu nie nakazał zmiany, podlegają

ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

2. Taryfa opłat lotniskowych jest zamieszczana w Zintegrowanym Pakiecie

Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust. 3.

3. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego podaje do publicznej

wiadomości aktualną taryfę opłat lotniskowych, w szczególności przez jej

zamieszczenie na swojej stronie internetowej, o ile taką posiada.

Art. 77i. 1. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego może zróżnicować

wysokość opłat lotniskowych ze względu na:

1) jakość, zakres lub koszty dotyczące korzystania z obiektów, urządzeń lub

poszczególnych usług świadczonych przez zarządzającego lotniskiem użytku

publicznego na lotnisku, w tym w terminalach lub ich częściach, w celu

zapewnienia podmiotom, o których mowa w art. 75 ust. 1, usług

dostosowanych do ich indywidualnych potrzeb lub udostępnienia tym

podmiotom przeznaczonego do danego celu terminalu lub jego części, lub

2) jakiekolwiek inne obiektywne i przejrzyste przesłanki

– pod warunkiem zachowania zasad niedyskryminacji i równego traktowania.

2. Dostęp do obiektów, urządzeń lub poszczególnych usług dostosowanych do

indywidualnych potrzeb, o których mowa w ust. 1, jest otwarty dla podmiotów,

o których mowa w art. 75 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. W przypadku gdy o dostęp do obiektów, urządzeń lub poszczególnych usług

dostosowanych do indywidualnych potrzeb, o których mowa w ust. 1, ubiega się

większa liczba podmiotów niż może uzyskać ten dostęp ze względu na ograniczenia

przepustowości lotniska, zarządzający lotniskiem użytku publicznego zapewnia do

nich dostęp na podstawie podanych do publicznej wiadomości w sposób

zwyczajowo przyjęty kryteriów określonych przez tego zarządzającego.

2017-02-17

©Telksinoe s. 97/326

4. Kryteria, o których mowa w ust. 3, powinny być adekwatne, obiektywne,

przejrzyste i niedyskryminacyjne.

5. W przypadku uznania, iż określone przez zarządzającego lotniskiem

kryteria, o których mowa w ust. 3, nie spełniają wymagań określonych w ust. 4,

podmiot, o którym mowa w art. 75 ust. 1, lub podmiot reprezentujący takie

podmioty, może zwrócić się do Prezesa Urzędu z wnioskiem o zbadanie ich

zgodności w tym zakresie i nakazanie ich zmiany.

6. Prezes Urzędu, z urzędu lub na wniosek, o którym mowa w ust. 5, w drodze

decyzji administracyjnej, nakazuje zarządzającemu lotniskiem zmianę kryteriów,

o których mowa w ust. 3, w przypadku uznania, iż nie spełniają one wymagań

określonych w ust. 4.

Art. 77j. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki, sposób i tryb prowadzenia konsultacji, o których mowa

w art. 77 ust. 1 i art. 77c, w tym zakres przedstawianych informacji,

2) szczegółowe wymagania dotyczące ustalania taryfy opłat lotniskowych,

3) tryb zatwierdzania taryfy opłat lotniskowych i tryb jej publikacji

– kierując się zasadami niedyskryminacji, przejrzystości, powiązania opłat

z kosztami udostępniania obiektów i urządzeń oraz usług, a także mając na uwadze

konieczność zapewnienia efektywnego nadzoru nad opłatami lotniskowymi.

Art. 77k. 1. Prezes Urzędu sporządza roczne sprawozdanie z realizacji zadań

z zakresu nadzoru nad opłatami lotniskowymi.

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest publikowane na stronie

internetowej Urzędu.

Art. 78. 1. Zarządzający lotniskiem ma prawo zatrzymać statek powietrzny

tymczasowo w celu zabezpieczenia roszczenia z tytułu opłat lotniskowych

należnych od użytkownika statku powietrznego i szkód wyrządzonych przez niego

na lotnisku, z zastrzeżeniem art. 156.

2. Tymczasowe zatrzymanie statku powietrznego traci moc w razie złożenia

odpowiedniego zabezpieczenia lub w razie dokonania zajęcia na podstawie

postanowienia sądowego.

2017-02-17

©Telksinoe s. 98/326

3. Zarządzający lotniskiem odpowiada za szkody wynikłe wskutek

nieuzasadnionego zatrzymania statku powietrznego.

Art. 78a. 1. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego może odmówić

podmiotowi, o którym mowa w art. 75 ust. 1, korzystania z obiektów, urządzeń lub

świadczenia usług, jeżeli podmiot ten dopuścił się zwłoki, w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego, w regulowaniu opłat lotniskowych należnych temu

zarządzającemu, pod warunkiem że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa

wykonywania operacji lotniczych, pasażerów lub ładunków (towarów i poczty).

2. Przed zastosowaniem odmowy, o której mowa w ust. 1, zarządzający

lotniskiem użytku publicznego jest obowiązany do wyznaczenia podmiotowi, który

dopuścił się zwłoki, dodatkowego terminu do wykonania zobowiązania, nie

krótszego niż 5 dni roboczych oraz wskazania, iż w razie bezskutecznego upływu

wyznaczonego terminu zarządzający lotniskiem może zastosować tę odmowę.

3. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego niezwłocznie informuje

podmiot, który pomimo upływu wyznaczonego terminu nie uregulował zaległych

opłat lotniskowych, o podjęciu decyzji w sprawie odmowy, o której mowa w ust. 1.

4. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego niezwłocznie informuje

Prezesa Urzędu o podjęciu decyzji w sprawie odmowy, o której mowa w ust. 1.

Prezes Urzędu nie ponosi odpowiedzialności za skutki spowodowane odmową,

o której mowa w ust. 1.

5. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego przyznaje podmiotowi,

o którym mowa w ust. 1, prawo do korzystania z obiektów i urządzeń oraz usług

objętych odmową niezwłocznie po uregulowaniu przez ten podmiot zaległych opłat

lotniskowych stanowiących podstawę do odmowy.

6. Odmowa, o której mowa w ust. 1, nie może spowodować podjęcia działań

określonych w art. 156.

Art. 79. 1. Prezes Urzędu nadzoruje lotniska w zakresie zapewniania ich

bezpiecznej eksploatacji.

2. W przypadku lotnisk lotnictwa państwowego wykorzystywanych przez

lotnictwo cywilne Prezes Urzędu nadzoruje te lotniska w zakresie zapewniania ich

bezpiecznej eksploatacji przez lotnictwo cywilne.

2017-02-17

©Telksinoe s. 99/326

Art. 80. Zarządzający lotniskiem odpowiada za bezpieczną eksploatację

lotniska, w tym za nałożone na niego zadania związane z ochroną lotniska.

Art. 80a. Zarządzający lotniskiem opracowuje i przedstawia do zatwierdzenia

Prezesowi Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, program ochrony lotniska.

Art. 81. 1. Przebywanie w części lotniczej lotniska, a także na innym terenie

wydzielonym i odpowiednio oznakowanym, a w szczególności ruch kołowy

i pieszy oraz korzystanie z urządzeń lotniska, jest dozwolone tylko za zezwoleniem

zarządzającego lotniskiem.

2. Zarządzający lotniskiem wydaje zezwolenie na przebywanie na terenie,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając potrzeby organów służb ruchu lotniczego

oraz służb państwowych wykonujących zadania ustawowe.

Art. 82. 1. W celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska zarządzający

lotniskiem:

1) opracowuje instrukcję operacyjną lotniska;

2) (uchylony)

3) wydaje zarządzenia, nakazy lub zakazy oraz polecenia związane

z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku,

obowiązujące w stosunku do wszystkich osób znajdujących się na terenie

lotniska;

4) wzywa właściwe służby publiczne do podjęcia działań w stosunku do osób

niepodporządkowujących się nakazom i zakazom lub zagrażających w inny

sposób bezpieczeństwu lotów lub porządkowi na lotnisku;

5) decyduje o podjęciu działań przez służbę ochrony lotniska w stosunku do

osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa na statku powietrznym lub

lotnisku i przekazaniu jej właściwym organom;

6) wnioskuje o dokonanie redukcyjnego odstrzału zwierzyny, stosownie do

przepisów prawa łowieckiego, w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa

operacji lotniczych przez zwierzynę, gdy inne metody ochrony okazały się

nieskuteczne;

7) wnioskuje do Prezesa Urzędu, a w przypadku:

a) lotniska wpisanego do rejestru lotnisk wojskowych – do Ministra Obrony

Narodowej,

2017-02-17

©Telksinoe s. 100/326

b) lotniska wpisanego do rejestru lotnisk lotnictwa służb porządku

publicznego – do ministra właściwego do spraw wewnętrznych

– o wydanie decyzji w sprawie usunięcia przeszkody, która nie jest obiektem

budowlanym, a stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu lotniczego, w tym

drzew i krzewów w rejonie podejść do lądowania;

8) zawiadamia niezwłocznie właściwy organ nadzoru budowlanego oraz Prezesa

Urzędu, w przypadku stwierdzenia, że w rejonie lotniska są wznoszone

obiekty budowlane mogące stanowić przeszkody lotnicze lub że istniejące

obiekty budowlane nie są oznakowane zgodnie z wymogami art. 87 ust. 2.

2. Do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, jest uprawniony

również zakładający lotnisko, o którym mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1–3, zarządzający

lotniskiem użytku publicznego i Polska Agencja Żeglugi Powietrznej. Lasy

Państwowe zarządzające na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 oraz z 2016 r. poz. 422, 586, 903 i 1020)

nieruchomościami, w stosunku do których wydano decyzję Prezesa Urzędu, o której

mowa w ust. 1 pkt 7, są obowiązane do dokonania nieodpłatnie wycinki drzew

i krzewów oraz ich uprzątnięcia w terminie ustalonym w odrębnym porozumieniu

albo umowie między Lasami Państwowymi a zakładającym lotnisko, o którym

mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1–3, zarządzającym lotniskiem użytku publicznego lub

Polską Agencją Żeglugi Powietrznej. Drewno pozyskane z wycinki drzew

i krzewów, o której mowa w zdaniu poprzednim, staje się nieodpłatnie własnością

Lasów Państwowych. Koszty wycinki drzew i krzewów w wieku do 20 lat oraz ich

uprzątnięcia ponosi zakładający lotnisko użytku publicznego, o którym mowa

w art. 55 ust. 2 pkt 1–3, zarządzający lotniskiem użytku publicznego lub Polska

Agencja Żeglugi Powietrznej.

3. Do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach

objętych decyzją Prezesa Urzędu, o której mowa w ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem drzew

i krzewów usuwanych z nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków, nie stosuje

się przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015

r. poz. 1651 i 1936).

4. Do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją Prezesa Urzędu, o której

mowa w ust. 1 pkt 7, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o

ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909, 1338 i 1695).

2017-02-17

©Telksinoe s. 101/326

Art. 83. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, warunki eksploatacji lotnisk, mając na względzie klasyfikację

lotnisk i obowiązki zarządzającego lotniskiem, o których mowa w art. 68.

2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, w celu zapewnienia wspólnej

bezpiecznej eksploatacji lotnisk, warunki i zasady wykorzystywania lotnisk

wojskowych przez lotnictwo cywilne oraz obowiązki zarządzających tymi

lotniskami.

3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, w celu

zapewnienia wspólnej bezpiecznej eksploatacji lotnisk, warunki i zasady

wykorzystywania lotnisk lotnictwa służb porządku publicznego przez lotnictwo

cywilne oraz obowiązki zarządzających tymi lotniskami.

4. Jeżeli lotniska, o których mowa w ust. 2 i 3, eksploatowane są wspólnie

przez lotnictwo wojskowe i lotnictwo służb porządku publicznego, wówczas

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki i zasady wspólnej

bezpiecznej eksploatacji tych lotnisk.

Art. 83a. 1. Wszystkie osoby znajdujące się na terenie lotniska są obowiązane

do przestrzegania i stosowania się do nakazów i zakazów zawartych w przepisach

porządkowych ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem, wydanymi na

podstawie ust. 2.

2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, podstawowe przepisy porządkowe

związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na

lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób znajdujących się na terenie

lotniska, uwzględniając warunki i wymagania funkcjonowania transportu

lotniczego.

2017-02-17

©Telksinoe s. 102/326

Rozdział 3

Ratownictwo i ochrona przeciwpożarowa lotnisk

Art. 84. 1. Zarządzający lotniskiem jest obowiązany zorganizować

i utrzymywać system ratownictwa i ochrony przeciwpożarowej lotniska w ramach

krajowego systemu ratownictwa.

2. Zarządzający lotniskiem obowiązany jest w szczególności:

1) opracować, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych, plan działania

w sytuacji zagrożenia uzgodniony z:

a) właściwym terenowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży

Pożarnej – w przypadku portów lotniczych,

b) komendantem powiatowym albo miejskim Państwowej Straży Pożarnej –

w przypadku pozostałych lotnisk;

2) (uchylony)

3) zorganizować i zapewnić funkcjonowanie służby ratowniczo-gaśniczej

wyposażonej w sprzęt specjalistyczny – w przypadku lotniska użytku

publicznego;

4) utrzymywać niezbędne środki ratownicze i przeciwpożarowe.

3. Lotniskowa służba ratowniczo-gaśnicza jest jednostką ochrony

przeciwpożarowej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie

przeciwpożarowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 191 i 298).

4. Pracownicy zatrudnieni w lotniskowej służbie ratowniczo-gaśniczej

powinni spełniać wymagania w zakresie kwalifikacji zawodowych oraz warunków

fizycznych i psychicznych określone w odrębnych przepisach.

5. Pracownicy zatrudnieni w lotniskowej służbie ratowniczo-gaśniczej

podlegają specjalistycznemu szkoleniu przeprowadzanemu na koszt zarządzającego

lotniskiem.

6. Jednostki systemu ochrony zdrowia, organy administracji publicznej,

jednostki Państwowej Straży Pożarnej i inne służby publiczne współdziałają

w przygotowywaniu i realizacji planów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, i podlegają

w tym zakresie koordynacji zarządzającego lotniskiem.

7. Plan, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, w szczególności określa zasady

koordynacji działań służb, o których mowa w ust. 6.

2017-02-17

©Telksinoe s. 103/326

Art. 85. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych:

1) wymagania dotyczące przygotowania lotniska do sytuacji zagrożenia oraz

planu działania w sytuacji zagrożenia, uwzględniając klasyfikację lotnisk

przyjętą dla celów ratowniczo-gaśniczych;

2) zakres obowiązków podmiotów, o których mowa w art. 84 ust. 6,

z uwzględnieniem zadań tych jednostek określonych odrębnymi przepisami

oraz zadań zarządzającego lotniskiem w zakresie koordynacji;

3) warunki i program szkolenia służb ratowniczo-gaśniczych, o których mowa

w art. 84 ust. 2 pkt 3, uwzględniając klasyfikację lotnisk przyjętą dla celów

ratowniczo-gaśniczych.

Rozdział 4

Otoczenie lotniska i lotnicze urządzenia naziemne

Art. 86. 1. Do lotniczych urządzeń naziemnych należą obiekty i urządzenia do

kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania obsługi ruchu lotniczego.

2. Zarządzającemu lotniskiem użytku publicznego oraz instytucjom

zapewniającym służby ruchu lotniczego przysługuje prawo zakładania lotniczych

urządzeń naziemnych na nieruchomościach sąsiadujących z lotniskiem oraz prawo

dostępu do nich.

3. Zakładanie oraz utrzymywanie lotniczych urządzeń naziemnych jest celem

publicznym w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami.

4. Do odszkodowania za ograniczenia własności wynikające z wykorzystania

uprawnień określonych w ust. 2 oraz do okoliczności i trybu wywłaszczenia

nieruchomości stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami.

5. Przepisy ust. 2–4 mają odpowiednie zastosowanie do lotniczych urządzeń

naziemnych zakładanych przez instytucje zapewniające służby ruchu lotniczego,

także na nieruchomościach znajdujących się poza sąsiedztwem lotnisk.

6. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego oraz instytucje zapewniające

służby ruchu lotniczego obowiązani są utrzymywać lotnicze urządzenia naziemne

w pełnej sprawności technicznej oraz używać ich zgodnie z przeznaczeniem.

2017-02-17

©Telksinoe s. 104/326

Art. 87. 1. Obiekty budowlane i obiekty naturalne w otoczeniu lotniska nie

mogą stanowić zagrożenia dla startujących i lądujących statków powietrznych.

2. Obiekty budowlane i obiekty naturalne stanowiące zagrożenie dla

bezpieczeństwa ruchu statków powietrznych, zwane dalej „przeszkodami

lotniczymi”, powinny być niezwłocznie zgłoszone Prezesowi Urzędu

i oznakowane.

3. Obowiązek oznakowania i zgłoszenia przeszkód lotniczych obciąża

posiadacza nieruchomości, na której taka przeszkoda się znajduje, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4. Jeżeli obiekt budowlany lub obiekt naturalny stał się przeszkodą lotniczą

w wyniku budowy lub rozbudowy lotniska, oznakowanie wykonuje się na koszt

zarządzającego lotniskiem.

5. Prezes Urzędu uzgadnia decyzje o ustaleniu warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu dotyczące obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu.

Przepis ten dotyczy w szczególności obszarów ograniczeń zabudowy, a także

terenów przeznaczonych pod budowę lotniska lub jego rozbudowę w miejscowych

planach zagospodarowania terenu.

6. Zabrania się w otoczeniu lotniska, czyli w odległości do 5 km od jego

granicy:

1) budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych, które mogą stanowić źródło

żerowania ptaków;

2) hodowania ptaków mogących stanowić zagrożenie dla ruchu lotniczego.

7. Zabrania się sadzenia i uprawy drzew i krzewów na nieruchomościach

znajdujących się w rejonach podejść do lądowania, mogących stanowić przeszkody

lotnicze; obowiązek i koszt usunięcia tych drzew i krzewów obciąża właściciela lub

inny podmiot władający nieruchomością.

Art. 87a. 1. Zabrania się emitowania lub powodowania emisji, w strefach

przestrzeni powietrznej wykorzystywanej do żeglugi powietrznej wiązki lasera lub

światła z innych źródeł w kierunku statku powietrznego w sposób mogący

spowodować olśnienie, oślepienie lub wystąpienie poświaty i mogący stworzyć

zagrożenie bezpieczeństwa statku powietrznego albo życia lub zdrowia załogi lub

pasażerów na jego pokładzie.

2017-02-17

©Telksinoe s. 105/326

2. Instytucja zapewniająca służbę ruchu lotniczego może wydać zgodę na

użycie lasera lub światła z innych źródeł w strefach, o których mowa w ust. 1, jeżeli

użycie to nie będzie zagrażało bezpieczeństwu statku powietrznego oraz życiu

i zdrowiu załogi i pasażerów na jego pokładzie.

3. Zgodę, o której mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek złożony w terminie

14 dni przed planowanym użyciem lasera lub światła z innych źródeł.

4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych:

1) strefy przestrzeni powietrznej wykorzystywanej do żeglugi powietrznej,

o których mowa w ust. 1;

2) szczegółowe warunki użycia lasera lub światła z innych źródeł w tych strefach;

3) tryb wydawania zgody na użycie lasera lub światła z innych źródeł.

Art. 88. 1. Prezes Urzędu prowadzi rejestr lotniczych urządzeń naziemnych,

o których mowa w art. 86 ust. 1, wykorzystywanych do operacyjnego

zabezpieczenia żeglugi powietrznej, zwany dalej „rejestrem urządzeń naziemnych”.

2. Rejestr lotniczych urządzeń naziemnych jest jawny. Dokumenty stanowiące

podstawę do dokonania wpisu w rejestrze podlegają ochronie zgodnie z przepisami

o tajemnicach prawnie chronionych.

3. Wpisowi do rejestru lotniczych urządzeń naziemnych podlegają następujące

lotnicze urządzenia naziemne, wykorzystywane do operacyjnego zabezpieczenia

żeglugi powietrznej:

1) urządzenia łączności;

2) urządzenia radiolokacyjne;

3) urządzenia radionawigacyjne;

4) wzrokowe pomoce nawigacyjne;

5) automatyczne systemy pomiarowe parametrów meteorologicznych;

6) urządzenia i systemy przetwarzania i zobrazowania danych.

4. Wpisanie urządzenia naziemnego do rejestru urządzeń naziemnych

następuje na wniosek zakładającego urządzenie naziemne.

5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, wnioskodawca jest obowiązany

dołączyć:

1) informację o rodzaju urządzenia i celu, w jakim ma być stosowane;

2017-02-17

©Telksinoe s. 106/326

2) współrzędne geograficzne anteny promieniującej urządzenia, jeżeli dotyczy

danego urządzenia;

3) charakterystykę techniczną urządzenia;

4) zaświadczenie albo oświadczenie o posiadaniu pozwolenia radiowego, jeżeli

takie pozwolenie jest wymagane;

5) dokument potwierdzający wybudowanie i oddanie do użytku lotniczego

urządzenia naziemnego zgodnie z przepisami prawa budowlanego

i przepisami wydanymi na podstawie art. 92 pkt 2;

6) dokument potwierdzający prawo wnioskodawcy do korzystania

z nieruchomości, na której ma być wykorzystywane urządzenie naziemne.

5a. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań.

6. Wymogów, o których mowa w ust. 5 pkt 2, 5 i 6, nie stosuje się do

przenośnych lotniczych urządzeń naziemnych.

6a. Użytkownik lotniczych urządzeń naziemnych jest obowiązany zgłaszać do

rejestru lotniczych urządzeń naziemnych wszelkie zmiany dotyczące tych urządzeń.

7. Prezes Urzędu odmawia wpisania lotniczego urządzenia naziemnego do

rejestru lotniczych urządzeń naziemnych, jeżeli załączone do wniosku dokumenty

są niezgodne ze stanem faktycznym lub prawnym albo lotnicze urządzenie

naziemne nie odpowiada warunkom technicznym określonym w tych dokumentach

lub warunkom technicznym ustalonym w przepisach wydanych na podstawie art.

92 pkt 2.

8. O wpisie oraz odmowie wpisania lotniczego urządzenia naziemnego do

rejestru lotniczych urządzeń naziemnych, o jego wykreśleniu z tego rejestru, oraz

o zmianie danych zawartych w tym rejestrze rozstrzyga Prezes Urzędu w drodze

decyzji administracyjnej.

9. Lotnicze urządzenie naziemne może być wykorzystywane do operacyjnego

zabezpieczenia żeglugi powietrznej, jeżeli jest wpisane do rejestru lotniczych

urządzeń naziemnych.

2017-02-17

©Telksinoe s. 107/326

Art. 89. 1. Minister Obrony Narodowej prowadzi rejestr wojskowych

lotniczych urządzeń naziemnych.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, sposób

prowadzenia rejestru wojskowych lotniczych urządzeń naziemnych, tryb

dokonywania wpisu i wykreśleń tych urządzeń z rejestru oraz wzór tego rejestru.

Art. 90. 1. Zarządzający lotniczym urządzeniem naziemnym może dokonać

zmian istotnych cech urządzenia naziemnego po uzyskaniu zgody Prezesa Urzędu.

Każda zmiana istotnych cech urządzenia naziemnego podlega wpisowi do rejestru

urządzeń naziemnych.

2. Do zmian cech urządzenia naziemnego, o których mowa w ust. 1, przepisy

art. 61 ust. 2 i 3 oraz art. 62 stosuje się odpowiednio.

Art. 91. Prezes Urzędu może w drodze decyzji administracyjnej wykreślić

lotnicze urządzenie naziemne z rejestru urządzeń naziemnych:

1) na wniosek zarządzającego lotniczym urządzeniem naziemnym;

2) jeżeli urządzenie nie spełnia wymagań technicznych lub eksploatacyjnych,

określonych na podstawie art. 92 pkt 2;

3) jeżeli trwale zaprzestano eksploatacji lotniczego urządzenia naziemnego.

Art. 92. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, z uwzględnieniem przepisów

międzynarodowych:

1) zasady klasyfikacji lotniczych urządzeń naziemnych;

2) warunki techniczne, jakie powinny spełniać lotnicze urządzenia naziemne oraz

warunki ich eksploatacji;

3) szczegółowe zasady i tryb prowadzenia rejestru urządzeń naziemnych

z uwzględnieniem wymagań dotyczących dokumentacji rejestrowej;

4) warunki, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne

w otoczeniu lotniska ze względu na bezpieczeństwo ruchu statków

powietrznych;

5) sposób zgłaszania oraz oznakowania przeszkód lotniczych, o których mowa

w art. 87 ust. 2, uwzględniając:

a) układ współrzędnych Światowego Systemu Geograficznego (WGS 84),

b) zapewnienie bezpieczeństwa ruchu statków powietrznych,

2017-02-17

©Telksinoe s. 108/326

c) jednoznaczność i czytelność oznakowania dla członków załóg statków

powietrznych.

Rozdział 5

Lądowiska i inne miejsca startów i lądowań

Art. 93. 1. Statki powietrzne, których parametry techniczne i eksploatacyjne

pozwalają na bezpieczne wykorzystywanie lądowisk, mogą wykonywać starty

z tych lądowisk i lądowania na tych lądowiskach w następujących celach:

1) przewozów czarterowych i lotów lokalnych wykonywanych wyłącznie

samolotami z napędem śmigłowym o maksymalnej masie startowej (MTOM)

do 5700 kg włącznie lub o liczbie miejsc pasażerskich poniżej 10,

śmigłowcami, statkami powietrznymi bez napędu oraz aerostatami;

2) lotów innych niż loty, o których mowa w pkt 1, niebędących lotami

handlowymi.

2. Lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez

Prezesa Urzędu, na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę

posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu

pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej

miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta).

3. Prezes Urzędu może wykreślić lądowisko z ewidencji lądowisk na wniosek:

1) instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego;

2) zgłaszającego lądowisko;

3) posiadacza nieruchomości, na terenie której znajduje się lądowisko.

4. Starty i lądowania statków powietrznych mogą być wykonywane na

lądowiskach tylko za zgodą zgłaszającego lądowisko i zgodnie z instrukcją

operacyjną lądowiska.

5. Za bezpieczną eksploatację lądowiska odpowiada zgłaszający lądowisko.

6. Przepisy ust. 2–5 nie dotyczą lądowisk wykorzystywanych nie częściej niż

14 dni w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Start i lądowanie na takim lądowisku mogą

zostać wykonane za zgodą posiadacza nieruchomości, na której znajduje się

lądowisko.

7. Odpowiedzialność za wybór lądowiska jako miejsca startu i lądowania

statku powietrznego ponosi dowódca statku powietrznego.

2017-02-17

©Telksinoe s. 109/326

8. Do lądowisk zlokalizowanych na śródlądowych powierzchniowych wodach

publicznych, morskich wodach wewnętrznych wraz z morskimi wodami

wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej i wodach morza terytorialnego nie stosuje się ust.

2–6.

9. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

tryb zgłaszania do ewidencji lądowisk, w tym zakres opinii niezbędnych dla

zgłoszenia lądowiska, tryb wykreślania z ewidencji lądowisk oraz wzór ewidencji

lądowisk, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa operacji

lotniczych przez zgłaszających lądowiska oraz zakres danych niezbędnych do

dokonania wpisu lub wykreślenia z ewidencji lądowisk.

Art. 93a. 1. Dopuszcza się wykorzystanie do startu i lądowania statku

powietrznego terenu innego niż lotnisko wpisane do rejestru lotnisk i lądowisko

w następujących przypadkach:

1) konieczności wykonania lądowania zapobiegającego znalezieniu się statku

powietrznego w sytuacji stanowiącej potencjalne zagrożenie jego

bezpieczeństwa, gdyby kontynuował lot;

2) transportu medycznego służącego ratowaniu życia lub zdrowia ludzi;

3) ratowania życia lub zdrowia ludzi, poszukiwania i ratownictwa, zapobiegania

skutkom klęsk żywiołowych lub ich usunięcia, a także w nagłych stanach

zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego;

4) jeżeli pozwalają na to przepisy wydane na podstawie art. 33 ust. 2;

5) wykonywania przez cywilny statek powietrzny lotów, o których mowa w art.

66a ust. 1 pkt 2 i 3.

2. Przepis art. 93 ust. 6 stosuje się odpowiednio.

DZIAŁ V

Personel lotniczy

Rozdział 1

Kwalifikacje personelu

Art. 94. 1. Do wykonywania lotów i innych czynności lotniczych są

uprawnieni wyłącznie członkowie personelu lotniczego, członkowie personelu

pokładowego, o których mowa w części O załącznika III do rozporządzenia nr

2017-02-17

©Telksinoe s. 110/326

3922/91/EWG, oraz osoby uczestniczące w szkoleniu lotniczym prowadzonym

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 4 lit. e i osoby

uczestniczące w zajęciach rekreacyjnych na lotniach i paralotniach, prowadzonych

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 33 ust. 2.

2. Członkiem personelu lotniczego jest osoba, która posiada ważną licencję lub

świadectwo kwalifikacji i jest wpisana do państwowego rejestru personelu

lotniczego lub innego odpowiedniego rejestru prowadzonego zgodnie z odrębnymi

przepisami.

3. Licencja jest świadectwem stwierdzającym posiadanie określonych

kwalifikacji oraz dowodem upoważnienia do wykonywania określonych czynności

lotniczych. Przepisy niniejszego działu w odniesieniu do licencji stosuje się

odpowiednio do świadectw kwalifikacji, z zastrzeżeniem art. 95.

4. Licencje wydaje się odrębnie dla każdego rodzaju specjalności członków

personelu lotniczego.

5. Licencją, o której mowa w ust. 2, jest licencja wydana przez Prezesa Urzędu

lub licencja wydana przez właściwy organ obcego państwa i uznana przez Prezesa

Urzędu, chyba że jej uznanie nie jest wymagane.

6. Licencje są wymagane dla następujących specjalności personelu lotniczego:

1) personel wchodzący w skład załóg statków powietrznych:

a) pilot samolotowy,

b) pilot samolotowy zawodowy,

c) pilot samolotowy liniowy,

d) pilot samolotowy w załodze wieloosobowej,

e) pilot śmigłowcowy,

f) pilot śmigłowcowy zawodowy,

g) pilot śmigłowcowy liniowy,

h) pilot wiatrakowcowy,

i) pilot wiatrakowcowy zawodowy,

j) pilot sterowcowy,

k) pilot sterowcowy zawodowy,

l) pilot pionowzlotu,

m) pilot pionowzlotu zawodowy,

n) pilot pionowzlotu liniowy,

2017-02-17

©Telksinoe s. 111/326

o) pilot balonu wolnego,

p) pilot szybowcowy,

q) nawigator lotniczy,

r) mechanik pokładowy,

s) (uchylona)

2) (uchylony)

3) mechanik lotniczy obsługi technicznej;

4) kontroler ruchu lotniczego;

4a) praktykant – kontroler ruchu lotniczego;

5) dyspozytor lotniczy.

6) (uchylony)

7) (uchylony)

6a. W odniesieniu do licencji, o których mowa w ust. 6 pkt 1 lit. a i p, licencja

może być również wydana tylko na podstawie przepisów krajowych (licencja

krajowa).

7. W licencji wpisuje się stanowiące jej część i związane z nią uprawnienia.

8. W odniesieniu do niewymienionych w ust. 6 specjalności personelu

lotniczego wykonującego czynności w składzie załóg statków powietrznych lub

inne czynności lotnicze minister właściwy do spraw transportu może, w drodze

rozporządzenia, o którym mowa w art. 104, wprowadzić wymóg posiadania licencji

lub świadectwa kwalifikacji, z uwzględnieniem właściwych przepisów

międzynarodowych, o ile jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa lotnictwa.

9. W odniesieniu do personelu lotniczego wykonującego czynności lotnicze,

w związku z używaniem statków powietrznych objętych przepisami art. 33 ust. 2,

minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, o którym

mowa w art. 104, wprowadzić zamiast wymogu licencji wymóg posiadania

świadectwa kwalifikacji.

Art. 95. 1. Świadectwem kwalifikacji jest dokument stwierdzający posiadanie

określonych kwalifikacji i upoważniający do wykonywania określonych czynności

lotniczych.

2. Świadectwa kwalifikacji wydawane są dla następujących specjalności

personelu lotniczego:

1) pilot lotni;

2017-02-17

©Telksinoe s. 112/326

2) pilot paralotni;

3) pilot motolotni;

4) pilot statku powietrznego o maksymalnej masie startowej (MTOM) do 495 kg;

5) (uchylony)

5a) operator bezzałogowego statku powietrznego używanego w celach innych niż

rekreacyjne lub sportowe;

6) skoczek spadochronowy;

7) mechanik poświadczenia obsługi spadochronu, lotni, paralotni, motolotni,

statku powietrznego o maksymalnej masie startowej (MTOM) do 495 kg lub

bezzałogowego statku powietrznego używanego w celach innych niż

rekreacyjne lub sportowe;

8) informator służby informacji powietrznej;

9) informator lotniskowej służby informacji powietrznej.

3. W celu uzyskania świadectwa kwalifikacji członka personelu lotniczego

osoba ubiegająca się o nie musi spełnić następujące wymagania w zakresie wieku

lub wykształcenia:

1) pilot lotni – ukończone 15 lat;

2) pilot motolotni – ukończone 15 lat;

3) pilot paralotni – ukończone 15 lat;

4) pilot statku powietrznego o maksymalnej masie startowej (MTOM) do 495 kg

– ukończone 16 lat;

5) skoczek spadochronowy – ukończone 16 lat;

6) operator bezzałogowego statku powietrznego używanego w celach innych niż

rekreacyjne lub sportowe – ukończone 18 lat;

7) mechanik poświadczenia obsługi statków powietrznych, o którym mowa w

ust. 2 pkt 7 – ukończone 18 lat;

8) informator służby informacji powietrznej – ukończone 18 lat, posiadanie co

najmniej średniego wykształcenia;

9) informator lotniskowej służby informacji powietrznej – ukończone 18 lat,

posiadanie co najmniej średniego wykształcenia.

3a. W przypadku gdy osoba ubiegająca się o świadectwo kwalifikacji członka

personelu lotniczego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1–4 i 6, jest małoletnia,

warunkiem uzyskania takiego świadectwa jest zgoda opiekunów prawnych.

2017-02-17

©Telksinoe s. 113/326

4. Świadectwa kwalifikacji wydawane są przez Prezesa Urzędu.

4a. Świadectwo kwalifikacji oraz inne dokumenty stwierdzające posiadane

kwalifikacje, wydane dla specjalności, o których mowa w ust. 2, przez właściwy

organ państwa obcego, wymagają uznania przez Prezesa Urzędu, z zastrzeżeniem

ust. 4b.

4b. Świadectwo kwalifikacji oraz inne dokumenty stwierdzające posiadane

kwalifikacje, wydane dla specjalności, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3 i 5a–7,

przez właściwy organ lub uprawniony podmiot państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym nie wymagają uznania przez Prezesa Urzędu.

5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, dla poszczególnych

rodzajów świadectw kwalifikacji, wymagania w zakresie sprawności psychicznej

i fizycznej osób ubiegających się o świadectwo kwalifikacji lub posiadających

świadectwo kwalifikacji, mając na uwadze wymagania wynikające z przepisów

międzynarodowych i specyfiki uprawnień związanych z danym świadectwem

kwalifikacji.

Art. 95a. 1. Wykonywanie działalności szkoleniowej w zakresie prowadzenia

szkolenia personelu lotniczego w celu uzyskania świadectwa kwalifikacji członka

personelu lotniczego oraz wpisywanych do niego uprawnień, z wyjątkiem

prowadzenia szkolenia lotniczego w celu uzyskania świadectwa kwalifikacji

informatora służby informacji powietrznej oraz informatora lotniskowej służby

informacji powietrznej, jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i podlega

wpisowi do rejestru podmiotów szkolących na podstawie pisemnego wniosku.

2. Działalność szkoleniową w zakresie objętym obowiązkiem wpisu do

rejestru podmiotów szkolących może wykonywać przedsiębiorca, w tym

przedsiębiorca z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który

wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi w tym państwie

przepisami, a na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czasowo oferuje lub

świadczy usługę, który oświadcza, że wykonywanie działalności objętej wpisem do

2017-02-17

©Telksinoe s. 114/326

rejestru podmiotów szkolących nie zagraża bezpieczeństwu w ruchu lotniczym oraz

bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.

3. Wniosek o wpis do rejestru zawiera w szczególności następujące dane:

1) firmę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania;

2) oznaczenie formy prawnej i numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym

Rejestrze Sądowym albo w innym właściwym rejestrze, o ile przedsiębiorca

taki numer posiada;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4) datę planowanego rozpoczęcia działalności szkoleniowej;

5) imię, nazwisko, adres, numer telefonu instruktora pilotażu oraz jego

kwalifikacje;

6) nazwę i adres lotniska lub lądowiska, na którym będzie prowadzone szkolenie;

7) spis statków powietrznych używanych do szkolenia, jeżeli podlegają wpisowi

do ewidencji, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 33 ust.

8) informację o rodzajach szkoleń, jakie będą prowadzone w ośrodku;

9) informację o posiadanym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej

w zakresie prowadzonego szkolenia;

10) oświadczenie, że dane zawarte we wniosku są kompletne i zgodne z prawdą.

4. Minister właściwy do spraw transportu, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo

w ruchu lotniczym, określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe wymagania niezbędne dla prowadzenia działalności

szkoleniowej, o której mowa w ust. 1;

2) wzór wniosku o wpis do rejestru podmiotów szkolących;

3) szczegółowe warunki i sposób prowadzenia rejestru podmiotów szkolących,

tryb składania wniosków o wpis do rejestru podmiotów szkolących oraz

zgłaszania zmiany danych rejestrowych.

Art. 95b. Prezes Urzędu odmawia wpisania podmiotu do rejestru podmiotów

szkolących, jeżeli nie zostały spełnione wymagania określone w art. 95a ust. 2 i 3

oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 95a ust. 4.

Art. 95c. Przedsiębiorca jest obowiązany przechowywać, przez okres

wykonywanej działalności szkoleniowej, wszystkie dokumenty niezbędne do

2017-02-17

©Telksinoe s. 115/326

wykazania, że spełnia warunki do wykonywania działalności objętej obowiązkiem

wpisu do rejestru podmiotów szkolących.

Art. 95d. Uprawnienia podmiotu szkolącego wynikające z dokonanego wpisu

do rejestru nie przechodzą na podmioty powstałe w wyniku jego podziału albo

łączenia się z innymi podmiotami.

Art. 95e. Prezes Urzędu może wykreślić podmiot szkolący z rejestru

podmiotów szkolących, jeśli stwierdzi, że podmiot ten zagraża bezpieczeństwu

w ruchu lotniczym oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu albo przestał

spełniać wymagania niezbędne dla prowadzenia działalności szkoleniowej.

Art. 95f. 1. Czynności tankowania statków powietrznych o masie powyżej

10 000 kg maksymalnej masy startowej (MTOM) może wykonywać osoba, która

posiada świadectwo operatora tankowania statków powietrznych.

2. Świadectwo operatora tankowania statków powietrznych jest wydawane

kandydatowi na operatora tankowania statków powietrznych przez pracodawcę po

przeszkoleniu.

Art. 95g. 1. Czynności członków personelu pokładowego na statku

powietrznym wykonują osoby posiadające ważne świadectwo dopuszczenia do

pracy, ważne kwalifikacje na typ oraz wersję statku powietrznego, a także ważne

badania lotniczo-lekarskie.

2. Świadectwo, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane przez

certyfikowanego przewoźnika lotniczego upoważnionego w tym zakresie.

3. Szkolenia kandydatów na członków personelu pokładowego prowadzi

certyfikowany przewoźnik lotniczy upoważniony w tym zakresie.

4. Przewoźnik lotniczy, o którym mowa w ust. 2 i 3, przekazuje Prezesowi

Urzędu do końca każdego roku kalendarzowego wykaz wydanych świadectw,

o których mowa w ust. 2, oraz przeprowadzonych szkoleń, o których mowa w ust.

Art. 96. 1. Licencja może być wydana osobie, która łącznie spełnia

następujące warunki:

1) korzysta w pełni z praw publicznych;

2) ma pełną zdolność do czynności prawnych albo uzyskała zgodę opiekunów

prawnych – w przypadku osoby małoletniej;

2017-02-17

©Telksinoe s. 116/326

3) (uchylony)

4) spełnia wymogi w zakresie wieku i wykształcenia;

5) odpowiada wymaganiom w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej,

określonym na podstawie art. 104 ust. 2, potwierdzonym orzeczeniem o braku

przeciwwskazań do wykonywania funkcji członka personelu lotniczego,

o którym mowa w art. 110;

6) spełnia wymagania i warunki, określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 3, dotyczące ukończenia szkolenia lotniczego,

praktyki lotniczej oraz posiadanej wiedzy i umiejętności;

7) uzyskała pozytywny wynik z egzaminu państwowego, o którym mowa w art.

99 ust. 1.

1a. Licencja nie może być wydana osobie, w stosunku do której prokurator

postanowił zastosować środek zapobiegawczy polegający na obowiązku

powstrzymania się od prowadzenia wszelkiego rodzaju pojazdów mechanicznych

lub od prowadzenia wszelkiego rodzaju pojazdów w ruchu powietrznym albo

w stosunku do której prawomocnym wyrokiem sądu orzeczono zakaz prowadzenia

pojazdów mechanicznych, w okresie obowiązywania tego środka lub zakazu.

2. W celu uzyskania licencji członka personelu lotniczego osoba ubiegająca

się o nią musi spełnić następujące wymagania dla poszczególnych specjalności w

zakresie wieku lub wykształcenia:

1) pilot szybowcowy – ukończone 16 lat, a jeżeli z licencji wynika uprawnienie

do wykonywania zawodowego czynności pilota – ukończone 18 lat;

2) pilot szybowcowy z licencją krajową – ukończone 15 lat;

3) pilot turystyczny, bez względu na kategorię statku powietrznego, którego

dotyczy licencja – ukończone 17 lat;

4) pilot samolotowy z licencją krajową – ukończone 16 lat;

5) pilot zawodowy, bez względu na kategorię statku powietrznego, którego

dotyczy licencja – ukończone 18 lat;

6) pilot liniowy, bez względu na kategorię statku powietrznego, którego dotyczy

licencja – ukończone 21 lat;

7) pilot balonu wolnego – ukończone 17 lat, a jeżeli z jego licencji wynika

uprawnienie do wykonywania zawodowego czynności pilota – ukończone 18

lat;

2017-02-17

©Telksinoe s. 117/326

8) mechanik lotniczy obsługi technicznej – ukończone 18 lat;

9) kontroler ruchu lotniczego – ukończone 21 lat, wykształcenie co najmniej

średnie oraz świadectwo dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego lub

egzaminu dojrzałości;

10) praktykant – kontroler ruchu lotniczego – ukończone 18 lat, wykształcenie co

najmniej średnie oraz świadectwo dojrzałości po zdaniu egzaminu

maturalnego lub egzaminu dojrzałości;

11) pozostałe specjalności członków personelu lotniczego – ukończone 18 lat, z

wyjątkiem osób, o których mowa w art. 94 ust. 9, dla których wymagania mogą

być obniżone do ukończenia 16 lat.

3. Prezes Urzędu wydaje, odmawia wydania, uznaje, zawiesza uznanie,

przywraca uznanie, odmawia uznania, cofa uznanie, cofa, zawiesza, przywraca

i zmienia licencje w drodze decyzji administracyjnych.

4. Prezes Urzędu może upoważnić pracowników Urzędu do wydawania

w jego imieniu decyzji administracyjnych w sprawach, o których mowa w ust. 3.

5. Licencja wydana lub potwierdzona przez właściwy organ państwa obcego

wymaga uznania przez Prezesa Urzędu, z zastrzeżeniem ust. 5b.

5a. Licencja wydana lub potwierdzona przez właściwy organ państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym dla specjalności personelu

lotniczego, o których mowa w art. 94 ust. 6 pkt 1, 4 i 4a, jest uznawana

w Rzeczypospolitej Polskiej za ważną na równi z licencją polską, chyba że

wymagania stawiane przy jej wydaniu były łagodniejsze od stawianych

w Rzeczypospolitej Polskiej.

5b. Nie wymaga uznania przez Prezesa Urzędu licencja:

1) wydana lub potwierdzona przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodnie z przepisami Załącznika

1 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, na podstawie której będą

wykonywane niezarobkowe czynności lotnicze, w lotach VFR w dzień

w załodze jednoosobowej;

2017-02-17

©Telksinoe s. 118/326

2) wydana lub potwierdzona przez właściwy organ państwa obcego, zgodnie

z wymaganiami międzynarodowymi ustanowionymi przez Zrzeszenie Władz

Lotniczych (JAA) albo EASA.

6. Zawieszenie licencji i wynikających z niej uprawnień lub niektórych

wynikających z niej uprawnień ma charakter okresowy.

Art. 97. 1. Zabrania się:

1) wykonywania czynności lotniczych przez osobę nieposiadającą licencji lub

świadectwa kwalifikacji albo niespełniającą wymagań, o których mowa w art.

95g ust. 1;

2) wykonywania przez członka personelu lotniczego:

a) czynności lotniczych nieobjętych jego licencją lub świadectwem

kwalifikacji,

b) czynności lotniczych niezgodnie z warunkami określonymi w licencji lub

w świadectwach kwalifikacji.

2. Zakazy określone w ust. 1 nie dotyczą szkolenia lotniczego prowadzonego

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 4 lit. e i zajęć

rekreacyjnych na lotniach i paralotniach, prowadzonych zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 33 ust. 2 oraz wykonywania czynności mechanika

lotniczego obsługi technicznej, z wyłączeniem czynności poświadczania obsługi

technicznej statków powietrznych.

Art. 98. 1. Licencję wydaje się po sprawdzeniu, czy kandydat spełnia

określone prawem wymagania.

2. Ważność licencji jest uzależniona od wyniku okresowego sprawdzenia

sprawności psychicznej i fizycznej członka personelu lotniczego, stwierdzonej

w badaniach lotniczo-lekarskich i utrzymania w okresie ważności licencji

wiadomości i umiejętności nie mniejszych niż wymagane do uzyskania licencji

i dodatkowych uprawnień.

3. Ważność uprawnień wpisanych do licencji, o których mowa w art. 94 ust.

7, jest uzależniona od wyniku okresowego sprawdzenia posiadanych wiadomości

i umiejętności, które nie powinny być mniejsze niż wymagane do uzyskania wpisu

uprawnienia do licencji.

2017-02-17

©Telksinoe s. 119/326

Art. 99. 1. Warunkiem uzyskania licencji jest pozytywny wynik egzaminu

państwowego składającego się z części teoretycznej i praktycznej, złożonego przed

komisją egzaminacyjną albo organizacją szkoleniową, uprawnioną do

przeprowadzania egzaminów, zgodnie z rozporządzeniem nr 2042/2003/WE.

2. Prezes Urzędu powołuje członków komisji egzaminacyjnej spośród osób

wyróżniających się odpowiednimi kwalifikacjami, wiedzą i doświadczeniem

w zakresie lotnictwa.

2a. Za uczestnictwo w komisji egzaminacyjnej, członkowie komisji

egzaminacyjnej otrzymują wynagrodzenie.

3. Członkowie komisji są powoływani na okres 3 lat.

4. Prezes Urzędu może odwołać członka komisji, o której mowa w ust. 2,

przed upływem 3 lat w przypadku:

1) utraty wymaganych kwalifikacji;

2) rażącego naruszenia obowiązków;

3) skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa;

4) wniosku członka komisji.

5. Egzamin podlega opłacie lotniczej.

6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych:

1) szczegółowe wymagania w zakresie kwalifikacji, wiedzy i doświadczenia

członków komisji egzaminacyjnej;

2) tryb i sposób przeprowadzania egzaminów;

3) szczegółowe zasady wynagradzania członków komisji egzaminacyjnej.

Art. 100. 1. Licencję lub wynikające z niej uprawnienia można cofnąć albo

zawiesić w przypadku stwierdzenia, że członek personelu lotniczego:

1) uzyskał licencję lub uprawnienia w oparciu o sfałszowane dokumenty;

2) sfałszował zapisy w licencji lub poświadczył nieprawdę w dokumentach

obsługi technicznej;

3) utracił kwalifikacje wymagane do wykonywania określonych czynności

lotniczych;

4) wykonując czynności lotnicze, do których uprawnia go licencja, zagraża

bezpieczeństwu ruchu lotniczego;

2017-02-17

©Telksinoe s. 120/326

5) wykonywał czynności lotnicze pod wpływem alkoholu lub środków

odurzających.

2. Licencję zawiesza się albo cofa również na pisemny wniosek posiadacza

licencji.

3. W przypadku uzasadnionego podejrzenia zaistnienia okoliczności,

o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może zawiesić licencję i zatrzymać ją na

czas trwania postępowania administracyjnego w przedmiocie zawieszenia albo

cofnięcia licencji. Przepis ten stosuje się odpowiednio do zawieszenia uprawnień

wpisywanych do licencji.

4. W przypadku postępowania prowadzonego przez uprawnione organy

państwowe w celu stwierdzenia, czy zaistniały okoliczności, o których mowa w ust.

1, na czas prowadzenia tego postępowania Prezes Urzędu może zawiesić licencję

i zatrzymać ją, jeżeli istnieje uzasadniona obawa, że dalsze wykonywanie czynności

lotniczych może zagrażać bezpieczeństwu lotów, a organ prowadzący postępowanie

nie zatrzymał tego dokumentu. Przepis ten stosuje się odpowiednio do zawieszenia

uprawnień wpisywanych do licencji.

5. W przypadku zastosowania w stosunku do członka personelu lotniczego

środka zapobiegawczego polegającego na obowiązku powstrzymania się od

prowadzenia wszelkiego rodzaju pojazdów mechanicznych lub od prowadzenia

wszelkiego rodzaju pojazdów w ruchu powietrznym albo wydania prawomocnego

wyroku sądu, w którym orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych,

licencja podlega zawieszeniu na czas trwania tego środka lub zakazu.

6. Członek personelu lotniczego, na którym spoczywa obowiązek

powstrzymania się od prowadzenia wszelkiego rodzaju pojazdów mechanicznych

lub od prowadzenia wszelkiego rodzaju pojazdów w ruchu powietrznym albo co do

którego prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, jest

obowiązany do zwrotu licencji w celu dokonania w niej wpisu o zawieszeniu, jeżeli

licencja ta nie została w inny sposób zabezpieczona przez właściwe organy.

Art. 101. 1. Posiadacz licencji pilota zawodowego i liniowego, który ukończył

60 lat, nie może wykonywać czynności pilota w międzynarodowych przewozach

lotniczych, chyba że pełni on funkcję członka załogi wieloosobowej oraz jest

jedynym członkiem załogi, który ukończył 60 lat.

2017-02-17

©Telksinoe s. 121/326

2. Posiadacz licencji pilota, o których mowa w ust. 1, który ukończył 65 lat,

nie może wykonywać czynności pilota na statku powietrznym używanym

w przewozach lotniczych.

3. (uchylony)

Art. 102. Prezes Urzędu prowadzi rejestr personelu lotniczego.

Art. 103. 1. Czas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie

lotniczym przy użyciu samolotu nie może przekraczać 8 godzin na dobę

i przeciętnie 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym

nieprzekraczającym 3 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W stosunku do członków załóg statków powietrznych w przewozie

lotniczym przy użyciu samolotu mogą być stosowane rozkłady czasu pracy,

w których jest dopuszczalne przedłużenie wymiaru czasu pracy do 18 godzin na

dobę w locie długodystansowym. W tych rozkładach czas pracy nie może

przekroczyć przeciętnie 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym

nieprzekraczającym 3 miesięcy.

3. Praca w granicach przedłużonego dobowego wymiaru czasu pracy

i przeciętnie 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie stanowi

pracy w godzinach nadliczbowych.

4. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

rozliczania czasu pracy personelu lotniczego, o którym mowa w ust. 1 i 2,

uwzględniając przerwy w pracy i wypoczynek tego personelu oraz warunki

wykonywania przez niego czynności.

Art. 103a. 1. Czas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie

lotniczym przy użyciu śmigłowca oraz w śmigłowcowej służbie ratownictwa

medycznego nie może przekroczyć 1900 godzin w ciągu okresu rozliczeniowego

wynoszącego rok kalendarzowy.

2. Czas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym

przy użyciu śmigłowca oraz w śmigłowcowej służbie ratownictwa medycznego

rozpoczyna się w chwili, gdy pracodawca wymaga od członka załogi podjęcia

pracy, i kończy się w chwili, gdy członek załogi jest wolny od wszelkich

obowiązków.

2017-02-17

©Telksinoe s. 122/326

3. Do czasu pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie

lotniczym przy użyciu śmigłowca oraz w śmigłowcowej służbie ratownictwa

medycznego wlicza się okres pełnienia czynności lotniczych.

4. Do czasu pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie

lotniczym przy użyciu śmigłowca oraz w śmigłowcowej służbie ratownictwa

medycznego wlicza się, na warunkach określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 103c, okresy gotowości oraz przerw w pełnieniu czynności

lotniczych.

5. Czas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym

przy użyciu śmigłowca nie może przekroczyć:

1) 160 godzin w ciągu każdych kolejnych 28 dni, rozłożonych możliwie

równomiernie w tym okresie;

2) 40 godzin w ciągu każdych kolejnych 7 dni.

6. Czas pracy członka załogi w śmigłowcowej służbie ratownictwa

medycznego nie może przekroczyć:

1) 190 godzin w ciągu każdych kolejnych 28 dni, rozłożonych możliwie

równomiernie w całym tym okresie;

2) 60 godzin w ciągu każdych kolejnych 7 dni;

3) 15 godzin 30 minut w ciągu kolejnych 24 godzin.

7. Czas lotu, liczony od chwili uruchomienia wirnika nośnego do momentu

jego zatrzymania, członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym

przy użyciu śmigłowca nie może przekroczyć:

1) 800 godzin w ciągu roku kalendarzowego;

2) 90 godzin w ciągu kolejnych 28 dni.

8. Czas lotu, liczony od chwili uruchomienia wirnika nośnego do momentu

jego zatrzymania, członka załogi w śmigłowcowej służbie ratownictwa

medycznego nie może przekroczyć:

1) 800 godzin w ciągu roku kalendarzowego;

2) 80 godzin w ciągu kolejnych 28 dni.

Art. 103b. 1. Członkom załóg statków powietrznych, o których mowa w art.

103a, niezależnie od urlopu wypoczynkowego, przysługuje:

1) co najmniej 7 dni wolnych od pracy w każdym miesiącu kalendarzowym;

2) co najmniej 104 dni wolnych od pracy w każdym roku kalendarzowym.

2017-02-17

©Telksinoe s. 123/326

2. Do okresów, o których mowa w ust. 1, wlicza się dni ustawowo wolne od

pracy albo, w przypadku określonym w art. 15111 Kodeksu pracy, inne dni wolne

od pracy zapewnione przez pracodawcę oraz okresy wypoczynku określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 103c liczone w wymiarze godzinowym.

3. Pracodawca ustala rozkład czasu pracy członków załóg statków

powietrznych. Rozkład czasu pracy uwzględniający okresy wypoczynku, o których

mowa w ust. 1, jest przygotowywany na okres miesiąca kalendarzowego oraz

ogłaszany w sposób przyjęty u danego pracodawcy najpóźniej do 25. dnia miesiąca

poprzedniego.

4. Członkom załóg statków powietrznych, o których mowa w art. 103a,

przysługują w każdym tygodniu co najmniej 24 godziny nieprzerwanego

wypoczynku.

Art. 103c. Minister właściwy do spraw transportu, w celu zachowania

odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa operacji lotniczych oraz zapobieżenia

skutkom skumulowanego zmęczenia członków załóg, określi, w drodze

rozporządzenia, w odniesieniu do członków załóg statków powietrznych, o których

mowa w art. 103a:

1) maksymalny okres pełnienia czynności lotniczych;

2) przerwy w pełnieniu czynności lotniczych;

3) okresy wypoczynku należne w związku z pełnieniem czynności lotniczych;

4) ograniczenia czasu lotu;

5) formy pełnienia gotowości oraz warunki ich wliczania do czasu pracy.

Art. 103d. W sprawach dotyczących czasu pracy członków załóg statków

powietrznych, nieuregulowanych w przepisach art. 103–103c, stosuje się przepisy

Kodeksu pracy.

Art. 104. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej,

uwzględniając przepisy międzynarodowe i przepisy prawa Unii Europejskiej oraz

mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa lotów, określi dla specjalności,

o których mowa w art. 94 ust. 6 pkt 1, 3 i 5 oraz art. 95 ust. 2 pkt 1–7, w drodze

rozporządzenia:

1) wzory licencji i świadectw kwalifikacji;

2017-02-17

©Telksinoe s. 124/326

2) uprawnienia przyznawane i wpisywane do licencji lub świadectw kwalifikacji;

3) szczegółowe wymagania dla poszczególnych rodzajów licencji i świadectw

kwalifikacji, dotyczące kwalifikacji lotniczych w zakresie wiedzy,

umiejętności i praktyki;

4) szczegółowe warunki i sposób:

a) wydawania, przedłużania, wznawiania, wymiany, cofania, ograniczania,

zawieszania i przywracania licencji i świadectw kwalifikacji oraz

wynikających z nich uprawnień,

b) uznawania, zawieszania uznania, cofania uznania, przywracania uznania

obcych licencji i świadectw kwalifikacji oraz wynikających z nich

uprawnień, wydanych przez właściwy organ obcego państwa,

c) uzyskiwania i sprawdzania kwalifikacji lotniczych,

d) prowadzenia rejestru personelu lotniczego,

e) prowadzenia szkolenia lotniczego;

5) szczegółowe warunki wykonywania uprawnień wynikających z licencji

i świadectw kwalifikacji;

6) zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do otrzymania świadectwa

operatora tankowania statków powietrznych oraz wzór i tryb uzyskiwania

takiego świadectwa, uwzględniając równorzędność ukończonych kursów

i szkoleń.

1a. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając przepisy

międzynarodowe i przepisy prawa Unii Europejskiej, określi dla specjalności,

o których mowa w art. 94 ust. 6 pkt 4 i 4a oraz w art. 95 ust. 2 pkt 8 i 9, w drodze

rozporządzenia:

1) wzory licencji i świadectw kwalifikacji;

2) uprawnienia przyznawane i wpisywane do licencji i świadectw kwalifikacji;

3) szczegółowe wymagania dla poszczególnych rodzajów licencji i świadectw

kwalifikacji, dotyczące kwalifikacji lotniczych w zakresie wiedzy,

umiejętności i praktyki;

4) szczegółowe warunki i sposób:

a) wydawania, przedłużania, wznawiania, wymiany, cofania, ograniczania,

zawieszania i przywracania licencji i świadectw kwalifikacji oraz

wynikających z nich uprawnień,

2017-02-17

©Telksinoe s. 125/326

b) uznawania, zawieszania uznania, cofania uznania i przywracania uznania

obcych licencji i świadectw kwalifikacji oraz wynikających z nich

uprawnień, wydanych przez właściwy organ obcego państwa,

c) uzyskiwania i sprawdzania kwalifikacji lotniczych,

d) prowadzenia rejestru personelu lotniczego,

e) prowadzenia szkolenia lotniczego;

5) szczegółowe warunki wykonywania uprawnień wynikających z licencji

i świadectw kwalifikacji.

2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej kandydatów na członków personelu

lotniczego oraz członków personelu lotniczego i kandydatów na członków

personelu pokładowego oraz członków personelu pokładowego, mając na uwadze

wymagania wynikające z przepisów międzynarodowych oraz przepisów prawa Unii

Europejskiej i specyfiki wykonywanych czynności lotniczych.

3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki, na jakich cudzoziemcy mogą być dopuszczani do szkolenia lotniczego

i uzyskiwać licencje w Rzeczypospolitej Polskiej, mając na uwadze zapewnienie

bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym oraz zgodność z przepisami

międzynarodowymi.

4. W celu uzyskania, wznowienia, utrzymania licencji i świadectw

kwalifikacji dla poszczególnych specjalności lotniczych Prezes Urzędu może uznać

kwalifikacje i uprawnienia nabyte w lotnictwie państwowym.

5. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 4, prowadzi się na

wniosek osoby posiadającej kwalifikacje lub uprawnienia nabyte w lotnictwie

państwowym.

6. Uznanie kwalifikacji lub uprawnień nabytych w lotnictwie państwowym

w celu uzyskania, wznowienia, utrzymania licencji i świadectw kwalifikacji

dokonywane jest na podstawie dokumentów potwierdzających uzyskanie

kwalifikacji lub uprawnień w lotnictwie państwowym wydanych przez właściwe

w danym zakresie jednostki organizacyjne lotnictwa państwowego lub w przypadku

ich braku poprzez poddanie osoby ubiegającej się o uznanie sprawdzianowi

2017-02-17

©Telksinoe s. 126/326

z wiedzy lub umiejętności wymaganych dla odpowiedniego uprawnienia, licencji

lub świadectwa kwalifikacji.

7. Jeżeli dla uznania kwalifikacji lub uprawnień nabytych w lotnictwie

państwowym w celu uzyskania, wznowienia, utrzymania licencji albo świadectwa

kwalifikacji wymagana jest udokumentowana praktyka lotnicza, zalicza się tę

praktykę na podstawie dokumentów potwierdzających wykonywanie w lotnictwie

państwowym odpowiednich czynności lotniczych, wydanych przez właściwe

w danym zakresie jednostki organizacyjne lotnictwa państwowego.

8. W przypadku, gdy dla uznania kwalifikacji lub uprawnienia nabytych

w lotnictwie państwowym w celu uzyskania odpowiedniego uprawnienia

lotniczego wynikającego z licencji albo świadectwa kwalifikacji, a także

uprawnienia dodatkowego wpisywanego do licencji albo świadectwa kwalifikacji

wymagane jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu praktycznego lub

teoretycznego, egzamin ten przeprowadza komisja egzaminacyjna, o której mowa

w art. 99.

9. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki uznawania kwalifikacji

i uprawnień, o których mowa w ust. 4, uwzględniając równorzędność ukończonych

kursów i szkoleń.

Rozdział 2

Badania lotniczo-lekarskie

Art. 105. 1. Sprawność psychiczną i fizyczną członka oraz kandydata na

członka personelu lotniczego i członka oraz kandydata na członka personelu

pokładowego sprawdza się w trakcie badań lotniczo-lekarskich.

1a. Badaniom, o których mowa w ust. 1, nie podlegają członkowie personelu

lotniczego oraz kandydaci na członków personelu lotniczego specjalności:

1) (uchylony)

2) pilot lotni;

3) pilot paralotni;

4) pilot motolotni;

5) skoczek spadochronowy;

2017-02-17

©Telksinoe s. 127/326

6) mechanik poświadczenia obsługi statków powietrznych;

7) mechanik lotniczy obsługi technicznej.

1b. Przepis ust. 1a nie dotyczy osób posiadających specjalności, o których

mowa w ust. 1a pkt 2–5, wykonujących czynności lotnicze na podstawie

posiadanego uprawnienia instruktorskiego, uprawnienia do lotów lub skoków z

pasażerem oraz uczestniczących we współzawodnictwie sportowym

organizowanym przez polski związek sportowy.

2. Członek personelu lotniczego oraz personelu pokładowego nie może

wykonywać lotów lub innych czynności lotniczych w przypadku utraty wymaganej

sprawności psychicznej i fizycznej.

3. Członek personelu lotniczego i personelu pokładowego, który jest

świadomy utraty sprawności psychicznej lub fizycznej wymaganej do

wykonywania swojej funkcji, jest obowiązany do natychmiastowego poddania się

badaniom lotniczo-lekarskim.

4. Badania lotniczo-lekarskie przeprowadzane są odpłatnie. Koszty tych badań

ponosi pracodawca.

5. Sprawność fizyczną i psychiczną członka personelu lotniczego, o którym

mowa w ust. 1a, stwierdza się na podstawie złożonego przez tę osobę pisemnego

oświadczenia, że stan zdrowia tej osoby pozwala na bezpieczne wykonywanie

czynności lotniczych lub ważnego prawa jazdy dowolnej kategorii.

Art. 106. 1. Badania lotniczo-lekarskie przeprowadzają i wydają orzeczenia

o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania funkcji

członka personelu lotniczego oraz członka personelu pokładowego:

1) centra medycyny lotniczej;

2) lekarze orzecznicy.

2. W imieniu centrum medycyny lotniczej badania lotniczo-lekarskie

przeprowadza i wydaje orzeczenie komisja lekarska centrum medycyny lotniczej

złożona z lekarzy orzeczników oraz specjalistów z zakresu medycyny.

3. Od orzeczenia komisji lekarskiej centrum medycyny lotniczej lub lekarza

orzecznika osobie zainteresowanej przysługuje odwołanie do Naczelnego Lekarza

w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia. Do postępowania w sprawie

odwołania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –

Kodeks postępowania administracyjnego.

2017-02-17

©Telksinoe s. 128/326

4. W przypadkach szczególnych prawo złożenia odwołania od orzeczenia,

o którym mowa w ust. 3, przysługuje także Prezesowi Urzędu.

5. Naczelny Lekarz w celu zbadania zasadności odwołania, o którym mowa

w ust. 3, powołuje komisję, w skład której wchodzą lekarze specjaliści z zakresu

medycyny. Komisja ta składa Naczelnemu Lekarzowi sprawozdanie z dokonanych

ustaleń; Naczelny Lekarz nie jest związany opinią komisji.

6. W skład Komisji, o której mowa w ust. 5, nie mogą wchodzić lekarze

specjaliści biorący udział w badaniach, na podstawie których wydano zaskarżone

orzeczenie.

7. Rejestr lekarzy specjalistów, o których mowa w ust. 5, prowadzi Prezes

Urzędu.

Art. 107. 1. Do zadań Naczelnego Lekarza należy:

1) pełnienie funkcji odwoławczych od orzeczeń wydawanych przez centra

medycyny lotniczej oraz lekarzy orzeczników;

2) sprawowanie nadzoru nad działalnością centrów medycyny lotniczej oraz

lekarzy orzeczników;

3) wnioskowanie do Prezesa Urzędu o wpisanie zakładów opieki zdrowotnej

spełniających wymagania, o których mowa w art. 109 ust. 1, na listę centrów

medycyny lotniczej i skreślenie z niej;

4) wnioskowanie do Prezesa Urzędu o wpisanie lekarzy spełniających

wymagania, o których mowa w art. 108 ust. 1, na listę lekarzy orzeczników

albo skreślenie z niej;

5) dokonywanie corocznej oceny działalności podmiotów, o których mowa w art.

106 ust. 1;

6) zatwierdzanie i wdrażanie programu szkolenia dla kandydatów na lekarzy

orzeczników;

7) organizowanie szkoleń dla kandydatów na lekarzy orzeczników lub lekarzy

orzeczników.

2. Naczelny Lekarz ma prawo przetwarzać dane medyczne członków

i kandydatów na członków personelu lotniczego oraz członków i kandydatów na

członków personelu pokładowego wyłącznie na potrzeby wykonywanych badań

oraz prowadzonych postępowań.

3. Regulamin działania Naczelnego Lekarza ustala Prezes Urzędu.

2017-02-17

©Telksinoe s. 129/326

Art. 108. 1. Lekarzem orzecznikiem może zostać lekarz, który łącznie spełnia

następujące wymagania:

1) posiada prawo wykonywania zawodu lekarza;

2) jest specjalistą z zakresu medycyny;

3) odbył szkolenie dla kandydatów na lekarzy orzeczników i złożył egzamin;

4) złożył wniosek do Naczelnego Lekarza o wpisanie go na listę lekarzy

orzeczników.

2. Wpis na listę lekarzy orzeczników dokonywany jest na okres 3 lat.

3. Do obowiązków lekarza orzecznika należy:

1) przeprowadzanie badań lotniczo-lekarskich i orzekanie o istnieniu lub braku

przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania funkcji członka personelu

lotniczego;

2) udostępnianie wyników badań uprawnionym organom oraz zainteresowanemu

na każde żądanie;

3) udostępnianie dokumentacji medycznej na każde żądanie Naczelnego Lekarza.

4. Lekarze orzecznicy mają prawo przetwarzać dane medyczne kandydatów na

członków personelu lotniczego oraz członków personelu lotniczego wyłącznie na

potrzeby wykonywanych badań oraz prowadzonych postępowań.

5. Wpisanie lekarza na listę lekarzy orzeczników lub skreślenie go z tej listy

następuje na podstawie decyzji Prezesa Urzędu, wydanej na wniosek Naczelnego

Lekarza lub zainteresowanego lekarza, o której zainteresowany lekarz zostaje

poinformowany w drodze pisemnego powiadomienia.

6. Naczelny Lekarz wnioskuje o skreślenie lekarza z listy lekarzy orzeczników

w razie:

1) ujemnej corocznej oceny działalności, o której mowa w art. 107 ust. 1 pkt 5,

potwierdzonej ponowną ujemną oceną, która nie może być dokonana

wcześniej niż po upływie sześciu miesięcy;

2) utraty bądź zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza;

3) ograniczenia go w wykonywaniu czynności medycznych, związanego

z orzekaniem;

4) upływu terminu, na jaki został dokonany wpis na listę;

5) (uchylony)

7. Prezes Urzędu prowadzi listę lekarzy orzeczników.

2017-02-17

©Telksinoe s. 130/326

8. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb wpisywania

lekarzy na listę lekarzy orzeczników oraz skreślania z niej, z uwzględnieniem wzoru

listy lekarzy orzeczników.

Art. 109. 1. Na listę centrów medycyny lotniczej może zostać wpisany

podmiot (zakład opieki zdrowotnej), który spełnia następujące wymagania:

1) jest wpisany do właściwego rejestru zakładów opieki zdrowotnej;

2) zatrudnia lekarzy orzeczników oraz specjalistów z zakresu medycyny;

3) zajmuje się w szczególności problemami klinicznej medycyny lotniczej

i dziedzinami pokrewnymi.

2. Wpis na listę dokonywany jest na wniosek zainteresowanego podmiotu na

okres 3 lat.

3. Do obowiązków centrum medycyny lotniczej należy:

1) przeprowadzanie badań lotniczo-lekarskich i orzekanie o istnieniu lub braku

przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania funkcji członka personelu

lotniczego;

2) udostępnianie wyników badań uprawnionym organom oraz zainteresowanemu

na każde żądanie;

3) udostępnianie dokumentacji medycznej na każde żądanie Naczelnego Lekarza.

4. Centra medycyny lotniczej mają prawo przetwarzać dane medyczne

kandydatów na członków personelu lotniczego oraz członków personelu lotniczego

wyłącznie na potrzeby wykonywanych badań oraz prowadzonych postępowań.

5. Wpisanie na listę lub skreślenie z niej centrum medycyny lotniczej

następuje na podstawie decyzji prezesa Urzędu wydanej na wniosek Naczelnego

Lekarza lub zainteresowanego podmiotu.

6. Naczelny Lekarz wnioskuje o skreślenie centrum medycyny lotniczej z listy

w razie:

1) ujemnej corocznej oceny działalności potwierdzonej ponowną ujemną oceną,

która nie może być dokonana wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od ostatniej

oceny;

2) niespełniania wymogów, o których mowa w ust. 1;

3) upływu terminu, na jaki został dokonany wpis na listę;

4) złożenia wniosku przez zainteresowany podmiot.

2017-02-17

©Telksinoe s. 131/326

7. Prezes Urzędu prowadzi listę centrów medycyny lotniczej.

8. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb wpisywania

centrów medycyny lotniczej na listę oraz skreślania z niej, z uwzględnieniem

potrzeb lotnictwa cywilnego w tym zakresie.

Art. 110. Posiadanie orzeczenia o braku przeciwwskazań do wykonywania

funkcji członka personelu lotniczego jest jednym z niezbędnych warunków wydania

decyzji o wydaniu lub przedłużeniu ważności licencji członka personelu lotniczego.

Art. 111. Naczelny Lekarz przedstawia corocznie sprawozdanie ze swej

działalności Prezesowi Urzędu, który następnie przedstawia to sprawozdanie

ministrowi właściwemu do spraw transportu oraz ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia.

Art. 112. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe zasady, warunki i tryb przeprowadzania badań lotniczo-

-lekarskich kandydatów na członków personelu lotniczego, członków

personelu lotniczego oraz kandydatów na członków personelu pokładowego

i członków personelu pokładowego;

2) warunki i tryb:

a) wydawania i przechowywania orzeczeń lekarskich stwierdzających

istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania funkcji

członka personelu lotniczego,

b) kontroli przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich i orzekania,

c) kontroli dokumentowania badań lotniczo-lekarskich;

3) częstotliwość badań lotniczo-lekarskich;

4) dodatkowe wymagania kwalifikacyjne lekarzy orzeczników;

5) sposób postępowania z dokumentacją medyczną badań lotniczo-lekarskich

oraz wzory stosowanych dokumentów;

6) maksymalne stawki opłat za badania lotniczo-lekarskie, biorąc pod uwagę

zakres i rodzaj przeprowadzanych badań oraz rodzaj licencji.

7) (uchylony)

2017-02-17

©Telksinoe s. 132/326

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do

spraw transportu uwzględnia w szczególności konieczność zapewnienia

prawidłowego i kompleksowego przebiegu badań lotniczo-lekarskich, przy udziale

specjalistów z dziedziny medycyny, a także konieczność posiadania przez

członków personelu lotniczego oraz członków personelu pokładowego

odpowiedniego stanu zdrowia niezbędnego do wykonywania obowiązków

zawodowych.

Rozdział 3

Dowódca i załoga statku powietrznego

Art. 113. 1. Załogę statku powietrznego stanowią osoby wyznaczone przez

użytkownika statku powietrznego do wykonania określonych czynności na statku

powietrznym w czasie lotu.

2. Na statku powietrznym wykonującym lot z załogą musi być wyznaczony

dowódca statku powietrznego, zwany dalej „dowódcą”.

3. Jeżeli załogę statku powietrznego stanowi jedna osoba, pełni ona funkcję

dowódcy.

Art. 114. 1. Dowódca jest obowiązany wykonywać loty zgodnie z przepisami,

w szczególności zaś zapewnić bezpieczeństwo statku powietrznego oraz

znajdujących się na jego pokładzie osób i rzeczy.

2. Gdy statkowi powietrznemu grozi niebezpieczeństwo, dowódca jest

obowiązany zastosować wszelkie niezbędne środki w celu ratowania pasażerów

i załogi.

3. W razie uszkodzenia statku powietrznego lub przymusowego lądowania

dowódca wykonuje w imieniu właściciela i użytkownika statku oraz w imieniu

właścicieli przewożonych rzeczy wszelkie czynności, jakie uzna za konieczne do

zabezpieczenia ich interesów.

Art. 115. 1. W celu zapewnienia bezpieczeństwa lotu oraz bezpieczeństwa

i porządku na pokładzie statku powietrznego dowódca jest upoważniony do:

1) zobowiązania, w razie konieczności, innych członków załogi do wykonywania

czynności nienależących do ich normalnego zakresu obowiązków;

2) wydawania poleceń wszystkim osobom znajdującym się na pokładzie statku

powietrznego.

2017-02-17

©Telksinoe s. 133/326

2. Wszystkie osoby obecne na pokładzie statku powietrznego są obowiązane

wypełniać polecenia dowódcy.

3. Dowódca ma prawo decydować, z zastrzeżeniem ust. 4a, o:

1) zastosowaniu niezbędnych środków, łącznie ze środkami przymusu

w stosunku do osób niewykonujących jego poleceń albo zagrażających w inny

sposób bezpieczeństwu lotu lub porządkowi na pokładzie statku powietrznego;

2) zatrzymaniu osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa na statku

powietrznym albo osoby zagrażającej w inny sposób bezpieczeństwu lotu lub

porządkowi na pokładzie statku powietrznego, do czasu przekazania jej

właściwym organom.

4. Członkowie załogi statku powietrznego mogą stosować wyłącznie środki

przymusu odpowiadające potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne

do osiągnięcia podporządkowania wymaganiom bezpieczeństwa i porządku na

pokładzie statku oraz poleceniom i decyzjom dowódcy.

4a. W przypadku gdy nie jest możliwe podjęcie decyzji przez dowódcę,

funkcjonariusz Straży Granicznej wchodzący w skład warty ochronnej na pokładzie

statku powietrznego odbywającego lot wysokiego ryzyka, w razie bezpośredniego

zagrożenia bezpieczeństwa lotu, zdrowia lub życia pasażerów lub członków załogi,

w celu unieszkodliwienia osoby niebezpiecznej stosuje niezbędne środki, łącznie

z użyciem środków przymusu bezpośredniego i broni palnej.

5. Organy Policji i Straży Granicznej są obowiązane do przejęcia osoby,

o której mowa w ust. 3 pkt 2.

Art. 116. 1. Zabrania się członkom załogi oraz innym osobom wnoszenia

i używania broni palnej, broni gazowej oraz materiałów wybuchowych na pokład

statku powietrznego, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie także do urządzeń,

środków i substancji mogących stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lotu lub

pasażerów.

3. Zakazów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje się do:

[1) żołnierzy i funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, żołnierzy Żandarmerii Wojskowej oraz

funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Straży Granicznej, Służby

2017-02-17

©Telksinoe s. 134/326

Celnej i Biura Ochrony Rządu, którzy bez zamiaru odbycia lotu, wykonują

obowiązki służbowe na pokładzie statku powietrznego pozostającego na

lotnisku albo lądowisku;]

<1) żołnierzy i funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Nowe brzmienie

pkt 1 w ust. 3 w

Wywiadu Wojskowego, żołnierzy Żandarmerii Wojskowej oraz art. 116 wejdzie

w życie z dn.

funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

1.03.2017 r. (Dz.

Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Straży U. z 2016 r. poz.

1948).

Granicznej, Służby Celno-Skarbowej i Biura Ochrony Rządu, którzy, bez

zamiaru odbycia lotu, wykonują obowiązki służbowe na pokładzie statku

powietrznego pozostającego na lotnisku albo lądowisku;>

2) funkcjonariuszy Straży Granicznej pełniących wartę ochronną, o której mowa

w art. 186a ust. 1;

3) żołnierzy i funkcjonariuszy służb, o których mowa w pkt 1, którzy podczas

wykonywania przez nich obowiązków służbowych odbywają lot i odbyli

szkolenie w zakresie zasad bezpieczeństwa na pokładzie statku powietrznego

w przypadku użycia broni palnej lub środków przymusu bezpośredniego.

4. Żołnierze i funkcjonariusze służb, o których mowa w ust. 3 pkt 1, którzy

podczas wykonywania przez nich obowiązków służbowych odbywają lot, mają

prawo do użycia na pokładzie statku powietrznego broni palnej lub środków

przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–4, 7, 11

i 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni

palnej (Dz. U. poz. 628 i 1165 oraz z 2014 r. poz. 24 i 1199), na zasadach i w sposób

określony w tej ustawie.

5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki wnoszenia broni palnej lub środków przymusu

bezpośredniego na pokład statku powietrznego, uwzględniając konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa na pokładzie tego statku;

2) organizację i zakres szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, mając na

względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu wyszkolenia żołnierzy

i funkcjonariuszy, jednolitość programu i formy szkolenia, zakres wiedzy

teoretycznej i praktyki niezbędnej do wykonywania obowiązków służbowych

na pokładzie statku powietrznego.

6. (uchylony)

2017-02-17

©Telksinoe s. 135/326

7. (uchylony)

8. (uchylony)

Art. 117. 1. Dowódca statku powietrznego, który otrzymał sygnał

o niebezpieczeństwie grożącym innemu statkowi powietrznemu lub statkowi

morskiemu, spostrzegł statek powietrzny lub morski, który uległ wypadkowi lub

znalazł się w niebezpieczeństwie, albo zauważył inną katastrofę lub klęskę

żywiołową bądź zauważył osobę znajdującą się na morzu w niebezpieczeństwie

utraty życia, obowiązany jest udzielić poszkodowanym lub znajdującym się

w niebezpieczeństwie pomocy w zakresie, w jakim może to uczynić bez narażenia

na niebezpieczeństwo powierzonego mu statku powietrznego, pasażerów, załogi lub

innych osób.

2. Obowiązek pomocy ustaje, gdy dowódca wie, że kto inny udziela pomocy

w podobnych lub lepszych warunkach, niż on sam mógłby jej udzielić.

Art. 118. Jeżeli w celu opanowania sytuacji zagrażającej bezpieczeństwu

statku powietrznego, osobom lub mieniu znajdującym się na tym statku, członek

załogi statku powietrznego podjął czynności naruszające przepisy lotnicze,

dowódca statku powietrznego obowiązany jest niezwłocznie zawiadomić o tym

zdarzeniu właściwy organ państwa, którego przepisy uległy naruszeniu. Jeżeli

przepisy danego państwa tego wymagają, dowódca statku powietrznego powinien

również niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 10 dni od wylądowania statku

powietrznego, złożyć organowi, który otrzymał zawiadomienie, pisemne

sprawozdanie o zdarzeniu.

DZIAŁ VI

Żegluga powietrzna

Rozdział 1

Zasady korzystania z przestrzeni powietrznej i organizacji ruchu lotniczego

Art. 118a. Żegluga powietrzna w polskiej przestrzeni powietrznej oraz

w przestrzeni powietrznej, która, w oparciu o art. 5 ust. 2, znalazła się w obszarze

odpowiedzialności Rzeczypospolitej Polskiej jest realizowana zgodnie z:

1) przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi Jednolitej Europejskiej

Przestrzeni Powietrznej, a w szczególności:

2017-02-17

©Telksinoe s. 136/326

a) rozporządzeniem nr 549/2004/WE,

b) rozporządzeniem nr 550/2004/WE,

c) rozporządzeniem nr 551/2004/WE,

d) rozporządzeniem nr 552/2004/WE;

2) umowami międzynarodowymi i przepisami międzynarodowymi;

3) niniejszą ustawą i innymi ustawami.

Art. 119. 1. Polska przestrzeń powietrzna jest dostępna na równych prawach

dla wszystkich jej użytkowników, a swoboda lotów w niej cywilnych statków

powietrznych może być ograniczona wyłącznie na podstawie wyraźnego

upoważnienia Prawa lotniczego, przy zachowaniu przepisów innych ustaw

i wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, w tym uchwał

organizacji międzynarodowych.

2. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić zakazy

i ograniczenia w ruchu lotniczym niezbędne ze względu na:

1) ważny interes polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej;

2) względy obronności i bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej;

3) ważny interes gospodarczy Rzeczypospolitej Polskiej;

4) zobowiązania Rzeczypospolitej Polskiej wynikające z umów

międzynarodowych, w tym zwłaszcza z wiążących uchwał Rady

Bezpieczeństwa ONZ, przyjętych na podstawie rozdziału VII Karty Narodów

Zjednoczonych.

3. Dostępność przestrzeni powietrznej może być czasowo ograniczona ze

względu na obronność państwa, bezpieczeństwo publiczne, ochronę przyrody oraz

bezpieczeństwo ruchu lotniczego, zgodnie z ust. 4.

4. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej, ministrami właściwymi do spraw wewnętrznych oraz

środowiska, w drodze rozporządzeń, z zachowaniem postanowień umów

międzynarodowych:

1) może wprowadzić zakazy lub ograniczenia lotów nad obszarem całego

państwa albo jego części na czas dłuższy niż 3 miesiące;

2) określi zasady wprowadzania przez instytucje zapewniające służby ruchu

lotniczego ograniczeń lotów w części przestrzeni powietrznej, których czas

2017-02-17

©Telksinoe s. 137/326

trwania nie będzie dłuższy niż 3 miesiące, oraz sposób publikacji tych

ograniczeń.

5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw środowiska może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

ograniczenia lub zakazy lotów dla statków powietrznych niespełniających

wymogów ochrony środowiska w zakresie ochrony przed hałasem oraz warunki

i sposoby wprowadzania wyłączeń od tych zakazów, mając na względzie

przeciwdziałanie oddziaływaniu lotnictwa cywilnego na środowisko oraz

wymagania wynikające z przepisów międzynarodowych.

Art. 120. 1. Polska przestrzeń powietrzna dostępna dla żeglugi powietrznej

jest klasyfikowana zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej w zakresie

Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, umowami i przepisami

międzynarodowymi.

2. W polskiej przestrzeni powietrznej działają instytucje zapewniające służby

żeglugi powietrznej, a w wydzielonych częściach tej przestrzeni cywilne lub

wojskowe lotniskowe organy służb ruchu lotniczego lub właściwe organy

wojskowe.

3. Instytucje zapewniające służby ruchu lotniczego tworzą cywilne lotniskowe

organy służb ruchu lotniczego działające w przestrzeni kontrolowanej.

4. Zarządzający lotniskiem niekontrolowanym w zależności od potrzeb może

zapewnić lotniskową służbę informacji powietrznej oraz dostępność informacji

meteorologicznej w przestrzeni niekontrolowanej przydzielonej danemu lotnisku

w trybie art. 121 ust. 5 pkt 1 lub kierującego lotami, który odpowiada za udzielanie

informacji użytecznych w trakcie wykonywania lotów w ruchu lotniskowym, oraz

za udzielanie informacji przylatującym i odlatującym statkom powietrznym.

4a. W procesie certyfikacji lotniskowej służby informacji powietrznej

potwierdzenie spełnienia przez nią wymagań ustalonych dla tej służby następuje

przez złożenie oświadczenia o posiadaniu zdolności i środków umożliwiających

wywiązanie się z obowiązków związanych z zapewnianą służbą, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 121 ust. 5a.

4b. Prezes Urzędu, w ramach kontroli, o której mowa w art. 162 ust. 1, może

przeprowadzić kontrolę informacji wskazanych w oświadczeniu, o którym mowa

w ust. 4a.

2017-02-17

©Telksinoe s. 138/326

4c. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze przepisy

międzynarodowe oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu

lotniczym, określi w drodze rozporządzenia:

1) okoliczności i sposób wyznaczania kierującego lotami;

2) wymagania, które musi spełniać kierujący lotami, oraz jego uprawnienia

i obowiązki;

3) zakres dokumentacji i środki techniczne niezbędne do zapewniania kierowania

lotami.

5. Minister Obrony Narodowej tworzy wojskowe lotniskowe organy służb

ruchu lotniczego działające w przestrzeni przydzielonej danemu lotnisku w trybie

art. 121 ust. 5 pkt 1.

6. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, organizację

i szczegółowe zasady funkcjonowania wojskowych lotniskowych organów służby

ruchu lotniczego.

Art. 121. 1. Zarządzanie ruchem lotniczym w polskiej przestrzeni powietrznej

jest realizowane przez:

1) zapewnianie odpowiednich do charakteru, natężenia i warunków ruchu

lotniczego służb żeglugi powietrznej;

2) zarządzanie przestrzenią powietrzną;

3) zarządzanie przepływem ruchu lotniczego.

2. Statkom powietrznym wykonującym loty w przestrzeni powietrznej

zapewnia się ponadto służbę poszukiwania i ratownictwa.

3. Zintegrowany Pakiet Informacji Lotniczych publikuje instytucja

zapewniająca służby ruchu lotniczego.

4. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych powoła,

w drodze rozporządzenia, wspólny cywilno-wojskowy organ doradczy

odpowiedzialny za kształtowanie zasad zarządzania i wykorzystania przestrzeni

powietrznej przez wszystkich użytkowników oraz ustali zakres działania tego

organu, z uwzględnieniem prawa UE dotyczącego Jednolitej Europejskiej

Przestrzeni Powietrznej oraz przepisów międzynarodowych.

5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej, uwzględniając zasady wynikające z umów i przepisów

2017-02-17

©Telksinoe s. 139/326

międzynarodowych, dla zapewnienia bezpiecznego, elastycznego i efektywnego

wykorzystania przestrzeni powietrznej przez wszystkich jej użytkowników, określi,

w drodze rozporządzenia:

1) strukturę polskiej przestrzeni powietrznej dostępnej dla żeglugi powietrznej

z podziałem na:

a) przestrzeń kontrolowaną,

b) przestrzeń niekontrolowaną;

2) szczegółowe warunki i sposób korzystania z przestrzeni powietrznej przez

wszystkich jej użytkowników.

3) (uchylony)

5a. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i sposób tworzenia lotniskowych cywilnych organów służb ruchu lotniczego na

lotniskach kontrolowanych i niekontrolowanych, mając na uwadze zasady

wynikające z umów i przepisów międzynarodowych, w tym wymagania EASA,

oraz uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu lotniczym.

6. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi,

w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem umów i przepisów

międzynarodowych:

1) przepisy ruchu lotniczego – w rozumieniu Załącznika 2 do Konwencji

o międzynarodowym lotnictwie cywilnym;

2) warunki i sposób działania służb ruchu lotniczego – w rozumieniu Załącznika

11 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.

7. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób współdziałania instytucji

zapewniającej służby ruchu lotniczego z Siłami Powietrznymi Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej tak, aby zapewniona była szczególna rola systemu obrony

powietrznej w zakresie przeciwdziałania zagrożeniom bezpieczeństwa państwa

z powietrza w czasie pokoju.

Art. 122. 1. Użytkownik polskiej przestrzeni powietrznej jest obowiązany do

niezwłocznego wykonywania poleceń instytucji zapewniających służby ruchu

lotniczego oraz cywilnych i wojskowych lotniskowych organów służb ruchu

2017-02-17

©Telksinoe s. 140/326

lotniczego, a także organów dowodzenia obroną powietrzną, jak również poleceń

przekazanych mu przez wojskowe statki powietrzne.

2. Organy, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy cywilny statek

powietrzny wykonuje lot wbrew zakazom lub ograniczeniom, o których mowa

w art. 119 ust. 2, 4 lub 5, albo gdy istnieją uzasadnione obawy, aby sądzić, że

cywilny statek powietrzny jest użyty do działań sprzecznych z prawem, mogą

wezwać ten statek do:

1) odpowiedniej zmiany kierunku lub wysokości lotu;

2) lądowania na wskazanym przez ten organ lotnisku;

3) wykonania innych poleceń, mających na celu przywrócenie stanu zgodnego

z prawem.

3. Wykonywanie przepisów ust. 1 i 2 nie może naruszać bezpieczeństwa osób

będących na pokładzie statku powietrznego.

Art. 122a. (utracił moc)16)

Art. 123. 1. Zabrania się wykonywania przez statki powietrzne lotów

próbnych, akrobacyjnych oraz organizowania pokazów lotniczych nad osiedlami

i innymi skupiskami ludności.

1a. Przez pokaz lotniczy należy rozumieć loty statków powietrznych

organizowane dla publiczności w celu zademonstrowania sprzętu lotniczego lub

umiejętności pilotów, które nie są:

1) wykonywane wyłącznie w ramach szkolenia lub treningu;

2) organizowane wyłącznie w celach handlowych lub zawodowych.

1b. Na wniosek organizatora pokazów lotniczych, złożony co najmniej na

30 dni przed planowanym terminem pokazu, zawierający ich program, Prezes

Urzędu wyraża zgodę na ich przeprowadzenie, jeżeli spełnione są wymogi

bezpieczeństwa określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 1f.

1c. Zgodę, o której mowa w ust. 1b, Prezes Urzędu wydaje w drodze decyzji

administracyjnej.

1d. Nie wymagają zgody Prezesa Urzędu pokazy lotnicze organizowane dla

publiczności na terenie, na którym liczba udostępnionych przez organizatora miejsc

16)

Z dniem 3 października 2008 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30

września 2008 r., sygn. akt K 44/07 (Dz. U. poz. 1095).

2017-02-17

©Telksinoe s. 141/326

dla osób wynosi mniej niż 1000. O zamiarze zorganizowania takich pokazów należy

jednak powiadomić Prezesa Urzędu na co najmniej 14 dni przed planowanym

terminem pokazu wraz z podaniem programu.

1e. Pokazy lotnicze odbywają się z zachowaniem przepisów ustawy z dnia

20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2139).

1f. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi,

w drodze rozporządzenia:

1) wyjątki od zakazów, o których mowa w ust. 1,

2) szczegółowe wymogi bezpieczeństwa podczas organizacji i prowadzenia

pokazów,

3) szczegółowe warunki organizacji i prowadzenia pokazów oraz lotów próbnych

i akrobacyjnych

– z uwzględnieniem bezpieczeństwa lotów, osób zamieszkałych lub

przebywających w osiedlach i skupiskach ludności, a także bezpieczeństwa mienia

i osób przebywających na pokazach lotniczych, w zależności od rodzaju pokazu

i liczby miejsc udostępnionych przez organizatora pokazów.

2. Zabrania się dokonywania w czasie lotów zrzutów ze statku powietrznego,

z wyjątkiem zrzutów dokonywanych na potrzeby:

1) ochrony ludności;

2) ochrony przeciwpożarowej;

3) służby zdrowia;

4) poszukiwania i ratownictwa;

5) sportu i obsługi imprez masowych;

6) reklamy;

7) gospodarki rolnej i leśnej;

8) doświadczalne i szkoleniowe.

3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe warunki

dokonywania zrzutów, o których mowa w ust. 2, z uwzględnieniem bezpieczeństwa

osób i mienia.

4. (uchylony)

2017-02-17

©Telksinoe s. 142/326

Art. 124. 1. Zabrania się wykonywania lotów statkami powietrznymi

z napędem nad obszarami parków narodowych i rezerwatów przyrody poniżej

wysokości względnych podanych przez instytucje zapewniające służby ruchu

lotniczego w trybie art. 122.

2. Zakazów, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów patrolowych

i interwencyjnych, wykonywanych na zlecenie zarządzających parkami

narodowymi i rezerwatami przyrody, administracji morskiej oraz związanych

z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego, z bezpieczeństwem i obronnością

państwa, ochroną granicy państwowej lub poszukiwaniem i ratownictwem.

Art. 125. 1. Zabrania się używania obowiązujących w ruchu lotniczym

znaków i sygnałów do celów niezwiązanych z tym ruchem, jak również używania

ich w sposób mogący wprowadzić w błąd instytucje zapewniające służby ruchu

lotniczego, cywilne i wojskowe lotniskowe organy służby ruchu lotniczego lub

załogi statków powietrznych.

2. Zabrania się używania przez osoby nieuprawnione nadawczych urządzeń

radiowych działających w pasmach częstotliwości przeznaczonych zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 111 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r.

– Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243, z późn. zm.17)) dla łączności

lotniczej oraz radiolokacji i radionawigacji lotniczej.

Art. 126. 1. W polskiej przestrzeni powietrznej mogą być wykonywane loty

bezzałogowych statków powietrznych.

2. Bezzałogowy statek powietrzny (UAV) musi być wyposażony w takie same

urządzenia umożliwiające lot, nawigację i łączność jak załogowy statek powietrzny

wykonujący lot z widocznością (VFR) lub według wskazań przyrządów (IFR)

w określonej klasie przestrzeni powietrznej. Odstępstwa mające zastosowanie

w tym zakresie dla załogowych statków powietrznych stosuje się jednakowo do

bezzałogowych statków powietrznych (UAV).

3. Loty bezzałogowych statków powietrznych wyposażonych zgodnie z ust.

2 mogą być wykonywane na podstawie złożonego planu lotu, w sposób i zgodnie

z warunkami, o których mowa w ust. 5, z zastrzeżeniem art. 149.

17)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 827 i

1198, z 2015 r. poz. 1069, 1893 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 147.

2017-02-17

©Telksinoe s. 143/326

4. Loty bezzałogowych statków powietrznych nieposiadających wyposażenia,

o których mowa w ust. 2, mogą być wykonywane w strefach wydzielanych

z ogólnodostępnej dla lotnictwa przestrzeni powietrznej, z uwzględnieniem

przepisów wydanych na podstawie art. 121 ust. 5.

5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i warunki wykonywania lotów przez bezzałogowe statki powietrzne w polskiej

przestrzeni powietrznej oraz procedury współpracy operatorów tych statków

z instytucjami zapewniającymi służby ruchu lotniczego, uwzględniając zasady

bezpiecznego korzystania z przestrzeni powietrznej.

Art. 126a. 1. Bezzałogowy statek powietrzny, w tym model latający, może

zostać zniszczony, unieruchomiony albo nad jego lotem może zostać przejęta

kontrola, w przypadku gdy:

1) przebieg lotu lub działanie bezzałogowego statku powietrznego:

a) zagraża życiu lub zdrowiu osoby,

b) stwarza zagrożenie dla chronionych obiektów, urządzeń lub obszarów,

c) zakłóca przebieg imprezy masowej albo zagraża bezpieczeństwu jej

uczestników,

d) stwarza uzasadnione podejrzenie, że może zostać użyty jako środek ataku

terrorystycznego;

2) bezzałogowy statek powietrzny wykonuje lot w przestrzeni powietrznej

w części, w której wprowadzono ograniczenia lotów albo znajdującej się nad

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w której lot statku powietrznego jest

zakazany od poziomu terenu do określonej wysokości.

2. Do zniszczenia lub unieruchomienia bezzałogowego statku powietrznego

albo przejęcia kontroli nad jego lotem w przypadku, o którym mowa w:

[1) ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d – są uprawnieni funkcjonariusze Policji, Straży

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Celnej

i Służby Więziennej, strażnicy Straży Marszałkowskiej, żołnierze Żandarmerii

Wojskowej i Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz pracownicy

specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych,]

2017-02-17

©Telksinoe s. 144/326

<1) ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d – są uprawnieni funkcjonariusze Policji, Straży Nowe brzmienie

pkt 1 w ust. 2 w

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa art. 126a wejdzie

w życie z dn.

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura

1.03.2017 r. (Dz.

Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby U. z 2016 r. poz.

1948).

Wywiadu Wojskowego, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej,

strażnicy Straży Marszałkowskiej, żołnierze Żandarmerii Wojskowej i Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz pracownicy specjalistycznych

uzbrojonych formacji ochronnych,>

2) ust. 1 pkt 1 lit. c – są uprawnieni funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, żołnierze Żandarmerii Wojskowej oraz

pracownicy specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych,

3) ust. 1 pkt 2 – są uprawnieni żołnierze Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

– na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Rozdział 2

Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej

Art. 127. 1. Wyznaczenie oraz certyfikacja instytucji zapewniających służby

żeglugi powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej dokonywane są zgodnie

z przepisami prawa Unii Europejskiej, a w szczególności zgodnie

z rozporządzeniem nr 550/2004/WE oraz rozporządzeniem Komisji nr

2096/2005/WE.

2. Wyznaczenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje, w drodze decyzji

administracyjnej, minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z Prezesem Urzędu, po zasięgnięciu opinii Ministra Obrony Narodowej.

3. Wniosek o wyznaczenie zainteresowana instytucja składa do Prezesa

Urzędu, który po dokonaniu sprawdzenia wniosku pod względem merytorycznym

i formalno-prawnym kieruje go następnie wraz z opinią do ministra właściwego do

spraw transportu.

4. Certyfikacji instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej dokonuje

Prezes Urzędu jako organ realizujący zadania państwowej władzy nadzorującej

w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Parlamentu

2017-02-17

©Telksinoe s. 145/326

Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego ramy tworzenia

Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.

5. Przepisy ust. 1–4 nie naruszają przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r.

o Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1641).

6. Zadania państwa członkowskiego określone w art. 10 ust. 3 rozporządzenia

nr 550/2004/WE wykonuje minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z Prezesem Urzędu i po zasięgnięciu opinii Ministra Obrony Narodowej.

7. Zadania państwa członkowskiego określone w art. 11 rozporządzenia nr

549/2004/WE oraz art. 12 i art. 13 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr

691/2010 z dnia 29 lipca 2010 r. ustanawiającego system skuteczności działania dla

służb żeglugi powietrznej i funkcji sieciowych oraz zmieniającego rozporządzenie

(WE) nr 2096/2005 ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb

żeglugi powietrznej (Dz. Urz. UE L 201 z 03.08.2010, str. 1) wykonuje minister

właściwy do spraw transportu.

8. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) tryb i sposób opracowywania, konsultowania i zatwierdzania planów

skuteczności działania, oraz wykonywania nadzoru nad ich realizacją,

2) system zachęt dla instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej

– mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej dotyczące schematu skuteczności

działania dla służb żeglugi powietrznej i funkcji sieciowych oraz politykę państwa

w zakresie lotnictwa cywilnego.

Art. 128. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej, dla realizacji przepisów prawa Unii Europejskiej, określi,

w drodze rozporządzenia, sposób wyznaczania instytucji zapewniających służby

żeglugi powietrznej, mając na uwadze w szczególności zapewnienie

bezpieczeństwa i ciągłości ruchu lotniczego.

Art. 128a. 1. Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej,

certyfikowana zgodnie z art. 127 ust. 4, przekazuje Prezesowi Urzędu zatwierdzone

zgodnie z obowiązującymi tę instytucję przepisami lub jej procedurami

wewnętrznymi sprawozdanie roczne, o którym mowa w pkt 9 załącznika 1 do

rozporządzenia nr 2096/2005/WE.

2017-02-17

©Telksinoe s. 146/326

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest ogłaszane w Dzienniku

Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Ogłoszeniu nie podlegają wyniki

finansowe, jeśli są publikowane osobno zgodnie z przepisami ustawy z dnia

29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330, z późn. zm.18)).

3. Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej podaje do publicznej

wiadomości treść sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, poprzez zamieszczenie

go na stronie internetowej instytucji.

Art. 128b. 1. Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej lub podmiot

zapewniający zarządzanie przepływem ruchu lotniczego lub zarządzanie

przestrzenią powietrzną przekazuje Prezesowi Urzędu informacje na temat

planowanych zmian w swoich systemach funkcjonalnych, o których mowa

w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1315/2007 z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie

nadzoru nad bezpieczeństwem w zarządzaniu ruchem lotniczym oraz zmieniającym

rozporządzenie (WE) nr 2096/2005 (Dz. Urz. UE L 291 z 09.11.2007, str. 16),

w terminie co najmniej 2 miesięcy przed ich planowanym wprowadzeniem.

2. Prezes Urzędu dokonuje zatwierdzenia procedur, o których mowa w art.

8 rozporządzenia nr 1315/2007/WE, oraz zatwierdzania wprowadzania w życie

zmian, o których mowa w art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 1315/2007/WE.

3. Zatwierdzenia, o których mowa w ust. 2, następują w drodze decyzji

administracyjnej.

4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki i tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust.

2) warunki i tryb zatwierdzania procedur, o których mowa w art.

8 rozporządzenia nr 1315/2007/WE,

3) warunki i tryb zatwierdzania zmian oraz zatwierdzania wprowadzenia w życie

zmian, o których mowa w art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 1315/2007/WE

– mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa ruchu lotniczego oraz przepisy

międzynarodowe.

18)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 613, z

2014 r. poz. 768 i 1100 oraz z 2015 r. poz. 4, 978, 1045, 1166, 1333, 1844 i 1893.

2017-02-17

©Telksinoe s. 147/326

Art. 128c. Prezes Urzędu wydaje wytyczne w zakresie bezpieczeństwa,

o których mowa w art. 12 rozporządzenia nr 1315/2007/WE, w drodze decyzji

administracyjnej.

Art. 129. (uchylony)

Art. 129a. (uchylony)

Art. 130. 1. Służby żeglugi powietrznej są zapewniane odpłatnie (opłaty

nawigacyjne).

2. Opłaty nawigacyjne objęte przepisami prawa Unii Europejskiej w zakresie

Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, umowami międzynarodowymi oraz

przepisami międzynarodowymi są ustalane i zatwierdzane zgodnie z tymi

przepisami.

3. Opłaty nawigacyjne, w zakresie nieobjętym aktami prawnymi określonymi

w ust. 2, są zatwierdzane przez Prezesa Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej.

4. Terminy zatwierdzania opłat nawigacyjnych, o których mowa w ust. 3, są

takie same jak terminy zatwierdzania opłat, o których mowa w ust. 2.

5. Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej mają prawo odmówić

świadczenia usług użytkownikowi przestrzeni powietrznej, który narusza terminy

i warunki płatności określone przez EUROCONTROL lub przez te instytucje.

6. Nie pobiera się opłat za loty:

1) wykonywane zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (VFR – Visual

Flight Rules);

2) mieszane – w których część lotu wykonywana jest zgodnie z przepisami dla

lotów z widocznością (VFR), a pozostała część lotu wykonywana jest zgodnie

z przepisami dla lotów według wskazań przyrządów (IFR – Instrument Flight

Rules) – za część lotu wykonywaną w polskiej przestrzeni powietrznej

wyłącznie zgodnie z przepisami VFR;

3) wykonywane przez statki powietrzne o maksymalnej masie startowej

(MTOM) poniżej 2 ton;

4) wykonywane wyłącznie w celu przewozu, w oficjalnej misji, panującego

monarchy i jego najbliższej rodziny, głów państw, szefów rządu oraz

ministrów; we wszystkich tych przypadkach cel lotu musi być potwierdzony

odpowiednim oznaczeniem statusu lotu lub uwagą w planie lotu;

2017-02-17

©Telksinoe s. 148/326

5) poszukiwawczo-ratownicze, autoryzowane przez właściwy organ koordynacji

systemu poszukiwania i ratownictwa;

6) wojskowe wykonywane przez polskie wojskowe statki powietrzne oraz

wojskowe statki powietrzne państw, w których loty polskich wojskowych

statków powietrznych nie są obciążane opłatami nawigacyjnymi;

7) wykonywane w celach wojskowych i zwolnione z opłat na mocy umów

międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską w drodze

ustawowej, inne niż określone w pkt 1–6;

8) kontrolno-pomiarowe wykonywane przez instytucję zapewniającą służby

ruchu lotniczego.

7. Udziela się dotacji celowej z budżetu państwa na sfinansowanie instytucjom

zapewniającym służby żeglugi powietrznej kosztów związanych z zapewnieniem

służb w przypadku lotów, o których mowa w ust. 6 pkt 1–7. Koszty te są

finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw transportu.

8. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, mając na uwadze przepisy Unii

Europejskiej w zakresie opłat nawigacyjnych, określi, w drodze rozporządzenia,

sposób i tryb rozliczania i dokumentowania kosztów, o których mowa w ust. 7.

9. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

sposób ustalania i zatwierdzania wysokości opłat nawigacyjnych w zakresie

nieuregulowanym aktami prawnymi, o których mowa w ust. 2, oraz procedurę

przekazywania informacji niezbędnych do zatwierdzenia opłat, o których mowa

w ust. 2 i 3, mając na uwadze koszty związane ze świadczeniem tych usług oraz

kierunkowe założenia polityki Unii Europejskiej w tym zakresie.

10. Wysokość zatwierdzonych opłat nawigacyjnych jest ogłaszana

w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego oraz zamieszczana

w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust.

3. Ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego podlega

również zatwierdzona zgodnie z przepisami międzynarodowymi wysokość odsetek

za niezapłacone w terminie należności z tytułu opłat, o których mowa w ust. 2.

11. Prezes Urzędu ogłasza w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa

Cywilnego przepisy międzynarodowe, o których mowa w ust. 2 i 10.

2017-02-17

©Telksinoe s. 149/326

12. W kosztach związanych z zapewnieniem służb żeglugi powietrznej

stanowiących podstawę ustalania opłat nawigacyjnych nie mogą być uwzględniane

kary pieniężne, o których mowa w ustawie.

Art. 130a. 1. Uprawnienie państwa członkowskiego określone w art.

2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1191/2010 z dnia 16 grudnia 2010 r.

zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1794/2006 ustanawiającego wspólny

schemat opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej (Dz. Urz. UE L

333 z 17.12.2010, str. 6) w zakresie możliwości podjęcia decyzji o niestosowaniu

przepisów rozporządzenia nr 1794/2006/WE zmienionego tym rozporządzeniem,

wykonuje minister właściwy do spraw transportu.

2. Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii Prezesa

Urzędu, przedstawicieli użytkowników przestrzeni powietrznej oraz instytucji

zapewniających służby żeglugi powietrznej, mając na uwadze politykę państwa

dotyczącą lotnictwa cywilnego oraz uwarunkowania operacyjne i kosztowe

prowadzenia działalności przez te instytucje, może w drodze rozporządzenia,

wprowadzić zwolnienie z obowiązku stosowania do dnia 31 grudnia 2014 r.,

w odniesieniu do opłat terminalowych przepisów rozporządzenia nr 1794/2006/WE

w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji nr 1191/2010/UE.

3. W przypadku wprowadzenia zwolnienia, o którym mowa w ust. 2,

w odniesieniu do opłat terminalowych stosuje się zasady określone

w rozporządzeniu nr 1794/2006/WE w brzmieniu obowiązującym do dnia

20 grudnia 2010 r.

Art. 131. (uchylony)

Art. 132. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych:

1) sposób i warunki zapewniania służby informacji lotniczej;

2) wymagania, którym powinny odpowiadać mapy lotnicze i inne wydawnictwa

tej służby;

3) sposób i warunki udostępniania przez organy służby informacji lotniczej

wydawnictw, o których mowa w pkt 2, oraz rozpowszechniania przez nią

innych informacji;

2017-02-17

©Telksinoe s. 150/326

4) zasady współdziałania służby informacji lotniczej z zarządzającymi

lotniskami;

5) szczegółowe zasady działania telekomunikacji lotniczej.

Art. 133. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw gospodarki wodnej oraz Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób zapewniania

osłony meteorologicznej lotnictwa cywilnego, mając na względzie umowy

i przepisy międzynarodowe oraz bezpieczeństwo ruchu lotniczego.

Rozdział 3

Zarządzanie bezpieczeństwem lotów oraz badanie wypadków i incydentów

lotniczych

Art. 134. 1. W celu zapobiegania wypadkom i incydentom lotniczym komisje,

o których mowa w art. 17 oraz art. 140, prowadzą badania okoliczności i przyczyn

zaistniałych wypadków i incydentów lotniczych. Komisje nie orzekają co do winy

i odpowiedzialności.

1a. Udostępnianie wyników badań okoliczności i przyczyn zaistniałych

wypadków i incydentów lotniczych, zebranych podczas prowadzenia badania

zdarzenia lotniczego w celach innych niż cel, o którym mowa w ust. 1, może być

dokonane wyłącznie na potrzeby postępowania przygotowawczego, sądowego lub

sądowo-administracyjnego za zgodą sądu. Właściwy do rozpoznania sprawy jest dla

Komisji, o której mowa w art. 17, Sąd Okręgowy w Warszawie, a dla Komisji

Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego, o której mowa w art. 140,

Wojskowy Sąd Okręgowy w Poznaniu.

1b. Sąd, orzekając o udostępnieniu wyników badań, o których mowa w ust. 1a,

bierze pod uwagę, czy takie udostępnienie jest ważniejsze niż negatywne skutki,

które mogą wyniknąć z takiego działania bezpośrednio dla kraju oraz w skali

międzynarodowej, jak również dla danego badania lub przyszłych badań zdarzeń

lotniczych.

1c. Udostępnianie wyników badań, o którym mowa w ust. 1a, obejmuje:

1) ekspertyzy uzyskane w trakcie badania;

2) oświadczenia uzyskane od osób w trakcie badania;

2017-02-17

©Telksinoe s. 151/326

3) korespondencję między osobami mającymi związek z operacją statku

powietrznego;

4) medyczne lub prywatne informacje dotyczące osób uczestniczących

w wypadku lub incydencie lotniczym;

5) zapisy pokładowych rejestratorów mowy, zapisy nagrań instytucji

zapewniających służby ruchu lotniczego i ich kopie;

6) opinie wyrażane w trakcie analizy informacji, włącznie z zapisami

rejestratorów pokładowych.

1d. Wyniki badań wymienione w ust. 1c mogą być włączone do raportu

końcowego lub jego uzupełnienia tylko wówczas, gdy mają bezpośredni związek

z badanym zdarzeniem lotniczym.

1e. Badania, o których mowa w ust. 1, są prowadzone przez komisje, o których

mowa w art. 17 oraz art. 140, niezależnie od postępowania przygotowawczego,

sądowego, sądowo-administracyjnego, administracyjnego lub czynności

związanych z likwidacją szkody.

1f. W toku postępowań, o których mowa w ust. 1a i 1e, członków komisji,

o których mowa w art. 17 oraz art. 140, nie wolno przesłuchiwać jako świadków co

do faktów mogących ujawnić wyniki badań, o których mowa w ust. 1c.

2. Przez wypadek lotniczy rozumie się zdarzenie związane z eksploatacją

statku powietrznego, które zaistniało od chwili, gdy jakakolwiek osoba weszła na

jego pokład z zamiarem wykonania lotu, do momentu, gdy wszystkie osoby

znajdujące się na pokładzie opuściły ten statek powietrzny, i podczas którego:

1) jakakolwiek osoba doznała obrażeń ze skutkiem śmiertelnym lub poważnego

obrażenia ciała w rezultacie:

a) znajdowania się na pokładzie danego statku powietrznego lub

b) bezpośredniego zetknięcia się z jakąkolwiek częścią statku powietrznego,

w tym częścią, która oddzieliła się od danego statku powietrznego, lub

c) bezpośredniego oddziaływania strumienia gazów albo powietrza,

wywołanego przez statek powietrzny

– z wyłączeniem tych przypadków, kiedy obrażenia ciała powstały z przyczyn

naturalnych bądź w wyniku obrażeń zadanych samemu sobie lub przez inne

osoby albo kiedy obrażeń ciała doznały osoby odbywające lot bez pozwolenia

2017-02-17

©Telksinoe s. 152/326

albo ukrywające się w miejscach, do których zwykle zamknięty jest dostęp dla

pasażerów i członków załogi;

2) statek powietrzny został uszkodzony lub nastąpiło zniszczenie jego

konstrukcji, w rezultacie czego:

a) naruszona została trwałość konstrukcji, pogorszeniu uległy techniczne

lub lotne charakterystyki statku powietrznego oraz

b) wymagane jest przeprowadzenie poważnego remontu lub wymiana

uszkodzonego elementu

– z wyłączeniem przypadków przerwy w pracy silnika statku powietrznego

albo jego uszkodzenia, jeśli uszkodzeniu uległ tylko silnik, jego osłony albo

agregaty wspomagające albo gdy uszkodzone zostały łopaty śmigła, końcówki

skrzydła, anteny, ogumienie kół, urządzenia hamowania, owiewki albo gdy na

pokryciu są niewielkie wgniecenia albo przebicia;

3) statek powietrzny zaginął lub znajduje się w miejscu, do którego dostęp jest

niemożliwy.

3. Dla celów statystycznych obrażenia ciała, w rezultacie których w ciągu

30 dni od chwili zaistnienia wypadku nastąpiła śmierć, uznaje się za obrażenia ciała

ze skutkiem śmiertelnym.

4. Statek powietrzny uznaje się za zaginiony wówczas, gdy nie zostało

ustalone miejsce znajdowania się jego szczątków i odwołano oficjalne

poszukiwania.

5. Incydentem lotniczym jest zdarzenie inne niż wypadek lotniczy, związane

z eksploatacją statku powietrznego, które ma wpływ lub mogłoby mieć wpływ na

jej bezpieczeństwo.

6. Poważnym incydentem lotniczym jest zdarzenie, którego okoliczności

zaistnienia wskazują, że nieomal doszło do wypadku lotniczego.

Art. 135. 1. Przewodniczący Komisji po otrzymaniu zgłoszenia o zdarzeniu

lotniczym kwalifikuje je jako: wypadek lotniczy, poważny incydent lotniczy,

incydent lotniczy albo inne zdarzenie, o którym mowa w art. 135a.

2. Każdy wypadek lub poważny incydent lotniczy statku powietrznego

objętego obowiązkiem wpisu do państwowego rejestru cywilnych statków

powietrznych jest przedmiotem badania przez Komisję. Inne incydenty lotnicze

tych statków powietrznych są badane odpowiednio przez użytkownika statku

2017-02-17

©Telksinoe s. 153/326

powietrznego lub instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej lub

zarządzającego lotniskiem, pod nadzorem Komisji, chyba że Przewodniczący

Komisji zdecydował o podjęciu takiego badania przez Komisję.

2a. Przewodniczący Komisji może przekazać badanie wypadku lub

poważnego incydentu lotniczego statku powietrznego, którego maksymalna masa

startowa (MTOM) nie przekracza 2250 kg, innemu podmiotowi za jego zgodą.

W takim przypadku badanie jest prowadzone pod nadzorem Komisji.

3. Komisja bada wypadki i poważne incydenty lotnicze:

1) cywilnych statków powietrznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i w polskiej przestrzeni powietrznej;

2) cywilnych statków powietrznych polskich lub obcych, eksploatowanych przez

użytkowników polskich poza granicami kraju, jeżeli przewidują to umowy lub

przepisy międzynarodowe albo właściwy organ obcego państwa przekazał

Komisji uprawnienie do przeprowadzenia badania, albo sam nie podjął

badania wypadku;

3) polskich lub obcych cywilnych statków powietrznych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i w polskiej przestrzeni powietrznej, wykonujących

loty, o których mowa w art. 66a ust. 1.

4. Komisja może podjąć badanie wypadku lub incydentu lotniczego statku

powietrznego nieobjętego obowiązkiem wpisu do rejestru statków, o ile zaistniał on

w okolicznościach uzasadniających dokonanie takiego badania. W przypadku

niepodjęcia badania przez Komisję raport końcowy z badania zdarzenia

przygotowuje pod nadzorem Komisji użytkownik statku powietrznego.

5. Komisja, przystępując do badania wypadku lub incydentu lotniczego,

w którym brał udział polski statek powietrzny lub który wydarzył się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, powiadamia:

1) Prezesa Urzędu;

2) użytkownika statku powietrznego;

3) władze lotnicze państwa: rejestracji, producenta, certyfikacji, konstruktora

i właściciela statku powietrznego.

6. W przypadku stwierdzenia, że:

1) statek powietrzny w chwili zdarzenia był używany przez osobę

nieuprawnioną,

2017-02-17

©Telksinoe s. 154/326

2) osoba używająca statku powietrznego była pod wpływem alkoholu lub

środków odurzających,

3) statek powietrzny został zbudowany lub był użytkowany niezgodnie

z obowiązującymi przepisami,

4) statek powietrzny był używany w wyniku przestępstwa, w szczególności

uprowadzenia

– Komisja może odstąpić od badania wypadku lub incydentu lotniczego,

powiadamiając jednocześnie właściwe organy o podejrzeniu naruszenia przepisów

karnych.

7. Komisja, w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji o zaistnieniu

wypadku lotniczego, przesyła Prezesowi Urzędu raport wstępny. Raport wstępny

z badania poważnego incydentu lotniczego przekazuje się w przypadku, gdy

uzasadnione jest to względami bezpieczeństwa wykonywania lotów.

8. W przypadkach szczególnych Komisja może korzystać z ekspertyz i opinii

przygotowywanych na jej zlecenie przez wyspecjalizowane podmioty lub

ekspertów.

9. Po zakończeniu badania incydentu lotniczego użytkownik statku

powietrznego, instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej lub zarządzający

lotniskiem przesyła Komisji, wraz z zebraną dokumentacją, raport końcowy,

określający w szczególności przyczyny i okoliczności badanego incydentu

lotniczego oraz działania, jakie zostały podjęte lub powinny zostać podjęte w celu

zapobieżenia podobnym zdarzeniom w przyszłości. Komisja po analizie

przedstawionych dokumentów podejmuje stosowną uchwałę w tej sprawie.

10. Koszty, jakie powstały w związku z dostępem, zabezpieczeniem,

transportem i przechowywaniem statku powietrznego, który uległ wypadkowi

lotniczemu, do celów badań prowadzonych przez Komisję, pokrywane są ze

środków, o których mowa w art. 18 ust. 1.

Art. 135a. 1. Następujące podmioty, w ramach krajowego systemu

obowiązkowego zgłaszania, obowiązane są zgłaszać Komisji zaistnienie zdarzenia

polegającego na przerwie w działaniu, wadzie, uszkodzeniu statku powietrznego lub

jego elementu albo innej okoliczności, która miała lub mogła mieć wpływ na

bezpieczeństwo lotu:

2017-02-17

©Telksinoe s. 155/326

1) użytkownik lub dowódca statku powietrznego, w szczególności posiadającego

silnik turbinowy albo używanego do transportu publicznego;

2) przedsiębiorca zajmujący się projektowaniem, produkcją, obsługą lub

modyfikacją statków powietrznych, w szczególności posiadających silnik

turbinowy albo używanych do transportu publicznego, a także przeznaczonych

dla nich urządzeń lub części;

3) osoba podpisująca świadectwa zdatności do lotów oraz dokumenty związane

z przeglądami statków powietrznych, w szczególności o napędzie turbinowym

albo przeznaczonych do transportu publicznego, a także przeznaczonych do

nich urządzeń lub części;

4) instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej;

5) zarządzający lotniskiem;

6) podmiot wykonujący obsługę naziemną statków powietrznych;

7) osoba pełniąca funkcję związaną z instalowaniem, modyfikacją, konserwacją,

naprawami, naprawami głównymi, kontrolą w locie lub inspekcją lotniczych

instalacji nawigacyjnych, za których bezpieczeństwo odpowiada nadzór

lotniczy;

8) jednostka organizacyjna lub związek organizacyjny Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, którym przekazano lotnisko wojskowe do

użytkowania, przyjmujące polski lub obcy cywilny statek powietrzny,

wykonujący lot, o którym mowa w art. 66a ust. 1.

1a. Zgłoszenie zdarzenia lotniczego może być dokonane przy użyciu każdego

dostępnego środka łączności niezwłocznie po zaistnieniu zdarzenia i nie później niż

72 godziny od jego zaistnienia.

2. O zaistniałych zdarzeniach lotniczych Komisja powiadamia niezwłocznie

Prezesa Urzędu.

3. Zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają zdarzenia dotyczące statku

powietrznego eksploatowanego przez przedsiębiorstwo mające siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, choćby zaistniały poza tym terytorium.

4. Pracodawca nie może w żaden sposób dyskryminować pracownika, który

dokonał zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 i 3.

5. Z zachowaniem przepisów prawa karnego, nie wszczyna się postępowania

w odniesieniu do naruszeń prawa popełnionych z winy nieumyślnej, z wyjątkiem

2017-02-17

©Telksinoe s. 156/326

przypadków rażącego niedbalstwa, o których dowiedziano się tylko na podstawie

zgłoszenia dokonanego zgodnie z systemem obowiązkowego zgłaszania, o którym

mowa w ust. 2–4.

Art. 135b. 1. Informacje o zdarzeniach lotniczych przekazywane w ramach

systemu obowiązkowego zgłaszania gromadzone są przez Prezesa Urzędu w bazie

danych. W bazie danych nie rejestruje się nazwisk ani adresów osób.

2. Z bazy danych korzystają niezależnie, w zakresie ich kompetencji, Prezes

Urzędu oraz Komisja. Z bazy danych mogą korzystać także właściwe organy

państw członkowskich Unii Europejskiej i Komisja Europejska, jako podmioty

uczestniczące w systemie wymiany informacji dotyczących bezpieczeństwa lotów.

3. Informacje zebrane w bazie danych podlegają ochronie zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 195).

4. Dla zapewnienia właściwej poufności rozpowszechniania informacji,

o których mowa w ust. 1, udostępnianie zainteresowanym podmiotom tych

informacji odbywa się zgodnie z warunkami oraz procedurami ustalonymi przez

Komisję Europejską.

5. Prezes Urzędu publikuje corocznie, z zapewnieniem ochrony danych

osobowych, informacje o stanie bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym,

zawierające dane o zdarzeniach zebrane w systemie obowiązkowego zgłaszania.

Art. 135c. 1. Prezes Urzędu może wprowadzić dobrowolny i poufny system,

który umożliwi zgłaszanie, zbieranie i analizowanie informacji o zaobserwowanych

w lotnictwie cywilnym nieprawidłowościach, które nie wymagają zgłaszania

obowiązkowego, ale które zgłaszający odczuwa jako bieżące lub potencjalne

zagrożenie bezpieczeństwa lotów.

1a. Podmioty wykonujące działalność określoną w art. 160 ust.

3 wprowadzają autonomiczne systemy dobrowolnego zgłaszania zdarzeń

lotniczych w ramach działania swoich organizacji i wewnętrznego systemu

zarządzania bezpieczeństwem.

2. Informacja dotycząca bezpieczeństwa lotów, z usuniętymi danymi

osobowymi, jest przechowywana i udostępniana wszystkim podmiotom w celu

poprawy bezpieczeństwa lotów.

2017-02-17

©Telksinoe s. 157/326

3. O wprowadzeniu systemu, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu

powiadamia w formie obwieszczenia, podlegającego publikacji w Dzienniku

Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Art. 135d. Użytkownicy statków powietrznych objętych obowiązkiem

rejestracji składają Prezesowi Urzędu sprawozdania, za rok ubiegły, z wykonywania

zadań lotniczych, z uwzględnieniem zaistniałych zdarzeń lotniczych, w terminie do

dnia 31 stycznia każdego roku.

Art. 136. 1. Członkowie Komisji, po okazaniu legitymacji członka Komisji,

są upoważnieni do:

1) dostępu do miejsca wypadku, statku powietrznego, jego szczątków

i zawartości;

2) badania miejsca wypadku, statku powietrznego, jego szczątków i zawartości;

3) sporządzania spisów oraz czasowego przejmowania części statków i innych

rzeczy wymagających zbadania;

4) dostępu do rejestratorów pokładowych i ich odczytów, a także innych

zapisów;

5) zapoznania się z wynikami badań przeprowadzanych przez inne organy oraz

służby publiczne;

6) uzyskania informacji i dostępu do dokumentacji użytkownika statku

powietrznego, producenta i innych osób lub jednostek organizacyjnych

uczestniczących w nadzorowaniu lotnictwa lub uczestniczących

w działalności lotniczej;

7) przesłuchiwania świadków;

8) udziału w przesłuchiwaniu świadków.

2. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje także prawo wstępu

do wszystkich części lotniska.

3. Osoby działające z upoważnienia Komisji korzystają z uprawnień,

o których mowa w ust. 1 i 2.

3a. Upoważnieni przedstawiciele użytkownika statku powietrznego, instytucji

zapewniającej służby ruchu lotniczego i zarządzającego lotniskiem w celu

przeprowadzenia badań zdarzeń lotniczych korzystają z uprawnień, o których

mowa w ust. 1.

2017-02-17

©Telksinoe s. 158/326

4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

wzór legitymacji członka Komisji i upoważnienia dla osób, o których mowa w ust.

3, mając na uwadze, w szczególności, dane niezbędne do identyfikacji tych osób.

Art. 137. 1. Organy administracji publicznej i inne państwowe i samorządowe

jednostki organizacyjne oraz przedsiębiorcy są obowiązani do współdziałania

z Komisją i udzielania jej niezbędnej pomocy.

2. Każdy dysponent środków łączności powinien udostępnić je niezwłocznie

w celu przekazania wiadomości dotyczącej wypadku.

3. Każdy dysponent środków rejestracji obrazu, który znalazł się w pobliżu

wypadku, powinien udostępnić je niezwłocznie, jeśli zachodzi taka potrzeba, w celu

rejestracji statku powietrznego i miejsca wypadku. Dotyczy to również

wykonywanych nagrań związanych z wypadkiem.

4. Kto odnalazł porzucony statek powietrzny lub jego szczątki albo był

uczestnikiem lub świadkiem wypadku lotniczego lub przymusowego lądowania

statku powietrznego poza lotniskiem, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

o tym najbliższy organ Policji lub administracji publicznej albo inne służby

bezpieczeństwa i porządku publicznego lub poszukiwawczo-ratownicze,

w szczególności jednostki ochrony przeciwpożarowej, mogące udzielić pomocy.

5. Komisja współpracuje z właściwymi organizacjami międzynarodowymi

i organami państw obcych, w szczególności:

1) państwa, w którym miał miejsce wypadek statku powietrznego polskiego lub

eksploatowanego przez polskiego użytkownika albo w którym

wyprodukowano taki statek powietrzny lub istotne jego części składowe lub

wyposażenie;

2) państwa przynależności statku powietrznego lub jego użytkownika, jeżeli

wypadek miał miejsce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo jeżeli

statek powietrzny lub istotne jego części składowe lub wyposażenie zostały

wyprodukowane w Rzeczypospolitej Polskiej;

3) innych państw członkowskich ICAO oraz z odpowiednimi komisjami lub

grupami eksperckimi ICAO i ECAC.

6. Współpraca, o której mowa w ust. 5, obejmuje w szczególności

zabezpieczanie dowodów i mienia, ekspertyzy i inną pomoc techniczną, wzajemne

przekazywanie zawiadomień o wypadkach, przekazywanie raportów, sprawozdań

2017-02-17

©Telksinoe s. 159/326

oraz informacji z ich badania mających wpływ na poprawę bezpieczeństwa

w lotnictwie, a także udział przedstawicieli pełnomocnych w badaniu wypadków.

Art. 138. 1. Po zakończeniu badania Komisja sporządza raport końcowy

i podejmuje uchwałę w tym zakresie.

2. Komisja przedstawia raport, o którym mowa w ust. 1, wraz z uchwałą

ministrowi właściwemu do spraw transportu.

3. Minister właściwy do spraw transportu przekazuje, w terminie 14 dni,

Prezesowi Urzędu do wykorzystania raport końcowy wraz z uchwałą w celu analizy

i podjęcia stosownych działań, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 15 i 18.

4. W razie ujawnienia nowych faktów mogących mieć wpływ na ustalenie

przyczyn i okoliczności wypadku lub incydentu lotniczego, minister właściwy do

spraw transportu może zlecić Komisji wznowienie już zakończonego badania.

5. Przewodniczący Komisji przedstawia ministrowi właściwemu do spraw

transportu roczne sprawozdanie z działalności Komisji.

Art. 139. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie

poprawę stanu bezpieczeństwa lotniczego, określi, w drodze rozporządzenia,

z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych i innych wymagań właściwych

organizacji międzynarodowych:

1) szczegółowy sposób postępowania przy badaniu wypadków i incydentów

lotniczych;

2) warunki i tryb udostępniania oraz publikowania raportów końcowych

i zaleceń Komisji;

3) warunki i tryb przekazywania i udostępniania raportów wstępnych

i informacji o wypadkach i incydentach lotniczych;

4) sposób działania systemu obowiązkowego zgłaszania zdarzeń w lotnictwie

cywilnym i sposób prowadzenia bazy danych o zdarzeniach lotniczych;

5) warunki i sposób działania systemu dobrowolnego zgłaszania o zdarzeniach

lotniczych, jednostki lotnictwa cywilnego właściwe do przyjmowania takich

poufnych zgłoszeń, sposób zapewnienia ochrony danych osobowych z tym

związanych oraz formę i sposób udostępnienia tych informacji;

6) wykaz przykładowych zdarzeń podlegających obowiązkowemu zgłaszaniu;

7) wykaz przykładowych poważnych incydentów lotniczych.

2017-02-17

©Telksinoe s. 160/326

Art. 140. 1. Badanie wypadków i poważnych incydentów lotniczych

w lotnictwie państwowym zaistniałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i w polskiej przestrzeni powietrznej prowadzi Komisja Badania Wypadków

Lotniczych Lotnictwa Państwowego, zwana dalej „Komisją Lotnictwa

Państwowego”, powoływana przez Ministra Obrony Narodowej w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych na okres jednego roku.

1a. Badanie wypadków i poważnych incydentów lotniczych w lotnictwie

państwowym ma na celu ustalenie ich okoliczności i przyczyn oraz wydanie zaleceń

i wniosków dla zapobieżenia podobnym wypadkom i incydentom w przyszłości.

1b. Komisja Lotnictwa Państwowego może prowadzić badania wypadków

i poważnych incydentów lotniczych zaistniałych poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, w których uczestniczyły statki powietrzne lotnictwa państwowego, jeżeli

przewidują to umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną,

albo jeżeli właściwy organ obcego państwa przekaże tej Komisji uprawnienia do

przeprowadzenia badania, albo jeżeli sam nie podjął badania.

1c. Inne incydenty lotnicze podlegają badaniu przez użytkownika statku

powietrznego pod nadzorem Komisji Lotnictwa Państwowego, o ile Komisja ta nie

podejmie się ich badania.

2. W zakresie uprawnień Komisji Lotnictwa Państwowego oraz jej członków

stosuje się odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4.

2a. W skład Komisji Lotnictwa Państwowego wchodzą przewodniczący,

I zastępca przewodniczącego i sekretarz z jednostki organizacyjnej właściwej

w zakresie bezpieczeństwa lotów podległej Ministrowi Obrony Narodowej oraz II

zastępca przewodniczącego z jednostki organizacyjnej właściwej w zakresie

bezpieczeństwa lotów podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Pozostałych członków Komisji Lotnictwa Państwowego wyznacza się

z przedstawicieli Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

2b. W skład Komisji Lotnictwa Państwowego powinni wchodzić specjaliści

z zakresu: szkolenia lotniczego, techniki lotniczej, nawigacji, ruchu lotniczego,

ratownictwa lotniczego, meteorologii, łączności, prawa lotniczego oraz medycyny.

2c. Za specjalistów w danym zakresie uważa się osoby posiadające

odpowiednie wykształcenie wyższe oraz udokumentowaną minimum pięcioletnią

2017-02-17

©Telksinoe s. 161/326

praktykę w danej dziedzinie, a w przypadku lekarzy – udokumentowaną

specjalizację.

2d. W pracach Komisji Lotnictwa Państwowego uczestniczą w miarę potrzeb

eksperci.

2e. Ekspertom za udział w pracach Komisji Lotnictwa Państwowego oraz

sporządzanie opinii lub ekspertyz przysługuje wynagrodzenie ustalone w umowie

cywilnoprawnej.

2f. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

legitymacji członka Komisji Lotnictwa Państwowego i upoważnienia dla osób,

o których mowa w art. 136 ust. 3, mając na uwadze w szczególności dane niezbędne

do identyfikacji tych osób.

3. Minister Obrony Narodowej zapewnia z części budżetu państwa, której jest

dysponentem, środki na prowadzenie działalności Komisji Lotnictwa

Państwowego, a w szczególności na jej wyposażenie techniczne i obsługę

administracyjną, koszty ekspertyz, a także na wynagrodzenia ekspertów.

4. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób

powoływania, liczbę członków, strukturę organizacyjną oraz regulamin działania

Komisji Lotnictwa Państwowego, a także tryb powoływania i odwoływania osób

wchodzących w skład tej Komisji, uwzględniając konieczność zapewnienia

w badaniu wypadków i poważnych incydentów lotniczych udziału przedstawicieli

właściwych ministrów.

5. Koszty ponoszone przez Ministra Obrony Narodowej związane

z działalnością Komisji Lotnictwa Państwowego refunduje minister właściwy do

spraw wewnętrznych, jeżeli wypadki i poważne incydenty lotnicze zaistnieją

z udziałem statków powietrznych lotnictwa służb porządku publicznego.

5a. Refundacja odbywa się w pełnej wysokości na podstawie zbiorczego

zestawienia kosztów badania wypadków i poważnych incydentów lotniczych,

przedstawionych przez Komisję Lotnictwa Państwowego.

5b. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania i sposób

refundacji kosztów ponoszonych przez Ministra Obrony Narodowej związanych

z działalnością Komisji Lotnictwa Państwowego, uwzględniając w szczególności

2017-02-17

©Telksinoe s. 162/326

zakres prac i sposób realizacji zadań wykonywanych przez Komisję Lotnictwa

Państwowego.

6. Komisja Lotnictwa Państwowego współpracuje z Komisją w zakresie

badania zdarzeń lotniczych, w których uczestniczył statek powietrzny lub personel

lotnictwa państwowego oraz statek powietrzny lub personel lotnictwa cywilnego.

7. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw transportu

określą, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb współpracy obu komisji,

uwzględniając w szczególności sposób wspólnego badania zdarzeń lotniczych oraz

wymiany informacji o zdarzeniach lotniczych.

Art. 140a. 1. Poszukiwanie i ratowanie statków powietrznych znajdujących

się w niebezpieczeństwie, udzielanie pomocy załogom i pasażerom statków

powietrznych oraz innym osobom poszkodowanym w wyniku zdarzeń lotniczych,

bez względu na przynależność państwową tych statków i osób, należy do zakresu

działania służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego, zwanej dalej „służbą

ASAR”.

2. Służba ASAR zapewnia poszukiwanie i ratownictwo wszystkich statków

powietrznych znajdujących się w polskiej przestrzeni powietrznej oraz działa na

obszarze lądowym w rejonie poszukiwania i ratownictwa lotniczego pokrywającym

się z granicami odpowiadających mu rejonów informacji powietrznej.

3. Do zadań służby ASAR należy prowadzenie działań polegających na

przeszukaniu wyznaczonego obszaru w celu ustalenia miejsca położenia statku

powietrznego oraz osób poszkodowanych w zdarzeniach lotniczych, określenia ich

stanu oraz podejmowanie działań ratowniczych na miejscu zdarzenia, zwanych

dalej „działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi”, z zachowaniem uprawnień

Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa (SAR) oraz innych

wyspecjalizowanych służb ratowniczych.

4. Za organizację i realizację zadań, o których mowa w ust. 1–3,

odpowiedzialny jest minister właściwy do spraw transportu. Minister właściwy do

spraw transportu wykonuje funkcję organu administracji publicznej, o którym

mowa w Załączniku 12 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2.

5. W skład służby ASAR wchodzą następujące jednostki:

1) cywilno-wojskowy ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa

lotniczego;

2017-02-17

©Telksinoe s. 163/326

2) lotnicze zespoły poszukiwawczo-ratownicze;

3) punkty alarmowe.

6. Do zadań cywilno-wojskowego ośrodka koordynacji poszukiwania

i ratownictwa lotniczego, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, należy w szczególności:

1) przyjmowanie informacji o zagrożeniu bezpieczeństwa statków powietrznych

i osób objętych zakresem działania służby ASAR, o którym mowa w ust. 1;

2) analizowanie informacji o zagrożeniu bezpieczeństwa statków powietrznych

wykonujących loty w polskiej przestrzeni powietrznej;

3) prowadzenie działań sprawdzających i wyjaśniających informacje

o zagrożeniu bezpieczeństwa statków powietrznych wykonujących loty

w polskiej przestrzeni powietrznej;

4) nadzorowanie stanu i zdolności do podejmowania działań poszukiwawczo-

-ratowniczych przez jednostki służby ASAR, o których mowa w ust. 5 pkt 2

i 3;

5) kierowanie działaniami jednostek służby ASAR i koordynowanie tych działań,

a w szczególności kierowanie działaniami lotniczych zespołów

poszukiwawczo-ratowniczych;

6) bieżąca analiza i ocena sytuacji oraz korygowanie podjętych działań

poszukiwawczo-ratowniczych, a w tym podejmowanie decyzji o ich

zawieszaniu i zakończeniu;

7) zawiadamianie jednostek, o których mowa w art. 140d ust. 1;

8) informowanie organów obrony powietrznej i instytucji zapewniającej służby

ruchu lotniczego o lotach cywilnych i wojskowych statków powietrznych

wykonujących działania poszukiwawczo-ratownicze.

7. Rolę punktów alarmowych, o których mowa w ust. 5 pkt 3, pełnią organy

instytucji zapewniających służby ruchu lotniczego w ramach wykonywania służby

alarmowej, przyjmując informacje o zagrożeniu statków powietrznych

wykonujących loty w polskiej przestrzeni powietrznej i przekazując je do cywilno-

-wojskowego ośrodka koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

Art. 140b. 1. Działania poszukiwawczo-ratownicze prowadzą lotnicze

zespoły poszukiwawczo-ratownicze, w których skład wchodzą statki powietrzne,

załogi i personel pokładowy tych statków, przygotowane do prowadzenia działań

poszukiwawczo-ratowniczych.

2017-02-17

©Telksinoe s. 164/326

2. Lotnicze zespoły poszukiwawczo-ratownicze udostępnia Minister Obrony

Narodowej z zasobów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Minister Obrony

Narodowej wyposaża statki powietrzne oraz dokonuje przeszkolenia załóg

i personelu pokładowego lotniczych zespołów poszukiwawczo-ratowniczych

w zakresie niezbędnym do wykonywania służby ASAR.

3. Doraźnie do działań poszukiwawczo-ratowniczych mogą być wezwane

statki powietrzne służb ratowniczych oraz służb porządku publicznego, a także inne

niż wskazane w ust. 2 wojskowe statki powietrzne.

Art. 140c. 1. Lotnicze zespoły poszukiwawczo-ratownicze oraz podmioty,

o których mowa w art. 140b ust. 3, działają na podstawie planu operacyjnego

poszukiwania i ratownictwa lotniczego, zwanego dalej „planem ASAR”,

określającego funkcjonowanie i bieżące zadania tych podmiotów i jednostek

systemu oraz ich współdziałanie z innymi organami i jednostkami, o których mowa

w art. 140d ust. 1.

2. Działania lotniczych zespołów poszukiwawczo-ratowniczych koordynuje

cywilno-wojskowy ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego

usytuowany w Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej.

3. Obszar poszukiwania jest określany przez cywilno-wojskowy ośrodek

koordynacji poszukiwania i ratownictwa lotniczego jako obszar prawdopodobnego

miejsca zdarzenia lotniczego, przebywania osób poszkodowanych w zdarzeniu lub

miejsca położenia statku powietrznego, który zaginął.

Art. 140d. 1. Jednostki organizacyjne Marynarki Wojennej, Państwowej

Straży Pożarnej, Straży Granicznej, Policji, zakłady opieki zdrowotnej oraz inne

podmioty będące w stanie udzielić pomocy w zakresie poszukiwania i ratownictwa

lotniczego są obowiązane współdziałać ze służbą ASAR przy wykonywaniu jej

zadań.

2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi,

w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy sposób zorganizowania i funkcjonowania służby ASAR,

2) zakres planu ASAR i sposób jego opracowywania,

2017-02-17

©Telksinoe s. 165/326

3) szczegółowe zadania cywilno-wojskowego ośrodka koordynacji poszukiwania

i ratownictwa lotniczego,

4) szczegółowy sposób prowadzenia działań poszukiwawczo-ratowniczych,

5) sposób współdziałania z innymi podmiotami i jednostkami

– mając na uwadze przepisy międzynarodowe oraz uprawnienia i obowiązki

właściwych podmiotów i jednostek.

Art. 140e. 1. Prezes Urzędu prowadzi ewidencję pokładowych i osobistych

nadajników sygnału niebezpieczeństwa.

2. Właściciel albo użytkownik pokładowego lub osobistego nadajnika sygnału

niebezpieczeństwa zgłasza go do ewidencji prowadzonej przez Prezesa Urzędu, na

warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.

3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i sposób zgłaszania pokładowych i osobistych nadajników sygnału

niebezpieczeństwa do ewidencji, warunki i sposób ich wykreślania z ewidencji,

a także sposób i warunki prowadzenia tej ewidencji, z uwzględnieniem przepisów

Tomu III, Część II Załącznika 10 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2,

i zaleceń Rady Programu Cospas-Sarsat.

Rozdział 4

Loty międzynarodowe

Art. 141. Do lotów międzynarodowych stosuje się przepisy rozdziałów 1, 2

i 3 niniejszego działu ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszego

rozdziału, z zachowaniem umów międzynarodowych.

Art. 142. Przy wykonywaniu lotów międzynarodowych statek powietrzny jest

obowiązany przestrzegać:

1) przepisów ruchu lotniczego właściwych dla obszaru, w którym ruch się

odbywa;

2) zakazu przekraczania granic jakiegokolwiek państwa bez wymaganego

zezwolenia;

3) zakazu używania statków powietrznych do działań bezprawnych;

4) poleceń organów państwa, w którego przestrzeni powietrznej lot się odbywa,

a także poleceń otrzymanych od jego państwowego statku powietrznego.

2017-02-17

©Telksinoe s. 166/326

Art. 143. Międzynarodowe loty handlowe mogą być wykonywane przez

polskiego przewoźnika lotniczego statkami powietrznymi, którymi dysponuje,

zgodnie z przepisami działu X, z zastrzeżeniem umów międzynarodowych.

Art. 144. Międzynarodowe loty handlowe obcych przewoźników lotniczych

z lądowaniem handlowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymagają

uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 193, z zastrzeżeniem art. 145 ust.

1 pkt 4.

Art. 145. 1. Nie wymagają uzyskania zezwolenia:

1) międzynarodowe loty niehandlowe polskich cywilnych statków powietrznych;

2) międzynarodowe nieregularne loty niehandlowe statków powietrznych państw

stron Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 145a;

3) międzynarodowe regularne loty tranzytowe obcych statków powietrznych

przewoźników lotniczych państw stron Układu o tranzycie

międzynarodowych służb powietrznych, sporządzonego w Chicago dnia

7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 213 i 215);

4) międzynarodowe loty obcych statków powietrznych niewymienione w pkt 2

i 3, jeżeli zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia jest przewidziane

wyraźnym postanowieniem umowy międzynarodowej.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się:

1) z zachowaniem przepisów określających zasady korzystania z polskiej

przestrzeni powietrznej, a w przypadku konieczności lądowania statku

powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – korzystania

wyłącznie z polskich lotnisk dopuszczonych do lotów międzynarodowych;

2) z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w umowach międzynarodowych.

Art. 145a. 1. Prezes Urzędu, na wniosek użytkownika statku powietrznego,

może, w drodze decyzji administracyjnej, wydać na czas określony tymczasowe

zezwolenie na lot dla obcego statku powietrznego, w przypadku gdy statek:

1) nie posiada świadectwa zdatności do lotu,

2) wykonuje lot w warunkach nieprzewidzianych w świadectwie zdatności do

lotu

– jeżeli wykonanie lotu przez ten statek nie zagrozi bezpieczeństwu.

2017-02-17

©Telksinoe s. 167/326

2. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania statków powietrznych, określi, w drodze

rozporządzenia:

1) sposób postępowania przy wydawaniu tymczasowego zezwolenia na lot

i termin jego ważności;

2) wzór tymczasowego zezwolenia na lot i wzór wniosku o jego wydanie.

Art. 146. 1. W przypadkach nieobjętych przepisami art. 145 międzynarodowe

loty niehandlowe obcych cywilnych statków powietrznych w polskiej przestrzeni

powietrznej wymagają uzyskania zezwolenia udzielonego przez Prezesa Urzędu, po

uzgodnieniu warunków ich wykonania z właściwymi organami.

2. Wniosek o zezwolenie powinien być złożony nie później niż 48 godzin

przed przekroczeniem granicy polskiej przestrzeni powietrznej.

3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest decyzją administracyjną

doręczaną przy wykorzystaniu teleksowej lub elektronicznej łączności lotniczej.

Art. 147. Prezes Urzędu może odstąpić, w niezbędnym zakresie, od wymagań

Prawa lotniczego dotyczących zezwalania na loty – a organ ruchu lotniczego,

w niezbędnym zakresie – od wymagań dotyczących planowania lotów cywilnych

statków powietrznych, jeżeli lot jest związany z prowadzeniem akcji

poszukiwawczo-ratowniczej, ratownictwa medycznego, z zapobieganiem skutkom

klęsk żywiołowych lub ich usuwaniem lub z pomocą w razie katastrofy

przemysłowej i komunikacyjnej albo jeżeli statek powietrzny znajduje się

w niebezpieczeństwie lub też takie odstąpienie jest konieczne dla uniknięcia

niebezpieczeństwa.

Art. 148. 1. W przypadkach lotów międzynarodowych o znaczeniu

państwowym lub innych uzgadnianych drogą dyplomatyczną właściwy organ

państwa obcego zgłasza zamiar wykonania lotu cywilnego statku powietrznego

ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, nie później niż na 10 dni przed

planowanym rozpoczęciem lotu, podając cel lotu oraz informacje wymagane przy

zgłaszaniu planów lotów w polskiej przestrzeni powietrznej.

2. Minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje Prezesowi Urzędu

zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1. O udzieleniu zezwolenia Prezes Urzędu

2017-02-17

©Telksinoe s. 168/326

zawiadamia niezwłocznie właściwy organ państwa obcego za pośrednictwem

ministra właściwego do spraw zagranicznych.

Art. 148a. W przypadkach lotów międzynarodowych, w których prawo

państwa obcego wymaga drogi dyplomatycznej na przesłanie aplikacji o zgodę na

wykonanie lotu, zgłoszenie zamiaru wykonania lotu cywilnego statku powietrznego

wraz z wymaganą dokumentacją, na wniosek podmiotu polskiego przekazuje do

właściwego organu w państwie obcym minister właściwy do spraw zagranicznych.

Art. 149. Wykonywanie lotów międzynarodowych przez obce cywilne statki

powietrzne bezzałogowe wymaga zezwolenia udzielonego przez Prezesa Urzędu

w porozumieniu z właściwymi organami wojskowymi.

Art. 149a. 1. Wykonywanie lotów międzynarodowych przez obce cywilne

statki powietrzne w celu realizacji zadań na potrzeby Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie przewozu ładunków lub żołnierzy,

funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego i Biura Ochrony Rządu oraz pracowników wojska wymaga

zezwolenia Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane na zasadach i w trybie

określonych w art. 18a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy

państwowej.

Art. 150. 1. Międzynarodowe loty państwowych statków powietrznych są

wykonywane na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 października 1990 r.

o ochronie granicy państwowej oraz w umowach międzynarodowych, których

Rzeczpospolita Polska jest stroną.

2. Do międzynarodowych lotów państwowych statków powietrznych innych

niż określone w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lotów

międzynarodowych cywilnych statków powietrznych.

Art. 151. Stały pobyt i eksploatację polskiego statku powietrznego za granicą

lub stały pobyt i eksploatację obcego statku powietrznego w Rzeczypospolitej

Polskiej należy zgłosić Prezesowi Urzędu.

Art. 152. W razie zaginięcia lub wypadku obcego cywilnego statku

powietrznego upoważnione organy państwa przynależności statku oraz właściciel

2017-02-17

©Telksinoe s. 169/326

lub użytkownik tego statku mogą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej brać

udział, za zgodą Prezesa Urzędu, w działaniach mających na celu odnalezienie

statku lub udzielenie mu pomocy.

Art. 153. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, z uwzględnieniem umów i przepisów międzynarodowych,

szczegółowe warunki dotyczące:

1) wykonywania lotów międzynarodowych przez obce cywilne statki powietrzne,

w tym również formy i trybu składania oraz rozpatrywania wniosków

o uzyskanie wymaganego zezwolenia w zależności od rodzaju tych lotów;

2) stałego pobytu polskich cywilnych statków powietrznych za granicą i obcych

cywilnych statków powietrznych w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 153a. 1. W przypadku międzynarodowych lotów cywilnych statków

powietrznych, a w szczególności lotów tranzytowych, z materiałami

niebezpiecznymi niedopuszczonymi lub warunkowo dopuszczonymi do przewozu

na pokładzie statku powietrznego, w rozumieniu Konwencji, o której mowa w art.

3 ust. 2, Prezes Urzędu może wydać zgodę na taki lot.

2. W przypadku wykonywania przez cywilny statek powietrzny lotów, o

których mowa w art. 66a ust. 1, z materiałami niebezpiecznymi niedopuszczonymi

lub warunkowo dopuszczonymi do przewozu na pokładzie statku powietrznego, w

rozumieniu Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, Minister Obrony Narodowej

może wydać zgodę na taki lot.

3. Zgody, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać udzielone, jeżeli lot nie

spowoduje bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub bezpieczeństwa

lotów i będzie wykonywany z zachowaniem wymogów określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 153b.

Art. 153b. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, z uwzględnieniem umów i przepisów międzynarodowych oraz

kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa lotów, szczegółowe

warunki dotyczące wykonywania lotów z materiałami niebezpiecznymi na

pokładzie cywilnych statków powietrznych wykonujących loty międzynarodowe,

w tym tranzytowe.

2017-02-17

©Telksinoe s. 170/326

Art. 154. 1. W razie wypadku lub przymusowego lądowania statku

powietrznego wykonującego lot międzynarodowy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w miejscu, w którym brak organów celnych i Straży Granicznej, dowódca

statku powietrznego obowiązany jest niezwłocznie zawiadomić o tym najbliższą

jednostkę Policji lub inną jednostkę administracji publicznej.

2. Do czasu przybycia przedstawicieli organów celnych i Straży Granicznej,

jednostki, o których mowa w ust. 1, a także dowódca statku powietrznego

obowiązani są zastosować niezbędne środki w celu zapewnienia dokonania

wymaganych formalności.

3. Podjęcie dalszego lotu przez statek powietrzny bez zezwolenia właściwych

organów celnych i organów ochrony granic jest zabronione.

Art. 155. 1. Obcy statek powietrzny przebywający na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz jego załoga mogą zostać poddane inspekcji, a ich

dokumenty mogą być sprawdzane przez Prezesa Urzędu.

2. Obcy statek powietrzny przebywający na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz jego załoga, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie

niezgodności z umowami lub przepisami międzynarodowymi dotyczącymi

bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, podlegają inspekcji, a dokumenty podlegają

sprawdzeniu przez Prezesa Urzędu.

3. Z inspekcji wyłączone są państwowe statki powietrzne, chyba że są

wykorzystywane do prowadzenia działalności innej niż służba publiczna.

4. Inspekcja może być prowadzona bez uprzedniego poinformowania

użytkownika statku o zamiarze jej przeprowadzenia.

5. Inspekcję prowadzi się w sposób niepowodujący nieuzasadnionego

opóźnienia odlotu.

6. Do prowadzenia inspekcji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 27 i 28.

Art. 155a. 1. W przypadku stwierdzenia naruszenia umów lub przepisów

międzynarodowych przez użytkowników statków powietrznych lub członków ich

załóg, w stopniu bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu lotu, Prezes Urzędu

może wydać decyzję administracyjną:

2017-02-17

©Telksinoe s. 171/326

1) o zabezpieczeniu statku powietrznego na lotnisku na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej do czasu przywrócenia stanu zgodnego z umowami

lub przepisami międzynarodowymi;

2) wprowadzającą czasowy zakaz wlotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

określonego statku powietrznego lub wszystkich statków powietrznych

użytkowanych przez określonego przewoźnika lotniczego do czasu trwałego

usunięcia przyczyn powstałego zagrożenia.

2. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

3. O zabezpieczeniu statku powietrznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz

o wprowadzeniu czasowego zakazu wlotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Prezes Urzędu niezwłocznie informuje:

1) władze lotnicze państwa rejestracji statku oraz władze państwa

odpowiedzialnego za bezpieczeństwo użytkowania statku;

2) władze lotnicze państw członkowskich Unii Europejskiej;

3) Komisję Europejską;

4) EASA.

Art. 155b. 1. Prezes Urzędu gromadzi informacje dotyczące bezpieczeństwa

wykonywania lotów, w szczególności informacje o wynikach inspekcji statków

powietrznych, a także informacje otrzymane w drodze wymiany od organów

określonych w ust. 2.

2. Informacje o wynikach inspekcji, o których mowa w ust. 1, podlegają

niezwłocznie przekazaniu Komisji Europejskiej oraz – na ich wniosek – władzom

lotniczym państw członkowskich Unii Europejskiej, EASA i ICAO.

3. Jeżeli informacje, o których mowa w ust. 1, wykazują istnienie zagrożenia

dla bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego lub jeżeli z informacji o wynikach

inspekcji wynika, że statek powietrzny nie spełnia wymagań międzynarodowych

w zakresie bezpieczeństwa, informacje te przekazuje się niezwłocznie władzom

lotniczym państw członkowskich Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej.

4. Prezes Urzędu udostępnia władzom lotniczym państw członkowskich Unii

Europejskiej, na ich wniosek, inne informacje niż określone w ust. 1, niezbędne dla

wykonywania inspekcji statków powietrznych.

2017-02-17

©Telksinoe s. 172/326

5. Informacje uzyskane przez Prezesa Urzędu od organów, o których mowa

w ust. 2, mogą być wykorzystane wyłącznie w celu wykonywania inspekcji, o której

mowa w art. 155 i 155a.

6. Dane osobowe osób, które dobrowolnie przekazały Prezesowi Urzędu

informacje dotyczące bezpieczeństwa statku powietrznego, w szczególności jego

usterek lub uszkodzeń, podlegają ochronie zgodnie z przepisami ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

Art. 155c. Minister właściwy do spraw transportu, z uwzględnieniem umów

i przepisów międzynarodowych oraz mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej

dotyczące bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających

z portów lotniczych Wspólnoty, określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy sposób postępowania przy planowaniu oraz prowadzeniu

inspekcji, o której mowa w art. 155 ust. 1, oraz sposób dokumentowania jej

przebiegu i wyniku;

2) szczegółowy sposób postępowania przy zabezpieczeniu statku powietrznego,

o którym mowa w art. 155a ust. 1 pkt 1, oraz warunki i sposób postępowania

przy zwolnieniu statku powietrznego z zabezpieczenia;

3) szczegółowy sposób postępowania przy wprowadzaniu czasowego zakazu

wlotu, o którym mowa w art. 155a ust. 1 pkt 2, oraz warunki i sposób

postępowania przy jego cofaniu;

4) szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 155b ust. 1 i 4, oraz

sposób ich gromadzenia.

Art. 156. 1. Obce statki powietrzne korzystają w Rzeczypospolitej Polskiej,

w zakresie i na warunkach określonych w przepisach międzynarodowych,

z wyłączenia spod zajęcia, zatrzymania i innych działań prawnych z tytułu

naruszenia patentu, rysunku lub wzoru oraz z wyłączenia spod zajęcia

zabezpieczającego roszczenie.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się na zasadzie wzajemności również do statków

powietrznych mających przynależność państw niebędących stronami odpowiednich

umów międzynarodowych.

3. Przepisy ust. 1 stosuje się również do polskich statków powietrznych

wykonujących regularne przewozy lotnicze.

2017-02-17

©Telksinoe s. 173/326

DZIAŁ VII

Eksploatacja statków powietrznych

Rozdział 1

Nadzór nad eksploatacją statków powietrznych

Art. 157. 1. Nadzór nad eksploatacją statków powietrznych obejmuje całość

zagadnień związanych z bezpieczeństwem tej eksploatacji, w tym przestrzeganie

przepisów dotyczących zasad eksploatacji i zdatności do lotów statków

powietrznych oraz innego sprzętu lotniczego, korzystania z lotnisk i lotniczych

urządzeń naziemnych, utrzymywania kwalifikacji i uprawnień personelu lotniczego

oraz przepisów i zasad ruchu lotniczego.

2. Prezes Urzędu wykonuje nadzór, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z art.

27–30, w zakresie niezastrzeżonym do kompetencji EASA.

3. Nadzorujący ma również prawo wstępu do wszystkich części lotniska

i pomieszczeń użytkownika.

Art. 158. 1. Użytkownik statku powietrznego jest obowiązany zapewnić jego

bezpieczną eksploatację.

2. Użytkownik statku powietrznego, jeżeli prowadzi działalność podlegającą

certyfikacji, obowiązany jest utworzyć i zapewnić funkcjonowanie wewnętrznego

systemu bezpiecznej eksploatacji statku powietrznego.

3. Użytkownik, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany w szczególności:

1) zapewnić, aby członkowie załóg statków powietrznych oraz inne osoby

działające na jego zlecenie w zakresie powierzonych im zadań znali przepisy

dotyczące eksploatacji statków powietrznych;

2) wprowadzić w przedsiębiorstwie instrukcje dotyczące w szczególności

eksploatacji, wykonywania lotów i obsługi technicznej statków powietrznych

oraz zapewnić odpowiednie szkolenie pracowników;

3) prowadzić dokumentację eksploatacyjną;

4) zorganizować w przedsiębiorstwie stały wewnętrzny nadzór operacyjny

i wyznaczyć osobę odpowiedzialną za jego wykonywanie.

4. Dowódca statku powietrznego ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie

przepisów dotyczących eksploatacji statku, niezależnie od odpowiedzialności

użytkownika.

2017-02-17

©Telksinoe s. 174/326

Art. 159. 1. W celu wykonywania nadzoru, o którym mowa w art. 157 ust. 1,

minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając przepisy międzynarodowe,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady dotyczące bezpieczeństwa

eksploatacji statków powietrznych i obowiązków użytkowników statków

powietrznych w tym zakresie.

2. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając przepisy

międzynarodowe oraz przepisy prawa Unii Europejskiej, określi, w drodze

zarządzenia, szczegółowe zasady prowadzenia nadzoru, o którym mowa w art.

157 ust. 1.

Rozdział 2

Certyfikacja

Art. 160. 1. Podjęcie i wykonywanie działalności w lotnictwie cywilnym,

w zakresie określonym w ust. 3, wymaga uzyskania certyfikatu.

1a. Do podjęcia i wykonywania działalności w lotnictwie cywilnym,

w zakresie określonym w ust. 3 pkt 1 oraz pkt 3–8, z wyłączeniem świadczenia

usług lotniczych innych niż przewóz lotniczy, nie stosuje się przepisów ustawy

z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. poz. 278, z późn. zm.19)).

2. Wydanie certyfikatu musi być poprzedzone procesem certyfikacji, który jest

sprawdzeniem trwałej zdolności podmiotu do bezpiecznego wykonywania

określonej działalności lotniczej.

3. Certyfikacji podlega:

1) wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie:

a) przewozu lotniczego z wykorzystaniem samolotów, śmigłowców,

balonów i szybowców,

b) świadczenia usług lotniczych innych niż przewóz lotniczy

z wykorzystaniem statków powietrznych, dla których wymagane jest

świadectwo zdatności do lotu;

2) szkolenie personelu lotniczego w celu uzyskania licencji członka personelu

lotniczego oraz wpisywanych do niej uprawnień oraz szkolenie personelu

19)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. poz. 654, 1367 i 1368, z 2015

r. poz. 1513 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65.

2017-02-17

©Telksinoe s. 175/326

lotniczego w celu uzyskania świadectwa kwalifikacji informatora służby

informacji powietrznej, informatora lotniskowej służby powietrznej oraz

wpisywanych do nich uprawnień;

3) lotnisko użytku publicznego, o którym mowa w art. 59a ust. 1, i jego

eksploatacja;

4) obsługa naziemna statków powietrznych wykonywana na rzecz przewoźników

lotniczych w zakresie:

a) obsługi materiałów niebezpiecznych w rozumieniu Konwencji, o której

mowa w art. 3 ust. 2,

b) zaopatrywania statków powietrznych w materiały napędowe

– z wyjątkiem wykonywanej przez przewoźników lotniczych obsługi

naziemnej własnych statków powietrznych i ładunków;

5) (uchylony)

6) projektowanie, produkcja i obsługa techniczna statków powietrznych i innego

sprzętu lotniczego oraz zarządzanie ciągłą zdatnością do lotu statków

powietrznych;

7) inne rodzaje działalności lotniczej, jeżeli wymagają tego umowy

międzynarodowe, przepisy międzynarodowe lub przepisy prawa Unii

Europejskiej;

8) zapewnianie służb żeglugi powietrznej zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr

550/2004/WE z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji

lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.

4. Sprawdzenie, o którym mowa w ust. 2, obejmuje:

1) organizację wykonywania określonej działalności, z uwzględnieniem

bezpiecznej eksploatacji statków powietrznych, zawodowego przygotowania

personelu kierowniczego, nadzorującego i wykonawczego, metod

wykonywania działalności, programów szkolenia personelu, instrukcji

wykonawczych, środków technicznych oraz ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej, którego obowiązek posiadania wynika z niniejszej ustawy;

2) w odniesieniu do przewozu lotniczego – także zdolności finansowych;

3) w odniesieniu do zarządzania lotniskami – zapewnienia bezpiecznego

funkcjonowania lotniska;

2017-02-17

©Telksinoe s. 176/326

4) zapewnienie innych warunków istotnych dla danego rodzaju działalności,

związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa lotnictwa i osób trzecich oraz

ochrony, o której mowa w dziale IX, określonych w odrębnych przepisach.

Art. 160a. Do działalności polegającej na szkoleniu personelu lotniczego

w celu uzyskania licencji członka personelu lotniczego oraz na świadczeniu usług

lotniczych innych niż przewóz lotniczy nie stosuje się przepisu art. 11 ust. 9 ustawy

z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Art. 161. 1. Certyfikację przeprowadza, na wniosek zainteresowanego

podmiotu, Prezes Urzędu, chyba że przepisy Unii Europejskiej stanowią inaczej.

2. W przypadku spełnienia przez podmiot wymagań ustanowionych

przepisami prawa, odpowiednich dla danego rodzaju działalności, Prezes Urzędu

wydaje certyfikat, w którym określa nazwę podmiotu, zakres prowadzonej

działalności, warunki jej prowadzenia oraz termin, na jaki certyfikat jest wydawany.

3. Certyfikat wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż

12 miesięcy, jeżeli jest wydawany po raz pierwszy, i nie dłuższy niż 36 miesięcy –

przy kolejnym przedłużeniu, jeżeli przepisy Unii Europejskiej nie stanowią inaczej.

4. Prezes Urzędu odmawia wydania certyfikatu, jeżeli stwierdzi, że

wnioskodawca nie spełnił wymagań ustanowionych dla wnioskowanej działalności

lotniczej.

5. W razie stwierdzenia, że posiadacz certyfikatu przestał spełniać wymagania

przewidziane przepisami prawa do wydania lub utrzymania certyfikatu, Prezes

Urzędu wzywa zainteresowany podmiot do przywrócenia stanu zgodnego

z przepisami prawa, w określonym terminie, pod rygorem zawieszenia ważności

certyfikatu, ograniczenia uprawnień wynikających z certyfikatu lub cofnięcia

wydanego certyfikatu, w zależności od stopnia stwierdzonych naruszeń

bezpieczeństwa prowadzonej działalności lotniczej, chyba że przepisy Unii

Europejskiej stanowią inaczej.

6. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 5, Prezes

Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, zawiesza ważność certyfikatu,

ogranicza uprawnienia wynikające z certyfikatu lub cofa certyfikat, w zależności od

stopnia stwierdzonych naruszeń bezpieczeństwa prowadzonej działalności

lotniczej, chyba że przepisy Unii Europejskiej stanowią inaczej.

2017-02-17

©Telksinoe s. 177/326

7. W razie zawieszenia ważności certyfikatu lub ograniczenia uprawnień

wynikających z certyfikatu Prezes Urzędu określa termin, na jaki certyfikat zostaje

zawieszony lub ograniczony, rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości oraz termin

ich usunięcia, chyba że przepisy Unii Europejskiej stanowią inaczej.

8. Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje certyfikat,

odmawia jego wydania, zawiesza ważność, ogranicza uprawnienia wynikające

z niego i cofa certyfikat.

Art. 162. 1. Prezes Urzędu przeprowadza okresowe i – w razie potrzeby –

doraźne kontrole w celu sprawdzenia, czy posiadacz certyfikatu nadal spełnia

ustalone przepisami prawa wymagania potrzebne dla wydania i utrzymania

ważności certyfikatu.

2. Certyfikat może zostać oddany Prezesowi Urzędu, co jest równoznaczne

z jego zawieszeniem, i może zostać w każdym czasie zwrócony uprawnionemu

podmiotowi na jego wniosek, chyba że w okresie zawieszenia upłynął termin

ważności tego certyfikatu.

2a. Czynności, o których mowa w ust. 2, Prezes Urzędu dokonuje w drodze

decyzji administracyjnej.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

Art. 162a. 1. W zakresie nieuregulowanym w przepisach prawa Unii

Europejskiej certyfikat lub równoważny dokument wydany przez organ obcego

państwa lub przez właściwą instytucję wyspecjalizowaną, zwany dalej

„certyfikatem zagranicznym”, Prezes Urzędu uznaje za ważny na równi

z certyfikatem polskim, jeżeli:

1) wynika to z umowy międzynarodowej lub przepisów międzynarodowych;

2) wymagania stawiane przy jego wydaniu nie były łagodniejsze od stawianych

w Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Certyfikat zagraniczny może zostać uznany przez Prezesa Urzędu, jeżeli

jego posiadanie jest wymagane przez umowy międzynarodowe, przepisy

międzynarodowe albo przepisy prawa polskiego określające warunki prowadzenia

działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na rzecz

podmiotów mających siedzibę na jej terytorium.

2017-02-17

©Telksinoe s. 178/326

3. Certyfikat zagraniczny podlega uznaniu w całości wraz ze wszystkimi

wpisanymi do niego uprawnieniami, zezwoleniami i ograniczeniami. Okres uznania

certyfikatu zagranicznego za ważny nie może być dłuższy niż okres ważności

certyfikatu uznawanego.

4. Prezes Urzędu może uzależnić uznanie certyfikatu zagranicznego od

wyniku audytu przeprowadzonego u posiadacza tego certyfikatu.

5. Prezes Urzędu cofa uznanie certyfikatu zagranicznego, jeżeli stwierdzi, że

jego posiadacz przestał spełniać wymagania ustanowione dla uznania certyfikatu.

6. Uznanie certyfikatu zagranicznego wygasa w przypadku cofnięcia,

zawieszenia lub ograniczenia uprawnień wynikających z certyfikatu przez organ

państwa obcego lub przez właściwą instytucję wyspecjalizowaną, która certyfikat

wydała.

7. Uznanie certyfikatu zagranicznego, odmowa jego uznania i cofnięcie

następują w drodze decyzji administracyjnej.

8. Dokumenty składane w procesie uznania zagranicznego certyfikatu są

składane w języku polskim lub angielskim. W przypadku przedłożenia kopii

wnioskodawca składa oświadczenie w języku polskim lub angielskim o zgodności

kopii z oryginałami.

Art. 162b. Nie wymaga uznania certyfikat wydany na podstawie przepisów

Unii Europejskiej.

Art. 163. Minister właściwy do spraw transportu określa, w drodze

rozporządzenia, z uwzględnieniem właściwych umów i przepisów

międzynarodowych oraz przepisów prawa Unii Europejskiej:

1) szczegółowe warunki, tryb dokonywania, zakres oraz kryteria oceny, czy dany

podmiot spełnia wymagania niezbędne w procesie certyfikacji;

2) rodzaje i wzory certyfikatów dla poszczególnych rodzajów działalności,

o których mowa w art. 160 ust. 3;

3) szczegółowe warunki i tryb uznawania certyfikatów zagranicznych;

4) szczegółowe warunki zawieszania ważności certyfikatów, ograniczenia

uprawnień z nich wynikających oraz cofania certyfikatów.

Art. 163a. Przepisy art. 160–162 nie naruszają uprawnień w zakresie

certyfikacji działalności, jeżeli zostały one zastrzeżone do kompetencji EASA.

2017-02-17

©Telksinoe s. 179/326

DZIAŁ VIII

Lotnicza działalność gospodarcza

Rozdział 1

Koncesje

Art. 164. 1. Koncesji na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej

w zakresie przewozu lotniczego udziela Prezes Urzędu zgodnie z przepisami

rozporządzenia nr 1008/2008/WE.

2. Z obowiązku uzyskania koncesji jest zwolniony przedsiębiorca prowadzący

działalność gospodarczą w zakresie:

1) lotów lokalnych;

2) przewozu lotniczego wykonywanego wyłącznie przy użyciu statków

powietrznych bezsilnikowych lub o maksymalnej masie startowej (MTOM) do

495 kg.

3. W zakresie objętym niniejszym rozdziałem nie stosuje się art. 61 ustawy

z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Art. 165. (uchylony)

Art. 166. 1. Koncesja udzielana jest na wniosek zainteresowanego

przedsiębiorcy.

2. Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres oraz główny ośrodek

działalności przedsiębiorstwa;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile

przedsiębiorca taki numer posiada;

3) określenie rodzaju i zakresu wykonywania zamierzonej działalności

gospodarczej;

4) inne informacje określone zgodnie z przepisami rozporządzenia nr

1008/2008/WE oraz ustawy.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, wnioskodawca jest obowiązany

dołączyć:

1) dokumenty określające status prawny wnioskodawcy (akt zawiązania osoby

prawnej, wypis z właściwego rejestru);

2017-02-17

©Telksinoe s. 180/326

2) dokument potwierdzający dysponowanie przez wnioskodawcę co najmniej

jednym zarejestrowanym na terytorium Wspólnoty statkiem powietrznym,

którego jest właścicielem albo który użytkuje na podstawie umowy

o czasowym oddaniu statku powietrznego do używania bez załogi, o której

mowa w art. 2 pkt 24 rozporządzenia nr 1008/2008/WE;

3) oświadczenie wnioskodawcy, że nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie

upadłości przedsiębiorcy oraz że nie znajduje się on w stanie likwidacji;

4) dokumenty potwierdzające spełnianie przez osoby stale i faktycznie kierujące

działalnością przedsiębiorstwa wymogu, o którym mowa w art.

7 rozporządzenia nr 1008/2008/WE, aktualne na dzień złożenia wniosku

o koncesję i wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed jego złożeniem;

5) dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów finansowych określonych

w art. 5 rozporządzenia nr 1008/2008/WE:

a) w przypadku wnioskodawcy ubiegającego się o koncesję uprawniającą

do wykonywania przewozów statkiem powietrznym o maksymalnej

masie startowej (MTOM) poniżej 10 ton lub o liczbie miejsc poniżej 20 –

dokument potwierdzający posiadanie kapitału netto w wysokości co

najmniej 100 000 euro, a jeżeli kapitał netto ma wartość niższą –

dokumenty określone w części 1 załącznika I do rozporządzenia nr

1008/2008/WE,

b) w przypadku wnioskodawcy ubiegającego się o koncesję uprawniającą

do wykonywania przewozów statkiem powietrznym o maksymalnej

masie startowej (MTOM) co najmniej 10 ton lub o liczbie miejsc co

najmniej 20 – plan gospodarczy obejmujący okres co najmniej 3 lat od

dnia rozpoczęcia działalności w zakresie przewozu lotniczego.

4. Prezes Urzędu może zobowiązać wnioskodawcę do przedstawienia

w wyznaczonym terminie dodatkowych danych i dokumentów mogących

uprawdopodobnić, że spełni on warunki wykonywania działalności gospodarczej,

które będą określone w koncesji lub wynikają z właściwych przepisów.

5. (uchylony)

Art. 167. 1. (uchylony)

2. (uchylony)

2017-02-17

©Telksinoe s. 181/326

2a. Prezes Urzędu wydaje decyzję w sprawie złożonego wniosku o udzielenie

koncesji w terminie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr

1008/2008/WE.

3. W koncesji określa się:

1) osobę koncesjonariusza i jego siedzibę lub miejsce zamieszkania osoby

fizycznej;

2) strukturę kapitałową spółki koncesjonariusza, o ile działa on w takiej formie

prawnej;

3) rodzaj, zakres i przedmiot działalności objętej koncesją;

4) obszar działalności;

5) (uchylony)

6) (uchylony)

7) szczególne warunki wykonywania działalności.

4. (uchylony)

Art. 167a. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 8 ust. 3 lit. a i b

rozporządzenia nr 1008/2008/WE, koncesjonariusz jest obowiązany do

niezwłocznego przedstawienia Prezesowi Urzędu koncesji do zatwierdzenia.

2. W przypadku gdy przewoźnik lotniczy posiadający koncesję, o której mowa

w art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1008/2008/WE, zamierza rozpocząć działalność

przy wykorzystaniu statku powietrznego o maksymalnej masie startowej (MTOM)

co najmniej 10 ton lub o liczbie miejsc co najmniej 20, przedstawia Prezesowi

Urzędu koncesję do zatwierdzenia wraz z wnioskiem o rozszerzenie zakresu

koncesji.

3. W przypadku gdy przewoźnik posiadający koncesję na wykonywanie

działalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego z wykorzystaniem

statków powietrznych o maksymalnej masie startowej (MTOM) poniżej 10 ton lub

o liczbie miejsc poniżej 20, nie spełnia już wymogów, o których mowa w art. 5 ust.

3 rozporządzenia nr 1008/2008/WE, powiadamia o tym fakcie bez zbędnej zwłoki

Prezesa Urzędu, przedkładając równocześnie koncesję do zatwierdzenia.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, koncesję przedstawia się do

zatwierdzenia wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnianie warunków

wymaganych do uzyskania koncesji.

2017-02-17

©Telksinoe s. 182/326

5. W przypadku zmiany co najmniej jednego elementu wpływającego na

sytuację prawną przewoźnika lotniczego, w szczególności w przypadku łączenia

lub przejęcia, Prezes Urzędu może wezwać przewoźnika lotniczego do

przedstawienia koncesji do zatwierdzenia.

6. Koncesję uważa się za zatwierdzoną, jeżeli po przeprowadzonej analizie

przedstawionej przez przewoźnika dokumentacji Prezes Urzędu nie cofnie, nie

ograniczy zakresu lub nie zawiesi koncesji przewoźnika lotniczego w terminie

30 dni od dnia potwierdzenia przez Prezesa Urzędu otrzymania pełnej dokumentacji

niezbędnej do zatwierdzenia koncesji. W sprawach szczególnie skomplikowanych

Prezes Urzędu może przedłużyć ten termin o kolejne 30 dni, zawiadamiając o tym

przewoźnika.

7. W przypadkach, o których mowa w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr

1008/2008/WE, Prezes Urzędu może zobowiązać przewoźnika do przedstawienia

skorygowanego planu gospodarczego, obejmującego okres co najmniej 12 miesięcy

od dnia wprowadzenia zmian, jak również danych, o których mowa w załączniku

I pkt 2 do rozporządzenia nr 1008/2008/WE, oprócz informacji przekazanych

zgodnie z art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia.

Art. 168. (uchylony)

Art. 169. (uchylony)

Art. 170. (uchylony)

Art. 171. 1. Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, udziela

koncesji, odmawia udzielenia koncesji, zmienia, w tym ogranicza przedmiot, zakres

lub obszar działalności objętej koncesją, zawiesza koncesję na określony czas,

wydaje koncesję tymczasową oraz cofa koncesję.

2. Prezes Urzędu może wydać podmiotowi spełniającemu warunki, o których

mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1008/2008/WE, koncesję tymczasową, po

uprzednim zawieszeniu koncesji na czas ważności koncesji tymczasowej.

3. W celu potwierdzenia spełnienia warunków, o których mowa w art. 9 ust.

1 rozporządzenia nr 1008/2008/WE, przewoźnik lotniczy przedstawia Prezesowi

Urzędu program naprawczy potwierdzający realną perspektywę poprawy sytuacji

finansowej przewoźnika w okresie, o którym mowa w ust. 4.

4. Koncesja tymczasowa jest wydawana na okres do 12 miesięcy.

2017-02-17

©Telksinoe s. 183/326

5. Po upływie ważności koncesji tymczasowej Prezes Urzędu bez zbędnej

zwłoki stwierdza wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu koncesji.

6. W przypadku niewykazania przez przewoźnika lotniczego, któremu

przyznano koncesję tymczasową, że spełnia on objęte nią i przepisami prawa

warunki, Prezes Urzędu cofa koncesję.

7. W przypadku określonym w ust. 2 Prezes Urzędu informuje Komisję

Europejską o wydanych decyzjach.

Art. 171a. 1. Polski przewoźnik lotniczy jest obowiązany do przekazywania

Prezesowi Urzędu kopii aktualnego dokumentu potwierdzającego objęcie tego

przewoźnika ważnym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej oraz kopii

dokumentu dotyczącego kolejnego okresu ubezpieczenia o tym samym zakresie co

dotychczasowe.

1a. Kopie dokumentów, o których mowa w ust. 1, mogą być składane

w języku angielskim.

2. Kopie dokumentów, o których mowa w ust. 1, powinny być potwierdzone

za zgodność z oryginałem urzędowo lub notarialnie i przedstawione każdorazowo

nie później niż ostatniego dnia okresu obowiązywania dotychczasowego

ubezpieczenia.

3. W przypadku nieprzedstawienia Prezesowi Urzędu kopii dokumentu,

o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu wzywa przewoźnika do uzupełnienia

dokumentacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, a w przypadku

nieprzedstawienia jej w tym terminie zawiesza koncesję przewoźnika lotniczego do

czasu dostarczenia kopii dokumentu, o którym mowa w ust. 1, jednak nie dłużej niż

na okres 3 miesięcy.

4. Jeżeli przewoźnik lotniczy nie przedstawi kopii dokumentu, o którym mowa

w ust. 1, w okresie, na jaki została zawieszona koncesja, Prezes Urzędu bez zbędnej

zwłoki cofa koncesję.

5. Prezes Urzędu zmienia koncesję z urzędu w zakresie wszystkich zmian

wprowadzonych w certyfikacie przewoźnika lotniczego (AOC).

6. Prezes Urzędu cofa albo zawiesza koncesję bez zbędnej zwłoki

w przypadku odpowiednio cofnięcia albo zawieszenia certyfikatu przewoźnika

lotniczego (AOC).

2017-02-17

©Telksinoe s. 184/326

7. Do przewoźników lotniczych zajmujących się wyłącznie eksploatacją

statków powietrznych o maksymalnej masie startowej (MTOM) poniżej 10 ton lub

o liczbie miejsc pasażerskich poniżej 20, wykonujących regularne przewozy

lotnicze lub których obrót przekracza 3 000 000 euro rocznie, stosuje się art. 8 ust.

4–6 rozporządzenia nr 1008/2008/WE.

Art. 171b. 1. W przypadku pojawienia się wyraźnych oznak problemów

finansowych przewoźnika, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr

1008/2008/WE, lub w razie otwarcia postępowania upadłościowego przeciwko

przewoźnikowi lotniczemu posiadającemu koncesję wydaną przez Prezesa Urzędu,

Prezes Urzędu bez zbędnej zwłoki dokonuje szczegółowej oceny sytuacji

finansowej przewoźnika.

2. W celu dokonania oceny sytuacji finansowej przewoźnik przedstawia, na

żądanie Prezesa Urzędu, poddane kontroli biegłego rewidenta sprawozdania

finansowe oraz inne dokumenty, o których mowa w załączniku I część 3 do

rozporządzenia nr 1008/2008/WE.

3. Prezes Urzędu zawiesza albo cofa koncesję w przypadkach określonych

w rozporządzeniu nr 1008/2008/WE.

Art. 172. Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia,

z uwzględnieniem umów i przepisów międzynarodowych, określi szczegółowe

wymagania w zakresie dokumentów oraz informacji, jakie jest obowiązany

przedstawić przedsiębiorca ubiegający się o koncesję lub wykonujący działalność

gospodarczą w zakresie przewozu lotniczego.

Rozdział 2

Zezwolenia

Art. 173. 1. Uzyskania zezwolenia wymaga wykonywanie działalności

gospodarczej na lotniskach użytku publicznego w zakresie:

1) zarządzania lotniskiem;

2) obsługi naziemnej statków powietrznych, załóg, pasażerów i ładunku,

wykonywanej na rzecz przewoźników lotniczych i innych użytkowników

statków powietrznych.

1a. Obowiązek uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie

dotyczy:

2017-02-17

©Telksinoe s. 185/326

1) przewoźników lotniczych wykonujących własną obsługę naziemną własnych

statków powietrznych, załóg, pasażerów, bagażu, towarów lub poczty;

2) podmiotów wykonujących obsługę naziemną statków powietrznych, załóg,

pasażerów, bagażu, towarów lub poczty w ramach działalności prowadzonej

na swoją rzecz.

2. Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia

wydania oraz cofa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1.

3. Warunkiem wydania zezwolenia na rozpoczęcie i prowadzenie działalności,

o której mowa w ust. 1, jest posiadanie przez przedsiębiorcę odpowiedniego

certyfikatu, uzyskanego w trybie określonym w art. 160.

4. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, udzielane jest na wniosek

zainteresowanego.

Art. 174. 1. Zezwolenie na zarządzanie lotniskiem użytku publicznego

uprawnia do świadczenia usług lotniczych związanych ze startem, lądowaniem

i postojem statków powietrznych, wykonywanych na rzecz przewoźników

lotniczych oraz innych użytkowników statków powietrznych.

2. Zezwolenie na zarządzanie lotniskiem użytku publicznego może uzyskać:

1) organ administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej;

2) państwowa lub samorządowa jednostka organizacyjna;

3) spółka kapitałowa z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

3. Zezwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2, jeśli

łącznie spełnia następujące warunki:

1) siedziba jego znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

2) zarządzanie lotniskiem stanowi podstawowy rodzaj działalności

wnioskodawcy, zgodnie z numerem identyfikacyjnym z krajowego rejestru

podmiotów gospodarki narodowej, według Polskiej Klasyfikacji Działalności;

2017-02-17

©Telksinoe s. 186/326

3) wnioskodawca jednocześnie nie zajmuje się działalnością w zakresie

przewozu lotniczego;

4) sytuacja finansowa wnioskodawcy gwarantuje, że jest on w stanie sprostać

zobowiązaniom finansowym związanym z wykonywaniem działalności,

zgodnie z planem gospodarczym obejmującym co najmniej 2 lata działalności;

5) w przypadku wniosku o zezwolenie na zarządzanie lotniskiem

współużytkowanym z wojskiem lub użytkowanym przez służby państwowe,

udostępnionym na potrzeby lotnictwa cywilnego, uzyska zgodę tych służb na

przejęcie zarządu lotniska i przedstawi stosowną umowę, określającą zasady

i warunki udostępnienia tego lotniska;

6) w przypadku spółki z udziałem osób zagranicznych lub podmiotów zależnych

od osób zagranicznych zezwolenie można otrzymać, jeżeli:

a) w spółce tej przedsiębiorcy niezależni od osób zagranicznych zachowują:

– nie mniej niż 51% udziałów lub akcji w całkowitym kapitale

założycielskim spółki,

– decydujący wpływ na ilość głosów, skład, decyzje i kontrolę organów

zarządzających spółki, dysponowanie majątkiem spółki oraz na

prowadzenie jej działalności,

b) nie zachodzi sytuacja, w której więcej niż połowa członków zarządu

spółki jest jednocześnie członkami zarządu albo osobami pełniącymi

funkcje kierownicze w podmiocie z udziałem osób zagranicznych lub

w innym podmiocie pozostającym ze spółką w stosunku zależności

– o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską

z państwami członkowskimi Unii Europejskiej nie stanowią inaczej.

4. Przez osoby zagraniczne, o których mowa w ust. 3 pkt 6, rozumie się osoby

niemające siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw

członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej oraz państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Art. 175. 1. Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 174 ust.

1, powinien zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę oraz adres;

2017-02-17

©Telksinoe s. 187/326

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile

przedsiębiorca taki numer posiada;

3) określenie rodzaju działalności;

4) miejsce wykonywania działalności (lotnisko).

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca obowiązany jest

dołączyć:

1) dokumenty, o których mowa w art. 166 ust. 3 pkt 1 i 3, oraz plan gospodarczy

przedsiębiorstwa obejmujący co najmniej 2 lata działalności:

a) wykazujący w sposób wiarygodny, że przedsiębiorca jest w stanie

wypełnić istniejące i prawdopodobne przyszłe zobowiązania finansowe

w okresie 24 miesięcy od dnia rozpoczęcia działalności,

b) zawierający informacje dotyczące struktury kapitałowej, płynności

finansowej przedsiębiorstwa, źródeł finansowania działalności, powiązań

finansowych udziałowców lub akcjonariuszy z inną działalnością,

prognoz przepływów finansowych związanych z wykonywaniem

działalności,

c) (uchylona)

– oraz dokument potwierdzający, że osobom zarządzającym działalnością

przedsiębiorstwa nie cofnięto koncesji w okresie ostatnich 5 lat przed

złożeniem wniosku oraz spełniają one wymóg dobrej reputacji, z tym że

wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony przez osoby, które zostały skazane

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne karne skarbowe,

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, bezpieczeństwu powszechnemu,

mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami

wartościowymi, prawom osób wykonujących pracę zarobkową,

wiarygodności dokumentów, a także dokumenty potwierdzające, że

przedsiębiorstwo jest objęte ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej

za szkody związane z przewozem lotniczym i ruchem statków powietrznych;

1a) zatwierdzone sprawozdanie finansowe za poprzedni rok obrotowy, jeżeli

przedsiębiorca prowadził działalność gospodarczą, oraz opinię biegłego

rewidenta, jeżeli obowiązek badania sprawozdania finansowego wynika

z przepisów o rachunkowości;

2017-02-17

©Telksinoe s. 188/326

2) projekt zabezpieczenia obsługi ruchu lotniczego, systemu ratownictwa

i ochrony przeciwpożarowej lotniska, osłony meteorologicznej lotnictwa

cywilnego na lotnisku oraz zatwierdzony przez Prezesa Urzędu program

ochrony lotniska przed aktami bezprawnej ingerencji;

3) certyfikat uzyskany w trybie określonym w art. 160;

4) w przypadku lotniska, o którym mowa w art. 174 ust. 3 pkt 5, dokumenty

potwierdzające spełnienie wymogów określonych w tym przepisie.

3. Prezes Urzędu odmawia udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art.

173 ust. 1, jeżeli:

1) udzielenie zezwolenia byłoby sprzeczne z wiążącymi umowami lub

przepisami międzynarodowymi;

2) przedsiębiorcy cofnięto zezwolenie na ten sam rodzaj działalności w okresie

ostatnich 5 lat przed złożeniem wniosku;

3) wnioskodawca nie spełnił wymagań określonych w ustawie.

3a. Prezes Urzędu może odmówić udzielenia zezwolenia, o którym mowa

w art. 173 ust. 1 pkt 1, lub ograniczyć w zezwoleniu przedmiot, zakres lub obszar

działalności w stosunku do wniosku o udzielenie zezwolenia ze względu na

zagrożenie bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub zdrowia

publicznego.

4. Zezwolenie, o którym mowa w art. 173 ust. 1, cofa się jeżeli:

1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania

działalności gospodarczej objętej zezwoleniem;

2) przedsiębiorca nie rozpoczął działalności objętej zezwoleniem w oznaczonym

terminie albo zaprzestał prowadzenia działalności objętej zezwoleniem;

3) otwarto likwidację przedsiębiorcy;

4) przedsiębiorca nie spełnia warunków określonych w niniejszej ustawie.

4a. Prezes Urzędu może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 173 ust.

1 pkt 1, lub zmienić jego zakres ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa państwa,

porządku publicznego lub zdrowia publicznego.

4b. Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, o którym mowa w art.

173 ust. 1 pkt 1, z przyczyn określonych w ust. 4, może wystąpić z wnioskiem

o ponowne udzielenie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia,

w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się wykonalna.

2017-02-17

©Telksinoe s. 189/326

4c. Prezes Urzędu może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 173 ust.

1 pkt 2, lub zmienić jego zakres, jeżeli podmiot wykonujący obsługę naziemną nie

spełnia z własnej winy wymagań, o których mowa w art. 177 ust. 3 ustawy.

4d. Na wniosek zarządzającego lotniskiem Prezes Urzędu może cofnąć

zezwolenie, o którym mowa w art. 173 ust. 1 pkt 2, lub zmienić jego zakres, jeżeli

podmiot wykonujący obsługę naziemną nie przestrzega obowiązujących go zasad

sprawnego funkcjonowania portu lotniczego.

4e. W przypadku ograniczenia liczby zezwoleń w danym porcie lotniczym

Prezes Urzędu cofa lub zmienia zakres zezwolenia, o którym mowa w art. 173 ust.

1 pkt 2, wydanego przedsiębiorcy wykonującemu działalność gospodarczą,

w zakresie wskazanym w decyzji, o której mowa w art. 179 ust. 1.

5. Zezwolenia, o którym mowa w art. 173 ust. 1, udziela się na czas

oznaczony, nie krótszy niż 5 lat i nie dłuższy niż 50 lat, z zastrzeżeniem art. 179 ust.

11.

6. W zezwoleniu, o którym mowa w art. 173 ust. 1, określa się:

1) osobę wnioskodawcy, jego adres oraz siedzibę lub miejsce zamieszkania;

2) przedmiot działalności;

3) strukturę kapitałową przedsiębiorcy – w przypadku zezwolenia na zarządzanie

lotniskiem użytku publicznego;

4) miejsce wykonywania działalności;

5) termin rozpoczęcia działalności;

6) okres ważności zezwolenia;

7) szczególne warunki wykonywania działalności.

7. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie zarządzania

lotniskiem użytku publicznego jest obowiązany:

1) zachowywać warunki prowadzenia działalności określone w decyzjach

administracyjnych Prezesa Urzędu;

2) zgłaszać Prezesowi Urzędu zmiany danych zawartych w wydanych przez

Prezesa Urzędu decyzjach administracyjnych dotyczących tego podmiotu;

3) przekazywać do wiadomości Prezesa Urzędu, w terminie 7 miesięcy od

zakończenia roku obrotowego, sprawozdanie z działalności oraz roczne

sprawozdanie finansowe za poprzedni rok obrotowy, wraz z opinią biegłego

rewidenta, jeżeli obowiązek sporządzania i poddania sprawozdania badaniu

2017-02-17

©Telksinoe s. 190/326

wynika z przepisów o rachunkowości, a na żądanie Prezesa Urzędu – inne

informacje i dokumenty istotne dla oceny działalności przedsiębiorstwa

w latach następnych;

4) zapewniać użycie właściwego, specjalistycznego sprzętu oraz powierzać

czynności w zakresie prowadzonej działalności osobom posiadającym

odpowiednie kwalifikacje;

5) zawiadamiać Prezesa Urzędu o zamierzonym zawieszeniu lub zakończeniu

działalności;

6) umożliwić osobom uprawnionym przeprowadzanie kontroli działalności jego

przedsiębiorstwa;

7) powiadamiać Prezesa Urzędu, z wyprzedzeniem co najmniej 14 dni,

o zamiarze nabycia lub objęcia akcji lub udziałów, o których mowa w art. 64

i 64a.

8. Przedsiębiorca, który zamierza podjąć działalność gospodarczą wymagającą

uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1, może ubiegać się

o przyrzeczenie wydania zezwolenia, zwane dalej „promesą”.

Art. 175a. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe wymagania w zakresie dokumentów oraz informacji,

jakie jest obowiązany przedstawić przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na

prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zarządzania lotniskiem użytku

publicznego, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych.

Art. 176. Obsługa naziemna obejmuje następujące kategorie usług

wykonywanych w porcie lotniczym na rzecz przewoźników lotniczych i innych

użytkowników statków powietrznych, zwanych dalej „użytkownikami”:

1) obsługę w zakresie administracji naziemnej i nadzoru;

2) obsługę pasażerów;

3) obsługę bagażu;

4) obsługę towarów lub poczty;

5) obsługę płytową;

6) obsługę statków powietrznych;

7) obsługę w zakresie zaopatrzenia statków powietrznych w materiały napędowe;

8) obsługę w zakresie utrzymania statków powietrznych;

2017-02-17

©Telksinoe s. 191/326

9) obsługę w zakresie operacji lotniczych i czynności administracyjnych

związanych z załogą;

10) transport naziemny;

11) obsługę w zakresie zaopatrzenia pokładowego statków powietrznych

w żywność i napoje (catering).

Art. 176a. Prezes Urzędu wydaje zezwolenie na kategorie lub rodzaje usług

w poszczególnych kategoriach, o których mowa w art. 176.

Art. 176b. 1. Podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej na rzecz osób

trzecich oraz przewoźnicy lotniczy wykonujący własną obsługę naziemną statków

powietrznych, załóg, pasażerów, bagażu, towarów lub poczty mają swobodny

dostęp do rynku obsługi naziemnej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Ograniczenia w liczbie podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej

na rzecz osób trzecich może wprowadzić:

1) w portach lotniczych, w których w roku poprzedzającym rok wprowadzenia

ograniczenia roczna wielkość ruchu jest równa lub większa niż 2 000 000

pasażerów lub 50 000 ton towarów – Prezes Urzędu, na zasadach określonych

w art. 179;

2) w pozostałych portach lotniczych, mając na celu optymalizację zarządzania

portem lotniczym – zarządzający lotniskiem.

3. Ograniczenia w liczbie przewoźników lotniczych, wykonujących własną

obsługę naziemną statków powietrznych, załóg, pasażerów, bagażu, towarów lub

poczty może wprowadzić:

1) w portach lotniczych, w których w roku poprzedzającym rok wprowadzenia

ograniczenia roczna wielkość ruchu jest równa lub większa niż 1 000 000

pasażerów lub 25 000 ton towarów – Prezes Urzędu, na zasadach określonych

w art. 179;

2) w pozostałych portach lotniczych, mając na celu optymalizację zarządzania

portem lotniczym – zarządzający lotniskiem.

4. Do usług obsługi naziemnej, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z

2015 r. poz. 184, 1618 i 1634), z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy oraz

przepisów międzynarodowych.

2017-02-17

©Telksinoe s. 192/326

5. Przepisów art. 179 i 180 ust. 2–5 nie stosuje się do portów lotniczych,

o których mowa w ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 2.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 2, zarządzający

lotniskiem informuje Prezesa Urzędu o wprowadzonych ograniczeniach oraz

dokonuje wyboru przedsiębiorcy mającego świadczyć usługi obsługi naziemnej, na

podstawie obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów.

Art. 177. 1. Obsługa naziemna powinna być zorganizowana na zasadach

równego traktowania przedsiębiorców świadczących tę obsługę oraz obsługiwanych

użytkowników portu lotniczego, którzy powinni mieć zapewnioną możliwość

wyboru świadczącego obsługę spośród uprawnionych przedsiębiorców,

z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3 oraz art. 178.

2. Zezwolenie na wykonywanie obsługi naziemnej może uzyskać:

1) zarządzający lotniskiem, łącznie z zezwoleniem na zarządzanie lotniskiem lub

oddzielnie;

2) przewoźnik lotniczy posiadający koncesję udzieloną przez właściwy organ

wydający koncesje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym;

2a) przewoźnik lotniczy państwa trzeciego – jeżeli wynika to z umowy

międzynarodowej;

3) przedsiębiorca, który posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

3. Zezwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2, jeżeli

spełnia wymagania dotyczące zdolności finansowej przedsiębiorstwa,

bezpieczeństwa urządzeń i osób, ochrony lotnictwa, ochrony środowiska

naturalnego oraz ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Sprawdzenie

spełnienia tych wymagań może być dokonane w procesie certyfikacji, o której

mowa w art. 160.

2017-02-17

©Telksinoe s. 193/326

Art. 178. 1. W przypadku gdy usługi określone w art. 176 są świadczone

w porcie lotniczym, w którym roczna wielkość ruchu wynosi co najmniej 2 000 000

pasażerów lub 50 000 ton towarów i usługi te są wykonywane przez zarządzającego

lotniskiem, agenta obsługi naziemnej lub przewoźnika lotniczego, są oni

obowiązani:

1) prowadzić odrębną rachunkowość dotyczącą działalności w zakresie obsługi

naziemnej;

2) zapewnić odpowiedni poziom usług, a także bezpieczeństwa, ochrony

urządzeń, statków powietrznych, wyposażenia oraz osób, potwierdzony

certyfikatem w zakresie, o którym mowa w art. 160 ust. 3 pkt 4;

3) zapewnić odpowiedni poziom ubezpieczenia oraz ochrony środowiska.

2. W przypadku gdy obsługę naziemną wykonuje zarządzający lotniskiem, jest

on ponadto obowiązany nie subwencjonować działalności związanej z obsługą

naziemną z wpływów, które osiąga z pełnienia funkcji zarządzającego lotniskiem.

3. Sprawdzenie realizacji obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i w ust.

2, poddawane jest kontroli przez biegłego rewidenta, zatwierdzonego w drodze

decyzji administracyjnej przez Prezesa Urzędu na wniosek podmiotu

kontrolowanego.

Art. 179. 1. Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, z urzędu

lub na wniosek zarządzającego portem lotniczym, w którym występują ograniczenia

dysponowanej powierzchni lub przepustowości:

1) ograniczyć liczbę zezwoleń dla agentów obsługi naziemnej;

2) ograniczyć liczbę użytkowników wykonujących własną obsługę naziemną.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Prezes Urzędu może

ograniczyć liczbę zezwoleń do nie mniej niż dwóch.

3. Decyzja administracyjna Prezesa Urzędu, o której mowa w ust. 1, określa

rodzaje usług w poszczególnych kategoriach usług obsługi naziemnej, dla których

wprowadza się ograniczenia ze względu na szczególne przeszkody w zakresie

dostępnej powierzchni lub przepustowości danego portu lotniczego, oraz okres

obowiązywania ograniczenia.

4. W przypadku ograniczania liczby zezwoleń w porcie lotniczym, w którym

roczna wielkość ruchu wynosi co najmniej 2 000 000 pasażerów lub 50 000 ton

2017-02-17

©Telksinoe s. 194/326

towarów, Prezes Urzędu nie później niż 3 miesiące przed dniem wydania decyzji,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, przesyła do Komisji Europejskiej projekt tej decyzji.

5. W przypadku ograniczania liczby użytkowników wykonujących własną

obsługę naziemną w porcie lotniczym, w którym roczna wielkość ruchu wynosi co

najmniej 1 000 000 pasażerów lub 25 000 ton towarów, Prezes Urzędu nie później

niż 3 miesiące przed dniem wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, przesyła

do Komisji Europejskiej projekt tej decyzji.

6. W przypadkach, o których mowa w ust. 4 i 5, Prezes Urzędu wydaje

decyzję, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem stanowiska Komisji

Europejskiej.

7. W przypadku ograniczenia, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu bez

zbędnej zwłoki wydaje decyzję, o której mowa w art. 175 ust. 4e.

8. W przypadku ograniczenia, o którym mowa w ust. 1, wybór podmiotów

wykonujących obsługę naziemną jest dokonywany w drodze konkursu

organizowanego przez:

1) zarządzającego portem lotniczym, jeżeli podobnej usługi nie świadczy on sam

oraz jeżeli nie ma bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad podmiotem

wykonującym takie usługi oraz nie posiada udziałów w żadnym takim

podmiocie;

2) Prezesa Urzędu po konsultacji z zarządzającym portem lotniczym i komitetem

przewoźników lotniczych użytkujących port lotniczy – w przypadkach innych

niż określone w pkt 1.

9. Organizujący konkurs w sprawie wyboru podmiotów wykonujących

obsługę naziemną, przeprowadzając go ma obowiązek uwzględnić warunki

określone w art. 180 ust. 4 pkt 1 i 2.

10. W przypadku gdy zarządzający portem lotniczym w terminie 6 miesięcy

od dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie dokona wyboru podmiotu,

Prezes Urzędu uchyla tę decyzję.

11. Zezwolenia, o którym mowa w art. 173 ust. 1 pkt 2, dla przedsiębiorcy

wybranego w drodze konkursu udziela się na okres nie dłuższy niż 7 lat.

Art. 180. 1. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego spełniający

określone przez prawo wymagania ma pierwszeństwo w uzyskaniu zezwolenia na

2017-02-17

©Telksinoe s. 195/326

obsługę naziemną w przypadku ograniczenia liczby zezwoleń na podstawie art.

179 ust. 1 pkt 1.

2. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego jest obowiązany umożliwić

korzystanie przez podmioty wykonujące obsługę naziemną na rzecz innych

użytkowników oraz użytkowników wykonujących obsługę własnych rejsów

z urządzeń i przestrzeni lotniska na zasadach niepowodujących dyskryminacji

i nieograniczających możliwości uczciwej konkurencji.

3. Zarządzający lotniskiem użytku publicznego lub inny podmiot dysponujący

elementami scentralizowanej infrastruktury zarządza nią w sposób umożliwiający

korzystanie z niej przez zarządzającego lotniskiem, agentów obsługi naziemnej oraz

użytkowników portu lotniczego.

4. Scentralizowaną infrastrukturę, o której mowa w ust. 3, udostępnia się

z uwzględnieniem:

1) obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych kryteriów;

2) zapotrzebowania na usługi obsługi naziemnej oraz zasobów pomieszczeń

i urządzeń;

3) zasady niedyskryminacji i konieczności zapewnienia warunków dla uczciwej

konkurencji.

5. W przypadku gdy złożoność, koszty lub wpływ na środowisko naturalne

scentralizowanej infrastruktury wykorzystywanej do świadczenia usług obsługi

naziemnej nie pozwalają na jej podział lub podwojenie, Prezes Urzędu może,

w drodze decyzji administracyjnej, zobowiązać podmioty świadczące usługi obsługi

naziemnej na rzecz osób trzecich oraz przewoźników lotniczych wykonujących

własną obsługę naziemną statków powietrznych, załóg, pasażerów i ładunku do

korzystania ze scentralizowanej infrastruktury należącej do zarządzającego portem

lotniczym.

6. Zezwolenie na wykonywanie usług obsługi naziemnej statków

powietrznych, ładunków, pasażerów i ich bagażu uprawnia do świadczenia usług

wykonywanych na określonym w nim lotnisku na rzecz przewoźników lotniczych

i innych użytkowników statków powietrznych.

Art. 181. (uchylony)

2017-02-17

©Telksinoe s. 196/326

Art. 181a. 1. Prezes Urzędu może odmówić wydania zezwolenia, o którym

mowa w art. 173 ust. 1 pkt 2, albo zawiesić wydane zezwolenie w odniesieniu do

przedsiębiorcy pochodzącego z państwa trzeciego, jeżeli państwo to w zakresie

dostępu do rynku obsługi naziemnej:

1) nie traktuje użytkowników lotniska wykonujących obsługę naziemną

pochodzących z Rzeczypospolitej Polskiej w sposób porównywalny do tego,

w jaki Rzeczpospolita Polska traktuje podmioty pochodzące z tego państwa;

2) nie traktuje użytkowników lotniska wykonujących obsługę naziemną

pochodzących z Rzeczypospolitej Polskiej w sposób porównywalny do tego,

w jaki państwo to traktuje podmioty własne;

3) traktuje w sposób uprzywilejowany wykonujących obsługę naziemną

użytkowników lotniska pochodzących z innych państw trzecich niż podmioty

pochodzące z Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Prezes Urzędu może cofnąć zawieszone zezwolenie, jeżeli w okresie

6 miesięcy od dnia jego zawieszenia nie ustały przesłanki, o których mowa w ust.

3. O każdym przypadku zawieszenia zezwolenia lub jego cofnięcia Prezes

Urzędu informuje Komisję Europejską.

Art. 181b. 1. Zarządzający lotniskiem po konsultacji z komitetem

przewoźników portu lotniczego określa każdorazowo warunki konkursu oparte na

obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych kryteriach, a następnie

przedstawia je Prezesowi Urzędu do zatwierdzenia. W przypadku gdy

organizatorem konkursu jest Prezes Urzędu, warunki konkursu są określane przez

Prezesa Urzędu po konsultacji z komitetem przewoźników portu lotniczego oraz

zarządzającym lotniskiem.

2. Zespół przeprowadzający konkurs działa na podstawie regulaminu

określającego w szczególności jego skład, sposób wyboru przewodniczącego oraz

sposób przeprowadzania głosowania. W przypadku gdy organizatorem konkursu

jest zarządzający lotniskiem, regulamin zatwierdza Prezes Urzędu.

3. Prezes Urzędu udziela zezwolenia przedsiębiorcy wybranemu w konkursie

na wniosek tego przedsiębiorcy złożony w terminie nie dłuższym niż określony

przez niego w zgłoszeniu o przystąpieniu do konkursu.

2017-02-17

©Telksinoe s. 197/326

Art. 182. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia:

1) szczegółowy wykaz rodzajów usług w poszczególnych kategoriach, o których

mowa w art. 176,

2) szczegółowe warunki i tryb udzielania zezwoleń na wykonywanie obsługi

naziemnej oraz dokumenty i informacje, jakie powinni przedstawić ubiegający

się o zezwolenia, oraz warunki, jakie musi spełniać podmiot ubiegający się

o zezwolenie,

3) szczegółowe warunki stosowane przy wprowadzaniu ograniczeń, o których

mowa w art. 179 ust. 1,

4) szczegółowe warunki i sposób organizowania i przeprowadzania konkursu,

o którym mowa w art. 179 ust. 8 – w przypadku wprowadzenia ograniczeń,

5) szczegółowe warunki udostępniania i korzystania z infrastruktury lotniska

oraz ustalania i pobierania opłat za dostęp do urządzeń i powierzchni lotniska

oraz opłat za użytkowanie scentralizowanej infrastruktury

– mając na uwadze liczbę obsługiwanych w ciągu roku w danym porcie lotniczym

pasażerów i ładunków, z uwzględnieniem umów i przepisów międzynarodowych.

Rozdział 3

Przepisy szczególne

Art. 183. 1. Na wniosek jednostki samorządu terytorialnego, zawierający

propozycję rekompensaty zarządzającemu lotniskiem nadwyżki kosztów nad

przychodami lub przyznania innych świadczeń, Prezes Urzędu może zawrzeć

z zarządzającym lotniskiem umowę w zakresie wykonywania przez niego

obowiązku użyteczności publicznej, zapewniającego funkcjonowanie lotniska

o stosunkowo niedużym ruchu lotniczym, lecz ważnym dla miasta lub regionu,

z zachowaniem określonych wymagań w zakresie regularności i ciągłości ruchu

lotniczego na tym lotnisku.

2. Podstawą zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, jest uprzednie ustalenie

w umowie zawartej pomiędzy Prezesem Urzędu i wnioskującą jednostką samorządu

terytorialnego zasad współfinansowania zarządzającego lotniskiem użytku

publicznego w związku z wykonywaniem przez niego obowiązku użyteczności

publicznej, o którym mowa w ust. 1.

2017-02-17

©Telksinoe s. 198/326

3. Dofinansowanie przez Prezesa Urzędu realizacji zadań, o których mowa

w ust. 1, nie może przekraczać:

1) dofinansowania zarządzającego lotniskiem przez wnioskującą jednostkę

samorządu terytorialnego;

2) łącznych kosztów eksploatacji lotniska, bez amortyzacji.

Art. 184. W sprawach lotniczej działalności gospodarczej nieuregulowanych

w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie

działalności gospodarczej.

Art. 185. W sprawach lotniczej działalności gospodarczej nie mają

zastosowania przepisy art. 494, 531 i 553 ustawy z dnia 15 września 2000 r. –

Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm.20)).

DZIAŁ IX

Ochrona lotnictwa cywilnego

Art. 186. Ochrona lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji

zagrażającymi bezpieczeństwu lotnictwa oraz bezpieczeństwu osób i mienia

w związku z jego działalnością podlega odrębnym ustawom, umowom i przepisom

międzynarodowym oraz szczególnym przepisom Prawa lotniczego.

Art. 186a. 1. Przewoźnik lotniczy, w przypadku gdy wykonuje loty określone

przez Prezesa Urzędu jako loty wysokiego ryzyka, jest obowiązany zapewnić na

pokładzie statku powietrznego wartę ochronną pełnioną przez funkcjonariuszy

Straży Granicznej.

2. Przewoźnik lotniczy pokrywa koszty związane z pełnieniem warty

ochronnej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w przypadku, o którym mowa

w ust. 1, obejmujące koszty:

1) przelotu i przewozu bagażu;

2) posiłku na pokładzie statku powietrznego;

3) noclegu, o ile jest niezbędny, w wysokości ustalonej zgodnie z przepisami

w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce

20)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 265 i

1161 oraz z 2015 r. poz. 4, 978, 1333 i 1830.

2017-02-17

©Telksinoe s. 199/326

budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju wydanymi na

podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.

3. Należności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, funkcjonariusze Straży

Granicznej otrzymują od przewoźnika lotniczego w naturze na warunkach

przewidzianych dla pasażerów danego lotu, a w przypadku lotów bez pasażerów –

na warunkach przewidzianych dla załogi statku powietrznego.

4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przypadki w jakich jest

niezbędne zapewnienie funkcjonariuszom Straży Granicznej noclegu oraz sposób,

tryb i terminy zwrotu przez przewoźnika lotniczego kosztów noclegu, o ile go nie

zapewnił, uwzględniając konieczność:

1) zwrotu kosztów noclegów odpowiadających rzeczywiście poniesionym

wydatkom w granicach, o których mowa w przepisach wymienionych w ust.

2 pkt 3;

2) zapewnienia noclegu, w przypadku gdy uprawnienie do wypoczynku

w warunkach hotelowych przysługuje członkom załogi statku powietrznego.

Art. 186b. 1. Zadania związane z kontrolą bezpieczeństwa w lotnictwie

cywilnym wykonuje:

1) zarządzający lotniskiem, w szczególności w zakresie kontroli osób, bagażu,

ładunków, poczty, zaopatrzenia pokładowego i zaopatrzenia portu lotniczego:

a) w związku z przewozem lotniczym,

b) w obszarze przejść ze strefy ogólnodostępnej do strefy zastrzeżonej

lotniska;

2) zarejestrowany agent oraz zarejestrowany dostawca zaopatrzenia

pokładowego, w rozumieniu rozporządzenia nr 300/2008/WE.

2. Zadania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane pod nadzorem Prezesa

Urzędu, który w zakresie wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

współdziała ze Strażą Graniczną.

3. Straż Graniczna w zakresie współdziałania w sprawowaniu nadzoru,

o którym mowa w ust. 2, jest uprawniona do samodzielnego podejmowania działań

polegających na:

1) obserwowaniu i rejestrowaniu funkcjonowania punktu kontroli

bezpieczeństwa;

2017-02-17

©Telksinoe s. 200/326

2) kontrolowaniu liczby pracowników służby ochrony lotniska na stanowisku

kontroli bezpieczeństwa oraz niezwłocznym sygnalizowaniu zarządzającemu

lotniskiem ewentualnych wątpliwości odnośnie do stanu psychofizycznego

pracowników służby ochrony lotniska;

3) niezwłocznym reagowaniu na naruszenia przepisów w zakresie ochrony

lotnictwa cywilnego ze strony pracowników służby ochrony lotniska;

4) niezwłocznym kierowaniu do zarządzającego lotniskiem wniosków w sprawie

usunięcia stwierdzonych poważnych uchybień oraz informowaniu Prezesa

Urzędu o tych uchybieniach;

5) dokonywaniu kontroli posiadania certyfikatów, o których mowa w ust. 10,

związanych z kwalifikacjami pracowników służby ochrony lotniska

dokonujących kontroli bezpieczeństwa;

6) niezwłocznym reagowaniu na sygnały o zakłóceniu porządku publicznego

w punkcie kontroli bezpieczeństwa oraz przyległym do niego rejonie.

4. Zarządzający lotniskiem realizuje zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

przez służbę ochrony lotniska. Zarejestrowany agent realizuje zadania, o których

mowa w ust. 1 pkt 2, przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną.

4a. Zarządzający lotniskiem realizuje zadania w zakresie ochrony stref

ogólnodostępnych lotniska we współpracy ze służbami ochrony działającymi na

terenie lotniska.

5. Służba ochrony lotniska wykonuje zadania zarządzającego lotniskiem

w zakresie:

1) prowadzenia kontroli bezpieczeństwa, o której mowa w ust. 1 pkt 1;

2) kontroli dostępu do stref zastrzeżonych lotniska;

3) kontroli przepustek wydawanych przez zarządzającego lotniskiem;

4) ujęcia i przekazania Policji lub Straży Granicznej:

a) osoby naruszającej warunki bezpieczeństwa na lotnisku oraz pasażera

naruszającego warunki przewozu,

b) osoby, która bez upoważnienia uzyskała lub usiłowała uzyskać dostęp do

strefy zastrzeżonej lotniska,

c) osoby, która popełniła lub usiłowała popełnić akt bezprawnej ingerencji,

d) osoby, która w inny sposób narusza porządek publiczny;

2017-02-17

©Telksinoe s. 201/326

5) ochrony strefy zastrzeżonej lotniska i innych stref w rozumieniu przepisów

rozporządzenia nr 300/2008/WE;

6) czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r.

o ochronie osób i mienia.

6. Służba ochrony lotniska przy wykonywaniu zadań, o których mowa w ust.

5, współdziała z właściwymi służbami lub organami.

7. W przypadku konieczności realizacji zadań wykraczających poza

kompetencje służby ochrony lotniska, o których mowa w ust. 5, zarządzający

lotniskiem powiadamia Straż Graniczną lub Policję.

8. Pracownicy służby ochrony lotniska realizujący zadania, o których mowa

w ust. 5 pkt 1–5, oraz pracownicy specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej

realizujący zadania na rzecz zarejestrowanego agenta, o którym mowa w ust. 1 pkt

2, są obowiązani posiadać wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony

fizycznej, a w przypadku realizacji zadań, o których mowa w ust. 5 pkt 6, wpis na

listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

9. Straż Graniczna posiada prawo do sprawdzania poprawności

przeprowadzania kontroli bezpieczeństwa przez podmiot, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

189 ust. 2.

9a. Straż Graniczna, w celu realizacji swoich zadań, jest uprawniona do

korzystania z systemów rejestrujących obraz umieszczonych na terenie portu

lotniczego i zapisów z tych systemów. Kopie zapisu udostępnione Straży

Granicznej przez zarządzającego lotniskiem, niezawierające dowodów

pozwalających na wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawach

o wykroczenia, postępowania dyscyplinarnego lub mogących być wykorzystanymi

w postępowaniu w ramach czynności wyjaśniających albo dowodów mających

znaczenie dla toczących się takich postępowań Straż Graniczna przechowuje przez

okres nie dłuższy jednak niż 30 dni, licząc od dnia udostępnienia, a następnie

niszczy.

10. Kontrolę bezpieczeństwa, o której mowa w ust. 1, wykonują osoby

wpisane na prowadzoną przez Prezesa Urzędu listę operatorów kontroli

2017-02-17

©Telksinoe s. 202/326

bezpieczeństwa, posiadające certyfikat operatora kontroli bezpieczeństwa wydany

lub uznany przez Prezesa Urzędu.

11. W szkoleniu w celu uzyskania certyfikatu operatora kontroli

bezpieczeństwa może wziąć udział osoba, co do której ustalono brak negatywnych

przesłanek do wykonywania przez tę osobę kontroli bezpieczeństwa w lotnictwie

cywilnym, o których mowa w art. 188a ust. 4 i 5.

12. Podmiot wykonujący albo zamierzający wykonywać zadania w zakresie

kontroli bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym, kierując osobę na szkolenie w celu

uzyskania certyfikatu operatora kontroli bezpieczeństwa, występuje do komendanta

oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o ustalenie braku negatywnych przesłanek

do wykonywania przez tę osobę kontroli bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym,

o których mowa w art. 188a ust. 4 i 5.

13. Komendant oddziału Straży Granicznej ustala istnienie negatywnych

przesłanek na zasadach i w trybie określonych w art. 188a ust. 6 i 7 i przedstawia

Prezesowi Urzędu informację co do istnienia negatywnych przesłanek do

wykonywania przez osobę, o której mowa w ust. 11, kontroli bezpieczeństwa

w lotnictwie cywilnym, powiadamiając jednocześnie o tym podmiot, który wystąpił

z wnioskiem, o którym mowa w ust. 12.

14. Warunkiem dokonania przez Prezesa Urzędu wpisu osoby na listę

operatorów kontroli bezpieczeństwa jest:

1) brak negatywnych przesłanek, o których mowa w art. 188a ust. 4 i 5;

2) pozytywne ukończenie szkolenia w celu uzyskania certyfikatu operatora

kontroli bezpieczeństwa;

3) uzyskanie certyfikatu, o którym mowa w pkt 2.

15. Komendant Główny Straży Granicznej w uzasadnionych przypadkach

związanych z koniecznością zapewnienia porządku publicznego i bezpieczeństwa

publicznego może, na wniosek Prezesa Urzędu, skierować funkcjonariuszy Straży

Granicznej do wykonywania kontroli bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym.

16. Koszty związane z wykonywaniem przez Straż Graniczną kontroli

bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym w sytuacjach, o których mowa w ust. 15,

ponosi zarządzający lotniskiem.

2017-02-17

©Telksinoe s. 203/326

17. Czynności nadzoru, o których mowa w ust. 3, mogą wykonywać osoby

posiadające certyfikat operatora kontroli bezpieczeństwa, wpisane na listę, o której

mowa w ust. 10.

18. Prezes Urzędu może uznać certyfikat operatora kontroli bezpieczeństwa

wydany w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub przez

Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego lub inną międzynarodową

organizację lotniczą za ważny na równi z polskim certyfikatem operatora kontroli

bezpieczeństwa, chyba że wymagania stawiane przy jego wydaniu były

łagodniejsze od stawianych w Rzeczypospolitej Polskiej, po uprzednim wystąpieniu

do komendanta oddziału Straży Granicznej o udzielenie informacji o braku

negatywnych przesłanek do wykonywania przez tę osobę kontroli bezpieczeństwa

w lotnictwie cywilnym.

19. Przy ustalaniu braku negatywnych przesłanek do wykonywania kontroli

bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym art. 188a ust. 4–7 stosuje się odpowiednio.

20. Wydanie albo uznanie certyfikatu operatora kontroli bezpieczeństwa

następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Art. 186c. 1. Prezes Urzędu wyznacza zarejestrowanego agenta, o którym

mowa w art. 186b ust. 1 pkt 2, w drodze decyzji administracyjnej, po sprawdzeniu

spełnienia wymagań w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego oraz po uzyskaniu od

komendanta oddziału Straży Granicznej informacji o braku negatywnych

przesłanek dotyczących istnienia zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego albo zdrowia publicznego.

2. Wyznaczenia dokonuje się na wniosek, do którego dołącza się:

1) program ochrony podmiotu przed aktami bezprawnej ingerencji, o którym

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 189 ust. 1, uwzględniający

wymogi, o których mowa w rozporządzeniu nr 300/2008/WE;

2) oświadczenie, że podmiot ubiegający się o wyznaczenie zobowiązuje się do

przestrzegania wymagań z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego, w tym

postanowień programu, o którym mowa w pkt 1, oraz do niezwłocznego

zgłaszania Prezesowi Urzędu wszelkich zmian w programie;

2017-02-17

©Telksinoe s. 204/326

3) oświadczenie, że podmiot ubiegający się o wyznaczenie poddaje się

czynnościom audytorskim realizowanym zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie art. 189 ust. 2.

3. Prezes Urzędu weryfikuje informacje, o których mowa w ust. 2, w celu

potwierdzenia spełnienia wymagań w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego.

4. Komendant oddziału Straży Granicznej ustala przesłanki, o których mowa

w ust. 1, na zasadach i w trybie określonych odpowiednio w art. 188a ust. 6 i 7

i przekazuje w tym zakresie informację Prezesowi Urzędu.

Art. 186d. 1. Prezes Urzędu wyznacza zarejestrowanego dostawcę

zaopatrzenia pokładowego, o którym mowa w art. 186b ust. 1 pkt 2, w drodze

decyzji administracyjnej, po sprawdzeniu spełnienia wymagań w zakresie ochrony

lotnictwa cywilnego oraz po uzyskaniu od komendanta oddziału Straży Granicznej

informacji o braku negatywnych przesłanek dotyczących istnienia zagrożenia dla

obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego

albo zdrowia publicznego.

2. Wyznaczenia dokonuje się na wniosek, do którego dołącza się:

1) program ochrony podmiotu przed aktami bezprawnej ingerencji, o którym

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 189 ust. 1, uwzględniający

wymogi, o których mowa w rozporządzeniu nr 300/2008/WE;

2) oświadczenie, że podmiot ubiegający się o wyznaczenie zobowiązuje się do

przestrzegania wymagań z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego, w tym

postanowień programu, o którym mowa w pkt 1, oraz do niezwłocznego

zgłaszania Prezesowi Urzędu wszelkich zmian w programie;

3) oświadczenie, że podmiot ubiegający się o wyznaczenie poddaje się

czynnościom audytorskim realizowanym zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie art. 189 ust. 2.

3. Przepisy art. 186c ust. 3 i 4 w stosunku do zarejestrowanego dostawcy

zaopatrzenia pokładowego stosuje się odpowiednio.

4. Prezes Urzędu cofa wyznaczenie, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli

stwierdzi, że zarejestrowany dostawca zaopatrzenia pokładowego utracił zdolność

do wyznaczenia oraz nie spełnia wymogów stawianych mu w zakresie ochrony.

2017-02-17

©Telksinoe s. 205/326

Art. 186e. 1. Prezes Urzędu wyznacza na podstawie pkt 6.4.1 załącznika do

rozporządzenia Komisji (UE) nr 185/2010 z dnia 4 marca 2010 r. ustanawiającego

szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm

ochrony lotnictwa cywilnego (Dz. Urz. UE L 55 z 05.03.2010, str. 1) znanego

nadawcę, w drodze decyzji administracyjnej, po sprawdzeniu spełnienia wymagań

w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego oraz po uzyskaniu od komendanta oddziału

Straży Granicznej informacji o braku negatywnych przesłanek dotyczących

istnienia zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa

i porządku publicznego albo zdrowia publicznego.

2. Wyznaczenia dokonuje się na wniosek, do którego dołącza się:

1) oświadczenie, że podmiot ubiegający się o wyznaczenie zobowiązuje się do

przestrzegania wymagań z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego;

2) oświadczenie, że podmiot ubiegający się o wyznaczenie poddaje się

czynnościom audytorskim realizowanym zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie art. 189 ust. 2.

3. Przepisy art. 186c ust. 4 w stosunku do znanego nadawcy stosuje się

odpowiednio.

4. Prezes Urzędu cofa wyznaczenie, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli

stwierdzi, że znany nadawca utracił zdolność do wyznaczenia oraz nie spełnia

wymogów stawianych mu w zakresie ochrony.

Art. 186f. 1. Pracownik służby ochrony lotniska przy wykonywaniu zadań

z zakresu kontroli bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym oraz ochrony osób

i mienia w granicach chronionych obszarów, obiektów i urządzeń, w tym na

pograniczu strefy ogólnodostępnej ze strefą zastrzeżoną lotniska, niezależnie od

uprawnień określonych w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie

osób i mienia, ma prawo do:

1) niedopuszczenia do wejścia na obszar lub do obiektu podlegających ochronie

osoby nieposiadającej wymaganych uprawnień oraz niedopuszczenia do

wjazdu na obszar lub do obiektu podlegających ochronie pojazdu

nieposiadającego wymaganych uprawnień;

2) dokonywania kontroli manualnej i przeglądania zawartości bagażu;

3) sprawdzania przedmiotów wprowadzanych do strefy zastrzeżonej lotniska;

2017-02-17

©Telksinoe s. 206/326

4) korzystania z urządzeń technicznych, ze środków chemicznych oraz

wykorzystania psów do wykrywania urządzeń, przedmiotów lub substancji,

których posiadanie jest zabronione bądź które mogą stanowić przedmiot

niebezpieczny.

2. Kontrolą manualną jest zespół czynności kontroli bezpieczeństwa

wykonywanych ręcznie bez ingerencji w wewnętrzne powłoki ciała oraz w sposób

powodujący w jak najmniejszym stopniu naruszenie intymności, w celu wykrycia

w odzieży lub na ciele oraz w przedmiotach osobistych kontrolowanej osoby

zabronionych przedmiotów, urządzeń lub substancji. Za zgodą kontrolowanej osoby

kontrola ta może być przeprowadzana przez pracownika służby ochrony lotniska

odmiennej płci niż kontrolowana osoba.

3. Za zgodą kontrolowanej osoby kontrola manualna może także obejmować

dokonanie oglądu powierzchni jej ciała przez pracownika służby ochrony lotniska

tej samej płci, w warunkach gwarantujących zachowanie intymności. Za zgodą

kontrolowanej osoby czynność ta może być dokonana przez pracownika służby

ochrony lotniska odmiennej płci niż kontrolowana osoba.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do zadań i uprawnień

zarejestrowanego agenta, o którym mowa w art. 186b ust. 1 pkt 2.

Art. 186g. 1. Organy administracji publicznej, służby odpowiedzialne za

bezpieczeństwo publiczne oraz podmioty prowadzące działalność lotniczą

przekazują Prezesowi Urzędu informacje o wszelkich zdarzeniach mogących mieć

wpływ na poziom ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej

ingerencji.

2. Podmioty prowadzące działalność lotniczą przekazują Prezesowi Urzędu

w szczególności informacje o zdarzeniach noszących znamiona aktu bezprawnej

ingerencji lub mogących być próbą dokonania takiego aktu.

3. Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, po zasięgnięciu opinii

Komendanta Głównego Straży Granicznej wydanej w terminie określonym przez

Prezesa Urzędu, może w sytuacji kryzysowej w lotnictwie cywilnym wprowadzić

dodatkowe środki ochrony bezpieczeństwa pasażerów, bagażu, ładunków oraz

przesyłek pocztowych.

4. Decyzji, o której mowa w ust. 3, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

2017-02-17

©Telksinoe s. 207/326

5. Decyzję, o której mowa w ust. 3, doręcza się w formie pisemnej lub za

pomocą telefaksu, poczty elektronicznej, przy wykorzystaniu teleksowej łączności

lotniczej albo, w uzasadnionych przypadkach, ogłasza się ustnie.

Art. 187. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych ustala, w drodze rozporządzenia, po

zasięgnięciu opinii Rady Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego, Krajowy

Program Ochrony Lotnictwa Cywilnego, określający sposoby realizacji ochrony

lotnictwa cywilnego, w tym dotyczące:

1) organizacji ochrony, działań zapobiegawczych i działań w przypadkach aktów

bezprawnej ingerencji,

2) współpracy w tym zakresie organów administracji publicznej i służb

odpowiedzialnych za bezpieczeństwo publiczne, zarządzających lotniskami,

przewoźników lotniczych, innych podmiotów prowadzących działalność

lotniczą oraz innych organów i służb publicznych,

3) wykonywania zadań związanych z kontrolą bezpieczeństwa w lotnictwie

cywilnym osób, bagażu, ładunków oraz przesyłek pocztowych, prowadzoną

przez podmioty, o których mowa w art. 186b ust. 1,

4) sposobów współdziałania, o których mowa w art. 186b ust. 6,

5) wymogów, jakie muszą być spełnione przy wykorzystaniu psów podczas

kontroli bezpieczeństwa,

6) sposobów przekazywania, gromadzenia i postępowania z informacjami,

o których mowa w art. 186g ust. 1 i 2,

7) sposobu analizy ryzyka w przypadku odstąpienia od wspólnych

podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego i przyjęcia alternatywnych

środków w zakresie ochrony

– z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych oraz przepisów Unii

Europejskiej dotyczących zasad ochrony lotnictwa cywilnego.

Art. 188. 1. Zadania ochrony są realizowane zgodnie z programami ochrony

poszczególnych lotnisk, przewoźników lotniczych, instytucji zapewniających

służby żeglugi powietrznej, zarejestrowanego agenta oraz innych podmiotów

prowadzących działalność lotniczą.

2017-02-17

©Telksinoe s. 208/326

1a. Wymogi dotyczące programów ochrony lotniska mogą być zróżnicowane

w zależności od rodzaju lotniska, rodzaju i częstotliwości wykonywanych na nim

operacji lotniczych oraz wyników analizy ryzyka związanego z funkcjonowaniem

tego lotniska.

1b. W portach lotniczych zadania, o których mowa w ust. 1, są realizowane

przy pomocy zespołów ochrony lotniska oraz centrum koordynacji antykryzysowej

powołanych przez zarządzającego lotniskiem.

1c. Jeżeli ruch lotniczy w danym porcie lotniczym lub wyznaczonych strefach

portów lotniczych ogranicza się do jednej lub większej liczby kategorii

wymienionych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1254/2009 z dnia 18 grudnia

2009 r. ustanawiającym kryteria pozwalające państwom członkowskim na

odstępstwo od wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego

i przyjęcie alternatywnych środków w zakresie ochrony (Dz. Urz. UE L

338 z 19.12.2009, str. 17), Prezes Urzędu, działając w zakresie określonym

w przepisach prawa Unii Europejskiej, na wniosek zarządzającego lotniskiem

wyraża, w drodze decyzji administracyjnej, zgodę na zastosowanie określonych

przez zarządzającego lotniskiem działań zastępczych, jeżeli przeprowadzona dla

tego portu lotniczego analiza ryzyka wykaże, że nie spowoduje to zmniejszenia

poziomu ochrony przed aktami bezprawnej ingerencji.

1d. Operacje lotnicze realizowane z lotnisk, o których mowa w ust. 1c, nie

mogą w szczególności prowadzić do zaistnienia sytuacji polegających na:

1) braku możliwości skutecznej ochrony realizowanych w tym samym czasie

kilku operacji lotniczych;

2) braku możliwości skutecznej realizacji kontroli bezpieczeństwa pasażerów,

bagażu, ładunku, przesyłek kurierskich i ekspresowych oraz poczty;

3) mieszaniu się pasażerów przylatujących i odlatujących w tym samym czasie;

4) mieszaniu się osób postronnych z osobami poddanymi kontroli

bezpieczeństwa;

5) nieupoważnionym dostępie osób nieskontrolowanych do bagażu

rejestrowanego i podręcznego odlatujących i przylatujących pasażerów oraz

ładunku, przesyłek kurierskich i ekspresowych oraz poczty.

1e. Decyzji, o której mowa w ust. 1c, może być nadany rygor natychmiastowej

wykonalności.

2017-02-17

©Telksinoe s. 209/326

2. Koszty związane z realizacją zadań ochrony lotnictwa cywilnego ponoszone

przez zarządzających lotniskami mogą być wliczone do opłat lotniskowych,

a ponoszone przez organy zarządzania ruchem lotniczym – do opłat pobieranych

przez te organy.

3. Instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego jest obowiązana zapewnić

ochronę lotniczych urządzeń naziemnych zgodnie z jej programem ochrony.

Art. 188a. 1. Zarządzający lotniskiem wyznacza strefy zastrzeżone lotniska

oraz części krytyczne tych stref w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr

300/2008/WE, a także przejścia do tych stref.

2. Strefy i przejścia, o których mowa w ust. 1, wyznacza się w uzgodnieniu z:

1) Policją;

2) Strażą Graniczną; Nowe brzmienie

pkt 3 w ust. 2 w

[3) Służbą Celną;]

art. 188a wejdzie

<3) Służbą Celno-Skarbową;> w życie z dn.

1.03.2017 r. (Dz.

4) Prezesem Urzędu. U. z 2016 r. poz.

1948).

3. Strefy i przejścia, o których mowa w ust. 1, zarządzający lotniskiem określa

w programie ochrony lotniska.

4. W celu umożliwienia dostępu osób, o których mowa w pkt 1.2.4 załącznika

do rozporządzenia nr 300/2008/WE, do strefy zastrzeżonej lotniska zarządzający

lotniskiem lub przewoźnik lotniczy w ramach sprawdzenia przeszłości tych osób,

zgodnie z art. 3 pkt 15 tego rozporządzenia, występuje do komendanta oddziału

Straży Granicznej o udzielenie informacji o braku negatywnych przesłanek do

uzyskania takiego dostępu.

5. Przesłanki, o których mowa w ust. 4, polegają w szczególności na:

1) zaistnieniu przypadku określonego w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia

12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1402,

z późn. zm.21));

2) zaistnieniu zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub

bezpieczeństwa i porządku publicznego albo zdrowia publicznego;

21)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 1822,

z 2015 r. poz. 529, 1045, 1066, 1217, 1268, 1322, 1336, 1607, 1642, 1830, 1890, 2023 i 2281

oraz z 2016 r. poz. 147.

2017-02-17

©Telksinoe s. 210/326

3) cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do

informacji niejawnych lub wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia

takiego poświadczenia;

4) powzięciu wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko osobie

w sprawie:

a) przestępstwa o charakterze terrorystycznym, przestępstwa przeciwko

Rzeczypospolitej Polskiej, przestępstwa przeciwko obronności,

umyślnego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

umyślnego przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę

zarobkową, przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości,

umyślnego przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu, umyślnego

przestępstwa przeciwko ochronie informacji, przestępstwa przeciwko

wiarygodności dokumentów, przestępstwa przeciwko obrotowi

gospodarczemu, przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi,

b) umyślnego przestępstwa skarbowego.

6. Komendant oddziału Straży Granicznej dokonuje ustaleń w zakresie

istnienia przesłanek, o których mowa w ust. 4, i udziela informacji w terminie

21 dni od dnia wystąpienia o udzielenie informacji przez zarządzającego lotniskiem.

7. Organy władzy publicznej, administracji publicznej oraz służby

odpowiedzialne za bezpieczeństwo publiczne są obowiązane do udzielania, na

wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej, informacji, o której mowa w ust.

4, o osobie ubiegającej się o dostęp do strefy zastrzeżonej lotniska, w terminie

10 dni od dnia otrzymania wniosku.

8. W programach ochrony podmiotów, o których mowa w art. 188 ust. 1,

określa się wyznaczone przez ich właścicieli i chronione zgodnie z tymi

programami miejsca lokalizacji następujących obiektów i urządzeń położonych

poza strefą zastrzeżoną lotniska:

1) radaru;

2) lotniczych urządzeń naziemnych, w tym w szczególności systemu lądowania

według wskazań przyrządów (ILS), radiolatarni ogólnokierunkowej VHF

(VOR), radiolatarni bezkierunkowej (NDB);

3) anteny radiowej wysokiej częstotliwości;

2017-02-17

©Telksinoe s. 211/326

4) generatorów prądu;

5) stacji meteorologicznej;

6) magazynów paliw;

7) pomieszczeń producentów zaopatrzenia pokładowego;

8) magazynów ładunków przeznaczonych do przewozu lotniczego;

9) baz technicznych przewoźników lotniczych prowadzących działalność

z terenu danego lotniska.

9. Właściciel obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 8, wyznacza

miejsca ich lokalizacji po zawarciu umowy z właścicielem lub innym posiadaczem

terenu, na którym znajdują się te urządzenia lub obiekty.

10. Środki ochrony w strefach, o których mowa w ust. 8, określa program

ochrony podmiotu będącego właścicielem urządzeń lub obiektów wymienionych

w ust. 8.

Art. 188b. 1. Prezes Urzędu wydaje, na wniosek polskiego przewoźnika

lotniczego, certyfikat członka załogi statku powietrznego, zwany dalej „CMC”,

osobie:

1) wykonującej zadania na rzecz polskiego przewoźnika lotniczego na podstawie

umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej;

2) posiadającej kwalifikacje konieczne do wykonywania obowiązków członka

załogi statku powietrznego;

3) co do której komendant oddziału Straży Granicznej udzielił, na wniosek

Prezesa Urzędu, informacji o braku negatywnych przesłanek do jego wydania.

2. CMC uprawnia do przekraczania granicy państwowej w obszarze

lotniczego przejścia granicznego w ramach wykonywania obowiązków służbowych

członka załogi statku powietrznego oraz potwierdza tożsamość osoby w nim

wskazanej w zakresie danych, jakie ten dokument zawiera.

3. Przy ustalaniu przesłanek, o których mowa w ust. 1 pkt 3, art. 188a ust. 4–

7 stosuje się odpowiednio.

4. CMC wydaje się na czas określony.

5. Prezes Urzędu cofa CMC w razie ustania okoliczności uzasadniających jego

wydanie.

6. Wydanie CMC, odmowa jego wydania oraz jego cofnięcie następuje

w drodze decyzji administracyjnej.

2017-02-17

©Telksinoe s. 212/326

7. Prezes Urzędu prowadzi rejestr osób posiadających CMC. Rejestr ten

zawiera następujące dane: imię, nazwisko, narodowość, datę urodzenia, nazwę

przewoźnika, funkcję pełnioną w załodze, numer i datę ważności CMC.

Art. 188c. 1. Prezes Urzędu, na wniosek zarządzającego lotniskiem, w drodze

decyzji administracyjnej, wprowadza odstępstwa od wymagań w zakresie ochrony

lotnictwa cywilnego, o których mowa w rozporządzeniu nr 300/2008/WE.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu wyraża zgodę na

zastosowanie określonych przez zarządzającego lotniskiem działań zastępczych

(alternatywne środki ochrony), jeżeli przeprowadzona dla tego lotniska lub jego

części lokalna analiza ryzyka wykaże, że nie spowoduje to zmniejszenia poziomu

ochrony przed aktami bezprawnej ingerencji.

Art. 188d. 1. Czynności kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa

cywilnego w imieniu Prezesa Urzędu wykonuje audytor krajowy kontroli jakości

w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, zwany dalej „audytorem krajowym”,

posiadający certyfikat audytora krajowego i wpisany na prowadzoną przez Prezesa

Urzędu listę audytorów krajowych.

2. Czynności kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego

w podmiocie prowadzącym działalność lotniczą wykonuje audytor wewnętrzny

kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, zwany dalej „audytorem

wewnętrznym”, posiadający certyfikat audytora wewnętrznego i wpisany na

prowadzoną przez Prezesa Urzędu listę audytorów wewnętrznych.

3. Certyfikat audytora krajowego może otrzymać osoba, która spełnia

wymagania, o których mowa w pkt 15.2 załącznika II do rozporządzenia nr

300/2008/WE, a także dodatkowe wymagania określone w przepisach wydanych na

podstawie art. 189 ust. 2, w tym dotyczące wiedzy i umiejętności przeprowadzania

audytu, i nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe popełnione umyślnie oraz zdała egzamin certyfikujący

przeprowadzony przez Prezesa Urzędu.

4. Certyfikat audytora wewnętrznego może otrzymać osoba, która nie była

skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe

popełnione umyślnie, spełnia dodatkowe wymagania określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 189 ust. 2, w tym dotyczące wiedzy i umiejętności

2017-02-17

©Telksinoe s. 213/326

przeprowadzania audytu, oraz zdała egzamin certyfikujący przeprowadzony przez

Prezesa Urzędu.

5. Prezes Urzędu wydaje albo odmawia wydania certyfikatu audytora

krajowego oraz certyfikatu audytora wewnętrznego w drodze decyzji

administracyjnej.

6. Warunkiem dokonania przez Prezesa Urzędu wpisu osoby na listę

audytorów krajowych jest uzyskanie certyfikatu, o którym mowa w ust. 3, oraz

spełnianie warunków wymaganych do uzyskania tego certyfikatu w momencie

wpisu na listę.

7. Warunkiem dokonania przez Prezesa Urzędu wpisu osoby na listę

audytorów wewnętrznych jest uzyskanie certyfikatu, o którym mowa w ust. 4, oraz

spełnianie warunków wymaganych do uzyskania tego certyfikatu w momencie

wpisu na listę.

8. Prezes Urzędu skreśla audytora krajowego z listy audytorów krajowych

oraz audytora wewnętrznego z listy audytorów wewnętrznych, w przypadku gdy

przestał on spełniać warunki, o których mowa odpowiednio w ust. 6 lub 7.

Art. 189. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych oraz Krajowego Programu

Ochrony Lotnictwa Cywilnego, o którym mowa w art. 187, a także biorąc pod

uwagę rodzaje lotnisk, szczegółowe wymagania dotyczące programów ochrony,

o których mowa w art. 188.

2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi,

w drodze rozporządzenia, Krajowy Program Kontroli Jakości w zakresie ochrony

lotnictwa cywilnego, w tym dodatkowe wymagania, jakie powinien spełniać

audytor krajowy i audytor wewnętrzny, dotyczące w szczególności wiedzy

i umiejętności przeprowadzania audytu przez audytora krajowego i audytora

wewnętrznego, szczegółowe warunki uzyskania certyfikatu audytora krajowego

i audytora wewnętrznego, sposób prowadzenia listy audytorów krajowych i listy

audytorów wewnętrznych, zakres danych ujętych na tych listach oraz zakres

i sposób przeprowadzania egzaminów certyfikujących, z uwzględnieniem

2017-02-17

©Telksinoe s. 214/326

przepisów Unii Europejskiej w zakresie specyfikacji dla krajowych programów

kontroli jakości w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego.

3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, Krajowy

Program Szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego określający:

1) rodzaje i zakres programów szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa

cywilnego,

2) kategorie osób podlegających szkoleniom w zakresie ochrony lotnictwa

cywilnego,

3) wymagania dla instruktorów prowadzących szkolenie w zakresie ochrony

lotnictwa cywilnego,

4) organizację szkoleń w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego,

5) sposób przeprowadzania egzaminu kończącego szkolenie w zakresie ochrony

lotnictwa cywilnego i zakres tego egzaminu,

6) warunki, sposób i tryb weryfikacji spełniania wymagań przez osoby kierowane

na szkolenia związane z prowadzeniem kontroli bezpieczeństwa lub kontroli

dostępu,

7) warunki wydania certyfikatu operatora kontroli bezpieczeństwa,

8) zakres danych ujętych na liście, o której mowa w art. 186b ust. 10, i sposób

jego prowadzenia,

9) sposób sprawowania nadzoru przez Prezesa Urzędu nad realizacją szkoleń

w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego

– mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej w sprawie wspólnych zasad

w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego.

Art. 189a. 1. Organy administracji publicznej i służby odpowiedzialne za

bezpieczeństwo i porządek publiczny, Prezes Urzędu, zarządzający lotniskami,

przewoźnicy lotniczy, instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej oraz inne

organy i służby publiczne podejmują działania i współpracują w zakresie

wypracowania, wdrożenia i nadzorowania systemu ułatwień administracyjnych

i proceduralnych w lotnictwie cywilnym zgodnie z Krajowym Programem

Ułatwień Lotnictwa Cywilnego.

2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych ustala, w drodze rozporządzenia, po

2017-02-17

©Telksinoe s. 215/326

zasięgnięciu opinii Rady Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego, Krajowy

Program Ułatwień Lotnictwa Cywilnego określający:

1) sposób i warunki realizacji systemu ułatwień lotnictwa cywilnego, dotyczące

w szczególności:

a) organizacji systemu ułatwień w portach lotniczych i na lotniskach oraz na

pokładzie statków powietrznych,

b) współpracy w tym zakresie organów administracji publicznej i służb

odpowiedzialnych za bezpieczeństwo publiczne, Prezesa Urzędu,

zarządzających lotniskami, przewoźników lotniczych, instytucji

zapewniających służby żeglugi powietrznej oraz innych organów i służb

publicznych,

2) wzór wniosku o wydanie CMC,

3) okres ważności oraz wzór CMC,

4) szczegółowy sposób postępowania przy wydawaniu CMC,

5) szczegółowy sposób postępowania przy utracie CMC lub utracie ważności

posiadanego CMC

– z uwzględnieniem przepisów Załącznika 9 do Konwencji, o której mowa w art.

3 ust. 2, oraz przepisów międzynarodowych.

DZIAŁ X

Przewóz lotniczy

Art. 190. Przepisy niniejszego działu stosuje się do przewozów lotniczych

krajowych oraz, w zakresie nieuregulowanym odmiennie przez umowy

międzynarodowe wiążące Rzeczpospolitą Polską, do przewozów lotniczych

międzynarodowych, wykonywanych przez polskich i obcych przewoźników

lotniczych, z zastrzeżeniem przepisów rozporządzenia nr 1008/2008/WE.

Art. 190a. Obcy przewoźnik lotniczy występujący do Prezesa Urzędu

o wydanie upoważnienia lub zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych

lub serii przewozów nieregularnych, zgodnie z przepisami niniejszego działu, jeżeli

nie ustanowi pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego

w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej

pełnomocnika do doręczeń.

2017-02-17

©Telksinoe s. 216/326

Art. 191. 1. Polski przewoźnik lotniczy może wykonywać przewozy lotnicze

w zakresie i na warunkach określonych w certyfikacie i koncesji, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 4.

2. Wykonywanie przewozów regularnych lub serii przewozów nieregularnych

na określonych trasach lub obszarach między Rzecząpospolitą Polską a państwem

trzecim przez polskiego przewoźnika lotniczego wymaga uzyskania upoważnienia,

wydanego przez Prezesa Urzędu.

3. Wykonywanie przewozów na obszarze Europejskiego Obszaru

Gospodarczego oraz na trasach do i z Konfederacji Szwajcarskiej przez polskiego

przewoźnika lotniczego nie wymaga uzyskania upoważnienia.

4. Jeżeli wymagają tego umowy międzynarodowe lub prawo państwa

trzeciego, w którego granicach mają być wykonywane przewozy lotnicze, Prezes

Urzędu dokonuje wyznaczenia, niezależnie od upoważnienia, o którym mowa

w ust. 2, polskich przewoźników lotniczych uprawnionych do wykonywania

przewozów na określonych trasach lub obszarach tego państwa, informując o tym

jego właściwy organ.

5. Przy upoważnianiu i wyznaczaniu polskich przewoźników lotniczych

uwzględnia się interes publiczny oraz potrzeby rozwoju polskiego transportu.

6. Prezes Urzędu może odmówić udzielenia upoważnienia lub wyznaczenia

ubiegającemu się o nie polskiemu przewoźnikowi lotniczemu albo je ograniczyć –

w szczególności w odniesieniu do oferowanej zdolności przewozowej –

w przypadkach gdy:

1) jest to konieczne ze względu na ograniczenia wynikające z umów lub

przepisów międzynarodowych;

2) jest to uzasadnione w celu uniknięcia poważnego ograniczenia możliwości

skutecznego konkurowania polskich przewoźników lotniczych

z przewoźnikami lotniczymi innymi niż określeni w ust. 1 i art. 192a;

3) jest to uzasadnione potrzebą umożliwienia opłacalności regularnych

przewozów na trasie już obsługiwanej, na której nie ma potrzeby zwiększenia

oferowanej zdolności przewozowej;

4) wykonywanie przewozów regularnych na danej trasie zostało już wcześniej

powierzone innemu przewoźnikowi lotniczemu na zasadzie obowiązku

użyteczności publicznej.

2017-02-17

©Telksinoe s. 217/326

7. Jeżeli o upoważnienie do wykonywania przewozów lotniczych na tej samej

trasie, o którym mowa w ust. 2, występuje dwóch lub więcej przewoźników

lotniczych, w przypadku ograniczonych praw przewozowych, Prezes Urzędu

udziela upoważnienia przewoźnikowi po przeprowadzeniu konkursu, w którym

jako kryteria oceny przyjmuje się w szczególności:

1) zdolność do zapewnienia przez przewoźnika lotniczego właściwego poziomu

usług i konkurencyjnego poziomu opłat za przewozy oraz skutecznego

konkurowania z przewoźnikami lotniczymi innymi niż określeni w ust. 1 i art.

192a;

2) wcześniej poniesione nakłady na rozwój połączenia będącego przedmiotem

konkursu i dotychczas osiągane przez przewoźnika lotniczego wyniki

ekonomiczne.

8. Prezes Urzędu, na uzasadniony wniosek zainteresowanego przewoźnika

lotniczego, może dokonać oceny efektywności wykorzystywania ograniczonych

praw przewozowych, cofnąć upoważnienie i przeprowadzić konkurs.

9. Upoważnienie lub wyznaczenie mogą być cofnięte, w przypadku gdy

przewoźnik lotniczy złożył pisemny wniosek do Prezesa Urzędu informujący

o zaprzestaniu korzystania z przyznanych mu praw przewozowych albo

w przypadku gdy przewoźnik lotniczy:

1) nie stosuje się do przepisów dotyczących przewozu lotniczego,

2) nie rozpoczął wykonywania przewozów lotniczych do końca sezonu

rozkładowego następującego po sezonie, w którym zostało mu przyznane

upoważnienie,

3) przerwał wykonywanie przewozów lotniczych, do których został

upoważniony, i nie wznowił ich w czasie kolejnego sezonu rozkładowego

– chyba że udowodni, że niewykonywanie przewozów lotniczych było następstwem

okoliczności, na które nie miał wpływu.

10. Upoważnienie, które zostało udzielone w wyniku konkursu, o którym

mowa w ust. 7, może ponadto być cofnięte w przypadkach określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 14.

11. Upoważnienie przyznane bez konieczności przeprowadzenia konkursu,

o którym mowa w ust. 7, lub wyznaczenie mogą być ograniczone, w przypadku gdy

2017-02-17

©Telksinoe s. 218/326

przewoźnik lotniczy nie wypełnia obowiązków wynikających z przepisów

dotyczących przewozu lotniczego.

12. Przewoźnik lotniczy jest obowiązany zawiadomić Prezesa Urzędu,

z wyprzedzeniem co najmniej 30 dni, o planowanym zaprzestaniu wykonywania

regularnego przewozu na trasie, do obsługi której został upoważniony w wyniku

konkursu, o którym mowa w ust. 7, podając przyczynę tego zaprzestania.

13. Upoważnienie, jego odmowa, ograniczenie, zawieszenie i cofnięcie

następuje w drodze decyzji administracyjnej.

14. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

procedurę konkursową zawierającą szczegółowe warunki dystrybucji

ograniczonych praw przewozowych, o których mowa w ust. 7, a w szczególności

zakres informacji, jakie powinien zawierać wniosek o wydanie upoważnienia,

dokumenty niezbędne do wydania upoważnienia, szczegółowe kryteria

przyznawania ograniczonych praw przewozowych oraz przesłanki cofnięcia

upoważnienia, z uwzględnieniem wiążących umów i przepisów

międzynarodowych, przepisów Unii Europejskiej w zakresie negocjacji

i wykonywania umów dotyczących usług lotniczych oraz z poszanowaniem zasady

niedyskryminacji.

Art. 191a. 1. Prezes Urzędu odmawia wydania upoważnienia, o którym mowa

w art. 191 ust. 2, do wykonywania przewozów regularnych lub serii przewozów

nieregularnych na określonych trasach lub obszarach, jeżeli przewoźnik lotniczy:

1) znajduje się w wykazie, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr

2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r.

w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych

podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty

i informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego

o tożsamości przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz oraz

uchylającym art. 9 dyrektywy 2004/36/WE (Dz. Urz. UE L 344 z 27.12.2005,

str. 15), lub

2) zamierza wykonać przewóz lotniczy na podstawie umowy dotyczącej obsługi

trasy przy użyciu statku powietrznego wynajętego od innego przewoźnika

lotniczego znajdującego się w wykazie.

2017-02-17

©Telksinoe s. 219/326

2. Prezes Urzędu zawiesza, na okres do 6 miesięcy, upoważnienie udzielone

przewoźnikowi lotniczemu, jeżeli przewoźnik ten spełnia przesłanki, o których

mowa w ust. 1.

3. Prezes Urzędu cofa przewoźnikowi lotniczemu zawieszone upoważnienie,

jeżeli po upływie okresu zawieszenia nie ustała jego przyczyna.

Art. 192. 1. Decyzje w sprawie upoważnienia i wyznaczenia, o których mowa

w art. 191 ust. 2 i 4, wydaje się na wniosek przewoźnika lotniczego.

2. Wniosek o udzielenie upoważnienia i wyznaczenia powinien być złożony

Prezesowi Urzędu w terminie nie krótszym niż:

1) 30 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia regularnego przewozu;

2) 14 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia serii nieregularnych lotów

handlowych.

3. Wniosek o udzielenie upoważnienia i wyznaczenia powinien zawierać

informacje dotyczące:

1) trasy, rodzaju przewozu, oferowanej zdolności przewozowej, częstotliwości

lotów, typów statków powietrznych oraz

2) prognozy przewozów i przewidywanej rentowności połączenia – w przypadku

ubiegania się o udzielenie upoważnienia do wykonywania przewozu

regularnego na określonych trasach.

4. Do wniosku o udzielenie upoważnienia do wykonywania serii przewozów

nieregularnych, na żądanie Prezesa Urzędu, należy dołączyć umowę zawartą ze

zleceniodawcą na wykonywanie przewozu nieregularnego.

Art. 192a. 1. Przewozy regularne lub serię przewozów nieregularnych na

określonych trasach lub obszarach między Rzecząpospolitą Polską a państwem

trzecim może wykonywać, poza polskim przewoźnikiem lotniczym, tylko

przewoźnik lotniczy wspólnotowy ustanowiony, w rozumieniu Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który

uzyska upoważnienie, o którym mowa w art. 191 ust. 2, oraz wyznaczenie,

o którym mowa w art. 191 ust. 4. Przepisy art. 191 ust. 5–14 i art. 192 stosuje się

odpowiednio.

2017-02-17

©Telksinoe s. 220/326

2. Przewoźnikiem lotniczym wspólnotowym ustanowionym na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest przewoźnik lotniczy, który łącznie spełnia

następujące warunki:

1) posiada koncesję wydaną przez państwo członkowskie Unii Europejskiej

zgodnie z rozporządzeniem nr 1008/2008/WE;

2) posiada bazę operacyjną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) skutecznie i rzeczywiście wykonuje działalność w dziedzinie transportu

lotniczego w ramach trwałych porozumień, zgodnie z rozporządzeniem (WE)

nr 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.

w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych

między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi (Dz. Urz. UE L

157 z 30.04.2004, str. 7; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 7,

str. 193);

4) posiada trwałe i stałe struktury organizacyjne w Rzeczypospolitej Polskiej;

5) stale utrzymuje personel odpowiedzialny za bezpieczeństwo i ochronę

w Rzeczypospolitej Polskiej.

3. W celu potwierdzenia faktu ustanowienia przewoźnika lotniczego

wspólnotowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewoźnik ten jest

obowiązany dostarczyć Prezesowi Urzędu następujące dokumenty oraz dane:

1) kopię umowy zawartej z zarządzającym lotniskiem w sprawie utworzenia

bazy operacyjnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub oświadczenie

zarządzającego lotniskiem w tej sprawie;

2) imię i nazwisko oraz dane teleadresowe osoby odpowiedzialnej za

prowadzenie bieżących spraw operacyjnych oraz za sprawy bezpieczeństwa

i ochrony;

3) imię i nazwisko oraz dane teleadresowe osoby upoważnionej do

reprezentowania przewoźnika lotniczego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4) odpis z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzający zarejestrowanie

w Rzeczypospolitej Polskiej oddziału spółki przewoźnika lotniczego

wspólnotowego;

5) numer identyfikacji podatkowej (NIP), i numer identyfikacyjny REGON

przedsiębiorcy, o ile taki posiada.

2017-02-17

©Telksinoe s. 221/326

4. Prezes Urzędu odmawia przewoźnikowi lotniczemu, o którym mowa w ust.

1, wydania upoważnienia, o którym mowa w art. 191 ust. 2, oraz wyznaczenia,

o którym mowa w art. 191 ust. 4, także w przypadku gdy przewoźnik nie przedłoży

dokumentów lub danych, o których mowa w ust. 3.

Art. 193. 1. Obcy przewoźnik lotniczy może wykonywać przewozy lotnicze

do lub z Rzeczypospolitej Polskiej tylko w zakresie i na warunkach określonych

w zezwoleniu wydanym na wniosek obcego przewoźnika lotniczego przez Prezesa

Urzędu, z uwzględnieniem postanowień umów i przepisów międzynarodowych,

z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 193a.

1a. Przewoźnik lotniczy z państwa trzeciego i Konfederacji Szwajcarskiej

może wykonywać przewozy lotnicze na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod

warunkiem uzyskania zezwolenia wydanego, na zasadzie wzajemności, na wniosek

tego przewoźnika przez Prezesa Urzędu, z uwzględnieniem umów i przepisów

międzynarodowych, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 1 i 2.

1b. Obcy przewoźnik lotniczy może wykonywać loty, o których mowa w art.

66a ust. 1 pkt 2 i 3, do lub z Rzeczypospolitej Polskiej tylko w zakresie i na

warunkach określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 149a ust. 1.

1c. Do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1b, nie stosuje się przepisów

wydanych na podstawie art. 202.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 i 1a, nie jest wymagane:

1) w przypadku pojedynczych lotów pasażerskich wykonywanych statkami

powietrznymi o pojemności nie większej niż 12 miejsc pasażerskich,

wykorzystywanych wyłącznie przez zamawiającego lub zamawiających na

trasie przez nich ustalonej;

2) w przypadku pojedynczych lotów towarowych wykonywanych statkami

o maksymalnej masie startowej (MTOM) nie większej niż 5700 kg,

wykorzystywanych wyłącznie przez zamawiającego lub zamawiających na

trasie przez nich ustalonej;

3) w przypadku lotów handlowych na obszarze Europejskiego Obszaru

Gospodarczego wykonywanych przez przewoźników lotniczych

posiadających koncesję udzieloną przez państwo członkowskie Unii

Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie

2017-02-17

©Telksinoe s. 222/326

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

3. Prezes Urzędu wydaje zezwolenie na czas określony.

4. Obcy przewoźnik lotniczy powinien być wyznaczony do wykonywania

przewozów lotniczych na określonych trasach lub obszarach – w przypadku gdy

wymagają tego umowy międzynarodowe, oraz odpowiednio certyfikowany przez

właściwy organ państwa, w którym jest koncesjonowany.

5. Prezes Urzędu może:

1) w przypadkach szczególnych uznać wyznaczenie, o którym mowa w ust. 4,

przez organ państwa innego niż państwo koncesjonujące;

2) nie uznać wyznaczenia dotyczącego przewoźnika uzależnionego od podmiotu

lub podmiotów państw trzecich;

3) nakazać przeprowadzenie dodatkowego sprawdzenia spełnienia przez

przewoźnika wymagań certyfikacji, zgodnie z przepisami

międzynarodowymi.

Art. 193a. W przypadku braku możliwości pozytywnej weryfikacji

przewoźnika jako posiadającego koncesję udzieloną przez państwo członkowskie

Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym – przewoźnik lotniczy, na żądanie Prezesa

Urzędu, przedstawia dokumenty określające jego państwo koncesjonowania.

W przypadku niewywiązania się przez przewoźnika z tego obowiązku Prezes

Urzędu zabrania, w drodze decyzji administracyjnej, wykonania przewozu

lotniczego. Do doręczenia decyzji administracyjnej stosuje się przepisy art. 195 ust.

9. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Art. 194. 1. Wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów

lotniczych na określonych trasach lub obszarach, o którym mowa w art. 193 ust. 1

oraz ust. 1a, zawierający wymagane dane i dokumenty powinien być złożony przed

zamierzonym rozpoczęciem przewozów w terminie nie krótszym niż:

1) 3 dni robocze – w przypadku przewozów wykonywanych w lotach

pojedynczych – uznając lot tam i z powrotem za jeden lot;

2017-02-17

©Telksinoe s. 223/326

2) 7 dni roboczych – w przypadku dwu lub więcej nieregularnych lotów

handlowych;

3) 14 dni roboczych – w przypadku serii nieregularnych lotów handlowych

obejmującej co najmniej dziesięć lotów;

4) 30 dni – w przypadku przewozów regularnych.

1a. W przypadkach niecierpiących zwłoki uzasadnionych interesem

publicznym lub społecznym dotyczących przewozów, o których mowa w ust. 1 pkt

1, wniosek może być złożony bez zachowania terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt

2. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się informacje

określające:

1) nazwę, siedzibę i adres przewoźnika lotniczego;

2) trasę, na której mają być wykonywane przewozy, oraz rodzaj tych przewozów

(pasażerowie wraz z bagażem, towar, poczta);

3) oferowaną zdolność przewozową i częstotliwość lotów;

4) typy statków powietrznych i ich znaki rejestracyjne;

5) (uchylony)

6) nazwę i adres zleceniodawcy na wykonywanie przewozu nieregularnego.

3. Do wniosku o udzielenie zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4,

należy dołączyć:

1) dokumenty określające status prawny przewoźnika lotniczego oraz strukturę

kapitałową i rzeczywistą kontrolę przedsiębiorstwa przewoźnika – na żądanie

Prezesa Urzędu;

2) wyznaczenie przez właściwy organ obcego państwa do wykonywania

przewozów objętych wnioskiem – w przypadku gdy wymaga tego umowa

międzynarodowa;

3) certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez właściwy organ obcego

państwa;

4) dokument ubezpieczenia stwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody związane z eksploatacją statków

powietrznych, przewozem lotniczym pasażerów, bagażu, towarów i poczty

oraz w stosunku do osób trzecich;

2017-02-17

©Telksinoe s. 224/326

5) umowę zawartą ze zleceniodawcą na wykonywanie przewozu nieregularnego,

z wykazaniem wysokości opłaty – na żądanie Prezesa Urzędu;

6) świadectwo zdatności do lotu statku powietrznego – na żądanie Prezesa

Urzędu;

7) świadectwo zdatności w zakresie hałasu statku powietrznego – na żądanie

Prezesa Urzędu;

8) upoważnienie do wykonywania przewozów wydane przez właściwy organ

obcego państwa;

9) koncesję lub równoważny dokument wydany przez właściwy organ obcego

państwa.

4. Do wniosku o udzielenie zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,

dołącza się dokumenty, o których mowa w ust. 3 pkt 2–7 i 9.

Art. 195. 1. Zezwolenie może być udzielone, jeżeli spełnione są łącznie

następujące warunki:

1) przemawia za tym interes publiczny;

2) polscy przewoźnicy lotniczy korzystają w państwie obcego przewoźnika

lotniczego z podobnych praw lub uzyskują inne wzajemne korzyści,

potwierdzone przez władze lotnicze tego państwa, z zastrzeżeniem umów

międzynarodowych;

3) zapewniona jest możliwość obsługi lotów i przewozów w polskich portach

lotniczych;

4) warunki wykonywania i sposób organizacji rozpoczynających się na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewozów lotniczych w ramach imprez

turystycznych oraz przewozów czarterowych są zgodne z przepisami

wydanymi na podstawie art. 202 pkt 6.

2. W zezwoleniu określa się jego warunki, ograniczenia oraz termin ważności.

3. Prezes Urzędu może odmówić wydania zezwolenia na wykonywanie

przewozu lotniczego, jeżeli:

1) jest to konieczne ze względu na ograniczenia wynikające z umów i przepisów

międzynarodowych;

2) nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w ust. 1, art. 193 ust. 4 oraz

art. 194;

2017-02-17

©Telksinoe s. 225/326

3) występują zaległości płatnicze przewoźnika lotniczego w stosunku do polskich

podmiotów, w szczególności do państwowego organu zarządzania ruchem

lotniczym, zarządzającego lotniskiem oraz podmiotów świadczących obsługę

naziemną w porcie lotniczym, obejmujące okres co najmniej 3 miesięcy;

4) przewoźnik lotniczy narusza przepisy w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa

cywilnego lub ochrony lotnictwa cywilnego;

5) przewoźnik lotniczy zamierza wykonać przewóz lotniczy na podstawie

umowy dotyczącej obsługi trasy przy użyciu statku powietrznego innego

przewoźnika, o którym mowa w pkt 4;

6) minister właściwy do spraw transportu wydał decyzje, o których mowa w art.

195c ust. 3 i 5.

4. Zezwolenie może zostać przez Prezesa Urzędu cofnięte lub ograniczone

w razie stwierdzenia, że przewoźnik lotniczy nie stosuje się do przepisów

obowiązujących w zakresie przewozu lotniczego lub w inny sposób narusza

warunki lub ograniczenia ustalone w zezwoleniu, a także w przypadku określonym

w ust. 3 pkt 3.

5. Prezes Urzędu odmawia wydania zezwolenia na przewozy, o których mowa

w art. 194 ust. 1, lub cofa wydane zezwolenie na przewozy, o których mowa w art.

194 ust. 1 pkt 1–3, jeżeli:

1) przewoźnik lotniczy znajduje się w wykazie, o którym mowa

w rozporządzeniu nr 2111/2005/WE;

2) przewoźnik lotniczy zamierza wykonywać przewóz lotniczy na podstawie

umowy dotyczącej obsługi tras przy użyciu statku powietrznego przewoźnika

lotniczego znajdującego się w wykazie, o którym mowa w pkt 1;

3) wprowadził zakaz, o którym mowa w art. 155a ust. 1 pkt 2.

6. Prezes Urzędu może cofnąć wydane zezwolenie na przewozy, o których

mowa w art. 194 ust. 1 pkt 1–3, jeżeli:

1) przewoźnik lotniczy narusza przepisy w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa

cywilnego lub ochrony lotnictwa cywilnego;

2) przewoźnik lotniczy zamierza wykonywać przewóz lotniczy na podstawie

umowy dotyczącej obsługi trasy przy użyciu statku powietrznego innego

przewoźnika, o którym mowa w pkt 1;

3) nie są spełnione warunki, o których mowa w ust. 1;

2017-02-17

©Telksinoe s. 226/326

4) minister właściwy do spraw transportu wydał decyzje, o których mowa w art.

195c ust. 3 i 5.

7. Prezes Urzędu:

1) ogranicza zezwolenie na przewozy, o których mowa w art. 194 ust. 1 pkt 1–3,

w odniesieniu do statku powietrznego przewoźnika lotniczego spełniającego

przesłankę określoną w ust. 5 pkt 2;

2) może ograniczyć zezwolenie na przewozy, o których mowa w art. 194 ust.

1 pkt 1–3, w odniesieniu do statku powietrznego, którego dotyczy naruszenie

w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego lub ochrony lotnictwa

cywilnego.

8. Prezes Urzędu zawiesza, na okres do 6 miesięcy, zezwolenie na przewozy,

o których mowa w art. 194 ust. 1 pkt 4, jeżeli przewoźnik lotniczy spełnia

przesłanki określone w ust. 5. Prezes Urzędu cofa zawieszone zezwolenie, jeżeli po

upływie okresu zawieszenia nie ustały przyczyny zawieszenia.

9. Decyzję o wydaniu, zmianie, odmowie wydania, ograniczeniu, zawieszeniu

lub cofnięciu zezwolenia na przewozy, o których mowa w art. 194 ust. 1, doręcza

się w formie pisemnej lub za pomocą telefaksu, poczty elektronicznej, przy

wykorzystaniu teleksowej łączności lotniczej albo, w uzasadnionych przypadkach,

ogłasza się ustnie.

Art. 195a. Przewoźnik lotniczy operujący do, z lub w Rzeczypospolitej

Polskiej jest obowiązany do przekazywania Prezesowi Urzędu statystycznych

danych przewozowych dotyczących wielkości ruchu lotniczego, przewozów

pasażerskich, towarowych i poczty w terminie 30 dni od zakończenia badanego

okresu, w ujęciu miesięcznym oraz sezonowym, a także na każde żądanie Prezesa

Urzędu.

Art. 195b. 1. Prezes Urzędu wydaje, odmawia wydania, ogranicza, cofa

zezwolenia i upoważnienia z uwzględnieniem decyzji, o których mowa w art. 195c.

2. Przewozy lotnicze do, z oraz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

odbywają się z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z decyzji, o których

mowa w art. 195c.

2017-02-17

©Telksinoe s. 227/326

Art. 195c. 1. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji

administracyjnej, dokonać, na zasadach określonych w art. 19 ust. 2 rozporządzenia

nr 1008/2008/WE, podziału ruchu lotniczego między porty lotnicze.

2. Minister właściwy do spraw transportu przesyła do Komisji Europejskiej,

nie później niż 3 miesiące przed dniem wydania decyzji, o której mowa w ust. 1,

projekt decyzji o podziale ruchu lotniczego lub zmianach w obowiązującym

podziale ruchu lotniczego.

3. Minister właściwy do spraw transportu może ograniczyć, w drodze decyzji

administracyjnej, na zasadach określonych w art. 20 rozporządzenia nr

1008/2008/WE, wykonywanie praw przewozowych.

4. Minister właściwy do spraw transportu informuje pozostałe państwa

członkowskie Unii Europejskiej i Komisję Europejską o zamiarze wprowadzenia

ograniczeń, o których mowa w ust. 3, przynajmniej 3 miesiące przed dniem

wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, przedstawiając odpowiednie uzasadnienie.

5. Minister właściwy do spraw transportu może odmówić wykonywania praw

przewozowych, ograniczyć ich wykonywanie lub określić warunki ich

wykonywania w drodze decyzji administracyjnej, na zasadach określonych w art.

21 rozporządzenia nr 1008/2008/WE.

6. Decyzji, o której mowa w ust. 5, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

7. Minister właściwy do spraw transportu informuje pozostałe państwa

członkowskie Unii Europejskiej i Komisję Europejską bez zbędnej zwłoki,

o działaniach, o których mowa w ust. 5, przedstawiając odpowiednie uzasadnienie.

8. Jeżeli przyczyny wydania decyzji, o której mowa w ust. 5, trwają ponad

14 dni, minister właściwy do spraw transportu informuje o tym fakcie pozostałe

państwa członkowskie Unii Europejskiej i Komisję Europejską oraz może za jej

zgodą przedłużyć termin obowiązywania decyzji o nie więcej niż 14 dni.

9. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, minister właściwy do spraw

transportu wydaje, ogranicza i cofa z uwzględnieniem stanowiska Komisji

Europejskiej wydawanego w związku z wprowadzanymi ograniczeniami,

a w przypadku decyzji, o której mowa w ust. 3, także z uwzględnieniem stanowiska

zainteresowanego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2017-02-17

©Telksinoe s. 228/326

10. Decyzje, o których mowa w ust. 3 i 5, minister właściwy do spraw

transportu uchyla po podjęciu przez Komisję Europejską działań na podstawie

odpowiednio art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1008/2008/WE.

Art. 196. 1. (uchylony)

2. Przewoźnik lotniczy z państwa trzeciego może prowadzić sprzedaż

przewozów lotniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po uzyskaniu

zezwolenia Prezesa Urzędu wydawanego na wniosek tego przewoźnika, przy

zachowaniu zasady wzajemności.

2a. Przewoźnik lotniczy z państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym może prowadzić sprzedaż przewozów lotniczych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach jak przedsiębiorca polski.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, należy dołączyć następujące

dokumenty:

1) zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do rejestru sądowego oddziału

przedsiębiorstwa przewoźnika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) zaświadczenie albo oświadczenie o nadaniu oddziałowi numeru identyfikacji

podatkowej (NIP);

3) zaświadczenie albo oświadczenie o nadaniu oddziałowi numeru

identyfikacyjnego (REGON);

4) określające podmiot reprezentujący przewoźnika lotniczego z państwa

trzeciego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wskazujące jego:

a) nazwisko i adres – w przypadku osoby fizycznej,

b) nazwę, siedzibę i adres oraz status – w przypadku osoby prawnej albo

spółki prawa handlowego nieposiadającej osobowości prawnej.

3a. Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 1–3, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań.

2017-02-17

©Telksinoe s. 229/326

4. Do zezwoleń, o których mowa w ust. 2, w zakresie nieuregulowanym

niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, o której mowa w art.

184.

Art. 196a. 1. W zezwoleniu na prowadzenie sprzedaży przewozów lotniczych

określa się:

1) przewoźnika, jego siedzibę i oddział;

2) zakres i przedmiot działalności objętej zezwoleniem;

3) obszar działalności;

4) okres ważności zezwolenia;

5) szczególne warunki wykonywania działalności.

2. Zezwolenia udziela się na czas nieoznaczony.

3. Prezes Urzędu może odmówić udzielenia zezwolenia, jeżeli:

1) udzielenie zezwolenia byłoby sprzeczne z wiążącymi umowami lub

przepisami międzynarodowymi;

2) wnioskodawca nie spełnił wymagań, o których mowa w art. 196 ust. 2 i 3.

4. Zezwolenie może być cofnięte gdy:

1) zostanie wydane prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy

wykonywania działalności objętej zezwoleniem;

2) przedsiębiorca przestanie spełniać warunki określone przepisami prawa,

wymagane do prowadzenia działalności określonej w zezwoleniu;

3) przedsiębiorca nie usunie w wyznaczonym terminie, stanu faktycznego lub

prawnego niezgodnego z przepisami prawa regulującymi działalność objętą

zezwoleniem.

Art. 196b. 1. Przewoźnik lotniczy działający jako przewoźnik umowny

w rozumieniu Konwencji o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących

międzynarodowego przewozu lotniczego, sporządzonej w Montrealu dnia 28 maja

1999 r. (Dz. U. z 2007 r. poz. 235), planujący wykonywanie regularnych

przewozów lotniczych na trasach do, z oraz w Rzeczypospolitej Polskiej na

zasadach umowy o dzieleniu oznakowania linii, jest obowiązany zawiadomić o tym

Prezesa Urzędu.

2. Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik lotniczy

nieposiadający koncesji udzielonej przez państwo członkowskie Unii Europejskiej,

2017-02-17

©Telksinoe s. 230/326

Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym dołącza następujące dokumenty:

1) wyznaczenie do wykonywania przewozów objętych wnioskiem wydane przez

właściwy organ państwa przewoźnika lotniczego, jeżeli wymaga tego umowa

międzynarodowa;

2) certyfikat wydany przez właściwy organ państwa przewoźnika lotniczego;

3) koncesję wydaną przez właściwy organ państwa przewoźnika lotniczego lub

równoważny dokument;

4) dokument ubezpieczenia stwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody związane z eksploatacją statków

powietrznych, przewozem lotniczym pasażerów, bagażu, towarów lub poczty

oraz w stosunku do osób trzecich;

5) umowę o dzieleniu oznakowania linii.

3. Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie nie

krótszym niż 30 dni roboczych przed dniem zamierzonego rozpoczęcia przewozów.

4. Przewoźnik lotniczy może rozpocząć przewozy na zasadach określonych

w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w terminie 14 dni od dnia

otrzymania wszystkich wymaganych dokumentów Prezes Urzędu nie zakaże,

w drodze decyzji administracyjnej, ich wykonywania z uwagi na przepisy

odpowiednich umów międzynarodowych lub niespełnienie warunków określonych

w ust. 2.

5. Prezes Urzędu, kierując się wagą lub zakresem naruszenia, w drodze decyzji

administracyjnej, może ograniczyć zakres albo zakazać wykonywania przewozów

rozpoczętych na podstawie zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

przewoźnik lotniczy nie stosuje się do umów lub przepisów międzynarodowych lub

w inny sposób narusza przepisy Unii Europejskiej dotyczące wspólnych zasad

wykonywania przewozów lotniczych na terytorium Unii Europejskiej.

6. Do doręczenia decyzji, o których mowa w ust. 4 i 5, stosuje się przepisy art.

195 ust. 9. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Art. 197. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego, po zasięgnięciu opinii

2017-02-17

©Telksinoe s. 231/326

Prezesa Urzędu oraz wojewody lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego,

może, w drodze rozporządzenia:

1) nałożyć obowiązek użyteczności publicznej w stosunku do regularnego

przewozu lotniczego między dwoma portami lotniczymi położonymi na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub między portem lotniczym

położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a innym portem lotniczym

położonym na terytorium Unii Europejskiej,

2) określić okres oraz warunki wykonywania obowiązku użyteczności

publicznej, o którym mowa w pkt 1

– z uwzględnieniem polityki państwa w zakresie rozwoju regionalnego oraz zasady

niedyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi.

2. Tryb oraz kryteria ustanawiania obowiązku użyteczności publicznej określa

rozporządzenie nr 1008/2008/WE.

3. Nałożenie obowiązku użyteczności publicznej, o którym mowa w ust. 1, jest

poprzedzone analizą:

1) sytuacji gospodarczej regionu;

2) dostępności innych środków transportu;

3) istniejących i planowanych połączeń lotniczych oraz stosowanych taryf

lotniczych;

4) zapotrzebowania na połączenia lotnicze, przedłożonego przez wojewodę lub

marszałka województwa.

4. W celu przeprowadzenia analizy, o której mowa w ust. 3, minister właściwy

do spraw transportu występuje do:

1) jednostki samorządu terytorialnego – o przedstawienie analizy sytuacji

gospodarczej tej jednostki;

2) Prezesa Urzędu – o przedstawienie analizy istniejących i planowanych

połączeń lotniczych oraz stosowanych taryf lotniczych na danej trasie.

5. Minister właściwy do spraw transportu przekazuje projekt rozporządzenia,

o którym mowa w ust. 1, do Komisji Europejskiej oraz zainteresowanych państw

członkowskich Unii Europejskiej.

6. Prezes Urzędu weryfikuje spełnienie przez przewoźników lotniczych

operujących na trasie, w odniesieniu do której nałożono obowiązek użyteczności

publicznej, warunków określonych w tym obowiązku w szczególności na podstawie

2017-02-17

©Telksinoe s. 232/326

dostępnych publicznie oraz uzyskanych od przewoźników lotniczych informacji na

temat oferowanych przewozów, potwierdzających spełnienie warunków

określonych w tym obowiązku.

7. Jeżeli w okresie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia

wprowadzającego obowiązek żaden wspólnotowy przewoźnik lotniczy nie

rozpoczął wykonywania lub nie przekazał do Prezesa Urzędu informacji

o planowanym rozpoczęciu wykonywania, zgodnie z warunkami nałożonymi na

podstawie ust. 1, przewozów na trasie, w odniesieniu do której nałożono obowiązek

użyteczności publicznej, minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu

opinii Prezesa Urzędu, wojewody i właściwej jednostki samorządu terytorialnego,

może dokonać wyboru jednego wspólnotowego przewoźnika lotniczego do obsługi

tej trasy na okres do 4 lat na zasadach określonych w art. 16 ust. 9 i 10 oraz art.

17 rozporządzenia nr 1008/2008/WE, publikując zaproszenie do składania ofert

w Biuletynie Informacji Publicznej.

8. W przypadku gdy obsłudze trasy, o której mowa w ust. 7, towarzyszy

rekompensata, o której mowa w art. 17 ust. 8 rozporządzenia nr 1008/2008/WE,

koszty związane z tą rekompensatą są pokrywane przez Prezesa Urzędu, a jeżeli

obowiązek użyteczności publicznej został nałożony po uzyskaniu pozytywnej

opinii, o której mowa w ust. 7, wojewody lub właściwej jednostki samorządu

terytorialnego, wojewoda lub odpowiednio właściwa jednostka samorządu

terytorialnego są obowiązani do pokrycia co najmniej 50% tych kosztów.

9. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,

sposób obliczania kosztów wykonywania obowiązku użyteczności publicznej,

z uwzględnieniem przepisów prawa Unii Europejskiej dotyczącego stosowania art.

106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa

w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych.

Art. 198. 1. Taryfy lotnicze stosowane w przewozach lotniczych między

Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim, z którym zawarto umowę

międzynarodową regulującą zasady ustalania taryf przewozu lotniczego, powinny

być przedstawiane Prezesowi Urzędu na zasadach określonych w tej umowie.

2. Jeżeli umowy międzynarodowe regulują zasady ustalania taryf przewozu

lotniczego, Prezes Urzędu podejmuje działania i wydaje decyzje administracyjne

2017-02-17

©Telksinoe s. 233/326

dotyczące taryf przewoźników lotniczych na zasadach określonych w tych

umowach.

3. Taryfy lotnicze i stawki lotnicze za przewozy lotnicze wykonywane między

portami lotniczymi położonymi na terytorium państw członkowskich Unii

Europejskiej są ustalane zgodnie z rozporządzeniem nr 1008/2008/WE.

Art. 199. Przewoźnik lotniczy oferujący publicznie swoje usługi nie może

odmówić podjęcia przewozu pasażerowi i nadawcy, którzy poddali się

obowiązującym przepisom i regulaminom przewozowym, chyba że:

1) przewóz jest zakazany lub ograniczony na podstawie obowiązujących

przepisów;

2) przewóz jest niedopuszczalny ze względów bezpieczeństwa;

3) przewoźnik lotniczy nie dysponuje środkami potrzebnymi do wykonania

danego przewozu;

4) przewóz wykracza poza zakres bieżącej działalności przewoźnika lotniczego.

Art. 200. 1. (uchylony)

2. (uchylony)

3. Szczegółowe zasady dotyczące postępowania w przypadkach, o których

mowa w rozporządzeniu nr 261/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającym

wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy

przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającym

rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności pierwszeństwa przyjmowania

pasażerów, zwrotu opłaty za niewykonany przewóz, wysokości i sposobu wypłaty

rekompensaty oraz świadczeń na rzecz pasażerów niezabranych do przewozu (Dz.

Urz. UE L 46 z 17.02.2004, s. 1), powinny być określone w regulaminie, o którym

mowa w art. 205 ust. 3, albo w przepisach przewoźnika wydanych i udostępnionych

pasażerom.

4. (uchylony)

Art. 201. 1. Przewoźnik lotniczy obowiązany jest do podania do publicznej

wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty rozkładów lotów regularnych.

2. Systemy rezerwacyjne udostępniane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej do dostarczania informacji dotyczących rozkładów lotów, miejsc do

dyspozycji, opłat za przewóz i związanych z przewozem usług przewoźników

2017-02-17

©Telksinoe s. 234/326

lotniczych oraz umożliwiające dokonywanie rezerwacji i wystawianie biletów,

powinny być używane tak, by:

1) spełniać wymagania przejrzystości, równości i uczciwej konkurencji między

przewoźnikami lotniczymi i między operatorami systemów;

2) zapewnić korzystającym z przewozu lotniczego najszerszy zakres wyboru.

3. Podmioty posiadające dostęp do systemów, o których mowa w ust. 2, są

zobowiązane chronić tajemnicę danych osobowych i nie mogą przetwarzać ich bez

zgody zainteresowanych.

Art. 201a. 1. Przewoźnik lotniczy posiadający koncesję udzieloną przez

państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo

członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wykonujący przewozy regularne

lub serie przewozów nieregularnych do i z oraz na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jest obowiązany przedstawić do wiadomości Prezesa Urzędu, odpowiednio

na 30 i 14 dni przed każdym sezonem rozkładowym, odpowiednio rozkład lotów

albo program lotów, stosowane w przewozach lotniczych do i z oraz na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Przewoźnik lotniczy nieposiadający koncesji udzielonej przez państwo

członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo

członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wykonujący przewozy regularne,

jest obowiązany przedstawić Prezesowi Urzędu do zatwierdzenia przed każdym

sezonem rozkładowym rozkład lotów stosowany w przewozach lotniczych do

i z oraz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rozkład lotów przedstawia się na

30 dni przed każdym sezonem rozkładowym, o ile postanowienia umów

międzynarodowych, zgodnie z którymi wykonuje się przewozy lotnicze, nie

stanowią inaczej. Prezes Urzędu zatwierdza rozkład lotów z uwzględnieniem

postanowień umów międzynarodowych, zgodnie z którymi wykonuje się przewozy

lotnicze.

3. Rozkłady lotów powinny określać trasy, rodzaj przewozów, typy statków

powietrznych, ich pojemność, częstotliwość lotów, daty oraz czasy operacji

w portach lotniczych.

2017-02-17

4. Przewoźnicy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązani poinformować

Prezesa Urzędu o zaprzestaniu wykonywania przewozów na określonych trasach.

Terminy wskazane w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 202. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzeń, z uwzględnieniem wiążących umów i przepisów

międzynarodowych:

1) szczegółowe warunki i sposób udzielania zezwoleń związanych z przewozem

lotniczym, w tym udzielania zezwoleń dla obcych przewoźników lotniczych,

upoważnień do wykonywania przewozów i dokonywania wyznaczeń, mając

na uwadze także przepisy Unii Europejskiej w zakresie przewozów lotniczych;

2) szczegółowe zasady postępowania w sprawach taryf przewozu lotniczego

określające tryb zgłaszania taryf, wycofywania ich ze sprzedaży lub

wstrzymywania stosowania oraz szczegółowy zakres informacji wymaganych

od przewoźnika przy ocenie prawidłowości taryf;

3) (uchylony)

4) (uchylony)

5) (uchylony)

6) zasady organizowania przewozów lotniczych w ramach imprez turystycznych

oraz przewozów czarterowych;

7) wymagania dotyczące regulaminów, o których mowa w art. 205 ust. 3, mające

w szczególności na względzie zastosowanie przepisów o ochronie

konsumentów.

Art. 202a. 1. Przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe

pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania

informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku

powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

zwanej dalej „informacją”.

2. Obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich

między Rzecząpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii

Europejskiej oraz między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym

na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia

tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen.

2017-02-17

3. Informacja obejmuje następujące dane:

1) imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu;

2) datę urodzenia;

3) numer i rodzaj dokumentu podróży;

4) obywatelstwo;

5) nazwę przejścia granicznego, w którym nastąpi przekroczenie granicy

państwowej Rzeczypospolitej Polskiej;

6) numer lotu;

7) datę i czas startu i lądowania statku powietrznego;

8) liczbę pasażerów statku powietrznego;

9) lotnisko wejścia pasażera na pokład statku powietrznego w celu odbycia lotu.

4. Przewoźnik lotniczy przekazuje informację na wniosek komendanta

placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia

granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na

pokładzie statku powietrznego. Komendant placówki Straży Granicznej występuje

z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji

lub usprawnienia kontroli granicznej.

5. Wniosek o przekazanie informacji komendant placówki Straży Granicznej

sporządza w formie pisemnej lub elektronicznej i przesyła przewoźnikowi

lotniczemu co najmniej na jeden dzień przed planowanym przylotem statku

powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnionych

przypadkach wniosek może być przekazany później, jednak nie później niż do

rozpoczęcia odprawy biletowo-bagażowej przed odlotem.

Art. 202b. 1. Przewoźnik lotniczy, o którym mowa w art. 202a ust. 1, po

zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej pasażerów danego lotu, jednak nie

później niż w chwili startu statku powietrznego, przekazuje informację, o której

mowa w art. 202a ust. 1, komendantowi placówki Straży Granicznej w formie

elektronicznej w postaci pliku tekstowego. Informacja powinna być przekazywana

w sposób spełniający w zakresie transliteracji wymogi określone w Załączniku 9 do

Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

techniczne i organizacyjne dotyczące przekazywania informacji, w szczególności

2017-02-17

sposób przekazywania informacji w formie elektronicznej oraz stosowane formaty

danych, uwzględniając rozwiązania techniczne i środki komunikacji elektronicznej

wykorzystywane przez organy i podmioty, o których mowa w ust. 1, a także

kierując się potrzebą zapewnienia sprawnej i bezpiecznej wymiany informacji.

3. W przypadku braku możliwości przekazania informacji w formie

elektronicznej przewoźnik lotniczy przekazuje ją telefaksem w terminie, o którym

mowa w ust. 1.

4. W przypadku braku możliwości przekazania informacji w sposób, o którym

mowa w ust. 1–3, lub w przypadku błędu w przekazaniu informacji, przewoźnik

lotniczy, po uzgodnieniu z komendantem placówki Straży Granicznej, może ją

przekazać w inny sposób umożliwiający otrzymanie informacji, nie później niż

przed rozpoczęciem kontroli granicznej.

5. Przewoźnik lotniczy, nie później niż w chwili wylądowania statku

powietrznego, jest obowiązany powiadomić pasażerów o przekazaniu

komendantowi placówki Straży Granicznej informacji oraz o prawie pasażera do

wglądu do informacji znajdującej się w dyspozycji przewoźnika lotniczego

i poprawienia zawartych w niej danych dotyczących jego osoby.

Art. 202c. 1. Komendant placówki Straży Granicznej przechowuje informacje

otrzymane w formie elektronicznej w systemie teleinformatycznym placówki

Straży Granicznej.

2. Komendant placówki Straży Granicznej usuwa informacje po zakończeniu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kontroli granicznej pasażerów danego lotu,

jednak nie później niż po upływie 24 godzin od chwili przekazania informacji przez

przewoźnika lotniczego.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, w przypadku gdy dane objęte informacją są

niezbędne do wykonywania przez Straż Graniczną lub inne organy państwa zadań

mających na celu ochronę bezpieczeństwa państwa albo ochronę bezpieczeństwa

lub porządku publicznego oraz na potrzeby prowadzenia postępowania, o którym

mowa w art. 209u.

Art. 202d. 1. Przewoźnik lotniczy, w terminie do 24 godzin od wylądowania

statku powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, usuwa informację

przekazaną komendantowi placówki Straży Granicznej.

2017-02-17

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy danych zgromadzonych

przez przewoźnika lotniczego niezbędnych do prowadzenia działalności

gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego.

Art. 203. 1. Do przewozu lotniczego stosuje się przepisy o ochronie

konkurencji i konsumentów, z wyjątkiem spraw uregulowanych inaczej w ustawie

oraz w umowach i w przepisach międzynarodowych.

2. Dozwolone są umowy, decyzje i inne praktyki przewoźników lotniczych

warunkujące korzystanie z praw przewozowych przyznanych przewoźnikom

lotniczym w międzynarodowych umowach o transporcie lotniczym lub

przyznanych polskim przewoźnikom przez obce państwa.

Art. 204. 1. Prezes Urzędu lub osoby przez niego upoważnione mogą

sprawdzać przestrzeganie przepisów dotyczących przewozów lotniczych

i systemów rezerwacyjnych przez przewoźników lotniczych, osoby działające w ich

imieniu oraz podmioty prowadzące skomputeryzowane systemy rezerwacyjne.

2. W celu wykonania zadań określonych w ust. 1 Prezes Urzędu lub osoby

przez niego upoważnione mają prawo dostępu do przedsiębiorstw, ich pomieszczeń,

akt i dokumentów oraz prawo do uzyskania potrzebnych informacji od

pracowników i kontrahentów.

3. Prezes Urzędu w przypadku naruszenia przepisów dotyczących przewozów

lotniczych:

1) wzywa podmiot kontrolowany do przywrócenia stanu zgodności z prawem;

2) może cofnąć koncesję lub zezwolenie wydane na podstawie Prawa lotniczego.

4. W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów Prezes Urzędu może

powiadomić o tym fakcie właściwe organizacje oraz organy międzynarodowe.

Art. 205. 1. Do umowy przewozu lotniczego, w tym czarteru lotniczego oraz

do innych stosunków cywilnoprawnych związanych z przewozem lotniczym,

nieuregulowanych przepisami niniejszej ustawy i umowami międzynarodowymi,

stosuje się przepisy prawa cywilnego.

2. (uchylony)

2a. Kontrahentów przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz do, z lub na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje regulamin określający typowe

2017-02-17

warunki przewozu lotniczego pasażerów i bagażu oraz towarów w polskiej wersji

językowej, o ile kontrahent nie wybierze związania się inną wersją językową.

3. Przewoźnik lotniczy wykonujący przewóz do, z lub na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany przedstawić na żądanie, do wiadomości

Prezesa Urzędu, regulamin, o którym mowa w ust. 2a.

4. Minister właściwy do spraw transportu może, po zasięgnięciu opinii Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz organizacji przewoźników

i przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, wprowadzić do stosowania, w drodze

rozporządzenia, postanowienia umów międzynarodowych w odniesieniu do

przewozów lotniczych międzynarodowych niepodlegających tym umowom,

a rozpoczynających się lub kończących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz do przewozów lotniczych krajowych.

DZIAŁ Xa

Ochrona praw pasażerów

Art. 205a. 1. Prezes Urzędu kontroluje przestrzeganie przepisów:

1) rozporządzenia nr 261/2004/WE,

2) rozporządzenia nr 2111/2005/WE,

3) rozporządzenia nr 1107/2006/WE

– a w szczególności rozpatruje skargi, o których mowa w art. 16 ust.

2 rozporządzenia nr 261/2004/WE oraz art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr

1107/2006/WE.

2. Skargi, o których mowa w ust. 1, rozpatruje wyodrębniona komórka

organizacyjna Urzędu – Komisja Ochrony Praw Pasażerów.

3. Kontrolę przestrzegania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004/WE

podejmuje się z urzędu w ramach postępowania, o którym mowa w dziale II

rozdział 3 ustawy.

4. Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają zadań i kompetencji Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów, o których mowa w przepisach o ochronie

konkurencji i konsumentów.

Art. 205b. 1. W razie złożenia skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1, Prezes

Urzędu stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej:

1) brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego albo

2017-02-17

2) naruszenie prawa przez przewoźnika lotniczego, określając zakres

nieprawidłowości oraz nakładając karę, o której mowa w art. 209b ust. 1, zaś

w razie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a lub art. 10 ust.

2 rozporządzenia nr 261/2004/WE określa również obowiązek i termin jego

usunięcia.

2. Skarga, o której mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE oraz

w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 1107/2006/WE, może być złożona w języku

polskim lub angielskim.

3. Do skargi, o której mowa w ust. 1, pasażer powinien załączyć następujące

dokumenty:

1) kopię reklamacji skierowanej do przewoźnika;

2) kopię odpowiedzi przewoźnika na reklamację, o której mowa w pkt 1, albo

oświadczenie, że nie została ona udzielona w terminie określonym w umowie

przewozu lub regulaminie przewozu, z zastrzeżeniem ust. 4;

3) kopię potwierdzonej rezerwacji na dany lot;

4) oświadczenie o zgodności kopii dokumentów, o których mowa w pkt 1–3,

z oryginałami.

4. Skargę, o której mowa w ust. 1, można złożyć nie wcześniej niż po upływie

30 dni od dnia złożenia reklamacji u przewoźnika, chyba że umowa przewozu lub

regulamin przewozu określa krótszy termin do rozpatrzenia reklamacji.

5. Ciężar udowodnienia, że uprawnienia przysługujące pasażerowi na

podstawie przepisów, o których mowa w art. 205a ust. 1, nie zostały naruszone,

obciąża przewoźnika lotniczego.

6. Do egzekucji należności stwierdzonych w decyzji, o której mowa w ust.

1 pkt 2, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Art. 205c. (uchylony)

2017-02-17

DZIAŁ XI

Odpowiedzialność cywilna

Rozdział 1

Odpowiedzialność za szkody spowodowane przez ruch statków powietrznych

Art. 206. 1. Odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem statków

powietrznych podlega przepisom prawa cywilnego o odpowiedzialności za szkody

wyrządzone przy posługiwaniu się mechanicznymi środkami komunikacji

poruszanymi za pomocą sił przyrody, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 207.

2. Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, nie powstaje, jeżeli szkoda

wynikła z samego faktu przelotu statku powietrznego odbywającego się zgodnie

z obowiązującymi przepisami.

3. Do odpowiedzialności przewoźnika lotniczego za szkody powstałe przy

przewozie lotniczym stosuje się przepisy rozdziału 2.

Art. 207. 1. Odpowiedzialność za szkody, o których mowa w art. 206, ponosi

osoba eksploatująca statek powietrzny.

2. Za osobę eksploatującą statek powietrzny uważa się osobę, która go używała

w czasie spowodowania szkody.

3. Osobę, która przekazała prawo używania statku powietrznego innej osobie,

uważa się za eksploatującą statek powietrzny, jeżeli zachowała prawo decydowania

w sprawach wykonywania lotu.

4. Za używającą statek powietrzny uważa się osobę, która używa go bądź

sama, bądź przez osoby za nią działające, choćby przekroczyły udzielone im

uprawnienia.

5. Osobę wpisaną do rejestru statków jako użytkownika uważa się za osobę

eksploatującą statek powietrzny i ponoszącą odpowiedzialność za szkodę, chyba że

udowodni, że eksploatującą w danym czasie była inna osoba.

6. Odpowiedzialność za szkody ponosi również osoba, która bezprawnie

używa statku powietrznego; solidarnie z nią odpowiedzialność ponoszą osoby

określone w ust. 1–5, chyba że użycie statku powietrznego nastąpiło bez ich winy.

7. Solidarnie z osobami określonymi w ust. 1–6 odpowiadają osoby, z których

winy szkoda powstała.

2017-02-17

8. W przypadku lotu cywilnego statku powietrznego wykonywanego w celu

realizacji zadań na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

przewozu ładunków lub żołnierzy, funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Biura Ochrony Rządu oraz

pracowników wojska, solidarnie z osobami określonymi w ust. 1–7 odpowiada

Skarb Państwa reprezentowany przez jednostkę organizacyjną lub związek

organizacyjny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którym przekazano lotnisko

do użytkowania.

Rozdział 2

Odpowiedzialność za szkody związane z przewozem lotniczym

Art. 208. 1. Przewoźnik lotniczy odpowiada za szkody w przewozie

pasażerów, bagażu i towarów na zasadach określonych w umowach

międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, stosownie do

zakresu ich stosowania.

2. Postanowienia umów, o których mowa w ust. 1, stosuje się również do

odpowiedzialności przewoźnika lotniczego za szkody w przewozie

międzynarodowym niepodlegającym tym umowom, a rozpoczynającym się lub

kończącym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z wykonywaniem

lądowania handlowego na tym terytorium oraz w przewozie lotniczym krajowym.

W przypadku przyjęcia przez Rzeczpospolitą Polską różnych umów

międzynarodowych oraz zmian i uzupełnień do nich w przewozie tym stosuje się

jedynie postanowienia umowy ostatnio ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.

3. W odniesieniu do szkód na osobie pasażera minister właściwy do spraw

transportu może, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii organizacji

przewoźników lotniczych i organizacji przedsiębiorstw ubezpieczeniowych:

1) uznać jako obowiązujący system umożliwiający zapewnienie odszkodowań

powyżej kwot należnych od przewoźnika lotniczego za odpowiednią dopłatą

do opłaty przewozowej, pobieraną przez przewoźnika lotniczego na rzecz

takiego systemu.

2) (uchylony)

4. (uchylony)

2017-02-17

5. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze

rozporządzenia, tryb reklamacji i zgłaszania roszczeń wobec przewoźników

lotniczych w przypadkach powstania szkód przy przewozie lotniczym.

Rozdział 3

Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej

Art. 209. 1. Przewoźnicy lotniczy i użytkownicy statków powietrznych są

obowiązani do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za

szkody powstałe w związku z prowadzoną przez nich działalnością lotniczą zgodnie

z rozporządzeniem (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu

do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (Dz. Urz. UE L

138 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str.

160), z zastrzeżeniem przepisów wydanych na podstawie art. 33 ust. 2.

2. W przypadku niehandlowej eksploatacji statków powietrznych

o maksymalnej masie startowej (MTOM) nieprzekraczającej 2700 kg minimalna

suma gwarancyjna ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w odniesieniu do

każdego pojedynczego pasażera w ramach jednego lotu z tytułu jednego zdarzenia,

którego skutki są objęte ubezpieczeniem, z zastrzeżeniem przepisów wydanych na

podstawie art. 33 ust. 2, wynosi równowartość 100 000 SDR.

3. Przewoźnicy lotniczy są obowiązani do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane opóźnieniem w przewozie

pasażerów, bagażu lub towarów.

4. Przewoźnicy lotniczy są obowiązani do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w przewozie lotniczym poczty,

zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi wspólnych zasad

wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty.

5. Przedsiębiorcy wykonujący obsługę naziemną oraz instytucje zapewniające

służby żeglugi powietrznej są obowiązani do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z prowadzoną przez

siebie działalnością lotniczą.

6. Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej, o którym mowa w ust. 1–5, ustala się na podstawie polisy lub innego

2017-02-17

dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie umowy tego ubezpieczenia,

wystawionego ubezpieczającemu przez zakład ubezpieczeń.

7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii podmiotów,

o których mowa w ust. 5, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 3–5, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc

w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanej działalności oraz zakres

realizowanych zadań.

DZIAŁ XIa

Administracyjne kary pieniężne

Art. 209a. 1. Kto uporczywie uchyla się od obowiązków lub nie wypełnia

warunków określonych w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) nr

185/2010 z dnia 4 marca 2010 r. ustanawiającego szczegółowe środki w celu

wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa

cywilnego (Dz. Urz. UE L 55 z 05.03.2010, str. 1), podlega karze pieniężnej

w wysokości od 500 do 10 000 zł.

2. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz

wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 1 do

ustawy.

Art. 209b. 1. Kto działa z naruszeniem obowiązków lub warunków

wynikających z przepisów rozporządzeń, o których mowa w art. 205a ust. 1, lub nie

wykonuje albo nienależycie wykonuje zobowiązania wynikające z przepisów tych

rozporządzeń, podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr

2 do ustawy.

2. Nie wymierza się kary za naruszenie obowiązku opieki, o której mowa

w art. 9 rozporządzenia nr 261/2004/WE, jeżeli przewoźnik przed dniem wydania

decyzji dobrowolnie zadośćuczynił pasażerowi za brak stosownej opieki.

3. Nie wymierza się kary za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art.

14 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE, jeżeli przewoźnik, pomimo zaniedbania

obowiązku informowania pasażerów o przysługujących im prawach, wykonał

wszystkie pozostałe obowiązki wynikające z rozporządzenia nr 261/2004/WE.

2017-02-17

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, domniemywa się, że pasażerowie

zostali poinformowani o przysługujących im prawach.

Art. 209c. 1. Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej działająca

z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów

rozporządzenia nr 550/2004/WE lub rozporządzenia nr 552/2004/WE podlega karze

pieniężnej w wysokości od 20 000 do 40 000 zł.

2. Kto działa z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z

przepisów rozporządzenia nr 255/2010/UE, podlega karze pieniężnej w wysokości

od 5000 do 100 000 zł.

3. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 i 2,

oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3

do ustawy.

4. Uprawniony podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia

nr 550/2004/WE, sprawujący swoją funkcję bez ważnego upoważnienia, podlega

karze pieniężnej w wysokości 40 000 zł.

Art. 209d. Kto wbrew art. 88 ust. 3 wykorzystuje niezarejestrowane lotnicze

urządzenia naziemne, podlega karze pieniężnej w wysokości 40 000 zł.

Art. 209e. 1. Kto uporczywie uchyla się od obowiązków lub nie wypełnia

warunków określonych w przepisach rozporządzenia nr 2042/2003/WE lub

rozporządzenia nr 1702/2003/WE, podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 do

10 000 zł.

2. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz

wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do

ustawy.

Art. 209f. Kto uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności,

o których mowa w art. 27 ust. 3 i art. 28 ust. 1, podlega karze pieniężnej

w wysokości od 500 do 50 000 zł.

Art. 209g. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie

zarządzania lotniskiem użytku publicznego, który nie przedstawi dokumentów

stanowiących analizę przepustowości lotniska, o której mowa w art. 3 ust.

3 rozporządzenia nr 95/93/WE, podlega karze pieniężnej w wysokości zależnej od

kodu referencyjnego lotniska:

2017-02-17

1) 10 000 zł w przypadku kodu referencyjnego A;

2) 20 000 zł w przypadku kodu referencyjnego B;

3) 30 000 zł w przypadku kodu referencyjnego C;

4) 40 000 zł w przypadku kodu referencyjnego D;

5) 50 000 zł w przypadku kodu referencyjnego E.

Art. 209h. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie

zarządzania lotniskiem użytku publicznego, który nie udostępni Prezesowi Urzędu

danych, o których mowa w art. 68 ust. 2 pkt 8, podlega karze pieniężnej

w wysokości zależnej od liczby pasażerów obsłużonych w porcie lotniczym w roku

poprzednim:

1) 2000 zł w przypadku obsłużenia do 100 000 pasażerów;

2) 4000 zł w przypadku obsłużenia od 100 001 do 500 000 pasażerów;

3) 6000 zł w przypadku obsłużenia od 500 001 do 1 000 000 pasażerów;

4) 8000 zł w przypadku obsłużenia od 1 000 001 do 5 000 000 pasażerów;

5) 10 000 zł w przypadku obsłużenia powyżej 5 000 000 pasażerów.

Art. 209i. Przedsiębiorca wykonujący przewóz lotniczy bez wymaganej

koncesji, o której mowa w art. 164, podlega karze pieniężnej w wysokości zależnej

od rodzaju wykonywanego przewozu:

1) 40 000 zł w przypadku przewozu nieregularnego przy użyciu statków

powietrznych o maksymalnej masie startowej (MTOM) poniżej 10 000 kg;

2) 60 000 zł w przypadku przewozu regularnego przy użyciu statków

powietrznych o maksymalnej masie startowej (MTOM) poniżej 10 000 kg;

3) 80 000 zł w przypadku przewozu nieregularnego przy użyciu statków

powietrznych o maksymalnej masie startowej (MTOM) co najmniej

10 000 kg;

4) 100 000 zł w przypadku przewozu regularnego przy użyciu statków

powietrznych o maksymalnej masie startowej (MTOM) co najmniej

10 000 kg.

Art. 209j. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie

zarządzania lotniskiem użytku publicznego bez zezwolenia, o którym mowa w art.

173 ust. 1 pkt 1, podlega karze pieniężnej w wysokości zależnej od kodu

referencyjnego lotniska:

2017-02-17

1) 30 000 zł w przypadku kodu referencyjnego A;

2) 40 000 zł w przypadku kodu referencyjnego B;

3) 50 000 zł w przypadku kodu referencyjnego C;

4) 70 000 zł w przypadku kodu referencyjnego D;

5) 100 000 zł w przypadku kodu referencyjnego E.

Art. 209k. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie

świadczenia usług obsługi naziemnej bez zezwolenia, o którym mowa w art.

173 ust. 1 pkt 2, podlega karze pieniężnej w wysokości zależnej od rodzaju usługi

obsługi naziemnej:

1) 20 000 zł w przypadku usług, o których mowa w art. 176 pkt 1, 2, 6 i 8–11;

2) 50 000 zł w przypadku usług, o których mowa w art. 176 pkt 3–5 i 7.

Art. 209l. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie:

1) zarządzania lotniskiem użytku publicznego, który nie przedstawił w terminie

rocznego sprawozdania finansowego, o którym mowa w art. 175 ust. 7 pkt 3,

2) wykonywania przewozu lotniczego za naruszenie obowiązków, o których

mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 1008/2008/WE,

3) służb żeglugi powietrznej za naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt

9 załącznika 1 do rozporządzenia nr 2096/2005/WE

– podlega karze pieniężnej w wysokości do 0,5% obrotu przedsiębiorstwa

osiągniętego w roku poprzednim, nieprzekraczającej kwoty 50 000 zł.

Art. 209m. 1. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie

zarządzania lotniskiem użytku publicznego, który wbrew art. 180 ust.

2 bezpodstawnie uniemożliwia lub utrudnia korzystanie z urządzeń i powierzchni

lotniska przez przedsiębiorców świadczących usługi obsługi naziemnej na rzecz

innych użytkowników oraz użytkowników świadczących usługi własnej obsługi

naziemnej, podlega karze pieniężnej w wysokości nie większej niż 2% obrotu

przedsiębiorstwa osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok

nałożenia kary, nie mniej niż 25 000 zł.

2. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie zarządzania

lotniskiem użytku publicznego lub inny podmiot dysponujący elementami

scentralizowanej infrastruktury, który bezpodstawnie uniemożliwia lub utrudnia

korzystanie ze scentralizowanej infrastruktury przez podmioty do tego uprawnione,

2017-02-17

o których mowa w art. 180 ust. 3, podlega karze pieniężnej w wysokości nie

większej niż 2% obrotu przedsiębiorstwa osiągniętego w roku rozliczeniowym

poprzedzającym rok nałożenia kary, nie mniej niż 25 000 zł.

Art. 209n. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie

wykonywania przewozu lotniczego, wykonujący przewóz lotniczy bez zezwolenia,

o którym mowa w art. 193 ust. 1, lub upoważnienia, o którym mowa w art. 191 ust.

2, podlega karze pieniężnej w wysokości zależnej od podmiotu wykonującego

przewóz:

1) 10 000 zł w przypadku przewoźnika lotniczego posiadającego koncesję

udzieloną przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację

Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym;

2) 20 000 zł w przypadku przewoźnika innego niż określony w pkt 1.

Art. 209o. 1. Użytkownik statku powietrznego niebędący przewoźnikiem

lotniczym, który nie zawarł umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej,

o której mowa w art. 209 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości 0,25%

minimalnej sumy ubezpieczenia.

2. Podmiot, o którym mowa w art. 209 ust. 3–5, który nie zawarł umowy

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, podlega karze pieniężnej w wysokości

0,25% minimalnej sumy ubezpieczenia.

Art. 209p. 1. Operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 2 lit.

a rozporządzenia nr 3922/91/WE, który działa z naruszeniem obowiązków lub

warunków wynikających z przepisów załącznika III do rozporządzenia nr

3922/91/WE, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 10 000 zł.

2. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz

wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 5 do

ustawy.

Art. 209q. Kto wykonuje loty statkami powietrznymi z napędem nad

obszarami parków narodowych lub rezerwatami przyrody poniżej wysokości

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 119 ust. 4 pkt 1, podlega

karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

2017-02-17

Art. 209r. Kto organizuje pokazy lotnicze bez zgody Prezesa Urzędu, o której

mowa w art. 123 ust. 1b, podlega karze pieniężnej w wysokości 5000 zł.

Art. 209s. Kto podejmuje lub wykonuje działalność w lotnictwie cywilnym

bez ważnego certyfikatu, o którym mowa w art. 160 ust. 1, podlega karze pieniężnej

w wysokości do 20 000 zł.

Art. 209t. Kto podejmuje lub wykonuje działalność w lotnictwie cywilnym

z przekroczeniem uprawnień wynikających z posiadanego certyfikatu, o którym

mowa w art. 160 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

Art. 209u. 1. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie

wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa

w art. 202a:

1) nie przekazał informacji – podlega karze pieniężnej w wysokości 22 500 zł,

2) przekazał informację nieprawdziwą – podlega karze pieniężnej w wysokości

18 000 zł,

3) przekazał informację niepełną – podlega karze pieniężnej w wysokości

13 500 zł

– za każdy lot, w którym odpowiednio nie przekazał informacji, przekazał

informację nieprawdziwą lub przekazał informację niepełną.

2. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu wymierza na

uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze

względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku

powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz

z niezbędnymi dowodami.

Art. 209ua. Podmiot zarządzający przepływem ruchu lotniczego, o którym

mowa w art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 255/2010/UE, który narusza obowiązek

określony w art. 67fa ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 50 000 zł.

Art. 209ub. Koordynator, o którym mowa w art. 67b, lub zarządzający

lotniskiem, który narusza obowiązek określony w art. 67fa ust. 2, podlega karze

pieniężnej w wysokości do 50 000 zł.

Art. 209uc. Zarządzający lotniskiem, który narusza obowiązek określony w

art. 68 ust. 3 pkt 1a, podlega karze pieniężnej w wysokości do 50 000 zł.

2017-02-17

Art. 209w. 1. Kary pieniężne, o których mowa w art. 209a–209uc, nakłada

Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej.

2. Nakładając kary pieniężne, o których mowa w art. 209c ust. 2 w zakresie

naruszeń, o których mowa w pkt 3.2–3.6, 3.9 i 3.10 załącznika nr 3 do ustawy, art.

209e, art. 209f, art. 209l, art. 209m, art. 209s, art. 209t lub art. 209ua–209uc, Prezes

Urzędu bierze pod uwagę stopień naruszenia, okoliczności naruszenia oraz wielkość

przedsiębiorstwa.

3. W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązku, o którym mowa w art.

14 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004/WE, karę pieniężną nakłada się w decyzji

wydanej na podstawie art. 29.

4. W przypadku stwierdzenia naruszenia, o którym mowa w art. 209g–209o,

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, określa zakres naruszenia oraz termin jego

usunięcia pod rygorem nałożenia kary określonej w tych przepisach w przypadku

nieusunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie.

5. Do nakładania kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

DZIAŁ XII

Przepisy karne

Art. 210. 1. Kto:

1) wbrew art. 35 ust. 4 ustawy, będąc właścicielem lub użytkownikiem statku

powietrznego, nie przestrzega przepisów dotyczących polskiego rejestru

statków powietrznych, a w szczególności odmawia złożenia Prezesowi

Urzędu żądanych wyjaśnień w sprawach zarejestrowanego statku

powietrznego,

2) wykonuje lot statkiem powietrznym niemającym wymaganych znaków

i napisów,

3) będąc członkiem zarządu, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 64 ust.

1 ustawy, nie powiadamia ministra właściwego do spraw transportu

o zamiarze nabycia lub objęcia akcji lub udziałów w spółce będącej

właścicielem lub założycielem istniejącego lotniska użytku publicznego

w ilości zapewniającej mu osiągnięcie lub przekroczenie odpowiednio 25%,

2017-02-17

33% lub 49% ogólnej liczby głosów na zebraniu wspólników lub walnym

zgromadzeniu,

3a) będąc członkiem zarządu, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 64a ust.

1 ustawy, nie powiadamia ministra właściwego do spraw transportu

o zamiarze nabycia lub objęcia akcji lub udziałów w spółce zarządzającej

lotniskiem użytku publicznego w ilości zapewniającej mu osiągnięcie lub

przekroczenie, bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty, większości

głosów na zgromadzeniu wspólników lub walnym zgromadzeniu lub

podejmuje inne działania, w wyniku czego stanie się podmiotem

dominującym,

4) wbrew art. 66 ust. 1 ustawy, będąc posiadaczem nieruchomości niestanowiącej

lotniska, zezwala na wykonywanie na niej startów i lądowań statków

powietrznych,

5) (utracił moc)22)

5a) wbrew obowiązkowi określonemu w art. 83a ust. 1 ustawy nie stosuje się do

nakazu lub zakazu zawartego w przepisach porządkowych wydanych na

podstawie art. 83a ust. 2 obowiązujących na lotnisku,

6) zarządzając lotniskiem, nie przestrzega przepisów dotyczących rejestru

lotnisk,

7) wbrew zakazom lub ostrzeżeniom podanym do powszechnej wiadomości przy

pomocy tablic lub w inny sposób przez zarządzającego lotniskiem narusza

postanowienia nakazów i zakazów ustanowionych przez zarządzającego,

8) wbrew art. 87 ust. 6 i 7 ustawy dokonuje budowy lub rozbudowy obiektu

budowlanego, będącego źródłem żerowania ptaków, a także hoduje ptaki

mogące stanowić zagrożenie dla ruchu lotniczego, uprawia i sadzi drzewa

zagrażające w rejonach podejść przekroczeniem dopuszczalnej przepisami

wysokości płaszczyzn wolnych od przeszkód,

9) wbrew art. 115 ust. 1 ustawy nie wykonuje poleceń dowódcy statku

powietrznego związanych z porządkiem na pokładzie,

22)

Z dniem 8 sierpnia 2006 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2006

r., sygn. akt P 33/05 (Dz. U. poz. 1008).

2017-02-17

10) wbrew art. 158 ustawy, będąc użytkownikiem statku powietrznego lub

działając za osobę prawną będącą takim użytkownikiem, narusza obowiązki

w zakresie bezpiecznej eksploatacji statków powietrznych,

11) (uchylony)

12) (uchylony)

13) działając we własnym imieniu lub za osobę prawną albo jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, nie zgłasza zaistniałego

zdarzenia, o którym mowa w art. 137 ust. 4 ustawy,

14) wbrew art. 68 ust. 4 ustawy nie zapewnił fizycznego oddzielenia pasażerów

lotów wewnętrznych, określonych w art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr

562/2006/WE, od pasażerów innych lotów podlegających odprawie

granicznej,

15) wbrew art. 68 ust. 5 ustawy nie skierował pasażerów do wyznaczonych części

portu lotniczego, z uwzględnieniem oddzielenia pasażerów lotów

wewnętrznych niepodlegających odprawie granicznej, określonych w art.

2 pkt 3 rozporządzenia nr 562/2006/WE, od pasażerów innych lotów

podlegających odprawie granicznej

– podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku,

dopuszcza do popełnienia czynów określonych w ust. 1.

3. Podżeganie do popełnienia wykroczeń określonych w ust. 1, pomocnictwo

oraz usiłowanie podlegają karze określonej w ust. 1.

4. W przypadkach określonych w ust. 1–3 orzekanie następuje w trybie

przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Art. 211. 1. Kto:

1) wykonuje lot przy użyciu statku powietrznego nieposiadającego wymaganej

zdatności do lotów lub niezgodnie z ograniczeniami określonymi

w świadectwie zdatności do lotów,

2) wbrew obowiązkom określonym w art. 45 wykonuje lot statkiem

powietrznym,

2a) wbrew art. 53 wykonuje lot z naruszeniem wymagań dotyczących ochrony

środowiska przed nadmiernym hałasem statków powietrznych

i zanieczyszczeniami ziemi, wody i powietrza,

2017-02-17

3) wbrew art. 84 lub wymaganiom zawartym w rozporządzeniu wydanym na

podstawie art. 85 ustawy, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku,

narusza przepisy o ratownictwie na lotniskach i ochronie przeciwpożarowej

lotnisk,

4) wbrew art. 87 ust. 1–3 lub warunkom określonym w rozporządzeniu wydanym

na podstawie art. 92 pkt 4 i 5 ustawy wznosi przeszkody lotnicze, dopuszcza

do ich powstania lub przeszkód takich nie zgłasza i nie likwiduje lub nie

oznakowuje,

5) wbrew art. 97 ustawy wykonuje lot lub inne czynności lotnicze, nie mając

ważnej licencji lub świadectwa kwalifikacji lub niezgodnie z ich treścią

i warunkami,

6) wbrew art. 105 ust. 2 ustawy wykonuje loty lub inne czynności lotnicze mimo

utraty wymaganej sprawności psychicznej i fizycznej,

7) wbrew art. 115 ust. 1 ustawy nie wykonuje poleceń dowódcy statku

powietrznego związanych z bezpieczeństwem lotu,

8) wbrew art. 122 ust. 2 nie wykonuje poleceń organów, o których mowa w tym

przepisie,

9) wbrew art. 123 ust. 1 wykonuje lot próbny, akrobacyjny nad osiedlem lub

innym skupiskiem ludności,

9a) wbrew art. 123 ust. 2 dokonuje w czasie lotu zrzutu ze statku powietrznego,

10) działając we własnym imieniu lub za osobę prawną albo jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej prowadzącą

przedsiębiorstwo:

a) podejmuje lub prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu

lotniczego i innych usług lotniczych bez wymaganej koncesji, zezwolenia

lub certyfikatu albo niezgodnie z ich warunkami i ograniczeniami,

b) uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie przez członków Komisji lub

osoby, o których mowa w art. 136 ust. 3 i 3a, czynności, o których mowa

w art. 136 ust. 1 i 2,

11) (uchylony)

12) wbrew zakazom określonym w art. 87a emituje lub powoduje emisję wiązki

lasera lub światła z innych źródeł w kierunku statku powietrznego w sposób

mogący spowodować olśnienie, oślepienie lub wystąpienie poświaty

2017-02-17

i w rezultacie stworzyć zagrożenie dla bezpieczeństwa statku powietrznego

lub zdrowia załogi i pasażerów na jego pokładzie

– podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do

roku.

2. Tym samym karom podlega, kto, nie dopełniając ciążącego na nim

obowiązku, dopuszcza do popełnienia czynów określonych w ust. 1.

Art. 212. 1. Kto:

1) wykonując lot przy użyciu statku powietrznego:

a) narusza przepisy dotyczące ruchu lotniczego obowiązujące w obszarze,

w którym lot się odbywa,

b) przekracza granicę państwową bez wymaganego zezwolenia lub

z naruszeniem warunków zezwolenia,

c) narusza, wydane na podstawie art. 119 ust. 2 ustawy, zakazy lub

ograniczenia lotów w polskiej przestrzeni powietrznej wprowadzone ze

względu na konieczność wojskową lub bezpieczeństwo publiczne,

d) wbrew art. 122 ustawy nie stosuje się do poleceń organów państwa,

w którym lot się odbywa, a także poleceń otrzymanych od jego

państwowego statku powietrznego, nakazujących lądowanie na

wskazanym lotnisku lub inne postępowanie załogi,

2) wbrew art. 116 ust. 1 wnosi lub używa na pokładzie statku powietrznego broni

palnej, broni gazowej lub materiałów wybuchowych,

3) wbrew art. 125 ust. 1 ustawy używa obowiązujących w ruchu lotniczym

znaków i sygnałów do celów niezwiązanych z tym ruchem albo w sposób

mogący wprowadzić w błąd organy służby ruchu lotniczego lub załogi statków

powietrznych,

4) wbrew art. 125 ust. 2 używa nadawczych urządzeń radiowych działających

w pasmach częstotliwości wyznaczonych na podstawie przepisów art. 111 ust.

3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne dla łączności

lotniczej oraz radiolokacji i radionawigacji lotniczej,

5) uszkadza lub czyni niezdolnym do użycia lotnisko albo znajdujące się na

lotnisku lub poza nim urządzenia służące dla potrzeb ruchu lotniczego,

6) używając jakiegokolwiek urządzenia, substancji lub broni, niszczy lub

poważnie uszkadza znajdujące się na lotnisku i niewykonujące operacji

2017-02-17

lotniczych statki powietrzne albo powoduje przerwę w działalności tego

lotniska, zagrażając bezpieczeństwu tego lotniska

– podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

2. Tej samej karze podlega, kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku,

dopuszcza do popełnienia czynów określonych w ust. 1.

3. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega grzywnie, karze ograniczenia

wolności lub pozbawienia wolności do roku.

DZIAŁ XIII

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe, dostosowujące

i końcowe

Rozdział 1

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 213–221. (pominięte)

Rozdział 2

Przepisy przejściowe i dostosowujące

Art. 222. (pominięty)

Art. 223. 1. Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych

przepisami niniejszej ustawy wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej

wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że do spraw

dotyczących certyfikacji, o której mowa w art. 160, oraz koncesji i zezwoleń na

prowadzenie lotniczej działalności gospodarczej stosuje się przepisy ustawy.

2. Do badań prowadzonych przez Główną Komisję Wypadków Lotniczych

wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe, z tym że badanie prowadzi Komisja, o której mowa w art. 17.

Art. 224. 1. Koncesje i zezwolenia na prowadzenie lotniczej działalności

gospodarczej wydane na podstawie dotychczasowych przepisów podlegają

dostosowaniu do przepisów niniejszej ustawy na wniosek zainteresowanego

przedsiębiorcy złożony przed upływem 3 miesięcy od dnia wejścia tej ustawy

w życie.

2017-02-17

2. Przedsiębiorcy prowadzący przed dniem wejścia w życie ustawy lotniczą

działalność gospodarczą, objętą przez ustawę obowiązkiem uzyskania koncesji lub

zezwolenia, bez takiej koncesji lub zezwolenia, mogą tę działalność prowadzić

nadal do czasu uzyskania odpowiednio koncesji lub zezwolenia, nie dłużej jednak

niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, pod warunkiem złożenia

odpowiedniego wniosku w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3. Licencje i zaświadczenia wydane na podstawie przepisów

dotychczasowych zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane, jednakże

nie dłużej niż 3 lata od dnia wejścia w życie ustawy.

4. Przedsiębiorcom, o których mowa w ust. 1, spełniającym w dniu wejścia

w życie ustawy wymagania określone ustawą udziela się odpowiednio koncesji

i zezwoleń w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Przedsiębiorcy ci są

zwolnieni z opłat za uzyskanie koncesji lub zezwolenia.

5. Niniejsza ustawa nie narusza wynikających z odrębnych przepisów

uprawnień obecnych zarządzających lotniskami do zarządzania nimi.

6. Instrukcje eksploatacji lotnisk wydane na podstawie przepisów

dotychczasowych zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane, jednakże

nie dłużej niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 225. 1. Stan prawny określony w art. 65 ust. 1 należy osiągnąć w terminie

do dnia 31 grudnia 2010 r.

2. Dostosowanie umów lub decyzji uwłaszczeniowych zgodnie z art. 65 ust.

2 nastąpi w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r.

Art. 225a. Do dnia 29 marca 2012 r., przepisów art. 71c ust. 1 nie stosuje się

do obcych cywilnych samolotów zarejestrowanych we właściwych rejestrach

państw rozwijających się spełniających łącznie następujące warunki:

1) wykonywały operacje lotnicze w porcie lotniczym położonym na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej w okresie od dnia 1 stycznia

1996 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.;

2) w okresie, o którym mowa w pkt 1, były zarejestrowane we właściwym

rejestrze państwa rozwijającego się i nadal są użytkowane przez osobę

fizyczną zamieszkałą w tym kraju, jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej lub osobę prawną z siedzibą w tym kraju.

2017-02-17

Art. 226. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw

transportu przekazuje Prezesowi Urzędu, wraz z aktami, sprawy, które przechodzą

do zakresu jego działania i nie zostały zakończone do tego dnia.

2. Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Ministerstwa Infrastruktury

realizujący zadania, które przechodzą do zakresu działania Prezesa Urzędu, stają się

pracownikami Urzędu.

3. Z dniem ogłoszenia ustawy dyrektor generalny Ministerstwa Infrastruktury

jest obowiązany powiadomić pracowników o skutkach prawnych w zakresie ich

stosunku pracy. Przepisy art. 231 § 4 i 5 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio.

Art. 227. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy znosi się Główny Inspektorat

Lotnictwa Cywilnego.

2. Inspektorat, o którym mowa w ust. 1, przekazuje Urzędowi prowadzenie

spraw z zakresu jego działania, wraz z aktami, niezakończonych do dnia zniesienia

Inspektoratu.

3. Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Inspektoratu, o którym mowa

w ust. 1, stają się pracownikami Urzędu. Przepis art. 231 § 4 i 5 Kodeksu pracy

stosuje się odpowiednio.

4. Minister właściwy do spraw transportu przekazuje Urzędowi składniki

mienia Inspektoratu, o którym mowa w ust. 1, do dnia jego zniesienia w trybie

określonym w art. 228.

Art. 228. 1. Minister właściwy do spraw transportu wyznaczy likwidatora,

który sporządzi bilans zamknięcia Głównego Inspektoratu Lotnictwa Cywilnego,

sporządzi spis spraw, o których mowa w art. 227 ust. 2, oraz w drodze protokołu

zdawczo-odbiorczego przekaże Urzędowi składniki majątkowe Głównego

Inspektoratu Lotnictwa Cywilnego.

2. Likwidator, o którym mowa w ust. 1, sporządzi spis spraw, o których mowa

w art. 226 ust. 1, oraz w drodze protokołu zdawczo-odbiorczego przekaże Urzędowi

składniki majątkowe Ministerstwa Infrastruktury służące dotychczas do realizacji

zadań objętych zakresem działania Urzędu.

Art. 229. (pominięty)

Art. 230. (uchylony)

2017-02-17

Rozdział 3

Przepisy końcowe

Art. 231. Traci moc ustawa z dnia 31 maja 1962 r. – Prawo lotnicze (Dz. U.

poz. 153, z późn. zm.23)).

Art. 232. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia

ogłoszenia24), z wyjątkiem art. 226 ust. 3 i art. 228 ust. 1, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia ustawy.

23)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1984 r. poz. 272, z 1987 r. poz. 180,

z 1988 r. poz. 324, z 1989 r. poz. 192, z 1996 r. poz. 199, z 1997 r. poz. 554, z 1998 r. poz. 668

oraz z 2000 r. poz. 1268.

24)

Ustawa została ogłoszona w dniu 16 sierpnia 2002 r.

2017-02-17

Załączniki

Załącznik nr 1

Lp. Wyszczególnienie naruszeń Wysokość

kary w zł

I II III

Naruszenia przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 185/2010 z

dnia 4 marca 2010 r. ustanawiającego szczegółowe środki w celu

wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony

lotnictwa cywilnego

1 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 11.2.6.1 5000

załącznika do rozporządzenia

2 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 1.1.1 10 000

załącznika do rozporządzenia

3 Naruszenie obowiązku patrolowania, o którym mowa 2000

w pkt 1.5.1 załącznika do rozporządzenia

4 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 3.2.1.1 5000

załącznika do rozporządzenia

5 Umieszczenie na pokładzie statku powietrznego 5000

bagażu z naruszeniem pkt 5.3.1 załącznika do

rozporządzenia

6 Naruszenie obowiązku kontrolowania, o którym mowa 10 000

w pkt 1.2.2.5 załącznika do rozporządzenia

7 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 1.2.3.4 500

załącznika do rozporządzenia

8 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 1.2.2.4 500

załącznika do rozporządzenia

9 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 1.2.3.1 5000

załącznika do rozporządzenia

10 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 1.4.1 10 000

załącznika do rozporządzenia

11 Naruszenie obowiązku kontroli, o którym mowa w pkt 10 000

1.3.1 załącznika do rozporządzenia

12 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 4.1.2 10 000

załącznika do rozporządzenia

13 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 4.1.1 10 000

załącznika do rozporządzenia

14 Zabranie na pokład statku powietrznego zaopatrzenia 10 000

pokładowego wbrew pkt 8.1.1 lub dostarczenia do

strefy zastrzeżonej portu zaopatrzenia wbrew pkt 9.1.1

załącznika do rozporządzenia

2017-02-17

15 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 6.1.1 10 000

załącznika do rozporządzenia

16 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 7.1 10 000

załącznika do rozporządzenia

17 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 1.1.3.4 2000

załącznika do rozporządzenia

18 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 3.1.1.3 2000

załącznika do rozporządzenia

19 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 3.1.3 1000

załącznika do rozporządzenia

20 Dopuszczenie przewozu broni lub innych przedmiotów 10 000

zabronionych, o których mowa w dodatku 4-C oraz

5-B załącznika do rozporządzenia, w miejscu

dostępnym dla pasażera i załogi

21 Dopuszczenie przewozu przedmiotów zabronionych, o 10 000

których mowa w pkt 6.0.2 oraz 6.0.3 załącznika do

rozporządzenia

2017-02-17

Załącznik nr 2

Lp. Wyszczególnienie naruszeń Wysokość kary

w zł

I II III

1 Naruszenia przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego

wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w

przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego

opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG

1.1 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 od 200 do 4800

1.2 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 od 200 do 4800

1.3 Naruszenie obowiązku opieki, o którym mowa w art. od 200 do 4800

1.4 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 14 od 200 do 4800

1.5 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 7 od 1000 do

2500

1.6 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. od 200 do 4800

1.7 Naruszenie zakazu pobrania dodatkowej zapłaty za

umieszczenie w klasie wyższej niż ta, na którą został od 200 do 4800

wykupiony bilet, o którym mowa w art. 10 ust. 1

2 Naruszenie przepisów rozporządzenia nr 2111/2005/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. w

sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników

lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów

w ramach Wspólnoty i informowania pasażerów korzystających z

transportu lotniczego o tożsamości przewoźnika lotniczego

wykonującego przewóz oraz uchylającego art. 9 dyrektywy

2004/36/WE

2.1 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 11 od 2000 do

8000

2.2 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 12 od 200 do 4800

3 Naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1107/2006

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie

praw osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności

ruchowej podróżujących drogą lotniczą

3.1 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 3 od 200 do 4800

3.2 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 3 od 200 do 4800

3.3 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 4 od 200 do 4800

3.4 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 8000

3.5 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 2 4000

2017-02-17

3.6 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 6 2000

3.7 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 7 ust. 1, od 3000 do

5i6 8000

3.8 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 8000

3.9 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 5 3000

3.10 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 6 2000

3.11 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 2000

3.12 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 3 2000

3.13 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 10 3000

3.14 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 11 2000

2017-02-17

Załącznik nr 3

Lp. Wyszczególnienie naruszeń Wysokość

kary w zł

I II III

1 Naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 550/2004 Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania

służb nawigacji lotniczej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni

Powietrznej

1.1 Utrudnianie przez instytucję zapewniającą służby 20 000

żeglugi powietrznej prac państwowej władzy

nadzorującej polegających na weryfikowaniu spełniania

przez tę instytucję wymogów rozporządzenia

1.2 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi 40 000

powietrznej obowiązku, o którym mowa w art. 12 ust. 1

1.3 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi 40 000

powietrznej obowiązku, o którym mowa w art. 12 ust. 2

1.4 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi 20 000

powietrznej obowiązku, o którym mowa w art. 12 ust. 3

1.5 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi 20 000

powietrznej obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1

1.6 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi 20 000

powietrznej obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 2

2 Naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 552/2004 Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie

interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem

Lotniczym

2.1 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi 20 000

powietrznej obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 2

3 Naruszenia przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 255/2010 z

dnia 25 marca 2010 r. ustanawiającego wspólne zasady zarządzania

przepływem ruchu lotniczego

3.1 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi 20 000

powietrznej obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 3

3.2 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi od 5000 do

powietrznej obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 4 10 000

3.3 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi od 10 000 do

powietrznej obowiązku przekazania którejkolwiek z 20 000

informacji, o których mowa w art. 6 ust. 5

3.4 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi od 15 000 do

powietrznej któregokolwiek z obowiązków, o których 30 000

mowa w art. 6 ust. 6

3.5 Naruszenie przez użytkownika statku powietrznego od 5000 do

obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 50 000

3.6 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi od 10 000 do

powietrznej lub zarządzającego lotniskiem obowiązku, o 20 000

którym mowa w art. 10 ust. 2

2017-02-17

3.7 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi 10 000

powietrznej obowiązku przekazywania przez organ ATS

informacji o braku zgodności przestrzegania

przydziałów czasu na start wynikających z ATFM w

porcie lotniczym odlotu na poziomie 80% lub poniżej w

ciągu roku oraz o działaniach podjętych w celu

zapewnienia przestrzegania przydziałów czasu na start

wynikających z ATFM, o którym mowa w art. 11 ust. 1

3.8 Naruszenie przez instytucję zapewniającą służby żeglugi 10 000

powietrznej obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 2

3.9 Naruszenie przez strony, o których mowa w art. 1 ust. 3 od 10 000 do

rozporządzenia Komisji (UE) nr 255/2010, obowiązku, o 20 000

którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. a lub b, polegającego

na zapoznaniu członków personelu zaangażowanych w

ATFM z przepisami rozporządzenia, odpowiedniego ich

przeszkolenia i zapewnienia posiadania przez nich

odpowiednich kompetencji do wykonywania

powierzonych im zadań

3.10 Naruszenie przez strony, o których mowa w art. 1 ust. 3 od 10 000 do

rozporządzenia Komisji (UE) nr 255/2010, obowiązku, o 20 000

którym mowa w art. 14 ust. 2 lit. a, b lub c, polegającego

na:

a) opracowaniu i przechowywaniu podręczników

obsługi zawierających konieczne instrukcje i informacje

umożliwiające ich personelowi stosowanie przepisów

rozporządzenia Komisji (UE) nr 255/2010,

b) zagwarantowaniu, że podręczniki, o których mowa w

lit. a, są spójne, dostępne i aktualizowane, a ich

aktualizacja i dystrybucja podlega odpowiedniemu

zarządzaniu w zakresie jakości i konfiguracji

dokumentów,

c) zagwarantowaniu, że metody pracy i procedury

operacyjne są zgodne z rozporządzeniem Komisji (UE)

nr 255/2010

2017-02-17

Załącznik nr 4

Lp. Wyszczególnienie naruszeń Wysokość kary

w zł

I II III

1 Naruszenie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 2042/2003 z

dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu

statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i

wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i

personelowi zaangażowanym w takie zadania

1.1 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 500

M.A.202 załącznika Nr I

1.2 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt od 1000 do

M.A.301 załącznika Nr I 5000

1.3 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt od 2000 do

M.A.304 załącznika Nr I 5000

1.4 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

M.A.305 (a), (e), (f) załącznika Nr I

1.5 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

M.A.401 (a) załącznika Nr I

1.6 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 1000

M.A.402 (b) załącznika Nr I

1.7 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 3000

M.A.501 załącznika Nr I

1.8 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

M.A.502 załącznika Nr I

1.9 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

M.A.503 załącznika Nr I

1.10 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

M.A.612 załącznika Nr I

1.11 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

M.A.613 (a) załącznika Nr I

1.12 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

M.A.614 załącznika Nr I

1.13 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

M.A.617 załącznika Nr I

1.14 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

M.A.619 (c) załącznika Nr I

2017-02-17

1.15 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

M.A.709 (a) załącznika Nr I

1.16 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 10 000

M.A.710 (e), (h) załącznika Nr I

1.17 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

M.A.713 załącznika Nr I

1.18 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

M.A.714 załącznika Nr I

1.19 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

M.A.716 (c) załącznika Nr I

1.20 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

M.A.803 (c) załącznika Nr I

1.21 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 10 000

M.A.902 (b) załącznika Nr I

1.22 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

M.A.905 (c) załącznika Nr I

1.23 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 1000

145.A.40 (b) załącznika Nr II

1.24 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

145.A.42 (b), (c) załącznika Nr II

1.25 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

145.A.45 (a) załącznika Nr II

1.26 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 10 000

145.A.50 (a), (d), (f) załącznika Nr II

1.27 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 10 000

145.A.55 (a) załącznika Nr II

1.28 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 500

145.A.60 (a) załącznika Nr II

1.29 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 10 000

145.A.80 załącznika Nr II

1.30 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

145.A.85 załącznika Nr II

1.31 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

145.A.95 (c) załącznika Nr II

1.32 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

66.A.20 (a) załącznika Nr III

1.33 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 2000

66.A.20 (b) załącznika Nr III

2017-02-17

1.34 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 66.A.45 2000

(b) załącznika Nr III

1.35 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

147.A.100 (a) i (b) załącznika Nr IV

1.36 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.100 (e) załącznika Nr IV

1.37 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.100 (f) załącznika Nr IV

1.38 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.100 (i) załącznika Nr IV

1.39 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.105 (a) załącznika Nr IV

1.40 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.105 (b) załącznika Nr IV

1.41 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.105 (g) załącznika Nr IV

1.42 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.105 (h) załącznika Nr IV

1.43 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.110 (a) załącznika Nr IV

1.44 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.110 (b) załącznika Nr IV

1.45 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 10 000

147.A.125 załącznika Nr IV

1.46 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.130 (a) załącznika Nr IV

1.47 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 10 000

147.A.130 (b) załącznika Nr IV

1.48 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 10 000

147.A.135 (a) załącznika Nr IV

1.49 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.140 (b) załącznika Nr IV

1.50 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 5000

147.A.145 (b) i (c) załącznika Nr IV

1.51 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 10 000

147.A.145 (d) załącznika Nr IV

1.52 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

147.A.150 załącznika Nr IV

2017-02-17

1.53 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 147.A. 10 000

załącznika Nr IV

1.54 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt 10 000

147.A.300 załącznika Nr IV

2 Naruszenie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1702/2003 z

dnia 24 września 2003 r. ustanawiającego zasady wykonawcze dla

certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów,

części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony

środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i

produkujących

2.1 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 21A.2 od 1000 do

5000

2.2 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 21A.3 1000

2.3 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt od 1000 do

21A.44 5000

2.4 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 3000

21A.61 lub 21A.107 lub 21A.120 lub 21A.449

2.5 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 10 000

21A.121

2.6 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 5000

21A.129

2.7 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 10 000

21A.165

2.8 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 10 000

21A.265

2.9 Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt od 1000 do

21A.804 lub 21A.805 lub 21A.807 5000

2017-02-17

Załącznik nr 5

Lp. Wyszczególnienie naruszeń Wysokość kary

w zł

1 Naruszenia przepisów załącznika III do rozporządzenia Rady

(EWG) nr 3922/91 w odniesieniu do procedur administracyjnych

mających zastosowanie do komercyjnego transportu lotniczego

1.1 Użytkowanie samolotu niezgodnie z warunkami 5000

określonymi w pkt OPS 1.005 lit. c

1.2 Użytkowanie samolotu niezgodnie z warunkami 10 000

określonymi w pkt OPS 1.030 lit. b

1.3 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt OPS 5000

1.125 lit. a

1.4 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt OPS 5000

1.130

1.5 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w pkt OPS 5000

1.135 lit. a

1.6 Przewóz materiałów niebezpiecznych bez zezwolenia, 10 000

o którym mowa w pkt OPS 1.1155 lit. a

1.7 Przewóz materiałów niebezpiecznych niezgodnie z 10 000

pkt OPS 1.1165

1.8 Naruszenie obowiązku, o którym mowa w OPS pkt 10 000

1.1200 lit. a pkt 2, 4 i 5, związanego z załadunkiem,

transportem lub wyładunkiem materiałów

niebezpiecznych

1.9 Naruszenie obowiązku bezzwłocznego usunięcia 10 000

skażenia, o którym mowa w pkt OPS 1.1205 lit. a pkt

1.10 Naruszenie obowiązku wycofania samolotu skażonego 10 000

substancjami radioaktywnymi, o którym mowa w pkt

OPS 1.1205 lit. a pkt 2

1.11 Naruszenie procedury dotyczącej usuwania skażeń w 10 000

związku z transportem materiałów niebezpiecznych, o

której mowa w pkt OPS 1.1205 lit. b

1.12 Przewożenie materiałów niebezpiecznych niezgodnie 10 000

z obowiązującymi warunkami określonymi w pkt OPS

1.1210

2017-02-17

Załącznik nr 6

OBJAŚNIENIA TERMINÓW UŻYTYCH W ZAŁĄCZNIKU

Ilekroć w załączniku nr 6 jest mowa o:

1) certyfikacie AHAC (Airport Handling Agent Certificate) – należy przez to

rozumieć certyfikat agenta obsługi naziemnej;

2) certyfikacie AMO (Approved Maintenance Organization) – należy przez to

rozumieć certyfikat jednostki obsługi technicznej i napraw;

3) certyfikacie AOC (Air Operation Certificate) – należy przez to rozumieć

certyfikat przewoźnika lotniczego;

4) certyfikacie AWC (Aerial Works Certificate) – należy przez to rozmieć

certyfikat usług lotniczych;

5) certyfikacie CAMO (Continuing Airworthiness Management Organization) –

należy przez to rozumieć certyfikat zarządzania ciągłą zdatnością do lotu;

6) certyfikacie CAPTO (Certified ATS Personnel Training Organization) – należy

przez to rozumieć certyfikat podmiotu prowadzącego działalność szkoleniową w

zakresie lotnictwa cywilnego upoważniający do prowadzenia szkolenia członków

personelu lotniczego służb ruchu lotniczego w zakresie wymaganym do uzyskania

licencji praktykanta-kontrolera ruchu lotniczego, kontrolera ruchu lotniczego lub

uprawnień wpisywanych do tych licencji oraz świadectw kwalifikacji informatora

służby informacji powietrznej i informatora lotniskowej służby informacji

powietrznej lub uprawnień wpisywanych do tych świadectw;

7) certyfikacie CTO (Certified Training Organization) – należy przez to rozumieć

certyfikat podmiotu prowadzącego działalność szkoleniową w zakresie lotnictwa

cywilnego upoważniający do prowadzenia szkolenia członków personelu

lotniczego w zakresie wymaganym do uzyskania licencji pilota wiatrakowcowego,

2017-02-17

pilota wiatrakowcowego zawodowego, pilota sterowcowego, pilota sterowcowego

zawodowego, pilota pionowzlotu, pilota pionowzlotu zawodowego, pilota

pionowzlotu liniowego, pilota balonu wolnego, pilota szybowcowego, nawigatora

lotniczego, mechanika pokładowego, dyspozytora lotniczego lub uprawnień

wpisywanych do tych licencji;

8) certyfikacie FSTD (Flight Simulation Training Device) – należy przez to

rozumieć certyfikat dla urządzenia do szkolenia lotniczego, o którym mowa w

europejskich wymaganiach bezpieczeństwa lotniczego JAR – FSTD,

wprowadzonych do stosowania na mocy przepisów wydanych na podstawie art. 3

ust. 4 ustawy;

9) certyfikacie FTO (Flight Training Organization) – należy przez to rozumieć

certyfikat podmiotu prowadzącego działalność szkoleniową w zakresie lotnictwa

cywilnego upoważniający do prowadzenia szkolenia członków personelu

lotniczego w zakresie wymaganym do uzyskania licencji pilota samolotowego,

pilota samolotowego zawodowego, pilota samolotowego liniowego, pilota

śmigłowcowego, pilota śmigłowcowego zawodowego i pilota śmigłowcowego

liniowego;

10) certyfikacie POA (Production Organization Approval) – należy przez to

rozumieć certyfikat jednostki produkującej wyroby, części i akcesoria;

11) certyfikacie MTO (Approved Maintenance Training and Examination

Organization) – należy przez to rozumieć certyfikat podmiotu prowadzącego

działalność szkoleniową lub organizacyjną w zakresie lotnictwa cywilnego

upoważniający do prowadzenia szkolenia członków personelu lotniczego w

zakresie wymaganym do uzyskania licencji lub uprawnień wpisywanych do

licencji mechanika lotniczego obsługi technicznej;

12) certyfikacie TRTO (Type Rating Training Organization) – należy przez to

rozumieć certyfikat podmiotu prowadzącego działalność szkoleniową w zakresie

lotnictwa cywilnego upoważniający do prowadzenia szkolenia członków personelu

2017-02-17

lotniczego w zakresie wymaganym do uzyskania uprawnień wpisywanych do

posiadanej licencji pilota samolotowego, pilota samolotowego zawodowego, pilota

samolotowego liniowego, pilota śmigłowcowego, pilota śmigłowcowego

zawodowego i pilota śmigłowcowego liniowego;

13) ICAO – należy przez to rozumieć Organizację Międzynarodowego Lotnictwa

Cywilnego;

14) Konwencji – należy przez to rozumieć Konwencję, o której mowa w art. 3 ust.

2 ustawy;

15) licencji Part-66 – należy przez to rozumieć licencję mechanika obsługi

technicznej statku powietrznego, wydaną zgodnie z załącznikiem III Część 66 do

rozporządzenia Komisji (WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie

nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych,

części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych takim instytucjom i

personelowi zaangażowanemu w takie zadania;

16) IFR (Instrument Flight Rules) – należy przez to rozumieć przepisy

wykonywania lotów według wskazań przyrządów;

17) VFR (Visual Flight Rules) – należy przez to rozumieć przepisy dla lotów z

widocznością;

18) Part-21 – należy przez to rozumieć Część 21 załącznika do rozporządzenia

Komisji (WE) nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiającego zasady

wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów,

części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla

certyfikacji organizacji projektujących i produkujących;

19) Part-66 – należy przez to rozumieć Część 66 załącznika III do rozporządzenia

nr 2042/2003/WE;

20) Part-145 – należy przez to rozumieć Część 145 załącznika II do rozporządzenia

2017-02-17

nr 2042/2003/WE;

21) Part-147 – należy przez to rozumieć Część 147 załącznika IV do

rozporządzenia nr 2042/2003/WE;

22) Part M/F – należy przez to rozumieć Część M podsekcję F załącznika I do

rozporządzenia nr 2042/2003/WE;

23) Part M/G – należy przez to rozumieć Część M podsekcję G załącznika I do

rozporządzenia nr 2042/2003/WE;

24) PL-6 – należy przez to rozumieć szczegółowe zasady dotyczące

bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych lotnictwa ogólnego i

usługowego oraz obowiązków ich użytkowników zawarte w przepisach wydanych

na podstawie art. 159 ust. 1 ustawy;

25) poświadczeniu ARC (Airworthiness Review Certificate) – należy przez to

rozumieć poświadczenie przeglądu zdatności do lotu statku powietrznego;

26) Prezesie Urzędu – należy przez to rozumieć Prezesa Urzędu Lotnictwa

Cywilnego;

27) rozporządzeniu 216/2008/WE – należy przez to rozumieć rozporządzenie

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w

sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia

Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady

91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE;

28) rozporządzeniu 3922/91/EWG – należy przez to rozumieć rozporządzenie

Rady EWG nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji

wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa

cywilnego;

2017-02-17

29) FFS (Full Flight Simulator) – należy przez to rozumieć kompletny symulator

lotu stanowiący pełnowymiarową replikę kabiny samolotu, włącznie z zabudową

pełnego wyposażenia oraz instalacją programów komputerowych niezbędnych do

odwzorowania konkretnego typu, rodzaju, modelu lub serii samolotu w warunkach

na ziemi i w locie, z systemem wizualizacji zapewniającym widok na zewnątrz

kabiny pilotów oraz system odwzorowywania ruchu;

30) FTD (Flight Training Device) – należy przez to rozumieć urządzenie do

szkolenia lotniczego stanowiące pełnowymiarową replikę przyrządów samolotów,

jego wyposażenia, paneli i sterownic w otwartej lub zamkniętej kabinie załogi,

zawierającą niezbędne wyposażenie i programy komputerowe reprezentujące

odwzorowywany samolot w warunkach na ziemi i w locie bez systemu

odwzorowywania ruchu lub systemu wizualizacji;

31) FNTP (Flight and Navigation Procedures Trainer) – należy przez to rozumieć

urządzenie do ćwiczenia procedur lotu i nawigacyjnych, które przedstawia kabinę i

otoczenie włącznie z zabudową pełnego wyposażenia oraz instalacją programów

komputerowych niezbędnych do odwzorowania danej klasy samolotu w

warunkach na ziemi i w locie w takim stopniu, że systemy te działają tak jak

systemy samolotu;

32) BITD (Basic Instrument Training Device) – należy przez to rozumieć

urządzenie do podstawowego szkolenia w lotach według wskazań przyrządów,

które przedstawia stanowisko ucznia pilota w danej klasie samolotów przy

wykorzystaniu tablicy przyrządów na bazie ekranu i sprężynowego urządzenia

sterowania lotem, stanowiące platformę szkoleniową co najmniej w aspekcie

proceduralnym lotu według wskazań przyrządów;

33) OTD (Other Training Devices) – należy przez to rozumieć inne urządzenia

szkoleniowe wykorzystywane do celów szkoleniowych, jeśli środowisko kabiny

załogi nie jest konieczne;

2017-02-17

34) starcie w warunkach ograniczonej widzialności (LVTO – Low Visibility Take-

-Off) – należy przez to rozumieć start samolotu na lotnisku lądowym, gdy zasięg

widzialności wzdłuż drogi startowej (RVR) jest mniejszy niż 400 m, na którym

zostały ustanowione i są egzekwowane procedury wykonywania operacji w

warunkach ograniczonej widzialności;

35) lądowaniu w warunkach ograniczonej widzialności (LVO – Low Visibility

Operation) – należy przez to rozumieć operacje podejścia i lądowania samolotu na

lotnisku wyposażonym w drogę startową przyrządową, z podejściem precyzyjnym

kategorii II lub III, na którym zostały ustanowione i są egzekwowane procedury

wykonywania operacji w warunkach ograniczonej widzialności;

36) zasięgu widzialności wzdłuż drogi startowej (RVR – Runway Visual Range) –

należy przez to rozumieć odległość, do jakiej pilot samolotu znajdującego się na

osi drogi startowej jest w stanie widzieć oznakowanie poziome drogi startowej lub

światła krawędziowe lub światła osi drogi startowej;

37) kategorii I – należy przez to rozumieć drogę startową przyrządową,

obsługiwaną przez przyrządowy system lądowania (Instrument Landing System –

ILS) lub mikrofalowy system lądowania (Microwave Landing System – MLS)

oraz pomoce wzrokowe, przeznaczoną do operacji z wysokością decyzji poniżej

60 m (200 ft), gdy widzialność jest nie mniejsza niż 800 m albo zasięg

widzialności wzdłuż drogi startowej (RVR) jest nie mniejszy niż 550 m;

38) kategorii II – należy przez to rozumieć drogę startową przyrządową

obsługiwaną przez przyrządowy system lądowania (Instrument Landing System –

ILS) lub mikrofalowy system lądowania (Microwave Landing System – MLS)

oraz pomoce wzrokowe, przeznaczoną do operacji z wysokością decyzji poniżej

60 m (200 ft), ale nie mniejszą niż 30 m (100 ft), gdy zasięg widzialności wzdłuż

drogi startowej (RVR) jest nie mniejszy niż 300 m;

39) kategorii III – należy przez to rozumieć drogę startową przyrządową

obsługiwaną przez przyrządowy system lądowania (Instrument Landing System –

2017-02-17

ILS) lub mikrofalowy system lądowania (Microwave Landing System – MLS) do

powierzchni drogi startowej i wzdłuż tej powierzchni:

a) A – przeznaczoną do operacji z wysokością decyzji poniżej 30 m (100 ft) lub

gdy żadna wysokość decyzji nie ma zastosowania oraz przy zasięgu widzialności

wzdłuż drogi startowej nie mniejszym niż 175 m,

b) B – przeznaczoną do operacji z wysokością decyzji poniżej 15 m (50 ft) lub gdy

żadna wysokość decyzji nie ma zastosowania, a zasięg widzialności wzdłuż drogi

startowej jest mniejszy niż 175 m, lecz nie mniejszy niż 50 m,

c) C – przeznaczoną do operacji lądowania bez ograniczeń wysokości decyzji oraz

zasięgu widzialności wzdłuż drogi startowej.

2017-02-17

OPŁATY LOTNICZE

Tabela nr 1

Wykaz czynności urzędowych i wysokość stawki opłaty lotniczej za

koncesje, zezwolenia, promesy, licencje, certyfikaty, świadectwa,

zaświadczenia i inne dokumenty

CZĘŚĆ I KONCESJE I ZEZWOLENIA

1.1. Koncesje

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. W zakresie koncesji na przewóz lotniczy:

1) przyznanie uprawnień do 6000

wykonywania regularnego przewozu

z wykorzystaniem statków

powietrznych bez ograniczenia

maksymalnej masy startowej

(MTOM) i liczby miejsc

pasażerskich

2) przyznanie uprawnień do 4000

wykonywania regularnego przewozu

z wykorzystaniem statków

powietrznych o maksymalnej masie

startowej (MTOM) poniżej

10 000 kg lub liczbie miejsc

pasażerskich poniżej 20

3) przyznanie uprawnień do 5000

wykonywania nieregularnego

przewozu z wykorzystaniem statków

powietrznych bez ograniczenia

maksymalnej masy startowej

(MTOM) i liczby miejsc

pasażerskich

4) przyznanie uprawnień do 2000

wykonywania nieregularnego

przewozu z wykorzystaniem statków

powietrznych o maksymalnej masie

startowej (MTOM) poniżej

10 000 kg lub liczbę miejsc

pasażerskich poniżej 20

5) zmiana koncesji 10% wynikającej z uprawnień

stawki lub sumy stawek

określonych w pkt 1–4

2017-02-17

2. Wydanie promesy koncesji na przewóz 50% stawki lub sumy stawek

lotniczy określonych w ust. 1 pkt 1–4, z

uwzględnieniem zakresu

uprawnień objętych promesą

3. Związane z nadzorem nad

koncesjonariuszami:

1) wyrażenie zgody na prowadzenie 2000

operacji przez wspólnotowego

przewoźnika lotniczego

leasingującego od innego

przedsiębiorstwa statek powietrzny z

załogą zarejestrowany w państwie

niebędącym członkiem Konfederacji

Szwajcarskiej, państwem

członkowskim UE lub państwem

członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – strony umowy o

Europejskim Obszarze

Gospodarczym

2) zmiana decyzji w sprawie wyrażenia 1000

zgody na prowadzenie operacji przez

wspólnotowego przewoźnika

lotniczego leasingującego od innego

przedsiębiorstwa statek powietrzny z

załogą zarejestrowany w państwie

niebędącym członkiem Konfederacji

Szwajcarskiej, państwem

członkowskim UE lub państwem

członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – strony umowy o

Europejskim Obszarze

Gospodarczym, w zakresie:

a) okresu na jaki została wyrażona

zgoda

b) przyznanych decyzją uprawnień

2017-02-17

3) inne czynności związane ze zmianą 200

decyzji w sprawie wyrażenia zgody

na prowadzenie operacji przez

wspólnotowego przewoźnika

lotniczego leasingującego od innego

przedsiębiorstwa statek powietrzny z

załogą zarejestrowany w państwie

niebędącym członkiem Konfederacji

Szwajcarskiej, państwem

członkowskim UE lub państwem

członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – strony umowy o

Europejskim Obszarze

Gospodarczym)

1.2. Zezwolenia

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. W zakresie zezwolenia na zarządzanie

lotniskiem użytku publicznego:

1) przyznanie uprawnienia do 6000

zarządzania lotniskiem użytku

publicznego

2) czynności związane ze zmianą 600

zezwolenia na zarządzanie

lotniskiem użytku publicznego

2. Promesa zezwolenia na zarządzanie 3000

lotniskiem użytku publicznego

3. W zakresie zezwolenia na obsługę

naziemną na lotnisku użytku

publicznego:

1) przyznanie uprawnień do

wykonywania usług obsługi

naziemnej na danym lotnisku użytku

publicznego:

a) w kat. 1 – ogólne usługi 1000

administracyjno-gospodarcze

wykonywane w interesie

użytkowników

b) w kat. 2 – obsługa pasażerów 1000

c) w kat. 3 – obsługa bagażu 600

d) w kat. 4 – obsługa ładunków 1000

(towarów i poczty)

2017-02-17

e) w kat. 5 – obsługa płytowa statków 1000

powietrznych

f) w kat. 6 – obsługa kabinowa 1000

statków powietrznych

g) w kat. 7 – obsługa w zakresie 6000

zaopatrzenia statków

powietrznych w paliwo, smary i

inne materiały techniczne

h) w kat. 8 – obsługa techniczno- 1000

-administracyjna statków

powietrznych

i) w kat. 9 – obsługa operacyjna lotu 1000

i administracyjna załóg statków

powietrznych

j) w kat. 10 – transport naziemny 1000

k) w kat. 11 – obsługa w zakresie 1000

zaopatrzenia pokładowego

statków powietrznych

2) przyznanie uprawnień do 1000

wykonywania własnej obsługi

naziemnej na danym lotnisku użytku

publicznego za każdą z kategorii

określonych w ust. 3 pkt 1

3) czynności związane ze zmianą 10% stawki lub sumy stawek

zezwolenia na obsługę naziemną na określonych w pkt 1 i 2, z

danym lotnisku użytku publicznego uwzględnieniem zakresu

przyznanych uprawnień

4. W zakresie zezwolenia na prawa

sprzedaży:

1) zezwolenie na prowadzenie przez 6000

obcego przewoźnika lotniczego

sprzedaży przewozów lotniczych na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

2) czynności związane ze zmianą 600

zezwolenia na prowadzenie przez

obcego przewoźnika lotniczego

sprzedaży przewozów lotniczych na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

2017-02-17

5. Rozpatrzenie wniosku o wydanie 2000

upoważnienia na wykonywanie

przewozów lotniczych na określonych

trasach lub obszarach polskiemu

przewoźnikowi lotniczemu lub

przewoźnikowi lotniczemu

wspólnotowemu ustanowionemu, w

rozumieniu Traktatu o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej, na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

6. Rozpatrzenie wniosku o wydanie

zezwolenia na wykonywanie przewozów

lotniczych na określonych trasach lub

obszarach przewoźnikowi obcemu z

państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

oraz państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym,

przy połączeniach:

1) regularnych (zezwolenie 2000

eksploatacyjne)

2) nieregularnych (10 lub więcej lotów 2000

nieregularnych w jednym sezonie

rozkładowym – zezwolenie ogólne)

7. Rozpatrzenie wniosku o wydanie

zezwolenia na wykonywanie przewozów

lotniczych na określonych trasach lub

obszarach obcemu przewoźnikowi z

państwa innego niż państwo

członkowskie Unii Europejskiej,

Konfederację Szwajcarską oraz państwo

członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

– strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym na wykonywanie

przewozów do lub z Rzeczypospolitej

Polskiej, przy połączeniach:

1) regularnych (zezwolenie 20 000

eksploatacyjne)

2) nieregularnych (10 lub więcej lotów 15 000

nieregularnych w jednym sezonie

rozkładowym – zezwolenie ogólne)

2017-02-17

8. Rozpatrzenie wniosku o wydanie 0

przewoźnikowi obcemu, wskazanemu w

ust. 6 i 7, zezwolenia pojedynczego na

wykonywanie do 9 lotów nieregularnych

9. Rozpatrzenie wniosku o zmianę lub 0

dokonanie z urzędu zmiany w

upoważnieniu lub zezwoleniu,

wskazanych w ust. 5–10

10. Wydanie zezwolenia pojedynczego 15 000

upoważniającego do wykonania

dziesiątego i kolejnych lotów w danym

sezonie rozkładowym dla przewoźnika

określonego w ust. 7

Część II Licencje i świadectwa kwalifikacji

2.1. Licencje i świadectwa kwalifikacji mechaników obsługi technicznej

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Wydanie licencji mechanika lotniczego 200

obsługi technicznej po raz pierwszy lub

jej przywrócenie

2. Każde następne wydanie licencji, o której 100

mowa w ust. 1, bez względu na zakres

wpisanych kategorii lub podkategorii

3. Wpisanie nowego uprawnienia do licencji, 100

o której mowa w ust. 1, za każde

uprawnienie

4. Uznanie licencji, o której mowa w ust. 1, 1000

wydanej przez właściwy organ obcego

państwa

5. Wydanie licencji mechanika lotniczego

obsługi technicznej Part-66 po raz

pierwszy z wpisaną jedną kategorią lub

podkategorią w zakresie:

1) B1.1, B1.3, B2, C 300

2) B1.2, B1.4 200

3) pozostałych kategorii lub podkategorii 100

6. Przedłużenie ważności licencji mechanika 200

lotniczego obsługi technicznej Part-66,

niezależnie od uprawnień wpisanych do

licencji

2017-02-17

7. Przywrócenie licencji mechanika 200

lotniczego obsługi technicznej Part-66

bez względu na zakres wpisanych

kategorii lub podkategorii

8. Wpisanie do licencji mechanika lotniczego

obsługi technicznej Part-66 uprawnienia,

typu statku powietrznego lub grupy

statków powietrznych:

1) za każde uprawnienie 100

2) za typ w każdej kategorii lub 100

podkategorii

3) za każdą grupę 100

9. Wpisanie drugiej i każdej kolejnej kategorii

lub podkategorii do licencji mechanika

lotniczego obsługi technicznej Part-66 w

zakresie:

1) B1.1, B1.3, B2, C 100

2) B1.2, B1.4 100

3) innych kategorii lub podkategorii 50

10. Wydanie duplikatu licencji mechanika 40

lotniczego obsługi technicznej Part-66

lub wprowadzenie w licencji zmian

danych adresowych

11. Zniesienie ograniczenia obsługowego w 100

licencji mechanika lotniczego obsługi

technicznej Part-66

12. Konwersja kwalifikacji krajowych do 100

licencji mechanika lotniczego obsługi

technicznej Part-66

13. Wydanie świadectwa kwalifikacji 100

mechanika poświadczania obsługi

statków powietrznych po raz pierwszy

lub jego przywrócenie

14. Każde następne wydanie świadectwa 100

kwalifikacji mechanika poświadczania

obsługi statków powietrznych

15. Wpisanie nowego uprawnienia do 100

świadectwa kwalifikacji mechanika

poświadczania obsługi statków

powietrznych, za każde uzyskane

uprawnienie, wznowienie ważności

uprawnienia, przywrócenie ważności

uprawnienia

2017-02-17

16. Uznanie świadectwa kwalifikacji 1000

mechanika poświadczania obsługi

statków powietrznych wydanego przez

właściwy organ obcego państwa

17. Wydanie duplikatu świadectwa 40

kwalifikacji mechanika poświadczania

obsługi statków powietrznych lub

wprowadzenie do niego zmian danych

adresowych

2.2. Licencje i świadectwa kwalifikacji pozostałych członków personelu

lotniczego

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Wydanie licencji po raz pierwszy lub jej

przywrócenie dla:

1) pilota samolotowego, pilota 60

śmigłowcowego, pilota

wiatrakowcowego, pilota

pionowzlotu, pilota balonu wolnego,

pilota szybowcowego, pilota

sterowcowego

2) pilota samolotowego zawodowego, 100

pilota śmigłowcowego zawodowego,

pilota wiatrakowcowego

zawodowego, pilota sterowcowego

zawodowego, pilota pionowzlotu

zawodowego, nawigatora lotniczego,

mechanika pokładowego

3) pilota samolotowego liniowego, pilota 200

śmigłowcowego liniowego, pilota

pionowzlotu liniowego, dyspozytora

lotniczego, praktykanta-kontrolera

ruchu lotniczego, kontrolera ruchu

lotniczego

2. Każde następne wydanie licencji:

1) pilota samolotowego, pilota 40

śmigłowcowego, pilota

wiatrakowcowego, pilota

pionowzlotu, pilota balonu wolnego,

pilota szybowcowego, pilota

sterowcowego

2017-02-17

2) pilota samolotowego zawodowego, 100

pilota śmigłowcowego zawodowego,

pilota wiatrakowcowego

zawodowego, pilota sterowcowego

zawodowego, pilota pionowzlotu

zawodowego, nawigatora lotniczego,

mechanika pokładowego

3) pilota samolotowego liniowego, pilota 150

śmigłowcowego liniowego, pilota

pionowzlotu liniowego, praktykanta-

-kontrolera ruchu lotniczego,

kontrolera ruchu lotniczego,

dyspozytora lotniczego

3. Wpisanie nowego uprawnienia do licencji

za każde uzyskane uprawnienie,

wznowienie ważności uprawnienia,

przywrócenie ważności uprawnienia:

1) pilota balonu wolnego, pilota 40

szybowcowego

2) pilota samolotowego, pilota 40

śmigłowcowego, pilota

wiatrakowcowego, pilota

pionowzlotu, pilota sterowcowego

3) pilota samolotowego zawodowego, 100

pilota śmigłowcowego zawodowego,

pilota wiatrakowcowego

zawodowego, pilota sterowcowego

zawodowego, pilota pionowzlotu

zawodowego, nawigatora lotniczego,

mechanika pokładowego

4) pilota samolotowego liniowego, pilota 200

śmigłowcowego liniowego, pilota

pionowzlotu liniowego, dyspozytora

lotniczego, praktykanta-kontrolera

ruchu lotniczego, kontrolera ruchu

lotniczego

4. Uznanie licencji wydanej przez właściwy

organ obcego państwa:

1) pilota samolotowego, pilota 100

śmigłowcowego, pilota

wiatrakowcowego, pilota

pionowzlotu, pilota balonu wolnego,

pilota szybowcowego, pilota

sterowcowego

2017-02-17

2) pilota samolotowego zawodowego, 1000

pilota śmigłowcowego zawodowego,

pilota wiatrakowcowego

zawodowego, pilota sterowcowego

zawodowego, pilota pionowzlotu

zawodowego, nawigatora lotniczego,

mechanika pokładowego

3) pilota samolotowego liniowego, pilota 1500

śmigłowcowego liniowego, pilota

pionowzlotu liniowego, dyspozytora

lotniczego, praktykanta-kontrolera

ruchu lotniczego, kontrolera ruchu

lotniczego

5. Wydanie duplikatu licencji, o której mowa 40

w ust. 1, lub wprowadzenie do niej zmian

danych adresowych

6. Wydanie świadectwa kwalifikacji po raz

pierwszy lub jego przywrócenie dla:

1) pilota lotni, pilota paralotni, pilota 40

motolotni, pilota statku powietrznego

o maksymalnej masie startowej

(MTOM) do 495 kg, skoczka

spadochronowego, operatora

bezzałogowego statku powietrznego

używanego w celach innych niż

rekreacyjne lub sportowe

2) informatora służby informacji 40

powietrznej lub informatora

lotniskowej służby informacji

powietrznej

7. Każde następne wydanie świadectwa

kwalifikacji dla:

1) pilota lotni, pilota paralotni, pilota 40

motolotni, pilota statku powietrznego

o maksymalnej masie startowej

(MTOM) do 495 kg, skoczka

spadochronowego, operatora

bezzałogowego statku powietrznego

używanego w celach innych niż

rekreacyjne lub sportowe

2) informatora służby informacji 40

powietrznej lub informatora

lotniskowej służby informacji

powietrznej

8. Wpisanie nowego uprawnienia do 40

świadectwa kwalifikacji, za każde

uzyskane uprawnienie, wznowienie

ważności uprawnienia, przywrócenie

2017-02-17

ważności uprawnienia

9. Uznanie świadectwa kwalifikacji 100

wydanego przez właściwy organ obcego

państwa

10. Wydanie duplikatu świadectwa 40

kwalifikacji lub wprowadzenie do niego

zmian danych adresowych

Część III Certyfikaty, świadectwa, zaświadczenia i inne dokumenty

3.1. Certyfikacja podmiotów w zakresie szkolenia lotniczego

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i Opłata podstawowa

wydanie certyfikatu FTO lub CTO po raz 420

pierwszy lub wznowienie ważności

certyfikatu nieważnego dłużej niż 12 zwiększona o opłatę za

miesięcy w zakresie: poszczególne wskazane

specjalności

1) pilot samolotowy 140

2) pilot samolotowy zawodowy 280

3) pilot samolotowy liniowy 700

4) pilot śmigłowcowy 140

5) pilot śmigłowcowy zawodowy 280

6) pilot śmigłowcowy liniowy 700

7) pilot wiatrakowcowy 140

8) pilot wiatrakowcowy zawodowy 420

9) pilot sterowcowy zawodowy 280

10) pilot sterowcowy liniowy 700

11) pilot balonu wolnego 140

12) pilot szybowcowy 140

13) nawigator lotniczy 280

14) mechanik pokładowy 280

15) (uchylony)

16) pilot pionowzlotu 140

17) pilot ultralekkiego statku 140

2017-02-17

powietrznego

18) pilot śmigłowca o maksymalnej 140

masie startowej (MTOM) nie

większej niż 600 kg

19) pilot wiatrakowca ultralekkiego 140

20) pilot motolotni 140

21) instruktor 280

2. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i 75% stawki określonej w ust. 1

wydanie certyfikatu TRTO ośrodka

szkolenia personelu wchodzącego w

skład załóg statków powietrznych,

wymienionego w ust. 1, w zakresie

wymaganym dla uzyskania uprawnień

wpisywanych do już posiadanej licencji

po raz pierwszy lub wznowienie

ważności certyfikatu nieważnego dłużej

niż 12 miesięcy

3. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i Opłata podstawowa

wydanie certyfikatu CTO lub CAPTO w 280

zakresie wymaganym dla uzyskania

licencji lotniczej lub wznowienie

ważności certyfikatu nieważnego dłużej zwiększona o opłatę za

niż 12 miesięcy w zakresie: poszczególne specyfikacje

1) skoczek spadochronowy zawodowy 280

2) kontroler ruchu lotniczego 700

3) dyspozytor lotniczy 420

4) informator służby informacji 420

powietrznej

5) informator lotniskowej służby 420

informacji powietrznej

6) praktykant-kontroler ruchu lotniczego 700

4. Przeprowadzenie procesu certyfikacji na Opłata podstawowa

rozszerzenie zakresu certyfikatu FTO, 150

TRTO, CTO lub CAPTO i wydanie

nowego certyfikatu w zakresie: zwiększona o opłatę za

poszczególne wskazane

specjalności

1) pilot samolotowy 100

2) pilot samolotowy zawodowy 250

3) pilot samolotowy liniowy 500

4) pilot śmigłowcowy 100

2017-02-17

5) pilot śmigłowcowy zawodowy 250

6) pilot śmigłowcowy liniowy 500

7) pilot wiatrakowcowy 100

8) pilot wiatrakowcowy zawodowy 400

9) pilot sterowcowy zawodowy 250

10) pilot sterowcowy liniowy 500

11) pilot balonu wolnego 100

12) pilot szybowcowy 100

13) nawigator lotniczy 150

14) mechanik pokładowy 150

15) (uchylony)

16) skoczek spadochronowy zawodowy 250

17) kontroler ruchu lotniczego 650

18) dyspozytor lotniczy 500

19) informator służby informacji 400

powietrznej

20) praktykant-kontroler ruchu 650

lotniczego

21) pilot pionowzlotu 100

22) pilot ultralekkiego statku 100

powietrznego

23) pilot śmigłowca o maksymalnej 100

masie startowej (MTOM) nie

większej niż 600 kg

24) pilot wiatrakowca ultralekkiego 100

25) pilot motolotni 100

26) instruktor 200

27) informator lotniskowej służby 400

informacji powietrznej

5. Przeprowadzenie procesu uznania Opłata podstawowa

certyfikatu organizacji szkoleniowej 5000

lotniczej wydanego przez inne państwo

na podstawie wymagań ICAO w zakresie: zwiększona o opłatę za

poszczególne specjalności

2017-02-17

1) pilota paralotni, pilota lotni, 100

uprawnienia na klasę samolotów za każdą wskazaną specjalność

jednosilnikowych, uprawnienia do lub uprawnienie

wykonywania lotów nocnych VFR,

uprawnienia na motoszybowiec,

uprawnienia na klasę balonu,

uprawnienia do wykonywania lotów

z napędem, uprawnienia do

wykonywania lotów na

motoparalotni

2) specjalności pilota samolotowego, 200

pilota sterowcowego, pilota za każdą wskazaną specjalność

pionowzlotu, pilota ultralekkiego

statku powietrznego, pilota

śmigłowca o maksymalnej masie

startowej (MTOM) nie większej niż

600 kg, pilota wiatrakowca

ultralekkiego, pilota motolotni, pilota

balonu wolnego, pilota

szybowcowego

3) uprawnienia do lotów z pasażerem, 300

uprawnienia do zarobkowego za każde wskazane uprawnienie

wykonywania czynności dowódcy

balonu wolnego na gaz, uprawnienia

do zarobkowego wykonywania

czynności dowódcy balonu wolnego

na ogrzane powietrze

4) specjalności nawigatora lotniczego, 400

mechanika pokładowego, za każdą wskazaną specjalność

uprawnienia na klasę samolotów lub uprawnienie

wielosilnikowych

5) specjalności instruktora 500

za każde wskazane uprawnienie

6) uprawnienia do lotów IFR, 700

uprawnienia pilota doświadczalnego za każde wskazane uprawnienie

7) specjalności pilota zawodowego, 800

uprawnienia na typ samolotu z załogą za każdą wskazaną specjalność

jednoosobową (wpisywany do lub uprawnienie

licencji), uprawnienia na typ

śmigłowca jednosilnikowy z załogą

jednoosobową

8) specjalności pilota liniowego, 1500

informatora służby informacji za każdą specjalność lub

powietrznej, informatora lotniskowej uprawnienie

służby informacji powietrznej,

dyspozytora lotniczego, uprawnienia

na typ śmigłowca z załogą

2017-02-17

jednoosobową wielosilnikowy

9) specjalności praktykanta-kontrolera 2000

ruchu lotniczego i kontrolera ruchu

lotniczego

10) uprawnienia na typ samolotu z załogą 3000

wieloosobową, uprawnienia na typ za każdą specjalność lub

śmigłowca z załogą wieloosobową uprawnienie

6. Przeprowadzenie procesu certyfikacji

urządzenia do szkolenia lotniczego i

wydanie certyfikatu po raz pierwszy albo

przywrócenie ważności certyfikatu dla:

1) OTD 500

2) BITD 500

3) FNPT 500

4) FTD 800

5) FFS 800

7. Przeprowadzanie procesu certyfikacji na 2000

rozszerzenie zakresu certyfikatu FTD dla

wszystkich uprawnień lub specjalności

8. Wydanie zatwierdzenia symulatora 500

za każde zatwierdzenie

9. Przeprowadzenie procesu certyfikacji

MTO Part-147 po raz pierwszy i wydanie

certyfikatu zatwierdzenia albo

przywrócenie jego ważności w zakresie

do prowadzenia szkoleń, za każdą

kategorię lub podkategorię:

1) B1.1, B1.3, B2 700

2) B1.2, B1.4 600

3) inne kategorie lub podkategorie 500

10. Przeprowadzenie procesu certyfikacji

MTO Part-147 po raz pierwszy i wydanie

certyfikatu zatwierdzenia albo

przywrócenie jego ważności w zakresie

do prowadzenia szkoleń i

egzaminowania, za każdy typ statku

powietrznego w poszczególnych

2017-02-17

kategoriach lub podkategoriach:

1) B1.1, B1.3, B2 350

2) B1.2, B1.4 300

3) inne kategorie lub podkategorie 250

11. Przeprowadzanie procesu certyfikacji

MTO Part-147 po raz pierwszy i wydanie

certyfikatu zatwierdzenia albo

przywrócenie jego ważności w zakresie

do prowadzenia egzaminów, za każdy typ

statku powietrznego w poszczególnych

kategoriach lub podkategoriach:

1) B1.2, B1.4 600

2) innych kategoriach 500

12. Przeprowadzenie procesu certyfikacji opłata podstawowa

MTO w zakresie obsługi technicznej 300

statków powietrznych innych niż zwiększona o opłatę za każdą

samoloty i śmigłowce oraz samolotów i specjalność

śmigłowców, o których mowa w

załączniku II do rozporządzenia

216/2008/WE, i wydanie certyfikatu na:

1) statek powietrzny jako całość 500

2) płatowiec 250

3) silnik 250

4) awionikę 250

13. Rozszerzenie zakresu certyfikatu MTO

Part-147:

1) za każdą kategorię 200

2) za każdy typ statku powietrznego:

a) szkolenie i egzaminowanie 400

b) egzaminowanie 300

14. Rozszerzenie zakresu certyfikatu MTO 300

15. Wpisanie do rejestru podmiotów 150

szkolących i wydanie zaświadczenia o

wpisie

2017-02-17

16. Rozszerzenie wpisu do rejestru 100

podmiotów szkolących i wydanie

zaświadczenia o wpisie

3.2. Rejestracja statków powietrznych

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Rezerwacja znaków rozpoznawczych 30

2. Przedłużenie rezerwacji znaków 20

rozpoznawczych

3. Przeprowadzenie postępowania o wpisanie

statku powietrznego do rejestru

cywilnych statków powietrznych lub

ewidencji statków powietrznych i

wydanie świadectwa rejestracji lub

ewidencji:

1) lotni, motolotni, paralotni, balonów, 50

spadochronów

2) szybowców, motoszybowców, statków 70

powietrznych kategorii specjalnej

3) samolotów i śmigłowców o

maksymalnej masie startowej

(MTOM):

a) do 1000 kg 100

b) od 1000 kg do 5700 kg 300

c) od 5700 kg do 20 000 kg 800

d) powyżej 20 000 kg 2000

4. Wydanie duplikatu lub wymiana 30

świadectwa rejestracji lub świadectwa

ewidencji dokonana na wniosek jego

posiadacza

5. Wydanie zaświadczenia o wykreśleniu 50

statku powietrznego z rejestru lub

ewidencji albo wydanie zaświadczenia o

niewpisaniu statku powietrznego do

rejestru lub ewidencji

6. Wydanie wyciągu z rejestru cywilnych 300

statków powietrznych lub z ewidencji

statków powietrznych

7. Przeprowadzenie postępowania o wydanie 80

zgody na wpis do rejestru cywilnych

statków powietrznych zgodnie z art. 35

ustawy

2017-02-17

8. Zaakceptowanie umowy o czasowym 100

oddaniu statku powietrznego do

używania osobie innej niż właściciel

9. Przydział kodu adresowego transpondera 200

MODE-S

10. Dokonanie wpisu zastawu cywilnego lub 100

rejestrowego w świadectwie rejestracji

lub świadectwie ewidencji

3.3. Certyfikacja sprzętu lotniczego (Type Certificate)

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość stawki w zł

1 2

1. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i

wydanie dokumentu zdatności

równoważnego certyfikatowi typu (nie

obejmuje czynności, za które pobierane

są opłaty wnoszone na rzecz EASA) dla:

1) samolotów o maksymalnej masie

startowej (MTOM):

a) do 1000 kg (w tym ultralekkie) 1500

b) od 1000 kg do 5700 kg 3200

c) od 5700 kg do 20 000 kg 8000

d) powyżej 20 000 kg 18 000

2) wiropłatów jak dla samolotów

3) sterowców 4000

4) motoszybowców 1500

5) szybowców 1000

6) balonów załogowych 1000

7) statków powietrznych kategorii 500–3000

specjalnej

8) spadochronów 500

9) silników lotniczych o maksymalnej

mocy startowej lub dopuszczalnym

ciągu:

a) do 75 kW 800

b) od 75 kW do 375 kW lub 10 000 N 1200

c) od 375 kW do 750 kW lub 3500

od 10 000 N do 50 000 N

d) powyżej 750 kW lub 50 000 N 8000

2017-02-17

10) silników do motoszybowców, 300

samolotów ultralekkich lub motolotni

11) śmigieł:

a) o skoku stałym lub nastawnym na 600

ziemi

b) o skoku zmiennym 2000

12) motolotni 400

13) lotni 80

14) paralotni 60

15) wydanie uzupełniającego certyfikatu

typu (STC) dla samolotów i

wiropłatów o maksymalnej masie

startowej (MTOM):

a) do 1000 kg (w tym ultralekkie) 300

b) od 1000 kg do 5700 kg 1000

c) od 5700 kg do 20 000 kg 2000

d) powyżej 20 000 kg 5000

2. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i

wydanie orzeczenia typu dla

następującego sprzętu lotniczego:

1) urządzenia ratownicze dla konstrukcji 200–600

ultralekkich, lotni, motolotni i

paralotni

2) zaczepy do holowania szybowców i 100

transparentów

3) uprzęże do lotni i paralotni 60

3. Zmiany i uzupełnienia certyfikacji sprzętu 50% stawki określonej w ust. 1

lotniczego lub 2

4. Zatwierdzanie biuletynów zdatności lub

dokumentacji technicznej statków

powietrznych i wyposażenia istotnych dla

bezpieczeństwa lotniczego:

1) programów prób na ziemi oraz

programów prób w locie dla:

a) samolotów i wiropłatów o

maksymalnej masie startowej

(MTOM):

– do 1000 kg (w tym ultralekkie) 100

– od 1000 kg do 5700 kg 300

2017-02-17

– od 5700 kg do 20 000 kg 500

– powyżej 20 000 kg 1000

b) pozostałych rodzajów statków 100

powietrznych

2) instrukcji użytkowania w locie dla:

a) samolotów i śmigłowców o

maksymalnej masie startowej

(MTOM):

– do 1000 kg (w tym ultralekkie) 300

– od 1000 kg do 5700 kg 500

– od 5700 kg do 20 000 kg 2000

– powyżej 20 000 kg 8000

b) motoszybowców i szybowców 200

c) sterowców i balonów załogowych 500

d) statków powietrznych kategorii 50–800

specjalnej

e) spadochronów 50

f) motolotni, lotni i paralotni 50

3) instrukcji obsługi technicznej dla:

a) samolotów i śmigłowców o

maksymalnej masie startowej

(MTOM):

– do 1000 kg (w tym ultralekkie) 200

– od 1000 kg do 5700 kg 500

– od 5700 kg do 20 000 kg 1000

– powyżej 20 000 kg 3000

b) pozostałych statków powietrznych 100

i silników

4) głównego wykazu wyposażenia

minimalnego (MMEL) dla statków

powietrznych o maksymalnej masie

startowej (MTOM):

a) do 5700 kg 500

b) powyżej 5700 kg 1000

5. Zmiany w dokumentacji technicznej 50% stawki określonej w ust. 4

6. Szczególne przypadki certyfikacji:

2017-02-17

1) uznanie dokumentów zdatności

wydanych przez władze lotnicze

innych państw:

a) dla samolotów i wiropłatów o

maksymalnej masie startowej

(MTOM):

– do 1000 kg (w tym ultralekkie) 200

– od 1000 kg do 5700 kg 500

– od 5700 kg do 20 000 kg 1000

– powyżej 20 000 kg 6000

b) dla pozostałych rodzajów statków 100

powietrznych

2) wydanie świadectw zgodności z normą

hałasu, wibracji oraz

zanieczyszczeniem ziemi, wody i

powietrza dla:

a) samolotów i wiropłatów o

maksymalnej masie startowej

(MTOM):

– do 5700 kg 500

– powyżej 5700 kg 2000

b) pozostałych rodzajów statków 300

powietrznych

3) wydanie świadectwa zgodności z 300

normą hałasu, wibracji oraz

zanieczyszczenia ziemi, wody i

powietrza dla importowanych

statków powietrznych

4) certyfikacja statków powietrznych 3000

bezpilotowych, wszystkich rodzajów

3.4. Zdatność do lotu statków powietrznych

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Przeprowadzenie procesu oceny zdatności

do lotu statku powietrznego i wydanie

świadectwa zdatności do lotu lub

dokumentu równoważnego po raz

pierwszy dla:

1) samolotów i wiropłatów o

maksymalnej masie startowej

(MTOM):

a) do 1000 kg (w tym ultralekkie) 300

2017-02-17

b) od 1000 kg do 2730 kg 900

c) od 2730 kg do 20 000 kg 3000

d) powyżej 20 000 kg 10 000

2) sterowców i bezpilotowych 400

3) szybowców 120

4) motoszybowców 250

5) balonów załogowych 250

6) spadochronów osobowych 120

7) spadochronów ratunkowych 200

2. Przedłużanie i odnawianie świadectw 75% opłaty określonej w ust. 1

zdatności do lotu lub dokumentu

równoważnego dla statków

powietrznych, wykonanie przeglądu

zdatności do lotu i wydanie

poświadczenia ARC

3. Wydanie poświadczenia ARC w oparciu o 10% opłaty określonej w ust. 1

rekomendację organizacji CAMO (wg

Part-M/G z przywilejem M.A.711(b)) –

obejmuje to kontrole Prezesa Urzędu,

zatwierdzanie wszelkiego typu

dokumentacji i ich zmian

4. Wystawienie eksportowego świadectwa

zdatności do lotu statku powietrznego lub

dokumentu równoważnego dla elementu

wyposażenia:

1) samoloty i wiropłaty o maksymalnej

masie startowej (MTOM):

a) do 2730 kg 100

b) od 2730 kg do 5700 kg 300

c) od 5700 kg do 20 000 kg 500

d) powyżej 20 000 kg 1500

2) sterowce 200

3) motoszybowce 100

4) szybowce 50

5) balony załogowe 50

6) spadochrony osobowe 30

7) spadochrony ratunkowe 80

2017-02-17

5. Wystawienie świadectw oględzin dla

statków powietrznych będących w

próbach:

1) samoloty i wiropłaty o maksymalnej

masie startowej (MTOM):

a) do 1000 kg (w tym ultralekkie) 200

b) od 1000 kg do 5700 kg 300

c) od 5700 kg do 20 000 kg 700

d) powyżej 20 000 kg 2000

2) szybowce i motoszybowce 50

3) motoszybowce 100

4) inne (w szczególności sterowce, 200

balony)

6. Wydanie duplikatu dokumentów, o których 50

mowa w ust. 1–5

3.5. Certyfikacja jednostek produkujących wyroby, części i akcesoria

Rodzaj czynności Zakres prac

urzędowej

A1 Samoloty A2 Samoloty małe B4 Śmigła

duże A4 Śmigłowce C1

A3 Śmigłowce małe Akcesoria

duże A5 Autożyra C2 Części

B1 Silniki A6 Szybowce D1

turbinowe A7 Motoszybowce Czynności

A8 Balony obsługowe

załogowe

A9 Sterowce

A11 Samoloty

klasy VLA

A12 Inne

B2 Silniki tłokowe

B3 APU

D2 Wydawanie

pozwolenia na lot

Wysokość stawki w zł

1. Przeprowadzenie 2000 1000 500

procesu certyfikacji i

wydanie certyfikatu

POA po raz pierwszy

lub wznowienie

ważności

zatwierdzenia

nieważnego dłużej niż

2017-02-17

12 miesięcy

2. Rozszerzenie zakresu

zatwierdzenia:

1) Rozszerzenie 840 420 140

zakresu prac

2) Rozszerzenie o inne jak za zatwierdzenie zmiany znaczącej

typy wyrobów (ust. 3)

– w zatwierdzonym

zakresie prac

3. Zatwierdzenie zmian 25% wartości opłaty jak za certyfikację

znaczących w (ust. 1)

organizacji

posiadającej

zatwierdzenie

4. Wydanie zgody na 50% wartości opłaty jak za certyfikację

produkcję wyrobów, (ust. 1)

części lub akcesoriów

bez przeprowadzenia

procesu certyfikacji i

wydania certyfikatu

POA

3.6. Certyfikacja jednostek obsługi technicznej sprzętu lotniczego i

zarządzania ciągłą zdatnością do lotu

Rodzaj czynności Wysokość stawki w zł

urzędowej

1. Przeprowadzenie

procesu certyfikacji i

wydanie certyfikatu

AMO po raz pierwszy

lub wznowienie

certyfikatu

nieważnego dłużej niż

12 miesięcy, dla

jednostki:

1) spełniającej

wymagania

PART-1451)

a) w klasie statki A1 A2 A3 A4

powietrzne

3000 1500 1500 1100

2017-02-17

b) w klasie silniki B1 B2 B3

2250 1100 750

c) w klasie 450 za każdą kategorię

podzespoły

d) w klasie badania 450

nieniszczące

2) spełniającej

wymagania PART

M/F1)

a) w klasie statki A1 A2 A3 A4

powietrzne

1100 1100 750

b) w klasie silniki B1 B2 B3

1500 750 450

c) w klasie 300 za każdą kategorię

podzespoły

d) w klasie badania 300

nieniszczące

3) spełniającej

wymagania PL-61)

a) w klasie statki A1 A2 A3 A4

powietrzne

750 750 450

b) w klasie silniki B1 B2 B3

900 500 300

c) w klasie 200 za każdą kategorię

podzespoły

d) w klasie badania 200

nieniszczące

2. Przeprowadzenie

procesu certyfikacji

jednostki zarządzania

ciągłą zdatnością do

lotu i wydanie

certyfikatu CAMO po

raz pierwszy lub

wznowienie

certyfikatu

nieważnego dłużej niż

12 miesięcy:

1) spełniającej A1 A2 A3 A4

wymagania PART

M/G w zakresie 3000 1500 1500 500

uprawnień

2017-02-17

określonych w pkt

M.A.711(a)

2) spełniającej 2000 1000 700 400

wymagania PART

M/G w zakresie

uprawnień

określonych w pkt

M.A.711(b)

3) spełniającej 1500 700 500 250

wymagania PART

M/G w zakresie

uprawnień

określonych w pkt

M.A.711(c)

4) spełniającej 600 400 200

wymagania PL-6

A1 – samoloty o maksymalnej masie startowej (MTOM) powyżej 5700 kg

A2 – samoloty o maksymalnej masie startowej (MTOM) 5700 kg i poniżej

A3 – śmigłowce

A4 – statki powietrzne inne niż kategoria A1, A2 i A3

B1 – silniki turbinowe

B2 – silniki tłokowe

B3 – silniki pomocnicze APU

3.7. Uznawanie certyfikatów wydanych przez nadzory obcych państw

Rodzaj czynności Wysokość stawki w zł

urzędowej Wielkość jednostki organizacyjnej2)

M Ś D

1. Uznanie certyfikatu 500 1500 4500

AOC, certyfikatu

AWC lub dokumentu

równoważnego

2. Uznanie certyfikatu Opłata lotnicza jak w podczęści 3.6. ust. 1 pkt 3

AMO lub dokumentu

równoważnego

3. Uznanie certyfikatu Opłata lotnicza jak w podczęści 3.6. ust. 2 pkt 4

CAMO lub dokumentu

równoważnego

4. Uznanie certyfikatu 300 500 1000

symulatora lotu oraz

urządzeń

treningowych

3.8. Certyfikacja i rejestracja lotnisk3)

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

2017-02-17

1. Przeprowadzenie postępowania o wydanie

promesy zezwolenia na założenie

lotniska użytku publicznego i wydanie

promesy:

1) o literze kodu A, B 5000

2) o literze kodu C, D, E 25 000

2. Przeprowadzenie postępowania o wydanie

promesy zezwolenia na założenie

lotniska użytku wyłącznego i wydanie

promesy:

1) o literze kodu A, B 1500

2) o literze kodu C, D, E 3000

3. Przeprowadzenie postępowania o wydanie

zezwolenia na założenie lotniska użytku

publicznego i wydanie zezwolenia:

1) o literze kodu A, B 10 000

2) o literze kodu C, D, E 40 000

4. Przeprowadzenie postępowania o wydanie

zezwolenia na założenie lotniska użytku

wyłącznego i wydanie zezwolenia:

1) o literze kodu A, B 2000

2) o literze kodu C, D, E 4000

5. Przeprowadzenie postępowania o wpisanie

lotniska użytku publicznego do rejestru

lotnisk cywilnych i wydanie

zaświadczenia o wpisie:

1) o literze kodu A, B 7000

2) o literze kodu C, D, E 30 000

6. Przeprowadzenie postępowania o wpisanie

lotniska użytku wyłącznego do rejestru

lotnisk cywilnych i wydanie

zaświadczenia o wpisie:

1) o literze kodu A, B 2500

2) o literze kodu C, D, E 5000

7. Wydanie zaświadczenia o wpisie lotniska 100

do rejestru lotnisk cywilnych

8. Przeprowadzenie postępowania o 300

dokonanie zmiany w rejestrze lotnisk

cywilnych

2017-02-17

9. Wydanie zmienionego zaświadczenia o 100

wpisie lotniska do rejestru lotnisk

cywilnych

10. Zatwierdzenie instrukcji operacyjnej

nowo zakładanego lotniska użytku

publicznego:

1) o literze kodu A 8000

2) o literze kodu B 16 000

3) o literze kodu C 24 000

4) o literze kodu D 32 000

5) o literze kodu E 40 000

11. Zatwierdzenie instrukcji operacyjnej

nowo zakładanego lotniska użytku

wyłącznego:

1) o literze kodu A 500

2) o literze kodu B 1600

3) o literze kodu C 2700

4) o literze kodu D 3800

5) o literze kodu E 5000

12. Przeprowadzenie postępowania o

wydanie zezwolenia na wprowadzenie

pojedynczej zmiany eksploatacyjnej i

technicznej cech lotniska użytku

publicznego:

1) o literze kodu A, B 1300

2) o literze kodu C, D, E 2600

13. Przeprowadzenie postępowania o 200

wydanie zezwolenia na wprowadzenie

pojedynczej zmiany eksploatacyjnej i

technicznej cech lotniska użytku

wyłącznego o literze kodu A, B, C, D, E

14. Przeprowadzenie postępowania o 1000

wpisanie lądowiska do ewidencji

lądowisk i wydanie zaświadczenia

15. Wydanie zaświadczenia o wpisie 100

lądowiska do ewidencji lądowisk

2017-02-17

16. Wydanie duplikatu zaświadczenia o 300

wpisie lądowiska do ewidencji lądowisk

lub o wpisie lotniczego urządzenia

naziemnego do rejestru lotniczych

urządzeń naziemnych

17. Wydanie zgody na odstępstwo od 2500

wymogów dotyczących powierzchni

ograniczających

18. Przeprowadzenie procesu certyfikacji

lotniska:

1) o literze kodu A 10 000

2) o literze kodu B 20 000

3) o literze kodu C 30 000

4) o literze kodu D 40 000

5) o literze kodu E 50 000

19. Przeprowadzenie procesu certyfikacji

rozszerzającego zakres uprawnień

wynikających z procesu certyfikacji, o

wykonywanie operacji:

1) lądowania w warunkach ograniczonej

widzialności (LVO) dla:

a) kategorii II (CAT II) 20 000

b) kategorii III A (CAT III A) 30 000

c) kategorii III B (CAT III B) 40 000

d) kategorii III C (CAT III C) 55 000

2) startów przy ograniczonej widzialności 20 000

(LVTO)

20. Przeprowadzenie procesu certyfikacji 50% stawki określonej w ust. 18

lotniska przedłużającego ważność

certyfikatu lotniska

21. Przeprowadzenie procesu certyfikacji, o 50% stawki określonej w ust. 19

którym mowa w ust. 23, przedłużającego

ważność uprawnień

22. Przeprowadzenie procesu certyfikacji 50% stawki określonej w ust. 18

wznawiającego ważność certyfikatu,

który był nieważny dłużej niż 12

miesięcy

23. Przeprowadzenie procesu certyfikacji, o 50% stawki określonej w ust. 19

którym mowa w ust. 19, wznawiającego

ważność uprawnień, które były nieważne

dłużej niż 12 miesięcy

2017-02-17

24. Przeprowadzenie procesu certyfikacji 25% stawki określonej w ust. 18

wznawiającego ważność certyfikatu,

który był cofnięty, zawieszony lub

nieważny dłużej niż 6 miesięcy, ale nie

dłużej niż 12 miesięcy

25. Przeprowadzenie procesu certyfikacji, o 25% stawki określonej w ust. 19

którym mowa w ust. 19, wznawiającego

ważność uprawnień, które były cofnięte,

zawieszone lub nieważne dłużej niż 6

miesięcy, ale nie dłużej niż 12 miesięcy

3.9. Certyfikacja zarobkowego transportu lotniczego

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

Wielkość jednostki

organizacyjnej2)

M Ś D

1 2

1. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i opłata podstawowa

wydanie certyfikatu AOC po raz

pierwszy lub wznowienie ważności 500 1000 2000

certyfikatu AOC nieważnego dłużej niż zwiększona o opłatę za

12 miesięcy:

1) przewóz pasażerów i ich bagażu (A-1) 200 500 1000

2) przewóz towarów i poczty (A-2) 100 300 800

3) przewóz sanitarny i medyczny (A-3) 100 300 500

2. Przeprowadzenie procesu wznowienia 75% opłaty wyliczonej zgodnie

ważności certyfikatu AOC, który był z ust. 1

cofnięty, zawieszony lub nieważny dłużej

niż 6 miesięcy, ale nie dłużej niż 12

miesięcy

3. Przeprowadzenie procesu związanego z

wydaniem zezwolenia specjalnego

wpisywanego do certyfikatu AOC i

wpisanie do certyfikatu zezwolenia:

1) na operacje w każdych warunkach

meteorologicznych (AWO – All

Weather Operations) – od E1 do E5:

a) kategorii II (CAT II) – E1 2000

b) kategorii IIIA (CAT III A) – E2 2000

c) kategorii IIIB (CAT III B) – E3 2000

d) kategorii IIIC (CAT III C) – E4 4000

2017-02-17

e) wykonywanie startów przy 1000

ograniczonej widzialności

(LVTO) – E5

2) na operacje w przestrzeniach 2000

powietrznych o minimalnych

wymaganiach dotyczących

charakterystyki nawigacyjnej

(MNPS – Minimum Navigation

Performance Specification) – E6

3) na operacje o wydłużonym zasięgu 4000

samolotami dwusilnikowymi

(ETOPS – Exetended Range

Operation with Two-Engine

Aeroplanes) – E7

4) na operacje w przestrzeniach, w 2000

których wymagana jest zdolność do

prowadzenia nawigacji obszarowej

(RNAV – Area Navigation) – E8

5) na operacje w przestrzeniach 3000

powietrznych, gdzie stosowana jest

zredukowana separacja pionowa

(RVSM) – E9

6) na oznaczenie klasy dokładności 2000

prowadzonej nawigacji (RNP) – E10

7) na przewóz lotniczy materiałów 4000

niebezpiecznych (DGR) – E11

8) na śmigłowcowe operacje przybrzeżne 1500

– E12

9) na operacje transportu pilotów 1500

morskich – E13

3.10. Certyfikacja usług lotniczych

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i 1500

wydanie certyfikatu AWC po raz

pierwszy lub w okresie powyżej 12

miesięcy od daty ustania ważności

certyfikatu albo od daty jego zawieszenia

2. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i 1100

wydanie certyfikatu AWC przed

upływem 12 miesięcy od wygaśnięcia

ważności certyfikatu albo od daty jego

zwieszenia

3. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i 750

wydanie certyfikatu dla operacji

wykonywanych przy użyciu balonów lub

2017-02-17

sterowców po raz pierwszy lub po

upływie 12 miesięcy od daty wygaśnięcia

ważności certyfikatu lub jego

zawieszenia

4. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i 600

wydanie certyfikatu dla operacji

wykonywanych przy użyciu balonów lub

sterowców w okresie przed upływem 12

miesięcy od daty wygaśnięcia ważności

certyfikatu albo od daty jego zwieszenia

3.11. Certyfikacja obsługi naziemnej w portach lotniczych

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

Wielkość jednostki

organizacyjnej2)

M Ś D

1 2 3 4

1. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i opłata podstawowa

wydanie certyfikatu AHAC po raz

pierwszy lub po upływie 12 miesięcy od

700 1400 2100

daty wygaśnięcia certyfikatu lub jego

zawieszenia:

zwiększona o opłaty za

zgłoszone kategorie:

1) ogólne usługi administracyjno- 280 420 700

-gospodarcze wykonywane w

interesie użytkownika

2) obsługę pasażerów 280 420 700

3) obsługę bagażu 140 280 420

4) obsługę ładunków (towarów i poczty) 280 420 700

5) obsługę płytową statków powietrznych 280 700 1000

6) obsługę kabinową statków 280 420 700

powietrznych

7) obsługę w zakresie zaopatrzenia 280 700 1000

statków powietrznych w paliwo,

smary i inne materiały techniczne

8) obsługę techniczno-administracyjną 140 420 700

statków powietrznych

9) obsługę operacyjną lotu i 140 280 420

administracyjną załóg statków

powietrznych

2017-02-17

10) transport naziemny pomiędzy 140 420 700

statkami powietrznymi i dworcem

lotniczym

11) obsługę w zakresie zaopatrzenia 280 700 1000

pokładowego statków powietrznych

(catering)

2. Przeprowadzenie procesu certyfikacji 1000 1500 2000

AHAC w zakresie materiałów

niebezpiecznych po raz pierwszy lub

wznowienie ważności certyfikatu

nieważnego dłużej niż 12 miesięcy (z

prawem spedycji drogą lotniczą)

3.12. Certyfikacja służb żeglugi powietrznej

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Przeprowadzenie procesu certyfikacji i

wydanie certyfikatu instytucji

zapewniającej służby żeglugi

powietrznej, odpowiednio do:

1) służby kontroli obszaru (ACC – Area 20 000

Control Service)

2) służby kontroli zbliżania (APP – 10 000

Approach Control Service)

3) służby kontroli lotniska (TWR – 10 000

Aerodrome Control Service)

4) służby informacji powietrznej (FIS – 10 000

Flight Information Service)

5) służby lotniskowej informacji 1000

powietrznej (AFIS – Aerodrome

Flight Information Service)

6) służby łączności (COM – 1000

Communication Service)

7) służby nawigacji (NAV – Navigation 2000

Service)

8) służby dozorowania (SUR – 4000

Surveillance Service)

9) służby przetwarzania i zobrazowania 10 000

danych (DP – Data Processing)

10) służby informacji lotniczej (AIS – 10 000

Aeronautical Information Service)

2017-02-17

11) służby lub organu zapewniającego 10 000

informacje meteorologiczne

2. Przeprowadzenie procesu z wniosku o do 50% opłaty określonej w ust.

przedłużenie ważności certyfikatu 1, nie więcej niż 5000

3.13. Inne certyfikaty, zaświadczenia, zatwierdzenia oraz dokumenty

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Rozszerzenie floty i związana z tym zmiana W zależności od maksymalnej

w certyfikacie lub specyfikacji AOC, masy startowej (MTOM) statku

AWC powietrznego

do 10 ton więcej niż

włącznie 10 ton

200 500

2. Zmiana w certyfikacie lub specyfikacji Wielkość jednostki

AOC, AWC niezwiązana ze zmianą floty organizacyjnej2)

M Ś D

100 200 400

3. Rozpatrzenie wniosku o wydanie zgody na 10 000

lot cywilnego statku powietrznego z

materiałami niebezpiecznymi

niedopuszczonymi lub warunkowo

dopuszczonymi do przewozu na

pokładzie statku powietrznego (w tym

lotu tranzytowego) obejmującego

wydanie odstępstwa

4. Akceptacja pilota do przeprowadzania 100

kontroli typu line-check

5. Wydanie decyzji w sprawie zwolnień oraz 10 000

odstępstw od przepisów art. 8 ust. 2 i 3

rozporządzenia 3922/91/EWG

6. Zatwierdzenie umowy o czasowym 2000

oddaniu statku powietrznego do

używania w oparciu o art. 83 bis

Konwencji i przekazanie nadzoru od lub

do organu nadzoru innego państwa

7. Zezwolenie na zawarcie umowy leasingu 1000

(dry-lease, wet-lease) statku

powietrznego

8. Wydanie zgody na wykonywanie lotów w 800

strefach, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 119 ust. 4 pkt

1 ustawy

2017-02-17

9. Wydanie certyfikatu operatora kontroli 150

bezpieczeństwa

10. Wydanie identyfikatora członka załogi 50

(Crew Member Certificate – CMC)

11. Wydanie certyfikatu centrum medycyny 1000

lotniczej

12. Wydanie certyfikatu dla lekarza 200

orzecznika

13. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 2000

programu ochrony lotniska użytku

publicznego

14. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 500

programu ochrony lotniska użytku

wyłącznego

15. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 1000

programu ochrony przewoźnika

lotniczego wykonującego przewóz

regularny

16. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 500

programu ochrony przewoźnika

lotniczego wykonującego przewóz

nieregularny

17. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 250

programu ochrony podmiotu

świadczącego obsługę naziemną

18. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 450

programu ochrony służby żeglugi

powietrznej lub organu zapewniającego

osłonę meteorologiczną

19. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 300

programu ochrony podmiotu

wykonującego inną działalność

gospodarczą

20. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 600

zmiany lub aktualizacji programu

ochrony lotniska użytku publicznego

21. Zatwierdzenie programu ochrony 500

podmiotu zapewniającego osłonę

meteorologiczną lotnictwa cywilnego

22. Zatwierdzenie programu ochrony 450

zarejestrowanego agenta

23. Zatwierdzenie programu ochrony 450

zarejestrowanego dostawcy zaopatrzenia

pokładowego

24. Wyznaczenie znanego nadawcy ładunków 250

i poczty

2017-02-17

25. Kontrola w siedzibie zarejestrowanego 250

agenta/zarejestrowanego dostawcy lub

znanego nadawcy (w zakresie ładunków i

poczty)

26. Ponowne wyznaczenie znanego nadawcy 120

w zakresie ładunków i poczty po upływie

5 lat od wyznaczenia, o którym mowa w

ust. 24

27. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 150

zmiany lub aktualizacji programu

ochrony innego lotniska

28. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 300

zmiany lub aktualizacji programu

ochrony przewoźnika wykonującego loty

regularne

29. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 150

zmiany lub aktualizacji programu

ochrony przewoźnika wykonującego loty

nieregularne

30. Zatwierdzenie zmiany lub aktualizacji 50

programu ochrony innych podmiotów

prowadzących lotniczą działalność

gospodarczą

31. Przeprowadzenie procesu zatwierdzenia 200

programu szkolenia z zakresu ochrony

lotnictwa cywilnego

32. Wydanie opinii o możliwości lokalizacji 1000

inwestycji ze względu na dopuszczalną

wysokość zabudowy, o ile przepisy prawa

nie nakładają na organy publiczne

uzgodnienia lokalizacji z Prezesem

Urzędu

33. Wydanie zezwolenia na przeprowadzenie Opłata podstawowa

pokazu lotniczego 150

zwiększona o 50 za każdy dzień

wykonywania pokazów dla

każdego statku powietrznego

używanego w pokazach

34. Przeprowadzenie procesu wpisu lub

zmiany do rejestru lotniczych urządzeń

naziemnych i wydanie zaświadczenia o

wpisie lub zmianie dla każdego z

poniższych urządzeń:

1) urządzenia łączności (w urządzeniach

połączonych opłaty sumują się):

a) naziemne radiostacje lotnicze 800

2017-02-17

b) system łączności głosowej VCS 800

c) system transmisji danych G/G 800

2) urządzenie radionawigacyjne (w

urządzeniach połączonych opłaty

sumują się):

a) ILS, MLS 3000

b) VOR/DVOR 2000

c) NDB 1000

d) DME 500

e) D/GPS (GBAS) 2000

3) urządzenia dozorowania (w

urządzeniach połączonych opłaty

sumują się)

a) radar pierwotny dozorowania 1500

(PSR)

b) radar wtórny dozorowania 1500

(MSSR)

c) radar kontroli płyty lotniska 1000

d) system multilateracyjny WAM 1500

e) system multilateracyjny LAM 1500

4) system przetwarzania i zobrazowania 5000

danych

5) wzrokowe pomoce nawigacyjne 800–1000

(systemy świetlne)

6) automatyczne systemy pomiarowe

parametrów meteorologicznych

a) AWOS dla I kat. precyzyjnego 1000

podejścia

b) AWOS dla II kat. precyzyjnego 1000

podejścia

c) AWOS dla III kat. precyzyjnego 1000

podejścia

d) AWOS dla potrzeb AFIS 500

35. Wydanie zaświadczenia o zmianie wpisu

w rejestrze lotniczych urządzeń

naziemnych

każde z urządzeń lub systemów 200

wymienionych w ust. 34

36. Wydanie duplikatu zaświadczenia o

zmianie wpisu w rejestrze lotniczych

urządzeń naziemnych

2017-02-17

każde zaświadczenie 100

37. Wydanie zaświadczenia o wpisie do

rejestru radiobikonów

za każdy radiobikon 50

2017-02-17

Tabela nr 2

Wykaz egzaminów na licencje i świadectwa kwalifikacji oraz wysokość

stawek opłaty lotniczej związanej z egzaminami

CZĘŚĆ I EGZAMINY

1.1. Egzaminy teoretyczne oraz teoretyczno-praktyczne na licencje i

świadectwa kwalifikacji oraz uprawnienia do nich wpisywane

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Przeprowadzenie egzaminu 300

teoretycznego kandydatów na

uprawnienia w zakresie znajomości

lotniczego języka angielskiego oraz

egzaminu na przedłużenie ważności

tego uprawnienia zgodnie z

wymaganiami Załącznika 1 do

Konwencji

2. Przeprowadzenie egzaminu

teoretycznego kandydatów na

członków personelu lotniczego oraz

członków personelu lotniczego na

licencję:

1) praktykanta-kontrolera ruchu 200

lotniczego

2) pilota samolotowego, pilota 300

śmigłowcowego, pilota

wiatrakowcowego, pilota balonu

wolnego, pilota szybowcowego,

mechanika lotniczego obsługi

technicznej

3) pilota samolotowego 400

zawodowego, pilota

śmigłowcowego zawodowego,

pilota wiatrakowcowego

zawodowego, pilota

sterowcowego zawodowego,

nawigatora lotniczego,

mechanika pokładowego,

dyspozytora lotniczego

4) pilota samolotowego liniowego, 1000

pilota śmigłowcowego

liniowego

2017-02-17

3. Przeprowadzenie egzaminu

teoretycznego lub egzaminu

teoretyczno-praktycznego kandydata

na mechanika lotniczego obsługi

technicznej Part-66:

1) za egzamin z każdego modułu 200

Part-66: od M1 do M17

2) za każdy egzamin powtórkowy z 300

niezaliczonego modułu Part-66

3) za egzamin teoretyczno- 300

-praktyczny na typ statku

powietrznego o maksymalnej

masie startowej (MTOM)

nieprzekraczającej 5700 kg

4. Przeprowadzenie egzaminu

teoretycznego kandydatów na

członków personelu lotniczego oraz

członków personelu lotniczego na

dodatkowe uprawnienie w zakresie

wykonywanych czynności

lotniczych, za każde nowe

uprawnienie wpisywane do licencji:

1) zawodowej, liniowej 200

2) do pozostałych licencji 150

5. Przeprowadzenie egzaminu 50

teoretycznego kandydatów na

członków personelu lotniczego oraz

członków personelu lotniczego na

świadectwo kwalifikacji

6. Przeprowadzenie egzaminu 150

teoretycznego kandydatów na

członków personelu lotniczego oraz

członków personelu lotniczego na

dodatkowe uprawnienie w zakresie

wykonywanych czynności

lotniczych, za każde nowe

uprawnienie wpisywane do

świadectwa kwalifikacji

7. Przeprowadzenie cząstkowego 100

egzaminu teoretycznego na uznanie

licencji albo egzaminu wskazanego

w decyzji o zawieszeniu lub

ograniczeniu licencji albo

świadectwa kwalifikacji

2017-02-17

8. Przeprowadzenie komisyjnego 300

egzaminu teoretycznego, za każdy

przedmiot

1.2. Egzaminy praktyczne na licencje i świadectwa kwalifikacji oraz

uprawnienia do nich wpisywane

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Przeprowadzenie egzaminu

praktycznego kandydatów na

członków personelu lotniczego oraz

członków personelu lotniczego na

licencję:

1) pilota samolotowego 800

2) pilota śmigłowcowego 800

3) pilota wiatrakowcowego 800

4) pilota samolotowego zawodowego 2000

5) pilota śmigłowcowego 2000

zawodowego

6) pilota wiatrakowcowego 1000

zawodowego

7) pilota sterowcowego zawodowego 1000

8) pilota samolotowego liniowego 3000

9) pilota śmigłowcowego liniowego 3000

10) pilota sterowcowego liniowego 2000

11) pilota balonu wolnego 500

12) pilota szybowcowego 100

13) nawigatora lotniczego 1500

14) mechanika pokładowego 1000

15) (uchylony)

16) kontrolera ruchu lotniczego 2500

17) dyspozytora lotniczego 1000

18) mechanika lotniczego obsługi 1000

technicznej

19) praktykanta-kontrolera ruchu 1000

lotniczego

2. Przeprowadzenie egzaminu 300

praktycznego kandydatów na

członków personelu lotniczego oraz

2017-02-17

członków personelu lotniczego na

dodatkowe uprawnienie w zakresie

wykonywanych czynności

lotniczych, za każde nowe

uprawnienie wpisywane do licencji

3. Przeprowadzenie egzaminu

praktycznego kandydatów na

członków personelu lotniczego oraz

członków personelu lotniczego na

świadectwo kwalifikacji dla:

1) pilota lotni 60

2) pilota paralotni 40

3) pilota motolotni i motoparalotni 60

4) pilota statku powietrznego o 60

maksymalnej masie startowej

(MTOM) do 495 kg

5) pilota – operatora modelu 20

latającego

6) skoczka spadochronowego 40

7) operatora bezzałogowego statku 100

powietrznego używanego w

celach innych niż rekreacyjne

lub sportowe

8) pilota wiatrakowca ultralekkiego 60

9) mechanika poświadczenia obsługi 100

statku powietrznego

10) informatora służby informacji 100

powietrznej

11) informatora lotniskowej służby 60

informacji powietrznej

4. Przeprowadzenie egzaminu 100

praktycznego kandydatów na

członków personelu lotniczego oraz

członków personelu lotniczego na

dodatkowe uprawnienie w zakresie

wykonywanych czynności

lotniczych, za każde nowe

uprawnienie wpisywane do

świadectwa kwalifikacji

5. Przeprowadzenie egzaminu

praktycznego na przedłużenie

ważności uprawnienia wpisanego do

licencji, za każde przedłużane

2017-02-17

uprawnienie:

1) pilota balonu wolnego, pilota 100

szybowcowego

2) pilota samolotowego, pilota 100

śmigłowcowego, pilota

wiatrakowcowego, pilota

wiatrakowcowego zawodowego,

pilota sterowcowego, nawigatora

lotniczego, mechanika

pokładowego

3) pilota samolotowego 100

zawodowego, pilota

sterowcowego zawodowego,

mechanika lotniczego obsługi

technicznej, praktykanta-

-kontrolera ruchu lotniczego,

kontrolera ruchu lotniczego

4) na typ samolotu z załogą 100

wieloosobową, na typ śmigłowca

z załogą wieloosobową

5) pilota samolotowego liniowego, 100

pilota śmigłowcowego

liniowego

6. Przeprowadzenie egzaminu 50

praktycznego na przedłużenie

ważności uprawnienia wpisanego do

świadectwa kwalifikacji, za każde

przedłużane uprawnienie

Część II

Zaświadczenia oraz poświadczenie zgodności dokumentu z oryginałem

2.1. Zaświadczenia i poświadczenia

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Wydanie zaświadczenia o zdanym 30

egzaminie na licencję

2. Wydanie zaświadczenia 15

potwierdzającego uczestnictwo

kandydata w egzaminach

2017-02-17

Tabela nr 3

Wykaz czynności urzędowych i wysokość stawek opłaty lotniczej za

sprawowanie bieżącego nadzoru nad lotnictwem cywilnym

CZĘŚĆ I

NADZÓR NAD INSTYTUCJAMI ZAPEWNIAJĄCYMI SŁUŻBY

ŻEGLUGI POWIETRZNEJ

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad instytucją posiadającą certyfikat w

zakresie poniższych obszarów:

1) służby kontroli obszaru (ACC – 20 000

Area Control Service)

2) służby kontroli zbliżania (APP – 10 000

Approach Control Service)

3) służby kontroli lotniska (TWR – 10 000

Aerodrome Control Service)

4) służby informacji powietrznej 10 000

(FIS – Flight Information

Service)

5) służby lotniskowej informacji 2000

powietrznej (AFIS – Aerodrome

Flight Information Service)

6) służby łączności (COM – 1000

Communication Service)

7) służby nawigacji (NAV – 2000

Navigation Service)

8) służby dozorowania (SUR – 4000

Surveillance Service)

9) służby przetwarzania i 10 000

zobrazowania danych (DP – Data

Processing)

10) służby informacji lotniczej (AIS – 10 000

Aeronautical Information

Service)

2. Sprawowanie bieżącego nadzoru 5000

nad instytucją posiadającą

certyfikat w zakresie służby

meteorologicznej/organ służby

2017-02-17

Część II

Nadzór nad eksploatacją lotnisk

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

Sprawowanie bieżącego nadzoru nad

bezpieczną eksploatacją posiadacza

certyfikatu lotniska:

1) o literze kodu A 5000

2) o literze kodu B 15 000

3) o literze kodu C 30 000

4) o literze kodu D 40 000

5) o literze kodu E 55 000

Część III

Nadzór nad rynkiem przewozów lotniczych oraz inną działalnością

gospodarczą w lotnictwie cywilnym, w tym nad posiadaczami certyfikatu

AOC, AWC i AHAC

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad Opłata podstawowa w wysokości

posiadaczem certyfikatu AOC i 100%

wpisanymi do niego zezwoleniami opłaty określonej w tabeli nr 1 część

specjalnymi: III podczęść 3.9. ust. 1 zwiększona o

opłatę za każde zezwolenie wpisane

do certyfikatu

1) na operacje w każdych 1000

warunkach meteorologicznych

AWO – od E1 do E5

2) na operacje w przestrzeniach 800

MNPS – E6

3) na operacje o wydłużonym 3000

zasięgu samolotami

dwusilnikowymi – ETOPS – E7

4) na operacje nawigacji obszarowej 500

– RNAV – E8

5) na operacje w przestrzeniach 600

RVSM – E9

6) na przewóz materiałów 800

niebezpiecznych – DGR – E11

2017-02-17

7) na śmigłowcowe operacje 1000

przybrzeżne – E12

8) na operacje transportu pilotów 1000

morskich – E13

2. Przeprowadzenie procesu uznania 4000

certyfikatu przewoźnika lotniczego

wydanego przez państwa obce z

wyłączeniem państw

członkowskich Unii Europejskiej,

Europejskiego Porozumienia o

Wolnym Handlu (EFTA) – stron

umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym oraz Konfederacji

Szwajcarskiej

3. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad Opłata podstawowa

posiadaczem certyfikatu AWC 200

zwiększona o 200 za każdy statek

powietrzny o maksymalnej masie

startowej (MTOM) do 495 kg

włącznie wpisany do certyfikatu

zwiększona o 500 za każdy statek

powietrzny o maksymalnej masie

startowej (MTOM) powyżej 495 kg

wpisany do certyfikatu

4. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad Opłata podstawowa

posiadaczem certyfikatu AWC dla 100

usług wykonywanych przy użyciu zwiększona o 100 za każdy balon lub

balonów lub sterowców sterowiec wpisany do certyfikatu

5. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad

posiadaczem certyfikatu AHAC w

zakresie:

1) obsługi ładunków (towarów

poczty) – kat. 4 (ogólne usługi

administracyjno-gospodarcze

wykonywane w interesie

użytkowników) w portach

lotniczych, w których ruch

roboczy wynosi:

a) do 1 000 000 pasażerów lub 30

do 25 000 ton ładunku

b) od 1 000 000 do 2 000 000 40

pasażerów lub od 25 000 do

50 000 ton ładunku

2017-02-17

c) od 2 000 000 do 5 000 000 60

pasażerów lub od 50 000 do

125 000 ton ładunku

d) od 5 000 000 do 10 000 000 120

pasażerów lub od 125 000

do 250 000 ton ładunku

e) powyżej 10 000 000 230

pasażerów lub powyżej

250 000 ton ładunku

2) obsługi dotyczącej zaopatrzenia

statków powietrznych w

paliwo, smary i inne materiały

techniczne – kat. 7 (obsługa w

zakresie zaopatrzenia statków

powietrznych w paliwo, smary i

inne materiały techniczne) w

portach lotniczych, w których

ruch roboczy wynosi:

a) do 1 000 000 pasażerów lub 60

do 25 000 ton ładunku

b) od 1 000 000 do 2 000 000 120

pasażerów lub od 25 000 do

50 000 ton ładunku

c) od 2 000 000 do 5 000 000 230

pasażerów lub od 50 000 do

125 000 ton ładunku

d) od 5 000 000 do 10 000 000 580

pasażerów lub od 125 000

do 250 000 ton ładunku

e) powyżej 10 000 000 700

pasażerów lub powyżej

250 000 ton ładunku

Część IV

Sprawowanie bieżącego nadzoru nad posiadaczami certyfikatu FTO,

TRTO, CTO, CAPTO oraz MTO

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad

posiadaczem certyfikatu FTO,

TRTO, CTO lub CAPTO:

1) FTO 700

2017-02-17

2) TRTO 500

3) CTO, CAPTO 400

2. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad 1000

posiadaczem certyfikatu MTO

Part-147 szkolącego na kategorię

lub podkategorię

3. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad 500

organizacjami szkoleniowymi

mechaników lotniczych obsługi

technicznej innych niż organizacje

MTO Part-147

Część V

Sprawowanie bieżącego nadzoru nad posiadaczami certyfikatu AMO,

POA, CAMO

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad

posiadaczami certyfikatu AMO:

1) spełniającymi wymagania PART-

1451)

a) w klasie statki powietrzne A1 A2 A3 A4

1500 750 750 550

b) w klasie silniki B1 B2 B3

1125 550 375

c) w klasie podzespoły 225 za każdą kategorię

d) w klasie badania 225

nieniszczące

2) spełniającymi wymagania PART

M/F1)

a) w klasie statki powietrzne A1 A2 A3 A4

550 550 375

b) w klasie silniki B1 B2 B3

750 375 225

c) w klasie podzespoły 150 za każdą kategorię

d) w klasie badania 150

nieniszczące

3) spełniającymi wymagania PL-61)

a) w klasie statki powietrzne A1 A2 A3 A4

375 375 225

2017-02-17

b) w klasie silniki B1 B2 B3

450 250 150

c) w klasie podzespoły 110

d) w klasie badania 110

nieniszczące

2. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad

posiadaczami certyfikatu CAMO:

1) spełniającymi wymagania PART A1 A2 A3 A4

M/G w zakresie uprawnień

określonych w pkt M.A.711(a)

1500 750 750 250

2) spełniającymi wymagania PART 1000 500 350 200

M/G w zakresie uprawnień

określonych w pkt M.A.711(b)

3) spełniającymi wymagania PART 750 350 250 125

M/G w zakresie uprawnień

określonych w pkt M.A.711(c)

4) spełniającymi wymagania PL-6 300 200 100

3. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad 50% wartości opłaty jak za

posiadaczem certyfikatu POA certyfikację

(tabela nr 1 część III podczęść 3.5.)

4. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad 250

posiadaczem certyfikatu

dotyczącego projektowania,

produkcji i obsługi

5. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad 250

budową w pojedynczym

egzemplarzu: lotni, paralotni,

spadochronu, motolotni lub

ultralekkiego statku powietrznego

6. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad 150

posiadaczem certyfikatu

dotyczącego obsługi sprzętu

spadochronowego, motolotni lub

ultralekkich statków powietrznych

Część VI

Sprawowanie bieżącego nadzoru nad działalnością centrów medycyny

lotniczej

i lekarzy orzeczników

Rodzaj czynności urzędowej Wysokość opłaty lotniczej w zł

1 2

1. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad 1000

działalnością centrum medycyny

lotniczej

2017-02-17

2. Sprawowanie bieżącego nadzoru nad 200

działalnością lekarza orzecznika

Przypisy:

W przypadku zatwierdzenia w wielu klasach końcowa opłata jest sumą opłat w

poszczególnych klasach.

Wielkość jednostki organizacyjnej, gdzie:

a) M – oznacza jednostkę organizacyjną zatrudniającą do 10 osób, w wymiarze

min. 35 godzin tygodniowo, dla każdego zatrudnionego,

b) Ś – oznacza jednostkę organizacyjną zatrudniającą od 10 do 100 osób, w

wymiarze min. 35 godzin tygodniowo, dla każdego zatrudnionego,

c) D – oznacza jednostkę organizacyjną zatrudniającą powyżej 100 osób, w

wymiarze min. 35 godzin tygodniowo, dla każdego zatrudnionego.

Wyjaśnienia do kodu referencyjnego lotniska, zwanego „kodem” w tabeli nr 1

część III podczęść 3.8, znajdują się w Tomie 1 Załącznika 14 do Konwencji.

2017-02-17