Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/38

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r. poz. 290,

z 2018 r. poz. 138, 398, 650, 730, 1629, 1669.

U S T A W A

z dnia 22 czerwca 2001 r.

o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania przez

przedsiębiorców działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu

materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o

przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.

Art. 2. Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania

i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest dozwolone wyłącznie po spełnieniu

warunków określonych w ustawie.

Art. 3. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) wytwarzaniu – należy przez to rozumieć, oprócz działalności wytwórczej, także

odzysk w rozumieniu przepisów o odpadach oraz działalność rusznikarską

polegającą na naprawianiu albo wytwarzaniu istotnych części broni niezbędnych

do jej naprawy lub na przerabianiu broni poprzez ingerencję w jej istotne części;

2) obrocie – należy przez to rozumieć działalność handlową dotyczącą materiałów

wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym, w tym pośrednictwo polegające na negocjowaniu,

doradztwie handlowym, pomocy w zawieraniu umów oraz organizowaniu

przemieszczania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 91/477/EWG z dnia

18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z

13.09.1991).

Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie – z

dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą

ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.

17.09.2018

©Telksinoe s. 2/38

i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, z wyłączeniem

spedytorów, wykonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) unieszkodliwianiu – należy przez to rozumieć unieszkodliwianie w rozumieniu

przepisów o odpadach;

4) oczyszczaniu – należy przez to rozumieć zabezpieczenie, unieszkodliwienie lub

zniszczenie znalezionych materiałów wybuchowych i niebezpiecznych na lądzie,

wodach śródlądowych i obszarach morskich;

5) Konwencji – należy przez to rozumieć Konwencję w sprawie znakowania

plastycznych materiałów wybuchowych w celu ich wykrywania, podpisaną

w Montrealu dnia 1 marca 1991 r. (Dz. U. z 2007 r. poz. 948);

6) znakowaniu plastycznych materiałów wybuchowych – należy przez to rozumieć

równomierne rozmieszczenie w plastycznym materiale wybuchowym materiału

znakującego dodanego w ilości wskazanej w części 2 „Materiały znakujące”

załącznika technicznego do Konwencji;

7) obiekcie produkcyjnym – należy przez to rozumieć zorganizowaną część

przedsiębiorstwa, w której są wytwarzane materiały wybuchowe przeznaczone

do użytku cywilnego.

2. W rozumieniu ustawy:

1) materiały wybuchowe – są to:

a) substancje chemiczne stałe lub ciekłe albo mieszaniny substancji, zdolne do

reakcji chemicznej z wytwarzaniem gazu o takiej temperaturze i ciśnieniu

i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia w otaczającym

środowisku, a także wyroby wypełnione materiałem wybuchowym,

z wyłączeniem amunicji, o której mowa w pkt 3,

b) materiały pirotechniczne – materiały lub mieszaniny materiałów

przewidzianych do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych,

dźwiękowych, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów, w wyniku

bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się reakcji chemicznej, a także

wyroby wypełnione materiałem pirotechnicznym,

c) plastyczne materiały wybuchowe – materiały wybuchowe w giętkiej lub

elastycznej prasowanej postaci, których opis jest przedstawiony w części

1 ust. I „Opis materiałów wybuchowych” załącznika technicznego do

Konwencji;

1a) materiały niebezpieczne – są to substancje szkodliwe dla życia lub zdrowia

ludzkiego, a w szczególności: znajdujące się w różnym stanie skupienia

17.09.2018

©Telksinoe s. 3/38

materiały samozapalne, łatwopalne, trujące, żrące albo wytwarzające substancje

o podobnym działaniu po zetknięciu się z wodą, powietrzem, wysoką

temperaturą lub inną substancją, zakaźne oraz promieniotwórcze;

1b) materiał znakujący – jest to jedna z substancji wymienionych w części 2

„Materiały znakujące” załącznika technicznego do Konwencji;

1c) materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego – są to materiały

wybuchowe, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r.

o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. z

2015 r. poz. 1100, z późn. zm.2));

2) broń i istotne części broni – są to broń i istotne części broni w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r.

poz. 576, z 2013 r. poz. 829, z 2014 r. poz. 295, z 2015 r. poz. 1505 oraz z 2016

r. poz. 1948 i 1954), a także inne urządzenia służące do niszczenia lub

obezwładniania celów;

3) amunicja – są to wyroby wypełnione materiałem wybuchowym, przeznaczone

do miotania przy użyciu broni palnej, służące do niszczenia lub obezwładniania

celów, a także dla celów ćwiczebnych;

3a) istotne części amunicji – są to pociski wypełnione materiałami wybuchowymi,

chemicznymi środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi

substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące

spalanie materiału miotającego i materiał miotający w postaci prochu

strzelniczego;

4) wyroby i technologie o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym – są to

wyroby zaprojektowane dla celów wojskowych lub policyjnych oraz technologie

związane z produkcją lub używaniem tych wyrobów;

5) przemieszczanie broni palnej – jest to czynność w ramach wykonywania przez

przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie, o którym mowa w art. 1,

polegająca na przemieszczeniu broni palnej:

a) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – jako państwa docelowego

transakcji z państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

trzeciego traktowanego na równi z tymi państwami na podstawie umowy

Rady Unii Europejskiej z państwami trzecimi w sprawie włączenia tych

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1893, z

2016 r. poz. 544, 1250, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 32 i 60.

17.09.2018

©Telksinoe s. 4/38

państw we wprowadzenie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen,

zwanymi dalej „innym państwem członkowskim”,

b) z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – jako państwa początkowego

transakcji do innego państwa członkowskiego,

c) przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6) zgoda przewozowa – jest dokumentem wystawianym przez przedsiębiorcę

państwa początkowego transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej,

o której mowa w art. 35a, poświadczonym przez właściwe władze tego państwa,

zaświadczającym o wiarygodności tego przedsiębiorcy oraz o objęciu kontrolą

przez to państwo tej transakcji albo poświadczonym przez przedsiębiorcę

posiadającego decyzję o zwolnieniu;

7) decyzja o zwolnieniu – jest dokumentem wystawianym przez właściwe władze

państwa początkowego transakcji, przyznającym przedsiębiorcy prawo

przemieszczania broni palnej, o której mowa w art. 35a, bez obowiązku

każdorazowego poświadczania zgody przewozowej przez władze tego państwa;

8) uprzednia zgoda przewozowa – jest dokumentem wystawianym przez

przedsiębiorcę państwa docelowego transakcji na każdorazowe przemieszczenie

broni palnej, o której mowa w art. 35a, poświadczonym przez właściwe władze

tego państwa, zaświadczającym o wiarygodności tego przedsiębiorcy oraz

o objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji.

Art. 4. Działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami

wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym jest prowadzona w sposób zapewniający ochronę życia

i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego.

Art. 5. (uchylony)

Rozdział 2

Zasady koncesjonowania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania

i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

Art. 6. 1. Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie:

1) wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz

wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym,

2) obrotu technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

wymaga uzyskania koncesji, z zastrzeżeniem przypadków, o których mowa w ust. 2.

17.09.2018

©Telksinoe s. 5/38

2. Nie jest wymagane uzyskanie koncesji na obrót:

1) wyrobami pirotechnicznymi, o których mowa w art. 62c ust. 1 pkt 1 lit. a–c, pkt

2 lit. a oraz pkt 3 lit. a ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego;

2) bronią palną pozbawioną cech użytkowych zgodnie z przepisami ustawy z dnia

21 maja 1999 r. o broni i amunicji;

3) bronią inną niż broń palna oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym, pozbawionymi w sposób trwały i nieodwracalny bojowych cech

użytkowych, zgodnie z art. 19a.

3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje broni i amunicji oraz

2) wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

– na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja, uwzględniając potrzeby

obronności i bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej oraz zagrożenia życia

i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego.

Art. 7. 1. Koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej, o której mowa

w art. 6 ust. 1, zwanej dalej „koncesją”, udziela, odmawia udzielenia, zmienia, cofa

lub ogranicza jej zakres, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw wewnętrznych,

zwany dalej „organem koncesyjnym”.

2. Przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny jest obowiązany, a przed

wydaniem innych decyzji, o których mowa w ust. 1, może zasięgnąć opinii ministra

właściwego do spraw gospodarki, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i właściwego komendanta wojewódzkiego

Policji.

3. Organ koncesyjny zawiadamia o udzieleniu koncesji, jej zmianie lub cofnięciu

Głównego Inspektora Pracy, ministra właściwego do spraw gospodarki, Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz

właściwych ze względu na siedzibę przedsiębiorcy lub miejsce wykonywania

działalności gospodarczej wojewodę, komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży

Pożarnej oraz komendanta wojewódzkiego Policji. Organ koncesyjny zawiadamia

o odmowie udzielenia koncesji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa

Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz właściwego komendanta wojewódzkiego

Policji.

Art. 8. 1. Koncesji udziela się:

17.09.2018

©Telksinoes. 6/38

1) osobie fizycznej, która:

a) posiada obywatelstwo:

– polskie,

– innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

– innego państwa, jeżeli otrzymała na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta

długoterminowego Unii Europejskiej albo na zasadzie wzajemności,

o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą

Polską nie stanowią inaczej,

b) ukończyła 25 lat, albo 21 lat – w przypadku rusznikarzy,

c) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,

d) udokumentowała przygotowanie zawodowe do wykonywania lub

kierowania działalnością gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu

materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym,

e) ma pełną zdolność do czynności prawnych,

f) nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia

19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2016 r. poz.

546, 960 i 1245) oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania

psychologicznego,

g) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub

umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne wykroczenie skarbowe,

h) nie jest objęta toczącym się przeciwko niej postępowaniem w sprawach

o umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne

wykroczenie skarbowe;

2) przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna, jeżeli co najmniej dwie osoby będące

członkami organu zarządzającego przedsiębiorstwa albo członek organu

zarządzającego przedsiębiorstwa i ustanowiony przez ten organ do kierowania

działalnością określoną w koncesji prokurent lub pełnomocnik spełniają warunki

określone w pkt 1, z tym że warunek, o którym mowa w pkt 1 lit. g i h, dotyczy

także wspólników spółki, członków organu zarządzającego, prokurentów oraz

17.09.2018

©Telksinoe s. 7/38

udziałowców lub akcjonariuszy posiadających co najmniej 20% udziałów lub

akcji.

2. Koncesji udziela się przedsiębiorcy, który:

[1) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez

Krajowy Rejestr Sądowy;]

<1) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Nowe brzmienie

pkt 1 w ust. 2 w

Rejestru Sądowego oraz nie jest ujawniony w Centralnym Rejestrze art. 8 wejdzie w

życie z dn.

Restrukturyzacji i Upadłości;> 1.02.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

2) udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych 398).

i organizacyjnych, zapewniających prawidłowe wykonywanie działalności

gospodarczej objętej koncesją poprzez dołączenie opinii, o których mowa w art.

3. Wymóg, o którym mowa w:

1) ust. 1 pkt 1 lit. c – nie dotyczy rusznikarzy;

2) ust. 2 pkt 2 – nie dotyczy przedsiębiorcy wykonującego pośrednictwo lub obrót

bez prawa magazynowania.

4. Potwierdzeniem przygotowania zawodowego do wykonywania lub

kierowania działalnością gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1, jest

odbycie szkolenia na koszt osoby szkolącej się.

Art. 9. 1. Opinie, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2, powinny uwzględniać

rodzaj przewidywanej działalności gospodarczej i towarzyszące jej zagrożenia. Opinie

te powinny obejmować ocenę:

1) prawidłowości przyjętych lokalizacji, konstrukcji i wyposażania obiektów

produkcyjnych, magazynowych, socjalnych, pomocniczych i innych, z punktu

widzenia wzajemnych zagrożeń dla tych obiektów i otoczenia;

2) przydatności posiadanych przez wnioskodawcę terenów dla wzniesienia

obiektów, o których mowa w pkt 1;

3) bezpieczeństwa przewidywanych do realizacji procesów technologicznych oraz

występujących w tych procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów;

4) bezpieczeństwa urządzeń technologicznych.

2. Przed wystąpieniem o wydanie opinii przedsiębiorca może zwrócić się do

upoważnionej instytucji o określenie wymagań dotyczących przygotowania

przewidywanej działalności gospodarczej.

3. Opinie, o których mowa w ust. 1, wydaje się na zlecenie i koszt ubiegającego

się o nie przedsiębiorcy.

17.09.2018

©Telksinoe s. 8/38

4. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po

zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze

rozporządzenia, instytucje wydające opinie, mając na względzie ich potencjał

naukowo-badawczy dający gwarancję należytego wykonywania zleconych czynności.

Art. 10. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi,

w drodze rozporządzenia, zakres i przebieg szkolenia, o którym mowa w art. 8 ust. 4,

instytucje upoważnione do prowadzenia szkolenia, tryb postępowania w tych

sprawach, a także wysokość opłat z tym związanych. Rozporządzenie powinno

w szczególności zróżnicować zakres szkolenia, w zależności od charakteru i rodzaju

planowanej działalności gospodarczej, a także ustalić sposób dokumentowania

odbycia szkolenia.

Art. 11. 1. Osoby, o których mowa w art. 8 ust. 1 oraz w art. 22 i art. 28, są

obowiązane przedstawić raz na 5 lat aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne

stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania lub kierowania działalnością

gospodarczą, w zakresie objętym koncesją.

2. Osoby, o których mowa w art. 8 ust. 1, przedstawiają orzeczenie lekarskie

i psychologiczne organowi koncesyjnemu, a osoby określone w art. 22 i art. 28 –

pracodawcy.

3. Opłatę za pierwsze badania ponosi osoba badana, a za kolejne badania

pracowników, przeprowadzane w trakcie zatrudnienia, opłatę ponosi pracodawca.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres badań psychiatrycznych i psychologicznych, którym są obowiązane

poddać się osoby, o których mowa w ust. 1, a także zakres tych badań u osób

posiadających koncesję i osób pozostających w stosunku pracy;

2) warunki i tryb:

a) odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

b) uzyskiwania i utraty uprawnień do przeprowadzania badań przez lekarzy

i psychologów,

c) wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

17.09.2018

©Telksinoe s. 9/38

3) kwalifikacje lekarzy i psychologów, upoważnionych do przeprowadzania badań

lekarskich i psychologicznych;

4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami oraz wzory

stosowanych dokumentów;

5) maksymalne stawki opłat za badania.

W rozporządzeniu należy uwzględnić kwalifikacje lekarzy i psychologów

odpowiednie do rodzaju badań, a także konieczność przedstawienia stanu zdrowia

psychicznego osób, o których mowa w ust. 1, oraz okoliczność, że stawki opłat,

o których mowa w pkt 5, powinny zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzonych

badań.

Art. 12. 1. Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać:

1) firmę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres oraz adres wykonywania działalności

gospodarczej;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo

informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej, o ile przedsiębiorca taki numer albo taką informację posiada;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4) określenie rodzaju i zakresu działalności gospodarczej, na którą ma być

udzielona koncesja;

5) wnioskowany czas, na jaki ma być udzielona koncesja;

6) wskazanie planowanej daty rozpoczęcia działalności;

7) dane osobowe przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1,

a w przypadku przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, dane

członków organu zarządzającego przedsiębiorcy, prokurentów

i pełnomocników, zawierające:

a) imię i nazwisko,

b) datę i miejsce urodzenia,

c) obywatelstwo,

d) numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego

państwa, serię i numer paszportu lub w stosunku do obywateli innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, serię

i numer innego dokumentu potwierdzającego obywatelstwo i tożsamość,

e) adresy zameldowania na pobyt stały i czasowy;

17.09.2018

©Telksinoe s. 10/38

[8) zaświadczenie albo oświadczenie o braku wpisu w rejestrze dłużników

niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego.]

<8) zaświadczenie albo oświadczenie o braku wpisu w rejestrze dłużników Nowe brzmienie

pkt 8 w ust. 1 w

niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego i braku ujawnienia art. 12 wejdzie w

życie z dn.

w Centralnym Rejestrze Restrukturyzacji i Upadłości.> 1.02.2019 r. (Dz.

U. z 2018 r. poz.

1a. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, składa się pod rygorem 398).

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta

zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany

dołączyć w szczególności następujące dokumenty:

1) potwierdzające posiadane wykształcenie i przygotowanie zawodowe osób,

o których mowa w art. 8 ust. 1;

2) określające formę prawną wnioskodawcy, w szczególności statut lub umowę

spółki albo inny przewidziany przepisami prawa dokument dotyczący

ustanowienia działalności gospodarczej i organizacji przedsiębiorcy;

3) (uchylony)

4) oświadczenie wskazujące osoby, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, a także

oświadczenia tych osób o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;

5) listę udziałowców lub akcjonariuszy oraz wielkość znacznych pakietów akcji,

o których mowa w przepisach rozdziału 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do

zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1639), posiadanych przez udziałowców lub akcjonariuszy;

6) zaświadczenia o niekaralności osób wymienionych w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 za

umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne

wykroczenie skarbowe i oświadczenia tych osób, że nie są prowadzone

przeciwko nim postępowania, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. h;

7) (uchylony)

8) orzeczenie lekarskie i psychologiczne, stwierdzające brak przeciwwskazań do

wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą, określoną w koncesji;

9) opinie, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2;

17.09.2018

©Telksinoe s. 11/38

10) zaświadczenie komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej,

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska, stwierdzające, że obiekty budowlane

i urządzenia techniczne przeznaczone do wykonywania działalności

gospodarczej spełniają wymagania określone odpowiednio w przepisach

o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i ochronie środowiska.

2a. Dokumenty, o których mowa w ust. 2, przedsiębiorca składa w formie

oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia.

3. Przedsiębiorca może dołączyć do wniosku o udzielenie koncesji także inne

dokumenty mogące mieć istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku.

4. Organ koncesyjny może zażądać od przedsiębiorcy innych dokumentów niż

określone w ust. 2 lub dodatkowych informacji uzupełniających, jeżeli w toku

postępowania okaże się, że ze względu na obronność, bezpieczeństwo państwa lub

inny ważny interes publiczny są one niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

5. Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2, mają prawo żądać od przedsiębiorcy

ubiegającego się o udzielenie koncesji, udzielenia informacji niezbędnych do

sprawdzenia danych zawartych we wniosku o udzielenie koncesji oraz dokonać

sprawdzenia faktów w celu stwierdzenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki

wykonywania planowanej działalności gospodarczej.

Art. 13. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, wzór wniosku składanego do organu koncesyjnego przez

przedsiębiorcę ubiegającego się o udzielenie koncesji lub zmianę koncesji na

wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1,

uwzględniając w nim obowiązek zawarcia informacji, o których mowa w art. 12 ust.

1, treści klauzuli, o której mowa w art. 12 ust. 1a, oraz informacji o dokumentach

wymaganych przy złożeniu wniosku o udzielenie koncesji.

Art. 13a. 1. Przedsiębiorca przekazujący podczas postępowania o udzielenie

koncesji informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów

o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji może zgłosić wniosek, aby informacjom tym

była nadana klauzula poufności.

2. Informacjom nadaje się klauzulę poufności, pod warunkiem że przedsiębiorca:

1) przekazując informacje, uzasadni swoje żądanie;

2) z przekazanych informacji sporządzi streszczenie, które może zostać

udostępnione innym uczestnikom postępowania.

17.09.2018

©Telksinoe s. 12/38

3. Informacje, którym nadano klauzulę poufności, nie mogą być udostępniane

innym uczestnikom postępowania bez zgody przedsiębiorcy przekazującego

informacje.

Art. 13b. 1. Przedsiębiorca, który zamierza podjąć działalność gospodarczą

wymagającą uzyskania koncesji, może ubiegać się o przyrzeczenie udzielenia

koncesji, zwane dalej „promesą”. W promesie uzależnia się udzielenie koncesji od

spełnienia warunków wykonywania działalności gospodarczej wymagającej

uzyskania koncesji.

2. W postępowaniu o udzielenie promesy stosuje się przepisy dotyczące

udzielenia koncesji.

3. W promesie ustala się okres jej ważności, z tym że nie może on być krótszy

niż 6 miesięcy.

4. W okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na

wykonywanie działalności gospodarczej określonej w promesie, chyba że:

1) uległy zmianie dane zawarte we wniosku o udzielenie promesy;

2) wnioskodawca nie spełnił wszystkich warunków określonych w promesie;

3) wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 lub ust. 2.

<5. W przypadku śmierci przedsiębiorcy, w okresie ważności promesy nieDodany ust. 5 w

art. 13b wejdzie

można odmówić udzielenia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w życie z dn.

25.11.2018 r. (Dz.

określonej w promesie właścicielowi przedsiębiorstwa w spadku w rozumieniu

U. z 2018 r. poz.

art. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem 1629).

osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629) albo, jeżeli przedsiębiorca był wspólnikiem

spółki cywilnej, innemu wspólnikowi tej spółki, jeżeli osoba ta przedłoży pisemną

zgodę właścicieli przedsiębiorstwa w spadku na udzielenie jej tej koncesji, chyba

że:

1) uległy zmianie dane zawarte we wniosku o udzielenie promesy inne niż dane

osoby, która złożyła wniosek o udzielenie promesy;

2) właściciel przedsiębiorstwa w spadku albo wspólnik spółki cywilnej, który

złożył wniosek o udzielenie koncesji, nie spełnił warunków określonych

w promesie;

3) właściciel przedsiębiorstwa w spadku albo wspólnik spółki cywilnej, który

złożył wniosek o udzielenie koncesji, nie spełnił określonych w ustawie

warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją;

4) jest to uzasadnione zagrożeniem obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo porządku publicznego.>

17.09.2018

©Telksinoe s. 13/38

Art. 13c. Za udzielenie koncesji lub jej zmianę oraz za udzielenie promesy

pobiera się opłatę skarbową.

Art. 14. 1. Koncesja zawiera:

1) podstawę prawną jej udzielenia;

2) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

3) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo

informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4) imiona i nazwiska członków organu zarządzającego oraz prokurentów lub

pełnomocników w przypadku ich ustanowienia, powołanych do kierowania

działalnością określoną w koncesji;

5) określenie rodzaju i zakresu działalności gospodarczej, na którą została wydana

koncesja;

6) adres miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

7) planowaną datę rozpoczęcia działalności gospodarczej;

8) obowiązki przedsiębiorcy na wypadek zaprzestania wykonywania działalności

gospodarczej, na którą uzyskał koncesję;

9) czas ważności koncesji;

10) datę wydania koncesji.

2. Koncesja może ustalać szczególne warunki wykonywania działalności

gospodarczej, określone przez organ koncesyjny, mające na celu zapewnienie ochrony

życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego.

3. Koncesja udzielana jest na czas oznaczony nie krótszy niż 5 lat i nie dłuższy

niż 50 lat.

4. W koncesji zamieszcza się pouczenie o obowiązku powiadomienia organu

koncesyjnego o podjęciu działalności gospodarczej w terminie 6 miesięcy od daty

wydania koncesji lub planowanej daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, pod

rygorem jej cofnięcia.

Art. 15. 1. Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wykonywanie działalności

gospodarczej w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1, jest obowiązany:

1) podjąć działalność gospodarczą w terminie 6 miesięcy od daty wydania koncesji

lub planowanej daty rozpoczęcia działalności gospodarczej;

2) zawiadomić organ koncesyjny o podjęciu działalności gospodarczej, w terminie

14 dni, od dnia jej podjęcia, a także o jej zaprzestaniu;

17.09.2018

©Telksinoe s. 14/38

3) zawiadomić organ koncesyjny w terminie 14 dni o zmianach stanu faktycznego

i prawnego w zakresie danych zawartych we wniosku o wydanie koncesji

i w dokumentach stanowiących załączniki do tego wniosku, powstałych po dniu

wydania koncesji;

4) zabezpieczyć wytworzone i zgromadzone towary – w przypadku zaprzestania

wykonywania działalności gospodarczej;

5) przekazać, po zakończeniu działalności gospodarczej, ewidencję, o której mowa

w art. 23 i 29, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.

2. Minister, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, jest obowiązany do przechowywania

ewidencji przez okres nie krótszy niż 20 lat.

Art. 15a. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po

zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze

rozporządzenia, tryb i szczegółowe warunki przekazywania ewidencji, uwzględniając

postać przekazywanej ewidencji i termin jej przekazania.

Art. 16. 1. Organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji:

1) ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa Państwa albo porządku

publicznego;

2) gdy przedsiębiorca znajduje się w likwidacji lub toczy się wobec niego

postępowanie upadłościowe;

3) jeżeli przedsiębiorcy cofnięto w ciągu ostatnich 10 lat koncesję, z wyjątkiem

cofnięcia z przyczyn, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2;

4) jeżeli przedsiębiorcę reprezentuje osoba, która była wspólnikiem, członkiem

organu zarządzającego, prokurentem lub pełnomocnikiem ustanowionym przez

przedsiębiorcę do kierowania działalnością określoną w koncesji, osoby, o której

mowa w art. 8, a jej działalność miała wpływ na wydanie decyzji cofającej

koncesję.

2. Organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji, ogranicza jej zakres

w stosunku do wniosku o udzielenie koncesji albo odmawia zmiany koncesji, gdy

przedsiębiorca nie spełnia określonych w ustawie warunków wykonywania

działalności gospodarczej objętej koncesją.

Art. 17. 1. Organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy:

1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania

działalności gospodarczej objętej koncesją;

17.09.2018

©Telksinoe s. 15/38

2) przedsiębiorca nie podjął, w terminie 6 miesięcy od dnia udzielenia koncesji lub

od planowanej daty rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej,

działalności objętej koncesją, mimo wezwania organu koncesyjnego, lub trwale

zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją.

2. Organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy

przedsiębiorca:

1) w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego

niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami

regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją;

2) rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania

koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa,

a w szczególności:

a) przestał spełniać warunki określone w art. 8:

– w ust. 1 pkt 1 lit. g,

– w ust. 1 pkt 2 – w zakresie spełniania przez osoby w nim wymienione

warunku, o którym mowa w pkt 1 lit. g, oraz

– w ust. 2 pkt 1,

b) uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy,

c) nie przedstawił aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego,

o którym mowa w art. 11 ust. 2.

3. Organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres:

1) ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub

bezpieczeństwa obywateli, a także w razie ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy;

2) gdy przedsiębiorca nie spełnia określonych w ustawie warunków wykonywania

działalności gospodarczej objętej koncesją, w szczególności przestał spełniać

warunek określony w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. h oraz pkt 2 w zakresie spełniania

przez osoby w nim wymienione warunku, o którym mowa w pkt 1 lit. h;

3) gdy wydano decyzję o stwierdzeniu niedopuszczalności wykonywania praw

z udziałów albo akcji przedsiębiorcy, na podstawie przepisów ustawy z dnia

24 lipca 2015 r. o kontroli niektórych inwestycji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1857),

albo też w razie ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy.

Art. 17a. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa

w art. 6 ust. 1, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997

i 2255).

17.09.2018

©Telksinoe s. 16/38

Art. 17b. 1. Organ koncesyjny w decyzji o cofnięciu koncesji, może określić

obowiązki przedsiębiorcy w zakresie terminów zbycia posiadanych przez niego

materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów o przeznaczeniu wojskowym

lub policyjnym, dokumentacji technologii oraz sposób zabezpieczenia dokumentacji

i obiektów związanych z wytwarzaniem i obrotem.

2. Po uprawomocnieniu się decyzji przedsiębiorca jest obowiązany zbyć

materiały wybuchowe, broń, amunicję oraz wyroby i dokumentację technologii

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym w terminie określonym w decyzji,

o której mowa w ust. 1.

3. Termin zbycia nie może być dłuższy niż 3 miesiące od uprawomocnienia się

decyzji o cofnięciu koncesji.

Rozdział 3

Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania materiałów

wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym

Art. 18. 1. Materiały wybuchowe, broń, amunicję oraz wyroby o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym projektuje się i wytwarza się w taki sposób, aby

w normalnych i przewidywalnych warunkach, w całym projektowanym okresie ich

używania, bez celowego stosowania, stwarzały możliwie najmniejsze zagrożenie dla

życia lub zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego.

2. Materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym projektuje się i wykonuje w taki sposób, aby przy

zastosowaniu odpowiednich metod technicznych można je było poddać

nieodwracalnemu unieszkodliwieniu.

3. Broń palna oraz każda odrębna, istotna część broni palnej podlegają

oznakowaniu przez producenta.

3a. Oznakowanie, z zastrzeżeniem ust. 3b, powinno obejmować: kraj

producenta, nazwę wytwórcy, numer seryjny i rok wytworzenia, jeżeli nie został

zawarty w numerze seryjnym.

3b. Oznakowanie może składać się z niepowtarzalnego i łatwego do

identyfikacji kodu cyfrowego lub alfanumerycznego, zawierającego numer seryjny

broni palnej.

3c. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

wzór oznakowania broni palnej zawierający kod cyfrowy lub alfanumeryczny, mając

17.09.2018

©Telksinoe s. 17/38

na uwadze umożliwienie innym państwom łatwą identyfikację kraju wytworzenia

broni palnej.

4. Plastyczne materiały wybuchowe podlegają znakowaniu przez producenta,

z zastrzeżeniem ust. 5.

5. Znakowaniu nie podlegają plastyczne materiały wybuchowe przechowywane

lub stosowane w sposób określony w części 1 ust. II załącznika technicznego do

Konwencji.

Art. 18a. Pojedyncze podstawowe opakowanie amunicji podlega oznakowaniu.

Oznakowanie powinno obejmować nazwę wytwórcy, numer identyfikacyjny partii,

kaliber i typ amunicji.

Art. 19. 1. Materiał wybuchowy, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym, przed uruchomieniem ich produkcji, podlegają ocenie

pod względem bezpieczeństwa, zgodnie z wymogami określonymi w art. 18 ust. 1.

2. Potwierdzenie pozytywnej oceny towarów, o których mowa w ust. 1,

następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 listopada 2006 r. o systemie

oceny zgodności wyrobów przeznaczonych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa

państwa (Dz. U. poz. 1700, z 2010 r. poz. 1228, z 2011 r. poz. 528 oraz z 2017 r. poz.

32).

3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do działalności gospodarczej prowadzonej

przez rusznikarzy w zakresie wytwarzania istotnych części broni, niezbędnych do

naprawy broni.

Art. 19a. 1. Broń inna niż broń palna oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym

lub policyjnym mogą zostać pozbawione w sposób trwały i nieodwracalny bojowych

cech użytkowych stanowiących o ich przeznaczeniu przez uprawnionego

przedsiębiorcę, zgodnie ze specyfikacją techniczną określającą szczegółowo sposób

pozbawiania cech użytkowych danego rodzaju, typu i modelu broni i wyrobu, zwaną

dalej „specyfikacją techniczną”, wydaną przez jednostkę uprawnioną i zatwierdzoną

przez jednostkę uprawnioną do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych.

2. Przez pozbawienie broni oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym, w sposób trwały i nieodwracalny bojowych cech użytkowych, zwane

dalej „pozbawieniem cech użytkowych”, należy rozumieć działanie mające na celu

eliminację cech użytkowych przesądzających o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym.

17.09.2018

©Telksinoes. 18/38

3. Do pozbawiania cech użytkowych uprawniony jest przedsiębiorca

wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania danego rodzaju broni

lub wyrobu o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.

4. Pozbawienie cech użytkowych przez przedsiębiorcę wymaga potwierdzenia.

Art. 19b. 1. Pozbawianie cech użytkowych broni innej niż broń palna i wyrobów

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym podlega ewidencjonowaniu.

2. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, określi, w drodze rozporządzenia:

1) tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i sposób znakowania broni

i wyrobów pozbawionych cech użytkowych oraz zakres informacji

umieszczanych w ewidencji,

2) jednostki uprawnione do wydawania specyfikacji technicznych,

3) jednostki uprawnione do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych

i zatwierdzania specyfikacji technicznej,

4) sposób postępowania z bronią i wyrobami przekazanymi do pozbawienia cech

użytkowych, opracowania specyfikacji technicznej oraz potwierdzenia

pozbawienia cech użytkowych przez jednostki uprawnione do:

a) wydawania specyfikacji technicznych,

b) pozbawiania cech użytkowych,

c) potwierdzania pozbawienia cech użytkowych,

5) stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej i dokonanie oceny

zgodności pozbawienia broni oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną

– mając na względzie zastosowanie właściwej procedury przy pozbawianiu cech

użytkowych, gwarantującej bezpieczeństwo nabywców broni oraz wyrobów

pozbawionych cech użytkowych.

Art. 20. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie

wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest obowiązany stosować system oceny

jakości produkcji, kontrolę produktu końcowego oraz badania wymagane odrębnymi

przepisami, zwany dalej „systemem”.

2. W ramach systemu przedsiębiorca w szczególności określa podstawowe

zadania na stanowiskach pracy związanych z zarządzaniem i kontrolą produkcji

17.09.2018

©Telksinoe s. 19/38

materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym, zasady doboru pracowników, archiwizacji dokumentów

i danych dotyczących produkcji oraz realizowanych zamówień, a także wytyczne dla

kontroli wewnętrznej.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po

zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące systemu, uwzględniające ochronę

życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego w procesie produkcji.

Art. 21. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie

wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest obowiązany opracować plan

postępowania na wypadek zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego, mienia oraz

środowiska naturalnego i aktualizować go stosownie do zmieniających się

okoliczności.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania, jakim powinien odpowiadać plan postępowania na wypadek zagrożenia

życia lub zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego. Wymagania te

powinny być zróżnicowane w zależności od rodzaju wytwarzanych towarów,

o których mowa w ust. 1, i stopnia ich potencjalnego zagrożenia dla otoczenia.

Art. 22. 1. Pracownik zatrudniony bezpośrednio przy produkcji materiałów

wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym powinien:

1) spełniać wymogi, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. e–g;

2) mieć ukończone 21 lat;

3) posiadać odpowiednie przygotowanie zawodowe;

4) posiadać nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania,

a w przypadku obywatela innego państwa – przez organ odpowiedniego szczebla

i kompetencji w tym państwie, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania.

2. Przygotowanie zawodowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje i potwierdza

zatrudniający przedsiębiorca.

3. Wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się wobec rusznikarzy.

17.09.2018

©Telksinoe s. 20/38

Art. 23. 1. Wytworzone materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym podlegają ewidencjonowaniu.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po

zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze

rozporządzenia, sposób ewidencjonowania oraz zakres danych, jakie powinna

zawierać dokumentacja wytworzonych materiałów wybuchowych, broni, amunicji,

wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz broni oznakowanej,

o której mowa w art. 18 ust. 3, mając na względzie zapewnienie pełnej rejestracji

wytworzonych materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym oraz broni oznakowanej.

Art. 23a. 1. Przedsiębiorca wytwarzający materiały wybuchowe przeznaczone

do użytku cywilnego jest zobowiązany do ich oznaczenia polegającego na

zamieszczeniu na nich nazwy producenta, alfanumerycznego kodu oraz oznaczenia do

odczytu elektronicznego, zwanego dalej „jednoznacznym oznaczeniem”, zgodnie

z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 9.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku gdy:

1) wytworzone materiały wybuchowe są przedmiotem wywozu poza obszar Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym i są oznaczone zgodnie z przepisami

kraju przeznaczenia;

2) materiały wybuchowe zostały dostarczone do miejsca zużycia bez opakowania

i przeznaczone są do bezpośredniego zużycia;

3) materiały wybuchowe zostały wytworzone w miejscu ich użycia i przeznaczone

są do zużycia bezpośrednio po wytworzeniu.

3. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, oznacza obiekt produkcyjny

trzycyfrowym kodem.

4. Kod oznaczenia obiektu produkcyjnego nadaje, w drodze decyzji, minister

właściwy do spraw gospodarki, na wniosek przedsiębiorcy.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi rejestr obiektów

produkcyjnych.

6. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, jest zobowiązany do prowadzenia

rejestru jednoznacznych oznaczeń, zgodnie z wymaganiami określonymi

w przepisach wydanych na podstawie ust. 9.

17.09.2018

©Telksinoe s. 21/38

7. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, jest zobowiązany przechowywać

dane zamieszczone w rejestrze jednoznacznych oznaczeń przez okres 10 lat, licząc od

dnia wytworzenia materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego lub

do momentu zużycia lub unieszkodliwienia tego materiału, o ile jest znany.

Obowiązek przechowywania danych nie wygasa mimo zaprzestania wykonywania

działalności w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego.

8. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, jest zobowiązany przekazać, na

żądanie uprawnionych organów i służb państwowych, dane zamieszczone w rejestrze

jednoznacznych oznaczeń, w trybie określonym w przepisach wydanych na podstawie

ust. 9.

9. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Ministra Obrony

Narodowej i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze

rozporządzenia:

1) wymagania w zakresie jednoznacznego oznaczenia materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego,

2) wzór jednoznacznego oznaczenia,

3) sposób oznaczenia kraju producenta lub przywozu materiału wybuchowego na

obszar Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

4) wymagania w zakresie oznaczenia obiektu produkcyjnego oraz wzór wniosku

o oznaczenie obiektu produkcyjnego,

5) sposób prowadzenia rejestru jednoznacznych oznaczeń oraz zakres informacji,

gromadzonych w tym rejestrze niezbędnych do identyfikacji przedsiębiorcy,

który wytwarza materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego oraz

do ustalenia lokalizacji tych materiałów,

6) warunki przechowywania danych zgromadzonych w rejestrze jednoznacznych

oznaczeń dotyczących materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego w sposób zapewniający ochronę przed przypadkowym lub celowym

uszkodzeniem lub zniszczeniem danych,

7) tryb postępowania przy przekazywaniu uprawnionym organom i służbom

państwowym danych dotyczących materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego

17.09.2018

©Telksinoe s. 22/38

– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa używania materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także zapewnienia możliwości

jednoznacznej identyfikacji, w tym lokalizacji każdego materiału wybuchowego

przeznaczonego do użytku cywilnego pozostającego w obrocie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz typ materiału wybuchowego.

Art. 24. 1. Wytworzone materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym przechowuje się w odpowiednio

usytuowanych, przystosowanych i zabezpieczonych pomieszczeniach

magazynowych, w warunkach zapewniających ochronę życia i zdrowia ludzkiego,

mienia oraz środowiska naturalnego.

1a. Materiały wybuchowe znalezione podczas prowadzenia oczyszczania terenu

mogą być przechowywane w pomieszczeniach magazynowych, o których mowa

w ust. 1.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po

zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla pomieszczeń magazynowych, w tym ich

warunki lokalizacyjne i niezbędne zabezpieczenie techniczne oraz zabezpieczenie

przed dostępem osób nieuprawnionych. Rozporządzenie powinno uwzględniać

zróżnicowanie zagrożeń dla otoczenia ze względu na właściwości przechowywanych

towarów, w tym materiałów wybuchowych znalezionych podczas prowadzenia

oczyszczania terenu.

Art. 25. 1. Przeterminowane lub nieprzydatne do użycia materiał y wybuchowe,

amunicja, broń oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym podlegają

unieszkodliwieniu lub odzyskowi.

2. Unieszkodliwienia lub odzysku dokonuje się w sposób bezpieczny dla życia

lub zdrowia ludzkiego i mienia oraz możliwie najmniej uciążliwy dla środowiska

naturalnego.

Art. 25a. 1. O znalezieniu wszelkiego rodzaju materiałów wybuchowych

i niebezpiecznych zawiadamia się najbliższy urząd administracji rządowej lub

samorządowej, jednostkę organizacyjną Policji lub Państwowej Straży Pożarnej.

2. Materiały wybuchowe i niebezpieczne zlokalizowane w morskich wodach

wewnętrznych i w morzu terytorialnym podlegają zgłoszeniu właściwemu

terytorialnie urzędowi morskiemu.

17.09.2018

©Telksinoe s. 23/38

3. Wojewodowie, w porozumieniu z Szefem Inspektoratu Wsparcia Sił

Zbrojnych, wyznaczą miejsca przeznaczone do niszczenia znalezionych materiałów

wybuchowych i niebezpiecznych.

Art. 25b. Do oczyszczania terenów z materiałów wybuchowych

i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego mogą być użyte Siły Zbrojne

Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 25c. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki oczyszczania terenów z materiałów wybuchowych i niebezpiecznych,

a w szczególności tryb zgłaszania i zabezpieczania tych materiałów, w tym sposób

i zakres udziału Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w realizacji czynności,

o których mowa w art. 25b, oraz warunki wyznaczania miejsc przeznaczonych do

niszczenia materiałów wybuchowych i niebezpiecznych, mając na względzie ochronę

życia lub zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego.

Art. 26. Przepisów art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 nie stosuje się do

działalności gospodarczej prowadzonej przez rusznikarzy.

Rozdział 4

Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu materiałami

wybuchowymi, bronią, amunicją

oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

Art. 27. 1. Materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby i technologie

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, dopuszczone do obrotu, powinny

osiągać charakterystyki i właściwości przewidziane przez producenta, w celu

zapewnienia ich maksymalnej niezawodności i bezpieczeństwa.

2. Przepisy art. 19 stosuje się odpowiednio przed dopuszczeniem do obrotu

towarów, o których mowa w ust. 1.

3. Importowana broń palna oraz odrębne, istotne części broni palnej podlegają

oznakowaniu indywidualnym numerem seryjnym, zawierającym dane, o których

mowa w art. 18 ust. 3a.

4. Jeżeli importowana broń palna lub odrębna, istotna część broni palnej nie jest

oznakowana zgodnie z ust. 3, jej oznakowania może dokonać przedsiębiorca

posiadający koncesję na wytwarzanie danego rodzaju broni, w sposób umożliwiający

identyfikację kraju importera oraz przedsiębiorcę importującego.

17.09.2018

©Telksinoe s. 24/38

5. Broń palna oraz każda odrębna, istotna część broni palnej, przekazywane

z zapasów rządowych, podlegają oznakowaniu, o którym mowa w art. 18 ust. 3a

lub 3b.

Art. 28. 1. Pracownik zatrudniany przy obrocie materiałami wybuchowymi,

bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

powinien:

1) spełniać wymogi, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. e–g;

2) mieć ukończone 21 lat;

3) posiadać nienaganną opinię, wydaną przez komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji, właściwego ze względu na jego miejsce zamieszkania

a w przypadku obywatela innego państwa – przez organ odpowiedniego szczebla

i kompetencji w tym państwie, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania.

2. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy rusznikarzy.

Art. 29. 1. Materiały wybuchowe, broń, amunicja, istotne części broni i amunicji

oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, przeznaczone do obrotu,

podlegają ewidencjonowaniu.

2. Przedsiębiorca będący stroną czynności prawnej mającej za przedmiot obrót

materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest obowiązany prowadzić ewidencję

zawartych transakcji.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po

zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego określi, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia ewidencji, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz

okres przechowywania związanej z nimi dokumentacji. W rozporządzeniu tym należy

uwzględnić dane, jakie powinna zawierać dokumentacja prowadzona w celu

zapewnienia pełnej rejestracji obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją

oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.

Art. 29a. 1. Przedsiębiorca będący stroną czynności prawnej mającej za

przedmiot obrót materiałami wybuchowymi do użytku cywilnego jest obowiązany

prowadzić rejestr jednoznacznych oznaczeń.

2. W przypadku gdy przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą

w zakresie obrotu materiałami wybuchowymi przeznaczonymi do użytku cywilnego:

17.09.2018

©Telksinoe s. 25/38

1) wprowadza do obrotu materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego

oznaczony jednoznacznym oznaczeniem pod swoją nazwą lub znakiem

towarowym, o ile taki posiada, lub

2) modyfikuje materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego znajdujący

się w obrocie w takim stopniu, iż może mieć to wpływ na spełnienie przez ten

materiał wymagań bezpieczeństwa

– przejmuje na siebie obowiązki wytwórcy materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego wskazane w art. 23a oraz obowiązki producenta

wskazane w art. 62v ustawy, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1.

Art. 30. 1. Obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym dokonuje się na podstawie

dokumentu uprawniającego do nabycia i sprzedaży.

2. Materiały wybuchowe, broń, amunicja, wyroby oraz technologia

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym mogą być sprzedawane wyłącznie

podmiotom określonym w niniejszej ustawie, z tym że:

1) materiały wybuchowe sprzedaje się:

a) przedsiębiorcy i podmiotowi, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–8

ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. poz. 1668), którzy przedłożą:

– koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania lub obrotu materiałami wybuchowymi,

– koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania amunicji,

– pozwolenie na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów

wybuchowych wydane odpowiednio przez wojewodę lub inny organ

uprawniony do wydania takiego pozwolenia na podstawie odrębnych

przepisów,

b) Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej, Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Policji, Agencji Wywiadu,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnemu Biuru

Antykorupcyjnemu, Straży Granicznej, Służbie Więziennej, Służbie

Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Straży Marszałkowskiej

po okazaniu dokumentu uprawniającego do ich nabycia, wystawionego

przez właściwy organ,

17.09.2018

©Telksinoe s. 26/38

c) innym podmiotom, których dostęp do materiałów wybuchowych regulują

odrębne przepisy, na warunkach w nich określonych;

2) broń oraz istotne części broni sprzedaje się:

a) osobom fizycznym, przedsiębiorcom oraz innym podmiotom, które

przedłożą zaświadczenie wydane odpowiednio przez właściwy organ Policji

lub organ wojskowy, uprawniające do nabycia określonego rodzaju oraz

liczby egzemplarzy broni,

b) cudzoziemcom na warunkach określonych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r.

o broni i amunicji,

c) przedsiębiorcom, którzy przedłożą koncesję na wykonywanie działalności

gospodarczej w zakresie obrotu bronią,

d) przedsiębiorcom, którzy przedłożą koncesję na wykonywanie działalności

gospodarczej w zakresie wytwarzania broni – zgodnie z zakresem koncesji,

e) przedsiębiorcom, którzy przedłożą koncesję na wykonywanie działalności

gospodarczej w zakresie wytwarzania amunicji, w celu przeprowadzania

prób rodzajów amunicji wytwarzanej na podstawie koncesji,

f) Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej, Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Policji, Agencji Wywiadu,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnemu Biuru

Antykorupcyjnemu, Straży Granicznej, Służbie Celno-Skarbowej, Służbie

Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i Straży Marszałkowskiej po

okazaniu dokumentu uprawniającego do jej nabycia, wystawionego przez

właściwy organ,

g) Państwowej Straży Łowieckiej, Straży Ochrony Kolei, Straży Leśnej,

Państwowej Straży Rybackiej, straży gminnej (miejskiej), Straży Parkowej,

Służbie Celno-Skarbowej i Inspekcji Transportu Drogowego – na podstawie

dokumentu wydanego przez uprawniony organ Policji,

h) specjalistycznym uzbrojonym formacjom ochronnym, uprawnionym do

posiadania broni na podstawie świadectwa broni – na podstawie

zaświadczenia właściwego organu Policji, uprawniającego do nabycia

określonego rodzaju oraz ilości egzemplarzy broni,

i) innym podmiotom, których dostęp do broni regulują odrębne przepisy, na

warunkach w nich określonych;

3) amunicję sprzedaje się:

a) osobom fizycznym, przedsiębiorcom oraz innym podmiotom na podstawie:

17.09.2018

©Telksinoe s. 27/38

– legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni,

– zaświadczenia wydanego odpowiednio przez właściwy organ Policji

lub organ wojskowy, uprawniającego do nabycia określonego rodzaju

oraz liczby egzemplarzy broni wraz z amunicją do tej broni,

b) cudzoziemcom, na warunkach określonych w ustawie z dnia 21 maja

1999 r. o broni i amunicji,

c) przedsiębiorcom, którzy przedłożą koncesję na wykonywanie działalności

gospodarczej w zakresie obrotu amunicją,

d) przedsiębiorcom, którzy przedłożą koncesję na wykonywanie działalności

gospodarczej w zakresie obrotu bronią oraz dokument potwierdzający

nabycie broni – w ilości niezbędnej do odstrzelenia 3 nabojów z każdej lufy

egzemplarza broni palnej przeznaczonej do sprzedaży,

e) Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej, Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Policji, Agencji Wywiadu,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnemu Biuru

Antykorupcyjnemu, Straży Granicznej, Służbie Celno-Skarbowej, Służbie

Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i Straży Marszałkowskiej po

okazaniu dokumentu uprawniającego do jej nabycia, wystawionego przez

właściwy organ,

f) Państwowej Straży Łowieckiej, Straży Ochrony Kolei, Straży Leśnej,

Państwowej Straży Rybackiej, straży gminnej (miejskiej), Straży Parkowej,

Służbie Celno-Skarbowej i Inspekcji Transportu Drogowego – na podstawie

dokumentu wydanego przez uprawniony organ Policji,

g) specjalistycznym uzbrojonym formacjom ochronnym na podstawie

pisemnej zgody właściwego komendanta wojewódzkiego Policji w celu

szkolenia strzeleckiego,

h) innym podmiotom, których dostęp do amunicji regulują odrębne przepisy,

na warunkach w nich określonych;

4) istotne części amunicji sprzedaje się przedsiębiorcom, którzy przedłożą koncesję

na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania amunicji,

w której te części występują;

5) proch strzelniczy i spłonki sprzedaje się osobom, które okażą legitymację

posiadacza broni myśliwskiej, sportowej oraz posiadaczom broni

kolekcjonerskiej;

17.09.2018

6) proch strzelniczy czarny (dymny) sprzedaje się pełnoletnim właścicielom replik

broni palnej rozdzielnego ładowania, którzy okażą dowód tożsamości oraz

Europejską kartę broni palnej;

7) wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym sprzedaje się:

a) przedsiębiorcom posiadającym koncesję na wykonywanie działalności

gospodarczej w zakresie wytwarzania lub obrotu wyrobami

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym,

b) Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej, Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Policji, Agencji Wywiadu,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnemu Biuru

Antykorupcyjnemu, Straży Granicznej, Służbie Celno-Skarbowej, Służbie

Więziennej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej

i Straży Marszałkowskiej po okazaniu dokumentu uprawniającego do ich

nabycia, wystawionego przez właściwy organ,

c) Państwowej Straży Łowieckiej, Straży Ochrony Kolei, Straży Leśnej,

Straży Rybackiej, straży gminnej (miejskiej), Straży Parkowej, Służbie

Celno-Skarbowej i Inspekcji Transportu Drogowego, po okazaniu

dokumentu uprawniającego do ich nabycia, wystawionego przez właściwy

organ,

d) innym podmiotom, których dostęp do wyrobów o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym regulują odrębne przepisy, na warunkach

w nich określonych;

8) kamizelki kuloodporne, hełmy wojskowe i policyjne, ochraniacze twarzy,

kończyn i innych części ciała sprzedaje się także przedsiębiorcom, którzy

posiadają koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług

ochrony osób i mienia, oraz przedsiębiorcom albo jednostkom organizacyjnym,

które na podstawie odrębnych przepisów powołały wewnętrzne służby ochrony,

oraz szkołom kształcącym w zawodzie pracownika ochrony fizycznej osób

i mienia, a także przedsiębiorcom prowadzącym działalność szkoleniową dla

osób ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej;

9) technologie o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym sprzedaje się:

a) przedsiębiorcom, którzy przedłożą koncesję na wykonywanie działalności

gospodarczej w zakresie:

– obrotu określonymi technologiami o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym,

17.09.2018

– wytwarzania wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym,

których dotyczy dana technologia,

b) Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej, Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Policji, Agencji Wywiadu,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnemu Biuru

Antykorupcyjnemu, Straży Granicznej, Służbie Celno-Skarbowej, Służbie

Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i Straży Marszałkowskiej po

okazaniu dokumentu uprawniającego do ich nabycia, wystawionego przez

właściwy organ.

3. Przedsiębiorca, który sprzedaje materiały wybuchowe, broń, amunicję oraz

wyroby i technologię o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym obowiązany jest

poinformować o dokonanej transakcji organ, który wydał dokument uprawniający do

zakupu.

4. Dopuszcza się przeprowadzanie transakcji dotyczących broni i amunicji za

pośrednictwem sieci teleinformatycznej. Strony transakcji opatrują dokumenty

dotyczące obrotu bronią i amunicją kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki i minister właściwy do spraw

wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu

opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określą, w drodze

rozporządzenia:

1) tryb, formę i zakres przekazywania przez przedsiębiorców informacji

o dokonanej transakcji, o której mowa w ust. 3 i 4, organowi wydającemu

dokument uprawniający do zakupu,

2) szczegółowe zasady i sposób udokumentowania odstrzelenia nabojów z broni

wprowadzanej do obrotu,

3) szczegółowe zasady sprzedaży dotyczące obrotu materiałami wybuchowymi,

bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym,

4) zakres i tryb kontroli przestrzegania zasad sprzedaży dotyczących materiałów

wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym,

5) szczegółowe zasady dotyczące obrotu bronią i amunicją za pośrednictwem sieci

teleinformatycznej

– mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa.

17.09.2018

Art. 31. 1. Nabywanie materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów

i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym od przedsiębiorców

nieposiadających koncesji na obrót tymi towarami jest zakazane, z zastrzeżeniem art.

6 ust. 2.

2. Wyroby, o których mowa w art. 62c ust. 1 pkt 1 lit. a–c, pkt 2 lit. a oraz pkt

3 lit. a ustawy, o której mowa w art. 6 ust. 2, oraz broń, na posiadanie której nie jest

wymagane pozwolenie na broń, mogą być sprzedawane wyłącznie osobom

pełnoletnim, po okazaniu dokumentu stwierdzającego tożsamość.

Art. 32. 1. Przedsiębiorca wprowadzający na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub wyprowadzający z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej materiały

wybuchowe oraz broń, na które nie jest wymagane zezwolenie ministra właściwego

do spraw gospodarki, jest obowiązany posiadać koncesję ministra właściwego do

spraw wewnętrznych i okazać ją funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej.

2. Funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej po dokonaniu odprawy celnej

wwiezionego towaru, o którym mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na

siedzibę lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorcy.

3. Zawiadomienie należy wysłać w ciągu 3 dni od daty dokonania odprawy

celnej i powinno ono zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres,

numer koncesji i datę jej wydania, ilość, rodzaj, nazwę, kaliber, markę, serię, numer

i rok wyrobu broni, odpowiednio – dane dotyczące materiałów wybuchowych.

Art. 33. 1. Przepisy art. 24 ust. 1 i art. 25 stosuje się odpowiednio do niniejszego

rozdziału.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po

zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego określi, w drodze

rozporządzenia, wymagania organizacyjne i techniczne w zakresie przygotowania

obiektów, w których będą przechowywane materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz

wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, które powinny uwzględniać

zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzkiego, mienia oraz środowiska naturalnego.

17.09.2018

Rozdział 5

Kontrola działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu

materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

Art. 34. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie,

o którym mowa w art. 6 ust. 1, podlega kontroli, którą sprawują:

1) organ koncesyjny w zakresie:

a) zgodności wykonywanej działalności gospodarczej z wydaną koncesją,

b) przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej,

c) oceny wykonywanej działalności gospodarczej z punktu widzenia

obronności lub bezpieczeństwa Państwa albo porządku publicznego,

ochrony bezpieczeństwa lub dóbr osobistych obywateli;

2) minister właściwy do spraw gospodarki w zakresie wytwarzania i obrotu

materiałami wybuchowymi i amunicją, wytwarzania broni, z wyłączeniem

rusznikarzy, oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a także

w zakresie ich przechowywania i ewidencjonowania;

3) inne organy państwowe:

a) wyspecjalizowane w kontroli danego rodzaju działalności, upoważnione

przez organ koncesyjny – w zakresie wskazanym przez ten organ,

b) w zakresie swojej właściwości i kompetencji określonych w odrębnych

przepisach;

4) komendanci wojewódzcy Policji – w zakresie wytwarzania broni w ramach usług

rusznikarskich, obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz

wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a także ich

przechowywania i ewidencjonowania.

2. Osoby upoważnione do kontroli są uprawnione do:

1) wstępu na teren nieruchomości, obiektu, lokalu lub ich części, gdzie jest

wykonywana działalność gospodarcza objęta koncesją, w dniach i w godzinach,

w których ta działalność jest wykonywana lub powinna być wykonywana;

2) żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych

nośników informacji oraz udostępnienia danych mających związek

z przedmiotem kontroli.

17.09.2018

3. Organ uprawniony do kontroli, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości

w wykonywanej działalności gospodarczej objętej koncesją, może wezwać

przedsiębiorcę do ich usunięcia, w wyznaczonym terminie.

Art. 34a. Organ uprawniony do kontroli, w przypadku posiadania informacji

o możliwych nieprawidłowościach, w wykonywanej działalności gospodarczej objętej

koncesją, może wezwać przedsiębiorcę do złożenia pisemnych wyjaśnień oraz

przekazania dokumentów celem zweryfikowania posiadanych informacji oraz

ustalenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności gospodarczej

objętej koncesją.

Art. 34b. Organ uprawniony do kontroli może zwracać się do sądów,

prokuratury, Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz innych

organów administracji publicznej o przekazanie informacji, materiałów i danych

będących w ich posiadaniu, istotnych dla prowadzonego postępowania

administracyjnego lub postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia, czy

działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi,

bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub

policyjnym wykonywana przez przedsiębiorcę, w sprawie którego prowadzone jest

postępowanie, rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki

wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami

prawa, albo czy działalność tego przedsiębiorcy nie stanowi zagrożenia obronności

i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli.

Art. 35. 1. Do prowadzenia kontroli, o której mowa w art. 34, organ koncesyjny

może powołać na czas trwania kontroli zespół kontrolny, zwany dalej „zespołem”.

2. Na wniosek organu koncesyjnego, minister właściwy do spraw gospodarki,

Minister Obrony Narodowej, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

i Komendant Główny Policji delegują do prac w zespole funkcjonariuszy, żołnierzy

lub pracowników podległych albo nadzorowanych jednostek organizacyjnych.

W skład zespołu organ koncesyjny może także powołać biegłych i ekspertów, za ich

zgodą.

3. Organ koncesyjny, powołując zespół, wyznacza jego kierownika, który

koordynuje przebieg czynności kontrolnych oraz sporządza protokół pokontrolny.

4. Czynności kontrolne są wykonywane na podstawie upoważnienia do

przeprowadzenia kontroli wydanego przez organ koncesyjny.

17.09.2018

Rozdział 5a

Przemieszczanie przez przedsiębiorców broni palnej

Art. 35a. 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do broni palnej

odpowiadającej kategoriom broni palnej określonym w przepisach prawa Unii

Europejskiej o kontroli nabywania i posiadania broni.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe rodzaje broni palnej, o której mowa w ust. 1, uwzględniając klasyfikację

określoną w przepisach prawa Unii Europejskiej oraz spójność z właściwymi

przepisami o broni i amunicji.

Art. 35b. Przemieszczanie amunicji do broni palnej odbywa się na zasadach

określonych w niniejszym rozdziale dla tej broni.

Art. 35c. Przemieszczanie broni palnej wymaga zgody przewozowej i urzędowo

poświadczonej kopii uprzedniej zgody przewozowej oraz urzędowo poświadczonej

kopii decyzji o zwolnieniu – w przypadku jej wydania.

Art. 35d. 1. W przypadku przemieszczania broni palnej z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa początkowego transakcji, poświadczenia

zgody przewozowej dokonuje, z zastrzeżeniem art. 35g ust. 1, komendant wojewódzki

Policji właściwy ze względu na siedzibę zbywcy broni palnej.

2. Zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności:

1) wskazanie państwa początkowego i docelowego transakcji;

2) firmę lub imię i nazwisko zbywcy i nabywcy broni palnej;

3) siedzibę i jej adres lub adres zamieszkania zbywcy i nabywcy broni palnej;

4) adres, na który broń palna ma być dostarczona;

5) dane techniczne pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej;

6) liczbę jednostek broni palnej;

7) wskazanie uprzedniej zgody przewozowej wydanej przez właściwe władze

państwa docelowego transakcji oraz decyzji o zwolnieniu – w przypadku jej

wydania.

3. Przedsiębiorca ubiegający się o poświadczenie zgody przewozowej

przedkłada organowi, o którym mowa w ust. 1, kopię uprzedniej zgody przewozowej.

4. Organ, o którym mowa w ust. 1, poświadcza zgodę przewozową w terminie

nie dłuższym niż 5 dni od dnia jej wpływu do tego organu.

5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór zgody przewozowej, z uwzględnieniem danych, o których mowa w ust. 2, w taki

17.09.2018

sposób, aby zawierała ona elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację broni

palnej i stron transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów

poświadczających legalność transakcji.

Art. 35e. 1. Komendant wojewódzki Policji może odmówić poświadczenia

zgody przewozowej z przyczyn, o których mowa w art. 17 ust. 3.

2. Odmowa poświadczenia zgody przewozowej następuje w drodze decyzji

administracyjnej.

3. Organem odwoławczym od decyzji, o której mowa w ust. 2, jest organ

koncesyjny.

Art. 35f. 1. Komendant wojewódzki Policji po dokonaniu czynności

poświadczenia zgody przewozowej jest obowiązany do bezzwłocznego przesłania

kopii tej zgody do Komendanta Głównego Policji, który przekazuje ten dokument

właściwym władzom państwa docelowego transakcji i państw, przez których

terytorium będzie przemieszczana broń palna, oraz Komendantowi Głównemu Straży

Granicznej.

2. Po dokonaniu czynności poświadczenia zgody przewozowej komendant

wojewódzki Policji może przeprowadzić kontrolę zgodności informacji zawartych

w zgodzie przewozowej z bronią palną przemieszczaną z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Art. 35g. 1. Organ koncesyjny może, w drodze decyzji administracyjnej,

zwolnić przedsiębiorcę dokonującego przemieszczenia broni palnej z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa początkowego transakcji z obowiązku

każdorazowego poświadczania zgód przewozowych przez komendanta

wojewódzkiego Policji, jeżeli udokumentuje on stosowanie co najmniej przez 3 lata

wewnętrznego systemu kontroli i zarządzania obrotem towarami strategicznymi,

o którym mowa w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami,

technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa,

a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (Dz. U. z 2013 r.

poz. 194 oraz z 2016 r. poz. 1228 i 1948).

2. Organ koncesyjny przekazuje kopię decyzji o zwolnieniu komendantowi

wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na siedzibę przedsiębiorcy, o którym

mowa w ust. 1, oraz Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

3. Decyzję o zwolnieniu wydaje się na okres nie dłuższy niż 3 lata.

17.09.2018

Art. 35h. Organ koncesyjny może w każdym czasie cofnąć decyzję o zwolnieniu

z przyczyn określonych w art. 17 ust. 3 lub z powodu utraty certyfikatu zgodności

dotyczącego wewnętrznego systemu kontroli i zarządzania obrotem towarami

strategicznymi, o którym mowa w ustawie wymienionej w art. 35g ust. 1.

Art. 35i. 1. Przedsiębiorca dokonujący przemieszczania broni palnej

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do przechowywania

egzemplarza uprzedniej zgody przewozowej przez okres 10 lat od daty jej

poświadczenia.

2. Przedsiębiorca dokonujący przemieszczania broni palnej z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, któremu wydano decyzję o zwolnieniu, jest dodatkowo

obowiązany:

1) każdorazowo poświadczyć przez siebie i przekazać zgodę przewozową nabywcy

broni palnej z innego państwa członkowskiego;

2) przekazać poświadczoną przez siebie kopię zgody przewozowej komendantowi

wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na swoją siedzibę, nie później

niż 5 dni roboczych przed wydaniem broni palnej jej nabywcy.

Art. 35j. Komendant wojewódzki Policji po otrzymaniu kopii zgody

przewozowej poświadczonej przez przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 35i ust. 2,

jest obowiązany do bezzwłocznego przesłania kopii tej zgody właściwym władzom

państwa docelowego transakcji i państw, przez których terytorium będzie przewożona

broń palna, oraz Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

Art. 35k. 1. W przypadku przemieszczania broni palnej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa docelowego transakcji, poświadczenia

uprzedniej zgody przewozowej dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy ze

względu na siedzibę nabywcy broni palnej, w terminie nie dłuższym niż 5 dni od dnia

jej wpływu do tego organu.

2. Uprzednia zgoda przewozowa powinna zawierać w szczególności dane,

o których mowa w art. 35d ust. 2 pkt 1–6.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór uprzedniej zgody przewozowej, z uwzględnieniem danych, o których mowa

w art. 35d ust. 2 pkt 1–6, w taki sposób, aby zawierała ona elementy umożliwiające

jednoznaczną identyfikację broni palnej i stron transakcji oraz miejsca przeznaczone

na dokonywanie wpisów poświadczających legalność transakcji.

17.09.2018

Art. 35l. 1. Komendant wojewódzki Policji może odmówić poświadczenia

uprzedniej zgody przewozowej z przyczyn, o których mowa w art. 17 ust. 3.

2. Odmowa poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej następuje w drodze

decyzji administracyjnej.

3. Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest

organ koncesyjny.

Art. 35m. 1. W przypadku przemieszczania broni palnej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa docelowego transakcji, zgoda przewozowa nie

wymaga poświadczenia przez właściwe władze państwa początkowego transakcji,

jeżeli państwo początkowe transakcji zwolniło przedsiębiorcę z obowiązku

poświadczania zgody przewozowej.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, broni palnej musi towarzyszyć do

miejsca docelowego jej przemieszczenia urzędowo poświadczona kopia dokumentu

o zwolnieniu.

Art. 35n. 1. W przypadku gdy przemieszczanie broni palnej jest realizowane za

pośrednictwem podmiotów wykonujących działalność gospodarczą w zakresie

przewożenia i doręczania przesyłek, przedsiębiorca wykonujący działalność

gospodarczą, o której mowa w art. 1, który dokonał zlecenia przewozu, jest

obowiązany przekazać dokonującemu przewozu urzędowo poświadczoną kopię zgody

przewozowej lub decyzji o zwolnieniu – w przypadku jej wydania oraz urzędowo

poświadczoną kopię uprzedniej zgody przewozowej.

2. Podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przewożenia

i doręczania przesyłek, który otrzymał zlecenie przewozu broni palnej, jest

obowiązany do posiadania dokumentów, o których mowa w ust. 1.

Rozdział 6

Przepisy karne

Art. 36. 1. Kto wykonuje działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania lub

obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją albo wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym bez koncesji lub wbrew warunkom

określonym w koncesji, albo nie dopełnia obowiązku oznakowania broni palnej lub

pojedynczego, podstawowego opakowania amunicji,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

17.09.2018

3. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 lub 2, orzeka się

przepadek materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym, a także innych przedmiotów, które służyły lub były

przeznaczone do popełnienia przestępstwa, albo pochodzących bezpośrednio lub

pośrednio z przestępstwa, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.

Art. 36a. 1. Kto, wykonując działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania

lub obrotu bronią lub amunicją albo w zakresie przewożenia i doręczania przesyłek

zawierających broń lub amunicję, przemieszcza, z innych państw członkowskich, na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa docelowego transakcji albo

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa początkowego transakcji albo

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej broń palną lub amunicję do takiej broni

bez wymaganej zgody przewozowej lub uprzedniej zgody przewozowej albo dokonuje

poświadczenia zgody przewozowej nie posiadając do tego uprawnień, podlega karze

aresztu albo grzywny.

2. W razie skazania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec

przepadek broni palnej i amunicji.

Art. 37. Kto sprzedaje wyroby pirotechniczne, wyłączone spod

koncesjonowania lub broń, na posiadanie której nie jest wymagane pozwolenie,

osobom niepełnoletnim,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 2.

Art. 38. 1. Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 15 ust. 1 pkt 2 lub 3 nie

dokonuje zawiadomień określonych w tych przepisach,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 2.

2. Tej samej karze podlega, kto nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art.

15 ust. 1 pkt 5.

Art. 39. 1. Kto utrudnia przeprowadzenie przez uprawnione organy kontroli

działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania lub obrotu materiałami

wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym,

podlega karze grzywny.

2. Orzekanie w sprawie, o której mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

17.09.2018

Rozdział 7

Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe

Art. 40. (pominięty)

Art. 41. 1. Koncesje na działalność gospodarczą uzyskane przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami

wybuchowymi, bronią oraz amunicją, po spełnieniu przez przedsiębiorcę warunków

określonych w niniejszej ustawie, podlegają wymianie w terminie do dnia 30 czerwca

2003 r., a po upływie tego terminu tracą moc.

2. Przedsiębiorca ubiegający się o wymianę koncesji, o której mowa w ust. 1,

składa wniosek o wymianę koncesji w terminie do dnia 31 grudnia 2002 r., po

spełnieniu warunków określonych w niniejszej ustawie.

3. Do wniosku o wymianę koncesji stosuje się odpowiednio przepisy art. 12

i art. 13.

Art. 42. Postępowania wszczęte przed wejściem w życie niniejszej ustawy

w sprawach o udzielenie koncesji i niezakończone ostateczną decyzją ulegają

umorzeniu.

Art. 43. Traci moc art. 3 i 18 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji

i materiałach wybuchowych (Dz. U. poz. 43, z późn. zm.3)).

Art. 44. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r.

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1983 r. poz. 35, z 1988 r. poz. 324,

z 1989 r. poz. 192, z 1997 r. poz. 31, 554 i 740, z 1999 r. poz. 549 oraz z 2001 r. poz. 679.

17.09.2018