Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/67

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r. poz. 283,

z 2018 r. poz. 138, 398, 650, 1338, 1544, 1669.

U S T A W A

z dnia 21 czerwca 2002 r.

o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa:

1) zasady wydawania oraz cofania pozwoleń na:

a) nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego lub

b) wytwarzanie materiałów wybuchowych metodą in situ;

2) zasady używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego;

3) zasady przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego i kontroli przemieszczania tych materiałów, z wyłączeniem wyrobów

pirotechnicznych;

4) klasyfikację wprowadzanych do obrotu wyrobów pirotechnicznych oraz

ograniczenia z niej wynikające;

5) obowiązki podmiotów gospodarczych związane z wprowadzaniem do obrotu lub

udostępnianiem na rynku materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, w tym wyrobów pirotechnicznych, a także z wytwarzaniem

materiałów wybuchowych metodą in situ;

6) obowiązki jednostek notyfikowanych związane z przydzielaniem numerów

rejestracyjnych identyfikujących wyroby pirotechniczne;

7) organy nadzoru rynku prowadzące kontrole i postępowania w sprawach

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz wyrobów

pirotechnicznych;

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Rady 93/15/EWG

z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu

i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. Urz. WE L

121 z 15.05.1993, str. 20, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 12, str.

58, z późn. zm.).

20.09.2018

©Telksinoe s. 2/67

8) obowiązek znakowania plastycznych materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego.

Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców i jednostek

naukowych, z wyłączeniem jednostek naukowych będących jednostkami

organizacyjnymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej albo Policji.

2. Przepisy ustawy stosuje się także do osób zagranicznych i przedsiębiorców

zagranicznych w zakresie przemieszczania materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego.

3. Przepisów ustawy nie stosuje się do materiałów wybuchowych nabywanych,

przechowywanych, przemieszczanych i używanych przez Siły Zbrojne

Rzeczypospolitej Polskiej, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję

Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego,

Centralne Biuro Antykorupcyjne, Służbę Ochrony Państwa, Policję, Służbę

Więzienną, Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową oraz przez armie obcych państw

przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Przepisów ustawy nie stosuje się do materiałów wybuchowych nabywanych,

przechowywanych, przemieszczanych i używanych przez zagranicznych

funkcjonariuszy biorących udział we wspólnej operacji, o której mowa w art. 2

pkt 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o udziale zagranicznych funkcjonariuszy lub

pracowników we wspólnych operacjach lub wspólnych działaniach ratowniczych na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 295).

5. Przepisów ustawy, z wyjątkiem art. 6, art. 9 ust. 9, art. 27 ust. 2, art. 37–41,

art. 63 i art. 64, nie stosuje się do amunicji.

Art. 2a. Przepisów rozdziałów 5d–5f nie stosuje się do:

1) wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych do niehandlowego wykorzystania

w realizacji zadań:

a) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 3 ust. 1–2b

ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1534 i 2138 oraz z 2017 r.

poz. 60),

b) Policji, o których mowa w art. 1 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, 1948 i 1955 oraz z 2017 r. poz. 60),

20.09.2018

©Telksinoe s. 3/67

c) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, o których

mowa w art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1897, 1948 i 1955 oraz z 2017 r. poz. 60),

d) Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego,

o których mowa w art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie

Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1318, 1955 i 2138),

e) Centralnego Biura Antykorupcyjnego, o których mowa w art. 2 ust.

1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1310, 1948, 1955 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60),

f) Służby Ochrony Państwa, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 8 grudnia

2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138),

g) Straży Granicznej, o których mowa w art. 1 ust. 2–2b ustawy z dnia

12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1643,

1948 i 1955 oraz z 2017 r. poz. 60),

h) Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy

z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U.

poz. 1947 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 88),

i) Służby Więziennej, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia

2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2016 r. poz. 713, 904, 960, 1250 i

2149 oraz z 2017 r. poz. 60),

j) Państwowej Straży Pożarnej, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia

24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 603

i 960 oraz z 2017 r. poz. 60);

2) wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych do niehandlowego wykorzystania

przez armie obcych państw przebywające na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 23 września

1999 r. o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium (Dz. U. z 2016 r. poz.

1108 i 2138);

3) wyposażenia morskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r. o

wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 32);

20.09.2018

©Telksinoe s. 4/67

4) wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle

lotniczym;

5) kapiszonów przeznaczonych specjalnie do zabawek, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r.

o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579),

dotyczących zasadniczych wymagań dla zabawek.

Art. 2b. 1. W sprawach dotyczących akredytacji, autoryzacji i notyfikacji

jednostek notyfikowanych stosuje się przepisy rozdziałów 4 i 5 ustawy z dnia

13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

2. W sprawach dotyczących funkcjonowania systemu nadzoru rynku, kontroli

i postępowań administracyjnych w systemie nadzoru rynku oraz współpracy między

organami nadzoru rynku a organami celnymi stosuje się przepisy rozdziału 7 i art.

96 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

Art. 2c. W przypadku materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, w tym wyrobów pirotechnicznych, spełniających wymagania norm

zharmonizowanych lub części norm zharmonizowanych uznaje się, że te materiały

i wyroby, spełniają wymagania bezpieczeństwa określone w przepisach wydanych na

podstawie art. 2g, objęte tymi normami lub ich częściami.

Art. 2d. 1. Deklaracja zgodności stwierdza, że wykazano spełnienie wymagań

określonych w ustawie. Jeżeli zastosowanie ma ustawa i akty unijnego prawodawstwa

harmonizacyjnego, sporządza się pojedynczą deklarację zgodności zawierającą

wszystkie informacje konieczne do zidentyfikowania aktów unijnego prawodawstwa

harmonizacyjnego, do którego deklaracja się odnosi, wraz ze wskazaniem miejsc ich

publikacji.

2. Deklarację zgodności tłumaczy na język polski podmiot gospodarczy, który

wprowadził do obrotu lub udostępnił na polskim rynku materiał wybuchowy

przeznaczony do użytku cywilnego lub wyrób pirotechniczny, jeżeli została ona

sporządzona w innym języku.

3. Deklaracja zgodności musi być zgodna z aktualnym stanem prawnym

i faktycznym.

20.09.2018

©Telksinoe s. 5/67

4. Przez sporządzenie i podpisanie deklaracji zgodności producent przyjmuje na

siebie odpowiedzialność za zgodność materiału wybuchowego przeznaczonego do

użytku cywilnego lub wyrobu pirotechnicznego z wymaganiami ustawy.

Art. 2e. 1. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, w tym

wyroby pirotechniczne, wprowadzane do obrotu lub udostępniane na rynku powinny

spełniać wymagania ustawy.

2. Domniemywa się, że materiał wybuchowy przeznaczony do użytku

cywilnego, w tym wyrób pirotechniczny, na którym umieszczono oznakowanie CE

i dla którego sporządzono dokumentację potwierdzającą spełnienie wymagań, jest

zgodny z wymaganiami ustawy.

Art. 2f. 1. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, w tym

wyroby pirotechniczne, poddaje się ocenie zgodności.

2. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, z wyłączeniem

wyrobów pirotechnicznych, poddaje się, w zależności od potrzeb, jednej

z następujących procedur oceny zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 2g ust. 1:

1) badanie typu UE (moduł B) oraz, w zależności od wyboru producenta, jeden

z następujących modułów:

a) zgodność z typem w oparciu o wewnętrzną kontrolę produkcji oraz

nadzorowaną kontrolę wyrobów w losowych odstępach czasu (moduł C2),

b) zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości procesu produkcji

(moduł D),

c) zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości wyrobu (moduł E),

d) zgodność z typem w oparciu o weryfikację wyrobu (moduł F);

2) zgodność w oparciu o weryfikację jednostkową (moduł G).

3. Wyroby pirotechniczne poddaje się, w zależności od potrzeb, jednej

z następujących procedur oceny zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 2g ust. 2:

1) badanie typu UE (moduł B) oraz, w zależności od wyboru producenta, jeden

z następujących modułów:

a) zgodność z typem w oparciu o wewnętrzną kontrolę produkcji oraz

nadzorowaną kontrolę wyrobów w losowych odstępach czasu (moduł C2),

20.09.2018

©Telksinoe s. 6/67

b) zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości procesu produkcji

(moduł D),

c) zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości wyrobu (moduł E);

2) zgodność w oparciu o weryfikację jednostkową (moduł G);

3) zgodność oparta na pełnym zapewnieniu jakości (moduł H) w zakresie

dotyczącym wyrobów pirotechnicznych widowiskowych klasy F4.

Art. 2g. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze

rozporządzenia, w odniesieniu do materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego:

1) wymagania bezpieczeństwa dotyczące projektowania i wytwarzania tych

materiałów,

2) procedury oceny zgodności tych materiałów z zastosowaniem modułów w tych

procedurach,

3) zakres dokumentacji technicznej tych materiałów,

4) elementy deklaracji zgodności dla tych materiałów

– uwzględniając w szczególności rodzaj i stopień zagrożeń stwarzanych przez te

materiały, potrzebę zapewnienia identyfikacji i identyfikowalności tych materiałów

oraz potrzebę zapewnienia użytkownikom tych materiałów informacji niezbędnych

dla ich bezpiecznego użytkowania.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

w odniesieniu do wyrobów pirotechnicznych:

1) wymagania bezpieczeństwa dotyczące projektowania i wytwarzania tych

wyrobów,

2) procedury oceny zgodności tych wyrobów z zastosowaniem modułów w tych

procedurach,

3) zakres dokumentacji technicznej tych wyrobów,

4) wymagania dla etykiet umieszczanych na tych wyrobach,

5) elementy deklaracji zgodności dla tych wyrobów

– uwzględniając w szczególności rodzaj i stopień zagrożeń stwarzanych przez te

wyroby, potrzebę zapewnienia identyfikowalności tych wyrobów oraz potrzebę

zapewnienia użytkownikom tych wyrobów informacji niezbędnych dla ich

bezpiecznego użytkowania.

20.09.2018

©Telksinoe s. 7/67

Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) amunicji – należy przez to rozumieć naboje wyposażone lub niewyposażone

w materiały wybuchowe miotające pociski oraz ślepą amunicję,

wykorzystywane w broni palnej i w broni artyleryjskiej przeznaczonej do użytku

cywilnego;

2) bezpieczeństwie – należy przez to rozumieć zapobieganie wypadkom, a jeżeli

mają one miejsce – ograniczanie ich skutków;

3) dokumencie wewnątrzwspólnotowego przemieszczania materiałów

wybuchowych – należy przez to rozumieć dokument, o którym mowa w decyzji

Komisji Europejskiej 2004/388/WE z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie

dokumentu wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia materiałów

wybuchowych (Dz. Urz. UE L 120 z 24.04.2004, z późn. zm.; Dz. Urz. UE

Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 135);

4) dystrybutorze – należy przez to rozumieć osobę fizyczną albo prawną albo

jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, działającą

w łańcuchu dostaw, niebędącą producentem ani importerem, która udostępnia

materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, w tym wyroby

pirotechniczne, na rynku;

5) grupach zgodności – należy przez to rozumieć oznaczone literowo grupy

zgodności materiałów i przedmiotów wybuchowych, określone w załączniku A;

6) importerze – należy przez to rozumieć:

a) osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania albo

b) osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości

prawnej, mającą siedzibę

– na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, która wprowadza do obrotu materiał wybuchowy przeznaczony

do użytku cywilnego, w tym wyrób pirotechniczny, pochodzący z państwa

trzeciego;

7) jednostkach naukowych – należy przez to rozumieć podmioty, o których mowa

w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo

o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668);

20.09.2018

©Telksinoe s. 8/67

8) klasach materiałów niebezpiecznych – należy przez to rozumieć grupy

materiałów i przedmiotów niebezpiecznych wydzielone na podstawie

dominującego zagrożenia, określone w załączniku A;

9) kodzie klasyfikacyjnym – należy przez to rozumieć symbol cyfrowo-literowy

składający się z podklasy i litery grupy zgodności materiału i przedmiotu

wybuchowego;

10) Konwencji – należy przez to rozumieć Konwencję w sprawie znakowania

plastycznych materiałów wybuchowych w celu ich wykrywania, podpisaną

w Montrealu dnia 1 marca 1991 r. (Dz. U. z 2007 r. poz. 948);

11) materiałach wybuchowych – należy przez to rozumieć substancje chemiczne

stałe lub ciekłe albo mieszaniny substancji, zdolne do reakcji chemicznej

z wytwarzaniem gazu o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że

mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku, a także wyroby

wypełnione materiałem wybuchowym, zaliczane do klasy 1, o których mowa

w załączniku A;

12) normie zharmonizowanej – należy przez to rozumieć normę zharmonizowaną

w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji

europejskiej, zmieniającego dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE,

97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE

oraz uchylającego decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu

Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE (Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str.

12), której tytuł i numer zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii

Europejskiej;

13) ocenie zgodności – należy przez to rozumieć proces wykazujący, że zostały

spełnione wymagania bezpieczeństwa dotyczące materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego albo wyrobów pirotechnicznych;

14) oczyszczaniu terenów – należy przez to rozumieć działalność gospodarczą

obejmującą poszukiwanie materiałów wybuchowych, wydobycie,

zabezpieczenie, zniszczenie albo unieszkodliwienie znalezionych materiałów

wybuchowych na lądzie lub wodach śródlądowych, lub obszarach morskich;

15) odbiorcy – należy przez to rozumieć:

20.09.2018

©Telksinoe s. 9/67

a) osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania albo

b) osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości

prawnej, mającą siedzibę

– na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, która odbiera materiały wybuchowe przeznaczone do użytku

cywilnego, w tym amunicję, z wyłączeniem wyrobów pirotechnicznych;

16) odzyskaniu – należy przez to rozumieć doprowadzenie do zwrotu materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, w tym wyrobu

pirotechnicznego, który został udostępniony użytkownikowi końcowemu;

17) organach nadzoru rynku – należy przez to rozumieć organy nadzoru rynku

w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności

i nadzoru rynku;

18) osobie zagranicznej – należy przez to rozumieć osobę zagraniczną w rozumieniu

ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców

zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 649);

19) oznakowaniu CE – należy przez to rozumieć oznakowanie CE w rozumieniu art.

2 pkt 20 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr

765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie

akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania

produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz.

UE L 218 z 13.08.2008, str. 30), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr

765/2008”;

20) plastycznych materiałach wybuchowych – należy przez to rozumieć materiały

wybuchowe w giętkiej lub elastycznej prasowanej postaci, których opis jest

przedstawiony w części 1 ust. 1 „Opis materiałów wybuchowych” załącznika

technicznego do Konwencji;

21) podklasach materiałów i przedmiotów niebezpiecznych – należy przez to

rozumieć wydzielone w klasie 1 materiałów niebezpiecznych podklasy

materiałów i przedmiotów wybuchowych o podobnym zachowaniu się przy

spalaniu, deflagracji lub detonacji, określone w załączniku A;

20.09.2018

©Telksinoe s. 10/67

22) podmiotach gospodarczych – należy przez to rozumieć w przypadku:

a) materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego –

producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera, dystrybutora oraz

osobę fizyczną albo prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, która zajmuje się magazynowaniem, używaniem,

przemieszczaniem, przywozem, wywozem lub handlem takimi materiałami

lub wyrobami zawierającymi takie materiały,

b) wyrobów pirotechnicznych – producenta, importera oraz dystrybutora;

23) producencie – należy przez to rozumieć osobę fizyczną albo prawną albo

jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która wytwarza

materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, w tym wyroby

pirotechniczne, albo dla której te materiały lub wyroby zaprojektowano lub

wytworzono i która oferuje je pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo

która wykorzystuje wytworzone materiały wybuchowe metodą in situ;

24) przedsiębiorcy – należy przez to rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U.

poz. 646);

25) przedsiębiorcy zagranicznym – należy przez to rozumieć przedsiębiorcę

zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach

uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych

w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

26) przemieszczaniu – należy przez to rozumieć każde rzeczywiste przekazanie

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, w tym

amunicji, z wyłączeniem wyrobów pirotechnicznych, w ramach państw

członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej, z wyjątkiem przekazania

w obrębie jednej i tej samej lokalizacji;

27) udostępnieniu na rynku – należy przez to rozumieć dostarczenie w ramach

działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie, materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego, w tym wyrobu pirotechnicznego, w celu

dystrybucji lub używania na terytorium państw członkowskich Unii

Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym

20.09.2018

©Telksinoe s. 11/67

Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

Konfederacji Szwajcarskiej;

28) umowie ADR – należy przez to rozumieć Umowę europejską dotyczącą

międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR),

sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 882);

29) unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym – należy przez to rozumieć

prawodawstwo, o którym mowa w art. 2 pkt 21 rozporządzenia (WE) nr

765/2008;

30) upoważnionym przedstawicielu – należy przez to rozumieć:

a) osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania albo

b) osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości

prawnej, mającą siedzibę

– na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, posiadającą pisemne pełnomocnictwo od producenta materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego do działania w jego imieniu

w określonym zakresie;

31) używaniu – należy przez to rozumieć prowadzenie przez przedsiębiorców

i jednostki naukowe wszelkich prac związanych ze stosowaniem materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, w tym wyrobów

pirotechnicznych;

32) wprowadzeniu do obrotu – należy przez to rozumieć udostępnienie materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego lub wyrobu

pirotechnicznego po raz pierwszy na terytorium państw członkowskich Unii

Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

Konfederacji Szwajcarskiej;

33) wycofaniu z obrotu – należy przez to rozumieć działanie, którego celem jest

zapobieżenie udostępnieniu materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego, w tym wyrobu pirotechnicznego, na rynku w danym łańcuchu

dostaw;

20.09.2018

©Telksinoe s. 12/67

34) wymaganiach bezpieczeństwa – należy przez to rozumieć wymagania w zakresie

cech materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz

wyrobów pirotechnicznych, zasad ich projektowania i wytwarzania, a także

właściwości użytkowych;

35) wyrobach pirotechnicznych – należy przez to rozumieć każdy wyrób zawierający

materiały pirotechniczne, które są jedną z odmian materiałów wybuchowych,

będące materiałem lub mieszaniną materiałów przewidzianych do wytwarzania

ciepła, światła, dźwięku, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów w wyniku

samopodtrzymującej, egzotermicznej reakcji chemicznej;

36) wyrobach pirotechnicznych do pojazdów – należy przez to rozumieć wyroby

pirotechniczne będące elementami urządzeń bezpieczeństwa stosowanych

w pojazdach, zawierających wyroby pirotechniczne wykorzystywane do

uruchamiania tych lub innych urządzeń bezpieczeństwa;

37) wyrobach pirotechnicznych przeznaczonych do użytku teatralnego – należy

przez to rozumieć wyroby pirotechniczne przeznaczone do wykorzystania na

scenie wewnątrz lub na zewnątrz budynków, w tym w produkcji filmowej

i telewizyjnej lub do podobnego użytku;

38) wyrobach pirotechnicznych widowiskowych – należy przez to rozumieć wyroby

pirotechniczne przeznaczone do celów rozrywkowych;

39) wytwarzaniu materiałów wybuchowych metodą in situ – należy przez to

rozumieć wytwarzanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego przez przedsiębiorców na potrzeby własne dokonywane w miejscu

użycia tych materiałów z przeznaczeniem do użycia bezpośrednio po

wytworzeniu;

40) zabezpieczeniu – należy przez to rozumieć użycie środków zapobiegających

wykorzystaniu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

niezgodnie z prawem lub w sposób zagrażający porządkowi publicznemu;

41) załączniku A – należy przez to rozumieć załącznik A do umowy ADR;

42) znakowaniu plastycznych materiałów wybuchowych – należy przez to rozumieć

równomierne rozmieszczenie w plastycznym materiale wybuchowym materiału

znakującego rozumianego jako jedna z substancji wymienionych w części

2 „Materiały znakujące” załącznika technicznego do Konwencji i dodanego

w ilości wskazanej w tej części załącznika technicznego.

20.09.2018

©Telksinoe s. 13/67

Art. 4. 1. W rozumieniu ustawy materiałami wybuchowymi przeznaczonymi do

użytku cywilnego są:

1) substancje i wyroby, które w toku procedury klasyfikacyjnej, o której mowa

w załączniku A, zostały zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych,

2) materiały wybuchowe w stanie niewybuchowym ujęte w klasie 4.1 materiałów

niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, jeżeli przez wysuszenie lub

przemycie mogą być im przywrócone właściwości wybuchowe,

3) przedmioty ratownicze ujęte w klasie 9 materiałów niebezpiecznych,

wymienione w załączniku A, jeżeli zawierają materiały i przedmioty wybucho-

we zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych

– jeżeli są przeznaczone do celów cywilnych.

2. Materiał, co do którego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że może mieć

właściwości wybuchowe, lub wyrób wypełniony tym materiałem do czasu

przeprowadzenia badań klasyfikacyjnych przez jednostki, o których mowa w ust. 3,

uważa się za zaklasyfikowany wstępnie jako materiał wybuchowy.

3. Klasyfikacji substancji lub wyrobu jako materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego oraz nadania mu kodu klasyfikacyjnego

dokonują jednostki organizacyjne upoważnione przez ministra właściwego do spraw

gospodarki, na podstawie art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 28 października 2002 r.

o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. poz. 1671, z późn. zm.2))3),

do prowadzenia badań, klasyfikacji oraz określania warunków dopuszczania do

przewozu materiałów niebezpiecznych klas 1, 4.1 i 9, wymienionych w załączniku A.

Art. 4a. 1. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem wyrobów pirotechnicznych oraz

materiałów niebezpiecznych klasy 4.1, podlegają obowiązkowi:

1) posiadania numeru identyfikacyjnego materiału wybuchowego przeznaczonego

do użytku cywilnego, zwanego dalej „numerem identyfikacyjnym”;

2) wpisu do rejestru materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, zwanego dalej „rejestrem”.

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 959, 962 i 1808, z 2005 r.

poz. 757 i 1184, z 2006 r. poz. 1834, z 2007 r. poz. 1238 i 1381 oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016.

Ustawa utraciła moc z dniem 1 stycznia 2012 r. na podstawie art. 134 pkt 1 ustawy z dnia

19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych ( Dz. U. poz. 1367), która weszła w życie

z dniem 1 stycznia 2012 r.

20.09.2018

©Telksinoe s. 14/67

2. Organem właściwym w sprawach nadawania numeru identyfikacyjnego oraz

prowadzenia rejestru jest Prezes Wyższego Urzędu Górniczego.

3. Z wnioskiem o nadanie numeru identyfikacyjnego występuje producent, jego

upoważniony przedstawiciel lub importer materiału wybuchowego przeznaczonego do

użytku cywilnego.

4. Wniosek o nadanie numeru identyfikacyjnego zawiera:

1) nazwę i rodzaj materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego;

2) nazwę producenta materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego i jego siedzibę;

3) określenie zakresu używania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego.

5. Do wniosku o nadanie numeru identyfikacyjnego dołącza się dokumentację

zawierającą następujące informacje wymagane do prawidłowego i bezpiecznego

używania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego:

1) dane techniczne materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego;

2) parametry materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego

mające wpływ na bezpieczeństwo jego używania i bezpieczeństwo powszechne;

3) instrukcje bezpiecznego używania materiału wybuchowego przeznaczonego do

użytku cywilnego;

4) warunki używania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego.

6. Nadanie numeru identyfikacyjnego następuje poprzez wydanie świadectwa

nadania numeru identyfikacyjnego materiału wybuchowego przeznaczonego do

użytku cywilnego, zwanego dalej „świadectwem identyfikacyjnym”.

7. Świadectwo identyfikacyjne zawiera datę jego wydania, numer

identyfikacyjny oraz informację o zakresie używania materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego.

8. Wydanie świadectwa identyfikacyjnego stanowi podstawę do wpisania do

rejestru.

9. Wykreślenie z rejestru następuje na wniosek podmiotu wymienionego

w ust. 3.

10. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia:

20.09.2018

©Telksinoe s. 15/67

1) wzór wniosku o nadanie numeru identyfikacyjnego,

2) wzór numeru identyfikacyjnego,

3) wzór świadectwa identyfikacyjnego,

4) sposób prowadzenia rejestru

– biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa używania materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz zapewnienia możliwości

jednoznacznej identyfikacji każdego materiału wybuchowego przeznaczonego do

użytku cywilnego pozostającego w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

a także umożliwienie pozyskiwania informacji przez zainteresowanych o materiałach

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

Art. 5. Przy nabywaniu, przechowywaniu i używaniu materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego, a także prowadzeniu prac badawczych przy ich

użyciu należy zapewnić bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi, mienia oraz

środowiska.

Art. 6. Zasady wydawania i cofania pozwoleń na nabywanie oraz

przechowywanie amunicji określają przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z 2013 r. poz. 829, z 2014 r. poz. 295, z 2015 r.

poz. 1505 oraz z 2016 r. poz. 1948 i 1954).

Art. 7. Zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania

i obrotu materiałami wybuchowymi przeznaczonymi do użytku cywilnego określają

przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej

w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz

wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2012 r.

poz. 1017, z późn. zm.4)).

Art. 7a. 1. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego

przechowuje się w pomieszczeniach spełniających wymagania określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia

22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 1650, z

2015 r. poz. 1893, z 2016 r. poz. 544, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60.

20.09.2018

©Telksinoe s. 16/67

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Do przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa

w art. 10 ust. 2, stosuje się przepisy art. 115 oraz przepisy wydane na podstawie

art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1131 i 1991 oraz z 2017 r. poz. 60 i 202).

Art. 8. Nabywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 7, jest dozwolone od przedsiębiorcy

posiadającego koncesję na obrót tymi materiałami.

Rozdział 2

Zasady wydawania i cofania pozwoleń na nabywanie, przechowywanie lub

używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub

na wytwarzanie materiałów wybuchowych metodą in situ

Art. 9. 1. Nabywanie, przechowywanie, używanie materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego lub wytwarzanie materiałów wybuchowych

metodą in situ wymaga uzyskania pozwolenia na nabywanie, przechowywanie,

używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub

wytwarzanie materiałów wybuchowych metodą in situ, zwanego dalej

„pozwoleniem”.

1a. Zmiana zakresu pozwolenia wymaga uzyskania nowego pozwolenia.

2. Nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub

używanie wyrobów pirotechnicznych, o których mowa w art. 62c ust. 1 pkt 1 lit. a–c,

pkt 2 lit. a oraz pkt 3 lit. a.

3. Przedsiębiorca może nabywać i przechowywać materiały wybuchowe

przeznaczone do użytku cywilnego bez uzyskania pozwolenia lub ich używać, jeżeli:

1) posiada koncesję na wytwarzanie materiałów wybuchowych lub obrót tymi

materiałami;

2) rodzaj nabywanych, przechowywanych lub używanych materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego odpowiada rodzajowi

materiałów wybuchowych określonych w koncesji;

20.09.2018

©Telksinoe s. 17/67

3) posiada pomieszczenia magazynowe spełniające wymagania określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia

22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz

wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;

4) zatrudnia osoby spełniające wymagania, o których mowa w art. 19, w zakresie

dostępu do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

3a. Przedsiębiorca może wytwarzać materiały wybuchowe metodą in situ bez

uzyskania pozwolenia, jeżeli posiada koncesję na wytwarzanie materiałów

wybuchowych lub obrót tymi materiałami i zatrudnia osoby spełniające wymagania,

o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu do materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego.

4. O terminie podjęcia działalności gospodarczej w zakresie nabywania,

przechowywania lub używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, o której mowa w ust. 3, przedsiębiorca jest obowiązany zawiadomić

pisemnie wojewodę właściwego ze względu na siedzibę przedsiębiorcy.

5. Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca dołącza opinię

potwierdzającą możliwość spełnienia warunków określonych w przepisach, o których

mowa w art. 18 ust. 1 pkt 5. Opinia powinna zawierać ocenę bezpieczeństwa

procesów technologicznych przewidywanych do realizacji oraz występujących w tych

procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów, a także ocenę bezpieczeństwa

urządzeń technologicznych.

6. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie nabywania,

przechowywania lub używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, o której mowa w ust. 3, jest obowiązany spełniać wymagania określone

w art. 18 ust. 1 pkt 1 i 3–8.

7. Przedsiębiorca posiadający pozwolenie, uznając za zbędne posiadane

materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, może je zbyć

przedsiębiorcy posiadającemu pozwolenie lub koncesję na wytwarzanie materiałów

wybuchowych lub obrót tymi materiałami po uzyskaniu na ich zbycie zgody

wojewody właściwego ze względu na swoją siedzibę lub dyrektora okręgowego

urzędu górniczego, o którym mowa w art. 164 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca

2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze, właściwego ze względu na siedzibę zakładu

20.09.2018

©Telksinoe s. 18/67

górniczego albo zakładu wykonującego roboty geologiczne, a dla przedsiębiorców

wykonujących powierzone im roboty strzałowe w ruchu zakładu górniczego albo

zakładu wykonującego roboty geologiczne – właściwego ze względu na siedzibę

przedsiębiorcy, zwanego dalej „dyrektorem okręgowego urzędu górniczego”,

wyrażonej w drodze decyzji.

8. (uchylony)

9. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia identyfikacji wyrobów pirotechnicznych i amunicji, dla potrzeb

obrotu materiałami wybuchowymi i ich kontroli, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo

użytkowników.

Art. 10. 1. Pozwolenie wydaje, odmawia wydania lub cofa wojewoda właściwy

ze względu na siedzibę przedsiębiorcy lub jednostki naukowej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Pozwolenie dla:

1) przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie:

a) robót geologicznych,

b) wydobywania kopalin ze złóż,

c) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego

składowania odpadów oraz podziemnego składowania dwutlenku węgla,

2) przedsiębiorców wykonujących powierzone im roboty strzałowe w ruchu

zakładu górniczego albo zakładu

– wydaje, odmawia jego wydania lub je cofa dyrektor okręgowego urzędu górniczego.

2a. (uchylony)

3. Do dyrektora okręgowego urzędu górniczego stosuje się odpowiednio

przepisy niniejszego rozdziału dotyczące wojewody.

4. Przed wydaniem pozwolenia wojewoda zasięga opinii właściwego miejscowo

komendanta wojewódzkiego Policji.

5. Jeżeli roboty strzałowe w ruchu zakładu górniczego albo zakładu będą

wykonywane przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, uzyskanie

pozwolenia przez:

1) przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 – wyłącza obowiązek uzyskania

pozwolenia w zakresie tych samych materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 2 pkt 2;

20.09.2018

©Telksinoe s. 19/67

2) tego przedsiębiorcę – wyłącza obowiązek uzyskania pozwolenia w zakresie tych

samych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego przez

przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.

Art. 11. 1. Pozwolenia udziela się:

1) przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, który:

a) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,

b) ma pełną zdolność do czynności prawnych,

c) nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia

19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2016 r.

poz. 546, 960 i 1245), oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania

psychologicznego,

d) nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub

umyślne przestępstwo skarbowe oraz nie toczy się przeciwko niemu

postępowanie w sprawie o takie przestępstwo lub wykroczenie,

[e) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego

przez Krajowy Rejestr Sądowy,]

lit. e w pkt 1 w

Rejestru Sądowego i nie jest ujawniony w Centralnym Rejestrze ust. 1 w art. 11

Restrukturyzacji i Upadłości,> wejdzie w życie z

dn. 1.02.2019 r.

f) udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych (Dz. U. z 2018 r.

poz. 398).

i organizacyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez

dołączenie opinii, o której mowa w art. 12,

g) zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie

dostępu do materiałów wybuchowych;

2) przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna.

2. Pozwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli:

[1) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez

Krajowy Rejestr Sądowy;]

<1) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Nowe brzmienie

pkt 1 w ust. 2 w

Rejestru Sądowego i nie jest ujawniony w Centralnym Rejestrze art. 11 wejdzie w

Restrukturyzacji i Upadłości;> życie z dn.

1.02.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

398).

20.09.2018

©Telksinoe s. 20/67

2) udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych

i organizacyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie

opinii, o której mowa w art. 12;

3) zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie

dostępu do materiałów wybuchowych.

3. Wymagania, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio do jednostek

naukowych.

Art. 12. 1. Opinia, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz ust. 2 pkt 2,

powinna dotyczyć rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej albo naukowej

i rodzaju prowadzonych prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego, z uwzględnieniem towarzyszących temu zagrożeń. Opinia ta

powinna zawierać ocenę:

1) prawidłowości lokalizacji, konstrukcji i wyposażenia obiektów produkcyjnych

albo służących prowadzeniu działalności naukowej, magazynowych, socjalnych,

pomocniczych, środków i urządzeń przeznaczonych do przemieszczania

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, biorąc pod

uwagę zagrożenia;

2) przydatności posiadanych przez wnioskodawcę terenów przeznaczonych pod

obiekty, o których mowa w pkt 1;

3) bezpieczeństwa procesów technologicznych przewidywanych do realizacji oraz

występujących w tych procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów;

4) bezpieczeństwa urządzeń technologicznych.

1a. Opinia, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana w przypadku wydawania

pozwoleń na nabywanie lub przechowywanie materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego przedsiębiorcom wykonującym działalność gos-

podarczą, o której mowa w art. 10 ust. 2.

2. Opinię, o której mowa w ust. 1, wydaje się na koszt ubiegającego się o nią

przedsiębiorcy albo jednostki naukowej.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze rozporządzenia, instytucje

wydające opinię, biorąc pod uwagę ich potencjał naukowo-badawczy.

20.09.2018

©Telksinoe s. 21/67

Art. 13. 1. Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19, są

obowiązane przedstawić raz na 5 lat aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne

stwierdzające brak zaburzeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. c.

2. Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, przedstawiają orzeczenie

lekarskie i psychologiczne organowi wydającemu pozwolenie, a osoby określone

w art. 19 – pracodawcy.

3. Opłatę za badanie ponosi osoba badana. Za badania pracowników,

przeprowadzane w trakcie zatrudnienia, opłatę ponosi pracodawca.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, określi w drodze rozporządzenia:

1) zakres badań psychiatrycznych i psychologicznych, którym są obowiązane

poddać się osoby, o których mowa w ust. 1;

2) warunki i tryb:

a) odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

b) uzyskiwania i utraty uprawnień do przeprowadzania badań przez lekarzy

i psychologów,

c) wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

3) kwalifikacje lekarzy i psychologów, upoważnionych do przeprowadzania badań

lekarskich i psychologicznych;

4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami oraz wzory

stosowanych dokumentów;

5) maksymalne stawki opłat za badania.

5. W rozporządzeniu należy uwzględnić kwalifikacje lekarzy i psychologów

odpowiednie do rodzaju badań, a także konieczność przedstawienia stanu zdrowia

psychicznego osób, o których mowa w ust. 1, oraz okoliczność, że stawki opłat,

o których mowa w ust. 4 pkt 5, powinny zapewnić pokrycie kosztów

przeprowadzonych badań.

Art. 14. 1. Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać:

1) oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania;

2) dane osobowe przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1,

w przypadku przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, albo

jednostki naukowej – członków organu zarządzającego, prokurentów

20.09.2018

©Telksinoe s. 22/67

i pełnomocników, zawierające imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia i numer

PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego państwa – serię

i numer paszportu oraz adres miejsca zamieszkania;

2a) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile

przedsiębiorca taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3) określenie celu nabycia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, warunków i miejsca ich przechowywania, a także zakresu prac, do

jakich będą one używane;

4) określenie rodzaju i ilości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, jakie mogą być nabywane lub przechowywane w okresie roku;

4a) określenie rodzaju i ilości wytwarzanych materiałów wybuchowych metodą in

situ.

5) (uchylony)

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące

dokumenty:

1) określające formę prawną wnioskodawcy, w szczególności statut lub umowę;

2) (uchylony)

3) oświadczenie wskazujące osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także

oświadczenia tych osób o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;

4) zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności, o której mowa

w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. d;

[5) odpis albo oświadczenie o braku wpisu w rejestrze dłużników niewypłacalnych

Krajowego Rejestru Sądowego;]

<5) odpis albo oświadczenie o braku wpisu w rejestrze dłużników Nowe brzmienie

pkt 5 w ust. 2 w

niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego i braku ujawnienia art. 14 wejdzie w

życie z dn.

w Centralnym Rejestrze Restrukturyzacji i Upadłości;> 1.02.2019 r. (Dz.

6) orzeczenie lekarskie i psychologiczne w zakresie, o jakim mowa U. z 2018 r. poz.

398).

w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. c;

7) opinię, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz ust. 2 pkt 2;

8) zaświadczenie komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej,

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska, stwierdzające, że obiekty budowlane

i urządzenia techniczne, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i 4, spełniają

20.09.2018

©Telksinoe s. 23/67

wymagania określone odpowiednio w przepisach o ochronie przeciwpożarowej,

sanitarnych i ochronie środowiska.

2a. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, nie jest wymagane, jeżeli

wniosek dotyczy przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego w podziemnych składach przedsiębiorcy wykonującego działalność

gospodarczą, o której mowa w art. 10 ust. 2.

2b. Oświadczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 4 i 5, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta

zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań.

3. Wnioskodawca może dołączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia także inne

dokumenty mogące mieć istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku.

4. Wojewoda może zażądać od wnioskodawcy innych dokumentów niż

określone w ust. 2 lub dodatkowych informacji uzupełniających, jeżeli w toku

postępowania o wydanie pozwolenia okaże się, że ze względu na obronność,

bezpieczeństwo państwa lub inny ważny interes publiczny są one niezbędne do

rozpatrzenia wniosku.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku o wydanie pozwolenia, uwzględniając obowiązek zawarcia w nim

informacji, o których mowa w ust. 1, oraz mając na celu ujednolicenie i ułatwienie

poprawnego sporządzenia wniosku.

Art. 15. 1. Pozwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1, zawiera:

1) datę i podstawę prawną jego wydania;

2) oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania;

3) określenie celu nabycia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, a także zakresu prac, do jakich będą one używane;

4) określenie rodzajów materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego lub wytwarzanych materiałów wybuchowych metodą in situ, przez

podanie ich nazw przewozowych i numerów rozpoznawczych ustalonych przez

Organizację Narodów Zjednoczonych oraz kodów klasyfikacyjnych,

określonych w załączniku A;

20.09.2018

©Telksinoe s. 24/67

5) określenie miejsca ich przechowywania.

2. Pozwolenie wydaje się na czas nieokreślony.

2a. Przedsiębiorca i kierownik jednostki naukowej są obowiązani zawiadomić

organ, który wydał pozwolenie, o zmianie danych zawartych w pozwoleniu,

w terminie 7 dni od dnia zaistnienia tych zmian.

2b. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organ dokonuje

zmiany pozwolenia.

3. Do postępowania w sprawie wydania pozwolenia stosuje się przepisy ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r.

poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138).

Art. 16. Wojewoda zawiadamia o wydaniu pozwolenia oraz o jego cofnięciu

ministra właściwego do spraw gospodarki, a także właściwego ze względu na siedzibę

wnioskodawcy komendanta wojewódzkiego Policji, komendanta powiatowego

Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego,

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska oraz okręgowego inspektora pracy.

O odmowie wydania pozwolenia wojewoda zawiadamia komendanta wojewódzkiego

Policji.

Art. 16a. Dyrektor okręgowego urzędu górniczego zawiadamia o wydaniu

pozwolenia oraz jego cofnięciu ministra właściwego do spraw gospodarki, a także

właściwego ze względu na siedzibę wnioskodawcy oraz siedzibę zakładu górniczego

albo zakładu wykonującego roboty geologiczne, wojewodę, komendanta

wojewódzkiego Policji, komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej,

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska oraz okręgowego inspektora pracy. O odmowie wydania

pozwolenia dyrektor okręgowego urzędu górniczego zawiadamia komendanta

wojewódzkiego Policji.

Art. 17. 1. Wojewoda odmawia wydania pozwolenia:

1) jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 11;

2) ze względu na zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku

publicznego lub środowiska;

3) ze względu na ważny interes publiczny;

20.09.2018

©Telksinoe s. 25/67

4) gdy przedsiębiorstwo wnioskodawcy znajduje się w likwidacji lub toczy się

wobec niego postępowanie upadłościowe, z wyjątkiem gdy wnioskodawcą jest

przedsiębiorca albo dotychczasowy przedsiębiorca, o którym mowa w art. 10

ust. 2;

5) jeżeli wnioskodawcy cofnięto w ciągu ostatnich 5 lat pozwolenie z przyczyn

określonych w ust. 2.

2. Wojewoda cofa pozwolenie, jeżeli wnioskodawca:

1) przestał spełniać warunki określone w art. 11;

2) naruszył warunki określone w pozwoleniu;

3) stwarza zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku

publicznego lub środowiska;

4) nie usunął w wyznaczonym terminie uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli,

o której mowa w art. 22 ust. 1.

3. Odmowa wydania lub cofnięcie pozwolenia wymaga uzasadnienia.

4. Od decyzji wojewody o wydaniu, odmowie wydania lub cofnięciu pozwolenia

przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki, a od decyzji

dyrektora okręgowego urzędu górniczego – do Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego.

Rozdział 2a

Zasady używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

Art. 18. 1. Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej, którym wydano

pozwolenie, są obowiązani:

1) przestrzegać zasad bezpiecznego prowadzenia prac przy użyciu materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz podczas oczyszczania

terenów, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 1d;

2) przestrzegać warunków określonych w pozwoleniu;

3) zapewnić stały nadzór nad osobami mającymi dostęp do materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego;

4) dysponować obiektami lub urządzeniami dostosowanymi do charakteru prac

prowadzonych z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego lub terenami przeznaczonymi do wzniesienia tych obiektów lub

urządzeń, z zastrzeżeniem ust. 1a;

20.09.2018

©Telksinoe s. 26/67

5) zapewnić bezpieczne przechowywanie materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego lub materiałów wybuchowych

znalezionych podczas oczyszczania terenów, zgodnie z wymaganiami

określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 2

i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności

gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi,

bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym albo wydanych na podstawie art. 21 ust. 4;

6) prowadzić ewidencję nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych

i zbytych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub

znalezionych i zniszczonych materiałów wybuchowych podczas wykon ywania

działalności gospodarczej w zakresie oczyszczania terenów wraz ze wskazaniem

nazwy producenta oraz kodu alfanumerycznego, w rozumieniu art. 23a ustawy

z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz

wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, tego

materiału;

7) na bieżąco oceniać i dokumentować stopień ryzyka związanego z prowadzeniem

prac przy użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, a także posiadać dokumentację obiektów i urządzeń, o których mowa

w pkt 4;

8) przechowywać dokumentację, o której mowa w pkt 6 i 7, przez co najmniej

10 lat, licząc od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym transakcja

została dokonana, nawet jeżeli w międzyczasie zaprzestali wykonywania

działalności gospodarczej albo naukowej, oraz udostępniać ją na żądanie

właściwych organów.

1a. Przedsiębiorca nieposiadający obiektów do przechowywania materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego spełniających wymagania

określone w przepisach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, dołącza oświadczenie

o nieposiadaniu tych obiektów, z wyłączeniem przedsiębiorców, o których mowa

w art. 9 ust. 3.

20.09.2018

©Telksinoe s. 27/67

1b. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1a, otrzymuje pozwolenie na

nabywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego bez prawa ich magazynowania.

1c. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego nabywane,

przemieszczane, przechowywane lub uż ywane w związku z wykonywaniem

działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, ewidencjonuje się zgodnie

z przepisami art. 115 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 120 ust. 2 ustawy

z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze.

1d. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia prac

z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz

podczas oczyszczania terenów w związku z wykonywaniem działalności

gospodarczej innej niż określona w art. 10 ust. 2 oraz wymagania techniczne

i organizacyjne dotyczące prowadzenia tych prac, biorąc pod uwagę zapewnienie

ochrony życia i zdrowia ludzi, mienia i środowiska, z uwzględnieniem zróżnicowania

charakteru wykonywanych prac i właściwości używanych materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

sposób i postać prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1 pkt 6, a także wzór tej

ewidencji, uwzględniając konieczność zapewnienia:

1) pełnej rejestracji materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych,

a także materiałów wybuchowych znalezionych i zniszczonych podczas

wykonywania działalności gospodarczej w zakresie oczyszczania terenów;

2) identyfikacji i identyfikowalności materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego.

Art. 18a. Do używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa

w art. 10 ust. 2, stosuje się przepisy art. 115 oraz przepisy wydane na podstawie

art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze.

20.09.2018

©Telksinoe s. 28/67

Art. 19. Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej umożliwiają dostęp do

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego osobie, która:

1) ukończyła 21 lat;

2) zdała egzamin, o którym mowa w art. 20;

3) nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia

19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego;

4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko

bezpieczeństwu państwa, porządkowi publicznemu, życiu lub zdrowiu ludzi albo

mieniu;

5) posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji właściwego dla miejsca zamieszkania.

Art. 19a. 1. Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana przedłożyć

odpowiednio przedsiębiorcy albo kierownikowi jednostki naukowej przed

przystąpieniem do pracy, a następnie dostarczać co trzy lata:

1) zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności;

2) opinię, o której mowa w art. 19 pkt 5.

2. Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepis art. 14 ust. 2b stosuje

się odpowiednio.

Art. 20. 1. Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana odbyć szkolenie

i zdać egzamin przed komisją kwalifikacyjną. Osoba, która zdała egzamin, otrzymuje

zaświadczenie potwierdzające jej przygotowanie zawodowe.

1a. Przed odbyciem szkolenia i przystąpieniem do egzaminu osoba, której

przedsiębiorca albo kierownik jednostki naukowej umożliwia dostęp do wyrobów

pirotechnicznych w związku z realizacją publicznych pokazów pirotechnicznych

o charakterze imprez masowych, jest obowiązana potwierdzić swoją praktykę

zawodową w zakresie realizacji tych pokazów.

2. Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do

spraw gospodarki.

3. Za przeprowadzenie szkolenia oraz egzaminu pobierana jest opłata.

4. Opłatę wnosi pracodawca kierujący osobę, o której mowa w art. 19, na

szkolenie, o którym mowa w ust. 1.

20.09.2018

©Telksinoe s. 29/67

5. Opłata, o której mowa w ust. 3, powinna zapewnić pokrycie kosztów

przeprowadzania szkolenia oraz egzaminu.

6. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:

1) wysokość opłaty, o której mowa w ust. 3;

2) rodzaje dokumentów potwierdzających praktykę zawodową, o której mowa

w ust. 1a;

3) zakres i program szkolenia;

4) zakres i sposób przeprowadzenia egzaminu oraz wzory zaświadczeń

potwierdzających przygotowanie zawodowe;

5) podmioty upoważnione do prowadzenia szkolenia.

W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności zróżnicowany charakter

szkolenia, biorąc pod uwagę charakter i rodzaj wykonywanej pracy.

6a. Zaświadczenia potwierdzające przygotowanie zawodowe, o których mowa

w ust. 1, są ważne przez 5 lat, po upływie których osoby mające dostęp do materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego są obowiązane odbyć ponownie

szkolenie i zdać egzamin.

7. Przepisów art. 19 pkt 2 nie stosuje się do osób, które posiadają kwalifikacje

określone w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze5).

Art. 21. 1. W przypadku konieczności prowadzenia prac przy użyciu materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego poza terenem przedsiębiorstwa

lub jednostki naukowej, przedsiębiorca lub kierownik jednostki naukowej zawiadamia

o tym komendanta powiatowego (miejskiego) Policji właściwego dla miejsca

prowadzenia tych prac.

2. W zawiadomieniu należy wskazać zakres i termin rozpoczęcia oraz

zakończenia prac, o których mowa w ust. 1, teren, na którym będą prowadzone prace,

a także sposób jego zabezpieczenia przed dostępem osób nieupoważnionych.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, materiały wybuchowe przeznaczone

do użytku cywilnego lub materiały wybuchowe znalezione w trakcie oczyszczania

terenów mogą być przechowywane, przez czas niezbędny do przeprowadzenia prac,

w tymczasowym magazynie zlokalizowanym w sposób zapewniający bezpieczeństwo

Obecnie ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1131

i 1991 oraz z 2017 r. poz. 60 i 202), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., na podstawie

art. 225 tej ustawy.

20.09.2018

©Telksinoe s. 30/67

ludzi, mienia i środowiska oraz zabezpieczonym przed dostępem osób

nieupoważnionych.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia,

sposób przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego lub znalezionych w trakcie oczyszczania terenów w tymczasowym

magazynie, o którym mowa w ust. 3, biorąc pod uwagę zapewnienie ochrony życia

i zdrowia ludzi, mienia i środowiska oraz uwzględniając zróżnicowanie zagrożeń dla

otoczenia ze względu na właściwości przechowywanych materiałów w ybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego lub znalezionych w trakcie oczyszczania

terenów.

Art. 22. 1. Przedsiębiorca lub kierownik jednostki naukowej w zakresie

przestrzegania obowiązków, o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 21 ust. 1, podlega

kontroli wojewody.

2. Kontrolę przeprowadza zespół kontrolny, zwany dalej „zespołem”,

powoływany na czas kontroli przez wojewodę.

3. W skład zespołu wojewoda może powołać biegłych i ekspertów, za ich zgodą.

4. Wojewoda, powołując zespół, wyznacza jego kierownika, który koordynuje

przebieg czynności kontrolnych oraz sporządza protokół pokontrolny.

5. Czynności kontrolne wykonuje się na podstawie upoważnienia wydanego

przez wojewodę, w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej,

a w razie nieobecności tych osób, w obecności przywołanego świadka.

6. Wojewoda może, po zakończeniu kontroli lub w trakcie jej trwania, wezwać

przedsiębiorcę lub kierownika jednostki badawczej do usunięcia w wyznaczonym

terminie stwierdzonych uchybień.

7. Wojewoda może upoważnić do przeprowadzenia kontroli, o której mowa

w ust. 1, inny organ administracji, wskazując zakres kontroli. Przepisy ust. 2–5 stosuje

się odpowiednio.

Rozdział 3

Zasady i kontrola przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego

Art. 23. 1. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone

do klasy 1 materiałów niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, mogą być

20.09.2018

©Telksinoe s. 31/67

przemieszczane tylko na zasadach określonych w niniejszym rozdziale,

z zastrzeżeniem ust. 1a.

1a. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do wyrobów

pirotechnicznych.

2. Przepis ust. 1 nie narusza zasad przewozu materiałów niebezpiecznych

poszczególnymi rodzajami środków transportu, określonych w przepisach:

– Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej

w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (ICAO – Dz. U. z 1959 r. poz. 212,

z późn. zm.6)), ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U.

z 2016 r. poz. 605, 904, 1361 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60),

– Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu

drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie

dnia 30 września 1957 r.,

– Regulaminu międzynarodowego przewozu kolejami towarów

niebezpiecznych (RID), stanowiącego załącznik C do Konwencji

o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej

w Bernie dnia 9 maja 1980 r. (Dz. U. z 2007 r. poz. 674 i 675, z 2009 r.

poz. 1318 oraz z 2011 r. poz. 804, 805 i 1073),

– Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974,

sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz. U. z 2016 r. poz.

869 i 2029 oraz z 2017 r. poz. 142), ustawy z dnia 18 września 2001 r.

– Kodeks morski (Dz. U. z 2016 r. poz. 66) oraz ustawy z dnia

18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2016 r.

poz. 281 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 32 i 60),

– ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U.

z 2013 r. poz. 1458, z 2015 r. poz. 1690 i 1960 oraz z 2016 r. poz.

1954),

– ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów

niebezpiecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1834, 1948 i 1954),

Zmiany wymienionej konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1959 r. poz. 214, z 1963 r. poz. 137

i 138, z 1969 r. poz. 210 i 211, z 1976 r. poz. 130, 131, 188 i 189, z 1984 r. poz. 199 i 200, z 2000 r.

poz. 446 i 447, z 2002 r. poz. 527 i 528, z 2003 r. poz. 700 i 701 oraz z 2012 r. poz. 368 i 370.

20.09.2018

©Telksinoe s. 32/67

ani zasad transportu podlegającego obowiązkowej ochronie na podstawie

przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1432 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60).

Art. 24. 1. Przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego między państwami członkowskimi Unii Europejskiej, państwami

członkowskimi Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronami

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i Konfederacją Szwajcarską wymaga

uzyskania przez odbiorcę zgody ministra właściwego do spraw gospodarki.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na okres 1 roku, na

wniosek:

1) przedsiębiorcy albo kierownika jednostki naukowej – w formie decyzji, której

integralną część stanowi dokument wewnątrzwspólnotowego przemieszczania

materiałów wybuchowych;

2) osoby zagranicznej albo przedsiębiorcy zagranicznego – w formie decyzji oraz

akceptacji na dokumencie wewnątrzwspólnotowego przemieszczania

materiałów wybuchowych wydanym osobie zagranicznej albo przedsiębiorcy

zagranicznemu przez właściwe władze kraju odbiorcy.

3. Kopię zgody, o której mowa w ust. 1, związanej z przemieszczaniem przez

granicę państwową, minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje

Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:

1) nazwę odbiorcy materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, jego numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer

identyfikacyjny używany w państwie siedziby albo zamieszkania, adres jego

siedziby albo miejsca zamieszkania oraz jego dane kontaktowe wraz ze

wskazaniem osoby do kontaktu;

2) nazwę dostawcy materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, jego numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer

identyfikacyjny używany w państwie siedziby albo zamieszkania, adres jego

siedziby albo miejsca zamieszkania oraz jego dane kontaktowe;

3) informację, że odbiorca posiada:

20.09.2018

©Telksinoe s. 33/67

a) pozwolenie albo koncesję na wytwarzanie materiałów wybuchowych albo

obrót tymi materiałami – w przypadku przedsiębiorcy albo kierownika

jednostki naukowej albo

b) dokument wewnątrzwspólnotowego przemieszczania materiałów

wybuchowych – w przypadku osoby zagranicznej albo przedsiębiorcy

zagranicznego;

4) nazwę producenta oraz ilość przemieszczanych materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego, oraz sposób ich zabezpieczenia;

5) rodzaj przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego przez podanie nazw handlowych, numerów rozpoznawczych

ustalonych przez Organizację Narodów Zjednoczonych oraz kodów

klasyfikacyjnych określonych w załączniku A;

6) informacje o zgodności materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego z wymaganiami bezpieczeństwa stosowanymi przy wprowadzaniu ich

do obrotu;

7) określenie środka transportu i trasy przemieszczania materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego przez wskazanie miejsca wyjazdu

i miejsca przybycia oraz punktów wyjazdu i wjazdu do państw członkowskich

Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej;

8) daty wjazdu i wyjazdu – jeżeli są znane.

Art. 25. Do wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 2, należy dołączyć:

1) w przypadku gdy odbiorca jest przedsiębiorcą albo jednostką naukową – kopię

pozwolenia albo koncesji na wytwarzanie materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego albo obrót tymi materiałami;

2) w przypadku gdy odbiorca jest osobą zagraniczną albo przedsiębiorcą

zagranicznym – dokument wewnątrzwspólnotowego przemieszczania

materiałów wybuchowych wydany w państwie jego siedziby albo miejsca

zamieszkania;

3) kopię deklaracji zgodności dla materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego.

20.09.2018

©Telksinoe s. 34/67

Art. 25a. Wniosek, o którym mowa w art. 24 ust. 2, wraz z załącznikami może

być złożony za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, po opatrzeniu

kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym, z tym że

dokument wewnątrzwspólnotowego przemieszczania materiałów wybuchowych

składa się wyłącznie w postaci papierowej.

Art. 26. W przypadku gdy weryfikacja dokumentu wewnątrzwspólnotowego

przemieszczania materiałów wybuchowych nie jest możliwa lub jest znacznie

utrudniona, minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie informuje Komisję

Europejską.

Art. 27. 1. Zgoda, o której mowa w art. 24 ust. 1, jest wydawana po pozytywnym

zweryfikowaniu wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 2, oraz dokumentów

określonych w art. 25.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku o wydanie zgody na przemieszczanie materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego oraz wzór wniosku o wydanie zgody na

przemieszczanie amunicji, uwzględniając obowiązek zawarcia w nim odpowiednio

elementów, o których mowa w art. 24 ust. 4 lub w art. 37 ust. 4, oraz mając na celu

kompletność zawartych we wniosku informacji, ujednolicenie i ułatwienie

poprawnego sporządzenia wniosku.

Art. 28. W decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 2, określa się:

1) nazwę odbiorcy materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, jego numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer

identyfikacyjny używany w państwie siedziby albo zamieszkania, adres jego

siedziby albo miejsca zamieszkania oraz jego dane kontaktowe wraz ze

wskazaniem osoby do kontaktu;

2) nazwę dostawcy materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, jego numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer

identyfikacyjny używany w państwie siedziby albo zamieszkania, adres jego

siedziby albo miejsca zamieszkania oraz jego dane kontaktowe;

3) informację, że odbiorca posiada:

20.09.2018

©Telksinoe s. 35/67

a) pozwolenie albo koncesję na wytwarzanie materiałów wybuchowych albo

obrót tymi materiałami – w przypadku przedsiębiorcy albo kierownika

jednostki naukowej albo

b) dokument wewnątrzwspólnotowego przemieszczania materiałów

wybuchowych – w przypadku osoby zagranicznej albo przedsiębiorcy

zagranicznego;

4) nazwę producenta oraz ilość przemieszczanych materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego, oraz sposób ich zabezpieczenia;

5) rodzaj przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego przez podanie nazw handlowych, numerów rozpoznawczych

ustalonych przez Organizację Narodów Zjednoczonych oraz kodów

klasyfikacyjnych określonych w załączniku A;

6) informacje o zgodności materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego z wymaganiami bezpieczeństwa stosowanymi przy wprowadzaniu ich

do obrotu;

7) określenie środka transportu i trasy przemieszczania materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego przez wskazanie miejsca wyjazdu

i miejsca przybycia oraz punktów wyjazdu i wjazdu do państw członkowskich

Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej;

8) daty wjazdu i wyjazdu – jeżeli są znane.

Art. 29. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki odmawia wydania zgody,

o której mowa w art. 24 ust. 1, jeżeli:

1) wniosek, o którym mowa w art. 24 ust. 2, lub dokumenty, o których mowa w art.

25, nie zostały pozytywnie zweryfikowane;

2) uzyska informacje od właściwych organów o stwarzaniu przez wnioskodawcę

zagrożenia dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub

środowiska.

2. Zgodę, o której mowa w art. 24 ust. 1, cofa się jeżeli:

1) zostało cofnięte pozwolenie lub koncesja na wytwarzanie materiałów

wybuchowych lub obrót tymi materiałami albo został cofnięty dokument

wewnątrzwspólnotowego przemieszczania materiałów wybuchowych;

20.09.2018

©Telksinoe s. 36/67

2) uzyskano od właściwych organów informacje o stwarzaniu przez wnioskodawcę

zagrożenia dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub

środowiska.

3. Odmowa wydania zgody albo jej cofnięcie wymaga uzasadnienia.

4. Do postępowania w sprawie wydania, odmowy albo cofnięcia zgody stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, minister właściwy do spraw

gospodarki cofa wszystkie udzielone zgody, o których mowa w art. 24 ust. 1.

6. W przypadku gdy minister właściwy do spraw gospodarki cofa zgodę, o której

mowa w art. 24 ust. 1, z uwagi na stworzenie przez wnioskodawcę zagrożenia dla

obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub środowiska,

informuje Komisję Europejską.

Art. 30. 1. Przewożący materiały wybuchowe przeznaczone do użytku

cywilnego jest obowiązany posiadać zgodę, o której mowa w art. 24 ust. 1, i okazywać

ją na żądanie organów kontroli drogowej, celnej i granicznej.

2. Organy kontroli drogowej, celnej i granicznej, w przypadku gdy przewożący

materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego nie posiada zgody albo

przewozi materiały innego rodzaju lub w innej ilości niż określone w zgodzie,

dokonują zatrzymania tych materiałów.

3. Organ, który dokonał zatrzymania materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego, zawiadamia o tym niezwłocznie ministra właściwego do spraw

gospodarki, a także właściwego konsula państwa, z którego materiały te zostały

wysłane lub do którego są wysyłane.

4. Sposób zatrzymania i postępowania z materiałami wybuchowymi

przeznaczonymi do użytku cywilnego określają odrębne przepisy.

Art. 31. 1. Odbiorca materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego i przewożący te materiały są obowiązani przechowywać zgodę przez okres

nie krótszy niż ten, na który została ona wydana.

2. Odbiorca jest obowiązany okazywać zgodę, o której mowa w art. 24 ust. 1, na

każde żądanie właściwych organów.

Art. 32. 1. Przemieszczający materiały wybuchowe przeznaczone do użytku

cywilnego, w przypadku gdy przemieszczanie tych materiałów będzie następować

20.09.2018

©Telksinoe s. 37/67

tranzytem przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, państwa członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederację Szwajcarską, jest

obowiązany zawiadomić właściwe organy tych państw o zamiarze przemieszczania

materiałów wybuchowych oraz uzyskać ich zgodę.

2. W przypadku gdy prawo państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej tego

wymaga, odbiorca jest obowiązany przekazać informacje, o których mowa w art. 28,

organowi właściwemu ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania dostawcy

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego albo organowi

państwa, przez które będzie następować przemieszczanie tranzytem tych materiałów.

Art. 33. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na

przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,

które będzie następować tranzytem przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Przepisy art. 24 ust. 2–4, art. 25–26, art. 27 ust. 1 oraz art. 28–31 stosuje się

odpowiednio.

Art. 34. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w przypadku poważnego

zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku

publicznego, w drodze decyzji może zakazać przemieszczania materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, określając czas trwania tego

zakazu oraz rodzaj materiałów nim objętych.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

gospodarki może nakazać zatrzymanie przemieszczanych materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego.

3. Przepisy art. 30 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4. Decyzja, o której mowa w ust. 1 i 2, podlega rygorowi natychmiastowej

wykonalności.

5. Środki podjęte w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 nie mogą stanowić

jakiejkolwiek dyskryminacji któregokolwiek wysyłającego albo odbierającego,

a także przewożącego materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, oraz

ukrytego ograniczenia w obrocie tymi materiałami.

20.09.2018

©Telksinoe s. 38/67

6. Minister właściwy do spraw gospodarki zawiadamia niezwłocznie Komisję

Europejską o podjętych środkach, o których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 35. Przewożący materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego

oraz odbiorca tych materiałów są obowiązani udzielać właściwym organom państwa,

z którego, do którego lub przez które są przemieszczane te materiały, na ich żądanie,

wszelkich informacji dotyczących przemieszczanych materiałów i ich

przemieszczania.

Art. 36. (uchylony)

Art. 37. 1. Przedsiębiorca przemieszczający amunicję przez granicę państwową,

przed dokonaniem przemieszczenia, jest obowiązany uzyskać zgodę na

przemieszczenie tej amunicji wydaną przez właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

Konfederacji Szwajcarskiej, z którego amunicja ma być przemieszczona.

2. W przypadku gdy amunicja znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, organem właściwym do wydania zgody jest minister właściwy do spraw

gospodarki.

3. Zgody, o której mowa w ust. 1, udziela się na wniosek przedsiębiorcy.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera:

1) oznaczenie przedsiębiorcy sprzedającego lub przemieszczającego, kupującego

lub będącego odbiorcą amunicji lub, w stosownych przypadkach, właściciela tej

amunicji wraz ze wskazaniem ich adresu siedziby albo miejsca zamieszkania;

2) wskazanie adresu miejsca, do którego amunicja ma być przemieszczona;

3) określenie ilości amunicji, która ma być przemieszczona, oraz sposobu jej

zabezpieczenia;

4) określenie rodzaju amunicji, która ma być przemieszczona, przez podanie

numeru rozpoznawczego ustalonego przez Organizację Narodów Zjednoczonych

oraz kodu klasyfikacyjnego określonego w załączniku A, a także informacje

o kontroli przeprowadzonej zgodnie z umowami międzynarodowymi

o wzajemnym uznawaniu znaków kontrolnych broni małokalibrowej;

5) określenie środka transportu i trasy przemieszczania amunicji przez wskazanie

miejsca wyjazdu oraz punktów wyjazdu oraz wjazdu do państw członkowskich

20.09.2018

©Telksinoe s. 39/67

Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej;

6) datę wysyłki i datę przybycia – jeżeli są znane.

5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, należy dołączyć:

1) kopię wydanej dla wnioskodawcy koncesji na wytwarzanie i obrót

odpowiednimi rodzajami amunicji;

2) kopię dokumentu potwierdzającego uprawnienie odbiorcy amunicji do obrotu

odpowiednimi rodzajami amunicji, wydanego na podstawie przepisów

obowiązujących w państwie jego siedziby albo miejsca zamieszkania.

6. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, wraz z załącznikami może być złożony za

pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, po opatrzeniu kwalifikowanym

podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.

7. Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę, o której mowa w ust.

1, po pozytywnym zweryfikowaniu wniosku oraz dokumentów, o których mowa

w ust. 5.

8. Zgoda, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać dane określone w ust. 4 oraz

informacje o dokumentach, o których mowa w ust. 5.

Art. 38. 1. Zgodę, o której mowa w art. 37 ust. 2, minister właściwy do spraw

gospodarki wydaje na okres 3 lat w formie decyzji.

2. Przepisy art. 29–31 stosuje się odpowiednio.

Art. 39. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaje amunicji, której przemieszczanie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej nie wymaga uzyskania jego zgody i może następować na

podstawie zezwolenia udzielonego przez właściwy organ państwa, na którego terenie

ta amunicja znajduje się, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje właściwym organom:

1) państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, na

20.09.2018

©Telksinoe s. 40/67

terytorium którego dokonano przemieszczenia amunicji, wszystkie użyteczne

informacje związane z tym przemieszczeniem;

2) państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej informacje określone

w przepisach wydanych na podstawie ust. 1.

Art. 40. Minister właściwy do spraw gospodarki informuje o wydanych zgodach

dotyczących przemieszczania amunicji właściwy organ państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

Konfederacji Szwajcarskiej, do którego będzie ona przemieszczona, lub państwa,

przez terytorium którego amunicja będzie przemieszczona tranzytem, najpóźniej

z chwilą rozpoczęcia przemieszczania amunicji.

Art. 41. Przepis art. 34 stosuje się odpowiednio do przemieszczania amunicji.

Rozdział 4

(uchylony)

Rozdział 5

(uchylony)

Rozdział 5a

Klasyfikacja wprowadzanych do obrotu wyrobów pirotechnicznych oraz

ograniczenia z niej wynikające

Art. 62a. (uchylony)

Art. 62b. (uchylony)

Art. 62c. 1. Producent dokonuje klasyfikacji wyrobów pirotechnicznych

wprowadzanych do obrotu w zależności od sposobu ich używania, przeznaczenia

i stopnia zagrożenia, w tym poziomu hałasu, w następujący sposób:

1) wyroby pirotechniczne widowiskowe:

a) klasa F1: wyroby, które podczas działania charakteryzują się bardzo niskim

stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także

20.09.2018

©Telksinoe s. 41/67

nieistotnym poziomem hałasu, przeznaczone do użytku w budynkach oraz

na zamkniętym obszarze na zewnątrz budynków,

b) klasa F2: wyroby, które podczas działania charakteryzują się niskim

stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także

niskim poziomem hałasu, przeznaczone do użytku na zamkniętym obszarze

na zewnątrz budynków,

c) klasa F3: wyroby, które podczas działania charakteryzują się średnim

stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także

nieszkodliwym dla zdrowia ludzi poziomem hałasu, przeznaczone do

użytku na dużych, otwartych przestrzeniach na zewnątrz budynków,

d) klasa F4: wyroby, które podczas działania charakteryzują się wysokim

stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także

nieszkodliwym dla zdrowia ludzi poziomem hałasu, określane również jako

wyroby pirotechniczne widowiskowe do zastosowań profesjonalnych,

przeznaczone do obsługi i użytku wyłącznie przez osoby posiadające

wiedzę specjalistyczną;

2) wyroby pirotechniczne przeznaczone do użytku teatralnego:

a) klasa T1: wyroby, które podczas działania charakteryzują się niskim

stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska,

b) klasa T2: wyroby przeznaczone do obsługi i użytku wyłącznie przez osoby

posiadające wiedzę specjalistyczną;

3) pozostałe wyroby pirotechniczne:

a) klasa P1: wyroby inne niż wyroby klas F1–F3 i T1, które podczas działania

charakteryzują się niskim stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz

mienia i środowiska,

b) klasa P2: wyroby inne niż wyroby klas F4 i T2, przeznaczone do obsługi

i użytku przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną.

2. Osobą posiadającą wiedzę specjalistyczną jest osoba, która uzyskała

zaświadczenie potwierdzające przygotowanie zawodowe, o którym mowa

w art. 20 ust. 1.

3. Jednostka notyfikowana potwierdza klasyfikację, o której mowa w ust. 1,

w ramach dokonywania oceny zgodności.

20.09.2018

©Telksinoe s. 42/67

Art. 62ca. 1. Wyroby pirotechniczne klasy P1 do pojazdów nie mogą być

udostępniane na rynku, chyba że zostały zamontowane w pojeździe lub stanowią

części zamienne do pojazdu.

2. Producenci, importerzy i dystrybutorzy udostępniają na rynku wyroby

pirotechniczne klas F4, T2 i P2 wyłącznie osobom posiadającym wiedzę

specjalistyczną, o których mowa w art. 62c ust. 2.

Art. 62d–62u. (uchylone)

Rozdział 5b

Obowiązki podmiotów gospodarczych związane z wprowadzaniem do obrotu

lub udostępnianiem na rynku materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego oraz wytwarzaniem materiałów wybuchowych metodą in situ

Art. 62v. 1. Producent materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego, z wyjątkiem wytwarzanego materiału wybuchowego metodą in situ, jest

obowiązany do:

1) zapewnienia, że materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego został

zaprojektowany i wytworzony zgodnie z wymaganiami bezpieczeństwa;

2) sporządzenia dokumentacji technicznej materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego;

3) zlecenia jednostce notyfikowanej przeprowadzenia procedury oceny zgodności

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2g ust. 1;

4) w przypadku wykazania zgodności materiału wybuchowego przeznaczonego do

użytku cywilnego z wymaganiami bezpieczeństwa, sporządzenia deklaracji

zgodności i umieszczenia na tym materiale:

a) oznakowania CE w sposób widoczny, czytelny i trwały,

b) numeru identyfikacyjnego jednostki notyfikowanej zaangażowanej na

etapie kontroli produkcji umieszczonego za oznakowaniem CE według

wskazań tej jednostki, jeżeli numeru identyfikacyjnego nie umieściła

wcześniej sama jednostka notyfikowana,

c) w stosownych przypadkach znaków wskazujących na szczególne

zagrożenie lub zastosowanie materiału wybuchowego przeznaczonego do

użytku cywilnego;

20.09.2018

©Telksinoe s. 43/67

5) w przypadku gdy umieszczenie oznakowania, numeru lub znaków, o których

mowa w pkt 4, nie jest możliwe ze względu na wielkość, kształt lub charakter

materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, umieszczenia

oznakowania, numeru lub znaków na opakowaniu jednostkowym lub na

dokumentach towarzyszących;

6) umieszczenia na materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego

lub na jego opakowaniu jednoznacznego oznaczenia w rozumieniu art. 23a

ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej

w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją

oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;

7) w przypadku materiałów wybuchowych przeznaczonych do uż ytku cywilnego

o niskim stopniu zagrożenia, zamiast jednoznacznego oznaczenia w rozumieniu

art. 23a ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gos-

podarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią,

amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym, umieszczenia na materiale, a jeżeli nie jest to możliwe, na

opakowaniu lub dokumentach towarzyszących, nazwy typu, numeru partii lub

serii, lub innej informacji umożliwiającej identyfikację materiału oraz swojej

nazwy, zarejestrowanej nazwy handlowej lub zarejestrowanego znaku

towarowego, o ile taki posiada, i adresu siedziby albo miejsca zamieszkania;

dane kontaktowe są podawane w języku polskim;

8) w przypadku materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

transportowanych i dostarczanych bez opakowania lub na ciężarówkach

z zamontowanymi pompami w celu bezpośredniego wyładowania do otworu

strzałowego – umieszczenia na dokumentach towarzyszących oznakowania CE;

9) znakowania plastycznych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, z tym że znakowaniu nie podlegają plastyczne materiały wybuchowe

przechowywane lub stosowane w sposób określony w części 1 ust. II lit. a–c

załącznika technicznego do Konwencji;

10) dołączenia do materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego

instrukcji obsługi oraz informacji dot yczących bezpieczeństwa, sporządzonych

w jasnej, zrozumiałej i czytelnej formie, w języku polskim;

20.09.2018

©Telksinoe s. 44/67

11) stosowania procedury mającej na celu zapewnienie zgodności produkcji seryjnej

materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego z wymaganiami

bezpieczeństwa, w tym również w przypadku wprowadzenia zmian w projekcie

i cechach charakterystycznych materiału, a także zmian w normach

zharmonizowanych lub innych dokumentach określających wymagania

techniczne, w odniesieniu do których jest deklarowana zgodność tego materiału;

12) przechowywania dokumentacji technicznej, o której mowa w pkt 2, oraz

deklaracji zgodności, przez okres 10 lat od dnia wprowadzenia do obrotu

materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego;

13) w przypadku stwierdzenia, że wprowadzony do obrotu materiał wybuchowy

przeznaczony do użytku cywilnego jest niezgodny z wymaganiami ustawy, lub

powzięcia wątpliwości w tym zakresie, niezwłocznego podjęcia środków

naprawczych w celu zapewnienia zgodności tego materiału lub jego wycofania

z obrotu, lub odzyskania, stosownie do okoliczności;

14) niezwłocznego informowania organów nadzoru rynku, o których mowa w art.

62zc ust. 4, a także organów nadzoru rynku w pozostałych państwach

członkowskich Unii Europejskiej, państwach członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej, w których materiał

wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego został udostępniony,

o materiałach stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa, przez podawanie

szczegółowych informacji, w szczególności o niezgodności tych materiałów

z wymaganiami ustawy oraz o podjętych środkach naprawczych;

15) udostępnienia, na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zc,

informacji i dokumentów, w postaci papierowej lub elektronicznej, w języku

polskim, koniecznych do wykazania zgodności materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego z wymaganiami ustawy oraz współpracy

z tymi organami we wszelkich działaniach ukierunkowanych na usunięcie

zagrożeń, jakie stwarza ten materiał.

2. Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1–11, producent materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego wykonuje przed wprowadzeniem

tego materiału do obrotu.

20.09.2018

©Telksinoe s. 45/67

3. Producent wytwarzanego materiału wybuchowego metodą in situ jest

obowiązany do:

1) zapewnienia, że wytwarzany materiał wybuchowy metodą in situ będzie

wytwarzany zgodnie z wymaganiami bezpieczeństwa;

2) sporządzenia dokumentacji technicznej wytwarzanego materiału wybuchowego

metodą in situ;

3) zlecenia jednostce notyfikowanej przeprowadzenia procedury oceny zgodności

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2g ust. 1;

4) w przypadku wykazania zgodności wytwarzanego materiału wybuchowego

metodą in situ z wymaganiami bezpieczeństwa, sporządzenia deklaracji

zgodności i umieszczenia oznakowania CE na dokumentach towarzyszących;

5) sporządzenia w jasnej, zrozumiałej i czytelnej formie, w języku polskim

instrukcji obsługi oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa,

uwzględniających specyfikę wytwarzanego materiału wybuchowego metodą in

situ;

6) przechowywania dokumentacji technicznej, o której mowa w pkt 2, oraz

deklaracji zgodności, przez okres 10 lat od dnia wytworzenia materiału

wybuchowego metodą in situ;

7) udostępnienia, na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zc,

informacji i dokumentów, w postaci papierowej lub elektronicznej, w języku

polskim, koniecznych do wykazania zgodności wytwarzanego materiału

wybuchowego metodą in situ z wymaganiami ustawy.

4. Obowiązki, o których mowa w ust. 3 pkt 1–5, producent wytwarzanego

materiału wybuchowego metodą in situ wykonuje przed wytworzeniem tego

materiału.

Art. 62w. 1. Upoważniony przedstawiciel producenta materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego działa na podstawie pisemnego pełnomocnictwa

udzielonego przez producenta takiego materiału.

2. Pełnomocnictwo:

1) obejmuje co najmniej upoważnienie do:

a) przechowywania przez okres 10 lat od dnia wprowadzenia do obrotu

materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, z tym że

20.09.2018

©Telksinoe s. 46/67

przez okres 10 lat od dnia wytworzenia materiału wybuchowego metodą in

situ deklaracji zgodności oraz dokumentacji technicznej,

b) udostępniania, na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art.

62zc, informacji i dokumentów, w postaci papierowej lub elektronicznej,

w języku polskim, koniecznych do wykazania zgodności materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego z wymaganiami

bezpieczeństwa,

c) podjęcia, na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zc,

współpracy z tymi organami we wszelkich działaniach ukierunkowanych na

usunięcie zagrożeń dla bezpieczeństwa, jakie stwarza materiał objęty

pełnomocnictwem;

2) nie może upoważniać do:

a) zapewnienia w imieniu producenta, aby wprowadzany do obrotu materiał

wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego oraz wytwarzany materiał

wybuchowy metodą in situ został wytworzony zgodnie z wymaganiami

bezpieczeństwa,

b) sporządzania dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 62v ust. 1 pkt

2 i ust. 3 pkt 2.

Art. 62x. 1. Importer materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego jest obowiązany do:

1) wprowadzania do obrotu wyłącznie materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego zgodnych z wymaganiami bezpieczeństwa;

2) w przypadku stwierdzenia niezgodności z wymaganiami ustawy materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego albo powzięcia wątpliwości

w tym zakresie, wprowadzenia do obrotu takiego materiału po zapewnieniu jego

zgodności;

3) zapewnienia, że producent materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego:

a) przeprowadził procedurę oceny zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa

i umieścił na tym materiale oznakowanie CE w sposób widoczny, czytelny

i trwały,

b) sporządził dokumentację techniczną, o której mowa w art. 62v ust. 1 pkt 2,

c) dołączył do materiału wymagane dokumenty;

20.09.2018

©Telksinoe s. 47/67

4) zapewnienia, że producent materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego umieścił na nim, a jeżeli nie jest to możliwe, na jego opakowaniu

jednoznaczne oznaczenie w rozumieniu art. 23a ustawy z dnia 22 czerwca

2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania

i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;

5) w przypadku materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

o niskim stopniu zagrożenia, zamiast jednoznacznego oznaczenia w rozumieniu

art. 23a ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gos-

podarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią,

amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym, zapewnienia umieszczenia na materiale wybuchowym, a jeżeli nie

jest to możliwe, na opakowaniu lub dokumentach towarzyszących, nazwy typu,

numeru partii lub serii, lub innej informacji umożliwiającej identyfikację

materiału, zarejestrowanej nazwy handlowej lub zarejestrowanego znaku

towarowego, o ile taki posiada, oraz nazwy i adresu siedziby albo miejsca

zamieszkania producenta;

6) umieszczenia na materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego

swojej nazwy, adresu siedziby albo miejsca zamieszkania, a w przypadku

o którym mowa w art. 62z, zarejestrowanej nazwy handlowej lub

zarejestrowanego znaku towarowego, o ile taki posiada, w języku polskim;

w przypadku gdy umieszczenie na materiale wybuchowym tych danych nie jest

możliwe, umieszcza się je na opakowaniu jednostkowym lub na dokumentach

towarzyszących;

7) zapewnienia dołączenia do materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego instrukcji obsługi oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa,

w języku polskim;

8) w przypadku stwierdzenia przed wprowadzeniem do obrotu materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, że materiał ten jest

niezgodny z wymaganiami bezpieczeństwa i stwarza zagrożenie dla

bezpieczeństwa, albo powzięcia wątpliwości w tym zakresie, poinformowania

o takim materiale producenta oraz organów nadzoru rynku, o których mowa

w art. 62zc ust. 4;

20.09.2018

9) zapewnienia, że w okresie, gdy ponosi odpowiedzialność za materiał

wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego, warunki przechowywania

i transportu tego materiału nie wpływały ujemnie na zgodność materiału

z wymaganiami bezpieczeństwa;

10) przechowywania kopii deklaracji zgodności oraz zapewnienia dostępności

dokumentacji technicznej, przez okres 10 lat od dnia wprowadzenia do obrotu

materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, w celu

udostępnienia tych dokumentów na żądanie organów nadzoru rynku;

11) w przypadku uznania, że wprowadzony do obrotu materiał wybuchowy

przeznaczony do użytku cywilnego jest niezgodny z wymaganiami ustawy, lub

powzięcia wątpliwości w tym zakresie, podjęcia niezwłocznie koniecznych

środków naprawczych w celu zapewnienia zgodności tego materiału lub jego

wycofania z obrotu, lub odzyskania, stosownie do okoliczności;

12) niezwłocznego informowania organów nadzoru rynku, o których mowa w art.

62zc ust. 4, a także organów nadzoru rynku w pozostałych państwach

członkowskich Unii Europejskiej, państwach członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej, w których materiał

wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego został udostępniony,

o materiałach stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa, przez podawanie

szczegółowych informacji, w szczególności o niezgodności tych materiałów

z wymaganiami ustawy oraz o środkach naprawczych podjętych w celu

zapewnienia tej zgodności;

13) udostępnienia, na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zc,

informacji i dokumentów, w postaci papierowej lub elektronicznej, w języku

polskim, koniecznych do wykazania zgodności materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego z wymaganiami bezpieczeństwa,

a w przypadku stwierdzenia, że wprowadzony do obrotu materiał stwarza

zagrożenie, współpracy z tymi organami we wszelkich działaniach

ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarza ten materiał.

2. Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 3–7, importer materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego wykonuje przed wprowadzeniem

tego materiału do obrotu.

20.09.2018

Art. 62y. 1. Dystrybutor materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego działa z należytą starannością w odniesieniu do wymagań ustawy i jest

obowiązany do:

1) sprawdzenia, że:

a) na materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego albo na

opakowaniu jednostkowym, lub dołączonych dokumentach, umieszczone

zostało oznakowanie CE, w sposób widoczny, czytelny i trwały, oraz numer

identyfikacyjny jednostki notyfikowanej,

b) do materiału wybuchowego zostały dołączone wymagane dokumenty,

c) do materiału wybuchowego została dołączona instrukcja obsługi oraz

informacje dotyczące bezpieczeństwa, w języku polskim,

d) na materiale wybuchowym lub na jego opakowaniu umieszczone zostało

jednoznaczne oznaczenie w rozumieniu art. 23a ustawy z dnia 22 czerwca

2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania

i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym albo informacja,

że producent i importer spełnili wymagania, o których mowa w art. 62v ust.

1 pkt 7, a w przypadku, o którym mowa w art. 62z, informacje, o których

mowa w art. 62x ust. 1 pkt 6;

2) w przypadku wystąpienia niezgodności materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego z wymaganiami bezpieczeństwa albo

powzięcia wątpliwości w tym zakresie, nieudostępniania na rynku materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego do czasu zapewnienia

zgodności tego materiału;

3) zapewnienia, że w okresie, gdy ponosi odpowiedzialność za materiał

wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego, warunki przechowywania

i transportu tego materiału nie wpływały ujemnie na zgodność materiału

z wymaganiami bezpieczeństwa;

4) w przypadku uznania, że udostępniony na rynku materiał wybuchowy

przeznaczony do użytku cywilnego jest niezgodny z wymaganiami ustawy, lub

powzięcia wątpliwości w tym zakresie, podjęcia niezwłocznie koniecznych

środków naprawczych w celu zapewnienia zgodności tego materiału lub jego

wycofania z obrotu, lub odzyskania, stosownie do okoliczności;

20.09.2018

5) niezwłocznego informowania producenta lub importera oraz organów nadzoru

rynku, o których mowa w art. 62zc ust. 4, a także organów nadzoru rynku

w pozostałych państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwach

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej,

w których materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego został przez

niego udostępniony, o materiałach stwarzających zagrożenie dla

bezpieczeństwa, przez podanie szczegółowych informacji, w szczególności

o niezgodności tych materiałów z wymaganiami bezpieczeństwa oraz o środkach

naprawczych podjętych w celu zapewnienia tej zgodności;

6) udostępniania, na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zc,

informacji i dokumentów, w postaci papierowej lub elektronicznej, w języku

polskim, koniecznych do wykazania zgodności materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego z wymaganiami ustawy oraz współpracy

z tymi organami we wszelkich działaniach ukierunkowanych na usunięcie

zagrożeń, jakie stwarzają materiały wprowadzone do obrotu niespełniające

wymagań.

2. Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, dystrybutor materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego wykonuje przed udostępnieniem

tego materiału na rynku.

Art. 62z. W przypadku gdy importer lub dystrybutor wprowadza materiał

wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego pod własną nazwą lub znakiem

towarowym, o ile taki posiada, lub modyfikuje materiał wybuchowy już znajdujący

się w obrocie, w sposób mogący mieć wpływ na zgodność tego materiału

z wymaganiami ustawy, podlega obowiązkom producenta, o których mowa w art. 62v.

Art. 62za. Na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zc,

podmioty gospodarcze muszą udostępniać dane pozwalające zidentyfikować każdy

podmiot gospodarczy, który im dostarczył, lub każdy podmiot, któremu dostarczyły

materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego, w przypadku, o którym

mowa w art. 62v ust. 1 pkt 7 i 8. Informacje, o których mowa w zdaniu pierwszym,

podmioty gospodarcze są obowiązane udostępniać w okresie 10 lat od dnia

dostarczenia im lub dostarczenia przez te podmioty tego materiału.

20.09.2018

Art. 62zb. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do wyrobów

pirotechnicznych.

Rozdział 5c

Organy nadzoru rynku prowadzące kontrole i postępowania w sprawach

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

Art. 62zc. 1. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego

wprowadzone do obrotu podlegają kontroli organów nadzoru rynku w zakresie

spełniania przez te materiały wymagań, o których mowa w ustawie, oraz kontroli

w zakresie niezgodności formalnych w odniesieniu do tych materiałów.

2. Kontrolę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, prowadzą:

1) Prezes Wyższego Urzędu Górniczego – w odniesieniu do materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego stosowanych w górnictwie;

2) inspektorzy pracy – w odniesieniu do materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego stosowanych poza górnictwem.

3. (uchylony)

4. Postępowania w sprawach wprowadzonych do obrotu materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego niezgodnych z wymaganiami

ustawy oraz niezgodności formalnych prowadzą:

1) Prezes Wyższego Urzędu Górniczego – w odniesieniu do materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego stosowanych w górnictwie;

2) okręgowi inspektorzy pracy – w odniesieniu do materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego stosowanych poza górnictwem.

5. Kontrolę i postępowania, o których mowa w ust. 1 i 4, prowadzi się zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności

i nadzoru rynku, z tym że za niezgodności formalne uważa się niezgodności

polegające na naruszeniu przez podmiot gospodarczy obowiązków, o których mowa

w art. 62v ust. 1 pkt 2, 4–10 i 12, art. 62x ust. 1 pkt 3–7 i 10 oraz art. 62y ust. 1 pkt 1.

Art. 62zd. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do wyrobów

pirotechnicznych.

20.09.2018

Rozdział 5d

Obowiązki podmiotów gospodarczych związane z wprowadzaniem do obrotu

lub udostępnianiem na rynku wyrobów pirotechnicznych

Art. 62ze. 1. Producent wyrobu pirotechnicznego jest obowiązany do:

1) zapewnienia, że wyrób pirotechniczny został zaprojektowany i wytworzony

zgodnie z wymaganiami bezpieczeństwa;

2) sporządzenia dokumentacji technicznej wyrobu pirotechnicznego;

3) zlecenia jednostce notyfikowanej przeprowadzenia procedury oceny zgodności

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2g ust. 2;

4) w przypadku wykazania zgodności wyrobu pirotechnicznego z wymaganiami

bezpieczeństwa, sporządzenia deklaracji zgodności i umieszczenia na nim:

a) oznakowania CE w sposób widoczny, czytelny i trwały,

b) numeru identyfikacyjnego jednostki notyfikowanej zaangażowanej na

etapie kontroli produkcji umieszczonego według wskazań tej jednostki,

jeżeli numeru identyfikacyjnego nie umieściła wcześniej sama jednostka

notyfikowana,

c) w stosownych przypadkach znaków wskazujących na szczególne

zagrożenie lub zastosowanie wyrobu pirotechnicznego,

d) numeru rejestracyjnego identyfikującego wyrób oceniony pod względem

zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa, przydzielonego przez jednostkę

notyfikowaną;

5) umieszczenia na wyrobie pirotechnicznym etykiety, która spełnia wymagania

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 2g ust. 2 i zawiera

w szczególności oznakowanie, numery i znaki, o których mowa w pkt 4, a także,

jeżeli jest to możliwe, instrukcję obsługi oraz informacje dotyczące

bezpieczeństwa;

6) w przypadku gdy umieszczenie etykiety, o której mowa w pkt 5, nie jest możliwe

ze względu na wielkość, kształt lub charakter wyrobu pirotechnicznego,

umieszczenia informacji, które powinny znajdować się na etykiecie na

opakowaniu jednostkowym lub na dokumentach towarzyszących;

7) dołączenia do wyrobu pirotechnicznego instrukcji obsługi oraz informacji

dotyczących bezpieczeństwa, sporządzonych w jasnej, zrozumiałej i czytelnej

20.09.2018

formie, w języku polskim, jeżeli nie zostały one umieszczone na etykiecie lub

opakowaniu jednostkowym wyrobu pirotechnicznego;

8) stosowania procedury mającej na celu zapewnienie zgodności produkcji seryjnej

wyrobu pirotechnicznego z wymaganiami bezpieczeństwa, w tym również

w przypadku wprowadzenia zmian w projekcie i cechach charakterystycznych

wyrobu, a także zmian w normach zharmonizowanych lub innych dokumentach

określających wymagania techniczne, w odniesieniu do których jest deklarowana

zgodność tego wyrobu;

9) przechowywania dokumentacji technicznej, o której mowa w pkt 2, oraz

deklaracji zgodności, przez okres 10 lat od dnia wprowadzenia do obrotu wyrobu

pirotechnicznego;

10) w przypadku stwierdzenia, że wprowadzony do obrotu wyrób pirotechniczny jest

niezgodny z wymaganiami ustawy, lub powzięcia wątpliwości w tym zakresie,

niezwłocznego podjęcia środków naprawczych w celu zapewnienia zgodności

tego wyrobu lub jego wycofania z obrotu, lub odzyskania, stosownie do

okoliczności;

11) niezwłocznego informowania organów nadzoru rynku, o których mowa w art.

62zl ust. 4, a także organów nadzoru rynku w pozostałych państwach

członkowskich Unii Europejskiej, państwach członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej, w których wyrób

pirotechniczny został udostępniony, o wyrobach stwarzających zagrożenie dla

bezpieczeństwa, przez podawanie szczegółowych informacji, w szczególności

o niezgodności tych wyrobów z wymaganiami ustawy oraz o podjętych środkach

naprawczych;

12) w przypadku zaistnienia podejrzenia stwarzania przez wyrób pirotechniczny

zagrożenia, w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, na uzasadnione

żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zl, przeprowadzenia

badania próby wyrobów pirotechnicznych udostępnionych na rynku, a także

analizy skarg oraz prowadzenia ewidencji skarg, wyrobów pirotechnicznych

niezgodnych z wymaganiami oraz przypadków odzyskania wyrobu

pirotechnicznego, a także informowania dystrybutorów o tego rodzaju

działaniach;

20.09.2018

13) udostępnienia, na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zl,

informacji i dokumentów, w postaci papierowej lub elektronicznej, w języku

polskim, koniecznych do wykazania zgodności wyrobu pirotechnicznego,

z wymaganiami ustawy oraz współpracy z tymi organami we wszelkich

działaniach ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarza ten wyrób;

14) prowadzenia rejestru numerów rejestracyjnych wyrobów pirotechnicznych przez

siebie wyprodukowanych, uwzględniającego ich nazwę handlową, typ oraz

podtyp – jeżeli występuje, a także miejsce produkcji;

15) przechowywania rejestru, o którym mowa w pkt 14, przez okres 10 lat od

momentu wprowadzenia wyrobu pirotechnicznego do obrotu;

16) udostępniania informacji zawartych w rejestrze, o którym mowa w pkt 14,

organom nadzoru rynku wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

– stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i Konfederacji

Szwajcarskiej oraz ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, na ich

wniosek;

17) przekazania rejestru, o którym mowa w pkt 14, ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki w przypadku zakończenia działalności gospodarczej za

pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, w formacie ustalonym

z ministrem właściwym do spraw gospodarki po opatrzeniu kwalifikowanym

podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.

2. Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1–8, producent wyrobu

pirotechnicznego wykonuje przed wprowadzeniem tego wyrobu do obrotu.

Art. 62zf. 1. Importer wyrobu pirotechnicznego jest obowiązany do:

1) wprowadzania do obrotu wyłącznie wyrobów pirotechnicznych zgodnych

z wymaganiami bezpieczeństwa;

2) w przypadku stwierdzenia niezgodności wyrobu pirotechnicznego albo

powzięcia wątpliwości w tym zakresie, wprowadzenia do obrotu takiego wyrobu

po zapewnieniu jego zgodności;

3) zapewnienia, że producent tego wyrobu:

a) przeprowadził procedurę oceny zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa

i umieścił na tym wyrobie oznakowanie CE w sposób widoczny, czytelny

i trwały,

20.09.2018

b) sporządził dokumentację techniczną, o której mowa w art. 62ze ust. 1 pkt 2,

c) dołączył do wyrobu wymagane dokumenty;

4) zapewnienia, że producent tego wyrobu umieścił na nim etykietę, spełniającą

wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 2g ust. 2, a gdy

nie jest to możliwe ze względu na wielkość, kształt lub charakter wyrobu

pirotechnicznego, umieścił informacje, które powinny znajdować się na

etykiecie, na opakowaniu jednostkowym lub na dokumentach towarzyszących;

5) zapewnienia dołączenia do wyrobu pirotechnicznego instrukcji obsługi oraz

informacji dotyczących bezpieczeństwa, w języku polskim, jeżeli nie zostały one

umieszczone na etykiecie lub opakowaniu jednostkowym wyrobu;

6) w przypadku stwierdzenia przed wprowadzeniem do obrotu wyrobu

pirotechnicznego, że ten wyrób jest niezgodny z wymaganiami bezpieczeństwa

i stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa, albo powzięcia wątpliwości w tym

zakresie, poinformowania o takim wyrobie producenta oraz organów nadzoru

rynku, o których mowa w art. 62zl ust. 4;

7) zapewnienia, że w okresie, gdy ponosi odpowiedzialność za wyrób

pirotechniczny, warunki przechowywania i transportu tego wyrobu nie wpływały

ujemnie na zgodność wyrobu z wymaganiami bezpieczeństwa;

8) przechowywania kopii deklaracji zgodności oraz zapewnienia dostępności

dokumentacji technicznej, przez okres 10 lat od dnia wprowadzenia do obrotu

wyrobu pirotechnicznego, w celu udostępnienia tych dokumentów na żądanie

organów nadzoru rynku;

9) w przypadku uznania, że wprowadzony do obrotu wyrób pirotechniczny jest

niezgodny z wymaganiami ustawy, lub powzięcia wątpliwości w tym zakresie,

podjęcia niezwłocznie koniecznych środków naprawczych w celu zapewnienia

zgodności tego wyrobu lub jego wycofania z obrotu, lub odzyskania, stosownie

do okoliczności;

10) niezwłocznego informowania organów nadzoru rynku, o których mowa w art.

62zl ust. 4, a także organów nadzoru rynku w pozostałych państwach

członkowskich Unii Europejskiej, państwach członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej, w których wyrób

pirotechniczny został udostępniony, o wyrobach stwarzających zagrożenie dla

20.09.2018

bezpieczeństwa, przez podawanie szczegółowych informacji, w szczególności

o niezgodności tych wyrobów z wymaganiami ustawy oraz o środkach

naprawczych podjętych w celu zapewnienia tej zgodności;

11) w przypadku zaistnienia podejrzenia stwarzania przez wyrób pirotechniczny

zagrożenia, przeprowadzania, w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, na

uzasadnione żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zl,

badania próby wyrobów pirotechnicznych udostępnionych na rynku, analizy

skarg oraz prowadzenia ewidencji skarg, wyrobów pirotechnicznych

niezgodnych z wymaganiami ustawy oraz przypadków odzyskania wyrobu

pirotechnicznego, a także informowania dystrybutorów o tego rodzaju

działaniach;

12) udostępnienia, na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zl,

informacji i dokumentów, w postaci papierowej lub elektronicznej, w języku

polskim, koniecznych do wykazania zgodności wyrobu pirotechnicznego

z wymaganiami bezpieczeństwa, a w przypadku stwierdzenia, że wprowadzony

do obrotu wyrób stwarza zagrożenie, współpracy z tymi organami we wszelkich

działaniach ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarza ten wyrób;

13) prowadzenia rejestru numerów rejestracyjnych wyrobów pirotechnicznych przez

siebie importowanych, uwzględniającego ich nazwę handlową, typ oraz podtyp

– jeżeli występuje, a także miejsce produkcji;

14) przechowywania rejestru, o którym mowa w pkt 13, przez okres 10 lat od

momentu wprowadzenia wyrobu pirotechnicznego do obrotu;

15) udostępniania informacji zawartych w rejestrze, o którym mowa w pkt 13,

organom nadzoru rynku wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

– stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i Konfederacji

Szwajcarskiej oraz ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, na ich

wniosek;

16) przekazania rejestru, o którym mowa w pkt 13, ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki w przypadku zakończenia działalności gospodarczej za

pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, w formacie ustalonym

z ministrem właściwym do spraw gospodarki po opatrzeniu kwalifikowanym

podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.

20.09.2018

2. Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 3–5, importer wyrobu

pirotechnicznego wykonuje przed wprowadzeniem tego wyrobu do obrotu.

Art. 62zg. 1. Dystrybutor wyrobów pirotechnicznych działa z należytą

starannością w odniesieniu do wymagań ustawy i jest obowiązany do:

1) sprawdzenia, czy:

a) na wyrobie pirotechnicznym albo na opakowaniu jednostkowym

i dołączonych dokumentach umieszczone zostało oznakowanie CE,

w sposób widoczny, czytelny i trwały, oraz numer identyfikacyjny jednostki

notyfikowanej,

b) do wyrobu pirotechnicznego zostały dołączone wymagane dokumenty,

c) do wyrobu pirotechnicznego dołączona została instrukcja obsługi oraz

informacje dotyczące bezpieczeństwa, w języku polskim, jeżeli nie zostały

one umieszczone na etykiecie lub opakowaniu jednostkowym wyrobu;

2) sprawdzenia, czy na wyrobie pirotechnicznym umieszczona została etykieta,

spełniająca wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 2g

ust. 2, a gdy nie jest to możliwe ze względu na wielkość, kształt lub charakter

wyrobu pirotechnicznego, sprawdzenia, czy informacje, które powinny

znajdować się na etykiecie, zostały umieszczone na opakowaniu jednostkowym

lub na dokumentach towarzyszących;

3) w przypadku wystąpienia niezgodności wyrobu pirotechnicznego

z wymaganiami bezpieczeństwa albo powzięcia wątpliwości w tym zakresie,

nieudostępniania na rynku wyrobu pirotechnicznego do czasu zapewnienia

zgodności tego wyrobu;

4) zapewnienia, że w okresie, gdy ponosi odpowiedzialność za wyrób

pirotechniczny, warunki przechowywania i transportu tego wyrobu nie wpływały

ujemnie na zgodność wyrobu z wymaganiami bezpieczeństwa;

5) w przypadku uznania, że udostępniony na rynku wyrób pirotechniczny jest

niezgodny z wymaganiami ustawy, lub powzięcia wątpliwości w tym zakresie,

podjęcia niezwłocznie koniecznych środków naprawczych, w celu zapewnienia

zgodności tego wyrobu lub jego wycofania z obrotu, lub odzyskania, stosownie

do okoliczności;

6) niezwłocznego informowania producenta lub importera oraz organów nadzoru

rynku, o których mowa w art. 62zl ust. 4, a także organów nadzoru rynku

20.09.2018

w pozostałych państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwach

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej,

w których wyrób pirotechniczny został udostępniony, o wyrobach stwarzających

zagrożenie dla bezpieczeństwa, przez podanie szczegółowych informacji,

w szczególności o niezgodności tych wyrobów z wymaganiami bezpieczeństwa

oraz o środkach naprawczych podjętych w celu zapewnienia tej zgodności;

7) udostępniania, na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zl,

informacji i dokumentów, w postaci papierowej lub elektronicznej, w języku

polskim, koniecznych do wykazania zgodności wyrobu pirotechnicznego

z wymaganiami ustawy oraz współpracy z tymi organami we wszelkich

działaniach ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarzają wyroby

wprowadzone do obrotu niespełniające wymagań.

2. Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dystrybutor wyrobu

pirotechnicznego wykonuje przed udostępnieniem tego wyrobu na rynku.

Art. 62zh. W przypadku gdy importer lub dystrybutor wprowadza wyrób

pirotechniczny pod własną nazwą lub znakiem towarowym, o ile taki posiada, lub

modyfikuje wyrób pirotechniczny już znajdujący się w obrocie, w sposób mogący

mieć wpływ na zgodność tego wyrobu z wymaganiami ustawy, podlega obowiązkom

producenta, o których mowa w art. 62ze.

Art. 62zi. Na żądanie organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 62zl,

podmioty gospodarcze muszą udostępniać dane pozwalające zidentyfikować każdy

podmiot gospodarczy, który im dostarczył, lub każdy podmiot, któremu dostarczyły

wyrób pirotechniczny. Informacje, o których mowa w zdaniu pierwszym, podmioty

gospodarcze są obowiązane udostępniać w okresie 10 lat od dnia dostarczenia im lub

dostarczenia przez te podmioty tego wyrobu.

Art. 62zj. 1. Wyroby pirotechniczne niezgodne z wymaganiami ustawy mogą

być prezentowane lub używane na targach, wystawach i pokazach pod warunkiem

wyraźnego uwidocznienia informacji o:

1) niezgodności wyrobu z wymaganiami ustawy;

2) zakazie wprowadzania do obrotu lub udostępniania na rynku tego wyrobu do

czasu zapewnienia zgodności z wymaganiami ustawy;

20.09.2018

3) nazwie i dacie targów, wystaw lub pokazów, podczas których te wyroby będą

prezentowane lub używane.

2. Wyroby pirotechniczne, o których mowa w ust. 1, mogą być prezentowane lub

używane na targach, wystawach lub pokazach, jeżeli zapewnione zostały odpowiednie

środki bezpieczeństwa w celu uniknięcia zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi oraz

mienia lub środowiska związanych z prezentowaniem lub używaniem tych wyrobów.

Art. 62zk. Wyroby pirotechniczne niezgodne z wymaganiami ustawy

wytworzone na potrzeby działalności badawczo-rozwojowej i testów mogą być

udostępniane na rynku i używane pod warunkiem wyraźnego oznakowania

wskazującego na ich niezgodność oraz zakaz wykorzystywania do innych celów niż

działalność badawczo-rozwojowa i testy.

Rozdział 5e

Organy nadzoru rynku prowadzące kontrole i postępowania w sprawach

wyrobów pirotechnicznych

Art. 62zl. 1. Wyroby pirotechniczne wprowadzone do obrotu podlegają kontroli

organów nadzoru rynku w zakresie spełniania przez te wyroby wymagań, o których

mowa w ustawie, oraz kontroli w zakresie niezgodności formalnych w odniesieniu do

tych wyrobów.

2. Kontrolę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, prowadzą:

1) wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej – w odniesieniu do wyrobów

pirotechnicznych klas F1–F4, T1 i P1;

2) inspektorzy pracy – w odniesieniu do wyrobów pirotechnicznych klas F4, T1,

T2, P1 i P2.

3. (uchylony)

4. Postępowania w sprawach wprowadzonych do obrotu wyrobów

pirotechnicznych niezgodnych z wymaganiami ustawy oraz niezgodności formalnych

prowadzą:

1) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – w odniesieniu do

wyrobów pirotechnicznych klas F1–F4, T1 i P1;

2) okręgowi inspektorzy pracy – w odniesieniu do wyrobów pirotechnicznych klas

F4, T1, T2, P1 i P2.

20.09.2018

5. Kontrolę i postępowania, o których mowa w ust. 1 i 4, prowadzi się zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności

i nadzoru rynku, z tym że za niezgodności formalne uważa się niezgodności

polegające na naruszeniu przez podmiot gospodarczy obowiązków, o których mowa

w art. 62ze ust. 1 pkt 2, 4–7 i 9, art. 62zf ust. 1 pkt 3–5 i 8 oraz art. 62zg ust. 1 pkt 1

i 2.

Rozdział 5f

Obowiązki jednostek notyfikowanych związane z przydzielaniem numerów

rejestracyjnych identyfikujących wyroby pirotechniczne

Art. 62zm. 1. Jednostka notyfikowana przydziela numery rejestracyjne

identyfikujące wyroby pirotechniczne ocenione pod względem zgodności

z wymaganiami bezpieczeństwa, składające się z następujących elementów:

1) czterocyfrowego numeru identyfikacyjnego jednostki notyfikowanej, która

wydała certyfikat zgodności:

a) w procedurze badania typu UE (moduł B) – certyfikat badania typu UE albo

b) w procedurze zgodności w oparciu o weryfikację jednostkową (moduł G) –

certyfikat zgodności, albo

c) w procedurze zgodności w oparciu o pełne zapewnienie jakości (moduł H)

w zakresie dotyczącym wyrobów pirotechnicznych widowiskowych klasy

F4 – zatwierdzenie systemu zapewnienia jakości

– o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 2g ust. 2;

2) oznaczenia klasy wyrobu pirotechnicznego, którego dotyczy certyfikat

zgodności, w skróconej formie (F1, F2, F3 i F4, T1 i T2, P1 i P2);

3) numeru stosowanego przez jednostkę notyfikowaną w odniesieniu do danego

wyrobu pirotechnicznego.

2. Numer rejestracyjny wyrobu pirotechnicznego ma następującą strukturę:

„XXXX – YY – ZZZZ…”, gdzie XXXX odnosi się do ust. 1 pkt 1, YY odnosi się do

ust. 1 pkt 2, a ZZZZ… odnosi się do ust. 1 pkt 3.

3. Jednostka notyfikowana prowadzi, udostępniany na swojej stronie

internetowej, regularnie aktualizowany, rejestr numerów rejestracyjnych wyrobów

pirotechnicznych.

4. Rejestr, o którym mowa w ust. 3, zawiera następujące informacje:

20.09.2018

1) numer rejestracyjny wyrobu pirotechnicznego;

2) datę wydania certyfikatu zgodności, o którym mowa w ust. 1, dla danego wyrobu

pirotechnicznego oraz w stosownym przypadku – termin upływu ważności

certyfikatu zgodności;

3) nazwę producenta wyrobu pirotechnicznego;

4) typ wyrobu pirotechnicznego i podtyp – jeżeli występuje;

5) wskazanie zastosowanej procedury oceny:

a) zgodności z typem w oparciu o wewnętrzną kontrolę produkcji oraz

nadzorowaną kontrolę wyrobów w losowych odstępach czasu (moduł C2)

albo

b) zgodności z typem w oparciu o zapewnienie jakości procesu produkcji

(moduł D), albo

c) zgodności z typem w oparciu o zapewnienie jakości wyrobu (moduł E);

6) nazwę jednostki notyfikowanej, która przeprowadziła ocenę zgodności wyrobu

pirotechnicznego przy zastosowaniu procedury oceny zgodności, o której mowa

w pkt 5, jeżeli jest to inna jednostka notyfikowana niż jednostka, która

przeprowadziła procedurę badania typu UE (moduł B) – jeżeli jest znana;

7) informacje dodatkowe, które jednostka notyfikowana chce zamieścić w rejestrze.

5. Informacje zawarte w rejestrze są przechowywane przez 10 lat od dnia

wydania certyfikatów zgodności, o których mowa w ust. 1, dla danego wyrobu

pirotechnicznego.

6. W przypadku, gdy jednostka notyfikowana utraci uprawnienia do oceny

zgodności wyrobów pirotechnicznych, przekazuje rejestr, o którym mowa w ust. 3,

innej jednostce notyfikowanej lub ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.

7. Przekazanie rejestru w przypadku, o którym mowa w ust. 6, następuje za

pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, w formacie ustalonym

z jednostką notyfikowaną lub ministrem właściwym do spraw gospodarki, które

przejmą rejestr, po opatrzeniu kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo

podpisem zaufanym.

20.09.2018

Rozdział 6

Przepisy karne

Art. 63. 1. Kto dokonuje przemieszczenia materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego bez wymaganej zgody, o której mowa w art. 24

albo przemieszczania amunicji bez wymaganej zgody, o której mowa w art. 37,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 3.

2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1,

działając w imieniu lub w interesie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej.

Art. 63a. 1. Kto nabywa, przechowuje lub używa materiały wybuchowe

przeznaczone do użytku cywilnego bez wymaganego pozwolenia,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1,

działając w imieniu lub w interesie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej.

Art. 63b. 1. Kto wytwarza materiały wybuchowe metodą in situ, bez

wymaganego pozwolenia,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1,

działając w imieniu lub w interesie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej.

Art. 63c. 1. Kto nabywa, przechowuje lub używa wyroby pirotechniczne bez

wymaganego pozwolenia,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1,

działając w imieniu lub w interesie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej.

Art. 64. W razie skazania za przestępstwo, o którym mowa w art. 63–63c, sąd

orzeka przepadek materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,

amunicji lub wyrobów pirotechnicznych, a także innych przedmiotów, które służyły

20.09.2018

lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa albo pochodzących bezpośrednio

z przestępstwa, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.

Art. 65. 1. Kto uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli, o której

mowa w art. 22, w zakresie przechowywania, posiadania lub używania materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub wytwarzania materiałów

wybuchowych metodą in situ,

podlega karze grzywny.

1a. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1,

działając w imieniu lub w interesie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej.

2. Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 i 1a następuje na podstawie

przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Rozdział 6a

Kary pieniężne

Art. 65a. Producent albo importer, który udostępnia na rynku wyroby

pirotechniczne klasy P1 do pojazdów, z wyjątkiem takich wyrobów zamontowanych

w pojeździe lub stanowiących części zamienne do pojazdu, podlega karze pieniężnej

w wysokości do 20 000 zł.

Art. 65b. 1. Producent albo importer, który wprowadza do obrotu materiał

wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego lub wyrób pirotechniczny, niezgodny

z wymaganiami bezpieczeństwa, albo dystrybutor, który udostępnia na rynku ten

materiał lub wyrób, niezgodny z wymaganiami bezpieczeństwa, podlega karze

pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.

2. Producent albo importer, który wprowadza do obrotu materiał wybuchowy

przeznaczony do użytku cywilnego lub wyrób pirotechniczny, niezgodny

z wymaganiami bezpieczeństwa, z umieszczonym oznakowaniem CE, albo

dystrybutor, który udostępnia na rynku ten materiał lub wyrób, niezgodny

z wymaganiami bezpieczeństwa, z umieszczonym oznakowaniem CE, podlega karze

pieniężnej w wysokości do 120 000 zł.

3. Producent wytwarzanego materiału wybuchowego metodą in situ, który nie

zapewnia wytworzenia tego materiału zgodnie z wymaganiami bezpieczeństwa,

podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.

20.09.2018

Art. 65c. 1. Producent albo importer, który wprowadza do obrotu materiał

wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego lub wyrób pirotechniczny, zgodny

z wymaganiami bezpieczeństwa, bez oznakowania CE, albo dystrybutor, który

udostępnia na rynku ten materiał lub wyrób, zgodny z wymaganiami bezpieczeństwa,

bez oznakowania CE, podlega karze pieniężnej w wysokości do 20 000 zł.

2. Producent, który wytwarza materiał wybuchowy metodą in situ zgodny

z wymaganiami bezpieczeństwa, bez umieszczenia oznakowania CE na dokumentach

towarzyszących, podlega karze pieniężnej w wysokości do 20 000 zł.

Art. 65d. 1. Producent wprowadzonego do obrotu materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego, który nie dopełnia obowiązków w zakresie

dołączenia do tego materiału instrukcji obsługi lub informacji dotyczących

bezpieczeństwa, sporządzonych w jasnej, zrozumiałej i czytelnej formie, w języku

polskim, podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

2. Producent wytwarzanego materiału wybuchowego metodą in situ, który nie

dopełnia obowiązków w zakresie dołączenia do tego materiału instrukcji obsługi lub

informacji dotyczących bezpieczeństwa, sporządzonych w jasnej, zrozumiałej

i czytelnej formie, w języku polskim, podlega karze pieniężnej w wysokości do

10 000 zł.

3. Importer wprowadzonego do obrotu materiału wybuchowego przeznaczonego

do użytku cywilnego, który nie dopełnia obowiązków w zakresie zapewnienia, że do

tego materiału dołączono instrukcję obsługi lub informację dotyczącą bezpieczeństwa,

w języku polskim, podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

4. Dystrybutor udostępnionego na rynku materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego, który nie dopełnia obowiązków w zakresie

sprawdzenia, że do tego materiału dołączono instrukcję obsługi lub informację

dotyczącą bezpieczeństwa, w języku polskim, podlega karze pieniężnej w wysokości

do 10 000 zł.

Art. 65e. 1. Producent wprowadzonego do obrotu wyrobu pirotechnicznego,

który nie dopełnia obowiązków w zakresie umieszczenia na tym wyrobie etykiety

spełniającej wymagania ustawy, a gdy nie jest to możliwe, umieszczenia informacji,

które powinny znajdować się na etykiecie, na opakowaniu jednostkowym lub na

dokumentach towarzyszących, podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

20.09.2018

2. Importer wprowadzonego do obrotu wyrobu pirotechnicznego, który nie

dopełnia obowiązków w zakresie zapewnienia, że na tym wyrobie umieszczona

została etykieta spełniająca wymagania ustawy, a gdy nie jest to możliwe, że

informacje, które powinny znajdować się na etykiecie, zostały umieszczone na

opakowaniu jednostkowym lub na dokumentach towarzyszących, podlega karze

pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

3. Dystrybutor udostępnionego na rynku wyrobu pirotechnicznego, który nie

dopełnia obowiązków w zakresie sprawdzenia, że na tym wyrobie została

umieszczona etykieta spełniająca wymagania ustawy, a gdy nie jest to możliwe, że

informacje, które powinny znajdować się na etykiecie, zostały umieszczone na

opakowaniu jednostkowym lub na dokumentach towarzyszących, podlega karze

pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

Art. 65f. 1. Producent materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego, wytwarzanego materiału wybuchowego metodą in situ lub wyrobu

pirotechnicznego, który nie dopełnia obowiązków w zakresie sporządzenia

i przechowywania:

1) dokumentacji technicznej dotyczącej tego materiału lub wyrobu lub

2) deklaracji zgodności dotyczącej tego materiału lub wyrobu

– podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

2. Importer materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego lub

wyrobu pirotechnicznego, który nie dopełnia obowiązków w zakresie:

1) zapewnienia sporządzenia przez producenta dokumentacji technicznej tego

materiału lub wyrobu lub

2) przechowywania kopii deklaracji zgodności tego materiału lub wyrobu, lub

3) zapewnienia dostępności dokumentacji technicznej tego materiału lub wyrobu

– podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

Art. 65g. Upoważniony przedstawiciel producenta materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego lub wytwarzanego materiału wybuchowego

metodą in situ, który nie dopełnia obowiązków w zakresie przechowywania deklaracji

zgodności lub dokumentacji technicznej tego materiału, podlega karze pieniężnej

w wysokości do 10 000 zł.

20.09.2018

Art. 65h. 1. Kary pieniężne, o których mowa w art. 65a–65g, nakłada, w drodze

decyzji, organ nadzoru rynku, o którym mowa w art. 62zc ust. 4 oraz art. 62zl ust. 4,

prowadzący postępowanie w sprawie materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego lub wyrobów pirotechnicznych.

2. Ustalając wysokość kar pieniężnych, organ nadzoru rynku, o którym mowa

w art. 62zc ust. 4 oraz art. 62zl ust. 4, uwzględnia w szczególności:

1) stopień i okoliczności naruszenia przepisów ustawy;

2) ilość lub liczbę materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

lub wyrobów pirotechnicznych, wprowadzonych do obrotu lub udostępnionych

na rynku, niezgodnych z wymaganiami ustawy;

3) uprzednie naruszenie przepisów ustawy;

4) współpracę z organem nadzoru rynku, w szczególności przyczynienie się do

szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania.

3. Organ nadzoru rynku, o którym mowa w art. 62zc ust. 4 oraz art. 62zl ust. 4,

może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli podmiot gospodarczy, podlegający

karze pieniężnej, przedstawił dowody potwierdzające:

1) usunięcie niezgodności materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego lub wyrobu pirotechnicznego;

2) wycofanie z obrotu tego materiału lub wyrobu;

3) odzyskanie tego materiału lub wyrobu;

4) zniszczenie tego materiału lub wyrobu;

5) powiadomienie użytkowników materiału wybuchowego przeznaczonego do

użytku cywilnego lub wyrobu pirotechnicznego o stwierdzonych

niezgodnościach.

Art. 65i. 1. Termin zapłaty kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia, kiedy decyzja

stała się ostateczna.

2. Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy organu nadzoru rynku,

o którym mowa w art. 62zc ust. 4 oraz art. 62zl ust. 4, który ją wymierzył.

3. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jeżeli od

dnia stwierdzenia popełnienia czynu, o którym mowa w art. 65a–65g, upłynęły 3 lata,

licząc od końca roku, w którym czyn został popełniony.

4. Kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 3 lat od dnia wydania ostatecznej

decyzji o nałożeniu kary.

20.09.2018

Art. 65j. 1. Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych stanowią dochód

budżetu państwa.

2. Do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się

odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja

podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201).

3. Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze

pieniężnym.

Rozdział 7

Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe

Art. 66. (pominięty)

Art. 67. (pominięty)

Art. 68. (pominięty)

Art. 69. (pominięty)

Art. 70. (pominięty)

Art. 71. Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii

Europejskiej7) czynności wykonywane przez organy kontroli granicznej i celnej,

o których mowa w art. 30 ust. 1 i 2, nie są czynnościami z zakresu kontroli ruchu

granicznego albo kontroli celnej.

Art. 72. Przepisy rozdziałów 3–5 stosuje się od dnia przystąpienia

Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

Art. 73. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia8).

Załącznik do ustawy z

dnia 21 czerwca 2002 r.

(uchylony)

Rzeczpospolita Polska uzyskała członkostwo w Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r.

Ustawa została ogłoszona w dniu 25 lipca 2002 r.

20.09.2018