Telksinoe - ustawy

©Telksinoes. 1/129

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 125, 767, 2371.

U S T A W A

z dnia 5 grudnia 1996 r.

o zawodach lekarza i lekarza dentysty 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodów lekarza

i lekarza dentysty.

Art. 2. 1. Wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę

posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami,

świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu stanu zdrowia, rozpoznawaniu

chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych, udzielaniu porad

lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich.

2. Wykonywanie zawodu lekarza dentysty polega na udzielaniu przez osobę

posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami,

świadczeń określonych w ust. 1, w zakresie chorób zębów, jamy ustnej, części

twarzowej czaszki oraz okolic przyległych.

2a. (uchylony)

3. Za wykonywanie zawodu lekarza uważa się także prowadzenie przez lekarza

prac badawczych w dziedzinie nauk medycznych lub promocji zdrowia, nauczanie

zawodu lekarza, kierowanie podmiotem leczniczym, o którym mowa w art. 4 ustawy

z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1638 i 1948)

lub zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki

zdrowotnej ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1793, 1807, 1860 i 1948) lub urzędach te podmioty

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2005/36/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji

zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

2018-01-23

©Telksinoe s. 2/129

obsługujących, w ramach którego wykonuje się czynności związane

z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem świadczeń

opieki zdrowotnej.

4. Lekarz, lekarz dentysta może wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1

i 2, także za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

Art. 3. 1. Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o lekarzu bez bliższego

określenia, rozumie się przez to również lekarza dentystę.

1a. Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o recepcie, należy przez to rozumieć

receptę w postaci elektronicznej albo w postaci papierowej.

2. Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej,

należy przez to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

oraz Konfederację Szwajcarską.

3. Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich Unii

Europejskiej, rozumie się przez to także:

1) członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r.

o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe

z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków

ich rodzin (Dz. U. z 2014 r. poz. 1525, z 2015 r. poz. 1274 oraz z 2016 r. poz.

904);

2) obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta

długoterminowego Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990);

3) cudzoziemców posiadających status uchodźcy lub objętych ochroną

uzupełniającą;

4) cudzoziemców, którzy przybywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

przebywają na tym terytorium w celu połączenia się z rodziną i są członkami

rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w związku z nadaniem mu statusu uchodźcy lub udzieleniem mu ochrony

uzupełniającej;

5) obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym

2018-01-23

©Telksinoe s. 3/129

wysokich kwalifikacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia

2013 r. o cudzoziemcach;

6) obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celach innych niż wykonywanie pracy zgodnie

z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym i mają prawo do

wykonywania pracy oraz posiadają dokument pobytowy wydany zgodnie

z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r.

ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw

trzecich (Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm.), oraz obywateli

państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem

krajowym;

7) obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt czasowy

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 151 ust. 1 lub 2

ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

4. Ilekroć w ustawie jest mowa o elektronicznej karcie szkolenia

specjalizacyjnego, zwanej dalej „EKS”, rozumie się przez to elektroniczne

odwzorowanie karty szkolenia specjalizacyjnego, której wzór określają przepisy

wydane na podstawie art. 16x ust. 1 pkt 10 i ust. 2–4, stanowiące potwierdzenie

realizacji programu specjalizacji i jego ukończenia.

5. Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych,

o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie

informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1535, 1579 i 2020), zwanym

dalej „SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie:

1) lekarz albo lekarz dentysta;

2) kierownik specjalizacji.

6. Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 5 czynności za

pomocą SMK jest uwierzytelnienie osoby, która konto założyła, i weryfikacja

uprawnień tej osoby.

7. Uwierzytelnienia, o którym mowa w ust. 6, dokonuje się na podstawie

wniosku o nadanie uprawnień, przez:

1) podpisanie kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem

potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP w rozumieniu ustawy z dnia

2018-01-23

©Telksinoe s. 4/129

17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania

publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579) lub

2) potwierdzenie przez właściwą okręgową izbę lekarską lub Naczelną Izbę

Lekarską tożsamości osoby, która konto założyła.

8. Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 6, dokonuje w stosunku do:

1) lekarza albo lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, właściwa

miejscowo okręgowa izba lekarska, a jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwej

okręgowej izby lekarskiej – Naczelna Izba Lekarska;

2) kierownika specjalizacji – właściwa jednostka uprawniona do prowadzenia

szkolenia specjalizacyjnego.

Art. 4. Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami

aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania,

rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz

z należytą starannością.

Art. 4a. Dane zamieszczane w SMK, na podstawie niniejszej ustawy, mogą

zostać udostępnione:

1) lekarzowi – w zakresie śledzenia przebiegu własnego kształcenia;

2) uczelniom – w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą oraz monitorowania

karier zawodowych swoich absolwentów na podstawie ustawy z dnia 27 lipca

2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 i 1933);

3) konsultantom krajowym i konsultantom wojewódzkim – w zakresie, w jakim

biorą udział w kształceniu lekarzy, w szczególności w zakresie zadań

określonych niniejszą ustawą oraz ustawą z dnia 6 listopada 2008 r.

o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2015 r. poz. 126 oraz z 2016 r.

poz. 960);

4) Centrum Egzaminów Medycznych – w zakresie zadań określonych niniejszą

ustawą, w szczególności organizowania i przeprowadzania egzaminów

państwowych oraz innych egzaminów z zakresu kształcenia lekarzy;

5) Centrum Medycznemu Kształcenia Podyplomowego – w zakresie zadań

określonych niniejszą ustawą, w szczególności udzielania akredytacji

jednostkom organizacyjnym, koordynacji organizacji kursów szkoleniowych

oraz kontroli i monitorowania realizacji szkolenia specjalizacyjnego;

2018-01-23

©Telksinoe s. 5/129

6) wojewodom – w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą, w szczególności

w zakresie procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy;

7) Ministrowi Obrony Narodowej – w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą

oraz ustawą z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726), w szczególności w zakresie procesu

szkolenia specjalizacyjnego lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie

wojskowej, a także pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach

leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej;

8) ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – w zakresie zadań określonych

niniejszą ustawą, w szczególności w zakresie procesu szkolenia

specjalizacyjnego lekarzy pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach

leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

9) podmiotom, o których mowa w art. 19 ust. 1, w zakresie zadań określonych

niniejszą ustawą;

10) okręgowym radom lekarskim oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej – w zakresie

zadań określonych niniejszą ustawą oraz ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r.

o izbach lekarskich (Dz. U. z 2016 r. poz. 522 i 2020).

Rozdział 2

Prawo wykonywania zawodu lekarza

Art. 5. 1. Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2–6 oraz

art. 5a–5c, prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty osobie, która:

1) jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2) posiada:

a) dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający

ukończenie co najmniej sześcioletnich studiów na kierunku lekarskim,

obejmujących co najmniej 5500 godzin dydaktycznych zajęć teoretycznych

i praktycznych, w tym dwusemestralne praktyczne nauczanie

w dziedzinach klinicznych na 6. roku studiów, lub dyplom lekarza dentysty

wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej

2018-01-23

©Telksinoe s. 6/129

pięcioletnich studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, obejmujących

co najmniej dwusemestralne praktyczne nauczanie na 5. roku studiów, lub

b) dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający

ukończenie studiów na kierunku lekarskim rozpoczętych przed dniem

1 października 2012 r. lub dyplom lekarza dentysty wydany przez polską

szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów na kierunku

lekarsko-dentystycznym rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r.,

lub

c) dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza

dentysty, spełniające minimalne wymogi kształcenia określone

w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany przez inne niż

Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej,

wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu

odpowiednie świadectwo wymienione w wykazie, o którym mowa

w art. 6b, lub

d) dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż

państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został

uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędny zgodnie z odrębnymi

przepisami oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone

w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty;

5) wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2. Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska

przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty, jeżeli włada językiem polskim w mowie i w piśmie w zakresie

niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1.

3. Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b albo d,

a także pkt 3–5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania

zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli odbyła staż

podyplomowy lub uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza terytorium

2018-01-23

©Telksinoe s. 7/129

Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym

w Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b albo d,

a także pkt 3–5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania

zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli złożyła

z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny

Egzamin Końcowy w języku polskim lub w języku, w jakim są prowadzone

w polskich uczelniach medycznych studia na kierunku lekarskim lub lekarsko-

-dentystycznym, jeżeli ukończyła studia w tym języku.

5. Za równoważne ze złożeniem z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym

mowa w ust. 4, uznaje się złożenie z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu

Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Państwowego albo egzaminu

kończącego staż podyplomowy lekarza lub egzaminu końcowego kończącego staż

podyplomowy lekarza dentysty.

6. Wymóg, o którym mowa w ust. 3 i 4, dotyczy także osoby, która spełnia

warunki określone w ust. 1 pkt 1 i 3–5 oraz ust. 2 i posiada dokument potwierdzający

formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2 lit. c, ale nie posiada towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego

w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

7. W celu odbycia stażu podyplomowego okręgowa rada lekarska przyznaje

prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza

dentysty na czas odbywania tego stażu.

8. (uchylony)

9. Praktyczne nauczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, jest odbywane w:

1) uczelniach prowadzących kształcenie na kierunkach lekarskim i lekarsko-

-dentystycznym w symulowanych warunkach klinicznych;

2) podmiotach leczniczych, które zawarły w tym zakresie umowy z uczelniami,

o których mowa w pkt 1.

10. Podmioty lecznicze, o których mowa w ust. 9 pkt 2:

1) udzielają świadczeń zdrowotnych umożliwiających realizację ramowego

programu zajęć praktycznych;

2018-01-23

©Telksinoe s. 8/129

2) zatrudniają lekarzy lub lekarzy dentystów posiadających kwalifikacje zawodowe

odpowiadające rodzajowi zajęć teoretycznych i praktycznych określonych

w ramowym programie zajęć praktycznych;

3) posiadają bazę diagnostyczno-terapeutyczną umożliwiającą realizację ramowego

programu zajęć praktycznych.

11. Osoba odbywająca praktyczne nauczanie prowadzi dziennik praktyk.

12. Osoba odbywająca praktyczne nauczanie wykonuje czynności wynikające

z ramowego programu zajęć praktycznych pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.

13. Opiekunem może być lekarz lub lekarz dentysta będący nauczycielem

akademickim albo inny lekarz lub lekarz dentysta posiadający co najmniej 3-letni staż

zawodowy albo specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny właściwej dla

danej części programu zajęć praktycznych.

14. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

ramowy program zajęć praktycznych oraz sposób ich odbywania, dokumentowania

i zaliczania, w tym zakres danych, które powinny być zawarte w dzienniku praktyk,

uwzględniając konieczność zapewnienia wiedzy i umiejętności niezbędnych do

samodzielnego wykonywania zawodu lekarza.

Art. 5a. Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3–5 oraz

ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza, jeżeli:

1) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:

a) 20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice

Francuskiej, Królestwie Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim

Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej Niemiec, Republice

Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b) 1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c) 1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d) 3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod

warunkiem że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza na

terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych warunkach jak

dokument potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje przyznany przez

odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,

2018-01-23

©Telksinoes. 9/129

e) 1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie

Szwecji, Republice Islandii lub Królestwie Norwegii,

f) 1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h) 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice

Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice

Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub Republice

Cypryjskiej,

i) 1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,

j) 1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

– oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego

Unii Europejskiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem

wykonywała zawód lekarza przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu

lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:

a) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich w przypadku Republiki Estońskiej,

b) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich w przypadku Republiki Łotewskiej,

c) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich

w przypadku Republiki Litewskiej,

d) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

da) 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki

Chorwacji,

e) 1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej

– oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki

Estońskiej, Republiki Łotewskiej, republiki Litewskiej, Republiki Słowenii,

Republiki Chorwacji, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej

potwierdzające, że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc,

jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, oraz że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód

2018-01-23

©Telksinoe s. 10/129

lekarza przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany przez

inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny

niż dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz

zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii

Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez nią dokument potwierdzający

formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia

spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej

i jest w tym państwie uznawany za odpowiadający dokumentom

potwierdzającym kwalifikacje wymienionym w wykazie, o którym mowa

w art. 6b.

Art. 5b. 1. Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3–5

oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza

dentysty, jeżeli:

1) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty,

świadczący o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:

a) 28 stycznia 1980 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Królestwie

Niderlandów, Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Wielkim

Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym

Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

b) 1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c) 1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii,

d) 3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod

warunkiem że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza

dentysty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych

warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje

przyznany przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec,

e) 1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f) 1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

2018-01-23

©Telksinoe s. 11/129

h) 1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice

Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty

lub Republice Cypryjskiej,

i) 1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii,

j) 1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

– oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego

Unii Europejskiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem

wykonywała zawód lekarza dentysty przez co najmniej trzy kolejne lata

w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty,

świadczący o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:

a) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich w przypadku Republiki Estońskiej,

b) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich w przypadku Republiki Łotewskiej,

c) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich

w przypadku Republiki Litewskiej,

d) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

e) 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki

Chorwacji

– oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki

Estońskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii lub

Republiki Chorwacji potwierdzające, że dokument ten ma na terytorium tych

państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych

państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że faktycznie i zgodnie

z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty przez co najmniej trzy kolejne

lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia,

albo

3) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty,

świadczący o rozpoczęciu kształcenia medycznego przed dniem:

a) 28 stycznia 1980 r. w Republice Włoskiej,

b) 1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii,

c) 1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii,

2018-01-23

©Telksinoe s. 12/129

d) 1 października 2003 r. w Rumunii,

e) 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej lub byłej

Czechosłowacji

– oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki

Włoskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem

wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium tych państw przez co

najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia oraz że jest uprawniona do wykonywania zawodu

lekarza dentysty na takich samych warunkach jak posiadacze dokumentów

wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 6b, albo

4) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany

w Republice Włoskiej, świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między

dniem 28 stycznia 1980 r. a dniem 31 grudnia 1984 r., oraz zaświadczenie

wydane przez właściwe organy Republiki Włoskiej potwierdzające, że:

a) zdała test umiejętności przed odpowiednimi włoskimi władzami, w celu

ustalenia, że posiadana przez nią wiedza i umiejętności odpowiadają

kwalifikacjom potwierdzonym w dokumentach wymienionych

w odniesieniu do Republiki Włoskiej w wykazie, o którym mowa w art. 6b,

z wyłączeniem osób, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia, co do

których właściwe organy Republiki Włoskiej potwierdziły, że są one

równoważne z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii

Europejskiej,

b) faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na

terytorium Republiki Włoskiej przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia,

c) jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich

samych warunkach jak posiadacze dokumentów wymienionych

w odniesieniu do Włoch w wykazie, o którym mowa w art. 6b, albo

4a) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany

w Królestwie Hiszpanii, świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między

dniem 1 stycznia 1986 r. a dniem 31 grudnia 1997 r., oraz zaświadczenie wydane

przez właściwe organy Królestwa Hiszpanii potwierdzające, że:

2018-01-23

©Telksinoe s. 13/129

a) ukończyła co najmniej trzyletnie studia, uznawane przez właściwe organy

Królestwa Hiszpanii za równoważne z kształceniem, o którym mowa

w przepisach prawa Unii Europejskiej,

b) faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na

terytorium Królestwa Hiszpanii przez co najmniej trzy kolejne lata

w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia,

c) jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich

samych warunkach jak posiadacze dokumentów wymienionych

w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii w wykazie, o którym mowa

w art. 6b, albo

5) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty

wydany przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii

Europejskiej, inny niż dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa

w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa

członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez nią

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku

ukończenia kształcenia spełniającego minimalne wymogi określone

w przepisach Unii Europejskiej i jest w tym państwie uznawany za

odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje wymienionym

w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, które ukończyły co najmniej trzyletnie

studia, co do których właściwe organy w danym państwie członkowskim Unii

Europejskiej potwierdziły, że są one równoważne z kształceniem określonym

w przepisach prawa Unii Europejskiej są zwolnione z obowiązku przedstawienia

zaświadczenia wydanego przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Włoskiej,

Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii, Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały zawód

lekarza dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej trzy kolejne lata

w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

3. Wymogi określone w ust. 1 pkt 4 lit. a–c dotyczą również osób, które

rozpoczęły studia po dniu 31 grudnia 1984 r., o ile trzyletni okres studiów rozpoczął

się przed dniem 31 grudnia 1994 r.

2018-01-23

©Telksinoe s. 14/129

Art. 5c. 1. Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3–5

oraz ust. 2 i:

1) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub le karza

dentysty, o którym mowa w art. 5a pkt 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 1–4, lecz nie może

przedstawić zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa

członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającego faktyczne i zgodne

z prawem wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium tego

państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat

bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2) posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza

dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii

Europejskiej i może przedstawić zaświadczenie, że posiada trzyletnie

doświadczenie zawodowe w zawodzie lekarza lub lekarza dentysty, uzyskane na

terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało to

potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami

tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe

– okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza lub prawo

wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli minister właściwy do spraw zdrowia

uznał kwalifikacje tej osoby do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty

w wyniku postępowania określonego w odrębnych przepisach o zasadach uznawania

kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu

adaptacyjnego albo testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania

kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

może zostać wyłączone.

Art. 5d. (uchylony)

Art. 5e. (uchylony)

Art. 5f. Lekarzowi, który został skierowany do odbycia stażu adaptacyjnego albo

przystąpienia do testu umiejętności, o których mowa w art. 5c ust. 2, okręgowa rada

lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu na czas określony niezbędny do

odbycia tego stażu albo przystąpienia do tego testu.

2018-01-23

©Telksinoe s. 15/129

Art. 6. 1. W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, o którym mowa

w art. 5 ust. 1, lekarz lub lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na

obszarze której zamierza wykonywać zawód, odpowiednie dokumenty potwierdzające

spełnienie wymagań:

1) określonych w art. 5 ust. 1 i2 oraz stwierdzających odbycie stażu

podyplomowego albo uzyskanie decyzji wydanej na podstawie art. 15 ust. 8 albo

9 i złożenie Lekarskiego Egzaminu Końcowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Końcowego z wynikiem pozytywnym – w przypadku osób, o których

mowa w art. 5 ust. 3, 4 i 6, albo

2) określonych w art. 5 ust. 1 i2– w przypadku osób, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c, albo

3) określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3–5 oraz w ust. 2 i w art. 5a pkt 1 albo

pkt 2 albo pkt 3 – w przypadku osób, o których mowa w art. 5a, albo

4) określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3–5 oraz w ust. 2 i w art. 5b ust. 1 pkt 1

albo pkt 2 albo pkt 3 albo pkt 4 albo pkt 4a albo pkt 5 – w przypadku osób,

o których mowa w art. 5b, albo

5) określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3–5 oraz w ust. 2 i w art. 5c ust. 1 –

w przypadku osób, o których mowa w art. 5c.

2. Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania:

1) o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 – uznaje się złożenie oświadczenia

następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia oświadczam, że posiadam pełną zdolność do czynności

prawnych”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię lekarza

lub lekarza dentysty, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz

podpis lekarza lub lekarza dentysty;

2) o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 – uznaje się złożenie oświadczenia

następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia oświadczam, że nie byłem karany za umyślne

przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz że nie toczy się przeciwko

mnie postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe, oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie

z Kodeksem Etyki Lekarskiej oraz innymi przepisami prawa, w rozumieniu

wymogu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r.

2018-01-23

©Telksinoe s. 16/129

o zawodach lekarza i lekarza dentysty, mogłyby mieć wpływ na wykonywanie

zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię lekarza, oznaczenie

miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza.

3) (uchylony)

2a. Potwierdzeniem spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2, jest

złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu z języka polskiego, o którym mowa

w art. 7 ust. 3. Wymóg złożenia egzaminu z języka polskiego nie dotyczy osoby, która

ukończyła studia medyczne w języku polskim, a także osoby, która posiada

obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej

i przedstawi dokument potwierdzający znajomość języka polskiego, wymieniony

w wykazie, o którym mowa w ust. 2b.

2b. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz

dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego.

3. W przypadku lekarza lub lekarza dentysty obywatela państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, okręgowa rada lekarska, w zakresie spełnienia wymagania,

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, uznaje za wystarczające przedstawienie

dokumentów wydanych przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii

Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, potwierdzających, że są spełnione

wymogi dotyczące postawy etycznej lekarza oraz że nie jest karany, oraz nie

zawieszono mu bądź nie pozbawiono go prawa wykonywania zawodu z powodu

poważnego przewinienia zawodowego lub przestępstwa. Jeżeli właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska nie

wydają takich dokumentów, stosuje się przepis ust. 2 pkt 2.

4. Dokumentem potwierdzającym spełnienie wymagania określonego

w art. 5 ust. 1 pkt 4 jest orzeczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie

zawodu lekarza lub lekarza dentysty w zakresie określonym w art. 2, wydane przez

lekarza upoważnionego na podstawie przepisów o przeprowadzaniu badań lekarskich

pracowników w zakresie profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz

orzeczeń wydawanych dla celów przewidzianych w Kodeksie pracy.

5. W przypadku obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, za

wystarczające w zakresie spełnienia wymagania określonego

2018-01-23

©Telksinoes. 17/129

w art. 5 ust. 1 pkt 4 uznaje się dokumenty odnoszące się do stanu zdrowia fizycznego

lub psychicznego wymagane do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty

w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej. W przypadku gdy dokumenty

tego rodzaju nie są wydawane przez to państwo, z którego lekarz lub lekarz dentysta

przybywa, za wystarczające uznaje się odpowiednie świadectwo wydane przez organy

właściwe tego państwa.

6. W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, o którym mowa

w art. 5 ust. 7, lekarz lub lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na

obszarze której zamierza odbyć staż podyplomowy, dokumenty potwierdzające

spełnienie wymagań, o których mowa w:

1) art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b albo d oraz pkt 3–5 i ust. 2 albo

2) art. 5 ust. 1 pkt 1, 3–5 i ust. 2, oraz dokument potwierdzający formalne

kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c.

7. W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu na czas określony niezbędny

do odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia do testu umiejętności

w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej – lekarz albo lekarz dentysta, o którym

mowa w art. 5c ust. 1, przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której

zamierza odbyć staż adaptacyjny albo przystąpić do testu umiejętności, dokumenty

stwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3–5, ust. 2

oraz w art. 5c ust. 1 pkt 1 albo 2, oraz postanowienie ministra właściwego do spraw

zdrowia w sprawie odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia do testu

umiejętności.

8. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów prawa

wykonywania zawodu, o których mowa w ust. 10, uwzględniając w szczególności

niezbędne dane osobowe lekarza, numer prawa wykonywania zawodu, adnotacje

o wpisie do okręgowego rejestru lekarzy oraz dane dotyczące kwalifikacji lekarza.

9. Dokumenty, o których mowa w ust. 3–5, mogą być przedstawiane w ciągu

3 miesięcy od daty ich wydania.

10. Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa

w ust. 1–7, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza

2018-01-23

©Telksinoe s. 18/129

albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na podstawie art. 5 ust. 1 albo

ust. 7, albo art. 5f i wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo

„Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”.

10a. W przypadku przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa

wykonywania zawodu lekarza dentysty, o którym mowa w art. 5 ust. 7, art. 5f albo

art. 7 ust. 2 w dokumencie „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo

wykonywania zawodu lekarza dentysty” zamieszcza się odpowiednio informację o

przyznaniu tego prawa w celu odbycia stażu podyplomowego na czas odbywania tego

stażu albo na czas określony niezbędny do odbycia stażu adaptacyjnego albo

przystąpienia do testu umiejętności.

11. Okręgowa rada lekarska, na wniosek lekarza lub lekarza dentysty, wydaje:

1) zaświadczenie stwierdzające, że lekarz lub lekarz dentysta posiada kwalifikacje

zgodne z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz

że posiadany dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie

formalnych kwalifikacji odpowiada dokumentom potwierdzającym formalne

kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty wynikające z przepisów prawa Unii

Europejskiej;

2) zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez lekarza, lekarza dentystę

specjalizacji równorzędnej ze specjalizacją wymienioną w przepisach

obowiązujących w Unii Europejskiej w odniesieniu do Rzeczypospolitej

Polskiej;

3) zaświadczenie potwierdzające, że lekarz, lekarz dentysta posiada prawo

wykonywania zawodu, którego nie został pozbawiony ani które nie zostało

zawieszone, oraz że nie został ukarany przez sąd lekarski, nie toczy się przeciwko

niemu postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej albo

wszczęte przez okręgową radę lekarską mogące skutkować zawieszeniem prawa

wykonywania zawodu ani ograniczeniem w wykonywaniu określonych

czynności medycznych;

4) zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;

5) inne zaświadczenia wymagane przez właściwe organy innych niż Rzeczpospolita

Polska państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa

Unii Europejskiej.

2018-01-23

©Telksinoe s. 19/129

12. Naczelna Rada Lekarska wydaje zaświadczenia, o których mowa w ust. 11,

jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej rady lekarskiej.

13. Za każde zaświadczenie, o którym mowa w ust. 11 i 12, pobiera się opłatę

w wysokości 3% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie

przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę (Dz. U. z 2015 r. poz. 2008 oraz z 2016 r. poz. 1265), obowiązującego w roku

wydania zaświadczenia. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy rady, która wydała to

zaświadczenie.

Art. 6a. 1. Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu

lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty albo odmawia przyznania

tego prawa niezwłocznie po złożeniu wszystkich dokumentów określonych ustawą,

nie później jednak niż w terminie miesiąca od dnia ich złożenia.

1a. W przypadku stwierdzenia w dokumentach braków formalnych okręgowa

rada lekarska, w terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, wzywa do ich

uzupełnienia.

2. Jeżeli okręgowa rada lekarska posiada informacje dotyczące ważnego

zdarzenia, które wystąpiło przed podjęciem w Rzeczypospolitej Polskiej działalności

przez obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i które może mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie

zawodu lekarza, informuje o tym zdarzeniu państwo członkowskie Unii Europejskiej,

którego obywatelstwo cudzoziemiec posiada lub z którego przybywa, i występuje

z wnioskiem o weryfikację tych informacji oraz o zawiadomienie o działaniach, które

zostały podjęte w związku z tym zdarzeniem.

2a. Okręgowa rada lekarska współpracuje z właściwymi organami państw

członkowskich Unii Europejskiej oraz przekazuje właściwym organom państw

członkowskich Unii Europejskiej informacje o toczących się i prawomocnie

zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych lub karnych oraz innych poważnych

okolicznościach, które mogą mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony danych osobowych oraz

w przypadku wniosku tych organów dotyczącego przekazania tych informacji

sprawdza okoliczności faktyczne oraz zawiadamia te organy o poczynionych

ustaleniach.

2018-01-23

©Telksinoe s. 20/129

2b. Wymiana informacji, o których mowa w ust. 2 i 2a, odbywa się za

pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym

mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia

25 października 2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem

systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji

2008/49/WE („rozporządzeniu w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012,

str. 1, z późn. zm.).

3. (uchylony)

4. W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności

dyplomów lub dokumentów wydanych przez właściwe organy państw członkowskich

Unii Europejskiej, okręgowa rada lekarska zwraca się do odpowiednich właściwych

organów tego państwa o potwierdzenie autentyczności dokumentów

potwierdzających formalne kwalifikacje, w tym dotyczące specjalizacji, wydanych

w tym państwie, a także o poświadczenie, że lekarz zamierzający wykonywać zawód

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie zgodne

z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii

Europejskiej.

5. Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji zachowują ważność przez okres

trzech miesięcy od dnia ich wydania.

Art. 6b. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz

dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających formalne kwalifikacje

do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty przez obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej.

Art. 7. 1. Cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego

Unii Europejskiej okręgowa rada lekarska właściwa ze względu na zamierzone

miejsce wykonywania zawodu przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo

prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na czas nieokreślony albo na czas

określony, jeżeli spełnia następujące warunki:

1) posiada dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany:

a) przez polską szkołę wyższą lub

2018-01-23

©Telksinoe s. 21/129

b) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii

Europejskiej, lub

c) w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod

warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za

równoważny zgodnie z odrębnymi przepisami oraz że spełnia minimalne

wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej;

2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty;

4) wykazuje nienaganną postawę etyczną;

5) wykazuje znajomość języka polskiego określoną w ust. 3;

6) odbył staż podyplomowy;

7) złożył z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub

Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się

odpowiednio;

8) uzyskał prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie

z odrębnymi przepisami.

1a. Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, zamierzającemu wykonywać

zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie w celu odbycia kształcenia

podyplomowego w określonej formie lub odbycia studiów trzeciego stopnia w celu

uzyskania stopnia naukowego albo uczestniczenia w badaniach naukowych i pracach

rozwojowych, przyznaje się prawo wykonywania zawodu na czas określony, jeżeli

spełnia warunki określone w ust. 1.

1b. Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1a, przyznaje się

wyłącznie na okres kształcenia podyplomowego w określonej formie lub trwania

studiów, lub prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych we wskazanym

miejscu kształcenia, studiów lub prowadzenia badań.

2. Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, w celu odbycia stażu

podyplomowego przyznaje się prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo

wykonywania zawodu lekarza dentysty na czas odbywania tego stażu, jeżeli spełnia

warunki określone w ust. 1 pkt 1–5 i 8.

3. Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się prawo wykonywania

zawodu, o którym mowa w ust. 1, 1a i 2, jeżeli ukończył studia medyczne w języku

2018-01-23

©Telksinoe s. 22/129

polskim albo jeżeli wykazał znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania

zawodu lekarza lub lekarza dentysty potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.

3a. (uchylony)

4. (uchylony)

5. Przepisy art. 6 ust. 1–3 stosuje się odpowiednio.

6. Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska.

6a. W celu przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 3, Naczelna Rada

Lekarska powołuje sześcioosobową komisję egzaminacyjną, w której skład wchodzą

lekarze o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, w tym co najmniej dwóch

legitymujących się tytułem specjalisty z wybranej dziedziny medycznej, oraz co

najmniej jedna osoba posiadająca wykształcenie wyższe na kierunku filologia polska.

Komisja egzaminacyjna wybiera spośród swoich członków przewodniczącego

i sekretarza. Sekretarz komisji sporządza protokół przebiegu egzaminu, a podpisują go

członkowie i przewodniczący.

7. Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a wpływy

z tego tytułu stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.

8. (uchylony)

Art. 7a. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do

wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty, mając na względzie

w szczególności zakres uprawnień zawodowych określonych w art. 2;

2) sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 3,

wysokość opłaty za ten egzamin oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego

pozytywne złożenie egzaminu, mając na względzie zapewnienie prawidłowego

przebiegu egzaminu oraz koszt organizacji egzaminu.

Art. 7b. SMK zawiera informacje o przyznanych prawach wykonywania

zawodu, o których mowa w art. 5–5c, art. 5f i art. 7.

Art. 8. 1. Lekarz, który uzyskał prawo wykonywania zawodu, podlega wpisowi

do rejestru prowadzonego przez właściwą okręgową radę lekarską.

2018-01-23

©Telksinoe s. 23/129

2. Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach

przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia

rejestru lekarzy.

Art. 8a. Nie przyznaje się częściowego dostępu do wykonywania zawodów

lekarza oraz lekarza dentysty, zarówno w zakresie czynności zawodowych lekarza

albo lekarza dentysty bez specjalizacji, jak i lekarza albo lekarza dentysty specjalisty.

Art. 9. 1. Lekarz o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadający prawa

wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadający to

prawo w innym państwie, może prowadzić teoretyczne i praktyczne nauczanie

zawodu lekarza lub brać udział w konsylium lekarskim i wykonywać zabiegi, których

potrzeba wynika z tego konsylium lub programu nauczania, jeżeli:

1) został zaproszony przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, każdorazowo po uzyskaniu zgody

właściwej okręgowej rady lekarskiej, lub

2) został zaproszony przez lekarza wykonującego zawód w podmiocie leczniczym

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, każdorazowo po uzyskaniu

zgody kierownika tego podmiotu i właściwej okręgowej rady lekarskiej, lub

3) został zaproszony przez szpital kliniczny lub medyczną jednostkę naukową,

która informuje o tym właściwą okręgową radę lekarską.

2. Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, który posiada prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza

dentysty w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii

Europejskiej, może czasowo i okazjonalnie wykonywać zawód lekarza, lekarza

dentysty bez konieczności uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa

wykonywania zawodu lekarza dentysty albo bez konieczności uzyskania wpisu do

rejestru indywidualnych praktyk lekarskich lub rejestru indywidualnych

specjalistycznych praktyk lekarskich, jeżeli złoży w okręgowej izbie lekarskiej

właściwej ze względu na miejsce zamierzonego wykonywania zawodu:

1) pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego i okazjonalnego wykonywania

zawodu lekarza, lekarza dentysty, z podaniem miejsca i, o ile to możliwe, czasu

jego wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2) dokument potwierdzający obywatelstwo, oraz

2018-01-23

©Telksinoe s. 24/129

3) zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, stwierdzające, że posiada w tym państwie prawo do wykonywania

zawodu lekarza lub lekarza dentysty, które w czasie składania oświadczenia nie

jest zawieszone lub ograniczone, i że wykonuje zawód lekarza, oraz

4) dokument potwierdzający kwalifikacje formalne lekarza lub lekarza dentysty.

2a. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca posiadającego zezwolenie na

pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa

w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,

oraz cudzoziemca, któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy lub

udzielono ochrony uzupełniającej.

3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się przed rozpoczęciem

po raz pierwszy wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i ponawia w każdym roku, w którym lekarz lub lekarz dentysta zamierza wykonywać

w sposób tymczasowy i okazjonalny zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, dokumenty określone

w ust. 2 pkt 2–4 przedstawia właściwej okręgowej radzie lekarskiej przed

rozpoczęciem po raz pierwszy wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz każdorazowo w przypadku istotnej zmiany zawartych w nim informacji.

5. Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, z chwilą złożenia

oświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust. 2, zostaje wpisany do rejestru

lekarzy tymczasowo i okazjonalnie wykonujących zawód prowadzonym przez

właściwą okręgową radę lekarską.

6. Rejestr, o którym mowa w ust. 5, jest prowadzony w formie

ewidencyjno-informatycznej i zawiera następujące dane:

1) numer wpisu do rejestru;

2) tytuł zawodowy;

3) imiona i nazwisko;

4) płeć;

5) datę urodzenia;

6) miejsce urodzenia;

7) obywatelstwo;

8) numer dokumentu tożsamości;

2018-01-23

©Telksinoe s. 25/129

9) nazwę i oznaczenie dokumentu potwierdzającego prawo do wykonywania

zawodu lekarza w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż

Rzeczpospolita Polska;

10) posiadane specjalizacje;

11) miejsce, okres, formę i zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach

tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli ich określenie jest możliwe;

12) datę wystawienia zaświadczenia przez okręgową radę lekarską o spełnieniu przez

niego obowiązku złożenia oświadczenia;

13) adres do korespondencji.

7. Okręgowa rada lekarska dokonuje wpisu lekarza, lekarza dentysty do rejestru,

o którym mowa w ust. 6, oraz wydaje lekarzowi, lekarzowi dentyście zaświadczenie

o spełnieniu przez niego obowiązku złożenia zaświadczenia oraz dokumentów,

o których mowa w ust. 2. Wpis do rejestru oraz wydanie zaświadczenia nie może

powodować opóźnień lub utrudnień w tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu

zawodu.

8. Okręgowa rada lekarska, każdorazowo, w okresie, kiedy lekarz lub lekarz

dentysta tymczasowo i okazjonalnie wykonuje zawód na terenie jej działania, może

zwracać się do właściwych organów państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym lekarz ten posiada prawo do wykonywania zawodu, o przekazanie

informacji potwierdzających, że wykonuje on zawód w tym państwie zgodnie

z prawem i że nie był karany w związku z wykonywaniem zawodu.

9. Przepis art. 6a ust. 4 stosuje się odpowiednio.

10. Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, składa oświadczenie, że

pomieszczenia, urządzenia i sprzęt medyczny, jeżeli je posiada, spełniają wymagania

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 50b ust. 3.

11. Do lekarza, lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 2, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 54 i 56.

12. Okręgowa rada lekarska każdorazowo może ocenić tymczasowy

i okazjonalny charakter wykonywania zawodu, uwzględniając jego okres,

częstotliwość, regularność i ciągłość.

13. Lekarz, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniony z obowiązku rejestracji

w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w celu dokonywania rozliczeń związanych

2018-01-23

©Telksinoe s. 26/129

z tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniem zawodu lekarza. W takim przypadku

lekarz informuje o tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu zawodu na piśmie

właściwy ze względu na miejsce wykonywania zawodu oddział Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych albo, przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych albo,

w nagłych wypadkach, po ich wykonaniu.

14. Do lekarza, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 31

i 45 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich.

15. Lekarz, o którym mowa w ust. 2, udzielający świadczeń czasowo

i okazjonalnie wyłącznie w ramach umów międzynarodowych zawartych z państwem

członkowskim Unii Europejskiej w celu współpracy transgranicznej w zakresie

ratownictwa medycznego, nie składa okręgowej radzie lekarskiej właściwej ze

względu na miejsce zamierzonego wykonywania zawodu dokumentów, o których

mowa w ust. 2. Przepisów ust. 3–13 nie stosuje się.

Art. 9a. W przypadkach, w których lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo

i okazjonalnie wykonuje zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach,

o których mowa w art. 9 ust. 2 i 3–12, okręgowa rada lekarska lub Naczelna Rada

Lekarska mogą wymagać od lekarza lub lekarza dentysty przekazania pacjentom

wszystkich lub niektórych spośród następujących informacji:

1) w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta jest wpisany do rejestru przedsiębiorców

lub podobnego rejestru publicznego – wskazania tego rejestru, numeru, pod

jakim występuje w rejestrze, lub innych zawartych w tym rejestrze danych

pozwalających na identyfikację lekarza, lekarza dentysty;

2) nazwy i adresu właściwego organu udzielającego zezwolenia na wykonywanie

zawodu w państwie członkowskim siedziby;

3) wskazania stowarzyszenia zawodowego lub podobnej instytucji, w której lekarz,

lekarz dentysta jest zarejestrowany;

4) tytułu zawodowego;

5) w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta prowadzi działalność podlegającą

opodatkowaniu podatkiem VAT – numeru identyfikacji podatkowej VAT;

6) szczegółów dotyczących polisy ubezpieczeniowej lub innych środków

indywidualnego lub zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do

odpowiedzialności zawodowej.

2018-01-23

©Telksinoe s. 27/129

Art. 9b. 1. Lekarz udzielający stale świadczeń zdrowotnych członkom kadry

narodowej biorącym udział w igrzyskach olimpijskich, paraolimpijskich, igrzyskach

głuchych, mistrzostwach świata lub Europy, zwanych dalej „wydarzeniem

sportowym”, organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może w czasie

trwania tego wydarzenia sportowego wykonywać zawód lekarza bez konieczności

uzyskania prawa wykonywania zawodu, jeżeli złoży w Okręgowej Izbie Lekarskiej

w Warszawie:

1) pisemne oświadczenie o zamiarze czasowego wykonywania zawodu lekarza na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2) zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa, w którym wykonuje

zawód lekarza, że posiada w tym państwie prawo wykonywania zawodu lekarza,

które w czasie składania oświadczenia nie jest zawieszone ani ograniczone, oraz

3) dokument potwierdzający formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu

lekarza.

2. Oświadczenie oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, lekarz składa za

pośrednictwem organizatora wydarzenia sportowego, nie później niż na 60 dni przed

dniem rozpoczęcia tego wydarzenia.

3. Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie po otrzymaniu oświadczenia oraz

dokumentów, o których mowa w ust. 1, wydaje lekarzowi zaświadczenie o spełnieniu

obowiązku złożenia oświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1.

4. Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, podlega opłacie

w wysokości nie wyższej niż 1,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia

15 stycznia każdego roku.

5. Opłata stanowi przychód Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie.

6. Przepisy ust. 1–5 nie dotyczą obywateli innych państw członkowskich Unii

Europejskiej świadczących usługi transgraniczne zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania

kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

Art. 10. 1. Lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat

od uzyskania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty, przed przyznaniem prawa

2018-01-23

©Telksinoe s. 28/129

wykonywania zawodu jest obowiązany do odbycia przeszkolenia teoretycznego,

którego tryb, program, miejsce i okres określi okręgowa rada lekarska, w drodze

uchwały, biorąc pod uwagę długość okresu, który upłynął od uzyskania dyplomu.

Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

2. (uchylony)

3. Lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje go przez

okres dłuższy niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek

zawiadomienia o tym właściwej okręgowej rady lekarskiej i odbycia przeszkolenia.

4. Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się do lekarza będącego obywatelem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, który posiada dyplom lub inne dokumenty

poświadczające formalne kwalifikacje wymienione w wykazie, o którym mowa

w art. 6b, i dotychczas nie uzyskał prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa

wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 11. 1. Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione

podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję

złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która w ydaje opinię

o przygotowaniu zawodowym tego lekarza.

2. Okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1,

może zobowiązać lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zainteresowany

lekarz jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej

w czasie rozpatrywania jego sprawy.

3. Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1.

4. W razie nieusprawiedliwionego niestawiania się lekarza przed komisją,

o której mowa w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w przeszkoleniu, o którym

mowa w ust. 2 oraz art. 10 ust. 3, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę

o zawieszeniu lekarzowi prawa wykonywania zawodu lub o ograniczeniu

w wykonywaniu określonych czynności medycznych do czasu zakończenia

przeszkolenia.

5. Okręgowa rada lekarska ustala tryb, miejsce i program przeszkolenia,

o którym mowa w ust. 2 oraz w art. 10 ust. 3. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

Art. 12. 1. Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione

podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia

2018-01-23

©Telksinoe s. 29/129

w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan

zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną

z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje

orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo

ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

2. Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1,

i poddania się niezbędnym badaniom.

3. Okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć

uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności

albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych na okres

trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz jest uprawniony do uczestnictwa

w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego sprawy.

4. Jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa

rada lekarska na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze

wykonywanie zawodu lub ściśle określonych czynności medycznych przez lekarza

grozi niebezpieczeństwem dla osób przez niego leczonych, okręgowa rada lekarska

podejmuje uchwałę o zawieszeniu lekarza w prawie wykonywania zawodu albo

o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności medycznych do czasu

zakończenia postępowania.

5. Lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa

wykonywania zawodu lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności

medycznych, może wystąpić do okręgowej rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli

ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po upływie

6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady lekarskiej.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i sposób działania

komisji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania

zawodu lekarza albo o ograniczeniu w wykonywaniu ściśle określonych czynności

medycznych, mając na uwadze konieczność prawidłowego wykonywania zawodu

przez lekarza.

Art. 13. Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 11 i 12, jest poufne.

Art. 14. Prawo wykonywania zawodu lekarz traci z mocy prawa w przypadku:

2018-01-23

©Telksinoe s. 30/129

1) utraty obywatelstwa polskiego lub innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, jeżeli nie nabył równocześnie obywatelstwa innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej;

2) ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;

3) upływu czasu, na jaki zostało przyznane.

Rozdział 2a

Lekarski Egzamin Końcowy i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy

Art. 14a. 1. Lekarski Egzamin Końcowy (LEK) i Lekarsko-Dentystyczny

Egzamin Końcowy (LDEK) organizuje i przeprowadza Centrum Egzaminów

Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM jest państwową jednostką budżetową

podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2. LEK i LDEK odbywają się dwa razy do roku, równocześnie, zgodnie

z regulaminem porządkowym LEK i LDEK, o którym mowa w art. 14f ust. 2,

w miejscach i terminach ustalonych przez dyrektora CEM.

3. Do LEK może przystąpić lekarz.

4. Do LDEK może przystąpić lekarz dentysta.

5. Osoba zamierzająca przystąpić do LEK albo LDEK składa do dyrektora CEM,

za pomocą SMK, zgłoszenie do LEK albo LDEK, do dnia:

1) 15 lipca roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin –

w przypadku egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 września do dnia

30 września;

2) 30 listopada roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym jest

przeprowadzany dany egzamin – w przypadku egzaminów wyznaczonych

w okresie od dnia 1 lutego do dnia 28 lutego.

6. Do terminów, o których mowa w ust. 5, nie stosuje się przepisów art. 58–60

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579). W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż

godzinę, uniemożliwiającej dokonanie zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem

terminów, o których mowa w ust. 5, termin ten przedłuża się o czas trwania awarii.

Przedłużenie następuje z urzędu przez operatora systemu.

7. Zgłoszenie do LEK albo LDEK, o którym mowa w ust. 5, zawiera następujące

dane:

2018-01-23

©Telksinoe s. 31/129

1) imię (imiona) i nazwisko;

2) datę urodzenia;

3) miejsce urodzenia;

4) numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5) obywatelstwo (obywatelstwa);

6) adres do korespondencji i adres poczty elektronicznej oraz numer telefonu, jeżeli

posiada;

7) numer prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu

lekarza dentysty, jeżeli posiada;

8) numer i datę wydania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty albo zaświadczenia

o ukończeniu studiów na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym,

jeżeli w dniu złożenia zgłoszenia legitymuje się takim dokumentem;

9) nazwę uczelni i podstawowej jednostki organizacyjnej, w której zgłaszający się

ukończył studia lekarskie lub lekarsko-dentystyczne, oraz datę ich ukończenia,

a w przypadku lekarza albo lekarza dentysty, który ukończył studia lekarskie lub

lekarsko-dentystyczne w państwie innym niż państwo członkowskie Unii

Europejskiej – nazwę polskiej uczelni, która przeprowadziła nostryfikację

dyplomu lekarza albo lekarza dentysty;

10) wskazanie okręgowej rady lekarskiej, która w przypadku lekarza albo lekarza

dentysty, który ukończył uczelnię w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

przyznała zgłaszającemu się prawo wykonywania zawodu

lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty;

11) wskazanie preferowanego miejsca składania LEK albo LDEK, spośród

wskazanych przez CEM;

12) wskazanie języka, w którym zgłaszający się zamierza składać LEK albo LDEK.

8. W przypadku złożenia zgłoszenia do LEK albo LDEK, o którym mowa

w ust. 5, po raz drugi i kolejny oraz za LEK albo LDEK składany w języku obcym,

o którym mowa w art. 5 ust. 4, zgłaszający się wnosi opłatę egzaminacyjną

w wysokości nie wyższej niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia

2018-01-23

©Telksinoe s. 32/129

15 stycznia każdego roku. Opłatę egzaminacyjną pobiera dyrektor CEM i stanowi ona

dochód budżetu państwa. Opłata jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez

CEM, podany za pomocą SMK w trakcie składania zgłoszenia, o którym mowa

w ust. 5. Opłatę uiszcza się niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia, nie później niż

w terminie 5 dni od dnia upływu terminu składania zgłoszeń, o którym mowa w ust. 5.

9. W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 8, albo wniesienia jej

w wysokości niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa zgłaszającego się do

uzupełnienia braków formalnych za pomocą SMK lub środków komunikacji

elektronicznej, wykorzystując adres poczty elektronicznej wskazany przez

zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7 pkt 6. Przepisu art. 64 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od dnia

skierowania wezwania dotknięte nimi zgłoszenie do LEK albo LDEK traktuje się jako

niezłożone. O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia

braków formalnych.

10. Dyrektor CEM zawiadamia zgłaszającego się o miejscu i terminie

przeprowadzenia LEK albo LDEK oraz nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie

jest przekazywane za pomocą SMK lub środków komunikacji elektronicznej na adres

poczty elektronicznej wskazany przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa

w ust. 7 pkt 6, nie później niż 14 dni przed terminem przeprowadzenia danego LEK

albo LDEK.

Art. 14b. 1. LEK i LDEK składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2. Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM.

Kandydatów do Komisji Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy uczelni

prowadzących kształcenie na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym,

wojewodowie i okręgowe rady lekarskie.

3. Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

4. Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez

dyrektora CEM.

2018-01-23

©Telksinoe s. 33/129

5. W celu przeprowadzenia LEK i LDEK w ustalonych terminach i miejscach

dyrektor CEM wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły

Egzaminacyjne.

6. Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do

której kandydat do złożenia LEK albo LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym jest:

1) jego małżonkiem;

2) osobą pozostającą z nim w stosunku:

a) pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b) przysposobienia;

3) osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4) osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

7. Powody wyłączenia określone w ust. 6 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania

małżeństwa lub przysposobienia.

8. Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEK albo LDEK

składają dyrektorowi CEM pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności

karnej, że nie pozostają z żadnym ze zgłaszających się do LEK albo LDEK przed tym

Zespołem Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 6, oraz nie zostali

skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający oświadczenie jest

obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie

fałszywych oświadczeń.

9. Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku:

1) złożenia rezygnacji;

2) choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji

Egzaminacyjnej;

3) niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji

Egzaminacyjnej;

4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5) złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 8.

2018-01-23

©Telksinoe s. 34/129

10. Członkom Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 5, oraz

komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2, przysługuje:

1) wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu albo komisji, w wysokości nie

wyższej niż 500 złotych dla Przewodniczącego i nie wyższej niż 300 złotych dla

członka;

2) zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks

pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666) przysługujących pracownikom z tytułu

podróży służbowej na obszarze kraju;

3) zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego,

o którym mowa w ust. 5, albo komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2, bez

zachowania prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania LEK albo

LDEK w dniu roboczym.

11. Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 10 pkt 1,

oraz zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 10 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia,

dyrektor CEM.

Art. 14c. 1. LEK i LDEK są składane w formie pisemnych testów, odrębnych

dla zawodu lekarza i zawodu lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin

egzaminu przez ekspertów w zakresie zagadnień objętych LEK i LDEK.

2. Pytania testowe LEK i LDEK obejmują problematykę z zakresu dziedzin

medycyny, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1, ze

szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych i leczniczych.

3. Testy i pytania testowe LEK i LDEK są opracowywane, przetwarzane,

dystrybuowane i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom

innym niż uczestniczące w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu

i przechowywaniu, przeprowadzającym LEK lub LDEK lub sprawującym nadzór nad

ich przeprowadzeniem.

4. Testy i pytania testowe LEK i LDEK mogą być udostępnione wyłącznie

osobie przystępującej do tego egzaminu, na jej wniosek, po ich wykorzystaniu w LEK

lub LDEK. Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania testowe w drodze ich okazania

w siedzibie CEM. Zakazane jest wynoszenie poza siedzibę CEM udostępnianych

testów i pytań testowych oraz ich reprodukowanie, kopiowanie jakąkolwiek techniką

lub przepisywanie. W przypadku naruszenia tego zakazu udostępnianie zostaje

2018-01-23

©Telksinoe s. 35/129

przerwane. Przebieg udostępniania może być monitorowany za pomocą urządzeń

rejestrujących obraz i dźwięk.

5. Udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej podlegają wyłącznie pytania testowe wraz

z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane na potrzeby LEK albo LDEK, po

upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia tego egzaminu.

Art. 14d. 1. Zgłaszający się do LEK albo LDEK przedstawia bezpośrednio przed

egzaminem Zespołowi Egzaminacyjnemu, o którym mowa w art. 14b ust. 5,

dokument potwierdzający tożsamość. W przypadku braku dokumentu

potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się nie może on przystąpić do egzaminu.

2. LEK i LDEK polega na rozwiązaniu odpowiedniego testu składającego się

z 200 pytań zawierających 5 odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za

każdą prawidłową odpowiedź uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi,

zaznaczenia nieprawidłowej odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej

odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

3. Przebieg LEK i LDEK może być dokumentowany za pomocą urządzeń

rejestrujących obraz i dźwięk, o czym zgłaszającego się do LEK albo LDEK informuje

się w zawiadomieniu o egzaminie lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.

4. Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania LEK

i LDEK zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych,

a także nie może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania

i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu lub rozwiązywanie testu

niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania zdającego, co jest

równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.

5. W przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym

mowa w ust. 4, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący Zespołu

Egzaminacyjnego, o którym mowa w art. 14b ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego i odnotowuje fakt dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz

godziną przerwania egzaminu testowego w protokole egzaminacyjnym.

6. W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu egzaminu, na podstawie analizy

obrazu i dźwięku zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz

i dźwięk, o których mowa w ust. 3, że zdający naruszył zakaz, o którym mowa

w ust. 4, lub rozwiązał test niesamodzielnie, Przewodniczący Komisji

2018-01-23

©Telksinoe s. 36/129

Egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 14b ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego. Fakt dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny odnotowuje się

w protokole egzaminacyjnym.

7. O dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 6, dyrektor CEM zawiadamia na

piśmie osobę zdyskwalifikowaną. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM

zamieszcza w SMK.

8. O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia właściwego okręgowego

rzecznika odpowiedzialności zawodowej, jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest

członkiem okręgowej izby lekarskiej, albo właściwego okręgowego rzecznika

odpowiedzialności zawodowej wojskowej izby lekarskiej, jeżeli lekarz lub lekarz

dentysta jest członkiem wojskowej izby lekarskiej.

9. Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do LEK albo LDEK

w kolejnym najbliższym terminie egzaminu przypadającym po dniu dyskwalifikacji.

Art. 14e. 1. Zdający LEK albo LDEK w danym terminie może wnieść w trakcie

egzaminu albo bezpośrednio po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali

egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie do pytania testowego wykorzystanego

podczas tego LEK albo LDEK. Zastrzeżenie składa się dyrektorowi CEM na

formularzu, którego wzór opracowuje CEM.

2. Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 1, rozpatruje w terminie 3 dni od dnia,

w którym odbył się egzamin, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród osób,

których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia

wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia

pytanie testowe objęte zastrzeżeniem. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie

maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie

nie przyznaje się punktów.

3. Rozstrzygnięcie, o którym mowa w ust. 2, niezgodne z przepisami prawa jest

nieważne.

4. Pozytywny wynik LEK albo LDEK otrzymuje zdający, który uzyskał co

najmniej 56% maksymalnej liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi

decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego.

2018-01-23

©Telksinoe s. 37/129

5. Osoba, która złożyła LEK albo LDEK z wynikiem negatywnym albo złożyła

LEK albo LDEK z niesatysfakcjonującym ją wynikiem, może przystąpić ponownie do

egzaminu w innym terminie.

6. Osobie, która złożyła LEK albo LDEK, dyrektor CEM wydaje świadectwo

złożenia LEK albo świadectwo złożenia LDEK w terminie 21 dni od dnia złożenia

egzaminu. Podpis dyrektora CEM umieszczony na świadectwie może być

odwzorowany mechanicznie. Wynik egzaminu danej osoby jest jej udostępniany za

pomocą SMK. Na wniosek tej osoby dyrektor CEM wydaje odpłatnie duplikat

świadectwa złożenia LEK albo świadectwa złożenia LDEK albo dokonuje ich korekty.

Opłata za te czynności wynosi 50 zł. Opłaty nie wnosi się w przypadku, gdy korekta

wynika z błędu CEM.

7. Wyniki LEK i LDEK dyrektor CEM udostępnia za pomocą SMK organom,

o których mowa w art. 16c ust. 8, uczelniom w zakresie dotyczącym absolwentów ich

podstawowych jednostek organizacyjnych oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej.

8. W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu LEK albo

LDEK lub nieprzewidzianych sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie LEK

albo LDEK dyrektor CEM, po uzyskaniu zgody ministra właś ciwego do spraw

zdrowia, może wydać zarządzenie o unieważnieniu egzaminu dla poszczególnych

albo wszystkich zdających.

9. W przypadku unieważnienia LEK albo LDEK z przyczyn nieleżących po

stronie zdającego nie pobiera się opłaty, o której mowa w art. 14a ust. 8, od osoby

zgłaszającej się do kolejnego egzaminu, która przystępowała do unieważnionego

egzaminu.

10. Dokumentacja dotycząca LEK i LDEK jest przechowywana przez właściwe

podmioty zgodnie z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r.

o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Art. 14f. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wykaz dziedzin medycyny oraz zakres problematyki uwzględnianej przy

opracowywaniu pytań testowych LEK i LDEK,

2) tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b

ust. 1, i komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2,

3) wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8,

2018-01-23

©Telksinoe s. 38/129

4) sposób i szczegółowy tryb przeprowadzania LEK i LDEK, w tym okres,

w którym powinny być wyznaczone ich terminy,

5) wysokość opłaty, o której mowa w art. 14a ust. 8, oraz sposób jej uiszczania,

6) wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczących Zespołów

Egzaminacyjnych oraz komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2,

7) szczegółowy tryb unieważniania LEK albo LDEK,

8) szczegółowy sposób ustalania wyników LEK i LDEK,

9) wzory świadectwa złożenia LEK i świadectwa złożenia LDEK,

10) tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa

złożenia LEK albo świadectwa złożenia LDEK oraz sposób uiszczania opłaty,

o której mowa w art. 14e ust. 6,

11) tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty świadectwa złożenia LEK albo

świadectwa złożenia LDEK oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa

w art. 14e ust. 6

– mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które zgłaszający się do egzaminu

powinien posiadać, oraz uwzględniając prawidłowe przygotowanie i przebieg LEK

i LDEK oraz zachowanie bezstronności pracy Zespołów Egzaminacyjnych, o których

mowa w art. 14b ust. 5, i komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2, nakład ich pracy,

a także konieczność zapewnienia prawidłowego tworzenia dokumentacji dotyczącej

złożenia LEK albo LDEK.

2. Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEK i LDEK, zatwierdzany

przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

Rozdział 3

Kształcenie podyplomowe

Art. 15. 1. Okres stażu podyplomowego lekarza nie może być krótszy niż

12 miesięcy.

2. Okres stażu podyplomowego lekarza dentysty wynosi 12 miesięcy.

3. (uchylony)

3a. Lekarz odbywa staż podyplomowy pod nadzorem lekarza posiadającego

specjalizację, o której mowa w art. 64 ust. 1, tytuł specjalisty w określonej dziedzinie

medycyny albo lekarza dentysty wykonującego zawód przez okres co najmniej 5 lat,

zwanego dalej „opiekunem”.

2018-01-23

©Telksinoe s. 39/129

3b. Lekarz, o którym mowa w ust. 3a, jest uprawniony do wykonywania zawodu

wyłącznie w miejscu odbywania stażu, z zastrzeżeniem art. 30, oraz w sytuacji gdy

prowadzi prace badawcze w dziedzinie nauk medycznych pod kierunkiem lekarza

posiadającego prawo wykonywania zawodu. Lekarz stażysta jest uprawniony

w szczególności do:

1) przedmiotowego i podmiotowego badania pacjenta oraz udzielania porad

lekarskich po konsultacji z opiekunem;

2) wydawania, po konsultacji z opiekunem, zleceń lekarskich;

3) wydawania skierowań na badania laboratoryjne oraz inne badania diagnostyczne,

a po uzgodnieniu z lekarzem posiadającym prawo wykonywania zawodu na czas

nieokreślony na badania wymagające metod diagnostycznych i leczniczych

stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta;

4) samodzielnego stosowania zleconych przez lekarza posiadającego prawo

wykonywania zawodu na czas nieokreślony metod diagnostycznych

i leczniczych, których praktyczna umiejętność została stwierdzona przez

opiekuna;

5) wspólnego z lekarzem posiadającym prawo wykonywania zawodu na czas

nieokreślony stosowania metod diagnostycznych i leczniczych stwarzających

podwyższone ryzyko dla pacjenta oraz wspólnego z nim wykonywania zabiegów

operacyjnych, objętych programem stażu podyplomowego;

6) prowadzenia we współpracy z opiekunem historii choroby i innej dokumentacji

medycznej;

7) udzielania informacji o stanie zdrowia pacjenta;

8) zlecania czynności pielęgnacyjnych;

9) w stanach nagłych do doraźnego podania lub zlecenia podania pacjentowi leków,

a jeżeli są to leki silnie lub bardzo silnie działające – po zasięgnięciu, w miarę

możliwości, opinii jednego lekarza;

10) stwierdzania zgonu;

11) wystawiania recept oraz wydawania opinii i orzeczeń lekarskich po uzgodnieniu

z opiekunem treści zawartych w nich informacji.

3c. (uchylony)

2018-01-23

©Telksinoe s. 40/129

3d. Lekarz, lekarz dentysta odbywa staż podyplomowy na podstawie umowy

o pracę, zawartej na czas określony, w celu przygotowania zawodowego

obejmującego realizację programu stażu podyplomowego, z zastrzeżeniem ust. 7a.

3e. Cudzoziemiec niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, któremu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia

na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii

Europejskiej albo któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy,

odbywa staż podyplomowy na zasadach obowiązujących obywateli polskich.

3f. Cudzoziemiec niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, który nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 3e, odbywa staż

podyplomowy na podstawie umowy cywilnoprawnej o staż podyplomowy, zawartej

z jednostką, o której mowa w art. 5 ust. 9, w której to umowie określa się zakres

wzajemnych zobowiązań na czas jego odbywania.

3g. Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 3f, mogą zostać udzielone

świadczenia, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 44 ust. 1

ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym.

4. Organizacja, finansowanie oraz zapewnienie warunków odbywania stażu

podyplomowego przez absolwentów studiów lekarskich i lekarsko-dentystycznych

będących obywatelami polskimi, zamierzających wykonywać zawód na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, mających stałe miejsce zamieszkania na obszarze

województwa, a w przypadku osób będących obywatelami innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej zamierzających odbywać staż

podyplomowy na obszarze tego województwa, jest zadaniem marszałka województwa

z zakresu administracji rządowej. Koszt obsługi tego zadania wynosi 123 zł za

każdego finansowanego lekarza stażystę.

4a. W roku 2009 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

4b. W roku 2010 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

2018-01-23

©Telksinoe s. 41/129

4c. W roku 2011 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

4d. W roku 2012 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

4e. W roku 2013 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

4f. W roku 2014 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

4g. W roku 2015 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

4h. W roku 2016 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

4i. W roku 2017 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, wraz z kosztem obsługi określonym przepisami, przekazuje

marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu

Pracy.

4j. W roku 2018 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego,

o którym mowa w ust. 4, wraz z kosztem obsługi określonym przepisami, przekazuje

marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu

Pracy.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej określa, w drodze rozporządzenia:

1) ramowe programy i czas trwania stażu podyplomowego lekarza;

2) sposób odbywania i dokumentowania stażu podyplomowego;

3) tryb uznawania równoważności stażu podyplomowego odbytego za granicą

w całości lub w części;

4) (uchylony)

2018-01-23

©Telksinoe s. 42/129

5) (uchylony)

6) wymagania oraz warunki, jakim powinny odpowiadać podmioty lecznicze oraz

indywidualne praktyki lekarskie i indywidualne specjalistyczne praktyki

lekarskie, w których odbywane są staże podyplomowe, oraz sposób

dokonywania oceny realizacji programu stażu przez te podmioty;

7) wysokość wynagrodzenia lekarza stażysty i lekarza dentysty stażysty oraz

zasady finansowania i organizacji stażu podyplomowego.

6. Marszałek województwa w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską

ustala listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych.

6a. Okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, w porozumieniu z marszałkiem

województwa, kieruje do odbycia stażu podyplomowego na obszarze swojego

działania lekarzy, lekarzy dentystów, którym przyznała prawo wykonywania zawodu

i których wpisała na listę członków izby.

6aa. Przedłużenie czasu trwania stażu podyplomowego następuje na okres

realizacji tej części programu stażu podyplomowego, która nie została zrealizowana,

w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską. Nie przedłuża się czasu trwania

stażu podyplomowego, jeżeli od dnia uzyskania prawa wykonywania zawodu

upłynęło 5 lat.

6b. Wojewoda sprawuje nadzór nad odbywaniem stażu podyplomowego lekarzy,

lekarzy dentystów oraz w zakresie spełniania przez podmioty prowadzące staż

wymagań i warunków, o których mowa w ust. 5 pkt 6.

6c. Wojewoda w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 6b, jest uprawniony do:

1) wizytacji podmiotu wpisanego na listę, o której mowa w ust. 6;

2) żądania dokumentacji dotyczącej realizacji programu stażu oraz finansowania;

3) żądania wyjaśnień dotyczących realizacji programu stażu przez lekarza;

4) wydawania zaleceń pokontrolnych;

5) przekazywania informacji dotyczących przeprowadzonej kontroli marszałkowi

województwa oraz okręgowej izbie lekarskiej;

6) wnioskowania do marszałka województwa o skreślenie podmiotu wpisanego na

listę, o której mowa w ust. 6.

6d. Przepisy ust. 1–3d oraz 4–6c stosuje się odpowiednio do osób będących

obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2018-01-23

©Telksinoe s. 43/129

7. Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady

Lekarskiej, ustala listę podległych sobie podmiotów leczniczych uprawnionych do

prowadzenia staży podyplomowych lekarzy, lekarzy dentystów powołanych do

zawodowej służby wojskowej oraz zapewnia środki finansowe niezbędne do odbycia

tych staży.

7a. Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 7, odbywa staż podyplomowy

na stanowisku lekarza stażysty lub lekarza dentysty stażysty, na które zostaje

wyznaczony przez właściwy organ wojskowy w porozumieniu z Wojskową Radą

Lekarską.

7b. Lekarz stażysta, który nie ukończył albo nie odbył stażu podyplomowego

w terminie 5 lat od dnia uzyskania prawa wykonywania zawodu, może ponownie

odbyć staż podyplomowy na podstawie umowy o szkolenie zawartej z podmiotem

prowadzącym staż podyplomowy. Właściwa okręgowa rada lekarska ponownie

przyznaje temu lekarzowi prawo wykonywania zawodu, o którym mowa

w art. 5 ust. 7.

8. W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może

uznać staż podyplomowy odbyty za granicą za równoważny ze stażem

podyplomowym odbytym w kraju, z zastrzeżeniem ust. 9.

9. Staż podyplomowy odbyty w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez

lekarza będącego obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje za

równoważny w całości lub w części ze stażem podyplomowym odbytym

w Rzeczypospolitej Polskiej.

10. (uchylony)

Art. 16. 1. Lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie

medycyny:

1) po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz

2) po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, zwanego dalej „PES”,

albo

3) po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

2. Szkolenie specjalizacyjne w określonej dziedzinie medycyny jest szkoleniem

modułowym i składa się z:

2018-01-23

©Telksinoe s. 44/129

1) modułu podstawowego, odpowiadającego podstawowemu zakresowi wiedzy

teoretycznej i umiejętności praktycznych z danej dziedziny medycyny lub

wspólnego dla pokrewnych dziedzin medycyny, oraz

2) modułu specjalistycznego, odpowiadającego profilowi specjalizacji, w którym

lekarz może kontynuować szkolenie specjalizacyjne po ukończeniu określonego

modułu podstawowego, albo

3) modułu jednolitego, właściwego dla danej specjalizacji.

3. Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po zaliczeniu modułu

podstawowego, może zmienić dziedzinę medycyny, w której chce kontynuować

szkolenie specjalizacyjne, pod warunkiem zakwalifikowania się do jej odbywania

w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 16c ust. 7.

4. Lekarz posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego i mający

odpowiedni dorobek zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego,

o którym mowa w ust. 2 pkt 2, oraz posiadający tytuł specjalisty lub specjalizację II

stopnia w dziedzinie odpowiadającej modułowi podstawowemu, o którym mowa

w ust. 2 pkt 1, może ubiegać się, za pomocą SMK, o skierowanie go do odbywania

tego modułu specjalistycznego bez postępowania kwalifikacyjnego, za zgodą

właściwego konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny. W tym celu lekarz

składa wniosek, o którym mowa w art. 16c ust. 1.

4a. W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, przepisy art. 16c ust. 2–

5 stosuje się odpowiednio.

5. W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, który rozpoczął szkolenie

specjalizacyjne, kierownik specjalizacji może wystąpić do dyrektora Centrum

Medycznego Kształcenia Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”, o uznanie

dotychczasowego dorobku naukowego i zawodowego lekarza za równoważny ze

zrealizowaniem przez niego w części albo w całości modułu specjalistycznego.

6. W przypadku lekarza posiadającego stopień naukowy doktora habilitowanego

i mającego odpowiedni dorobek zawodowy i naukowy w zakresie modułu

specjalistycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, i posiadającego tytuł specjalisty lub

specjalizację II stopnia w dziedzinie odpowiadającej modułowi podstawowemu,

o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zakwalifikowanego do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego w trybie postępowania kwalifikacyjnego, kierownik specjalizacji

w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym w danej dziedzinie medycyny

2018-01-23

©Telksinoe s. 45/129

może wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego

i zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo

w całości programu modułu specjalistycznego.

7. Dyrektor CMKP, na podstawie opinii powołanego przez niego zespołu, może

uznać, w drodze decyzji, dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza,

o którym mowa w ust. 4–6, za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części

albo w całości szczegółowego programu modułu specjalistycznego, a w przypadku

uznania za równoważny w całości – podjąć decyzję o dopuszczeniu tego lekarza do

PES.

8. W skład zespołu, o którym mowa w ust. 7, wchodzą:

1) konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2) kierownik specjalizacji;

3) przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny

medycyny;

4) przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej

dziedzinie medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

9. W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może

uznać dotychczasowy dorobek zawodowy i naukowy lekarza za równoważny

z realizacją programu specjalizacji w nowej dziedzinie medycyny, nieobjętej

dotychczasowym systemem szkolenia specjalizacyjnego, i podjąć decyzję

o dopuszczeniu lekarza do PES. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

9a. Decyzje, o których mowa w ust. 7 i 9, przekazuje się za pomocą SMK

i dodatkowo podaje w nim:

1) datę decyzji;

2) imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3) przedmiot decyzji;

4) rodzaj rozstrzygnięcia;

5) organ wydający decyzję.

10. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz specjalizacji, o których mowa w ust. 2 pkt 2, oraz sposób i tryb uznawania

dorobku zawodowego i naukowego lekarza, kierując się równoważnością dorobku

zawodowego i naukowego lekarza z danym programem specjalizacji.

2018-01-23

©Telksinoe s. 46/129

Art. 16a. 1. Dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie

specjalizacji lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej lekarza lub lekarza dentysty

będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez

właściwe władze innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, spełniający minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii

Europejskiej, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 3, jest równoważny

z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.

2. Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się

również kwalifikacje potwierdzone:

1) dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej

specjalności lekarskiej, świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:

a) 20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice

Francuskiej, Królestwie Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim

Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej Niemiec, Republice

Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b) 1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c) 1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d) 3 kwietnia 1992 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który

upoważnia do wykonywania zawodu lekarza specjalisty na terytorium

Republiki Federalnej Niemiec na tych samych zasadach jak dokument

potwierdzający kwalifikacje przyznany przez właściwe organy Republiki

Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

e) 1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie

Szwecji, Republice Islandii lub Królestwie Norwegii,

f) 1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h) 1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice

Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice

Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub Republice

Cypryjskiej,

i) 1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,

j) 1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

2018-01-23

©Telksinoe s. 47/129

– oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa

członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającym, że lekarz faktycznie

i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista w danej dziedzinie przez

co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia, albo

2) dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej

specjalności lekarskiej, świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:

a) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich w przypadku Republiki Estońskiej,

b) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich w przypadku Republiki Łotewskiej,

c) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich

w przypadku Republiki Litewskiej,

d) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

da) 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki

Chorwacji,

e) 1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej

– oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio Republiki

Estońskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii,

Republiki Chorwacji, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej

potwierdzającym, że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc,

jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w ust. 3, oraz że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód

jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3) dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej

specjalności lekarsko-dentystycznej, świadczącym o rozpoczęciu kształcenia

przed dniem:

a) 28 stycznia 1980 r. w Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów,

Republice Irlandii, Republice Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym

Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

b) 28 stycznia 1980 r. w Republice Francuskiej w dziedzinie ortodoncji,

2018-01-23

©Telksinoe s. 48/129

c) 1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej w dziedzinie ortodoncji,

d) 3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej,

który upoważnia do wykonywania zawodu lekarza dentysty specjalisty na

terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych zasadach jak

dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany przez właściwe organy

Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym mowa

w ust. 3,

e) 1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii lub

Królestwie Norwegii,

f) 1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej w dziedzinie ortodoncji,

g) 1 stycznia 2003 r. w Republice Greckiej w dziedzinie chirurgii

stomatologicznej,

h) 1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice

Węgierskiej, Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,

i) 1 maja 2004 r. w Republice Estońskiej lub Republice Łotewskiej

w dziedzinie ortodoncji,

j) 27 stycznia 2005 r. w Królestwie Belgii w dziedzinie ortodoncji,

k) 21 maja 2005 r. w Republice Włoskiej

– oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa

członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającym, że lekarz dentysta

faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista w danej

dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

4) dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej

specjalności lekarsko-dentystycznej, świadczącym o rozpoczęciu kształcenia

przed dniem:

a) 20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich w przypadku Republiki Estońskiej,

b) 21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich w przypadku Republiki Łotewskiej,

c) 11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich

w przypadku Republiki Litewskiej,

d) 25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii

2018-01-23

©Telksinoe s. 49/129

– oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio:

Republiki Estońskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki

Słowenii, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że

dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc jak dokumenty

wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

oraz że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako

specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

5) dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej

specjalności lekarskiej, świadczącym o odbyciu specjalistycznego kształcenia

przed dniem 1 stycznia 1995 r. w Królestwie Hiszpanii, oraz zaświadczeniem,

wydanym przez właściwe władze hiszpańskie, o zdaniu egzaminu

specjalizacyjnego, przeprowadzonego w celu potwierdzenia, że kwalifikacje

lekarza odpowiadają kwalifikacjom w zakresie danej specjalności, o których

mowa w ust. 3;

5a) dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej

specjalności lekarskiej, świadczącym o rozpoczęciu kształcenia po dniu

31 grudnia 1983 r. a przed dniem 1 stycznia 1991 r. w Republice Włoskiej, jeżeli

do dokumentu jest dołączone zaświadczenie wydane przez właściwy organ

włoski stwierdzające, że dany lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał

w Republice Włoskiej działalność lekarza danej specjalizacji przez co najmniej

siedem kolejnych lat w okresie dziesięciu lat poprzedzających wydanie tego

zaświadczenia, a kwalifikacje te są uważane za równoważne z kwalifikacjami

poświadczonymi dokumentami wymienionymi w wykazie, o którym mowa

w ust. 3;

6) dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej

specjalności lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej wydanym przez inne niż

Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej innym niż

dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 3, lub w zakresie

specjalizacji innej niż wymieniona w wykazie, o którym mowa w art. 20a ust. 2,

oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

stwierdzającym, że dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie

2018-01-23

©Telksinoe s. 50/129

danej specjalności lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej został wydany po

odbyciu odpowiedniego kształcenia spełniającego minimalne wymogi określone

w przepisach Unii Europejskiej, a kwalifikacje te są uważane za równoważne

z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami wymienionymi w wykazie,

o którym mowa w ust. 3.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz

dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji

medycznych lekarza i lekarza dentysty, będącego obywatelem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

Art. 16b. 1. W przypadku:

1) lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne

kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty inny

niż wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3, wyłącznie na

potrzeby uznania tej specjalizacji, albo

2) lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne

kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty

wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3, który nie może

przedstawić zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa

członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającego faktyczne i zgodne

z prawem wykonywanie zawodu jako specjalista w danej dziedzinie na

terytorium tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne lata

w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3) lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne

kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty

wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i który

może przedstawić zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie

zawodowe jako specjalista w danej dziedzinie, uzyskane na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało to potwierdzenie kwalifikacji

zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz

potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe

2018-01-23

©Telksinoe s. 51/129

– minister właściwy do spraw zdrowia stosuje przepisy o zasadach uznawania

kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

określone w odrębnych przepisach, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu

adaptacyjnego albo testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania

kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii

Europejskiej może zostać wyłączone.

Art. 16c. 1. Lekarz składa, za pomocą SMK, wniosek o odbywanie szkolenia

specjalizacyjnego w wybranej dziedzinie medycyny odpowiednio do:

1) wojewody właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie którego

zamierza odbywać szkolenie specjalizacyjne;

2) Ministra Obrony Narodowej – w przypadku lekarzy będących żołnierzami

w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących służbę lub zatrudnionych

w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra

Obrony Narodowej;

3) ministra właściwego do spraw wewnętrznych – w przypadku lekarzy pełniących

służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1a. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie od dnia 1 lutego do

dnia 28 lutego – na postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzane od dnia 1 marca do

dnia 31 marca, albo od dnia 1 września do dnia 30 września – na postępowanie

kwalifikacyjne przeprowadzane od dnia 1 października do dnia 31 października.

W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej złożenie

wniosku w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, terminy te

przedłuża się o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie terminu

następuje z urzędu przez operatora systemu.

1b. Do terminów, o których mowa w ust. 1a, nie stosuje się przepisów art. 58–60

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) imię (imiona) i nazwisko lekarza;

2) nazwisko rodowe;

3) miejsce i datę urodzenia;

4) płeć;

2018-01-23

©Telksinoe s. 52/129

5) numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6) obywatelstwo (obywatelstwa);

7) adres miejsca zamieszkania;

8) cechy dokumentu, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem

Unii Europejskiej przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

9) numer prawa wykonywania zawodu albo ograniczonego prawa wykonywania

zawodu;

10) numer seryjny, datę i podmiot wydający dokument prawa wykonywania zawodu

albo ograniczonego prawa wykonywania zawodu;

11) posiadane tytuły specjalisty oraz rok ich uzyskania, a także tryb odbywania

szkolenia specjalizacyjnego;

12) dotychczas odbywane szkolenia specjalizacyjne niezakończone uzyskaniem

tytułu specjalisty i tryb ich odbywania;

13) wynik LEK albo LDEK; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;

14) posiadany stopień naukowy lub tytuł naukowy;

15) liczbę publikacji i ich wykaz;

16) okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej, zgodnej z kierunkiem

wnioskowanej specjalizacji;

17) wnioskowany tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego.

3. Wojewoda potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we wniosku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1, danych.

4. Minister Obrony Narodowej potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych

we wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, danych.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego

komórka organizacyjna potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we wniosku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3, danych.

6. (uchylony)

7. W celu zakwalifikowania lekarza do odbycia szkolenia specjalizacyjnego

przeprowadza się, za pomocą SMK i z wykorzystaniem danych zamieszczonych

w SMK, postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje ocenę formalną wniosku

o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego oraz postępowanie konkursowe.

2018-01-23

©Telksinoe s. 53/129

8. Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzają, dwa razy w roku, odpowiednio

wojewoda, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw

wewnętrznych, zwani dalej „organami prowadzącymi postępowanie kwalifikacyjne”.

9. Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do

odbycia szkolenia specjalizacyjnego spełniających warunki określone w ust. 6 jest

większa niż liczba miejsc szkoleniowych.

10. W postępowaniu konkursowym uwzględnia się:

1) w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie

rezydentury wynik LEK, albo, w przypadku lekarza dentysty – LDEK;

2) w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie

pozarezydenckim, jeżeli posiada odpowiednią specjalizację I lub II stopnia bądź

tytuł specjalisty wynik egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II

stopnia albo PES, albo wynik LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe – za

posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych, odpowiedni okres

zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem specjalizacji, pub-

likacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism

sporządzonym przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny

parametrycznej jednostek naukowych;

3) w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie

pozarezydenckim, jeżeli nie posiada odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia

lub tytułu specjalisty wynik LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe – za posiadanie

stopnia naukowego doktora nauk medycznych, odpowiedni okres zatrudnienia

w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem specjalizacji, publikacje

w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism

sporządzonym przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny

parametrycznej jednostek naukowych.

10a. W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej lekarzy, ubiegających się

o miejsce szkoleniowe w tej samej dziedzinie, identycznego wyniku w postępowaniu

konkursowym, średnią ocen uzyskaną w okresie studiów liczoną do dwóch znaków po

przecinku ze wskazaniem skali ocen, jaka obowiązywała na uczelni.

10b. W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej lekarzy, ubiegających się

o miejsce szkoleniowe w tej samej dziedzinie, identycznego wyniku w postępowaniu

kwalifikacyjnym prowadzonym przez Ministra Obrony Narodowej, pierwszeństwo

2018-01-23

©Telksinoe s. 54/129

w przyznaniu miejsca otrzymuje lekarz pozostający w dniu postępowania

kwalifikacyjnego w służbie czynnej.

10c. W przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej,

a także pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych

i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, uwzględnia się punkty

dodatkowe – za co najmniej 3-letni okres pozostawania na stanowisku służbowym

w jednostce wojskowej w związku z wyznaczeniem na to stanowisko lub pobyt na

misjach Polskich Kontyngentów Wojskowych.

11. Wynik postępowania konkursowego stanowi procent maksymalnej liczby

punktów uzyskanych za LEK/LDEK, o których mowa w ust. 10 pkt 1 albo procent

maksymalnej liczby punktów uzyskanych z LEK/LDEK lub egzaminu w zakresie

odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia albo PES oraz punktów dodatkowych,

o których mowa w ust. 10 pkt 2 albo procent maksymalnej liczby punktów

uzyskanych z LEK/LDEK oraz punktów dodatkowych, o których mowa

w ust. 10 pkt 3.

12. W przypadku osób posiadających wynik Lekarskiego Egzaminu

Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Państwowego

w postępowaniu konkursowym wynik tych egzaminów uznaje się za równoważny

z wynikiem odpowiednio LEK lub LDEK.

13. Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się lekarzy, w liczbie

odpowiadającej liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie

kwalifikacyjne w danej dziedzinie medycyny w danym województwie albo

posiadanych przez dany podmiot, w kolejności od najwyższego wyniku uzyskanego

w postępowaniu konkursowym.

14. Lekarz może zwrócić się do organu prowadzącego postępowanie

kwalifikacyjne o weryfikację postępowania kwalifikacyjnego, w terminie 7 dni od

dnia ogłoszenia listy lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do

rozpoczęcia danego szkolenia specjalizacyjnego. Listę ogłasza się na stronie

internetowej właściwego organu oraz za pomocą SMK.

15. Lista lekarzy niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego w określonej dziedzinie medycyny zawiera pouczenie dotyczące

weryfikacji, o której mowa w ust. 14.

2018-01-23

©Telksinoe s. 55/129

16. Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego

określa regulamin postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych

na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 4.

16a. Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania

kwalifikacyjnego prowadzonego przez Ministra Obrony Narodowej określa regulamin

postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych na podstawie

art. 16x ust. 2.

17. Organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne, uwzględniając wynik

przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, kieruje lekarza, za pomocą SMK,

do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie, o którym mowa w art. 19f

ust. 1, posiadającym wolne miejsce szkoleniowe. W przypadku lekarzy będących

żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących służbę lub

zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez

Ministra Obrony Narodowej, organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne,

uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, wskazuje

lekarzowi, za pomocą SMK, wolne miejsce szkoleniowe i wydaje skierowanie do

odbywania szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie, o którym mowa w art. 19f

ust. 1, posiadającym wolne miejsce szkoleniowe.

17a. W celu umożliwienia odbywania szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie,

o którym mowa w art. 19f ust. 1, po zakończonym postępowaniu kwalifikacyjnym,

wojewoda może wystąpić z wnioskiem o udostępnienie wolnego miejsca

szkoleniowego pozostającego w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej lub ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

17b. Minister Obrony Narodowej może wystąpić z wnioskiem o udostępnienie

wolnego miejsca szkoleniowego pozostającego w dyspozycji właściwego wojewody

lub ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

17c. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wystąpić z wnioskiem

o udostępnienie wolnego miejsca szkoleniowego pozostającego w dyspozycji

właściwego wojewody lub Ministra Obrony Narodowej.

18. Lekarz może zostać skierowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego

w określonej dziedzinie medycyny po uzyskaniu prawa wykonywania zawodu lekarza

albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty.

2018-01-23

©Telksinoe s. 56/129

19. W przypadku lekarza, o którym mowa w art. 16 ust. 4, przepisów ust. 1a i 1b

oraz ust. 7–16 nie stosuje się. Przepis ust. 17 stosuje się odpowiednio.

Art. 16d. Lekarz może odbywać w tym samym okresie tylko jedno szkolenie

specjalizacyjne.

Art. 16e. 1. Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw

zdrowia określa i ogłasza, na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK, liczbę

miejsc szkoleniowych dla lekarzy, którzy będą odbywać szkolenie specjalizacyjne na

podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie

specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji, zwanej dalej

„rezydenturą”, w poszczególnych dziedzinach medycyny, z podziałem na

województwa, na podstawie zapotrzebowania zgłoszonego przez wojewodów

uwzględniającego wolne miejsca szkoleniowe, potrzeby zdrowotne obywateli oraz

dostępność świadczeń zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny na obszarze danego

województwa.

2. Przed postępowaniem kwalifikacyjnym wojewoda ogłasza, na swojej stronie

internetowej oraz za pomocą SMK, liczbę miejsc szkoleniowych nieobjętych

rezydenturą dla lekarzy w poszczególnych dziedzinach medycyny.

2a. Wojewoda niezwłocznie przekazuje za pomocą SMK ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia informację o:

1) niewykorzystanych miejscach szkoleniowych objętych rezydenturą;

2) lekarzach, którzy brali udział w postępowaniu kwalifikacyjnym na te miejsca

szkoleniowe oraz miejsca szkoleniowe nieobjęte rezydenturą i zajęli kolejne

najwyższe miejsca na liście rankingowej, obejmującą dane określone w art. 16c

ust. 2 i miejsce na liście rankingowej.

3. Niewykorzystane miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą, przyznane na dane

postępowanie kwalifikacyjne dla danego województwa w danej dziedzinie medycyny,

minister właściwy do spraw zdrowia może dodatkowo przyznać lekarzom, o których

mowa w ust. 2a pkt 2, uwzględniając wszystkie dziedziny, w których były przyznane

miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą.

4. Wojewoda, a w przypadku miejsc szkoleniowych objętych rezydenturą –

minister właściwy do spraw zdrowia, może dodatkowo przyznawać miejsca

2018-01-23

©Telksinoe s. 57/129

szkoleniowe, nie później niż w terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia danego

postępowania kwalifikacyjnego.

4a. Minister właściwy do spraw zdrowia niezwłocznie informuje, za pomocą

SMK, o przyznaniu miejsca szkoleniowego objętego rezydenturą właściwego

wojewodę, który kieruje lekarza, za pomocą SMK, do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego.

5. Przed postępowaniem kwalifikacyjnym Minister Obrony Narodowej określa

i ogłasza na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK liczbę wolnych miejsc

szkoleniowych dla lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej,

a także pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych

i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, biorąc pod uwagę potrzeby Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

6. Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw

wewnętrznych ogłasza na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK liczbę

wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy będących funkcjonariuszami w stosunku

służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez tego

ministra lub pełniących służbę albo zatrudnionych w podmiotach leczniczych,

utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Art. 16ea. 1. Rezydenturę może odbywać wyłącznie lekarz nieposiadający I lub

II stopnia specjalizacji lub tytułu specjalisty.

2. Lekarz nie może złożyć ponownie wniosku o odbywanie rezydentury, jeżeli

uzyskał potwierdzenie realizacji programu.

3. Lekarz, który został zakwalifikowany do odbywania rezydentury, nie może

złożyć ponownego wniosku o odbywanie rezydentury, z wyjątkiem przypadku, gdy

posiada on orzeczenie lekarskie o istnieniu przeciwwskazań do kontynuowania

dotychczasowej specjalizacji.

4. Lekarz, który dwukrotnie został zakwalifikowany do odbywania rezydentury,

nie może złożyć kolejnego wniosku o odbywanie rezydentury.

Art. 16f. 1. Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie programu

specjalizacji ustalonego dla danej dziedziny medycyny, z uwzględnieniem

odpowiedniego modułu.

2018-01-23

©Telksinoe s. 58/129

2. Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także pełniący

służbę lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez

Ministra Obrony Narodowej, w ramach odbywanego szkolenia specjalizacyjnego jest

obowiązany odbyć i zaliczyć szkolenie uzupełniające, odpowiednie dla określonej

specjalizacji, w zakresie wynikającym ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb

obronności kraju, na podstawie programu uzupełniającego określonego w przepisach

wydanych na podstawie art. 16g ust. 2.

3. Program specjalizacji zawiera:

1) zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności

praktycznych, które lekarz jest obowiązany opanować w trakcie szkolenia

specjalizacyjnego, z uwzględnieniem elementów danej dziedziny medycyny oraz

dziedzin pokrewnych, w szczególności elementów farmakologii klinicznej,

farmakoekonomiki, onkologii, medycyny paliatywnej, medycyny ratunkowej,

promocji zdrowia i zdrowia publicznego, orzecznictwa lekarskiego i prawa

medycznego;

2) formy i metody pogłębiania i uzupełniania wiedzy teoretycznej oraz nabywania

i doskonalenia umiejętności praktycznych, w szczególności:

a) kurs specjalizacyjny wprowadzający w pierwszym roku odbywania

szkolenia specjalizacyjnego, obejmujący wprowadzenie w problematykę,

cele i obszar działania danej specjalności oraz zadania, kompetencje i

oczekiwane wyniki kształcenia specjalisty w tej dziedzinie,

b) niezbędne kursy specjalizacyjne obejmujące określony zakres wymaganej

wiedzy teoretycznej w danej dziedzinie medycyny i dziedzinach

pokrewnych,

c) kurs w zakresie ratownictwa medycznego,

d) kurs w zakresie zdrowia publicznego,

e) kurs w zakresie prawa medycznego,

f) szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej

liczbie określonych zabiegów lub procedur medycznych,

g) staże kierunkowe obejmujące określony zakres wiedzy teoretycznej

i umiejętności praktycznych,

h) pełnienie dyżurów medycznych określonych w programie danej

specjalizacji lub pracę w systemie zmianowym lub równoważnym czasie

2018-01-23

©Telksinoe s. 59/129

pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym w przepisach

o działalności leczniczej,

i) samokształcenie kierowane;

3) okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

4) formy i metody kontroli, wraz z oceną wiedzy teoretycznej i nabytych

umiejętności praktycznych;

5) sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych

określonych programem specjalizacji;

6) zakres merytoryczny PES;

7) standardy akredytacyjne podmiotów szkolących, odpowiadające warunkom,

jakie muszą spełnić jednostki w celu zapewnienia realizacji danego programu

specjalizacji.

4. Program specjalizacji opracowuje i aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy

medycznej, zespół ekspertów powołany przez dyrektora CMKP. Program specjalizacji

redaguje CMKP i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

5. Członków zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, powołuje i odwołuje

dyrektor CMKP. Członkowie zespołu ekspertów są powoływani spośród lekarzy

posiadających tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny, dla

której ma być opracowany program specjalizacji, lub w dziedzinach pokrewnych,

spośród osób zgłoszonych przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny

lub konsultantów krajowych z dziedzin pokrewnych, towarzystwa naukowe właściwe

dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku braku w dziedzinie pokrewnej,

Naczelną Radę Lekarską oraz CMKP.

6. W skład zespołu, o którym mowa w ust. 5, wchodzą:

1) konsultant krajowy w danej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel lub

przedstawiciele lub konsultanci krajowi w dziedzinach pokrewnych lub ich

przedstawiciele;

2) konsultant lub konsultanci krajowi w dziedzinach medycyny związanych

z realizacją zadań państwa związanych w yłącznie z obronnością kraju w czasie

wojny i pokoju lub ich przedstawiciele – w dziedzinach, do których ma to

zastosowanie;

3) przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej

dziedziny medycyny, a w przypadku braku – w dziedzinie pokrewnej;

2018-01-23

©Telksinoe s. 60/129

4) przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

5) przedstawiciel CMKP.

7. Na przewodniczącego zespołu ekspertów dyrektor CMKP powołuje

konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany

program specjalizacji, a jeżeli nie został powołany – w dziedzinie pokrewnej.

8. CMKP publikuje programy specjalizacji zatwierdzone przez ministra

właściwego do spraw zdrowia na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK.

Art. 16g. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wykaz modułów podstawowych właściwych dla danego szkolenia

specjalizacyjnego i wykaz specjalizacji posiadających wspólny moduł

podstawowy,

2) wykaz modułów jednolitych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego

– uwzględniając powiązania dziedzin medycyny w ramach modułów i w ramach

specjalizacji, dziedziny medycyny oraz minimalne okresy kształcenia w odniesieniu

do tych dziedzin, określone w przepisach Unii Europejskiej, a także aktualny stan

wiedzy medycznej;

3) wzory wniosków o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego dla obywateli

polskich i cudzoziemców,

4) regulamin postępowania kwalifikacyjnego

– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości

postępowania kwalifikacyjnego.

2. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze

rozporządzenia, programy uzupełniające dla określonej specjalizacji, zawierające

zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych,

formy i metody ich nabywania, okres trwania i sposób odbywania szkolenia

uzupełniającego oraz formy i metody oceny nabytej przez lekarza wiedzy

i umiejętności, a także sposób zaliczenia szkolenia uzupełniającego, mając na uwadze

konieczność nabycia przez lekarza dodatkowej wiedzy do udzielania świadczeń

zdrowotnych w określonej dziedzinie medycyny, w zakresie i warunkach

wynikających ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności kraju.

2018-01-23

©Telksinoe s. 61/129

3. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji

uprawniających lekarza do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki

laboratoryjnej w laboratorium, uwzględniając odpowiedni zakres wiedzy

i umiejętności określonych w programie specjalizacji niezbędnych do samodzielnego

wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia,

priorytetowe dziedziny medycyny, kierując się potrzebami w zakresie realizacji

świadczeń zdrowotnych.

5. Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia,

priorytetowe dziedziny medycyny dla Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

kierując się potrzebami Sił Zbrojnych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych.

Art. 16h. 1. Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy

o pracę zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas

określony w programie specjalizacji w ramach rezydentury.

2. Lekarz, na swój wniosek, może również odbywać szkolenie specjalizacyjne,

w ramach wolnych miejsc szkoleniowych, w podmiotach prowadzących szkolenie

specjalizacyjne:

1) na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w wymiarze

odpowiadającym wymiarowi pełnoetatowego zatrudnienia, zawartej

z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne w danej dziedzinie

medycyny, w której określa się tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego

i zakres wzajemnych zobowiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego;

2) w ramach płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas

trwania szkolenia specjalizacyjnego na podstawie odrębnych przepisów;

3) na podstawie umowy o pracę zawartej z innym podmiotem niż podmiot

prowadzący szkolenie specjalizacyjne, zapewniającej realizację części programu

specjalizacji w zakresie samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w

wykonywaniu oraz wykonywanie ustalonej liczby określonych zabiegów lub

procedur medycznych, pełnienie d yżurów medycznych, które lekarz jest

obowiązany pełnić w czasie realizacji programu specjalizacji w czasie pracy

dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej i w ramach płatnych

urlopów szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbędny do

2018-01-23

©Telksinoe s. 62/129

zrealizowania pozostałej części programu w podmiocie prowadzącym szkolenie

specjalizacyjne lub odpowiednio w podmiocie prowadzącym staż kierunkowy;

4) na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej

z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się

szczegółowy tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych

zobowiązań na czas jego trwania;

5) w ramach poszerzenia zajęć programowych stacjonarnych studiów

doktoranckich o program specjalizacji odbywanej w tej samej jednostce,

w dziedzinie zgodnej z kierunkiem tych studiów, i w ramach udzielonego urlopu

szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego, a po ukończeniu tych studiów – w trybie

określonym w ust. 1 lub ust. 2 pkt 1–4.

3. Lekarz cudzoziemiec, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 1a, może odbywać

szkolenie specjalizacyjne na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu studiów

i uczestniczeniu w badaniach naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące

obywatelami polskimi.

4. Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także pełniący

służbę lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez

Ministra Obrony Narodowej, odbywa szkolenie specjalizacyjne określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.

5. Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach

organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych lub pełniący służbę w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego

ministra odbywa szkolenie specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na

podstawie art. 16x ust. 3.

6. Lekarz będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy

Służby Więziennej odbywa szkolenie specjalizacyjne określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 16x ust. 4.

7. (uchylony)

8. Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, może

zmienić miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego nie wcześniej niż po upływie

roku od dnia zakwalifikowania się do odbywania tego szkolenia specjalizacyjnego,

z zastrzeżeniem ust. 9.

2018-01-23

©Telksinoe s. 63/129

9. Przepisu ust. 8 nie stosuje się, jeżeli jednostka organizacyjna, w której lekarz

odbywa szkolenie specjalizacyjne, uległa likwidacji lub przestała spełniać wymagania,

o których mowa w art. 19f ust. 2.

Art. 16i. 1. Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały okres jego

trwania w wymiarze czasu równemu czasowi pracy lekarza zatrudnionego

w podmiocie leczniczym, o którym mowa w art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.

o działalności leczniczej, oraz pełni dyżury lub pracuje w systemie zmianowym lub

równoważnym w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym przepisami

o działalności leczniczej.

2. Lekarz:

1) będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także pełniący służbę lub

zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez

Ministra Obrony Narodowej,

2) będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych

podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych,

3) będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie

leczniczym utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby

Więziennej

– może odbywać szkolenie specjalizacyjne w innym wymiarze czasu niż określony

w ust. 1, na warunkach określonych przez właściwe organy, które są obowiązane

zapewnić, aby łączny czas trwania, poziom i jakość odbywanego przez lekarza

szkolenia specjalizacyjnego nie były niższe niż w przypadku odbywania

odpowiedniego szkolenia specjalizacyjnego w wymiarze czasu, o którym mowa

w ust. 1.

3. Lekarzowi pełniącemu dyżur medyczny w ramach realizacji programu

specjalizacji przysługuje wynagrodzenie na podstawie umowy o pełnienie dyżurów,

zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne lub staż kierunkowy.

Art. 16j. 1. Rezydentura jest przyznawana i finansowana przez ministra

właściwego do spraw zdrowia w ramach środków budżetu państwa, których jest

dysponentem.

2018-01-23

©Telksinoe s. 64/129

1a. W roku 2012 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1b. W roku 2013 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1c. W roku 2014 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1d. W roku 2015 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do

spraw zdrowia ze środków budżetu państwa do wysokości 60,75 mln zł oraz ze

środków Funduszu Pracy.

1e. W roku 2016 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do

spraw zdrowia ze środków budżetu państwa do wysokości 182 943 tys. zł oraz ze

środków Funduszu Pracy.

1f. W roku 2017 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1g. W roku 2018 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do

spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

2. Środki finansowe niezbędne do odbywania specjalizacji w ramach

rezydentury przez lekarzy, którzy zostali zakwalifikowani do jej odbywania lub

odbywają ją w tym trybie, minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na

podstawie umowy zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne

zatrudniającym tych lekarzy. Umowa ta określa wysokość środków i ich

przeznaczenie.

2a. Przygotowanie i realizacja umów, o których mowa w ust. 2, odbywa się

w SMK.

3. Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

otrzymuje zasadnicze wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego

roku, w wysokości nie mniejszej niż 70% tego wynagrodzenia.

4. Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa

w ust. 3, podlega zróżnicowaniu ze względu na:

2018-01-23

©Telksinoe s. 65/129

1) dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne

w ramach rezydentury, ze szczególnym uwzględnieniem dziedzin uznanych za

priorytetowe;

2) rok odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w ramach

rezydentury.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, z podziałem na wynagrodzenie

w poszczególnych dziedzinach medycyny, w których jest odbywane szkolenie

specjalizacyjne w ramach rezydentury, kierując się koniecznością zapewnienia

dostępności świadczeń specjalistycznych dla pacjentów.

Art. 16k. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków

budżetu państwa, których jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze

szkoleniem specjalizacyjnym.

1a. W roku 2012 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra

właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1b. W roku 2013 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra

właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1c. W roku 2014 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra

właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1d. W roku 2015 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra

właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1e. W roku 2016 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra

właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1f. W roku 2017 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra

właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1g. W roku 2018 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra

właściwego do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

2. Środki finansowe na dofinansowanie kosztów związanych ze szkoleniem

specjalizacyjnym są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem

właściwym do spraw zdrowia a podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne.

3. W przypadku gdy środki określone w ust. 2 stanowią dla podmiotu

prowadzącego szkolenie specjalizacyjne, będącego przedsiębiorcą, pomoc publiczną

w rozumieniu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będzie ona

2018-01-23

©Telksinoe s. 66/129

udzielana jako pomoc de minimis zgodnie z warunkami określonymi

w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie

stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379

z 28.12.2006, str. 5).

4. Minister Obrony Narodowej może w ramach środków budżetu państwa,

których jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem

specjalizacyjnym lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej lub

pełniących służbę w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez

Ministra Obrony Narodowej.

Art. 16l. 1. Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego ulega przedłużeniu o czas

nieobecności lekarza w pracy:

1) w przypadkach przewidzianych w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 372, 960, 1265, 1579 i 2020);

2) z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy

niż 3 miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego;

3) w przypadkach określonych w art. 92, 176–179, 1823, 185, 187 i 188 Kodeksu

pracy;

4) z powodu urlopu bezpłatnego, nie dłuższego niż 2 lata, udzielonego przez

pracodawcę w celu odbycia stażu zagranicznego zgodnego z programem

odbywanego szkolenia specjalizacyjnego, po uzyskaniu zgody kierownika

specjalizacji;

5) z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych

przy zmianie trybu lub miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

6) z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji

specjalizacji odbywanej w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5.

2. Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego zostaje dodatkowo przedłużony

o okres udzielonego lekarzowi przez pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach

określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

3. W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu

trwania szkolenia specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, a w odniesieniu do

lekarzy odbywających specjalizację w ramach rezydentury – minister właściwy do

spraw zdrowia.

2018-01-23

©Telksinoe s. 67/129

4. Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących

żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących służbę lub

zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez

Ministra Obrony Narodowej, może być przedłużony dodatkowo przez Ministra

Obrony Narodowej o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

oddelegowania do pełnienia służby w innej jednostce wojskowej lub tymczasowego

wykonywania zadań, które uniemożliwiają realizowanie szkolenia specjalizacyjnego.

4a. W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 1, 2 i 4, zgodę na

dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do

lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących służbę

lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez

Ministra Obrony Narodowej, może wyrazić Minister Obrony Narodowej.

5. Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących

funkcjonariuszami w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub

nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych może być

przedłużony dodatkowo przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych o czas

pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5a. W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 1, 2 i 5, zgodę na

dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego, w stosunku do

lekarzy będących funkcjonariuszami w stosunku służby w jednostkach

organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych albo zatrudnionych na podstawie umowy o pracę albo umowy

cywilnoprawnej, albo pełniących służbę w podmiocie leczniczym utworzonym przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może wyrazić minister właściwy do

spraw wewnętrznych.

5b. Informacje o przedłużeniu lekarzowi okresu szkolenia specjalizacyjnego są

umieszczane w SMK przez właściwe podmioty, z dodatkowym wskazaniem:

1) okresu przedłużenia;

2) imienia (imion) i nazwiska osoby, której przedłużenie dotyczy;

3) przedmiotu rozstrzygnięcia;

4) rodzaju rozstrzygnięcia;

5) organu przedłużającego.

2018-01-23

©Telksinoe s. 68/129

6. Lekarz lub właściwy podmiot ma obowiązek poinformować właściwy organ,

o którym mowa w art. 16c ust. 1, o planowanej przez lekarza nieobecności,

w szczególności z powodów, o których mowa w ust. 1, 2, 4–5, trwającej dłużej niż

3 miesiące.

7. Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 6, lub

innej nieobecności lekarza trwającej dłużej niż 3 miesiące może skierować na okres

tej nieobecności innego lekarza, zakwalifikowanego do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego, do odbywania tego szkolenia w podmiocie prowadzącym szkolenie

specjalizacyjne, biorąc pod uwagę możliwość odbycia przez niego części lub całości

programu specjalizacji oraz możliwość wykorzystania miejsc szkoleniowych.

8. Skierowania, o którym mowa w ust. 7, dokonuje się za pomocą SMK.

Art. 16m. 1. Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne pod kierunkiem lekarza

zatrudnionego na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej albo

wykonującego zawód na podstawie stosunku służby w podmiocie prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne, wyznaczonego przez kierownika tego podmiotu, zwanego

dalej „kierownikiem specjalizacji”.

2. Kierownikiem specjalizacji może być lekarz posiadający II stopień

specjalizacji lub tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny będącej przedmiotem

szkolenia specjalizacyjnego, a w uzasadnionych przypadkach w pokrewnej dziedzinie

medycyny.

3. Lekarz odbywa staż kierunkowy pod kierunkiem lekarza posiadającego II

stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego

przez kierownika jednostki realizującej staż kierunkowy, który wyraził zgodę na

pełnienie tej funkcji, zwanego dalej „kierownikiem stażu”.

4. Kierownik specjalizacji oraz kierownik stażu mogą prowadzić jednocześnie

szkolenie specjalizacyjne nie więcej niż trzech lekarzy, a w uzasadnionych potrzebami

kadrowymi przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie

medycyny – czterech lekarzy.

5. Kierownik specjalizacji jednocześnie może dodatkowo kierować stażem

kierunkowym nie więcej niż dwóch lekarzy.

6. Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny za ustalanie i przekazanie

lekarzowi, w szczególności za pomocą SMK, rocznych szczegółowych planów

szkolenia specjalizacyjnego, obejmujących w szczególności miejsce odbywania staży

2018-01-23

©Telksinoe s. 69/129

kierunkowych w sposób zapewniający realizację programu specjalizacji, w terminie

miesiąca od dnia rozpoczęcia kolejnego roku odbywanego szkolenia

specjalizacyjnego, w uzgodnieniu z kierownikiem podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne. Kierownik specjalizacji niezwłocznie odnotowuje każdą zmianę w

rocznym szczegółowym planie szkolenia specjalizacyjnego. Roczne szczegółowe

plany szkolenia specjalizacyjnego oraz jego zmiany są zamieszczane w SMK.

6a. Kierownik specjalizacji niezwłocznie potwierdza realizację przez lekarza

poszczególnych elementów szkolenia specjalizacyjnego za pomocą SMK,

w szczególności przez potwierdzanie wpisów uzupełnianych na bieżąco przez lekarza

w EKS.

7. Kierownik specjalizacji sprawuje nadzór nad realizacją programu specjalizacji

przez lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne. W ramach sprawowanego

nadzoru kierownik specjalizacji, a w odniesieniu do pkt 2–4 lekarz kierujący stażem

kierunkowym:

1) ustala, za pomocą SMK, szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego;

1a) czuwa nad dopełnieniem obowiązku bieżącego uzupełniania EKS;

2) konsultuje i ocenia proponowane i wykonywane przez lekarza badania

diagnostyczne i ich interpretację, rozpoznania choroby, sposoby leczenia,

rokowania i zalecenia dla pacjenta;

3) prowadzi nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych,

leczniczych i rehabilitacyjnych objętych programem specjalizacji do czasu

nabycia przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania;

4) uczestniczy w wykonywanym przez lekarza zabiegu operacyjnym albo

stosowanej metodzie leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko

dla pacjenta, do czasu nabycia przez lekarza umiejętności samodzielnego ich

wykonywania lub stosowania;

5) wystawia opinię zawodową, w tym dotyczącą uzdolnień i predyspozycji

zawodowych, umiejętności manualnych, stosunku do pacjentów

i współpracowników, zdolności organizacyjnych i umiejętności pracy w zespole;

6) wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo

ministra właściwego do spraw wewnętrznych o przerwanie szkolenia

specjalizacyjnego przez lekarza, który nie realizuje programu specjalizacji;

2018-01-23

©Telksinoe s. 70/129

7) wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo

ministra właściwego do spraw wewnętrznych o przedłużenie czasu trwania

szkolenia specjalizacyjnego;

8) potwierdza, za pomocą SMK, zrealizowanie poszczególnych elementów

programu specjalizacji oraz zrealizowanie całości szkolenia specjalizacyjnego

zgodnie z programem specjalizacji.

8. Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii

kierownika specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie

za równoważne ze zrealizowaniem elementów programu specjalizacji stażu

szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz

wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych lub

kursów szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju, w podmiotach prowadzących

szkolenie specjalizacyjne, i ewentualne skrócenie okresu odbywanego szkolenia

specjalizacyjnego, jeżeli okres od dnia ich ukończenia do dnia rozpoczęcia przez

lekarza szkolenia specjalizacyjnego nie jest dłuższy niż 5 lat.

9. (uchylony)

10. Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej

opinii kierownika specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem

o uznanie do okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego, stażu szkoleniowego,

obejmującego szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów

lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych

zrealizowanych za granicą w okresie aktualnie odbywanego szkolenia

specjalizacyjnego.

11. Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także pełniący

służbę lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez

Ministra Obrony Narodowej, odbywający specjalizację, po uzyskaniu opinii

kierownika specjalizacji oraz konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub

dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie

z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju, może wystąpić do dyrektora CMKP

z wnioskiem o uznanie części okresu odbywania specjalizacji w zakresie

odpowiedniego modułu, w przypadku gdy pełnił służbę poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem że charakter tej służby, w tym

2018-01-23

©Telksinoe s. 71/129

uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie zabiegów i procedur medycznych,

odpowiadał właściwemu programowi specjalizacji.

12. Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może

uznać, w drodze decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8, za równoważne ze

zrealizowaniem części programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania

tego szkolenia, jednak nie więcej niż o 1/2 okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego

lub modułów, o których mowa w art. 16 ust. 2.

13. Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może

uznać, w drodze decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8 i 10, za równoważne

ze zrealizowaniem części programu specjalizacji.

13a. Decyzje, o których mowa w ust. 12 i 13, zamieszcza się w SMK

i dodatkowo podaje w nim:

1) datę decyzji;

2) imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3) przedmiot decyzji;

4) rodzaj rozstrzygnięcia;

5) organ wydający decyzję.

14. W skład zespołu, o którym mowa w ust. 12 i 13, wchodzą:

1) konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2) kierownik specjalizacji;

3) przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny

medycyny;

4) przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej

dziedzinie medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

Art. 16ma. Skrócenie okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego

spełniającego minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii

Europejskiej nie może obejmować więcej niż 1/2 minimalnego czasu trwania danego

programu specjalizacji określonego w przepisach Unii Europejskiej.

Art. 16n. 1. Lekarzowi, który posiada tytuł specjalisty uzyskany poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, niepodlegający uznaniu za równoważny na podstawie

przepisów, o których mowa w art. 16a i 16b, minister właściwy do spraw zdrowia

2018-01-23

©Telksinoe s. 72/129

uznaje tytuł specjalisty za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli zostały spełnione łącznie następujące warunki:

1) lekarz posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej;

2) czas trwania szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicą odpowiada

czasowi trwania szkolenia specjalizacyjnego określonemu w programie

specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej;

3) program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz

umiejętności praktycznych, sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności

odpowiada w istotnych elementach określonemu programowi specjalizacji

w Rzeczypospolitej Polskiej;

4) sposób i tryb złożenia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy

i umiejętności odpowiada złożeniu przez lekarza PES w Rzeczypospolitej

Polskiej.

2. Lekarz, o którym mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem o uznanie tytułu

specjalisty do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem dyrektora

CMKP.

3. Do wniosku dołącza się oryginał albo kopię poświadczoną za zgodność

z oryginałem:

1) prawa wykonywania zawodu;

2) dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza

w kraju, w którym lekarz uzyskał tytuł specjalisty;

3) dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty;

4) dokumentu zawierającego informacje o miejscu odbycia szkolenia

specjalizacyjnego, czasie jego trwania i programie specjalizacji;

5) dokumentu zawierającego informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu lub

innej formie potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

6) dokumentu zawierającego informacje o miejscu, czasie trwania i rodzaju

czynności zawodowych wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.

4. Wniosek podlega ocenie merytorycznej dokonywanej przez zespół ekspertów

powołany przez dyrektora CMKP.

5. W skład zespołu, o którym mowa w ust. 4, wchodzą lekarze posiadający tytuł

specjalisty w danej dziedzinie medycyny:

2018-01-23

©Telksinoe s. 73/129

1) konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny lub jego

przedstawiciel;

2) dwaj lekarze posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora

habilitowanego;

3) przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

4) przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny

medycyny.

6. Zespół zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał,

chyba że nie został złożony żaden wniosek.

7. Jeżeli na podstawie przedstawionych przez lekarza dokumentów zespół

stwierdzi, że czas trwania szkolenia lub formy nabywania wiedzy i umiejętności

praktycznych nie odpowiadają w istotnych elementach programowi specjalizacji

w danej specjalności w Rzeczypospolitej Polskiej, ocena merytoryczna wydawana

przez zespół jest negatywna albo zawiera wskazanie do odbycia stażu

uzupełniającego, z uwzględnieniem czasu trwania i zakresu merytorycznego tego

stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne, w którym

staż uzupełniający powinien być odbyty.

8. Na podstawie oceny merytorycznej, o której mowa w ust. 7, dyrektor CMKP

w terminie 30 dni wydaje opinię, która wraz z aktami jest niezwłocznie przekazywana

do ministra właściwego do spraw zdrowia.

9. Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia

uznania tytułu specjalisty uzyskanego za granicą za równoważny z tytułem specjalisty

w Rzeczypospolitej Polskiej.

10. W przypadku gdy opinia, o której mowa w ust. 8, zawiera wskazanie do

odbycia stażu uzupełniającego, minister właściwy do spraw zdrowia kieruje lekarza

do odbycia tego stażu, z uwzględnieniem czasu trwania i zakresu merytorycznego tego

stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne, w którym

staż uzupełniający powinien być odbyty.

11. Staż uzupełniający nie może trwać dłużej niż 3 lata.

12. Lekarz odbywa staż uzupełniający w ramach płatnego urlopu szkoleniowego,

umowy o pracę na czas określony w celu odbycia stażu uzupełniającego albo umowy

cywilnoprawnej o odbycie stażu uzupełniającego, zawartej ze wskazanym podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, na warunkach określonych w umowie.

2018-01-23

©Telksinoe s. 74/129

13. Staż uzupełniający kończy się uzyskaniem opinii zawodowej, wystawionej

przez kierownika właściwej komórki organizacyjnej podmiotu prowadzącego

szkolenie specjalizacyjne.

14. Na podstawie opinii zawodowej minister właściwy do spraw zdrowia wydaje

decyzję, w której uznaje tytuł specjalisty za równoważny z tytułem specjalisty

w Rzeczypospolitej Polskiej, albo odmawia uznania tego tytułu.

15. Decyzje, o których mowa w ust. 9 i 14, zamieszcza się w SMK i dodatkowo

podaje w nim:

1) datę decyzji;

2) imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3) obywatelstwo osoby, której decyzja dotyczy;

4) państwo uzyskania tytułu specjalisty;

5) przedmiot decyzji;

6) rodzaj rozstrzygnięcia;

7) organ wydający decyzję.

Art. 16o. 1. Lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia

specjalizacyjnego w przypadku:

1) zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza albo zakazu wykonywania

zawodu lekarza;

2) ograniczenia lekarza w wykonywaniu określonych czynności medycznych,

objętych programem specjalizacji;

3) niepodjęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od

dnia wskazanego jako dzień rozpoczęcia tego szkolenia na skierowaniu

wystawionym przez organ kierujący do odbycia szkolenia, z przyczyn leżących

po stronie lekarza;

4) zaprzestania przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

5) przerwania lekarzowi szkolenia specjalizacyjnego na wniosek kierownika

specjalizacji po uzyskaniu opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego

w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta krajowego w danej dziedzinie

medycyny lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa

związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju oraz

właściwej okręgowej izby lekarskiej;

6) upływu okresu, w którym był obowiązany ukończyć szkolenie specjalizacyjne.

2018-01-23

©Telksinoe s. 75/129

1a. Przez zaprzestanie przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

o którym mowa w ust. 1 pkt 4, należy rozumieć faktyczne zaprzestanie przez lekarza

realizacji programu specjalizacji, zgodnie z rocznym szczegółowym planem szkolenia

specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16m ust. 6, lub nieuzupełnianie wpisów, za

pomocą SMK, w EKS przez lekarza, o których mowa w art. 16m ust. 6a, w okresie

3 miesięcy od dnia dokonania ostatniego wpisu, z przyczyn leżących po stronie

lekarza.

2. Właściwy podmiot jest obowiązany do powiadomienia za pomocą SMK

odpowiednio wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do

spraw wewnętrznych o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1–5.

3. (uchylony)

4. Odpowiednio wojewoda, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy

do spraw wewnętrznych wydaje decyzję o skreśleniu lekarza z rejestru lekarzy

odbywających szkolenie specjalizacyjne, zwanego dalej

„rejestrem”, na podstawie:

1) powiadomienia przez właściwy podmiot o zaistnieniu okoliczności, o których

mowa w ust. 1 pkt 1–4, lub informacji o zaistnieniu okoliczności, o których

mowa w ust. 1 pkt 1–4, przez inne uprawnione podmioty;

2) wniosku kierownika specjalizacji o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego po

uzyskaniu przez wojewodę, Ministra Obrony Narodowej albo ministra

właściwego do spraw wewnętrznych opinii właściwego konsultanta

wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta w danej

dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań

państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju

oraz właściwej okręgowej izby lekarskiej.

5. Decyzję, o której mowa w ust. 4, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje

w nim:

1) datę decyzji;

2) imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3) przedmiot decyzji;

4) rodzaj rozstrzygnięcia;

5) organ wydający decyzję.

2018-01-23

©Telksinoe s. 76/129

6. Do decyzji, o której mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. O decyzji podmioty,

o których mowa w ust. 4, powiadamiają lekarza również na piśmie.

Art. 16p. 1. Rejestr jest prowadzony przez CMKP, za pomocą SMK,

z wykorzystaniem danych niezwłocznie zamieszczanych w SMK bezpośrednio przez

wojewodów, Ministra Obrony Narodowej i ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

2. Rejestr jest prowadzony w systemie ewidencyjno-informatycznym, według

określonego układu danych:

1) numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków:

a) dwucyfrowy symbol województwa będący pierwszym członem

identyfikatora jednostek podziału terytorialnego określonego w przepisach

wydanych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r.

o statystyce publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1068),

b) czteroznakowy kod specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji

określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2,

c) siedmiocyfrowy numer „Prawa wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawa

wykonywania zawodu lekarza dentysty”;

2) imię (imiona) i nazwisko lekarza;

3) adres miejsca zamieszkania lekarza;

4) miejsce i data urodzenia w przypadku lekarza cudzoziemca;

5) numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwa i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6) obywatelstwo (obywatelstwa);

7) numer prawa wykonywania zawodu;

8) numer seryjny, data i podmiot wydający dokument prawa wykonywania zawodu;

9) posiadane specjalizacje oraz rok ich uzyskania;

10) numer i data decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie wyrażenia

zgody na odbywanie specjalizacji przez lekarza cudzoziemca;

11) tryb odbywania i zasady finansowania szkolenia specjalizacyjnego odbywanego

przez lekarza cudzoziemca;

12) data postępowania kwalifikacyjnego oraz wynik uzyskany w postępowaniu

kwalifikacyjnym;

2018-01-23

©Telksinoe s. 77/129

13) data skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz nazwa organu

kierującego;

14) data i numer karty szkolenia specjalizacyjnego;

15) nazwa i adres jednostki organizacyjnej oraz nazwa komórki organizacyjnej,

w której jest odbywane szkolenie specjalizacyjne, oraz numer księgi rejestrowej

w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą;

16) imię (imiona) i nazwisko kierownika specjalizacji, posiadana specjalizacja

i zajmowane stanowisko oraz numer prawa wykonywania zawodu;

17) planowane daty rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego oraz

rzeczywiste daty rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

18) data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki

szkolenie to zostało przedłużone albo skrócone, oraz informacja o kursach

zaliczonych w związku z decyzją, o której mowa w art. 16 ust. 7 lub art. 16m

ust. 12 lub 13;

19) informacja o zrealizowanych przez lekarza kursach objętych programem

specjalizacji, z podaniem nazwy i numeru kursu, daty rozpoczęcia i zakończenia

kursu oraz imienia (imion) i nazwiska, a także posiadanej specjalizacji

kierownika naukowego kursu specjalizacyjnego;

20) informacja o wariancie programu, według którego lekarz odbywa szkolenie

specjalizacyjne;

21) data i wynik PES w zakresie uzyskanej specjalizacji;

22) adnotacje dotyczące przeniesienia się lekarza w celu odbywania szkolenia

specjalizacyjnego z obszaru innego województwa, przyczyny przeniesienia,

nazwa jednostki organizacyjnej, w której lekarz odbywał dotychczas szkolenie

specjalizacyjne, tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego, nazwisko i imię

dotychczasowego kierownika specjalizacji, dotychczasowy okres trwania

szkolenia specjalizacyjnego;

23) adnotacje dotyczące zmiany trybu odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

24) adnotacja dotycząca wykreślenia lekarza z rejestru.

3. Użytkownikami rejestru są:

1) wojewodowie;

2) minister właściwy do spraw zdrowia;

3) Minister Obrony Narodowej;

2018-01-23

©Telksinoe s. 78/129

4) minister właściwy do spraw wewnętrznych;

5) Minister Sprawiedliwości.

4. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny dla podmiotów, które wykażą

interes prawny.

5. Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 15 ustawy z dnia

17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania

publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579).

6. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia:

1) sposób i tryb przekazywania danych, o których mowa w ust. 2,

2) szczegółowy sposób prowadzenia rejestru oraz sposób udostępniania danych

wpisanych do rejestru

– mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa danych oraz funkcjonalności

prowadzonego rejestru.

Art. 16r. 1. Podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji formalnej

odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji lekarza, który

uzyskał potwierdzenie zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie

z programem specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

2. Podmiotami weryfikującymi odbycie szkolenia specjalizacyjnego zgodnie

z programem specjalizacji są:

1) wojewoda właściwy ze względu na obszar województwa, na terenie którego

wnioskodawca odbywał szkolenie specjalizacyjne;

2) Minister Obrony Narodowej – w przypadku wnioskodawców będących

żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących służbę lub

zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez Ministra Obrony

Narodowej;

3) minister właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka

organizacyjna – w przypadku wnioskodawców pełniących służbę lub

zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

3. Podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji, o której mowa

w ust. 1, oraz zwracają się, za pomocą SMK, do właściwych konsultantów krajowych

2018-01-23

©Telksinoe s. 79/129

o merytoryczną weryfikację, czy wnioskodawca odbył szkolenie specjalizacyjne

zgodnie z programem specjalizacji, w terminie 14 dni od dnia uzyskania przez lekarza

potwierdzenia zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem

specjalizacji przez kierownika specjalizacji. Konsultant krajowy dokonuje

weryfikacji, za pomocą SMK, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia

danego podmiotu. W przypadku braku konsultanta krajowego w danej dziedzinie

właściwym jest konsultant krajowy w dziedzinie pokrewnej.

4. W przypadku wnioskodawców będących żołnierzami w czynnej służbie

wojskowej, a także pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych

utworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, właściwy

konsultant krajowy przed dokonaniem weryfikacji, o której mowa w ust. 3, może

zwrócić się do właściwego konsultanta do spraw obronności kraju o opinię.

5. W przypadku niezrealizowania przez wnioskodawcę programu specjalizacji,

właściwy konsultant krajowy za pomocą SMK wskazuje brakujące elementy

programu specjalizacji.

6. Podmioty, o których mowa w ust. 2, niezwłocznie po uzyskaniu informacji od

konsultanta krajowego:

1) potwierdzają zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;

2) w przypadku, o którym mowa w ust. 5, odmawiają potwierdzenia zakończenia

szkolenia specjalizacyjnego oraz kierują do zrealizowania brakującego elementu

programu specjalizacji i przedłużają okres szkolenia w trybie pozarezydenckim

o czas niezbędny do realizacji tego elementu, uwzględniając okres przerwy

wynikającej z procedury weryfikacji realizacji programu specjalizacji.

7. Podmioty, o których mowa w ust. 2, zawiadamiają wnioskodawcę

o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 6, za pomocą SMK. O odmowie

potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego podmioty, o których mowa

w ust. 2, powiadamiają wnioskodawcę również na piśmie. Do doręczenia

powiadomienia na piśmie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

8. W przypadku odmowy potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego, wnioskodawca, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 6, może zwrócić się do podmiotu, o którym

mowa w ust. 2, o weryfikację rozstrzygnięcia.

2018-01-23

©Telksinoe s. 80/129

9. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, podmioty, o których mowa w ust. 2,

dokonują weryfikacji formalnej odbycia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego

zgodnie z programem specjalizacji, po zrealizowaniu brakującego elementu programu

specjalizacji i potwierdzeniu tego przez kierownika specjalizacji w EKS. Przepisy

ust. 5–8 stosuje się odpowiednio.

10. Do lekarza, który uzyskał decyzję o dopuszczeniu do PES, wydaną zgodnie

z art. 16 ust. 7 albo ust. 9, nie stosuje się przepisów ust. 1–9.

Art. 16ra. 1. Lekarz może złożyć wniosek o zaliczenie PES w całości albo

w części, jeżeli złożył z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez

europejskie towarzystwo naukowe, który przez ministra właściwego do spraw zdrowia

został uznany za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości

albo w części.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia,

wykaz egzaminów organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe, których

złożenie z wynikiem pozytywnym jest równoważne z zaliczeniem z wynikiem

pozytywnym PES w całości albo w części, oraz wykaz dokumentów potwierdzających

złożenie takich egzaminów, mając na względzie zakres tematyczny tych egzaminów

oraz konieczność przedstawienia pełnej informacji o egzaminach organizowanych

przez europejskie towarzystwa naukowe.

3. Lekarz może uzyskać uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie

towarzystwo naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES

w całości albo w części po uzyskaniu potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego. Przepisy art. 16r stosuje się odpowiednio.

4. Lekarz, po uzyskaniu potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego,

w celu uznania egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za

równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części

składa wniosek do dyrektora CEM. W przypadku określenia przez ministra

właściwego do spraw zdrowia na podstawie ust. 2 wykazu dokumentów

potwierdzających złożenie takich egzaminów, do wniosku dołącza dokumenty

wskazane w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. Dokumenty te przedstawia się

w oryginale albo w kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem.

5. Dyrektor CEM weryfikuje dokumenty, o których mowa w ust. 4, pod

względem formalnym oraz rozstrzyga o tym, czy są spełnione przesłanki, o których

2018-01-23

©Telksinoe s. 81/129

mowa w ust. 3, pozwalające na uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie

towarzystwo naukowe za równoważny z całością albo częścią PES. W przypadku

stwierdzenia spełnienia przesłanek pozwalających na uznanie egzaminu

organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z całością

PES, dyrektor CEM wydaje dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty.

W przypadku stwierdzenia spełnienia przesłanek pozwalających na uznanie egzaminu

organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z częścią

PES, dyrektor CEM wydaje zaświadczenie potwierdzające takie uznanie. Dyrektor

CEM odmawia uznania egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo

naukowe za równoważny z całością albo częścią PES w drodze decyzji. Przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego stosuje

się odpowiednio.

6. Lekarz nie może uzyskać uznania egzaminu organizowanego przez

europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem

pozytywnym PES w całości albo w części, jeżeli złożył z wynikiem pozytywnym PES

odpowiednio w całości albo w części.

7. Lekarz nie może przystąpić do PES w całości albo w części, jeżeli uzyskał

uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za

równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES odpowiednio w całości

albo w części.

8. Do spraw, o których mowa w ust. 6 i 7, stosuje się art. 105 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

9. Dyrektor CEM informuje o rozstrzygnięciu w sprawie uznania egzaminu

organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny

z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części, za pomocą SMK

i dodatkowo podaje w nim:

1) datę rozstrzygnięcia;

2) imię (imiona) i nazwisko osoby, której rozstrzygnięcie dotyczy;

3) przedmiot rozstrzygnięcia;

4) rodzaj rozstrzygnięcia;

5) organ wydający rozstrzygnięcie.

Art. 16rb. 1. Lekarz, który uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, oraz lekarz, który ma

2018-01-23

©Telksinoe s. 82/129

uznany dorobek na podstawie art. 16 ust. 7 albo ust. 9, może wystąpić do dyrektora

CEM z wnioskiem o przystąpienie do PES.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane:

1) imię (imiona) i nazwisko;

2) numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

3) adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli

wnioskodawca takie posiada;

4) wskazanie jednostki, w której wnioskodawca odbywał szkolenie specjalizacyjne,

jeżeli dotyczy;

5) datę wydania decyzji oraz organ wydający decyzję, o której mowa

w art. 16 ust. 7 albo ust. 9, jeżeli wnioskodawca taką posiada;

6) nazwę uczelni, którą wnioskodawca ukończył;

7) informacje o posiadanym prawie wykonywania zawodu: jego numer, data

wydania i organ wydający;

8) imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy, lub tytuł naukowy

kierownika specjalizacji;

9) wskazanie podmiotu, o którym mowa w art. 16r ust. 2;

10) wskazanie dziedziny, w jakiej wnioskodawca zamierza składać PES;

11) wskazanie części PES, do której zamierza przystąpić wnioskodawca;

12) informację o posiadanej specjalizacji;

13) datę i numer zaświadczenia o uznaniu egzaminu organizowanego przez

europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z częścią PES, jeżeli dotyczy.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się za pomocą SMK.

4. Opłata, o której mowa w art. 16t ust. 1, jest wnoszona na rachunek bankowy

wskazany przez CEM, podany za pomocą SMK w trakcie składania wniosku,

o którym mowa w ust. 1. Opłata powinna być uiszczona niezwłocznie po złożeniu

wniosku, nie później niż w terminie 5 dni od upływu terminu składania wniosków,

o którym mowa w ust. 5. W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w art. 16t

ust. 1, albo wniesienia jej w wysokości niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa

wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych, za pomocą SMK lub za pomocą

środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty elektronicznej wskazanym

przez wnioskodawcę we wniosku, o którym mowa w ust. 2. Przepisu art. 64 ustawy

2018-01-23

©Telksinoe s. 83/129

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od skierowania

wezwania dotknięty nim wniosek traktuje się jako niezłożony. O konsekwencji tej

dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie do dnia 31 lipca

każdego roku dla sesji jesiennej albo do dnia 31 grudnia każdego roku dla sesji

wiosennej. Do terminu zgłoszenia nie stosuje się przepisów art. 58–60 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku awarii

SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej złożenie wniosku w okresie

tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, terminy te przedłuża się o czas

trwania awarii od momentu usunięcia awarii. Przedłużenie następuje z urzędu przez

operatora systemu.

6. Dyrektor CEM zawiadamia wnioskodawcę o miejscu i terminie egzaminu

oraz nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą

SMK lub środków komunikacji elektronicznej na adres poczty elektronicznej

wskazany przez wnioskodawcę we wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie później niż

14 dni przed terminem danego egzaminu.

Art. 16rc. 1. CEM organizuje PES dwa razy do roku w miejscach ustalonych

przez dyrektora CEM.

2. PES dla każdej specjalności jest składany w formie egzaminu testowego

i egzaminu ustnego, w kolejności tych egzaminów ustalonej przez dyrektora CEM,

obejmujących zakres odbytego szkolenia specjalizacyjnego, ze szczególnym

uwzględnieniem procedur diagnostycznych i leczniczych, z wyłączeniem

wykonywania inwazyjnych zabiegów i procedur medycznych.

3. W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na

wniosek dyrektora CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu

testowego PES dla wszystkich lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie

w określonej sesji egzaminacyjnej, z zachowaniem egzaminu ustnego, albo

zdecydować o przeprowadzeniu PES jeden raz w roku – z zachowaniem wszystkich

jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.

4. Testy i pytania testowe opracowuje i ustala CEM w porozumieniu

z konsultantem krajowym właściwym dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku

2018-01-23

©Telksinoe s. 84/129

braku takiego konsultanta – w dziedzinie pokrewnej lub jego przedstawicielem

odrębnie dla każdej dziedziny medycyny oraz na każdą sesję egzaminacyjną.

5. Testy, pytania i zadania egzaminacyjne są opracowywane, przetwarzane,

dystrybuowane i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez

osoby inne niż uczestniczące w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu

i przechowywaniu, przeprowadzające PES lub sprawujące nadzór nad ich

prowadzeniem.

6. Testy i pytania testowe oraz zadania i pytania egzaminu ustnego PES mogą

być udostępnione wyłącznie osobie przystępującej do tego egzaminu, na jej wniosek,

po ich wykorzystaniu w PES. Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania testowe

w drodze ich okazania w siedzibie CEM. Zakazane jest wynoszenie poza siedzibę

CEM udostępnianych testów i pytań testowych oraz ich reprodukowanie, kopiowanie

jakąkolwiek techniką lub przepisywanie. W przypadku naruszenia tego zakazu

udostępnianie zostaje przerwane. Przebieg udostępniania może być monitorowany za

pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

7. Udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej podlegają wyłącznie pytania testowe wraz

z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane na potrzeby PES, po upływie 5 lat od

dnia przeprowadzenia tego egzaminu.

Art. 16s. 1. (uchylony)

2. Lekarzowi przysługuje urlop szkoleniowy w wymiarze 6 dni na

przygotowanie się i przystąpienie do PES. Za czas urlopu szkoleniowego lekarz

zachowuje prawo do wynagrodzenia.

3. Egzamin testowy wchodzący w skład PES polega na rozwiązaniu 120 pytań

zawierających pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy.

Lekarz może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź lekarz

uzyskuje 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej

odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

3a. Zdający PES w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo

bezpośrednio po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej,

merytoryczne zastrzeżenie do pytania testowego wykorzystanego podczas tego PES.

Zastrzeżenie składa się do dyrektora CEM na formularzu, którego wzór opracowuje

CEM. W przypadku uznania zgłoszonego zastrzeżenia, zadanie testowe objęte

2018-01-23

©Telksinoe s. 85/129

zastrzeżeniem jest pomijane przy ustalaniu wyniku egzaminu testowego w stosunku

do wszystkich zdających, co odpowiednio obniża liczbę możliwych do uzys kania

punktów. Punkty za zadania unieważnione nie są przyznawane.

4. Część testową PES uważa się za zaliczoną z wynikiem pozytywnym po

uzyskaniu przez lekarza co najmniej 60% możliwej do uzyskania maksymalnej liczby

punktów.

4a. Przebieg PES może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących

obraz i dźwięk, o czym osoby przystępujące do egzaminu informuje się

w zawiadomieniu o egzaminie lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.

4b. Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania

PES zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych,

a także nie może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania

i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu lub rozwiązywanie testu

niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania zdającego, co jest

równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.

4c. W przypadku stwierdzenia, w trakcie egzaminu, naruszenia zakazu, o którym

mowa w ust. 4b, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący zespołu

egzaminacyjnego, o którym mowa w art. 16u ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego i odnotowuje dyskwalifikację wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz

godziną przerwania egzaminu testowego w protokole egzaminacyjnym.

4d. W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu egzaminu, na podstawie analizy

obrazów zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,

o których mowa w ust. 4a, że zdający naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4b, lub

rozwiązał test niesamodzielnie, przewodniczący Państwowej Komisji

Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 16u ust. 1, dokonuje dyskwalifikacji zdającego

i odnotowuje dyskwalifikację wraz ze wskazaniem jej przyczyny w protokole

egzaminacyjnym.

4e. W przypadku, o którym mowa w ust. 4d, o dyskwalifikacji dyrektor CEM

zawiadamia na piśmie zdyskwalifikowanego. Informację o dyskwalifikacji dyrektor

CEM zamieszcza również w SMK.

4f. O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia właściwego:

1) okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej, jeżeli lekarz lub lekarz

dentysta jest członkiem okręgowej izby lekarskiej;

2018-01-23

©Telksinoe s. 86/129

2) okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wojskowej izby

lekarskiej, jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem wojskowej izby

lekarskiej.

4g. Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do PES w kolejnej najbliższej

sesji egzaminacyjnej od dnia dyskwalifikacji.

5. (uchylony)

6. Lekarz może składać PES po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego

tożsamość.

7. Przy składaniu przez lekarza egzaminu ustnego może być obecny kierownik

specjalizacji jako obserwator.

8. Egzamin przeprowadza się w obecności co najmniej trzech członków komisji,

o której mowa w art. 16u ust. 1.

9. PES przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez

dyrektora CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

10. W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PES lub

nieprzewidzianych sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie PES dyrektor CEM

może unieważnić PES w całości albo w części, w danym terminie dla danej dziedziny

dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

11. Unieważnienie PES albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio

PES albo jego część jako niebyłą. Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie

nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się

ostateczna. W przypadku unieważnienia całości PES wszystkie jego części odbywają

się w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja

o unieważnieniu stała się ostateczna.

11a. Unieważnienie PES w całości albo w części następuje, gdy osoba, która

przystępowała do egzaminu, nie była do tego uprawniona. Unieważnienie PES albo

jego części z przyczyn leżących po stronie zdającego powoduje, że uznaje się

odpowiednio PES albo jego część za nieważną. Przepisów ust. 11 oraz art. 16w

ust. 6 nie stosuje się.

11b. W przypadku unieważnienia PES z przyczyn nieleżących po stronie

zdającego, nie pobiera się opłaty, o której mowa w art. 16t ust. 1, od osoby

zgłaszającej się do kolejnego egzaminu, która przystępowała do unieważnionego

egzaminu.

2018-01-23

©Telksinoe s. 87/129

12. Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od

dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PES albo

jego części.

13. Informacja o decyzji o unieważnieniu PES albo jego części jest ogłaszana na

stronie internetowej CEM. Do doręczeń decyzji, o której mowa w ust. 12, przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego stosuje

się odpowiednio. Decyzję zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w nim:

1) datę decyzji;

2) imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3) przedmiot decyzji;

4) rodzaj rozstrzygnięcia;

5) organ wydający decyzję.

14. Od decyzji o unieważnieniu PES albo jego części przysługuje odwołanie do

ministra właściwego do spraw zdrowia w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia,

składane za pośrednictwem dyrektora CEM.

Art. 16t. 1. W przypadku zgłoszenia do PES po raz drugi i kolejny lekarz ponosi

opłatę w wysokości nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia

15 stycznia każdego roku.

2. Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera dyrektor CEM.

3. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

4. (uchylony)

Art. 16u. 1. PES jest przeprowadzany przez Państwową Komisję

Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

2. Przewodniczącego i członków PKE powołuje i odwołuje dyrektor CEM

spośród osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego właściwego dla danej

dziedziny medycyny, towarzystwo naukowe właściwe dla danej dziedziny medycyny

oraz Naczelną Radę Lekarską.

3. W skład PKE wchodzą lekarze specjaliści w dziedzinie medycyny objętej PES

lub, w uzasadnionych przypadkach, w pokrewnej dziedzinie medycyny:

2018-01-23

©Telksinoe s. 88/129

1) przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego właściwego dla danej

dziedziny medycyny;

2) przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej

dziedziny medycyny;

3) przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej.

4. Do członków PKE stosuje się odpowiednio art. 14b ust. 3 i 6–9.

5. Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PES w ustalonych miejscach

i terminach, wyznacza spośród członków PKE zespoły egzaminacyjne. Zespół

egzaminacyjny składa się co najmniej z trzech członków PKE, z zachowaniem

reprezentacji podmiotów wymienionych w ust. 3.

6. Do zadań PKE lub wydzielonego spośród jej członków zespołu

egzaminacyjnego należy:

1) przekazanie CEM kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego,

z zachowaniem tajności procedury;

2) dokonywanie oceny egzaminu ustnego;

3) przekazanie CEM oceny PES oraz innej dokumentacji związanej

z przeprowadzonym PES, nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia

PES.

7. Członkom PKE albo zespołu egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PES

przysługuje odpowiednio:

1) wynagrodzenie za udział w pracach tego zespołu, w wysokości nie wyższej niż

500 złotych dla przewodniczącego i nie wyższej niż 300 złotych dla członka;

2) zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks

pracy przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju;

3) zwolnienie od pracy w dniu posiedzenia PKE albo zespołu egzaminacyjnego, bez

zachowania prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania PES w dniu

roboczym.

8. Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 7 pkt 1,

oraz zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 7 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia,

dyrektor CEM.

2018-01-23

©Telksinoe s. 89/129

Art. 16w. 1. CEM ustala wyniki PES i zamieszcza w SMK, a w zakresie

egzaminu testowego publikuje je także na swojej stronie internetowej. Wynik PES nie

stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego.

2. Lekarz, który nie przystąpił do PES w wyznaczonym terminie albo uzyskał

wynik negatywny z PES, może przystąpić do PES w kolejnej sesji egzaminacyjnej.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, lekarz składa do dyrektora CEM

wniosek, o którym mowa w art. 16rb ust. 1. Przepisy art. 16rb ust. 2–6 stosuje się

odpowiednio.

4. Za wynik pozytywny PES uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników z obu

jego części, o których mowa w art. 16rc ust. 2.

5. W przypadku gdy PES w danej sesji egzaminacyjnej składa się z egzaminu

testowego i egzaminu ustnego oraz gdy dyrektor CEM ustalił, zgodnie z art. 16rc

ust. 2, że jako pierwszy jest przeprowadzany egzamin testowy, warunkiem

przystąpienia do egzaminu ustnego jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu

testowego. Wynik pozytywny z części PES jest uznawany w kolejnych sześciu sesjach

egzaminacyjnych po sesji, w której został uzyskany. W przypadku nieuzyskania

wyniku pozytywnego z jednej części PES albo nieprzystąpienia do części PES

w ustalonym terminie, lekarz może przystąpić w innej sesji egzaminacyjnej tylko do

tej części PES.

6. Oceną końcową PES jest ocena wynikająca ze średniej arytmetycznej ocen

z egzaminu testowego i ustnego.

7. Lekarzowi, który złożył PES z wynikiem pozytywnym, dyrektor CEM wydaje

dyplom PES w terminie 30 dni od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji

egzaminacyjnej od PKE.

8. Dokumentacja dotycząca szkolenia specjalizacyjnego lekarza, która nie jest

gromadzona w SMK, jest przechowywana przez właściwe podmioty, o których mowa

w art. 16r ust. 2, a kopia dyplomu PES jest przechowywana przez CEM, zgodnie

z art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym

i archiwach.

9. Wyniki PES dyrektor CEM udostępnia za pomocą SMK organom, o których

mowa w art. 16c ust. 8, uczelniom w zakresie ich absolwentów, jednostkom

2018-01-23

©Telksinoe s. 90/129

akredytowanym w zakresie lekarzy, którzy odbywali w nich szkolenie

specjalizacyjne, oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej.

10. Na wniosek lekarza, który złożył PES, dyrektor CEM wydaje, odpłatnie,

duplikat albo odpis dyplomu albo dokonuje korekty dyplomu PES. Opłata za te

czynności wynosi 50 zł. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy korekta wynika

z błędu CEM.

Art. 16x. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii

Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia:

1) tryb i sposób przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dla lekarzy oraz

punktowe kryteria kwalifikacji tych lekarzy do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego, mając na celu konieczność zapewnienia obiektywności i

przejrzystości postępowania kwalifikacyjnego,

2) szczegółowy sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego, w tym przez

lekarzy posiadających I lub II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,

3) formy specjalistycznego szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz sposoby

ich prowadzenia,

4) szczegółowy sposób zgłaszania się i tryb dopuszczania do PES,

5) szczegółowy sposób i tryb składania PES oraz ustalania jego wyników,

5a) szczegółowy tryb unieważniania pytań testowych,

5b) wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczącego PKE albo zespołu

egzaminacyjnego, o którym mowa w art. 16u ust. 7 pkt 1,

5c) wysokość i sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 16t ust. 1,

6) tryb powoływania PKE,

7) wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8, dla członków PKE,

8) tryb uznawania stażu szkoleniowego, staży kierunkowych lub kursów

szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju za równoważne ze

zrealizowaniem elementów określonych w danym programie specjalizacji

i ewentualne skrócenie szkolenia specjalizacyjnego,

9) sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych

określonych programem specjalizacji

– uwzględniając zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych niezbędnych

do wykonywania zawodu w zakresie określonej dziedziny medycyny, zgodnie

z wymogami współczesnej wiedzy medycznej;

2018-01-23

10) wzory dokumentów potwierdzających realizację programu specjalizacji i jego

ukończenia, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu

programu specjalizacji;

11) tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego w nowej dziedzinie

medycyny nieobjętej systemem szkolenia specjalizacyjnego za równoważny

z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym, w tym kryteria oceny dorobku

zawodowego i naukowego,

12) tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy posiadających

stopień naukowy doktora habilitowanego za równoważny z odbytym szkoleniem

specjalizacyjnym, w tym kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,

– uwzględniając zakres szkolenia odbytego w kraju lub za granicą.

13) tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu lub odpisu dyplomu PES oraz

sposób uiszczania opłaty za wydanie duplikatu lub odpisu dyplomu PES,

14) tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty dyplomu PES oraz sposób

uiszczania opłaty za dokonanie korekty dyplomu,

15) wzór dokumentu, o którym mowa w art. 19g ust. 7, potwierdzającego

ukończenie kursu,

16) wysokość wynagrodzenia za wykonywanie czynności kontrolnych, o którym

mowa w art. 19i ust. 12 pkt 1

– mając na celu zapewnienie sprawnej realizacji zadań przez CEM, zapewnienie

przejrzystości dokumentu, o którym mowa w art. 19g ust. 7 oraz uwzględniając nakład

pracy związany z przeprowadzaniem czynności kontrolnych.

2. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze

rozporządzenia, regulamin postępowania kwalifikacyjnego, tryb i sposób odbywania

szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie

wojskowej, a także pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym, dla

którego podmiotem tworzącym i nadzorującym jest Minister Obrony Narodowej, oraz

wzory dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność

zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę szkolenia specjalizacyjnego lekarza

będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniącego służbę lub

zatrudnionego w podmiocie leczniczym, dla którego podmiotem tworzącym jest

Minister Obrony Narodowej.

2018-01-23

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób odbywania szkolenia

specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem w stosunku służby

w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o pracę

albo umowy cywilnoprawnej, albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym,

utworzonym przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, oraz wzory

dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność

zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę szkolenia specjalizacyjnego lekarza

będącego funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych

podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

albo zatrudnionego na podstawie umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej, albo

pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze

rozporządzenia, tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza

będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudnionego w podmiocie

leczniczym, utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby

Więziennej, oraz wzory dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając

konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę szkolenia

specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej lub

zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości

lub organy Służby Więziennej.

Art. 17. 1. Lekarz może uzyskać świadectwo potwierdzające posiadanie

umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych

świadczeń zdrowotnych, zwane dalej „świadectwem”.

2. Lekarz uzyskuje świadectwo po odbyciu szkolenia i zdaniu egzaminu

państwowego po jego zakończeniu.

3. Warunki prowadzenia szkolenia, w tym wysokość opłat za szkolenie, określa

umowa zawarta pomiędzy podmiotem prowadzącym szkolenie a lekarzem.

2018-01-23

4. Szkolenie może prowadzić podmiot wpisany na listę podmiotów

uprawnionych do szkolenia w zakresie uzyskiwania umiejętności z zakresu węższych

dziedzin medycyny lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych, zwaną dalej

„listą”, prowadzoną przez ministra właściwego do spraw zdrowia, który spełnia

następujące warunki:

1) zobowiąże się do przeprowadzenia szkolenia zgodnie z programem

zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia;

2) zapewnia prowadzenie szkolenia przez co najmniej trzech lekarzy posiadających

świadectwo umiejętności lub tytuł specjalisty albo specjalizację drugiego stopnia

w odpowiedniej lub pokrewnej dziedzinie medycyny;

3) udziela świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim

zakresie i liczbie, umożliwiających zrealizowanie programu umiejętności

określonej liczbie lekarzy, lub zawarł w tym zakresie umowę z podmiotem, który

udziela takich świadczeń;

4) dysponuje odpowiednim sprzętem i aparaturą medyczną niezbędną do realizacji

zadań dydaktycznych określonych programem umiejętności.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia odmawia, w drodze decyzji

administracyjnej, wpisu na listę, jeżeli podmiot nie spełnia warunków, o których

mowa w ust. 4.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia jest uprawniony do kontroli podmiotów

wpisanych na listę w zakresie spełniania wymogów, o których mowa w ust. 4. Do

przeprowadzenia kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art. 19e ust. 2–10.

7. Na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie kontroli minister właściwy do

spraw zdrowia wydaje podmiotowi wpisanemu na listę zalecenia pokontrolne, mające

na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, i określa termin ich wykonania.

8. W przypadku niewykonania zaleceń pokontrolnych w wyznaczonym terminie

minister właściwy do spraw zdrowia skreśla, w drodze decyzji administracyjnej,

podmiot z listy.

9. Przeprowadzenie egzaminu państwowego i wydawanie świadectwa należy do

zadań Centrum Egzaminów Medycznych.

10. Koszty przeprowadzenia egzaminu państwowego i wydania świadectwa

ponosi lekarz.

2018-01-23

11. Minister właściwy do spraw zdrowia może uznać program szkolenia

odbytego w kraju albo za granicą za równoważny z programem, o którym mowa

w ust. 4 pkt 1.

12. Lekarz, który uzyskał świadectwo, informuje o tym właściwą okręgową radę

lekarską, która wpisuje informacje o tym fakcie do okręgowego rejestru lekarzy.

13. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej, określa, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania

określonych świadczeń zdrowotnych, w których można uzyskać świadectwo,

2) kwalifikacje, jakie powinien posiadać lekarz zamierzający odbyć szkolenie,

3) tryb przygotowywania i zatwierdzania programów szkoleń,

4) tryb wpisywania na listę i sposób jej prowadzenia,

5) tryb przeprowadzenia egzaminu oraz wysokość opłaty za jego przeprowadzenie,

6) wysokość opłaty za wydanie świadectwa,

7) szczegółowe warunki i tryb uznawania szkoleń odbytych w kraju lub za granicą,

8) sposób ewidencjonowania wydanych świadectw

– uwzględniając aktualny stan wiedzy medycznej i konieczność zapewnienia

prawidłowego przebiegu szkolenia i egzaminów w tym zakresie.

14. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, może określić,

w drodze rozporządzenia, wykaz umiejętności uprawniających do samodzielnego

wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium uwzględniając

odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności w zakresie wykonywania czynności

diagnostyki laboratoryjnej.

Art. 18. 1. Lekarz ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego,

w szczególności w różnych formach kształcenia podyplomowego.

1a. Dopełnienie obowiązku doskonalenia zawodowego lekarza okręgowa rada

lekarska potwierdza za pomocą SMK oraz przez dokonanie wpisu w okręgowym

rejestrze lekarzy. Potwierdzenia dokonuje się na podstawie przedłożonej przez lekarza

indywidualnej ewidencji przebiegu doskonalenia zawodowego oraz dokumentacji

potwierdzającej odbycie określonych form doskonalenia zawodowego.

2018-01-23

2. Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób dopełnienia obowiązku,

o którym mowa w ust. 1.

Art. 19. 1. Kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów mogą

prowadzić:

1) podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub szkolenia

w zakresie uzyskiwania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny

lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych;

2) inne podmioty niż wymienione w pkt 1 uprawnione do kształcenia

podyplomowego na podstawie odrębnych przepisów, w szczególności:

medyczne szkoły wyższe, szkoły prowadzące działalność dydaktyczną

i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, medyczne jednostki

badawczo-rozwojowe;

3) inne podmioty niż wymienione w pkt 1 i 2 po uzyskaniu wpisu w rejestrze

podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy

dentystów, zwane dalej „organizatorami kształcenia”.

2. Warunkami prowadzenia kształcenia podyplomowego są:

1) posiadanie planu kształcenia realizowanego w określonym czasie zawierającego

w szczególności:

a) cel (cele) kształcenia,

b) przedmiot i zakres kształcenia, zgodny z aktualną wiedzą medyczną,

c) formę (formy) kształcenia,

d) wymagane kwalifikacje uczestników,

e) sposób (sposoby) weryfikacji wyników kształcenia,

f) sposób potwierdzania uczestnictwa i ukończenia kształcenia;

2) zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego

rodzaju kształcenia;

3) zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy

dydaktycznej, w tym dla szkolenia praktycznego;

4) posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego

narzędzia oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny;

2018-01-23

5) zapewnienie udzielania świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres

kształcenia przez uprawnione podmioty i osoby posiadające uprawnienia oraz

właściwe kwalifikacje do ich wykonywania.

3. Spełnienie warunków prowadzenia kształcenia określonych w ust. 2 przez

podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3, potwierdza okręgowa rada lekarska

właściwa ze względu na miejsce prowadzenia kształcenia lub Naczelna Rada Lekarska

w odniesieniu do okręgowej izby lekarskiej będącej organizatorem kształcenia oraz

organizatora kształcenia zamierzającego prowadzić kształcenie na terenie całego

kraju.

Art. 19a. Kształcenie podyplomowe wykonywane przez przedsiębiorcę jest

działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948 i 1997).

Art. 19b. 1. Organizator kształcenia zamierzający wykonywać działalność

w zakresie kształcenia podyplomowego przedstawia dane potwierdzające spełnienie

warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2, oraz składa do właściwej rady lekarskiej

wniosek o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe

lekarzy i lekarzy dentystów, zwanego dalej „rejestrem”, zawierający dane, o których

mowa w art. 19c ust. 3 pkt 1–6.

2. Wraz z wnioskiem wnioskodawca składa oświadczenie następującej treści:

„Oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących

kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów są kompletne

i zgodne z prawdą;

2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie

kształcenia podyplomowego lekarzy i lekarzy dentystów – określone

w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.”.

3. Oświadczenie powinno również zawierać:

1) nazwę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo siedziby;

2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem

imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

3a. (uchylony)

2018-01-23

3b. (uchylony)

4. Wpis do rejestru, z wyjątkiem rejestru prowadzonego przez Naczelną Radę

Lekarską, podlega opłacie.

5. Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód okręgowej izby lekarskiej,

która dokonała wpisu do rejestru.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy tryb postępowania w sprawach dokonywania wpisu do rejestru,

wzory dokumentów: wniosku o wpis do rejestru, informacji o formie kształcenia,

zaświadczenia o wpisie do rejestru oraz sposób prowadzenia rejestru, mając na

względzie konieczność ujednolicenia dokumentacji dotyczącej prowadzenia

kształcenia podyplomowego;

2) wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, z uwzględnieniem kosztów

związanych z postępowaniem w sprawie wpisu i zmian wpisu oraz związanych

z prowadzeniem przez organ prowadzący rejestr kontroli prowadzenia

kształcenia przez organizatora kształcenia.

Art. 19c. 1. Organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada lekarska właściwa

dla siedziby organizatora prowadzenia kształcenia, a w przypadku okręgowej izby

lekarskiej będącej organizatorem kształcenia Naczelna Rada Lekarska.

1a. Organizator kształcenia obowiązany jest przekazać informację, o której

mowa w ust. 5, również okręgowej radzie lekarskiej właściwej dla miejsca

prowadzenia kształcenia, jeśli zamierza prowadzić kształcenie na terenie nieobjętym

działaniem organu prowadzącego rejestr.

2. Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.

3. Do rejestru wpisuje się następujące dane:

1) numer wpisu organizatora kształcenia do rejestru;

2) nazwę organizatora kształcenia;

3) miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres organizatora kształcenia;

4) formę organizacyjno-prawną organizatora kształcenia;

5) określenie przedmiotu, zakresu i form kształcenia podyplomowego;

6) początek i koniec okresu planowanego prowadzenia kształcenia

podyplomowego;

2018-01-23

7) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile

organizator kształcenia taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej

(NIP);

8) numer i datę uchwały o wpisie do rejestru;

9) numer i datę uchwały o zmianie wpisu do rejestru;

10) numer i datę wystawienia zaświadczenia o wpisie do rejestru;

11) daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 19e;

12) dane, o których mowa w art. 19c ust. 5 pkt 1–6;

13) datę i numer uchwały o wykreśleniu z rejestru.

4. Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany zgłaszać

organowi prowadzącemu rejestr wszelkie zmiany danych, o których mowa

w ust. 3 pkt 2–7 oraz w ust. 5 pkt 1–6, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

5. Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany do przekazania

organowi prowadzącemu rejestr, nie później niż na 30 dni przed rozpoczęciem

szkolenia, następujących informacji dotyczących określonej formy szkolenia:

1) przedmiotu i szczegółowego programu kształcenia podyplomowego;

2) terminu rozpoczęcia i zakończenia kształcenia podyplomowego;

3) miejsca i adresu kształcenia podyplomowego;

4) regulaminu kształcenia podyplomowego zawierającego w szczególności:

a) sposób i tryb kształcenia,

b) zasady i tryb naboru uczestników,

c) uprawnienia i obowiązki osób uczestniczących w kształceniu,

d) szczegółowy sposób weryfikacji wyników kształcenia,

e) wysokość opłaty za udział w kształceniu;

5) szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji wykładowców i innych osób

prowadzących nauczanie teoretyczne i zajęcia praktyczne;

6) szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji kierownika naukowego

kształcenia;

7) wzoru dokumentu potwierdzającego ukończenie kształcenia.

Art. 19d. 1. Organ prowadzący rejestr odmawia wnioskodawcy wpisu do

rejestru, w przypadku gdy:

1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania

działalności objętej wpisem;

2018-01-23

2) organizatora kształcenia wykreślono z rejestru na podstawie ust. 2 pkt 1, 4 lub 5

w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku;

3) wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2.

2. Wpis organizatora kształcenia do rejestru podlega wykreśleniu w przypadku:

1) złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 19b ust. 2, niezgodnego ze stanem

faktycznym;

2) wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego organizatorowi kształcenia

wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru;

3) likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizatora kształcenia;

4) rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności

objętej wpisem;

5) niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 19e

ust. 11 pkt 2;

6) złożenia przez tego organizatora kształcenia wniosku o wykreślenie z rejestru.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 4 i 5, wykreślenie z rejestru

następuje po uprzednim podjęciu uchwały o zakazie wykonywania działalności objętej

wpisem do rejestru przez organ prowadzący rejestr.

4. Organizator kształcenia, którego wykreślono z rejestru, na podstawie

ust. 2 pkt 1, 4 lub 5, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż

po upływie 3 lat od dnia podjęcia uchwały o wykreśleniu z rejestru.

5. Do uchwał okręgowej rady lekarskiej lub Naczelnej Rady Lekarskiej

w sprawie wpisu, odmowy wpisu i wykreślenia wpisu z rejestru stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

Art. 19e. 1. Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli

organizatorów kształcenia w zakresie:

1) zgodności ze stanem faktycznym informacji, o których mowa w art. 19c ust. 5;

2) spełniania warunków określonych w art. 19 ust. 2;

3) prawidłowości prowadzonej dokumentacji przebiegu kształcenia;

4) zapewnienia odpowiedniej jakości kształcenia.

2. Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez organ

prowadzący rejestr do wykonywania czynności kontrolnych.

3. Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne, za

okazaniem upoważnienia, mają prawo:

2018-01-23

1) wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2) udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3) wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu

kształcenia;

4) żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5) badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej.

4. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który

powinien zawierać:

1) nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia;

2) miejsce odbywania kształcenia;

3) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4) imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5) opis stanu faktycznego;

6) stwierdzone nieprawidłowości;

7) wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8) datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9) informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu

przez organizatora kształcenia oraz o przyczynie tej odmowy.

5. Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator

kształcenia.

6. Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator

kształcenia zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie

kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są

obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.

7. Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia nie stanowi

przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

8. Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia.

9. Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania

w tajemnicy informacji na temat organizacji i prowadzenia kształcenia

podyplomowego oraz wyników prowadzonego postępowania.

10. Organizator kształcenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma

prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności

kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

2018-01-23

11. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr:

1) wykreśla organizatora kształcenia z rejestru – w przypadku stwierdzenia

okoliczności, o których mowa w art. 19d ust. 2 pkt 1, 4 lub 5;

2) w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje organizatorowi kształcenia

zalecenia pokontrolne, mające na celu usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości, i określa termin ich wykonania.

Art. 19f. 1. Szkolenie specjalizacyjne może być prowadzone przez jednostki

organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 1, które spełniają warunki określone

w ust. 2 i uzyskały akredytację do szkolenia specjalizacyjnego. Potwierdzeniem

akredytacji jest wpis na listę jednostek akredytowanych do prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego w danej dziedzinie.

2. Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o akredytację

do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego, jest obowiązana spełniać następujące

warunki:

1) prowadzić działalność odpowiadającą profilowi prowadzonego szkolenia

specjalizacyjnego albo posiadać w swojej strukturze organizacyjnej oddziały

szpitalne lub inne komórki organizacyjne o profilu odpowiadającym temu

szkoleniu;

2) zapewnić warunki merytoryczne i organizacyjne umożliwiające realizację

programu specjalizacji określonej liczbie lekarzy;

3) zapewnić pełnienie nadzoru w ramach istniejącej struktury organizacyjnej:

a) w przypadku szpitali – nad jakością działalności dydaktycznej oraz

leczniczej w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy

dentystów,

b) w przypadku innych jednostek organizacyjnych – nad jakością działalności

dydaktycznej w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy

dentystów;

4) zapewnić monitorowanie dokumentacji szkolenia specjalizacyjnego danego

lekarza;

5) zatrudnić na podstawie umowy o pracęlub na podstawie umowy

cywilnoprawnej albo posiadać zatrudnionych na stanowisku służbowym

w oddziałach szpitalnych lub w komórkach organizacyjnych, o których mowa

w pkt 1:

2018-01-23

a) co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub z II stopniem

specjalizacji w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub

b) co najmniej dwóch lekarzy z tytułem specjalisty lub II stopniem

specjalizacji w dziedzinie pokrewnej, w przypadku specjalności, dla

których przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie ustawy nie

przewidywały uzyskania II stopnia specjalizacji lub tytułu specjalisty, lub

c) co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub II stopniem

specjalizacji w odpowiedniej dziedzinie stomatologii, w przypadku

jednostek organizacyjnych lub komórek organizacyjnych realizujących

szkolenie specjalizacyjne w dziedzinach stomatologii

– którzy wyrazili zgodę na pełnienie funkcji kierownika specjalizacji;

6) posiadać kadrę oraz sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do realizacji zadań

określonych programem specjalizacji zgodnie ze standardami akredytacyjnymi,

o których mowa w art. 16f ust. 3 pkt 7;

7) udzielać świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim

zakresie i liczbie, umożliwiających zrealizowanie programu specjalizacji

określonej liczbie lekarzy;

8) udzielać całodobowych świadczeń zdrowotnych osobom hospitalizowanym lub

niewymagającym hospitalizacji, w stanach zagrożenia zdrowia i życia oraz

w innych przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli wynika to z programu

specjalizacji;

9) zapewnić lekarzom odbywającym szkolenie specjalizacyjne pełnienie dyżurów

medycznych w liczbie określonej programem specjalizacji lub pracę w systemie

zmianowym lub równoważnym czasie pracy w maksymalnym czasie pracy

dopuszczonym w przepisach o działalności leczniczej;

10) zawierać porozumienie z podmiotami, w celu umożliwienia zrealizowania przez

lekarzy programu specjalizacji, w tym staży kierunkowych, o których mowa

w ust. 3, których realizacji nie może zapewnić w ramach swojej struktury

organizacyjnej;

11) (uchylony)

3. Staże kierunkowe mogą być prowadzone przez:

1) jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, lub

2018-01-23

2) inne jednostki organizacyjne spełniające warunki, o których mowa w ust. 2, po

uzyskaniu przez nie akredytacji do prowadzenia staży kierunkowych.

4. Jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 19 ust. 1, przedstawia CMKP,

za pomocą SMK, w celu uzyskania opinii powołanego przez dyrektora CMKP zespołu

ekspertów o spełnieniu przez jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2,

informację zawierającą dane określone w ust. 2 oraz dane o podmiotach, o których

mowa w ust. 3.

5. W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, dyrektor CMKP

powołuje pięciu lekarzy specjalistów w danej dziedzinie medycyny lub w dziedzinie

pokrewnej:

1) przewodniczącego zespołu – lekarza zaproponowanego przez konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny;

2) czterech członków zespołu:

a) jednego – spośród osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego

w danej dziedzinie medycyny,

b) jednego – spośród osób zaproponowanych przez towarzystwo naukowe dla

dziedziny medycyny,

c) jednego – spośród osób zaproponowanych przez Naczelną Radę Lekarską,

d) przedstawiciela konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta

lub konsultantów krajowych w dziedzinach medycyny związanych

z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju

w czasie wojny i pokoju.

6. Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał.

Informacje przedstawione przez jednostkę organizacyjną mogą być opiniowane

w trybie obiegowym, z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych lub

systemów łączności.

7. Dyrektor CMKP na podstawie przedstawionej opinii zespołu ekspertów

dokonuje, za pomocą SMK, wpisu jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1,

na prowadzoną przez siebie listę jednostek akredytowanych i określa maksymalną

liczbę miejsc szkoleniowych w zakresie danej specjalizacji dla lekarzy mogących

odbywać szkolenie specjalizacyjne lub staż kierunkowy w komórce organizacyjnej

wchodzącej w jej skład, na okres 5 lat.

2018-01-23

7a. Dyrektor CMKP występuje do jednostki organizacyjnej wpisanej na listę,

o której mowa w ust. 1, na 6 miesięcy przed dniem upływu okresu, o którym mowa

w ust. 7, o weryfikację akredytacji, mając na względzie konieczność zapewnienia

lekarzom ciągłości szkolenia specjalizacyjnego w tej jednostce. Przepisy ust. 1–

7 stosuje się odpowiednio.

8. Listy jednostek akredytowanych, o których mowa w ust. 1 i 3, dyrektor

CMKP publikuje i aktualizuje na swojej stronie internetowej oraz w SMK.

9. W przypadku zmiany formy prawnej jednostki akredytowanej, o której mowa

w ust. 1 i 3, albo jej reorganizacji jednostka ta może prowadzić szkolenie

specjalizacyjne lub staż kierunkowy, jeżeli złoży do wojewody i ministra właściwego

do spraw zdrowia, za pomocą SMK, oświadczenie o spełnianiu wymagań określonych

w ust. 2. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio.

10. Jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie po zmianie formy

prawnej występuje do CMKP o wydanie opinii, o której mowa w ust. 4.

11. W przypadku negatywnej opinii zespołu ekspertów wydanej jednostce,

o której mowa w ust. 1 i 3, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla jednostkę

organizacyjną z listy jednostek akredytowanych, o której mowa w ust. 1 i 3. Od

decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

12. W przypadku gdy jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, przestała spełniać

warunki niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego albo

prowadzenia stażu kierunkowego, powiadamia o tym niezwłocznie wojewodę

i dyrektora CMKP.

13. Maksymalna liczba miejsc szkoleniowych, o której mowa w ust. 7, ulega

zmniejszeniu w zakresie danej specjalizacji w przypadku nieprzyjęcia lekarza

skierowanego do odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez jednostkę posiadającą

wolne miejsca szkoleniowe w danej specjalizacji, odpowiednio do liczby

nieprzyjętych osób.

Art. 19g. 1. Kursy szkoleniowe objęte programem danej specjalizacji mogą być

prowadzone przez jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 1, po

zatwierdzeniu pod względem merytorycznym programu kursu przez konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku jego braku – właściwego

konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz po wpisaniu, za

pomocą SMK, na listę prowadzoną przez CMKP, o której mowa w ust. 5.

2018-01-23

2. Podmiot zamierzający prowadzić kurs specjalizacyjny objęty programem

danej specjalizacji przedstawia CMKP w terminie do dnia 1 października każdego

roku następujące informacje:

1) nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby

zamierzającej przeprowadzić kurs specjalizacyjny;

2) imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe (posiadana specjalizacja i stopień

lub tytuł naukowy) osoby mającej być kierownikiem naukowym kursu

specjalizacyjnego;

3) kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej zajęcia teoretyczne i praktyczne

na kursie specjalizacyjnym (wymagana specjalizacja, posiadany stopień

naukowy lub tytuł naukowy);

4) formę kursu specjalizacyjnego (kurs stacjonarny, kurs e-learning, inne);

5) program kursu specjalizacyjnego określający co najmniej:

a) cele kursu i oczekiwane wyniki kształcenia,

b) wymagane kwalifikacje uczestników kursu,

c) zakres tematyczny, czas trwania i treść zajęć teoretycznych i praktycznych,

d) sposób sprawdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

6) regulamin kursu szkoleniowego określający:

a) sposób organizacji kursu specjalizacyjnego,

b) zasady i sposób naboru uczestników kursu specjalizacyjnego,

c) wzór karty przebiegu kursu specjalizacyjnego,

d) prawa i obowiązki uczestników kursu specjalizacyjnego,

e) zakres obowiązków wykładowców i innych prowadzących zajęcia

teoretyczne i zajęcia praktyczne;

7) sposób oceny organizacji i przebiegu kursu specjalizacyjnego przez jego

uczestników;

8) termin i miejsce kursu;

9) liczbę osób mogących uczestniczyć w kursie;

10) charakterystykę bazy dydaktycznej do zajęć teoretycznych i praktycznych.

3. Informacje, o których mowa w ust. 2, są składane w postaci elektronicznej

z wykorzystaniem formularza opublikowanego w Biuletynie Informacji Publicznej

CMKP.

2018-01-23

4. CMKP koordynuje organizację kursów szkoleniowych objętych programem

danej specjalizacji zgodnie z wymogami odpowiednich specjalizacji oraz liczbą

i rozmieszczeniem regionalnym lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne

w poszczególnych dziedzinach medycyny.

4a. Zgłoszenia do uczestnictwa w kursach szkoleniowych objętych programem

danej specjalizacji są realizowane wyłącznie za pomocą SMK. CMKP dokonuje

weryfikacji zgłoszeń lekarzy oraz kwalifikuje ich do udziału we właściwych kursach

szkoleniowych. Powiadomienie lekarza o zakwalifikowaniu na kurs objęty

programem danej specjalizacji odbywa się za pomocą SMK.

5. Dyrektor CMKP publikuje, w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, na

swojej stronie internetowej oraz w SMK, listę kursów szkoleniowych objętych

programami specjalizacji.

6. Podmiot, który zrealizował kurs szkoleniowy, o którym mowa w ust. 1,

w terminie 7 dni od dnia zakończenia kursu przekazuje do CMKP, za pomocą SMK,

listę lekarzy, którzy ukończyli i zaliczyli kurs szkoleniowy, zawierającą imię

i nazwisko oraz numer PESEL lekarza, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu

potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania, a także

imię i nazwisko kierownika kursu. Dane te są zamieszczane przez CMKP w SMK.

7. Po zamieszczeniu danych określonych w ust. 6 w SMK, CMKP generuje za

pomocą SMK elektroniczny dokument potwierdzający ukończenie kursu,

zawierający:

1) nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby, która

przeprowadziła kurs specjalizacyjny;

2) imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy, lub tytuł naukowy

osoby, która była kierownikiem naukowym kursu specjalizacyjnego;

3) tytuł kursu;

4) datę rozpoczęcia i zakończenia kursu;

5) imię i nazwisko oraz numer prawa wykonywania zawodu lekarza, który ukończył

i zaliczył kurs;

6) numer dokumentu.

8. Elektroniczny dokument potwierdzający ukończenie kursu udostępnia się

użytkownikom systemu za pomocą SMK.

2018-01-23

Art. 19h. 1. Nadzór nad realizacją szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister

właściwy do spraw zdrowia.

2. Nadzorowi podlega w szczególności:

1) zgodność realizacji zajęć z programem specjalizacji;

2) prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu szkolenia

specjalizacyjnego;

3) zapewnienie odpowiedniej jakości szkolenia specjalizacyjnego.

3. W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się kontrolę

i monitoruje realizację szkolenia specjalizacyjnego.

4. Czynności, o których mowa w ust. 3, wykonuje dyrektor CMKP.

5. Dyrektor CMKP na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz

dostępnych form monitoringu systemu specjalizacji opracowuje raport o stanie

realizacji kształcenia specjalizacyjnego w danym roku i przedstawia go ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia.

6. CMKP prowadzi cykliczne szkolenia w zakresie wiedzy na temat systemu

specjalizacji, przeznaczone dla kierowników specjalizacji, kadry kierowniczej

jednostek prowadzących szkolenia specjalizacyjne oraz przedstawicieli wojewody

finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw zdrowia.

Art. 19i. 1. Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona

przez zespół kontrolny powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu mogą

wchodzić, poza pracownikami CMKP:

1) krajowy albo wojewódzki konsultant w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub

jego przedstawiciel lub

2) przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta lub konsultantów krajowych

w dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych

wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju;

3) przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny

medycyny oraz

4) przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody.

2. Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności

kontrolne, za okazaniem upoważnienia, ma prawo:

1) wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2018-01-23

2) udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3) wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia prowadzonej przez jednostkę

prowadzącą szkolenie specjalizacyjne;

4) żądania od kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne ustnych

i pisemnych wyjaśnień;

5) badania opinii uczestników szkolenia specjalizacyjnego i kadry dydaktycznej.

3. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który

zawiera:

1) nazwę i adres jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne;

2) miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

3) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4) imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5) opis stanu faktycznego;

6) stwierdzone nieprawidłowości;

7) wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8) datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9) informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu

przez kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.

4. Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik

jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.

5. Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, kierownik

jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne zgłosi umotywowane zastrzeżenia co

do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby

wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty

i uzupełnić protokół.

6. Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki prowadzącej

szkolenie specjalizacyjne nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby

wykonujące czynności kontrolne.

7. Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się kierownikowi jednostki

prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.

8. Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania

w tajemnicy informacji na temat organizacji i prowadzenia kształcenia

podyplomowego oraz wyników prowadzonego postępowania.

2018-01-23

9. Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne, w terminie 7 dni

od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu

przeprowadzania czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

10. Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia

pokontrolne dotyczące stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli

i zobowiązuje go do usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie;

kopie pisma z zaleceniami pokontrolnymi przekazuje do wiadomości konsultantowi

krajowemu właściwemu dla danej dziedziny medycyny i właściwemu konsultantowi

wojewódzkiemu w danej dziedzinie medycyny.

11. W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym

terminie dyrektor CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy zawierającej

wykaz jednostek uprawnionych do kształcenia specjalizacyjnego.

12. Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje:

1) wynagrodzenie za wykonanie czynności kontrolnych w wysokości nie wyższej

niż 300 złotych;

2) zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks

pracy przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju;

3) zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontroln ych bez

zachowania prawa do wynagrodzenia.

13. Kwota, o której mowa w ust. 12 pkt 1, podlega waloryzacji

z uwzględnieniem średniorocznego wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej

sferze budżetowej przyjętego w ustawie budżetowej.

Art. 19j. Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega

w szczególności na rejestrowaniu danych określonych w art. 16p ust. 2 oraz

informacji o liczbie jednostek uprawnionych do prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego i liczby miejsc szkoleniowych, a także badaniu poprawności

funkcjonowania poszczególnych procedur specjalizacyjnych na podstawie

zgromadzonych tą drogą informacji.

Art. 20. Lekarzowi przysługuje prawo używania tytułu i stopnia naukowego

oraz tytułu specjalisty w brzmieniu określonym przez odrębne przepisy.

2018-01-23

Art. 20a. 1. Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii

Europejskiej i posiadający dokumenty, o których mowa w art. 16a, ma prawo do

używania określonych tytułów specjalisty w danej dziedzinie medycyny,

uzyskiwanych w Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz

specjalności lekarskich uzyskiwanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

które odpowiadają specjalnościom uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 20b. 1. Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2, posługiwać się

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oryginalnym tytułem określającym

wykształcenie uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim Unii Europejskiej lub jego skrótem.

2. Okręgowa rada lekarska może wymagać, aby tytuł określający wykształcenie

lekarza, lekarza dentysty, był używany wraz ze wskazaniem nazwy i siedziby

instytucji, która ten tytuł przyznała.

3. Jeżeli tytuł określający wykształcenie lekarza, lekarza dentysty będącego

obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest tożsamy z tytułem, do

którego używania jest wymagane w Rzeczypospolitej Polskiej odbycie dodatkowego

szkolenia, którego lekarz ten nie posiada, okręgowa rada lekarska może określić

brzmienie tego tytułu, którym lekarz może się posługiwać na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozdział 4

Eksperyment medyczny

Art. 21. 1. Eksperyment medyczny przeprowadzany na ludziach może być

eksperymentem leczniczym lub badawczym.

2. Eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie przez lekarza nowych lub

tylko częściowo wypróbowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub

profilaktycznych w celu osiągnięcia bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby

leczonej. Może on być przeprowadzony, jeżeli dotychczas stosowane metody

medyczne nie są skuteczne lub jeżeli ich skuteczność nie jest wystarczająca.

2018-01-23

3. Eksperyment badawczy ma na celu przede wszystkim rozszerzenie wiedzy

medycznej. Może być on przeprowadzany zarówno na osobach chorych, jak

i zdrowych. Przeprowadzenie eksperymentu badawczego jest dopuszczalne wówczas,

gdy uczestnictwo w nim nie jest związane z ryzykiem albo też ryzyko jest niewielkie

i nie pozostaje w dysproporcji do możliwych pozytywnych rezultatów takiego

eksperymentu.

Art. 22. Eksperyment medyczny może być przeprowadzany, jeżeli spodziewana

korzyść lecznicza lub poznawcza ma istotne znaczenie, a przewidywane osiągnięcie

tej korzyści oraz celowość i sposób przeprowadzania eksperymentu są zasadne

w świetle aktualnego stanu wiedzy i zgodne z zasadami etyki lekarskiej.

Art. 23. Eksperymentem medycznym kieruje lekarz posiadający odpowiednio

wysokie kwalifikacje.

Art. 24. 1. Osoba, która ma być poddana eksperymentowi medycznemu, jest

uprzednio informowana o celach, sposobach i warunkach przeprowadzenia

eksperymentu, spodziewanych korzyściach leczniczych lub poznawczych, ryzyku

oraz o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie w każdym jego stadium.

2. W przypadku gdyby natychmiastowe przerwanie eksperymentu mogło

spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia jego uczestnika, lekarz

obowiązany jest go o tym poinformować.

Art. 25. 1. Przeprowadzenie eksperymentu medycznego wymaga pisemnej

zgody osoby badanej mającej w nim uczestniczyć. W przypadku niemożności

wyrażenia pisemnej zgody, za równoważne uważa się wyrażenie zgody ustnie złożone

w obecności dwóch świadków. Zgoda tak złożona powinna być odnotowana

w dokumentacji lekarskiej.

2. Udział małoletniego w eksperymencie medycznym jest dopuszczalny tylko za

pisemną zgodą jego przedstawiciela ustawowego. Jeżeli małoletni ukończył 16 lat lub

nie ukończył 16 lat i jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie

swego uczestnictwa w eksperymencie, konieczna jest także jego pisemna zgoda.

3. Udział małoletniego w eksperymencie badawczym jest dopuszczalny, jeżeli

spodziewane korzyści mają bezpośrednie znaczenie dla zdrowia małoletniego,

a ryzyko jest niewielkie i nie pozostaje w dysproporcji do możliwych pozytywnych

rezultatów. Eksperyment badawczy z udziałem małoletniego nie jest dopuszczalny,

2018-01-23

gdy istnieje możliwość przeprowadzenia takiego eksperymentu o porównywalnej

efektywności z udziałem osoby posiadającej pełną zdolność do czynności prawnych.

4. W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę na udział tej

osoby w eksperymencie leczniczym wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby. Jeżeli

osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swojego

uczestnictwa w eksperymencie leczniczym, konieczne jest ponadto uzyskanie

pisemnej zgody tej osoby.

5. W przypadku osoby, która ma pełną zdolność do czynności prawnych, lecz nie

jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinii w sprawie swego uczestnictwa

w eksperymencie, zgodę na udział tej osoby w eksperymencie leczniczym wyraża sąd

opiekuńczy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu przeprowadzającego

eksperyment.

6. W przypadku gdy przedstawiciel ustawowy odmawia zgody na udział chorego

w eksperymencie leczniczym, można zwrócić się do sądu opiekuńczego, właściwego

ze względu na siedzibę podmiotu przeprowadzającego eksperyment, o wyrażenie

zgody.

7. Z wnioskiem o udzielenie zgody na uczestnictwo w eksperymencie

medycznym osoby, o której mowa w ust. 2–5, może wystąpić podmiot

przeprowadzający eksperyment do sądu opiekuńczego właściwego ze względu na

siedzibę tego podmiotu.

8. W przypadkach niecierpiących zwłoki i ze względu na bezpośrednie

zagrożenie życia, uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1–6, nie jest konieczne.

Art. 26. 1. Udział w eksperymencie leczniczym kobiet ciężarnych wymaga

szczególnie wnikliwej oceny związanego z tym ryzyka dla matki i dziecka poczętego.

2. Kobiety ciężarne i karmiące mogą uczestniczyć wyłącznie w eksperymentach

badawczych pozbawionych ryzyka lub związanych z niewielkim ryzykiem.

3. Dzieci poczęte, osoby ubezwłasnowolnione, żołnierze służby zasadniczej oraz

osoby pozbawione wolności nie mogą uczestniczyć w eksperymentach badawczych.

Art. 27. 1. Osoba lub inny podmiot uprawniony do udzielenia zgody na

eksperyment medyczny może ją cofnąć w każdym stadium eksperymentu. Lekarz

powinien wówczas eksperyment przerwać.

2018-01-23

2. Lekarz prowadzący eksperyment leczniczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli

w czasie jego trwania wystąpi zagrożenie zdrowia chorego przewyższające

spodziewane korzyści dla chorego.

3. Lekarz prowadzący eksperyment badawczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli

w czasie jego trwania nastąpi nieprzewidziane zagrożenie zdrowia lub życia osoby

w nim uczestniczącej.

Art. 28. Informacja uzyskana w związku z eksperymentem medycznym może

być wykorzystana do celów naukowych, bez zgody osoby poddanej temu

eksperymentowi, w sposób uniemożliwiający identyfikację tej osoby.

Art. 29. 1. Eksperyment medyczny może być przeprowadzony wyłącznie po

wyrażeniu pozytywnej opinii o projekcie przez niezależną komisję bioetyczną. Do

składu komisji powołuje się osoby posiadające wysoki autorytet moralny i wysokie

kwalifikacje specjalistyczne.

2. Komisja bioetyczna wyraża opinię o projekcie eksperymentu medycznego,

w drodze uchwały, przy uwzględnieniu kryteriów etycznych oraz celowości

i wykonalności projektu.

2a. Komisje bioetyczne i Odwoławcza Komisja Bioetyczna wydają także opinie

dotyczące badań klinicznych, jeżeli inne ustawy tak stanowią, w zakresie określonym

w tych ustawach.

3. Komisje bioetyczne powołują:

1) okręgowa rada lekarska na obszarze swojego działania, z wyłączeniem

podmiotów, o których mowa w pkt 2 i 3;

2) rektor wyższej uczelni medycznej lub wyższej uczelni z wydziałem medycznym;

3) dyrektor medycznej jednostki badawczo-rozwojowej.

4. W skład komisji bioetycznych, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, wchodzi

również przedstawiciel właściwej okręgowej rady lekarskiej.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej powołuje Odwoławczą Komisję Bioetyczną, rozpatrującą odwołania od

uchwał komisji bioetycznych, o których mowa w ust. 2.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady powoływania

i finansowania oraz tryb działania komisji bioetycznych.

2018-01-23

Rozdział 5

Zasady wykonywania zawodu lekarza

Art. 30. Lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym

przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo

utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz

w innych przypadkach niecierpiących zwłoki.

Art. 31. 1. Lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu

przedstawicielowi przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu,

proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających

się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia

oraz rokowaniu.

2. Lekarz może udzielić informacji, o której mowa w ust. 1, innym osobom za

zgodą pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego.

3. Na żądanie pacjenta lekarz nie ma obowiązku udzielać pacjentowi informacji,

o której mowa w ust. 1.

4. W sytuacjach wyjątkowych, jeżeli rokowanie jest niepomyślne dla pacjenta,

lekarz może ograniczyć informację o stanie zdrowia i o rokowaniu, jeżeli według

oceny lekarza przemawia za tym dobro pacjenta. W takich przypadkach lekarz

informuje przedstawiciela ustawowego pacjenta lub osobę upoważnioną przez

pacjenta. Na żądanie pacjenta lekarz ma jednak obowiązek udzielić mu żądanej

informacji.

5. Obowiązek lekarza, określony w ust. 1, dotyczy także pacjentów, którzy

ukończyli 16 lat.

6. Jeżeli pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do

zrozumienia znaczenia informacji, lekarz udziela informacji osobie bliskiej

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta

i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2016 r. poz. 186, 823, 960 i 1070).

7. Pacjentowi, który nie ukończył 16 lat, lekarz udziela informacji w zakresie

i formie potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub

terapeutycznego i wysłuchuje jego zdania.

2018-01-23

8. Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o opiekunie faktycznym, należy przez

to rozumieć opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Art. 32. 1. Lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń

zdrowotnych, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, po wyrażeniu

zgody przez pacjenta.

2. Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody,

wymagana jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma

przedstawiciela ustawowego lub porozumienie się z nim jest niemożliwe –

zezwolenie sądu opiekuńczego.

3. Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby, o której mowa

w ust. 2, zgodę na przeprowadzenie badania może wyrazić także opiekun faktyczny.

4. W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża

przedstawiciel ustawowy tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem

wypowiedzieć opinię w sprawie badania, konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej

osoby.

5. Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.

6. Jeżeli jednak małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona

albo pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący

dostatecznym rozeznaniem, sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jego

przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo w przypadku

niewyrażenia przez nich zgody wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego.

7. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zgoda osób wymienionych w ust. 1, 2

i 4 może być wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie ich zachowanie, które

w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym

przez lekarza czynnościom medycznym.

8. Jeżeli pacjent, o którym mowa w ust. 2, nie ma przedstawiciela ustawowego

ani opiekuna faktycznego albo porozumienie się z tymi osobami jest niemożliwe,

lekarz po przeprowadzeniu badania może przystąpić do udzielania dalszych świadczeń

zdrowotnych dopiero po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego, chyba że co innego

wynika z przepisów ustawy.

9. Do czynności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis

art. 34 ust. 7.

2018-01-23

10. Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielania zgody na

wykonywanie czynności medycznych jest sąd, w którego okręgu czynności te mają

być wykonane.

Art. 33. 1. Badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego

bez jego zgody jest dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej,

a ze względu na stan zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości

porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.

2. Decyzję o podjęciu czynności medycznych w okolicznościach, o których

mowa w ust. 1, lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem.

3. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, lekarz odnotowuje w dokumentacji

medycznej pacjenta.

Art. 34. 1. Lekarz może wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę

leczenia lub diagnostyki stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta, po uzyskaniu

jego pisemnej zgody.

2. Przed wyrażeniem zgody przez pacjenta w sytuacji, o której mowa w ust. 1,

lekarz ma obowiązek udzielenia mu informacji zgodnie z art. 31.

3. Lekarz może wykonać zabieg lub zastosować metodę, o której mowa w ust. 1,

wobec pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do

świadomego wyrażenia pisemnej zgody, po uzyskaniu zgody jego przedstawiciela

ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela lub gdy porozumienie się z nim jest

niemożliwe – po uzyskaniu zezwolenia sądu opiekuńczego.

4. Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego pisemna zgoda.

5. W sytuacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis

art. 32 ust. 6.

6. Jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego,

ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia zgody nie

zgadza się na wykonanie przez lekarza czynności wymienionych w ust. 1,

a niezbędnych dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez pacjenta życia lub

ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz może wykonać

takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

7. Lekarz może wykonać czynności, o których mowa w ust. 1, bez zgody

przedstawiciela ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy

2018-01-23

zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby

pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub

ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to

możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej

specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie zawiadamia

przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.

8. O okolicznościach, o których mowa w ust. 3–7, lekarz informuje pacjenta oraz

jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo sąd opiekuńczy,

a także dokonuje odpowiedniej adnotacji wraz z uzasadnieniem w dokumentacji

medycznej.

Art. 35. 1. Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania

metody leczniczej lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których

nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim

uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem zdrowia, a nie ma możliwości

niezwłocznie uzyskać zgody pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, lekarz ma

prawo, bez uzyskania tej zgody, zmienić zakres zabiegu bądź metody leczenia lub

diagnostyki w sposób umożliwiający uwzględnienie tych okoliczności. W takim

przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego

lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności.

2. O okolicznościach, o których mowa w ust. 1, lekarz dokonuje odpowiedniej

adnotacji w dokumentacji medycznej oraz informuje pacjenta, przedstawiciela

ustawowego lub opiekuna faktycznego albo sąd opiekuńczy.

Art. 36. 1. Lekarz podczas udzielania świadczeń zdrowotnych ma obowiązek

poszanowania intymności i godności osobistej pacjenta.

2. (uchylony)

3. Lekarz ma obowiązek dbać, aby inny personel medyczny przestrzegał

w postępowaniu z pacjentem zasady określonej w ust. 1.

4. Do klinik i szpitali akademii medycznych, medycznych jednostek

badawczo-rozwojowych i innych jednostek uprawnionych do kształcenia studentów

nauk medycznych, lekarzy oraz innego personelu medycznego w zakresie niezbędnym

do celów dydaktycznych nie stosuje się art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r.

o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

2018-01-23

Art. 37. W razie wątpliwości diagnostycznych lub terapeutycznych lekarz

z własnej inicjatywy bądź na wniosek pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego,

jeżeli uzna to za uzasadnione w świetle wymagań wiedzy medycznej, powinien

zasięgnąć opinii właściwego lekarza specjalisty lub zorganizować konsylium

lekarskie.

Art. 38. 1. Lekarz może nie podjąć lub odstąpić od leczenia pacjenta, o ile nie

zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 30, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. W przypadku odstąpienia od leczenia, lekarz ma obowiązek dostatecznie

wcześnie uprzedzić o tym pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź

opiekuna faktycznego i wskazać realne możliwości uzyskania tego świadczenia

u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym.

3. Jeżeli lekarz wykonuje swój zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach

służby, może nie podjąć lub odstąpić od leczenia, jeżeli istnieją poważne ku temu

powody, po uzyskaniu zgody swojego przełożonego.

4. W przypadku odstąpienia od leczenia lekarz ma obowiązek uzasadnić

i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej.

Art. 39. Lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych

niezgodnych z jego sumieniem, z zastrzeżeniem art. 30, z tym że ma obowiązek

wskazać realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub

w podmiocie leczniczym oraz uzasadnić i odnotować ten fakt w dokumentacji

medycznej.2) Lekarz wykonujący swój zawód na podstawie stosunku pracy lub

w ramach służby ma ponadto obowiązek uprzedniego powiadomienia na piśmie

przełożonego.

Art. 40. 1. Lekarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy informacji

związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy:

1) tak stanowią ustawy;

Zdanie pierwsze uznane za niezgodne z Konstytucją z dniem 16 października 2015 r. w zakresie,

w jakim nakłada na lekarza obowiązek wykonania niezgodnego z jego sumieniem świadczenia

zdrowotnego w „innych przypadkach niecierpiących zwłoki” oraz w jakim nakłada na lekarza

powstrzymującego się od wykonania świadczenia zdrowotnego niezgodnego z jego sumieniem

obowiązek wskazania realnych możliwości uzyskania takiego świadczenia u innego lekarza lub

w innym podmiocie leczniczym, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

7 października 2015 r. sygn. akt K 12/14.

2018-01-23

2) badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na

podstawie odrębnych ustaw, organów i instytucji; wówczas lekarz jest

obowiązany poinformować o stanie zdrowia pacjenta wyłącznie te organy

i instytucje;

3) zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia

pacjenta lub innych osób;

4) pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie

tajemnicy, po uprzednim poinformowaniu o niekorzystnych dla pacjenta

skutkach jej ujawnienia;

5) zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie lekarzowi

sądowemu;

6) zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych

z udzielaniem świadczeń zdrowotnych innemu lekarzowi lub uprawnionym

osobom uczestniczącym w udzielaniu tych świadczeń.

2a. W sytuacjach, o których mowa w ust. 2, ujawnienie tajemnicy może nastąpić

wyłącznie w niezbędnym zakresie. W sytuacji, o której mowa w ust. 2 pkt 4, zakres

ujawnienia tajemnicy może określić pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy.

3. Lekarz, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1–5, jest

związany tajemnicą również po śmierci pacjenta, chyba że zgodę na ujawnienie

tajemnicy wyrazi osoba bliska w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Osoba bliska

wyrażająca zgodę na ujawnienie tajemnicy może określić zakres jej ujawnienia,

o którym mowa w ust. 2a.

3a. Zwolnienia z tajemnicy lekarskiej, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się,

jeśli ujawnieniu tajemnicy sprzeciwi się inna osoba bliska w rozumieniu

art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta.

4. Lekarz nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających

identyfikację pacjenta bez jego zgody.

Art. 41. 1. Lekarz ma obowiązek prowadzenia indywidualnej dokumentacji

medycznej pacjenta.

2018-01-23

2. Sposób prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej przez lekarza

określają przepisy ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

5. (uchylony)

6. (uchylony)

7. (uchylony)

8. (uchylony)

9. (uchylony)

Art. 42. 1. Lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby po uprzednim,

osobistym jej zbadaniu lub zbadaniu jej za pośrednictwem systemów

teleinformatycznych lub systemów łączności.

2. Lekarz może, bez dokonania osobistego badania pacjenta, wystawić receptę

niezbędną do kontynuacji leczenia oraz zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne

jako kontynuację zaopatrzenia w wyroby medyczne, jeżeli jest to uzasadnione stanem

zdrowia pacjenta odzwierciedlonym w dokumentacji medycznej.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, recepty lub zlecenia, a w przypadku

recepty i zlecenia w postaci elektronicznej, wydruk informacyjny, o którym mowa

w art. 96b ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r.

poz. 271, z późn. zm.3)) i art. 38a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków,

środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów

medycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1536 i 1579), mogą być przekazane:

1) przedstawicielowi ustawowemu pacjenta albo osobie upoważnionej przez

pacjenta do odbioru recepty lub zlecenia, a w przypadku wystawienia recepty

i zlecenia w postaci elektronicznej – wydruku informacyjnego;

2) osobie trzeciej, jeżeli pacjent oświadczy podmiotowi udzielającemu świadczeń

zdrowotnych, że recepty lub zlecenia, a w przypadku recepty i zlecenia w postaci

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. poz. 1505

i 1570, z 2009 r. poz. 97, 206, 753, 788 i 817, z 2010 r. poz. 513 i 679, z 2011 r. poz. 322, 451, 622,

654, 657 i 696, z 2012 r. poz. 1342 i 1544, z 2013 r. poz. 1245, z 2014 r. poz. 822 i 1491, z 2015 r.

poz. 28, 277, 788, 875, 1771, 1830, 1918, 1926 i 1991 oraz z 2016 r. poz. 823, 960, 1579, 1948

i 2003.

2018-01-23

elektronicznej – wydruk informacyjny, mogą być odebrane przez osoby trzecie

bez szczegółowego określania tych osób.

4. Upoważnienie lub oświadczenie, o których mowa w ust. 3, odnotowuje się

w dokumentacji medycznej pacjenta albo dołącza do tej dokumentacji.

5. Informacje o wystawieniu recepty lub zlecenia, o których mowa w ust. 2,

zamieszcza się w dokumentacji medycznej pacjenta. Informację o osobie, której

przekazano taką receptę lub zlecenie, odnotowuje się w dokumentacji medycznej

pacjenta albo dołącza do tej dokumentacji.

Art. 43. 1. Lekarz może stwierdzić zgon na podstawie osobiście wykonanych

badań i ustaleń.

2. W uzasadnionych przypadkach lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może

uzależnić wystawienie karty zgonu od przeprowadzenia sekcji zwłok.

3. Lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może wystawić kartę zgonu na

podstawie dokumentacji badania pośmiertnego przeprowadzonego przez innego

lekarza lub inną uprawnioną osobę, a także na podstawie

dokumentacji stwierdzenia trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu

(śmierci mózgu) lub nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie

narządów, o których mowa w art. 43a.

Art. 43a. 1. Stwierdzenie:

1) trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu),

2) nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie narządów

– następuje po przeprowadzeniu przez specjalistów, o których mowa w ust. 5

albo 6, postępowania zgodnego z aktualną wiedzą medyczną, z uwzględnieniem

sposobu i kryteriów, o których mowa w ust. 3.

2. Sposób i kryteria, o których mowa w ust. 3, są ustalane zgodnie z aktualną

wiedzą medyczną przez specjalistów w odpowiednich dziedzinach medycyny

powoływanych i odwoływanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, sposób

i kryteria stwierdzenia:

1) trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu);

2) nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie narządów.

2018-01-23

4. Minister właściwy do spraw zdrowia, nie rzadziej niż raz na 5 lat, powierza

specjalistom w odpowiednich dziedzinach medycyny powoływanym i odwoływanym

przez tego ministra dokonanie oceny zgodności sposobu i kryteriów, o których mowa

w ust. 3, z aktualną wiedzą medyczną.

5. Trwałe nieodwracalne ustanie czynności mózgu (śmierć mózgu) stwierdza

jednomyślnie dwóch lekarzy specjalistów posiadających II stopień specjalizacji lub

tytuł specjalisty, w tym jeden specjalista w dziedzinie anestezjologii i intensywnej

terapii lub neonatologii, a drugi w dziedzinie neurologii, neurologii dziecięcej lub

neurochirurgii.

6. Nieodwracalne zatrzymanie krążenia poprzedzające pobranie narządów

stwierdza jednomyślnie dwóch lekarzy specjalistów posiadających II stopień

specjalizacji lub tytuł specjalisty, w tym jeden specjalista w dziedzinie anestezjologii

i intensywnej terapii lub neonatologii, a drugi w dziedzinie medycyny ratunkowej,

chorób wewnętrznych, kardiologii, kardiologii dziecięcej lub pediatrii.

7. Stwierdzenie trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci

mózgu) lub nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie

narządów jest równoznaczne ze stwierdzeniem zgonu.

Art. 44. Lekarzowi, który wykonuje czynności w ramach świadczeń pomocy

doraźnej lub w przypadku, o którym mowa w art. 30, przysługuje ochrona prawna

należna funkcjonariuszowi publicznemu.

Art. 45. 1. Lekarz może ordynować leki, środki spożywcze specjalnego

przeznaczenia żywieniowego, które są dopuszczone do obrotu w Rzeczypospolitej

Polskiej na zasadach określonych w odrębnych przepisach, oraz wyroby medyczne,

wyposażenie wyrobów medycznych, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro,

wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz aktywne wyroby

medyczne do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r.

o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 876 i 1918 oraz z 2016 r. poz. 542,

1228, 1579 i 1948).

1a. Lekarz wystawia recepty na leki na zasadach określonych w art. 95b–96b

ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

2. Lekarz może również wystawiać recepty na leki osobom, o których mowa

w art. 43–46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

2018-01-23

finansowanych ze środków publicznych, na zasadach określonych w tej ustawie oraz

w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Lekarz jest

obowiązany do odnotowania uprawnień tych osób na recepcie w sposób określony

w art. 96a ust. 8 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

2a. W przypadku wystawiania recept na leki, środki spożywcze specjalnego

przeznaczenia żywieniowego, wyroby medyczne określone w wykazach, o których

mowa w art. 37 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych,

lekarz jest obowiązany do odnotowania na recepcie, w sposób określony w art. 96a

ust. 8 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, odpłatności,

jeżeli lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrób

medyczny występuje w tych wykazach w co najmniej dwóch odpłatnościach,

o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków,

środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów

medycznych.

3. W uzasadnionych przypadkach lekarz może ordynować leki dopuszczone do

obrotu w innych państwach, z jednoczesnym szczegółowym uzasadnieniem

w dokumentacji medycznej.

4. Lekarz jest obowiązany do szczegółowego uzasadnienia w dokumentacji

medycznej przyczyn dokonania adnotacji, o której mowa w art. 44 ust. 2 zdanie drugie

ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.

5. (uchylony)

Art. 45a. 1. Lekarz jest obowiązany zgłosić podmiotowi odpowiedzialnemu za

wprowadzenie produktu leczniczego na rynek i Prezesowi Urzędu Rejestracji

Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, działanie

niepożądane produktu leczniczego.

2. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, lekarz dokonuje na formularzu

zgłoszenia działania niepożądanego produktu leczniczego składanym pisemnie

w postaci papierowej albo elektronicznej.

Art. 45b. (uchylony)

2018-01-23

Art. 46. 1. Lekarz nie może sprzedawać produktów leczniczych, wyrobów

medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do

diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro,

aktywnych wyrobów medycznych do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, oraz środków pomocniczych.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli lekarz doraźnie dostarczy pacjentowi

produkt leczniczy, wyrób medyczny, wyposażenie wyrobu medycznego, wyrób

medyczny do diagnostyki in vitro, wyposażenie wyrobu medycznego do diagnostyki

in vitro lub aktywny wyrób medyczny do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, w związku z udzieleniem pomocy

w nagłym przypadku.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wyrobów wykonanych na zamówienie,

o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 42 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach

medycznych.

Art. 47. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Lekarskiej, może określić, w drodze rozporządzenia, zasady postępowania

lekarzy w sytuacjach związanych ze szczególnym zagrożeniem zdrowia publicznego,

uwzględniając w szczególności rodzaj i zakres zagrożenia.

Art. 48. 1. Lekarz wykonujący zawód może być powołany przez uprawniony

organ do udzielania pomocy lekarskiej w celu zwalczania skutków katastrof, epidemii

i klęsk żywiołowych na czas ich trwania.

2. Zasady i tryb powołania lekarza w sytuacji, o której mowa w ust. 1, określają

odrębne przepisy.

Art. 48a. (uchylony)

Art. 48b. (uchylony)

Art. 49. 1. Lekarz wykonujący zawód ma obowiązek uczestniczenia w pracach

komisji lekarskich, określających zdolność osób podlegających kwalifikacji

wojskowej do czynnej służby wojskowej, na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

2. (uchylony)

Art. 49a. (uchylony)

2018-01-23

Art. 50. (uchylony)

Art. 50a. Grupowa praktyka lekarska nie może być wykonywana w podmiocie

leczniczym na podstawie umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń

zdrowotnych.

Art. 50b. (uchylony)

Art. 50c. (uchylony)

Art. 51. (uchylony)

Art. 52. (uchylony)

Art. 52a. (uchylony)

Art. 52b. 1. Okręgowa izba lekarska jest uprawniona do wizytacji w celu oceny

wykonywania zawodu przez lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki

zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.

2. Wizytacja jest przeprowadzana przez lekarzy upoważnionych przez okręgową

radę lekarską.

3. Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne, za

okazaniem upoważnienia, mają prawo:

1) żądania informacji i dokumentacji;

2) wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

3) udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4) wglądu do dokumentacji medycznej;

5) żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4. Po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie

powizytacyjne, które zawiera:

1) imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę albo firmę oraz

adres siedziby;

2) miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;

4) imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;

5) opis stanu faktycznego;

6) opis ewentualnych nieprawidłowości;

2018-01-23

7) wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;

8) datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.

5. Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne

z zasadami etyki lekarskiej lub przepisami związanymi z wykonywaniem zawodu

lekarza, okręgowa rada lekarska powiadamia okręgowego rzecznika

odpowiedzialności zawodowej.

6. W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że lekarz wykonujący zawód

w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących

działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco

narusza warunki wykonywania działalności objętej wpisem, okręgowa rada lekarska

wykreśla tę praktykę z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

Art. 53. 1. Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską, indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską w miejscu wezwania może zatrudniać osoby

niebędące lekarzami do wykonywania czynności pomocniczych (współpracy).

2. Lekarz, lekarz dentysta wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub

indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską lub grupową praktykę lekarską lub

grupową specjalistyczną praktykę lekarską, prowadzący odpowiednio staż

podyplomowy, szkolenie specjalizacyjne lub szkolenia w celu uzyskania umiejętności

z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonego świadczenia

zdrowotnego, może zatrudniać lekarza, lekarza dentystę w celu odbywania przez

niego stażu podyplomowego, szkolenia specjalizacyjnego lub szkolenia w celu

uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania

określonego świadczenia zdrowotnego.

3. Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do

poinformowania organu prowadzącego rejestr o zatrudnieniu lekarza, lekarza

dentysty.

4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do indywidualnej praktyki lekarskiej

i indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej wykonywanej wyłącznie

w miejscu wezwania lub wyłącznie w zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego.

Art. 54. (uchylony)

Art. 55. (uchylony)

2018-01-23

Art. 56. (uchylony)

Art. 57. 1. Od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady

Lekarskiej w sprawach, o których mowa w art. 5, 6, 7 ust. 1–5, art. 8 ust. 1,

art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3–5 i art. 14, lekarzowi

przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej. Uchwały te podpisują prezes

lub wiceprezes i sekretarz okręgowej rady lekarskiej.

1a. Uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej, o których mowa w ust. 1, podpisują

prezes lub wiceprezes i sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej.

2. Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji

administracyjnych.

3. Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, o której mowa w ust. 1, służy

zainteresowanemu skarga do sądu administracyjnego.

Art. 57a. 1. Lekarzowi będącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii

Europejskiej zamierzającemu wykonywać zawód lekarza lub wykonującemu zawód

lekarza na stałe lub czasowo na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, niezbędnych

informacji w zakresie ogólnych zasad wykonywania zawodu lekarza,

z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony zdrowia udziela podmiot

upoważniony przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

podmiotów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając szczegółowy zakres informacji

niezbędnych do wykonywania zawodu lekarza na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozdział 6

Przepisy karne

Art. 58. 1. Kto bez uprawnień udziela świadczeń zdrowotnych polegających na

rozpoznawaniu chorób oraz ich leczeniu,

podlega karze grzywny.

2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

2018-01-23

3. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według

przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Rozdział 7

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 59–62. (pominięte)

Art. 63. 1. Zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza

i zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza dentysty, wydane na

podstawie dotychczasowych przepisów, tracą ważność z dniem 31 grudnia 2002 r.

2. Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał prawo

wykonywania zawodu lekarza lub prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty,

zachowuje to prawo, z tym że do dnia 31 grudnia 2002 r. powinien uzyskać

w okręgowej izbie lekarskiej, właściwej ze względu na miejsce wykonywania zawodu,

dokument, o którym mowa w art. 6 ust. 7.

Art. 63a. 1. Warunku, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, nie stosuje się do

osób kończących staż podyplomowy przed dniem 1 października 2004 r.

2. Egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 15 ust. 3, nie przeprowadza

się do dnia 30 września 2004 r.

Art. 64. 1. Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał

specjalizację pierwszego lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny

i specjalnościach medycznych, zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania

tych specjalizacji.

2. Lekarz, który rozpoczął specjalizację na podstawie przepisów

dotychczasowych, odbywa ją zgodnie z tymi przepisami.

Art. 65. (pominięty)

Art. 66. Do postępowań dotyczących uzyskania, pozbawienia, zawieszenia

prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa, wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Art. 67. (pominięty)

Art. 68. Tracą moc:

2018-01-23

1) rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 czerwca 1927 r.

o wykonywaniu praktyki dentystycznej (Dz. U. z 1934 r. poz. 32 i 976, z 1938 r.

poz. 628, z 1947 r. poz. 104 oraz z 1989 r. poz. 158);

2) ustawa z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. poz. 458 i 489,

z 1956 r. poz. 61, z 1989 r. poz. 158 oraz z 1993 r. poz. 78).

Art. 69. Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia4),

z tym że przepis art. 15:

1) ust. 3 wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.;

2) ust. 4 wchodzi w życie z dniem 1 października 1997 r.

Ustawa została ogłoszona w dniu 26 marca 1997 r.

2018-01-23