Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/94

Opracowano na podstawie: t. j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 568, 1089,

z 2018 r. poz. 650.

U S T A W A

z dnia 12 czerwca 2015 r.

o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych 1), 2), 3)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami

do emisji gazów cieplarnianych.

Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wykonuje postanowienia:

1) rozporządzenia Komisji (WE) nr 748/2009 z dnia 5 sierpnia 2009 r. w sprawie wykazu

operatorów statków powietrznych, którzy wykonywali działalność lotniczą wymienioną

w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE poczynając od dnia 1 stycznia 2006 r. ze wskazaniem

administrującego państwa członkowskiego dla każdego operatora statków powietrznych (Dz. Urz.

UE L 219 z 22.08.2009, str. 1, z późn. zm.);

2) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie

harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji

uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych

we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.);

3) rozporządzenia Komisji (UE) nr 550/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustalającego, na mocy

dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pewne ograniczenia w zakresie

wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu projektów związanych z gazami

przemysłowymi (Dz. Urz. UE L 149 z 08.06.2011, str. 1);

4) rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie weryfikacji

raportów na temat wielkości emisji gazów cieplarnianych i raportów dotyczących

tonokilometrów oraz akredytacji weryfikatorów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 1);

5) rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania

i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 30, z późn. zm.);

6) rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii

zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami

nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego

rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str.

1);

7) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r.

w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów

cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających

znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję 280/2004/WE (Dz. Urz. UE L

165 z 18.06.2013, str. 13, z późn. zm.);

8) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1123/2013 z dnia 8 listopada 2013 r. w sprawie określania

uprawnień do międzynarodowych jednostek emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 299 z 09.11.2013, str. 32).

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu

przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady

96/61/WE (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631, z późn. zm.).

Niniejsza ustawa wykonuje następujące decyzje:

20.04.2018

©Telksinoe s. 2/94

2. System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej

„systemem”, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z:

1) instalacji;

2) operacji lotniczej.

3. Emisja gazów cieplarnianych z instalacji dotyczy:

1) dwutlenku węgla (CO2);

2) podtlenku azotu (N2O);

3) perfluorowęglowodorów (PFCs).

1) decyzję Komisji z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie zapobiegania podwójnemu liczeniu

redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami

do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w przypadku

projektów realizowanych w ramach protokołu z Kioto (2006/780/WE) (Dz. Urz. UE L 316

z 16.11.2006, str. 12);

2) decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie

wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów

cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji

emisji gazów cieplarnianych (Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 136, z późn. zm.);

3) decyzję Komisji z dnia 8 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowej interpretacji rodzajów

działalności lotniczej wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady (2009/450/WE) (Dz. Urz. UE L 149 z 12.06.2009, str. 69);

4) decyzję Komisji z dnia 22 października 2010 r. dostosowującą w całej Unii liczbę uprawnień,

które mają być wydane w ramach systemu unijnego na rok 2013, oraz uchylającą decyzję

2010/384/UE (2010/634/UE) (Dz. Urz. UE L 279 z 23.10.2010, str. 34);

5) decyzję Komisji K (2011) 1983 wersja ostateczna z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie

metodologii przejściowego przydziału instalacjom wytwarzającym energię elektryczną

bezpłatnych uprawnień do emisji na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (decyzja

niepublikowana);

6) decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad

dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na

mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz.

Urz. UE L 130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.);

7) decyzję Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie ogólnounijnej ilości uprawnień, o której

mowa w art. 3e ust. 3 lit. a–d dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie

(2011/389/UE) (Dz. Urz. UE L 173 z 01.07.2011, str. 13);

8) decyzję Komisji z dnia 26 marca 2013 r. określającą roczne limity emisji państw członkowskich

na lata 2013–2020 zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 406/2009/WE

(2013/162/UE) (Dz. Urz. UE L 90 z 28.03.2013, str. 106);

9) decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r.

wprowadzającą tymczasowe odstępstwa od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system

handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L

113 z 25.04.2013, str. 1);

10) decyzję Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącą standardowego współczynnika

wykorzystania zdolności produkcyjnych zgodnie z art. 18 ust. 2 decyzji 2011/278/UE

(2013/447/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 23);

11) decyzję Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącą krajowych środków wykonawczych

w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów

cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady (2013/448/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 27);

12) decyzję Komisji z dnia 27 października 2014 r. ustalającą, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na

znaczące ryzyko ucieczki emisji na lata 2015–2019 (2014/746/UE) (Dz. Urz. UE L

308 z 29.10.2014, str. 114).

20.04.2018

©Telksinoe s. 3/94

4. Emisja gazów cieplarnianych z operacji lotniczej dotyczy dwutlenku węgla

(CO2).

5. Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi

odniesionymi do zdolności produkcyjnych tych instalacji i gazy cieplarniane

przyporządkowane danemu działaniu, stanowiące kryteria uczestnictwa instalacji

w systemie, określa załącznik nr 1 do ustawy.

Art. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do emisji gazów cieplarnianych z:

1) instalacji lub jej części stosowanej do badania, rozwoju lub testowania nowych

produktów i procesów technologicznych oraz instalacji wykorzystującej

wyłącznie biomasę;

2) instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub odpadów komunalnych;

3) operacji lotniczej:

a) wykonywanej wyłącznie w celu przewozu podczas oficjalnej misji

panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, szefów państw,

szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu państwa innego niż

państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki jej charakter został

potwierdzony w planie lotu,

b) wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, Służby Celno-

Skarbowej, Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, straży

miejskiej i innych służb ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,

c) związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, przeciwpożarowej

i gaśniczej, z pomocą humanitarną lub służb ratowniczych, jeżeli jest ona

wykonywana na podstawie zezwolenia właściwego organu,

d) wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR),

określonych w załączniku 2 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie

cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r.

poz. 212 i 214, z późn. zm.4)),

e) kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny,

i wykonywanej bez międzylądowania,

f) szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub

uzyskania uprawnień przez członków personelu lotniczego, jeżeli jest to

potwierdzone w planie lotu, pod warunkiem że nie jest ona wykorzystywana

Zmiany wymienionej konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1963 r. poz. 137, z 1969 r. poz. 210,

z 1976 r. poz. 130, 188 i 227, z 1984 r. poz. 199, z 2000 r. poz. 446, z 2002 r. poz. 527, z 2003 r.

poz. 700 oraz z 2012 r. poz. 368 i 370.

20.04.2018

©Telksinoe s. 4/94

do przewozu pasażerów ani ładunku lub do przebazowania statku

powietrznego,

g) wykonywanej wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub

sprawdzenia, przetestowania lub przeprowadzenia procesu certyfikacji

statku powietrznego lub urządzenia pokładowego lub naziemnego,

h) wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej

masie startowej poniżej 5700 kg,

i) wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania obowiązków

użyteczności publicznej zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r.

w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie

Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str. 3) na trasach w regionach

najbardziej oddalonych określonych w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C/326, str. 47) lub na trasach, których

oferowana zdolność przewozowa nie przekracza 30 000 miejsc rocznie,

j) wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego

przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. –

Prawo lotnicze (Dz. U. z 2016 r. poz. 605, 904, 1361 i 1948 oraz z 2017 r.

poz. 60), który realizuje:

– mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych

czteromiesięcznych okresów w roku kalendarzowym albo

– operacje lotnicze, z których łączna roczna wielkość emisji wynosi mniej

niż 10 000 Mg CO2.

Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) biomasie – rozumie się przez to biomasę, o której mowa w art. 3

pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r.

w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów

cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 30, z późn. zm.), zwanego dalej

„rozporządzeniem Komisji (UE) nr 601/2012”;

2) biopaliwie – rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa w art. 3

pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;

3) biopłynie – rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa w art. 3

pkt 21 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;

20.04.2018

©Telksinoe s. 5/94

4) emisji – rozumie się przez to gazy cieplarniane wprowadzane do powietrza

w wyniku działań człowieka, związanych z eksploatacją instalacji lub

z wykonywaną operacją lotniczą;

5) gazach cieplarnianych – rozumie się przez to:

a) gazy:

– dwutlenek węgla (CO2),

– metan (CH4),

– podtlenek azotu (N2O),

– fluorowęglowodory (HFCs),

– perfluorowęglowodory (PFCs),

– sześciofluorek siarki (SF6),

b) inne niż wymienione w lit. a gazowe składniki atmosfery zarówno

naturalne, jak i antropogeniczne, które pochłaniają i reemitują

promieniowanie podczerwone;

6) grupie kapitałowej – rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61 i 245);

7) instalacji – rozumie się przez to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół

takich urządzeń, w których są prowadzone jedno lub więcej działań określonych

w załączniku nr 1 do ustawy oraz wszelkie inne czynności posiadające

bezpośredni techniczny związek ze wskazanymi działaniami prowadzonymi

w danym miejscu, które powodują emisję lub mają wpływ na jej wielkość;

8) instalacji nowej – rozumie się przez to instalację:

a) która po raz pierwszy uzyskała zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych

po dniu 30 czerwca 2011 r. lub

b) w której nastąpiło znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej po dniu

30 czerwca 2011 r.;

9) instalacji wytwarzającej energię elektryczną – rozumie się przez to instalację,

która po dniu 31 grudnia 2004 r. wytwarzała energię elektryczną przeznaczoną

do sprzedaży osobom trzecim, i w której nie prowadzi się innych rodzajów

działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy niż spalanie paliw;

10) jednostce poświadczonej redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę

poświadczonej redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 17 lipca

2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych

substancji (Dz. U. z 2017 r. poz. 286);

20.04.2018

©Telksinoe s. 6/94

11) jednostce redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę redukcji emisji

w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania

emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;

12) okresie rozliczeniowym – rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia 2013 r.

do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy następujący po nim ośmioletni okres;

13) operacji lotniczej – rozumie się przez to lot statku powietrznego, który

rozpoczyna się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii

Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym;

14) operatorze statku powietrznego – rozumie się przez to podmiot, który użytkuje

statek powietrzny w czasie wykonywania operacji lotniczej lub właściciela

statku powietrznego w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie został

wskazany przez właściciela statku powietrznego, jeżeli:

a) Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako

administrujące państwo członkowskie w rozporządzeniu Komisji

Europejskiej wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r.

ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we

Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE L

275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej „dyrektywą 2003/87/WE”

lub

b) posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej

w zakresie przewozu lotniczego, o której mowa w art. 164 ustawy z dnia

3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, lub

c) posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do

wykonywania działalności gospodarczej przy użyciu statków powietrznych,

o którym mowa w art. 160 ustawy określonej w lit. b, lub

d) posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego przedsiębiorcą

zagranicznym z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym

mowa w art. 192a ustawy określonej w lit. b, lub

e) posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na wykonywanie

przewozów lotniczych do lub z Rzeczypospolitej Polskiej wydane na

podstawie art. 193 ustawy określonej w lit. b, lub

20.04.2018

©Telksinoe s. 7/94

f) jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy

określonej w lit. b;

15) podinstalacji – rozumie się przez to oznaczoną część instalacji wraz z produktami

i odpowiadającą im emisją albo oznaczoną część instalacji oraz odpowiadającą

jej emisję albo poziom emisji; wyodrębnia się podinstalację objętą wskaźnikiem

emisyjności dla produktów albo podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności

opartym na cieple, albo podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym

na paliwie, albo podinstalację wytwarzającą emisje procesowe, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 21 ust. 5;

16) prowadzącym instalację – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub

jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, która posiada tytuł prawny do

władania instalacją w celu jej eksploatacji;

17) rejestrze Unii – rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa

w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r.

ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji

(UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1),

zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013”;

18) spalaniu – rozumie się przez to każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu

wykorzystania uzyskanej w tym procesie energii cieplnej, elektrycznej lub

mechanicznej, oraz wszelkie inne bezpośrednio z tym związane czynności,

w tym przemywanie gazów odlotowych;

19) statku powietrznym – rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu art. 2

pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze;

20) tonokilometrze – rozumie się przez to 1 Mg ładunku handlowego, stanowiącego

łączną masę towarów, przesyłek pocztowych i pasażerów, przewiezionego na

odległość 1 km;

21) tytule prawnym – rozumie się przez to tytuł prawny, o którym mowa w art. 3

pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U.

z 2016 r. poz. 672, z późn. zm.5));

22) uprawnieniu do emisji – rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do

powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 831, 903,

1250, 1427, 1933, 1991, 2255 i 2260.

20.04.2018

©Telksinoe s. 8/94

o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji,

dwutlenku węgla (CO2) utworzone w ramach systemu, które służy do rozliczenia

wielkości emisji w ramach tego systemu, i którym można rozporządzać na

zasadach określonych w ustawie;

23) weryfikatorze – rozumie się przez to:

a) osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, o której

mowa w art. 3 pkt 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012 z dnia

21 czerwca 2012 r. w sprawie weryfikacji raportów na temat wielkości

emisji gazów cieplarnianych i raportów dotyczących tonokilometrów oraz

akredytacji weryfikatorów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 1), zwanego

dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 600/2012”,

b) osobę fizyczną, która uzyskała akredytację w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie

z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a

– która przeprowadza weryfikację zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa

w lit. a, lub zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7;

24) zakładzie – rozumie się przez to zakład, o którym mowa w art. 3 pkt 48 ustawy

z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;

25) zezwoleniu – rozumie się przez to decyzję zezwalającą na emisję gazów

cieplarnianych z instalacji i określającą obowiązki prowadzącego instalację

w zakresie monitorowania.

Art. 4. Minister właściwy do spraw środowiska:

1) jest organem właściwym do wykonywania zadań wynikających z:

a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r.

w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych

aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na

mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we

Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanego

dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1031/2010”,

b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012,

c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012,

d) rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013

– chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej;

20.04.2018

©Telksinoe s. 9/94

2) pełni funkcję punktu kontaktowego w rozumieniu art. 69 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (UE) nr 600/2012;

3) prowadzi koordynację, o której mowa w art. 10 rozporządzenia Komisji (UE)

nr 601/2012.

Art. 5. 1. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwane dalej „organami

Inspekcji”, wykonują zadania dotyczące kontroli przestrzegania przepisów w zakresie

emisji objętych systemem i szacowania wielkości tych emisji z uwzględnieniem

przepisów ustawy, z tym że:

1) wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest właściwy ze względu na:

a) miejsce wprowadzania do środowiska gazów cieplarnianych objętych

systemem określone w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1

lub 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska –

w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją z instalacji,

b) siedzibę lub miejsce zamieszkania operatora statku powietrznego na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – w sprawach wykonywania zadań

związanych z emisją z operacji lotniczych;

2) Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykonuje zadania związane z emisją

z operacji lotniczych – w przypadku operatorów statków powietrznych

niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2. Polskie Centrum Akredytacji działające na podstawie ustawy z dnia 13

kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 542, 1228

i 1579) jest krajową jednostką akredytującą, w rozumieniu art. 54 ust. 1

rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012, i wykonuje zadania tej jednostki określone

w tym rozporządzeniu.

Art. 6. Minister właściwy do spraw środowiska w sprawach rozstrzyganych na

podstawie ustawy jest organem wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r.

poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138), w stosunku do:

1) marszałka województwa;

2) starosty;

3) regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Art. 7. Systemem administruje Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania

emisjami, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie

20.04.2018

©Telksinoe s. 10/94

zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, zwany dalej

„Krajowym ośrodkiem”.

Rozdział 2

Zarządzanie rachunkami w rejestrze Unii

Art. 8. 1. Rejestr Unii działa na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji

(UE) nr 389/2013.

2. Krajowy ośrodek pełni obowiązki krajowego administratora w rozumieniu

art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 i zarządza zbiorem rachunków

w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Prowadzący instalację jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii

rachunku posiadania operatora, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia Komisji

(UE) nr 389/2013.

4. Operator statku powietrznego jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii

rachunku posiadania operatora statków powietrznych, o którym mowa

w art. 17 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.

5. Krajowy ośrodek otwiera w rejestrze Unii rachunki, o których mowa

w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 389/2013, i zarządza nimi na zasadach

określonych w tym rozporządzeniu i ustawie.

6. Uprawnienia do emisji utrzymywane na krajowych rachunkach posiadania

stanowią własność Skarbu Państwa.

7. Krajowy ośrodek wykonuje prawomocne orzeczenia sądów lub innych

uprawnionych organów i ostateczne decyzje, których przedmiotem jest

rozporządzanie uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach w rejestrze

Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej lub ograniczenie prawa

posiadacza rachunku do rozporządzania tymi uprawnieniami.

8. Krajowy ośrodek informuje posiadacza rachunku o wykonaniu orzeczenia lub

decyzji, o których mowa w ust. 7, oraz wskazuje organ, który je wydał.

Art. 9. 1. Wniosek o otwarcie rachunku w rejestrze Unii odpowiada

wymaganiom określonym w art. 15–20 oraz w art. 24 rozporządzenia Komisji (UE)

nr 389/2013.

2. Wniosek o otwarcie osobistego rachunku posiadania lub rachunku obrotowego

w rejestrze Unii może złożyć:

1) osoba fizyczna posiadająca miejsce zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji

20.04.2018

©Telksinoe s. 11/94

o Działalności Gospodarczej, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r.

o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie

Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. poz. 647),

2) osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, wpisana do

Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia

1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 687, 996, 1579 i

2175)

– będąca podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik

zgodnie z art. 96 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.6)) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Przynajmniej jedna osoba wskazana we wniosku o otwarcie rachunku

w rejestrze Unii jako upoważniony przedstawiciel, o którym mowa

w art. 23 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, jest obowiązana posiadać miejsce

zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Do wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii, oprócz dokumentów

i informacji określonych w załącznikach III–VIII do rozporządzenia Komisji (UE)

nr 389/2013, dołącza się:

1) oświadczenie, że:

a) nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lit. b

rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, wobec osoby fizycznej –

w przypadku gdy wniosek dotyczy osoby fizycznej,

b) nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lit. b

rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, wobec żadnej osoby fizycznej

pełniącej funkcję członka zarządu lub innego organu zarządzającego

wnioskodawcy, powołanej do pełnienia tej funkcji, zgodnie

z postanowieniami umowy spółki, statutu lub innymi obowiązującymi

jednostkę przepisami prawa – w przypadku gdy wniosek dotyczy osoby

prawnej albo jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną,

c) nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 24 ust. 5 lit. b

rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, wobec osób fizycznych

wyznaczonych jako upoważniony przedstawiciel lub dodatkowy

upoważniony przedstawiciel, o których mowa w art. 24 rozporządzenia

Komisji (UE) nr 389/2013;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustaw zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 846, 960,

1052, 1206, 1228, 1579, 1948 i 2024 oraz z 2017 r. poz. 60.

20.04.2018

©Telksinoe s. 12/94

2) dowód wniesienia opłaty za otwarcie rachunku.

5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia

wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z

2016 r. poz. 1137, z późn. zm.)”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

6. Wniosek o otwarcie i zamknięcie rachunku w rejestrze Unii składa się

w postaci papierowej na formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego

ośrodka z zachowaniem wymagań, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE)

nr 389/2013.

7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio do wniosków o aktualizację danych

dotyczących rachunku w rejestrze Unii.

Art. 10. 1. Krajowy ośrodek informuje niezwłocznie, pismem w postaci

elektronicznej opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo pismem

w postaci papierowej, podmiot ubiegający się o otwarcie rachunku w rejestrze Unii

albo posiadacza rachunku w tym rejestrze o:

1) odmowie dokonania czynności przez Krajowy ośrodek w zakresie otwierania

rachunku, aktualizacji danych dotyczących rachunku, zamykania rachunku

w rejestrze Unii oraz zatwierdzania upoważnionego przedstawiciela i

dodatkowego upoważnionego przedstawiciela, o których mowa w art. 22 ust. 2,

art. 24 ust. 5, art. 25 ust. 3 oraz art. 28 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013;

2) zawieszeniu dostępu upoważnionego przedstawiciela lub dodatkowego

upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii lub do procesów,

do których upoważniony przedstawiciel miałby w przeciwnym przypadku

dostęp, o którym mowa w art. 34 ust. 1–4 rozporządzenia Komisji (UE)

nr 389/2013.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera:

1) oznaczenie podmiotu ubiegającego się o dokonanie czynności w rejestrze Unii;

2) określenie rodzaju czynności, której dokonania odmówiono, ze wskazaniem jej

podstawy prawnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013;

3) uzasadnienie odmowy dokonania czynności, o której mowa w ust. 1 pkt 1;

20.04.2018

©Telksinoe s. 13/94

4) pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od odmowy dokonania

czynności przez Krajowy ośrodek, zgodnie z art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 6 oraz

art. 25 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.

3. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera:

1) oznaczenie posiadacza rachunku w rejestrze Unii, którego dotyczy zawieszenie

dostępu;

2) uzasadnienie zawieszenia dostępu;

3) pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od zawieszenia dostępu,

o którym mowa w art. 34 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013,

zgodnie z art. 34 ust. 6 tego rozporządzenia.

4. Sprzeciw wraz z uzasadnieniem wnosi się za pośrednictwem Krajowego

ośrodka do ministra właściwego do spraw środowiska, w terminie 30 dni od dnia

doręczenia informacji.

5. Termin do wniesienia sprzeciwu podlega przywróceniu, jeżeli podmiot

ubiegający się o otwarcie rachunku w rejestrze Unii albo posiadacz rachunku w tym

rejestrze uprawdopodobni, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy.

6. W przypadku gdy Krajowy ośrodek uzna sprzeciw w całości za uzasadniony,

w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, podejmuje czynność, której dokonania

odmówił, albo przywraca dostęp upoważnionego przedstawiciela lub dodatkowego

upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii lub do procesów z tego

rachunku.

7. W przypadku gdy Krajowy ośrodek nie uzna sprzeciwu w całości za

uzasadniony, w terminie określonym w ust. 6, przekazuje sprzeciw do ministra

właściwego do spraw środowiska.

8. Minister właściwy do spraw środowiska w terminie 30 dni od dnia otrzymania

sprzeciwu wydaje decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu w całości lub w części

i nakazuje Krajowemu ośrodkowi dokonanie danej czynności albo przywrócenie

dostępu albo wydaje decyzję o odmowie uwzględnienia sprzeciwu.

9. Kopię ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw

środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi.

10. Krajowy ośrodek wykonuje decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu w całości

lub w części, w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania.

Art. 11. 1. Krajowy ośrodek informuje Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej, zwany dalej „Narodowym Funduszem”, o otwarciu oraz

20.04.2018

©Telksinoe s. 14/94

zamknięciu rachunku w rejestrze Unii w terminie 30 dni odpowiednio od dnia jego

otwarcia albo zamknięcia.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu, któremu odpowiednio otwarto albo

zamknięto rachunek w rejestrze Unii, oraz jego adres miejsca zamieszkania albo

adres siedziby;

2) numer rachunku w rejestrze Unii, który odpowiednio otwarto albo zamknięto;

3) dzień odpowiednio otwarcia albo zamknięcia rachunku w rejestrze Unii.

Art. 12. 1. Krajowy ośrodek określa w regulaminie szczegółowe warunki

techniczne otwierania rachunków w rejestrze Unii, zarządzania nimi oraz ich

zamykania.

2. Regulamin, o którym mowa w ust. 1, jest udostępniany na stronie internetowej

Krajowego ośrodka.

Art. 13. 1. Za otwarcie rachunku w rejestrze Unii wnosi się opłatę w wysokości

2000 zł.

2. Posiadacz rachunku w rejestrze Unii wnosi, w terminie do dnia 31 marca

każdego roku, opłatę roczną w wysokości 500 zł, wskazując w tytule przelewu

bankowego numer rachunku w rejestrze Unii, którego dotyczy wnoszona opłata.

3. Nie wnosi się opłaty za otwarcie rachunku i opłaty rocznej w przypadku

krajowego rachunku posiadania.

4. Opłatę za otwarcie rachunku i opłatę roczną wnosi się na rachunek bankowy

Narodowego Funduszu. Opłaty stanowią przychód Narodowego Funduszu.

5. Opłaty rocznej nie wnosi się za rok, w którym wniesiono opłatę za otwarcie

rachunku.

Art. 14. 1. Narodowy Fundusz przekazuje Krajowemu ośrodkowi, w terminie do

dnia 14 kwietnia każdego roku, informację o wniesieniu opłaty rocznej zawierającą

następujące dane:

1) imię i nazwisko albo nazwę posiadacza rachunku oraz jego adres miejsca

zamieszkania albo adres siedziby;

2) numer rachunku w rejestrze Unii;

3) wysokość wniesionej opłaty;

4) datę wpływu opłaty na rachunek bankowy Narodowego Funduszu.

2. W przypadku niewniesienia opłaty rocznej stosuje się przepis art. 34

ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Przywrócenie dostępu do rachunku

20.04.2018

©Telksinoe s. 15/94

w rejestrze Unii następuje niezwłocznie po przekazaniu Krajowemu ośrodkowi

dowodu wniesienia tej opłaty.

Rozdział 3

Rozporządzanie uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach

w rejestrze Unii i przenoszenie tych uprawnień

Art. 15. 1. Uprawnieniami do emisji można swobodnie rozporządzać, chyba że

przepisy ustawy lub przepisy Unii Europejskiej dotyczące handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych stanowią inaczej.

2. Czynności rozporządzające uprawnieniami do emisji mogą być dokonywane

między osobami fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi

niebędącymi osobami prawnymi, które posiadają rachunek w rejestrze Unii.

Art. 16. 1. Uprawnienia do emisji są ważne w okresie rozliczeniowym, na który

zostały przydzielone.

2. Uprawnienia do emisji niewykorzystane w danym roku okresu

rozliczeniowego zachowują ważność w kolejnych latach tego okresu.

3. Uprawnienia do emisji znajdujące się na rachunku w rejestrze Unii,

z wyłączeniem krajowego rachunku posiadania, niewykorzystane w danym okresie

rozliczeniowym są zastępowane równoważną liczbą uprawnień do emisji ważnych

w kolejnym okresie rozliczeniowym.

Rozdział 4

Ogólne zasady przydzielania instalacjom uprawnień do emisji

Art. 17. 1. Uprawnienia do emisji przydzielane instalacjom na podstawie

przepisów rozdziałów 5, 6, 10 i 11 są uprawnieniami do emisji ogólnych w rozumieniu

art. 3 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.

2. Uprawnienia do emisji są przydzielane instalacjom na poszczególne lata

okresu rozliczeniowego na zasadach określonych w ustawie.

3. Wykaz instalacji i liczba uprawnień do emisji przydzielonych na dany rok dla

każdej z tych instalacji są ustalane w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4

i art. 29 ust. 1 oraz stosownie do informacji, o których mowa w art. 26 ust. 4, art. 41

ust. 2, art. 70 ust. 12, art. 71 ust. 11 i art. 73 ust. 10.

4. O ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, uprawnienia do emisji wydaje się

na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii nie wcześniej niż od dnia 1 lutego

20.04.2018

©Telksinoe s. 16/94

i nie później niż do dnia 28 lutego każdego roku. Uprawnienia do emisji wydaje się

w liczbie, jaka została przydzielona instalacji na dany rok na podstawie:

1) przepisów wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji,

o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, albo

stosownie do informacji, o której mowa w art. 73 ust. 10, oraz

2) przepisów wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 albo stosownie do informacji,

o której mowa w art. 41 ust. 2.

5. Krajowy ośrodek przekazuje marszałkowi województwa informację o liczbie

uprawnień do emisji wydanych na rachunek posiadania operatora albo na rachunek

posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii w terminie 14 dni od dnia

ich wydania.

6. Informacja, o której mowa w ust. 5, zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku

powietrznego;

2) w przypadku instalacji – jej oznaczenie;

3) liczbę wydanych uprawnień do emisji ze wskazaniem roku, na który zostały

wydane;

4) datę wydania uprawnień do emisji.

Art. 18. 1. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora

w rejestrze Unii w liczbie większej niż ustalona w przepisach wydanych na podstawie

art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71

ust. 11 lub art. 70 ust. 12, albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 73

ust. 10, zwane dalej „nadmiarowo wydanymi uprawnieniami do emisji”, podlegają

zwrotowi.

2. Krajowy ośrodek występuje z wnioskiem o zwrot nadmiarowo wydanych

uprawnień do emisji do prowadzącego instalację. Prowadzący instalację zwraca

nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji w terminie 14 dni od dnia otrzymania

wniosku.

3. Jeżeli prowadzący instalację nie zwróci nadmiarowo wydanych uprawnień do

emisji w terminie, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi

właściwemu do spraw środowiska informację o prowadzącym instalację, który nie

dopełnił obowiązku zwrotu.

4. Informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację, jego adres miejsca

zamieszkania albo adres siedziby;

20.04.2018

©Telksinoe s. 17/94

2) liczbę nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji.

5. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu

równowartości nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, określając kwotę

podlegającą zwrotowi oraz termin jej uiszczenia.

6. Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową cenę

uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji

notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu,

w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień

wydania decyzji, w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji.

Art. 19. 1. Do kwoty, o której mowa w art. 18 ust. 5, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2017 r. poz. 201).

2. Kwota, o której mowa w art. 18 ust. 5, podlega egzekucji administracyjnej

w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, z późn. zm.7)).

3. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której

mowa w art. 18 ust. 5, stanowią dochód budżetu państwa.

Rozdział 5

Przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii

elektrycznej

Art. 20. 1. Uprawnienia do emisji dla instalacji na produkcję inną niż produkcja

energii elektrycznej są przydzielane na podstawie wniosku o przydział uprawnień do

emisji na okres rozliczeniowy.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest składany do Krajowego ośrodka na

formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka w postaci

papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim

danych.

Art. 21. 1. Wniosek, o którym mowa w art. 20 ust. 1, zawiera informacje

o instalacji, w szczególności dotyczące:

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 868,

1228, 1244, 1578, 1860 i 1948.

20.04.2018

©Telksinoe s. 18/94

1) przynależności instalacji do sektora lub podsektora narażonego na znaczące

ryzyko ucieczki emisji, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 10a ust. 13 dyrektywy 2003/87/WE;

2) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji;

3) początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej dla każdej podinstalacji;

4) historycznego poziomu działalności w instalacji;

5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji.

2. Początkowa zainstalowana zdolność produkcyjna, o której mowa w ust. 1

pkt 3, oznacza średnią z dwóch największych miesięcznych wielkości produkcji

w podinstalacji w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. albo

w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. – jeżeli instalacja

w pierwszym okresie nie działała albo działała krócej niż dwa miesiące, przyjmując,

że podinstalacja działała przy tym obciążeniu 720 godzin na miesiąc przez 12 miesięcy

w roku.

3. Historyczny poziom działalności w instalacji, o którym mowa w ust. 1 pkt 4,

określa się dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

albo dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.,

jeżeli poziom działalności w drugim okresie odniesienia jest wyższy.

4. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji dla instalacji stanowi

sumę wszystkich wstępnych rocznych liczb uprawnień do emisji dla podinstalacji

obliczonych zgodnie z art. 22 ust. 2.

5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia:

1) wymagania dotyczące wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i art. 68 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 71 ust. 3 pkt 1,

2) zakres i sposób gromadzenia danych do określania początkowej zainstalowanej

zdolności produkcyjnej, o której mowa w ust. 1 pkt 3, art. 68 ust. 2 pkt 2,

i zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 71 ust. 3 pkt 2,

w instalacji i podinstalacji w celu określenia okresów odniesienia będących

podstawą do wyliczania przydziału uprawnień do emisji,

3) sposób określania historycznego poziomu działalności, o którym mowa w ust. 1

pkt 4, oraz poziomów działalności, o których mowa w art. 68 ust. 2 pkt 3 i art. 71

ust. 3 pkt 3,

4) sposób obliczania wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji

20.04.2018

©Telksinoe s. 19/94

– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitych wymagań dotyczących

gromadzenia i weryfikacji danych wykorzystywanych na potrzeby przydziału

uprawnień do emisji.

6. Informacje o instalacji, o których mowa w ust. 1, podlegają weryfikacji przez

weryfikatora w zakresie poprawności, wiarygodności oraz dokładności, zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Z przeprowadzonej weryfikacji

sporządza się protokół.

7. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania w zakresie weryfikacji informacji przekazanych przez prowadzącego

instalację, mając na uwadze konieczność zagwarantowania, że przydział uprawnień do

emisji następuje na podstawie rzetelnych i wiarygodnych danych.

8. Koszty weryfikacji informacji o instalacji ponosi prowadzący instalację.

9. Prowadzący instalację składa wniosek, o którym mowa w art. 20 ust. 1, nie

później niż na 17 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. Wniosek

złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia.

10. Do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 1, dołącza się:

1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych we wniosku;

2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji informacji

o instalacji, o których mowa w ust. 1;

3) opis i schemat strukturalny instalacji z podziałem na podinstalacje.

11. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów,

o których mowa w ust. 1–3, 10, określonych w przepisach wydanych na podstawie

ust. 5 oraz wymogu określonego w art. 20 ust. 2, Krajowy ośrodek wzywa

prowadzącego instalację do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia

wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Do wniosku

składanego w postaci elektronicznej dołącza się elektroniczne kopie dokumentów.

Art. 22. 1. Krajowy ośrodek sprawdza zweryfikowane informacje o instalacji,

o których mowa w art. 21 ust. 6, w zakresie kompletności danych oraz zgodności

i poprawności przeprowadzonych obliczeń zgodnie z przepisami ustawy i przepisami

Unii Europejskiej dotyczącymi przydziału uprawnień do emisji.

2. Na podstawie zweryfikowanych informacji o instalacji, o których mowa

w art. 21 ust. 6, oraz po dokonaniu sprawdzenia, oblicza się dla każdego roku okresu

rozliczeniowego dla każdej instalacji, z podziałem na podinstalacje, wstępną roczną

liczbę uprawnień do emisji zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5

pkt 4.

20.04.2018

©Telksinoe s. 20/94

Art. 23. 1. Krajowy ośrodek przygotowuje wykaz instalacji wraz z obliczoną

wstępną całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji, zgodnie z art. 21 ust. 4.

2. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

wykaz, o którym mowa w ust. 1.

3. Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału

społeczeństwa w opracowywaniu wykazu, o którym mowa w ust. 1, na zasadach

i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu

informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie

środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353,

831, 961, 1250, 1579 i 2003).

4. Minister właściwy do spraw środowiska przedstawia wykaz, o którym mowa

w ust. 1, do akceptacji Radzie Ministrów.

5. Jeżeli Rada Ministrów zaakceptuje wykaz, o którym mowa w ust. 4, minister

właściwy do spraw środowiska przekazuje go Komisji Europejskiej.

Art. 24. 1. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu w części, minister

właściwy do spraw środowiska, kierując się koniecznością realizacji obowiązku

wykonania decyzji Komisji dotyczącej wykazu, sporządza poprawiony w zakresie

wskazanym w decyzji Komisji wykaz. Do opracowania poprawionego wykazu

przepisy art. 21–23 stosuje się odpowiednio.

2. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu w całości, minister

właściwy do spraw środowiska sporządza nowy wykaz. Do opracowania nowego

wykazu stosuje się przepisy art. 21–23.

Art. 25. 1. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wykaz, o którym mowa

w art. 23 ust. 5 albo w art. 24 ust. 1 albo 2, Krajowy ośrodek oblicza całkowitą roczną

liczbę uprawnień do emisji, która ma być przydzielona instalacji znajdującej się

w wykazie.

2. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 1, stanowi

iloczyn wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji określonej dla

instalacji w wykazie, o którym mowa w ust. 1, i międzysektorowego współczynnika

korygującego określonego w decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej

krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału

bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11

ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2013/448/UE) (Dz.

Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 27).

20.04.2018

©Telksinoe s. 21/94

3. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 1,

w przypadku instalacji wytwarzającej energię elektryczną, której przydziela się

uprawnienia do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej, stanowi

wstępną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji określoną dla instalacji

w wykazie, o którym mowa w ust. 1, dostosowaną na każdy rok okresu

rozliczeniowego za pomocą współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 10

ust. 9 akapit drugi decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia

przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych

uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz. Urz. UE L 130 z 17.05.2011,

str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „decyzją Komisji nr 2011/278/UE”.

4. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz instalacji wraz

z całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji przydzieloną każdej z tych instalacji na

okres rozliczeniowy, obliczoną zgodnie z ust. 2 i 3, kierując się stanowiskiem Komisji

Europejskiej, a także powszechnym charakterem tego wykazu.

Art. 26. 1. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji przydzielona dla danej

instalacji w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 podlega dostosowaniu do

zmian w wykazie sektorów lub podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki

emisji, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 10a

ust. 13 dyrektywy 2003/87/WE.

2. Prowadzący instalację w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie przepisów

wprowadzających zmiany w wykazie sektorów lub podsektorów narażonych na

znaczące ryzyko ucieczki emisji przedkłada do Krajowego ośrodka informację

o instalacji, o której mowa w art. 21 ust. 1.

3. Przepisy art. 21–24 oraz art. 25 ust. 1–3 stosuje się odpowiednio.

4. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra całkowitą

roczną liczbę uprawnień do emisji dostosowaną do zmian w wykazie sektorów lub

podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji.

Rozdział 6

Przydział uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym 2013–2020 dla

instalacji wytwarzających energię elektryczną

Art. 27. 1. W okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia

2013 r. instalacjom wytwarzającym energię elektryczną, które były eksploatowane

20.04.2018

©Telksinoe s. 22/94

najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., lub instalacjom wytwarzającym energię

elektryczną, w przypadku których proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty

najpóźniej w tym dniu, mogą być przydzielone uprawnienia do emisji na zasadach

określonych w niniejszym rozdziale.

2. Za dzień faktycznego rozpoczęcia procesu inwestycyjnego uznaje się dzień,

w którym zostały podjęte prace przygotowawcze związane z tym procesem.

3. Uprawnienia do emisji przydzielone instalacji wytwarzającej energię

elektryczną, w przypadku której proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty

najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., mogą zostać wydane tej instalacji od roku,

w którym rozpoczęto eksploatację tej instalacji.

4. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, w przypadku której

proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu 31 grudnia

2008 r., przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska i Krajowemu

ośrodkowi informację o oddaniu instalacji do użytkowania, w terminie 14 dni od dnia

oddania tej instalacji do użytkowania.

Art. 28. 1. Wartość uprawnień do emisji wydanych instalacjom wytwarzającym

energię elektryczną na zasadach określonych w niniejszym rozdziale stanowi wartość

pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii

Europejskiej, zwanej dalej „pomocą publiczną”.

2. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, któremu wydano

uprawnienia do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale, jest

beneficjentem pomocy publicznej.

Art. 29. 1. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz instalacji

wytwarzających energię elektryczną, o których mowa w art. 27 ust. 1, wraz z liczbą

uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia danej instalacji na każdy rok

okresu rozliczeniowego 2013–2020, kierując się decyzją Komisji Europejskiej z dnia

13 lipca 2012 r. C(2012) 4609 final. dotyczącą wniosku zgłoszonego przez Polskę na

podstawie art. 10c ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

w celu przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na modernizację

wytwarzania energii elektrycznej oraz decyzją Komisji Europejskiej z dnia

22 stycznia 2014 r. C(2013) 6648 final. – Odstępstwo na podstawie art. 10c dyrektywy

2003/87/WE w sprawie handlu emisjami – bezpłatne uprawnienia dla wytwórców

energii elektrycznej, w których Komisja Europejska zaakceptowała złożony przez

Rzeczpospolitą Polską wniosek dotyczący przydziału uprawnień do emisji instalacjom

20.04.2018

©Telksinoe s. 23/94

wytwarzającym energię elektryczną w okresie rozliczeniowym 2013–2020, a także

powszechnym charakterem tego wykazu.

2. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera listę instalacji wytwarzających

energię elektryczną, które kwalifikują się do przydziału uprawnień do emisji, wraz z

liczbą uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia danej instalacji na każdy

rok okresu rozliczeniowego 2013–2020, ustaloną przez ministra właściwego do spraw

środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw energii, zgodnie z

decyzją Komisji nr K (2011) 1983 z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie metodologii

przejściowego przydziału instalacjom wytwarzającym energię elektryczną

bezpłatnych uprawnień do emisji na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE oraz

z uwzględnieniem wytycznych zawartych w Komunikacie Komisji – Wytyczne w

zakresie nieobowiązkowego stosowania art. 10c dyrektywy 2003/87/WE (2011/C

99/03) (Dz. Urz. UE C 99 z 31.03.2011, str. 9), zwanym dalej „Komunikatem Komisji

nr 2011/C 99/03”, na podstawie:

1) zweryfikowanych emisji w latach 2005–2007 lub

2) wskaźnika wydajności ex ante.

Art. 30. 1. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze

obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

krajowy plan inwestycyjny sporządzony przez ministra właściwego do spraw energii

na podstawie informacji przekazanych przez podmioty realizujące zadania

inwestycyjne z uwzględnieniem potrzeby modernizacji i poprawy infrastruktury,

wspierania czystych technologii, a także dywersyfikacji struktury energetycznej

i źródeł dostaw, zatwierdzony przez Komisję Europejską w decyzjach, o których

mowa w art. 29 ust. 1, niezwłocznie po jego zatwierdzeniu przez Komisję Europejską,

uwzględniając poufność informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w

rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2003 r. poz. 1503, z późn. zm.8)).

2. Krajowy plan inwestycyjny, o którym mowa w ust. 1, zawiera wykaz zadań

inwestycyjnych, z określeniem dla każdego zadania inwestycyjnego w szczególności:

1) podmiotów podejmujących poszczególne zadania inwestycyjne;

2) okresu realizacji poszczególnych zadań inwestycyjnych oraz przewidywanych

terminów zakończenia realizacji tych zadań inwestycyjnych;

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 959, 1693

i 1804, z 2005 r. poz. 68, z 2007 r. poz. 1206 oraz z 2009 r. poz. 1540.

20.04.2018

©Telksinoe s. 24/94

3) kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia w poszczególnych

latach;

4) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia na

dostosowanie instalacji do przepisów w zakresie emisji przemysłowych,

z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł, stanowiących pomoc publiczną;

5) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia na

dostosowanie do przepisów w zakresie odnawialnych źródeł energii,

z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną;

6) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do sfinansowania

ze środków krajowych i Unii Europejskiej, które stanowią pomoc publiczną.

Art. 31. 1. Podmiotem realizującym zadanie inwestycyjne może być prowadzący

instalację wytwarzającą energię elektryczną, grupa kapitałowa, do której należy

prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, lub operator systemu

dystrybucyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo

energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220), lub spółka celowa, do której należy

prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, operator systemu

przesyłowego gazowego albo systemu przesyłowego elektroenergetycznego

w rozumieniu tej ustawy.

2. W przypadku zadania inwestycyjnego realizowanego przez grupę kapitałową

wyznacza się podmiot odpowiedzialny za realizację obowiązków sprawozdawczych

wynikających z ustawy.

3. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie

inwestycyjnym, który w związku z realizacją tego zadania ponosi koszty inwestycyjne

w celu ich zbilansowania z wartością uprawnień do emisji planowanych do

przydzielenia instalacji wytwarzającej energię elektryczną, podlega obowiązkom

wynikającym z przepisów ustawy.

Art. 32. 1. Zadania inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym są

realizowane zgodnie z zatwierdzonymi wskaźnikami zgodności.

2. Przez wskaźniki zgodności rozumie się parametry służące wykazaniu, że

zadanie inwestycyjne jest realizowane zgodnie z zasadami określonymi

w Komunikacie Komisji nr 2011/C 99/03.

3. Wskaźniki zgodności określa załącznik nr 2 do ustawy.

4. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie

inwestycyjnym składa do ministra właściwego do spraw środowiska, nie później niż

20.04.2018

©Telksinoe s. 25/94

w terminie 3 miesięcy przed dniem rozpoczęcia realizacji zadania inwestycyjnego,

wniosek o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego zadania inwestycyjnego

wskaźnika lub wskaźników zgodności.

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera w szczególności:

1) charakterystykę zadania inwestycyjnego;

2) proponowany wskaźnik lub wskaźniki zgodności oraz ich wartość:

a) przed rozpoczęciem realizacji zadania,

b) po zakończeniu realizacji zadania.

6. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi

wniosek, o którym mowa w ust. 4, w celu wydania opinii na temat prawidłowości

doboru wskaźnika lub wskaźników zgodności proponowanych w tym wniosku.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska opinię

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Przy zasięganiu opinii przepisu

art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego

nie stosuje się.

7. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, sporządza się w postaci papierowej albo

elektronicznej, za pomocą formularza, według wzoru określonego w przepisach

wydanych na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 1. Wniosek w postaci elektronicznej opatruje

się kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

8. Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze decyzji:

1) zatwierdza proponowany we wniosku wskaźnik lub wskaźniki zgodności dla

danego zadania inwestycyjnego lub

2) odmawia zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników zgodności

– w przypadku gdy wskaźnik lub wskaźniki zgodności nie zostały dobrane

prawidłowo dla realizacji danego zadania inwestycyjnego.

9. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada ministrowi właściwemu

do spraw środowiska poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub

wskaźników zgodności, w terminie 3 miesięcy od dnia sporządzenia tego

poświadczenia, chyba że poświadczenie to sporządza minister właściwy do spraw

środowiska.

10. Poświadczenie osiągnięcia każdego z zatwierdzonych wskaźników

zgodności sporządza:

1) minister właściwy do spraw środowiska w zakresie:

a) sieci przesyłowych i dystrybucyjnych elektroenergetycznych,

b) sieci przesyłowych gazowych,

20.04.2018

©Telksinoe s. 26/94

c) sieci ciepłowniczych

– w formie zaświadczenia;

2) weryfikator w zakresie emisyjności lub redukcji emisyjności produktu oraz

w zakresie zastosowanego paliwa – w formie opinii.

11. Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników

zgodności sporządza się niezwłocznie po zakończeniu realizacji zadania

inwestycyjnego.

12. Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników

zgodności w zakresie emisyjności lub redukcji emisyjności produktu oraz w zakresie

zastosowanego paliwa sporządza się uwzględniając dane z 12 miesięcy licząc od dnia

zakończenia realizacji zadania inwestycyjnego, niezwłocznie po upływie tego okresu.

13. Koszty sporządzenia poświadczenia osiągnięcia każdego z zatwierdzonych

wskaźników zgodności ponosi podmiot realizujący zadanie inwestycyjne.

Art. 33. 1. Realizacja zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie

inwestycyjnym, stanowiących roboty budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, 961, 1165, 1250 i 2255)

podlega kontroli przez organy nadzoru budowlanego.

2. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne składa wniosek o przeprowadzenie

kontroli, o której mowa w ust. 1, nie rzadziej niż raz w okresie sprawozdawczym.

3. Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje sprawdzenie zgodności

wykonywanych robót budowlanych z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –

Prawo budowlane i jest prowadzona na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Art. 34. 1. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie

inwestycyjnym, w terminie do dnia 30 września każdego roku, przedkłada Krajowemu

ośrodkowi sprawozdanie rzeczowo-finansowe z realizacji zadania inwestycyjnego za

okres sprawozdawczy, zwane dalej „sprawozdaniem rzeczowo-finansowym”, wraz

z opinią biegłego rewidenta, o której mowa w art. 36 ust. 2.

2. Sprawozdania rzeczowo-finansowego nie składa się, jeżeli w okresie

sprawozdawczym nie poniesiono żadnych kosztów inwestycyjnych. W takim

przypadku podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada Krajowemu

ośrodkowi odpowiednią informację w terminie, o którym mowa w ust. 1. Informacja

zawiera również szczegółowe dane o wykorzystaniu nadwyżki kosztów

inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3. Informację składa się na formularzu

według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 4.

20.04.2018

©Telksinoe s. 27/94

3. Jeżeli przyczyną nieponiesienia kosztów inwestycyjnych jest wstrzymanie

realizacji zadania inwestycyjnego, podmiot realizujący to zadanie informuje ministra

właściwego do spraw środowiska o przyczynach wstrzymania oraz planowanym

terminie wznowienia realizacji zadania inwestycyjnego w terminie, o którym mowa

w ust. 1.

4. Jeżeli w okresie sprawozdawczym podmiot realizujący zadanie inwestycyjne

nie poniósł żadnych kosztów inwestycyjnych i nie wykorzystano nadwyżki kosztów

inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3, wydanie uprawnień do emisji

planowanych do przydzielenia na kolejny rok okresu rozliczeniowego zawiesza się,

nie dłużej jednak niż na 4 lata okresu rozliczeniowego.

5. Niezłożenie sprawozdania rzeczowo-finansowego za pięć kolejnych okresów

sprawozdawczych jest równoznaczne z zaprzestaniem realizacji zadania

inwestycyjnego. Równowartość wydanych uprawnień do emisji w związku

z realizacją zadania inwestycyjnego podlega zwrotowi.

6. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu

równowartości uprawnień do emisji określając kwotę podlegającą zwrotowi wraz

z terminem jej zwrotu.

7. Uprawnienia, których wydanie uległo zawieszeniu, podlegają wydaniu, jeżeli

podmiot realizujący zadanie inwestycyjne złoży sprawozdanie rzeczowo-finansowe

wykazujące poniesienie kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania

z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji, określoną

w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, przepisy art. 39 ust. 3–7 stosuje się

odpowiednio.

9. Krajowy ośrodek sprawdza czy zweryfikowane sprawozdanie rzeczowo-

-finansowe, o którym mowa w ust. 1, nie zawiera braków lub uchybień. W przypadku

stwierdzenia braków lub uchybień Krajowy ośrodek wyznacza termin na ich

usunięcie.

10. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

w terminie do dnia 30 listopada każdego roku:

1) sprawdzone zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe;

2) listę podmiotów, które realizują zadania inwestycyjne, i które w terminie nie

przedłożyły zweryfikowanego sprawozdania rzeczowo-finansowego;

20.04.2018

©Telksinoe s. 28/94

3) listę podmiotów, które złożyły zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-

-finansowe i wobec których nie minął termin na usunięcie braków lub uchybień,

o których mowa w ust. 9.

11. Krajowy ośrodek, niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa

w ust. 9, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska zweryfikowane

sprawozdania rzeczowo-finansowe zawierające braki lub uchybienia, których nie

usunięto w terminie, o którym mowa w ust. 9.

12. Jeżeli braki lub uchybienia w zweryfikowanym sprawozdaniu rzeczowo-

-finansowym nie zostały usunięte w terminie, o którym mowa w ust. 9, minister

właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o odmowie wydania uprawnień do

emisji planowanych do przydzielenia instalacji w przepisach wydanych na podstawie

art. 29 ust. 1, na dany rok okresu rozliczeniowego. Decyzji nadaje się rygor

natychmiastowej wykonalności.

13. Jeżeli podmiot, o którym mowa w ust. 1, wykaże, że nieusunięcie braków lub

uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 9, nastąpiło wskutek zdarzeń lub

okoliczności, którym podmiot ten nie mógł zapobiec, i jednocześnie usunie te braki

lub uchybienia, minister właściwy do spraw środowiska umarza postępowanie,

o którym mowa w ust. 12.

14. Okresem sprawozdawczym jest okres rozpoczynający się z dniem 1 lipca

i kończący się dnia 30 czerwca następnego roku.

15. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe sporządza się w postaci papierowej

i w postaci elektronicznej umożliwiającej elektroniczne przetwarzanie zawartych

w nim danych na formularzu według wzoru określonego w przepisach wydanych na

podstawie art. 36 ust. 6 pkt 2.

16. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe zawiera w szczególności:

1) charakterystykę zadania inwestycyjnego z podaniem zatwierdzonego wskaźnika

lub wskaźników zgodności, o których mowa w art. 32 ust. 8;

2) harmonogram rzeczowo-finansowy realizacji zadania inwestycyjnego;

3) zestawienie planowanych źródeł finansowania zadania inwestycyjnego, w tym

źródeł finansowania ze środków krajowych i Unii Europejskiej, stanowiących

pomoc publiczną;

4) zestawienie rzeczowych elementów zadania inwestycyjnego zrealizowanych

w okresie sprawozdawczym;

20.04.2018

©Telksinoe s. 29/94

5) zestawienie poniesionych kosztów inwestycyjnych netto, tj. kosztów

pomniejszonych o wartość podatku od towarów i usług, przed potrąceniem

innych podatków i opłat, z wyszczególnieniem kosztów:

a) związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów

dotyczących emisji przemysłowych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych

ze źródeł stanowiących pomoc publiczną,

b) związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów

dotyczących promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych,

z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc

publiczną,

c) sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną;

6) informacje o wykorzystaniu nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa

w art. 38 ust. 3;

7) zestawienie protokołów z kontroli realizacji zadania inwestycyjnego

przeprowadzonych przez organy nadzoru budowlanego w okresie

sprawozdawczym, z uwzględnieniem uwag i zastrzeżeń organów

przeprowadzających kontrolę oraz sposobu realizacji zaleceń pokontrolnych;

8) wartość kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację zadania

inwestycyjnego kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do

przydzielenia uprawnień do emisji;

9) wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną, którym zostaną wydane

uprawnienia do emisji w związku z poniesieniem kosztów inwestycyjnych na

realizację danego zadania, wraz z liczbą uprawień do emisji dla poszczególnych

instalacji.

17. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przechowuje dokumentację

związaną z realizacją tego zadania przez okres 10 lat od dnia wydania uprawnień do

emisji na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii oraz udostępnia tę

dokumentację na wezwanie ministra właściwego do spraw środowiska.

18. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dokonuje aktualizacji

harmonogramu rzeczowo-finansowego, w przypadku zmian w realizacji tego zadania,

które będą miały wpływ na termin zakończenia jego realizacji.

Art. 35. 1. Koszty inwestycyjne poniesione na realizację zadań inwestycyjnych

związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów dotyczących

promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z wyjątkiem kosztów

sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną, mogą zostać wykorzystane

20.04.2018

©Telksinoe s. 30/94

do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji po

przekroczeniu przez Rzeczpospolitą Polską 15% krajowego celu ogólnego w zakresie

udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto. Udział

energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto ustala się na

podstawie wyników badań statystycznych statystyki publicznej gromadzonych

zgodnie z przepisami wydawanymi na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r.

o statystyce publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60).

2. Koszty inwestycyjne wyraża się w złotych w cenach z 2010 r.

z uwzględnieniem wskaźników cen nakładów inwestycyjnych ustalanych na koniec

roku poprzedzającego koniec okresu sprawozdawczego na podstawie komunikatu

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego na podstawie art. 15 ust. 5b

ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1888, 1926, 1933 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60).

3. Koszty inwestycyjne ponoszone w walutach obcych podlegają przeliczeniu na

złote zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Art. 36. 1. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe jest weryfikowane przez biegłego

rewidenta, o którym mowa w ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach,

firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. poz. 1089).

2. Biegły rewident w ramach weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego

sporządza opinię, w której poświadcza wysokość poniesionych kosztów

inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do

przydzielenia uprawnień do emisji, z uwzględnieniem realizacji rzeczowych

elementów zadania inwestycyjnego.

3. Kosztami inwestycyjnymi kwalifikowanymi do zbilansowania z wartością

planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji są koszty inwestycyjne netto

poniesione na realizację zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie

inwestycyjnym pomniejszone o wartość kosztów finansowanych ze źródeł

stanowiących pomoc publiczną, a także o wartość finansowanych z innych źródeł

kosztów poniesionych w związku ze spełnianiem obowiązków wynikających

z przepisów dotyczących emisji przemysłowych oraz przepisów dotyczących

promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z zastrzeżeniem art. 35

ust. 1. Przez koszty inwestycyjne netto należy rozumieć koszty pomniejszone

o wartość podatku od towarów i usług, ale przed potrąceniem innych podatków i opłat.

4. Opinia biegłego rewidenta sporządzona w języku polskim jest składana wraz

z tłumaczeniem tej opinii przez tłumacza przysięgłego na język angielski. Opinię

20.04.2018

©Telksinoe s. 31/94

biegłego rewidenta sporządza się na formularzu według wzoru określonego

w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 3.

5. Koszty weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego oraz koszty

tłumaczenia opinii biegłego rewidenta przez tłumacza przysięgłego ponosi podmiot

realizujący zadanie inwestycyjne.

6. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, wzór:

1) formularza wniosku o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego

zadania inwestycyjnego wskaźnika lub wskaźników zgodności, o których mowa

w art. 32 ust. 4,

2) formularza sprawozdania rzeczowo-finansowego,

3) formularza opinii biegłego rewidenta, o której mowa w ust. 2,

4) formularza informacji, o której mowa w art. 34 ust. 2

– z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia jednolitego standardu przekazywanych

informacji, specyfiki zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie

inwestycyjnym oraz potrzeby prawidłowego monitorowania ich realizacji, a także

potrzeby zapewnienia zgodności pomocy publicznej z warunkami jej dopuszczalności.

Art. 37. 1. Zadania inwestycyjne realizowane przez operatora systemu

przesyłowego gazowego albo systemu przesyłowego elektroenergetycznego mogą być

współfinansowane przez prowadzącego instalację wytwarzającą energię elektryczną

lub grupę kapitałową, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię

elektryczną.

2. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub grupa

kapitałowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną,

za współfinansowanie, o którym mowa w ust. 1, uzyskuje uprawnienia do emisji

wydane w związku z rozliczeniem kosztów inwestycyjnych poniesionych na

realizację zadania inwestycyjnego.

3. Operator systemu przesyłowego ogłasza na swojej stronie internetowej ogólne

warunki współfinansowania zadania inwestycyjnego oraz zamieszcza wzór umowy na

współfinansowanie tego zadania.

4. Ogólne warunki współfinansowania zadania inwestycyjnego określają

w szczególności przedmiot zadania inwest ycyjnego ujętego w krajowym planie

inwestycyjnym wraz z harmonogramem realizacji tego zadania.

20.04.2018

©Telksinoe s. 32/94

Art. 38. 1. Uprawnienia do emisji są wydawane instalacjom wytwarzającym

energię elektryczną w liczbie stanowiącej równowartość poświadczonej

w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokości poniesionych kosztów

inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji,

jednak nie większej niż liczba uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia tej

instalacji na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1.

2. Wartość uprawnień do emisji, które mają być wydane na dany rok, ustala się

na podstawie jednostkowej ceny uprawnienia do emisji określonej w Komunikacie

Komisji nr 2011/C 99/03 według kursu euro, który wyniósł 4 zł.

3. W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym

wysokość poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania

z wartością uprawnień do emisji jest wyższa niż wartość uprawnień do emisji

planowanych do przydzielenia instalacji na dany rok w przepisach wydanych na

podstawie art. 29 ust. 1, nadwyżka kosztów inwestycyjnych może zostać

wykorzystana do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji w następnych latach

okresu rozliczeniowego, jednak nie później niż do dnia 28 lutego 2020 r.

4. W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym

wysokość poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania

z wartością uprawnień do emisji jest niższa niż wartość uprawnień do emisji

planowanych do przydzielenia instalacji na dany rok w przepisach wydanych na

podstawie art. 29 ust. 1, uprawnienia do emisji, w liczbie która stanowi różnicę między

liczbą uprawnień do emisji planowaną do przydzielenia na dany rok a liczbą

uprawnień do emisji wydanych w tym roku instalacji, przenosi się na następne lata,

nie dłużej jednak niż na 4 lata i nie później niż do dnia 28 lutego 2020 r.

5. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne jest obowiązany poinformować,

pismem w postaci elektronicznej opatrzonym kwalifikowanym podpisem

elektronicznym albo pismem w postaci papierowej, ministra właściwego do spraw

środowiska o terminie zaprzestania realizacji tego zadania, nie później niż po upływie

21 dni od dnia zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego.

6. W przypadku zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego beneficjent

pomocy publicznej zwraca równowartość uprawnień do emisji wydanych w związku

z realizacją tego zadania do dnia zaprzestania jego realizacji na podstawie dec yzji

ministra właściwego do spraw środowiska w sprawie zwrotu równowartości

uprawnień do emisji i określającej kwotę podlegającą zwrotowi.

20.04.2018

©Telksinoe s. 33/94

7. Do obowiązku zwrotu równowartości uprawnień do emisji przepisy art. 39

ust. 4–7 stosuje się odpowiednio.

Art. 39. 1. Łączna wartość pomocy publicznej udzielonej w formie uprawnień

do emisji na realizację danego zadania inwestycyjnego wraz z inną pomocą publiczną

i pomocą de minimis nie może przekroczyć 100% wartości kosztów kwalifikowanych.

2. Równowartość wydanych uprawnień do emisji, których wartość powoduje

przekroczenie intensywności pomocy, o której mowa w ust. 1, podlega zwrotowi na

zasadach określonych w ust. 4–7.

3. Po stwierdzeniu zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego na podstawie

informacji, o której mowa w art. 38 ust. 5, minister właściwy do spraw środowiska

wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości uprawnień do emisji, określając

kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu.

4. Kwota podlegająca zwrotowi stanowi równowartość uprawnień do emisji

podlegających zwrotowi obliczoną przy uwzględnieniu jednostkowej ceny

uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji

notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu,

w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień

wydania uprawnień do emisji na rachunek prowadzącego instalację, powiększoną

o odsetki obliczone z zastosowaniem stopy zwrotu pomocy określonej zgodnie

z rozdziałem V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.

w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego

szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz. Urz. UE L

140 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.

8, t. 4, str. 3) w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez

Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji.

5. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której

mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

6. Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

7. Kwota, o której mowa w ust. 4, podlega egzekucji administracyjnej w trybie

przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Art. 40. 1. W przypadku gdy podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte

w krajowym planie inwestycyjnym nie osiągnął zatwierdzonego wskaźnika lub

20.04.2018

©Telksinoe s. 34/94

wskaźników zgodności określonych w decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 8,

beneficjent pomocy publicznej zwraca równowartość uprawnień do emisji wydanych

w związku z realizacją tego zadania na podstawie decyzji ministra właściwego do

spraw środowiska w sprawie zwrotu równowartości uprawnień do emisji określającej

kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu.

2. Do obowiązku zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 39 ust. 4–7.

Art. 41. 1. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji

Europejskiej w celu akceptacji wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną

wraz z liczbą uprawnień do emisji, które są planowane do wydania tym instalacjom

w danym roku okresu rozliczeniowego.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, po zaakceptowaniu przez Komisję

Europejską wykazu, o którym mowa w ust. 1, ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację

o liczbie uprawnień do emisji, które w danym roku okresu rozliczeniowego zostaną

wydane instalacjom wytwarzającym energię elektryczną.

3. Uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora

w rejestrze Unii w liczbie określonej w informacji, o której mowa w ust. 2.

Art. 42. 1. Krajowy ośrodek sporządza corocznie raport z realizacji zadań

inwestycyjnych na podstawie danych i informacji zawartych w sprawozdaniach

rzeczowo-finansowych i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw środowiska

w terminie do dnia 30 listopada każdego roku.

2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw energii zatwierdza raport z realizacji zadań inwestycyjnych

ujętych w krajowym planie inwestycyjnym.

3. Minister właściwy do spraw środowiska przedkłada raport, o którym mowa

w ust. 2, Komisji Europejskiej.

4. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza raport, o którym mowa

w ust. 2, uwzględniając poufność informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa

w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego tego ministra.

Art. 43. Krajowy ośrodek przekazuje sprawozdania albo informacje, o których

mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach

20.04.2018

©Telksinoe s. 35/94

dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1808 i 1948) na zasadach

i w trybie przepisów wydanych na podstawie art. 32 ust. 11 i art. 35 pkt 1 tej ustawy.

Art. 44. Minister właściwy do spraw środowiska może przedłożyć Komisji

Europejskiej na 2 lata przed zakończeniem okresu rozliczeniowego wniosek

o wydłużenie okresu, w którym mogą być przydzielone uprawnienia do emisji na

zasadach określonych w niniejszym rozdziale.

Rozdział 7

Przydział uprawnień do emisji operatorom statków powietrznych

Art. 45. Uprawnienia do emisji przydzielane operatorom statków powietrznych

na podstawie przepisów niniejszego rozdziału są uprawnieniami do emisji lotniczych,

o których mowa w art. 3 pkt 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.

Art. 46. 1. Operator statku powietrznego składa do ministra właściwego do

spraw środowiska wniosek o przydział uprawnień do emisji, nie później niż na

21 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po

upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia.

2. Wniosek o przydział uprawnień do emisji podlega opłacie rejestracyjnej

w wysokości 500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw środowiska i stanowi dochód budżetu państwa.

3. Wniosek o przydział uprawnień do emisji zawiera:

1) nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jego adresu miejsca

zamieszkania albo adresu siedziby;

2) oznaczenie okresu rozliczeniowego, którego dotyczy wniosek.

4. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji dołącza się:

1) dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;

2) raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji

lotniczych, o którym mowa w art. 67 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012,

oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu.

5. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów

formalnych, o których mowa w ust. 3 i 4, minister właściwy do spraw środowiska

wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia

doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

6. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje wnioski o przydział

uprawnień do emisji do Komisji Europejskiej, nie później niż na 18 miesięcy przed

dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego.

20.04.2018

©Telksinoe s. 36/94

7. Minister właściwy do spraw środowiska, zgodnie z decyzją Komisji

Europejskiej wydaną na podstawie art. 3e ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie

3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza:

1) całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na okres rozliczeniowy

operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydział uprawnień do

emisji został przekazany do Komisji Europejskiej, mnożąc liczbę

tonokilometrów podanych w tym wniosku przez wartość wzorca

porównawczego ustalonego w decyzji;

2) liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na każdy rok okresu rozliczeniowego

operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydział uprawnień do

emisji został przekazany do Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą liczbę

uprawnień do emisji, obliczoną zgodnie z pkt 1, przez liczbę lat okresu

rozliczeniowego.

Art. 47. 1. Operator statku powietrznego może wystąpić z wnioskiem

o przydział uprawnień do emisji z rezerwy, z której przydziela się uprawnienia do

emisji dla operatorów statków powietrznych, zwanej dalej „specjalną rezerwą”.

2. Uprawnienia do emisji ze specjalnej rezerwy przydziela się operatorowi statku

powietrznego, w przypadku gdy:

1) rozpoczęcie wykonywania operacji lotniczych objętych systemem nastąpiło po

zakończeniu roku monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, i ich

wykonywanie nie stanowi kontynuacji operacji lotniczych wykonywanych

uprzednio przez innego operatora statku powietrznego albo

2) średnioroczny wzrost liczby tonokilometrów między rokiem monitorowania,

o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego wynosi

ponad 18%, pod warunkiem że nie jest on następstwem operacji lotniczych

wykonywanych uprzednio przez innego operatora statku powietrznego.

3. Liczba uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy przydzielonych operatorowi

statku powietrznego, który spełnia przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, nie może

przekroczyć 1 000 000 uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym.

4. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy składa się do

ministra właściwego do spraw środowiska nie później niż do dnia 30 czerwca

w trzecim roku okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu

pozostawia się bez rozpatrzenia.

5. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy podlega

opłacie rejestracyjnej w wysokości 500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu

20.04.2018

©Telksinoe s. 37/94

obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska i stanowi dochód budżetu

państwa.

6. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy stosuje się

art. 46 ust. 3.

7. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy dołącza

się:

1) dowody potwierdzające spełnienie przez operatora statku powietrznego

przesłanki, o której mowa w ust. 2 pkt 1 albo pkt 2;

2) dowód wniesienia opłaty rejestracyjnej;

3) raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji

lotniczych, o którym mowa w art. 67 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012,

oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu.

8. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy złożony przez

operatora statku powietrznego spełniającego przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2,

zawiera dodatkowo informacje o:

1) procentowym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora

statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81

ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego;

2) całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku

powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2,

a drugim rokiem okresu rozliczeniowego;

3) całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku

powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2,

a drugim rokiem okresu rozliczeniowego, przekraczającym 18%.

9. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie

spełnia wymogów formalnych, o których mowa w ust. 6–8, minister właściwy do

spraw środowiska wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków

w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku

bez rozpatrzenia.

10. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje do Komisji Europejskiej

wnioski o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie później niż do dnia

31 grudnia w trzecim roku okresu rozliczeniowego.

11. Minister właściwy do spraw środowiska, zgodnie z decyzją Komisji

Europejskiej wydaną na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie

3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza:

20.04.2018

©Telksinoe s. 38/94

1) całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na

dany okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego, którego wniosek

o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany do

Komisji Europejskiej;

2) liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na każdy rok

okresu rozliczeniowego operatorowi statku powietrznego, którego wniosek

o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany do

Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą liczbę uprawnień do emisji, o której

mowa w pkt 1, przez liczbę lat pozostałych do końca okresu rozliczeniowego.

12. Obliczenie całkowitej liczby uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 11

pkt 1, następuje przez pomnożenie wartości wzorca porównawczego ustalonego

w decyzji Komisji Europejskiej wydanej na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy

2003/87/WE przez:

1) liczbę tonokilometrów wskazaną we wniosku o przydzielenie uprawnień do

emisji ze specjalnej rezerwy w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

2) liczbę tonokilometrów przekraczającą procentowy wzrost, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2, w przypadku, o którym mowa w tym przepisie.

Art. 48. 1. Minister właściwy do spraw środowiska po dokonaniu obliczeń,

o których mowa w art. 46 ust. 7 i art. 47 ust. 11, ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra i przekazuje

do Krajowego ośrodka, informacje o:

1) całkowitej liczbie uprawnień do emisji przyznanych na okres rozliczeniowy

operatorowi statku powietrznego;

2) liczbie uprawnień do emisji przyznanych operatorowi statku powietrznego na

każdy rok okresu rozliczeniowego.

2. Uprawnienia do emisji są wydawane operatorowi statku powietrznego,

w terminie do dnia 28 lutego każdego roku, w liczbie, jaka została określona

w informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

Rozdział 8

Aukcje uprawnień do emisji

Art. 49. 1. Liczbę uprawnień do emisji przeznaczonych do sprzedaży w drodze

aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska, zgodnie z art. 10 oraz

art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010.

20.04.2018

©Telksinoe s. 39/94

2. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią

dochód budżetu państwa.

3. Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa

rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010.

4. Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3

pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) 1031/2010.

5. Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do uprawnień do

emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje minister właściwy do spraw

środowiska.

6. Co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z aukcji w danym roku

kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden spośród

następujących celów:

1) redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego

Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz

Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie

zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptację do skutków zmian

klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów

demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian

klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego

strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich

Platform Technologicznych;

2) rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązań Unii

Europejskiej dotyczących wykorzystania w 20% energii ze źródeł odnawialnych

do roku 2020, jak również rozwój innych technologii przyczyniających się do

przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz

pomoc w realizacji zobowiązań Unii Europejskiej dotyczących zwiększenia

efektywności energetycznej o 20% do roku 2020;

3) unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania

w krajach rozwijających się, które ratyfikowały Ramową konwencję Narodów

Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku dnia

9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238); transfer technologii i ułatwienie

adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych krajach;

4) pochłanianie dwutlenku węgla (CO2) związane z zalesianiem oraz

antropogenicznymi działaniami z zakresu gospodarki leśnej w Unii Europejskiej;

20.04.2018

©Telksinoe s. 40/94

5) bezpieczne dla środowiska wychwytywaniei geologiczne składowanie

dwutlenku węgla (CO2), w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych

stałym paliwem kopalnym oraz z sektorów i podsektorów przemysłu, również

w krajach trzecich;

6) finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz

publicznych środków transportu;

7) finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energet ycznej oraz

czystych technologii w sektorach objętych systemem;

8) zwiększanie efektywności energetycznej i termomodernizację budynków, w tym

poprzez dostarczanie wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów

społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niskich i średnich

dochodach;

9) finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji

do skutków tych zmian w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego;

10) pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem

systemem przez Krajowy ośrodek.

7. Za realizację zasady wyrażonej w ust. 6 uznaje się również stosowanie polityk

wsparcia podatkowego lub finansowego oraz polityk regulacyjnych wywierających

wpływ na wsparcie finansowe działań wymienionych w ust. 6.

Art. 50. 1. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych przygotowuje corocznie sprawozdanie

dotyczące wykorzystania w poprzedzającym roku kalendarzowym środków

przeznaczonych na cele lub polityki, o których mowa w art. 49 ust. 6 i 7,

z zachowaniem wymagań określonych w art. 17 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie

mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów

cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym,

mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję 280/2004/WE

(Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 13).

2. Minister właściwy do spraw środowiska uzgadnia sprawozdanie, o którym

mowa w ust. 1, z członkami Rady Ministrów i przedstawia je do akceptacji Radzie

Ministrów. Po zaakceptowaniu sprawozdania przez Radę Ministrów, minister

właściwy do spraw środowiska przekazuje sprawozdanie, w terminie do dnia 31 lipca

każdego roku, Komisji Europejskiej.

20.04.2018

©Telksinoe s. 41/94

3. W przypadku gdy wysokość wydatkowanych środków pieniężnych w danym

roku kalendarzowym nie osiągnęła minimalnego poziomu wynikającego z art. 49

ust. 6 i 7, Rada Ministrów wskaże, w drodze uchwały, cele spośród wymienionych

w art. 49 ust. 6, na które w kolejnych latach zostaną wydatkowane środki konieczne

do osiągnięcia tego poziomu, biorąc pod uwagę potrzeby związane z redukcją gazów

cieplarnianych i ochroną środowiska.

4. Rada Ministrów podejmie uchwałę, o której mowa w ust. 3, nie później niż

przed rozpoczęciem prac nad projektem ustawy budżetowej na rok kolejny.

Rozdział 9

Zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych

Art. 51. Eksploatacja instalacji jest dozwolona wyłącznie po uzyskaniu

zezwolenia.

Art. 52. 1. Zezwolenie jest wydawane na wniosek prowadzącego instalację.

2. Zezwolenie wydaje odpowiednio organ właściwy do wydania pozwolenia

zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

o którym mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska,

zwany dalej „organem właściwym do wydania zezwolenia”.

3. Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony.

4. Na wniosek prowadzącego instalację zezwoleniem można objąć emisję

z jednej lub więcej instalacji położonych na terenie jednego zakładu.

Art. 53. 1. Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu

miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;

2) adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja;

3) informację o tytule prawnym do instalacji;

4) informację o instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz

charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsca emisji;

5) informację o rodzaju prowadzonych działań w instalacji;

6) określenie rodzajów gazów cieplarnianych, które mają być objęte zezwoleniem.

2. Do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się:

1) kopię pozwolenia zintegrowanego albo kopię pozwolenia na wprowadzanie

gazów lub pyłów do powietrza, jeżeli jego uzyskanie jest wymagane zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska,

20.04.2018

©Telksinoe s. 42/94

z tym że kopii tych pozwoleń nie dołącza się, jeżeli zostały one wydane przez

organ właściwy do wydania zezwolenia lub organ ten je posiada;

2) streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym;

3) plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia

Komisji (UE) nr 601/2012, zwany dalej „planem monitorowania wielkości

emisji”, wraz z dokumentami uzupełniającymi i informacjami, o których mowa

w tym przepisie;

4) plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia

Komisji (UE) nr 601/2012.

3. W przypadku instalacji o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47

ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, do wniosku o wydanie zezwolenia

dołącza się:

1) dokumenty, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4;

2) dokumenty potwierdzające spełnianie co najmniej jednego z warunków,

o których mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;

3) plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 78 ust. 2.

Art. 54. 1. Zezwolenie zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu

miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;

2) adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja;

3) określenie instalacji oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania

i miejsca emisji;

4) określenie rodzaju działalności prowadzonej w instalacji;

5) określenie rodzajów gazów cieplarnianych objętych zezwoleniem.

2. Organ właściwy do wydania zezwolenia, po zasięgnięciu opinii Krajowego

ośrodka, w zezwoleniu zatwierdza:

1) plan monitorowania wielkości emisji;

2) plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia

Komisji (UE) nr 601/2012.

3. Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisu

art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

4. Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od

dnia otrzymania wniosku o jej wydanie. Opinia jest wydawana w postaci

elektronicznej albo w postaci papierowej i zawiera ocenę przedłożonego planu.

20.04.2018

©Telksinoe s. 43/94

5. Brak wydania opinii w terminie, o którym mowa w ust. 4, uważa się za

wyrażenie opinii pozytywnej.

6. Plan monitorowania wielkości emisji lub plan poboru próbek stanowi

załącznik do zezwolenia.

7. Do zmiany zezwolenia przepisy ust. 2–6 stosuje się odpowiednio.

Art. 55. 1. Prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem

o zmianę zezwolenia w przypadku:

1) zmiany w instalacji skutkującej zmianą charakteru lub sposobu funkcjonowania

instalacji, która ma wpływ na poziom działalności;

2) zmiany nazwy, pod którą prowadzący instalację prowadzi działalność;

3) zmiany prowadzącego instalację;

4) łączenia albo podziału instalacji;

5) zaistnienia zdarzenia powodującego konieczność zmiany planu monitorowania

wielkości emisji, jeżeli zmiana ta ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu

art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.

2. Prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę

zezwolenia w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia wystąpienia zmian lub

zdarzenia, o których mowa w ust. 1.

3. Do wniosku o zmianę zezwolenia przepisy art. 52 i art. 53 stosuje się

odpowiednio.

Art. 56. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia co najmniej raz na 5 lat

dokonuje analizy wydanego zezwolenia.

2. Jeżeli z przeprowadzonej analizy wynika potrzeba zmiany zezwolenia, organ

właściwy do wydania zezwolenia wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zmiany

zezwolenia.

3. Jeżeli zmiana, o której mowa w ust. 2, dotyczy planu monitorowania wielkości

emisji lub planu poboru próbek, organ wzywa prowadzącego instalację do

przedłożenia zmienionego planu monitorowania wielkości emisji lub planu poboru

próbek, wyznaczając termin na wykonanie tego obowiązku.

4. Krajowy ośrodek dokonuje analizy planu monitorowaniu lub planu poboru

próbek oraz informuje organ właściwy do wydania zezwolenia o stwierdzonych

nieprawidłowościach i przypadkach niezgodności z przepisami rozporządzenia

Komisji (UE) nr 601/2012. Przepisy art. 54 ust. 2–5 stosuje się odpowiednio.

20.04.2018

©Telksinoe s. 44/94

5. Organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje oceny informacji, o której

mowa w ust. 4, i w przypadku stwierdzenia potrzeby zmiany zezwolenia, wszczyna

z urzędu postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia. Przepis ust. 3 stosuje się

odpowiednio.

Art. 57. W przypadku zmiany, cofnięcia albo wygaśnięcia pozwolenia

zintegrowanego lub pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje analizy zezwolenia i jeżeli

w wyniku dokonanych ustaleń stwierdzi ustanie przesłanek uczestnictwa instalacji

w systemie albo potrzebę zmiany tego zezwolenia, wszczyna z urzędu postępowanie

w sprawie odpowiednio wygaśnięcia albo zmiany zezwolenia.

Art. 58. 1. Zezwolenie staje się bezprzedmiotowe, w przypadku gdy instalacja

przestała spełniać kryteria uczestnictwa w systemie lub w przypadku określonym

w art. 2 pkt 1 i 2.

2. Prowadzący instalację jest obowiązany poinformować, pismem w postaci

elektronicznej opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo pismem

w postaci papierowej, organ właściwy do wydania zezwolenia i Krajowy ośrodek o

wystąpieniu przypadku, o którym mowa w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jego

wystąpienia.

3. Organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia

i wskazuje dzień, w którym zezwolenie stało się bezprzedmiotowe.

4. Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do

rozliczenia wielkości emisji z tej instalacji.

5. W przypadku wygaśnięcia zezwolenia nie wydaje się uprawnień do emisji

przydzielonych na kolejne lata okresu rozliczeniowego w przepisach wydanych na

podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4

albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12.

6. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze

Unii po roku, w którym zezwolenie stało się bezprzedmiotowe podlegają zwrotowi.

Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio.

Art. 59. 1. Jeżeli instalacja, której przydzielono uprawnienia do emisji, ulega

podziałowi albo łączeniu z inną instalacją, której przydzielono uprawnienia do emisji,

prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia jest obowiązany do

przedłożenia Krajowemu ośrodkowi informacji o:

20.04.2018

©Telksinoe s. 45/94

1) podziale albo połączeniu uprawnień do emisji przydzielonych tym instalacjom

w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji,

o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12;

2) instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, przedkłada się w terminie 30 dni od dnia

uzyskania ostatecznego zezwolenia wydanego w wyniku podziału albo łączenia

instalacji.

3. Przez łączenie instalacji rozumie się utworzenie jednej instalacji z co najmniej

dwóch instalacji, bez względu na podstawę prawną tego połączenia. Przepisy

art. 61 stosuje się odpowiednio.

4. Przez podział instalacji rozumie się podział zespołu urządzeń działającego

dotychczas jako jedna instalacja na co najmniej dwie odrębne instalacje. Przepisy

art. 61 stosuje się odpowiednio.

5. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera dane o:

1) początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej dla instalacji powstałej

w wyniku podziału albo łączenia,

2) poziomie działalności podinstalacji wchodzącej w skład instalacji powstałej

w wyniku podziału albo łączenia

– określone na podstawie informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w art. 20

ust. 1.

6. Do informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, dołącza się:

1) opis i schemat strukturalny instalacji z podziałem na podinstalacje;

2) kopię raportu, o którym mowa w art. 21 ust. 10 pkt 1;

3) sporządzony przez weryfikatora protokół z weryfikacji informacji o instalacji

powstałej w wyniku podziału albo łączenia instalacji.

7. Informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, sporządza się na formularzu,

o którym mowa w art. 20 ust. 2.

8. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podlega weryfikacji przez

weryfikatora w zakresie poprawności, wiarygodności oraz dokładności informacji

przekazywanych przez prowadzącego instalację, zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie art. 21 ust. 7. Z przeprowadzonej weryfikacji sporządza się protokół.

Koszty weryfikacji ponosi prowadzący instalację.

Art. 60. 1. Jeżeli prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo

łączenia nie jest następcą prawnym prowadzącego instalację ulegającą podziałowi

albo łączeniu, prowadzący instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu jest

20.04.2018

©Telksinoe s. 46/94

obowiązany do przekazania prowadzącemu instalację powstałą w wyniku podziału

albo łączenia wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do sporządzenia

raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz niezbędnych

do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1.

2. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informację o instalacjach powstałych w wyniku podziału albo łączenia i przypadającej

dla każdej z tych instalacji liczbie uprawnień do emisji, zgodnie z informacją, o której

mowa w art. 59 ust. 1.

3. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej

informację, o której mowa w ust. 2, w celu zaakceptowania propozycji podziału albo

połączenia uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom ulegającym podziałowi

albo łączeniu.

4. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje propozycję podziału albo połączenia

uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 3, uprawnienia do emisji w liczbie

odpowiadającej zaakceptowanej propozycji wydaje się na rachunek posiadania

operatora w rejestrze Unii w roku następującym po roku, w którym nastąpił podział

albo łączenie instalacji.

5. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje propozycji podziału albo

połączenia uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw

środowiska informuje prowadzącego instalację o stanowisku Komisji Europejskiej.

6. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację

o zmianach w wykazie instalacji obejmującą informację o instalacjach powstałych

w wyniku podziału albo łączenia i przypadającej każdej z tych instalacji liczbie

uprawnień do emisji.

7. Zainstalowana zdolność produkcyjna dla instalacji powstałej w wyniku

podziału albo łączenia jest uznawana za początkową zainstalowaną zdolność

produkcyjną instalacji przy ocenie dalszych zmian zdolności produkcyjnej.

8. W przypadku gdy po podziale albo łączeniu instalacji dochodzi do znaczącego

zwiększenia zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 69 ust. 2, albo znaczącego

zmniejszenia zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 71 ust. 5, stosuje się

odpowiednio przepisy rozdziału 10 albo 11.

9. Prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia jest

obowiązany do rozliczenia wielkości emisji z instalacji powstałej w wyniku podziału

albo łączenia.

20.04.2018

©Telksinoe s. 47/94

Art. 61. 1. Z dniem zbycia tytułu prawnego do instalacji zbywca tego tytułu traci

prawo do rozporządzania uprawnieniami do emisji przydzielonymi tej instalacji.

2. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany zgłosić Krajowemu

ośrodkowi nabycie tego tytułu prawnego w terminie 21 dni od dnia nabycia.

3. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do rozliczenia

wielkości emisji z tej instalacji.

4. Zbywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do przekazania

nabywcy tego tytułu prawnego wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do

sporządzenia raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz

niezbędnych do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 64.

Art. 62. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu

ośrodkowi i organowi Inspekcji kopie zezwolenia, zmiany zezwolenia, decyzji

w sprawie uchylenia zezwolenia lub stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia

w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

2. Kopie decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia oraz decyzji stwierdzającej

wygaśnięcie zezwolenia przekazuje się także marszałkowi województwa, chyba że

organem właściwym do wydania zezwolenia jest marszałek województwa.

Art. 63. 1. Organ Inspekcji wstrzymuje, w drodze decyzji, użytkowanie

instalacji eksploatowanej bez wymaganego zezwolenia.

2. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna

się z urzędu.

3. Po stwierdzeniu, że ustała przyczyna wstrzymania użytkowania instalacji,

organ Inspekcji na wniosek prowadzącego instalację wydaje decyzję, w której uchyla

decyzję o wstrzymaniu użytkowania instalacji i wyraża zgodę na podjęcie

użytkowania instalacji.

4. Organ Inspekcji przekazuje kopie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 3,

Krajowemu ośrodkowi oraz organowi właściwemu do wydania zezwolenia w terminie

14 dni od dnia, w którym decyzje stały się ostateczne.

Art. 64. 1. Prowadzący instalację, której przydzielono uprawnienia do emisji na

zasadach określonych w rozdziałach 5, 10 i 11, przedkłada Krajowemu ośrodkowi

w terminie od dnia 15 listopada do dnia 31 grudnia każdego roku informację o:

1) rzeczywistych lub planowanych zmianach zdolności produkcyjnej, zmianach

poziomu działalności oraz zmianach w działaniach w instalacji w danym roku

w podziale na podinstalacje albo

20.04.2018

©Telksinoe s. 48/94

2) braku zmian w zakresie, o którym mowa w pkt 1.

2. Informację, o której mowa w ust. 1, przedkłada także podmiot prowadzący

instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia instalacji, na zasadach

określonych w art. 59.

3. Informację, o której mowa w ust. 1, wprowadza się do Krajowej bazy

o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji, o której mowa w art. 6

ust. 3 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, za pośrednictwem elektronicznego konta

w Krajowej bazie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7

ust. 7 tej ustawy.

4. Prowadzący instalację przekazuje wydruk informacji, o której mowa w ust. 1,

do wiadomości organowi właściwemu do wydania zezwolenia.

5. Jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wynika, że rzeczywista lub

planowana zmiana zdolności produkcyjnej skutkuje znaczącym zwiększeniem

zdolności produkcyjnej albo znaczącym zmniejszeniem zdolności produkcyjnej,

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 10 albo 11.

Art. 65. 1. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

środowiska wykaz prowadzących instalacje, którzy w terminie nie dopełnili

obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust. 1.

2. Minister właściwy do spraw środowiska poleca Krajowemu ośrodkowi

zawieszenie wydania uprawnień do emisji przydzielonych na kolejny rok okresu

rozliczeniowego prowadzącemu instalację, który w terminie nie dopełnił obowiązku,

o którym mowa w art. 64 ust. 1, i ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wykaz prowadzących

instalacje, którym zawieszono wydanie uprawnień do emisji.

3. Uprawnienia do emisji, których wydanie uległo zawieszeniu, wydaje się, jeżeli

prowadzący instalację do dnia 1 lipca danego roku dopełni obowiązku, o którym

mowa w art. 64 ust. 1.

4. W przypadku gdy z informacji przekazanych przez Krajowy ośrodek wynika,

że prowadzący instalację nie przedłożył informacji w terminie określonym w ust. 3,

minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o niewydaniu uprawnień do

emisji przydzielonych instalacji na ten rok okresu rozliczeniowego następujący po

roku, za który nie została złożona informacja, o której mowa w art. 64 ust. 1.

20.04.2018

©Telksinoe s. 49/94

5. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw

środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie 14 dni od dnia, w którym

decyzja ta stała się ostateczna.

6. Do wykonania decyzji, o której mowa w ust. 4, jest obowiązany Krajowy

ośrodek.

Art. 66. 1. Po otrzymaniu raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa

w art. 80 ust. 3, poprawionego raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10, lub decyzji,

o której mowa w art. 88 ust. 2, Krajowy ośrodek dokonuje analizy informacji, o której

mowa w art. 64 ust. 1, pod kątem ich spójności z danymi na temat wielkości emisji

z instalacji.

2. W przypadku gdy z dokumentów, o których mowa w ust. 1, wynikają

rozbieżności między informacją o wielkości emisji z instalacji a danymi o poziomie

działalności, określoną w informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1, Krajowy ośrodek

występuje do prowadzącego instalację o przekazanie wyjaśnień.

3. Jeżeli z wyjaśnień prowadzącego instalację wynika, że informacje, o których

mowa w art. 64 ust. 1, zawierają błędne lub nieprawdziwe informacje, Krajowy

ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację

o stwierdzonych nieprawidłowościach.

4. Po otrzymaniu informacji o stwierdzonych nieprawidłowościach, o której

mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw środowiska występuje na piśmie do

prowadzącego instalację o wprowadzenie zmian w informacji, o których mowa

w art. 64 ust. 1, wskazując błędy i uchybienia wymagające zmiany.

5. Prowadzący instalację wprowadza zmiany, o których mowa w ust. 4,

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

6. Jeżeli ze zmienionej informacji wynika potrzeba dostosowania całkowitej

rocznej liczby uprawnień do emisji, określonej w przepisach wydanych na podstawie

art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71

ust. 11 lub art. 70 ust. 12, Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną całkowitą roczną

liczbę uprawnień do emisji. Przepisy art. 73 ust. 1–8 stosuje się odpowiednio.

7. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informację o stwierdzonych nieprawidłowościach i dostosowanej całkowitej rocznej

liczbie uprawnień do emisji.

8. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację

o zmianach w wykazie instalacji, w których w poprzednim roku nastąpiło częściowe

20.04.2018

©Telksinoe s. 50/94

zaprzestanie działalności, o którym mowa w art. 73 ust. 10, oraz dostosowanej

całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji przyznanej tym instalacjom.

9. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze

Unii w liczbie większej niż dostosowana całkowita roczna liczba uprawnień do emisji

przyznanej tym instalacjom podlegają zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się

odpowiednio.

10. W przypadku gdy prowadzący instalację nie wprowadzi zmian, o których

mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o zawieszeniu

wydania uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na kolejny rok okresu

rozliczeniowego. Przepisy art. 65 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

11. Decyzję, o której mowa w ust. 10, uchyla się, jeżeli prowadzący instalację

wprowadzi zmiany, o których mowa w ust. 4.

Rozdział 10

Przydział uprawnień do emisji dla instalacji nowej

Art. 67. 1. Prowadzącemu instalację nową przydziela się uprawnienia do emisji

z rezerwy uprawnień, o której mowa w art. 10a ust. 7 dyrektywy 2003/87/WE.

2. Uprawnień do emisji nie przydziela się nowej instalacji wytwarzającej energię

elektryczną.

3. Prowadzący instalację nową składa wniosek o wydanie zezwolenia lub zmianę

zezwolenia do organu właściwego do wydania zezwolenia nie później niż 3 miesiące

przed dniem rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowej.

Art. 68. 1. Prowadzący instalację nową składa wniosek o przydział uprawnień

do emisji do ministra właściwego do spraw środowiska. Wniosek jest składany na

formularzu dostępnym w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego tego ministra w postaci papierowej i postaci elektronicznej

umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych. Do wniosku składanego

w postaci elektronicznej dołącza się elektroniczne kopie dokumentów.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o instalacji nowej,

w szczególności dotyczące:

1) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji nowej;

2) początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej;

3) poziomu działalności w instalacji nowej;

20.04.2018

©Telksinoe s. 51/94

4) rozpoczęcia normalnej działalności w instalacji nowej albo zmienionej

działalności w instalacji nowej, w której nastąpiło znaczące zwiększenie

zdolności produkcyjnej po dniu 30 czerwca 2011 r.;

5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji proponowanych do

przydzielenia po rozpoczęciu przez instalację nową normalnej działalności

obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5 pkt 4.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:

1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych we wniosku, o którym mowa

w ust. 1;

2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji informacji

o instalacji nowej przekazanych we wniosku;

3) opis i schemat strukturalny instalacji nowej z podziałem na podinstalacje.

4. Początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną, o której mowa w ust. 2

pkt 2, określa się na podstawie średniej z dwóch największych miesięcznych wielkości

produkcji w ciągu pierwszych 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia normalnej działalności

w instalacji nowej lub zmienionej działalności w instalacji nowej.

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie nie dłuższym niż

12 miesięcy od dnia rozpoczęcia normalnej działalności lub zmienionej działalności

w instalacji nowej. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez

rozpatrzenia.

6. Informacje o instalacji nowej, o których mowa w ust. 2, podlegają weryfikacji

przez weryfikatora w zakresie poprawności, wiarygodności oraz dokładności danych

przekazywanych przez prowadzącego instalację nową, zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7. Z przeprowadzonej weryfikacji sporządza się

protokół.

7. Koszty weryfikacji informacji ponosi prowadzący instalację nową.

8. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów,

o których mowa w ust. 1–4, minister właściwy do spraw środowiska wzywa

prowadzącego instalację nową do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia

doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

9. Przez rozpoczęcie normalnej działalności w instalacji nowej należy rozumieć,

potwierdzony przez weryfikatora, pierwszy dzień ciągłego 90-dniowego okresu lub

jeżeli w normalnym cyklu produkcyjnym w danym sektorze nie przewidziano

produkcji ciągłej ? pierwszy dzień 90-dniowego okresu podzielonego pomiędzy cykle

produkcyjne, w trakcie którego instalacja działa z wykorzystaniem przynajmniej 40%

20.04.2018

©Telksinoe s. 52/94

zdolności produkcyjnej przewidzianej dla tej instalacji lub jej części, biorąc pod

uwagę, jeżeli jest to konieczne, szczególne warunki działania instalacji.

10. Przez rozpoczęcie zmienionej działalności w instalacji należy rozumieć,

potwierdzony przez weryfikatora, pierwszy dzień ciągłego 90-dniowego okresu lub

jeżeli w normalnym cyklu produkcyjnym w danym sektorze nie przewidziano

produkcji ciągłej ? pierwszy dzień 90-dniowego okresu podzielonego pomiędzy cykle

produkcyjne, w trakcie którego zmieniona podinstalacja działa z wykorzystaniem

przynajmniej 40% zdolności produkcyjnej podinstalacji lub jej części, biorąc pod

uwagę, szczególne warunki działania podinstalacji.

Art. 69. 1. W przypadku instalacji nowej, w której nastąpiło znaczące

zwiększenie zdolności produkcyjnej po dniu 30 czerwca 2011 r., prowadzący

instalację do wniosku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, dołącza dokumentację

potwierdzającą wystąpienie znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnej

w instalacji nowej.

2. Przez znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej w instalacji rozumie się

wzrost zdolności produkcyjnej lub poziomu działalności będący wynikiem co

najmniej jednej zmiany fizycznej w odniesieniu do konfiguracji technicznej

i funkcjonowania podinstalacji, innej niż zwykła wymiana istniejącej linii

produkcyjnej w instalacji, na skutek którego:

1) podinstalacja może działać ze zdolnością produkcyjną o co najmniej 10% wyższą

w stosunku do początkowo zainstalowanej zdolności produkcyjnej przed

dokonaniem zmiany lub

2) podinstalacja, której dotyczą fizyczne zmiany, osiągnęła znacznie wyższy

poziom działalności prowadzący do uzyskania dodatkowego przydziału

uprawnień do emisji wynoszącego ponad 50 000 uprawnień do emisji rocznie

stanowiącego jednocześnie co najmniej 5% wstępnej rocznej liczby uprawnień

do emisji przydzielonych tej instalacji przed dokonaniem zmiany, w przepisach

wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której

mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12.

3. Zainstalowana zdolność produkcyjna instalacji lub podinstalacji po

znaczącym zwiększeniu zdolności produkcyjnej jest uznawana za początkową

zainstalowaną zdolność produkcyjną instalacji lub podinstalacji przy ocenie dalszych

zmian zdolności produkcyjnej.

20.04.2018

©Telksinoe s. 53/94

Art. 70. 1. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu

ośrodkowi wniosek, o którym mowa w art. 68 ust. 1, w celu jego sprawdzenia pod

względem kompletności zawartych w nim danych oraz poprawności

przeprowadzonych obliczeń, zgodnie z przepisami ustawy i przepisami wydanymi na

podstawie art. 21 ust. 5.

2. W przypadku instalacji nowej, w której nastąpiło znaczące zwiększenie

zdolności produkcyjnej, Krajowy ośrodek sprawdza także spełnienie wymogu,

o którym mowa w art. 69 ust. 1.

3. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

opinię dotyczącą wniosku, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, w tym

o wstępnej rocznej liczbie uprawnień do emisji proponowanych do przydzielenia na

poszczególne lata okresu rozliczeniowego dla tej instalacji nowej z podziałem na

podinstalacje, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5.

4. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji stanowi sumę

wszystkich wstępnych rocznych liczb uprawnień do emisji dla każdej podinstalacji,

obliczonych zgodnie z ust. 3.

5. W przypadku stwierdzenia braków lub uchybień w zakresie poprawności

przeprowadzonych obliczeń we wniosku o przydział uprawnień do emisji, minister

właściwy do spraw środowiska wyznacza termin na ich usunięcie.

6. Jeżeli, mimo upływu terminu, braki lub uchybienia w zakresie poprawności

przeprowadzonych obliczeń we wniosku nie zostaną usunięte, wniosek pozostawia się

bez rozpatrzenia.

7. W przypadku usunięcia braków lub uchybień we wniosku w wyznaczonym

terminie przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio.

8. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej

wniosek prowadzącego instalację nową wraz ze wstępną całkowitą roczną liczbą

uprawnień do emisji obliczoną dla tej instalacji nowej na poszczególne lata okresu

rozliczeniowego, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

9. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wstępną całkowitą roczną liczbę

uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw środowiska

oblicza całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną dla instalacji nowej.

10. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wstępnej całkowitej rocznej

liczby uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw

środowiska wzywa prowadzącego instalację nową do przedłożenia nowego wniosku

o przydział uprawnień do emisji, wskazując błędy i zastrzeżenia ujawnione w trakcie

20.04.2018

©Telksinoe s. 54/94

kontroli wniosku przez Komisję Europejską. Przepisy ust. 1–9, art. 68 ust. 1–4 i 6–10

oraz art. 69 stosuje się odpowiednio.

11. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji obliczona dla instalacji nowej

stanowi wstępną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 8,

dostosowaną na każdy rok okresu rozliczeniowego za pomocą współczynnika

liniowego, o którym mowa w art. 10 ust. 9 akapit drugi decyzji Komisji

nr 2011/278/UE.

12. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację

o całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji obliczonej dla instalacji nowej.

Rozdział 11

Zmiana przydzielonej liczby uprawnień do emisji w przypadku znaczącego

zmniejszenia zdolności produkcyjnej lub częściowego lub całkowitego

zaprzestania działalności w instalacji

Art. 71. 1. W przypadku gdy z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1,

wynika, że w instalacji nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej po

dniu 30 czerwca 2011 r., prowadzący instalację przedkłada Krajowemu ośrodkowi

informację o zakresie zmniejszenia zdolności produkcyjnej oraz o zainstalowanej

zdolności produkcyjnej w instalacji po dokonaniu znaczącego zmniejszenia zdolności

produkcyjnej, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5.

2. Informację składa się na formularzu dostępnym na stronie internetowej

Krajowego ośrodka w postaci papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej

przetwarzanie zawartych w nim danych. Do informacji składanej w postaci

elektronicznej dołącza się elektroniczne kopie dokumentów.

3. Informacja dotyczy w szczególności:

1) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji;

2) zainstalowanej zdolności produkcyjnej;

3) poziomu działalności w instalacji;

4) rozpoczęcia zmienionej działalności w instalacji;

5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji dostosowanej do

poziomu znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej w pozostałych latach

okresu rozliczeniowego począwszy od roku następującego po roku, w którym

nastąpiło to znaczące zmniejszenie.

4. Do informacji dołącza się:

20.04.2018

©Telksinoe s. 55/94

1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych w informacji;

2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji danych

przekazanych w informacji;

3) opis i schemat strukturalny instalacji z podziałem na podinstalacje.

5. Przez znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej w instalacji rozumie się

obniżenie zdolności produkcyjnej lub poziomu działalności będące wynikiem co

najmniej jednej zmiany fizycznej w odniesieniu do konfiguracji technicznej

i funkcjonowania podinstalacji, innej niż zwykła wymiana istniejącej linii

produkcyjnej w instalacji, na skutek którego:

1) podinstalacja może działać ze zdolnością produkcyjną o co najmniej 10% niższą

w stosunku do początkowo zainstalowanej zdolności produkcyjnej przed

dokonaniem zmiany lub

2) podinstalacja, której dotyczą fizyczne zmiany, osiągnęła znacznie niższy poziom

działalności, który prowadzi do zmniejszenia przydziału uprawnień do emisji

o ponad 50 000 uprawnień do emisji rocznie stanowiącego jednocześnie co

najmniej 5% wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielonych tej

instalacji przed dokonaniem zmiany stosownie do informacji, o której mowa

w ust. 11 albo w art. 26 ust. 4, albo w przepisach wydanych na podstawie art. 25

ust. 4 lub stosownie do informacji, o której mowa w art. 70 ust. 12.

6. Informacja o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej, o której mowa

w ust. 1, podlega weryfikacji przez weryfikatora w zakresie poprawności,

wiarygodności oraz dokładności danych przekazywanych przez prowadzącego

instalację, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7. Koszty

weryfikacji informacji ponosi prowadzący instalację.

7. Zainstalowana zdolność produkcyjna instalacji lub podinstalacji po

znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej jest uznawana za początkową

zainstalowaną zdolność produkcyjną instalacji lub podinstalacji przy ocenie dalszych

zmian zdolności produkcyjnej.

8. Krajowy ośrodek sprawdza informację o znaczącym zmniejszeniu zdolności

produkcyjnej pod względem kompletności zawartych w niej danych oraz poprawności

przeprowadzonych obliczeń, zgodnie przepisami ustawy i przepisami Unii

Europejskiej dotyczącymi przydziału uprawnień do emisji.

9. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informację o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej wraz z opinią

dotyczącą tej informacji, w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania.

20.04.2018

©Telksinoe s. 56/94

10. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej

informację o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej wraz ze wstępną

całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji dostosowaną do poziomu tego

zmniejszenia w pozostałych latach okresu rozliczeniowego począwszy od roku

następującego po roku, w którym nastąpiło to znaczące zmniejszenie.

11. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wstępną całkowitą roczną liczbę

uprawnień do emisji dostosowaną do poziomu znaczącego zmniejszenia zdolności

produkcyjnej, o której mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw środowiska

ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego tego ministra informację o dostosowanej rocznej liczbie uprawnień do

emisji dla instalacji, która znacząco zmniejszyła zdolność produkcyjną.

12. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wstępnej całkowitej rocznej

liczby uprawnień do emisji dostosowanej do poziomu znaczącego zmniejszenia

zdolności produkcyjnej, o której mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw

środowiska wzywa prowadzącego instalację do przedłożenia nowej informacji

o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej w instalacji w wyznaczonym

terminie, wskazując błędy i zastrzeżenia ujawnione przez Komisję Europejską

w trakcie kontroli poprzednio złożonej informacji. Przepisy ust. 2–11 stosuje się

odpowiednio.

Art. 72. 1. Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że

w instalacji nastąpiło zaprzestanie działalności, instalacji tej nie wydaje się uprawnień

do emisji przydzielonych w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo

stosownie do informacji, o których mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub

art. 70 ust. 12, w roku następującym po roku, w którym nastąpiło zaprzestanie

działalności.

2. Uznaje się, że zaprzestanie działalności w instalacji następuje w razie

zaistnienia co najmniej jednego z warunków:

1) rozpoczęcie działalności w instalacji jest niemożliwe z przyczyn technicznych;

2) instalacja nie działa i nie może wznowić działalności z przyczyn technicznych;

3) instalacja nie działa i prowadzący instalację nie może wykazać, że przedmiotowa

instalacja wznowi działalność najpóźniej w terminie 6 miesięcy od dnia

zaprzestania działalności.

3. Zaprzestanie działalności w instalacji może nastąpić także w razie

wygaśnięcia, cofnięcia albo ograniczenia udzielonego tej instalacji pozwolenia

zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza.

20.04.2018

©Telksinoe s. 57/94

4. Organ właściwy do wydania zezwolenia może, w drodze decyzji, wydłużyć

termin, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, nie więcej jednak niż do 18 miesięcy, jeżeli

prowadzący instalację wykaże, że instalacja nie wznowi działalności w terminie

6 miesięcy ze względu na wyjątkowe i nieprzewidywalne okoliczności, których nie

można byłoby uniknąć nawet przy zachowaniu należytej staranności, oraz które

znajdują się poza jego kontrolą; okolicznościami tymi mogą być w szczególności

klęska żywiołowa, wojna, zagrożenie wojną, akt terrorystyczny, zamieszki, sabotaż

lub akt wandalizmu.

5. Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi

i organowi Inspekcji kopię decyzji, o której mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja stała się ostateczna.

6. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

wykaz instalacji, w których zaprzestano działalności, w terminie do dnia 31 stycznia

każdego roku.

7. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację

zawierającą wykaz instalacji, w których zaprzestano działalności.

8. Do rezerwowych instalacji lub ich części oraz do sezonowych instalacji lub

ich części nie stosuje się przepisów ust. 2 pkt 3 i ust. 4.

9. Instalacja działa jako instalacja rezerwowa albo sezonowa, jeżeli spełnia

następujące warunki:

1) jest objęta zezwoleniem i pozwoleniem zintegrowanym albo pozwoleniem na

wprowadzanie pyłów lub gazów do powietrza;

2) rozpoczęcie działalności w tej instalacji jest technicznie możliwe bez

wprowadzania w niej fizycznych zmian;

3) jest przeprowadzana regularna konserwacja tej instalacji.

10. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze

Unii po roku, w którym nastąpiło zaprzestanie działalności, podlegają zwrotowi.

Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio.

Art. 73. 1. Częściowe zaprzestanie działalności w instalacji następuje

w przypadku, gdy przynajmniej jedna podinstalacja:

1) która przyczynia się do przydzielenia co najmniej 30% z całkowitej rocznej

liczby uprawnień do emisji przydzielonych instalacji w przepisach wydanych na

podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26

ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12,

20.04.2018

©Telksinoe s. 58/94

2) której przydzielono ponad 50 000 uprawnień do emisji w przepisach wydanych

na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26

ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12,

– ogranicza poziom swojej działalności w danym roku kalendarzowym o co najmniej

50% w stosunku do historycznego poziomu działalności, o którym mowa w art. 21

ust. 3, albo poziomu działalności, o którym mowa w art. 68 ust. 2 pkt 3, zwanego dalej

„początkowym poziomem działalności”.

2. Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną roczną liczbę uprawnień do emisji dla

instalacji, o której mowa w ust. 1, począwszy od roku następującego po roku,

w którym nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, z uwzględnieniem ust. 3–5.

3. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, ograniczono

o co najmniej 50% jednak mniej niż 75% w porównaniu z początkowym poziomem

działalności, instalacji wydaje się uprawnienia do emisji w liczbie określonej

w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji,

o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, pomniejszonej

o połowę uprawnień do emisji przydzielonych dla podinstalacji, która przyczyniła się

do częściowego zaprzestania działalności w tej instalacji.

4. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, ograniczono

o co najmniej 75% jednak mniej niż 90% w porównaniu z początkowym poziomem

działalności, instalacji wydaje się uprawnienia do emisji w liczbie określonej

w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji,

o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, pomniejszonej

o 75% uprawnień do emisji przydzielonych dla podinstalacji, która przyczyniła się do

częściowego zaprzestania działalności w tej instalacji.

5. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, ograniczono

o co najmniej 90% w porównaniu z początkowym poziomem działalności, instalacji

wydaje się uprawnienia do emisji w liczbie określonej w przepisach wydanych na

podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4

albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, pomniejszonej o 100% uprawnień do emisji

przydzielonych dla podinstalacji, która przyczyniła się do częściowego zaprzestania

działalności w tej instalacji.

6. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, osiągnie

poziom wynoszący ponad 25% jej początkowego poziomu działalności, instalacji,

w której nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, wydaje się uprawnienia do

emisji w liczbie określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo

20.04.2018

©Telksinoe s. 59/94

stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub

art. 70 ust. 12, z zachowaniem 50% przydziału uprawnień do emisji dla podinstalacji,

która przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w instalacji.

7. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, osiągnie

poziom wynoszący ponad 50% jej początkowego poziomu działalności, instalacji,

w której nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, wydaje się uprawnienia do

emisji w liczbie określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo

stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub

art. 70 ust. 12, z zachowaniem 100% przydziału uprawnień do emisji dla podinstalacji,

która przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w tej instalacji.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 6 albo 7, wydanie uprawnień do emisji

w liczbie określonej w tych przepisach następuje począwszy od roku następującego po

roku, w którym nastąpiło zwiększenie poziomu działalności.

9. Krajowy ośrodek w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska informacje o instalacji, w której

nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, lub w której, po częściowym

zaprzestaniu działalności, nastąpiło zwiększenie poziomu działalności, o którym

mowa w ust. 6 i 7. Przepisy art. 71 ust. 10–12 stosuje się odpowiednio.

10. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację

zawierającą wykaz instalacji, w których w poprzednim roku nastąpiło częściowe

zaprzestanie działalności lub, w których, po częściowym zaprzestaniu działalności,

nastąpiło zwiększenie poziomu działalności, o którym mowa w ust. 6 i 7, oraz

dostosowanej liczbie uprawnień do emisji dla każdej z tych instalacji.

Rozdział 12

Monitorowanie i rozliczanie wielkości emisji z operacji lotniczych i instalacji

Art. 74. 1. Operator statku powietrznego, z wyjątkiem operatora statku

powietrznego wymienionego w ust. 2, sporządza plan monitorowania w zakresie

emisji z operacji lotniczych, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE)

nr 601/2012, zwany dalej „planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”, wraz

z dokumentami uzupełniającymi i informacjami, o których mowa w tym przepisie.

2. Operator statku powietrznego spełniający warunki określone w art. 54

ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, sporządza plan monitorowania

w zakresie emisji z operacji lotniczych w sposób uproszczony określony w art. 54

20.04.2018

©Telksinoe s. 60/94

ust. 3 tego rozporządzenia, bez zachowania wymogu przedkładania dokumentów

uzupełniających, o których mowa w art. 12 tego rozporządzenia, zwany dalej

„uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”.

3. W przypadku ubiegania się przez operatora statku powietrznego, o którym

mowa w ust. 1 i 2, o przydział uprawnień do emisji, operator statku powietrznego

sporządza również plan monitorowania odnoszący się do monitorowania

i raportowania w zakresie danych dotyczących tonokilometrów, o którym mowa

w art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, zwany dalej „planem

monitorowania tonokilometrów”.

Art. 75. 1. Operator statku powietrznego składa wniosek o zatwierdzenie planów

monitorowania, o których mowa w art. 74, do ministra właściwego do spraw

środowiska.

2. Wniosek o zatwierdzenie planów monitorowania zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jego

adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;

2) wykaz statków powietrznych użytkowanych na dzień składania wniosku

o zatwierdzenie planów monitorowania oraz liczbę statków każdego rodzaju, jak

również wykaz dodatkowych rodzajów statków powietrznych, które mogą być

użytkowane;

3) dane o typie i podtypie każdego statku powietrznego;

4) znaki rejestracyjne każdego statku powietrznego;

5) określenie rodzajów wykorzystywanych paliw.

3. Do wniosku o zatwierdzenie:

1) planu monitorowania emisji z operacji lotniczych – dołącza się:

a) plan monitorowania emisji z operacji lotniczych,

b) dokumenty uzupełniające i informacje, o których mowa

w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;

2) uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych – dołącza się:

a) uproszczony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych,

b) dokumenty potwierdzające, że operator statku powietrznego spełnia

przesłanki, o których mowa w art. 54 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE)

nr 601/2012;

3) planu monitorowania tonokilometrów – dołącza się plan monitorowania

tonokilometrów.

20.04.2018

©Telksinoes. 61/94

4. Plany monitorowania, zmiany tych planów oraz dokumenty uzupełniające

i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji 601/2012, sporządza

się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej

Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych

ogłaszanych przez Komisję Europejską.

Art. 76. 1. Operator statku powietrznego zgłasza ministrowi właściwemu do

spraw środowiska wszelkie propozycje zmian w planie monitorowania emisji

z operacji lotniczych, uproszczonym planie monitorowania emisji z operacji

lotniczych i planie monitorowania tonokilometrów.

2. Jeżeli zmiana planu monitorowania emisji z operacji lotniczych,

uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych lub planu

monitorowania tonokilometrów ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15

ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, operator statku powietrznego składa

do ministra właściwego do spraw środowiska wniosek o zatwierdzenie tej zmiany,

przy czym przepisy art. 75 stosuje się odpowiednio.

3. Operator statku powietrznego jest obowiązany wystąpić z wnioskiem

o zmianę planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu

monitorowania emisji z operacji lotniczych lub planu monitorowania tonokilometrów

w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zaistnienia zdarzenia powodującego

konieczność zmiany, o której mowa w ust. 2.

Art. 77. 1. Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze decyzji, po

zasięgnięciu opinii Krajowego ośrodka, zatwierdza:

1) plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczony plan

monitorowania emisji z operacji lotniczych i plan monitorowania

tonokilometrów;

2) zmianę planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu

monitorowania emisji z operacji lotniczych i planu monitorowania

tonokilometrów ? jeżeli zmiana ta ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu

art. 15 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.

2. Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu

art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Przepis art. 54 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

20.04.2018

©Telksinoe s. 62/94

3. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 1, przekazuje się Krajowemu ośrodkowi

oraz organowi Inspekcji, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się

ostateczna.

Art. 78. 1. Prowadzący instalację, z wyjątkiem prowadzącego instalację

o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE)

nr 601/2012, sporządza plan monitorowania wielkości emisji, wraz z wymaganymi

dokumentami uzupełniającymi i informacjami, o których mowa

w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, oraz plan poboru próbek,

o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.

2. Prowadzący instalację o niskim poziomie emisji sporządza plan

monitorowania wielkości emisji z uwzględnieniem odstępstw, o których mowa

w art. 47 ust. 3–8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, a także plan poboru

próbek, o którym mowa w art. 33 tego rozporządzenia.

3. Plany monitorowania wielkości emisji, zmiany tych planów, dokumenty

uzupełniające i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE)

nr 601/2012, oraz plany poboru próbek sporządza się przy użyciu elektronicznego

formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego ośrodka,

opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję

Europejską.

4. Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest obowiązany do

zgłoszenia organowi właściwemu do wydania zezwolenia wszelkich propozycji zmian

planu monitorowania wielkości emisji oraz zmian planu poboru próbek, o którym

mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.

Art. 79. 1. Prowadzący instalację i operator statku powietrznego składają

odpowiednio do organu właściwego do wydania zezwolenia albo ministra właściwego

do spraw środowiska:

1) raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, zgodnie

z wymaganiami określonymi w art. 69 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE)

nr 601/2012,

2) raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, o którym mowa

w art. 69 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012

? w celu jego zatwierdzenia.

2. Organ właściwy do wydania zezwolenia albo minister właściwy do spraw

środowiska, po zasięgnięciu opinii Krajowego ośrodka, zatwierdza, w drodze decyzji,

20.04.2018

©Telksinoe s. 63/94

raport, o którym mowa w ust. 1, odpowiednio prowadzącego instalację albo operatora

statku powietrznego. Przy zasięganiu opinii Krajowego ośrodka nie stosuje się

przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego. Przepis art. 54 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3. Organ właściwy do wydania zezwolenia albo minister właściwy do spraw

środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji, o której mowa w ust. 2,

wraz z zatwierdzonym raportem, o którym mowa w ust. 1 – w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja stała się ostateczna.

Art. 80. 1. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest

obowiązany do monitorowania wielkości emisji odpowiednio zgodnie z planem

monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem

monitorowania emisji z operacji lotniczych albo planem monitorowania wielkości

emisji, zatwierdzonymi przez właściwy organ.

2. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest obowiązany do

rozliczenia wielkości emisji za każdy rok okresu rozliczeniowego.

3. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację sporządza raport na

temat wielkości emisji.

Art. 81. 1. Operator statku powietrznego ubiegający się o przydział uprawnień

do emisji sporządza raport o liczbie tonokilometrów pochodzących z wykonywanych

operacji lotniczych w roku monitorowania.

2. Rokiem monitorowania jest rok kalendarzowy kończący się na 24 miesiące

przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego.

3. W przypadku ubiegania się o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej

rezerwy, raport o liczbie tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji

lotniczych sporządza się za drugi rok okresu rozliczeniowego.

4. Zweryfikowany raport, o którym mowa w ust. 1 i 3, operator statku

powietrznego przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska odpowiednio:

1) na co najmniej 21 miesięcy przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego;

2) do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu rozliczeniowego, w przypadku

ubiegania się o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy.

Art. 82. Raporty, o których mowa w art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 3 oraz art. 81 ust. 1

i 3, sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie

internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy

i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską.

20.04.2018

©Telksinoe s. 64/94

Art. 83. Sposób monitorowania wielkości emisji pochodzących z instalacji

i z operacji lotniczych oraz sposób monitorowania liczby tonokilometrów

pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych określają przepisy

rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.

Art. 84. 1. Raporty, o których mowa w art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 1 i 3, podlegają

weryfikacji zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012,

z zastrzeżeniem art. 85. Weryfikator sporządza sprawozdanie z weryfikacji.

2. W sprawozdaniu z weryfikacji raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3,

weryfikator zamieszcza jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 rozporządzenia

Komisji (UE) nr 600/2012.

3. Jeżeli w trakcie weryfikacji weryfikator wykrył uchybienia jest on

obowiązany do stwierdzenia, czy mają one charakter istotnych nieprawidłowości

w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012.

4. Sprawozdanie z weryfikacji sporządza się przy użyciu elektronicznego

formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego ośrodka,

opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję

Europejską.

5. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację ponosi koszt

weryfikacji raportu, o którym mowa odpowiednio w art. 80 ust. 3 lub art. 81 ust. 1 i 3.

6. W zakresie dotyczącym treści ustaleń określonych w art. 27

ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012, zawartych w sprawozdaniu

z weryfikacji, przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4–7 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie stosuje się.

Art. 85. 1. Raport na temat wielkości emisji z operacji lotniczych uznaje się za

zweryfikowany, jeżeli raport ten został sporządzony na podstawie danych

przygotowanych przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi

Powietrznej (EUROCONTROL) przy użyciu narzędzia dla małych podmiotów

uczestniczących w systemie zatwierdzonego rozporządzeniem Komisji (UE)

nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego narzędzia

do szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych stanowiących

niewielkie źródło emisji, opracowanego przez Europejską Organizację ds.

Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) (Dz. Urz. UE L 175 z 10.07.2010,

str. 25), a całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego

20.04.2018

©Telksinoe s. 65/94

operatora statku powietrznego wyniosła mniej niż 25 000 Mg CO2 w danym roku

kalendarzowym.

2. Ustalenia raportu, o którym mowa w ust. 1, są równoważne ustaleniom raportu

zweryfikowanego jako zadowalający, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE)

nr 600/2012.

Art. 86. 1. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest

obowiązany do przedłożenia Krajowemu ośrodkowi raportu na temat wielkości emisji,

o którym mowa w art. 80 ust. 3, sporządzonego za poprzedni rok okresu

rozliczeniowego oraz sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1,

w terminie do dnia 31 marca każdego roku.

2. Raport na temat wielkości emisji oraz sprawozdanie z weryfikacji przedkłada

się w postaci papierowej i w postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie

zawartych w nim danych.

3. W przypadku przyjęcia w raporcie na temat wielkości emisji współczynnika

emisyjnego wynoszącego zero dla zużywanych biopaliw i biopłynów prowadzący

instalację lub operator statku powietrznego jest obowiązany do wykazania spełniania

kryteriów zrównoważonego rozwoju, o których mowa w art. 28b–28bc ustawy z dnia

25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2017 r.

poz. 285).

4. Wykazanie spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju odbywa się na

podstawie:

1) dokumentów określonych w art. 28c ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia

25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych – w przypadku

biopłynów;

2) dokumentów określonych w art. 28c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r.

o biokomponentach i biopaliwach ciekłych – w przypadku biopaliw.

5. Krajowy ośrodek przeprowadza ocenę raportu na temat wielkości emisji

w zakresie kompletności zawartych w nim danych, poprawności przeprowadzonych

obliczeń oraz zgodności zawartych w nim ustaleń z przepisami rozporządzenia

Komisji (UE) nr 601/2012 i z zatwierdzonym odpowiednim planem monitorowania

emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem monitorowania emisji

z operacji lotniczych, albo planem monitorowania wielkości emisji, z uwzględnieniem

sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1.

6. Ocena, o której mowa w ust. 5, dotyczy raportów zweryfikowanych jako

zadowalające zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 600/2012.

20.04.2018

7. W celu przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek

może zażądać od weryfikatora przedłożenia wewnętrznej dokumentacji z weryfikacji,

o której mowa w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012.

8. Jeżeli z oceny Krajowego ośrodka wynika, że raport na temat wielkości emisji

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek występuje do

prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego z wnioskiem o udzielenie

wyjaśnień.

9. Jeżeli z udzielonych wyjaśnień wynika potrzeba dokonania zmian w raporcie

na temat wielkości emisji lub w sprawozdaniu z weryfikacji, Krajowy ośrodek

występuje do prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego

z wnioskiem o dokonanie zmian w tym raporcie lub w sprawozdaniu.

10. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany,

w uzgodnieniu z weryfikatorem, który przeprowadził weryfikację raportu na temat

wielkości emisji, wprowadzić zmiany do raportu i przedłożyć poprawiony raport

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 9,

a w przypadku potrzeby dokonania zmian w sprawozdaniu z weryfikacji jest

obowiązany do przedłożenia w tym terminie poprawionego sprawozdania.

Art. 87. 1. Jeżeli Krajowy ośrodek nie uzyska od prowadzącego instalację albo

operatora statku powietrznego wystarczających wyjaśnień albo w terminie, o którym

mowa w art. 86 ust. 10, nie otrzyma poprawionego raportu lub sprawozdania

z weryfikacji, występuje do organu Inspekcji o przeprowadzenie kontroli w celu

sprawdzenia, czy raport na temat wielkości emisji jest zgodny ze stanem faktycznym.

2. Kontrola jest prowadzona na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca

1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 1688),

z uwzględnieniem ust. 3.

3. W przypadku operatora statku powietrznego niemającego miejsca

zamieszkania ani siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ Inspekcji

może wystąpić do tego operatora o przesłanie uwierzytelnionych, zgodnie

z przepisami obowiązującymi w danym państwie, dokumentów stanowiących

podstawę oszacowania wielkości emisji z wykonanych operacji lotniczych.

4. Jeżeli operator statku powietrznego nie przedłoży dokumentów, o których

mowa w ust. 3, na wezwanie, albo – jeżeli na podstawie przedłożonych dokumentów

nie można w sposób rzetelny oszacować wielkości emisji – organ Inspekcji dokona

oszacowania wielkości emisji na podstawie ustaleń organów sprawujących dozór

przestrzeni powietrznej.

20.04.2018

5. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli organ Inspekcji stwierdzi

nieprawidłowości, które miały wpływ na ustalenie wielkości emisji, wydaje decyzję

określającą szacunkową wielkość emisji w roku okresu rozliczeniowego, którego

dotyczy raport na temat wielkości emisji.

6. Organ Inspekcji przekazuje Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji, o której

mowa w ust. 5, w terminie 14 dni od dnia, w którym stała się ona ostateczna.

7. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, organ Inspekcji stwierdzi

zgodność ustaleń zawartych w raporcie na temat wielkości emisji ze stanem

faktycznym, przekazuje informacje w tym zakresie odpowiednio prowadzącemu

instalację albo operatorowi statku powietrznego oraz Krajowemu ośrodkowi.

Art. 88. 1. Krajowy ośrodek występuje do organu Inspekcji o oszacowanie

wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, w przypadku gdy:

1) prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie złożył raportu na

temat wielkości emisji lub sprawozdania z weryfikacji w terminie, o którym

mowa w art. 86 ust. 1;

2) w sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, weryfikator

zamieścił jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. b–d rozporządzenia

Komisji (UE) nr 600/2012.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ Inspekcji wydaje decyzję

określającą szacunkową wielkość emisji w poprzednim roku okresu rozliczeniowego.

Przepisy art. 87 ust. 2–4 i ust. 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 89. Organ Inspekcji umarza postępowanie w sprawie oszacowania

wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, o którym mowa w art. 88 ust. 1

pkt 1, jeżeli przed wydaniem decyzji prowadzący instalację albo operator statku

powietrznego dopełni obowiązku, o którym mowa w art. 86 ust. 1.

Art. 90. Krajowy ośrodek oraz organ Inspekcji przekazują ministrowi

właściwemu do spraw środowiska informacje, o których mowa

w art. 72 rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012.

Art. 91. 1. Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Unii informację o wielkości

emisji z instalacji lub operacji lotniczych, na podstawie:

1) raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, albo

2) raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10

– który został zweryfikowany jako zadowalający.

20.04.2018

2. Krajowy ośrodek zatwierdza w rejestrze Unii informację o wielkości emisji

z instalacji albo operacji lotniczych, ustaloną na podstawie raportu zweryfikowanego

jako zadowalający, w przypadku gdy Krajowy ośrodek:

1) nie występuje do organu Inspekcji z wnioskiem, o którym mowa w art. 87 ust. 1;

2) otrzyma informację, o której mowa w art. 87 ust. 7.

3. Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Unii informację o szacunkowej

wielkości emisji z instalacji albo operacji lotniczych wskazaną w decyzji określającej

szacunkową wielkość emisji, o której mowa w art. 87 ust. 5 i art. 88 ust. 2, oraz

zatwierdza tę informację na rachunku posiadania operatora w tym rejestrze ?

w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania kopii tej decyzji.

4. Wprowadzone do rejestru Unii zatwierdzone wielkości emisji z danej

instalacji albo operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora statku

powietrznego sumuje się oraz powiększa o czynnik korekty, o którym mowa w art. 37

ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Wartość ta stanowi sumę emisji

z instalacji albo operacji lotniczych.

Art. 92. 1. W terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku prowadzący instalację

albo operator statku powietrznego dokonuje, za pośrednictwem rachunku w rejestrze

Unii, umorzenia uprawnień do emisji w liczbie odpowiadającej różnicy pomiędzy

sumą umorzonych na tym rachunku uprawnień do emisji w danym okresie

rozliczeniowym a sumą emisji z instalacji albo operacji lotniczych, o której mowa

w art. 91 ust. 4. Umorzenie to stanowi rozliczenie wielkości emisji.

2. W przypadkach, o których mowa art. 88 ust. 1, prowadzący instalację albo

operator statku powietrznego w terminie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje

umorzenia uprawnień do emisji w liczbie określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej

o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą jego najlepszej wiedzy na temat

rzeczywistej wielkości emisji z instalacji albo operacji lotniczej w poprzednim roku

okresu rozliczeniowego, z tym że:

1) jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji jest równa lub większa od liczby

określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień odpowiadającą

szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 88

ust. 2, umorzenie to stanowi rozliczenie wielkości emisji;

2) jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji jest mniejsza od liczby określonej

zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień odpowiadającą szacunkowej

wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 2, umorzenie

to nie stanowi rozliczenia wielkości emisji.

20.04.2018

3. W przypadkach, o których mowa w art. 87 ust. 1, prowadzący instalację albo

operator statku powietrznego w terminie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje

umorzenia uprawnień do emisji w liczbie określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej

o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą wielkości emisji ustalonej

w przedłożonym raporcie na temat wielkości emisji za poprzedni rok okresu

rozliczeniowego.

4. Umorzenie, o którym mowa w ust. 3, stanowi rozliczenie wielkości emisji,

jeżeli:

1) z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 87, wynika, że ustalenia

zawarte w przedłożonym raporcie na temat wielkości emisji za poprzedni rok

okresu rozliczeniowego są zgodne ze stanem faktycznym albo

2) liczba umorzonych uprawnień do emisji jest równa lub większa od liczby

określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień odpowiadającą

szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 87

ust. 5.

5. Jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji na podstawie ust. 3 jest

mniejsza od liczby określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień do

emisji odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której

mowa w art. 87 ust. 5, prowadzący instalację lub operator statku powietrznego

dokonuje umorzenia brakującej liczby uprawnień do emisji w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja ta stała się ostateczna. Umorzenie to stanowi rozliczenie wielkości

emisji.

6. Umorzone uprawnienia do emisji w liczbie przekraczającej liczbę określoną

zgodnie z ust. 1 powiększoną o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą

szacunkowej wielkości emisji określoną w decyzji, o której mowa w art. 87 ust. 5 albo

art. 88 ust. 2, są zaliczane na poczet rozliczenia wielkości emisji w kolejnych latach

okresu rozliczeniowego.

7. W przypadku powstania zaległości w zakresie rozliczenia wielkości emisji

z lat poprzednich umorzenie uprawnień do emisji zalicza się w pierwszej kolejności

na poczet rozliczenia tej zaległości.

Art. 93. Prowadzący instalację nie może wykorzystywać do rozliczenia

wielkości emisji, o której mowa w art. 92, uprawnień do emisji lotniczych, o których

mowa w art. 45.

20.04.2018

Art. 94. 1. Krajowy ośrodek sporządza wykazy prowadzących instalacje lub

operatorów statków powietrznych, którzy:

1) w terminie nie dostarczyli Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa

w art. 80 ust. 3, lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1;

2) w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5, nie dokonali rozliczenia

wielkości emisji.

2. Krajowy ośrodek aktualizuje wykaz, o którym mowa ust. 1 pkt 2:

1) w przypadku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 – niezwłocznie po upływie

terminu, o którym mowa w art. 92 ust. 5;

2) w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 – niezwłocznie po otrzymaniu

kopii ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 2.

3. Krajowy ośrodek przekazuje wykazy, o których mowa w ust. 1, organom

Inspekcji w terminie do dnia 15 maja każdego roku oraz w terminie 7 dni po każdej

aktualizacji wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

4. Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku

powietrznego, oznaczenie adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;

2) wskazanie roku okresu rozliczeniowego, za który nie został złożony raport.

5. Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku

powietrznego, oznaczenie adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;

2) sumę emisji z instalacji albo operacji lotniczych oraz sumę uprawnień do emisji

umorzonych na rachunku posiadania operatora lub rachunku posiadania

operatora statku powietrznego w rejestrze Unii w terminie, o którym mowa

w art. 92 ust. 1 lub 5;

3) liczbę uprawnień do emisji, które nie zostały umorzone.

Art. 95. 1. Krajowy ośrodek sporządza wykaz operatorów statków

powietrznych, którzy nie posiadają zatwierdzonego planu monitorowania emisji

z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji

lotniczych, zgodnego z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.

2. Krajowy ośrodek przekazuje wykaz, o którym mowa w ust. 1, organom

Inspekcji w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku.

3. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko albo nazwę

operatora statku powietrznego oraz oznaczenie adresu miejsca zamieszkania albo

adresu siedziby.

20.04.2018

Art. 96. 1. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

środowiska wykaz, o którym mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2, w terminie do dnia 15 maja

każdego roku.

2. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wykaz,

o którym mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2.

Art. 97. 1. Krajowy ośrodek w terminie do dnia 15 maja każdego roku sporządza

i przedstawia marszałkowi województwa wykaz prowadzących instalacje

i operatorów statków powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku rozliczenia

wielkości emisji.

2. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko albo nazwę

prowadzącego instalację lub operatora statku powietrznego oraz wielkość emisji, która

nie została rozliczona zgodnie z art. 92.

3. Krajowy ośrodek przekazuje marszałkowi województwa informacje

o zmianach wykazu, o którym mowa w ust. 1.

Rozdział 13

Wykorzystanie jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji

emisji

Art. 98. 1. Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego mogą

wykorzystać do wymiany na uprawnienia do emisji:

1) jednostki redukcji emisji;

2) jednostki poświadczonej redukcji emisji.

2. Uznaje się, że jedna jednostka redukcji emisji albo jednostka poświadczonej

redukcji emisji odpowiada jednemu uprawnieniu do emisji.

3. Wymiana, o której mowa w ust. 1, jest dokonywana w rejestrze Unii, zgodnie

z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.

4. Wymianie na uprawnienia do emisji nie podlegają jednostki redukcji emisji

i jednostki poświadczonej redukcji emisji, które:

1) zostały uzyskane w wyniku:

a) realizacji działań inwestycyjnych polegających na budowie obiektów

jądrowych,

b) użytkowania i zmian sposobu użytkowania gruntu,

c) prowadzenia gospodarki leśnej;

20.04.2018

2) nie zostały dopuszczone do wykorzystania na podstawie rozporządzenia Komisji

(UE) nr 550/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustalającego, na mocy dyrektywy

2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pewne ograniczenia w zakresie

wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu projektów związanych

z gazami przemysłowymi (Dz. Urz. UE L 149 z 08.06.2011, str. 1) oraz

art. 58 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013.

Art. 99. 1. Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego mogą

wymienić jednostki poświadczonej redukcji emisji lub jednostki redukcji emisji

odpowiednio na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia do emisji

lotniczych, ważne w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia

2013 r. do wysokości limitów określonych w rozporządzeniu Komisji (UE)

nr 1123/2013 z dnia 8 listopada 2013 r. w sprawie określania uprawnień do

międzynarodowych jednostek emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 299 z 09.11.2013, str. 32), zwanym dalej

„rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1123/2013”.

2. Wymiana, o której mowa w ust. 1, może zostać dokonana do dnia 31 grudnia

2020 r., w przypadku gdy:

1) jednostki redukcji emisji lub jednostki poświadczonej redukcji emisji zostały

wydane w związku z realizacją projektów zarejestrowanych przed rokiem

2013 za redukcje emisji osiągnięte od roku 2013;

2) jednostki poświadczonej redukcji emisji zostały wydane w związku z realizacją

projektów w krajach najsłabiej rozwiniętych rozpoczętych od roku 2013 za

redukcje emisji osiągnięte od roku 2013.

3. Kraje najsłabiej rozwinięte, o których mowa w ust. 2 pkt 2, oznaczają kraje

znajdujące się na liście zatwierdzonej przez Radę Gospodarczą i Społeczną

Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Art. 100. Maksymalną liczbę jednostek redukcji emisji i jednostek

poświadczonej redukcji emisji, którą prowadzący instalację lub operator statku

powietrznego może wymienić na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia

do emisji lotniczych ważne w okresie rozliczeniowym 2013–2020, określa

rozporządzenie Komisji (UE) nr 1123/2013.

Art. 101. 1. Krajowy ośrodek opracowuje i przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska wykaz:

20.04.2018

1) instalacji, które uczestniczyły w systemie w okresie 2008–2012, wraz

z maksymalną liczbą jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej

redukcji emisji, jaką prowadzący instalację może wymienić na uprawnienia do

emisji ogólnych ważne w okresie rozliczeniowym 2013–2020;

2) pozostałych instalacji oraz operatorów statków powietrznych wraz

z maksymalną liczbą jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej

redukcji emisji, jaką prowadzący instalację albo operator statku powietrznego

może wymienić na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia do emisji

lotniczych ważne w okresie rozliczeniowym 2013–2020, wynikającą ze

zweryfikowanej emisji z instalacji albo operacji lotniczych w okresie 2013–

2020.

2. Maksymalną liczbę jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej

redukcji emisji, jaką prowadzący instalację lub operator statku powietrznego może

wymienić na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia do emisji lotniczych

ważne w okresie rozliczeniowym 2013–2020, oblicza się zgodnie z wymaganiami

rozporządzenia Komisji (UE) nr 1123/2013.

3. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje wykaz, o którym mowa

w ust. 1, do akceptacji Komisji Europejskiej.

4. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu, o którym mowa w ust. 1,

Krajowy ośrodek, kierując się koniecznością realizacji obowiązku wykonania decyzji

Komisji Europejskiej dotyczącej tego wykazu, sporządza poprawiony w zakresie

wskazanym w decyzji Komisji Europejskiej wykaz.

5. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wykaz, o którym mowa w ust. 1,

minister właściwy do spraw środowiska ogłasza ten wykaz w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.

6. Krajowy ośrodek corocznie aktualizuje wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,

na zasadach określonych w art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1123/2013.

Przepisy ust. 2–5 stosuje się odpowiednio.

Rozdział 14

Administracyjne kary pieniężne

Art. 102. 1. Jeżeli prowadzący instalację eksploatuje instalację bez zezwolenia,

o którym mowa w art. 51, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości

50 000 zł.

20.04.2018

2. Organ Inspekcji może, na wniosek prowadzącego instalację, w drodze

postanowienia, ustalić termin na złożenie wniosku o wydanie zezwolenia, zawieszając

na ten czas postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Termin nie może być dłuższy niż 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.

3. W razie niezłożenia wniosku w wyznaczonym terminie organ Inspekcji

podejmuje zawieszone postępowanie i wydaje decyzję o nałożeniu kary.

4. W przypadku złożenia wniosku w wyznaczonym terminie, administracyjnej

kary pieniężnej nie nakłada się, a postępowanie w sprawie jej nałożenia umarza się.

Art. 103. 1. Jeżeli operator statku powietrznego prowadzi operacje lotnicze bez

zatwierdzonych planów monitorowania, o których mowa w art. 74, podlega

administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł.

2. Jeżeli operator statku powietrznego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa

w art. 76 ust. 2, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

3. Jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem o zmianę zezwolenia

w przypadku, o którym mowa w art. 55 ust. 1 pkt 5, podlega administracyjnej karze

pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

4. Na wniosek prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego,

organ Inspekcji może odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, jeżeli

toczy się postępowanie odpowiednio w sprawie zmiany zezwolenia w zakresie

zatwierdzenia zmiany planu monitorowania wielkości emisji albo zatwierdzenia planu

monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania

emisji z operacji lotniczych lub zatwierdzenia istotnych zmian tych planów,

a w przypadku planu monitorowania tonokilometrów – zatwierdzenia istotnej zmiany

planu monitorowania tonokilometrów.

Art. 104. 1. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie

dokonał rozliczenia wielkości emisji w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub

5, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości równej iloczynowi liczby

uprawnień do emisji, która nie została umorzona, i jednostkowej stawki

administracyjnej kary pieniężnej.

2. Jednostkowa stawka administracyjnej kary pieniężnej stanowi równowartość

100 euro.

3. Wysokość stawki administracyjnej kary pieniężnej ustala się

z uwzględnieniem średniego kursu euro w przeliczeniu na złote ogłaszanego przez

20.04.2018

Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy następujący po dniu 30 kwietnia

roku, w którym powstał obowiązek rozliczenia.

4. Jednostkowa stawka administracyjnej kary pieniężnej podlega corocznej

waloryzacji o prognozowany Europejski Wskaźnik Cen Konsumpcyjnych

publikowany na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 z dnia

23 października 1995 r. dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen

konsumpcyjnych (Dz. Urz. UE L 257 z 27.10.1995, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE

Polskie wydanie specjalne, rozdz. 10, t. 1, str. 39).

5. Uiszczenie przez prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego

administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie zwalnia go od

rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92.

Art. 105. 1. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie

dostarczył w terminie określonym w art. 86 ust. 1 Krajowemu ośrodkowi raportu,

o którym mowa w art. 80 ust. 3, lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa

w art. 84 ust. 1, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł.

2. Jeżeli w terminie do dnia 15 kwietnia prowadzący instalację albo operator

statku powietrznego dostarczy Krajowemu ośrodkowi raport, o którym mowa

w art. 80 ust. 3, i sprawozdanie z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1,

administracyjną karę pieniężną wymierza się w wysokości 10% kary, o której mowa

w ust. 1.

3. Prowadzący instalację, który nie wprowadził w terminie określonym w art. 66

ust. 5 zmian, o których mowa w art. 66 ust. 4, podlega administracyjnej karze

pieniężnej w wysokości 5000 zł.

Art. 106. 1. Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 102 ust. 1,

art. 103 ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105, nakłada, w drodze decyzji, organ Inspekcji.

2. Organ Inspekcji stwierdza naruszenia, o których mowa w art. 102 ust. 1,

art. 103 ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105, na podstawie wykazów, o których mowa

w art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1, lub ustaleń kontroli.

3. Organ Inspekcji stwierdza naruszenie, o którym mowa w art. 105 ust. 3, na

podstawie informacji przekazanej przez Krajowy ośrodek.

4. Organ Inspekcji przesyła Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji o nałożeniu

administracyjnej kary pieniężnej, a w przypadku nałożenia administracyjnej kary

pieniężnej na operatora statku powietrznego, także ministrowi właściwemu do spraw

środowiska.

20.04.2018

Art. 107. Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 102 ust. 1,

art. 103 ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105, wnosi się na wyodrębniony rachunek

bankowy organu Inspekcji, który nałożył administracyjną karę pieniężną. Wpływy

z administracyjnych kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

Art. 108. 1. Do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 102

ust. 1, art. 103 ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105, stosuje się przepisy działu III ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

2. Uprawnienia organu podatkowego przysługują organowi Inspekcji, zgodnie

z art. 5 ust. 1, w sprawach, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1–3, art. 104

ust. 1 i art. 105.

3. Egzekucja administracyjnych kar pieniężnych wynikających z decyzji,

o których mowa w art. 106 ust. 1, następuje w trybie przepisów ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 109. 1. W terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu

administracyjnej kary pieniężnej stała się ostateczna, organ Inspekcji przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o operatorach statków

powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku:

1) sporządzenia i przedłożenia do zatwierdzenia, zgodnie z art. 74 i art. 75 ust. 1,

planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu

monitorowania emisji z operacji lotniczych albo złożenia wniosku, o którym

mowa w art. 76 ust. 2;

2) rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92.

2. Minister właściwy do spraw środowiska po otrzymaniu informacji, o której

mowa w ust. 1, oraz stwierdzeniu, że operator statku powietrznego:

1) pomimo nałożenia kary, o której mowa w art. 103 ust. 1 lub 2, nie dopełnił

obowiązku sporządzenia i przedłożenia do zatwierdzenia, zgodnie z art. 74

i art. 75 ust. 1, planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo

uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo złożenia

wniosku, o którym mowa w art. 76 ust. 2,

2) pomimo nałożenia kary, o której mowa w art. 104 ust. 1, nie dopełnił obowiązku

rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92

– zawiadamia operatora statku powietrznego o wszczęciu postępowania w sprawie

skierowania do Komisji Europejskiej wniosku o nałożenie zakazu prowadzenia przez

tego operatora operacji lotniczych.

20.04.2018

3. Operator statku powietrznego, po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa

w ust. 2, może złożyć wyjaśnienia ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

4. Minister właściwy do spraw środowiska, po powiadomieniu Rady Ministrów,

przesyła do Komisji Europejskiej wniosek o nałożenie zakazu prowadzenia przez

operatora statku powietrznego operacji lotniczych.

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera:

1) dowody potwierdzające naruszenie przez operatora statku powietrznego

obowiązku sporządzenia i przedłożenia do zatwierdzenia planu monitorowania

emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji

z operacji lotniczych albo złożenia wniosku, o którym mowa w art. 76 ust. 2,

oraz obowiązku dokonania w wymaganym terminie rozliczenia wielkości emisji,

o którym mowa w art. 92;

2) informację o podjętych środkach mających na celu wykonanie obowiązków,

o których mowa w pkt 1;

3) uzasadnienie celowości nałożenia zakazu prowadzenia przez operatora statku

powietrznego operacji lotniczych;

4) propozycje dotyczące czasowego i terytorialnego zakresu obowiązywania

zakazu prowadzenia operacji lotniczych oraz dodatkowych warunków lub

obowiązków, jakie powinny zostać nałożone na operatora statku powietrznego.

6. Postępowanie w sprawie nałożenia zakazu prowadzenia przez operatora statku

powietrznego operacji lotniczych jest prowadzone zgodnie z przepisami

wykonawczymi wydanymi przez Komisję Europejską na podstawie art. 16 ust. 12

dyrektywy 2003/87/WE.

Rozdział 15

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 110–123. (pominięte)9)

Rozdział 16

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 124. 1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy:

Zamieszczone w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 marca 2017 r.

w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych (Dz. U. poz. 568).

20.04.2018

1) rachunki posiadania operatora, rachunki posiadania operatora statku

powietrznego, osobiste rachunki posiadania i krajowy rachunek posiadania,

o których mowa w art. 8 ustawy wymienionej w art. 151, stają się odpowiednio

rachunkami posiadania operatora, rachunkami posiadania operatora statków

powietrznych, osobistymi rachunkami posiadania oraz krajowym rachunkiem

posiadania w rejestrze Unii w rozumieniu niniejszej ustawy;

2) uprawnienia do emisji przyznane na podstawie ustawy wymienionej w art. 151,

stają się uprawnieniami do emisji w rozumieniu niniejszej ustawy, z tym że

uprawnienia do emisji przyznane instalacji stają się uprawnieniami do emisji

ogólnych, a uprawnienia przyznane operatorom statków powietrznych stają się

uprawnieniami do emisji lotniczych;

3) uprawnienia do emisji powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

na skutek wymiany, o której mowa w art. 60 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE)

389/2013, stają się uprawnieniami do emisji lotniczych albo uprawnieniami do

emisji ogólnych w rozumieniu art. 3 pkt 7 i 8 tego rozporządzenia;

4) zezwolenia wydane na podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.

o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych

substancji (Dz. U. poz. 2784, z 2008 r. poz. 1227 oraz z 2009 r. poz. 1664)

i art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, stają się zezwoleniami w rozumieniu

niniejszej ustawy;

5) decyzje zatwierdzające plany monitorowania wielkości emisji oraz plany

monitorowania liczby tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji

lotniczych, o których mowa w art. 53 ustawy wymienionej w art. 151, stają się

decyzjami zatwierdzającymi plany monitorowania, o których mowa w art. 74;

6) decyzje w sprawie zatwierdzenia raportów z udoskonalenia metodyki

monitorowania, wydane przez organ właściwy do wydania zezwolenia w celu

wykonania art. 69 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, stają się

decyzjami zatwierdzającymi, o których mowa w art. 79 ust. 2.

2. Jednostki Kioto i uprawnienia do emisji, które były utrzymywane

w Krajowym rejestrze jednostek Kioto i uprawnień do emisji, na podstawie

dotychczasowych przepisów są utrzymywane w rejestrze Unii.

Art. 125. 1. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia

na emisję gazów cieplarnianych z instalacji na podstawie art. 51, zwanego dalej

„nowym zezwoleniem”, z uwzględnieniem art. 127.

20.04.2018

2. Zezwolenie wydane na podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.

o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych

substancji i art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, wygasa z dniem, w którym nowe

zezwolenie stało się ostateczne.

3. Organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia

wydanego na podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu

uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji lub

art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, jeżeli prowadzący instalację nie wystąpi

z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia w terminie, o którym mowa w ust. 1.

Art. 126. 1. Prowadzący instalację, który przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy posiada plany monitorowania wielkości emisji zatwierdzone decyzją inną niż

zezwolenie wydane na podstawie art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, monitoruje

wielkość emisji z instalacji zgodnie z tym planem, jednak nie dłużej niż do dnia,

w którym nowe zezwolenie stało się ostateczne.

2. Decyzja zatwierdzająca plan monitorowania, o którym mowa w ust. 1, wygasa

z dniem, w którym nowe zezwolenie stało się ostateczne, albo z dniem, w którym

decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, o której mowa w art. 125 ust. 3, stała się

ostateczna.

Art. 127. 1. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, któremu

wydano zezwolenie na podstawie art. 50 ustawy wymienionej w art. 151, w terminie

3 miesięcy przed dniem oddania do eksploatacji instalacji, występuje z wnioskiem

o wydanie nowego zezwolenia.

2. Obowiązek monitorowania i rozliczania wielkości emisji z instalacji, o której

mowa w ust. 1, powstaje z dniem oddania jej do eksploatacji.

Art. 128. 1. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

Krajowy ośrodek zamyka osobiste rachunki posiadania lub rachunki obrotowe

w rejestrze Unii, prowadzone dla posiadaczy, którzy nie spełniają warunku, o którym

mowa w art. 9 ust. 2 lub 3.

2. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, posiadacz rachunku przedłoży

Krajowemu ośrodkowi dokument potwierdzający spełnienie warunku, o którym mowa

w art. 9 ust. 2 lub 3, przepisu ust. 1 nie stosuje się.

Art. 129. 1. Wnioski o przydział uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy

2013–2020 złożone przez prowadzącego instalację przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stają się wnioskami, o których mowa w art. 20 ust. 1.

20.04.2018

2. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji określona we

wnioskach, o których mowa w ust. 1, zaakceptowana przez Komisję Europejską staje

się wstępną całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji w rozumieniu niniejszej

ustawy.

Art. 130. Projekt wykazu instalacji objętych systemem w okresie

rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną im

liczbą uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy wymienionej

w art. 151, przekazany Komisji Europejskiej przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy staje się wykazem, o którym mowa w art. 23 ust. 5.

Art. 131. 1. Postępowania w sprawie wniosków o przydział uprawnień do emisji

z rezerwy na okres rozliczeniowy 2008–2012 wszczęte na podstawie ustawy

wymienionej w art. 151 i niezakończone ostateczną decyzją, umarza się.

2. Wnioski o przydział uprawnień do emisji z rezerwy na okres rozliczeniowy

2013–2020, złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się

wnioskami, o których mowa w art. 68 ust. 1.

Art. 132. 1. W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

prowadzący instalację przedkłada Krajowemu ośrodkowi informację, o której mowa

w art. 64 ust. 1, za rok 2012, 2013 i 2014.

2. Jeżeli prowadzący instalację przekazał Krajowemu ośrodkowi informację,

o której mowa w ust. 1, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się, że

obowiązek określony w tym przepisie został spełniony.

3. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informacje o prowadzących instalacje, którzy w terminie nie dopełnili obowiązku,

o którym mowa w ust. 1, oraz informację o prowadzących instalacje, w których

nastąpiło całkowite lub częściowe zaprzestanie działalności w rozumieniu niniejszej

ustawy.

4. Uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora w rejestrze

Unii prowadzone dla prowadzących instalacje, którzy nie złożyli informacji, zgodnie

z ust. 1, podlegają zwrotowi.

5. Uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora w rejestrze

Unii prowadzone dla prowadzących instalacje, w których przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej

w rozumieniu niniejszej ustawy w liczbie większej niż wynikająca z dostosowania do

poziomu tego zmniejszenia, podlegają zwrotowi.

20.04.2018

Art. 133. 1. W przypadku gdy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy:

1) zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych wydane prowadzącemu instalację na

podstawie przepisów dotychczasowych wygasło na skutek upływu terminu, na

jaki zostało wydane, albo

2) wydano decyzję ostateczną stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia na emisję

gazów cieplarnianych

– uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora w rejestrze Unii po

roku, w którym zezwolenie wygasło, a przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

podlegają zwrotowi.

2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy prowadzący instalację wystąpi z wnioskiem o wydanie

nowego zezwolenia i takie zezwolenie uzyska.

3. Do prowadzących instalacje, którzy uzyskają zezwolenie na emisję gazów

cieplarnianych, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się art. 125 ust. 1.

Art. 134. 1. W sprawach, o których mowa w art. 132 ust. 4 i 5 i art. 133 ust. 1,

Krajowy ośrodek występuje z wnioskiem o zwrot liczby wydanych uprawnień do

emisji do prowadzącego instalację. Prowadzący instalację zwraca wydane

uprawnienia do emisji w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

2. Jeżeli prowadzący instalację nie zwróci wydanych uprawnień do emisji

w terminie, o którym mowa w ust. 1, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi

właściwemu do spraw środowiska informację o prowadzącym instalację, który nie

dopełnił obowiązku zwrotu.

3. Informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera:

1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację, zamieszkania albo

siedziby;

2) liczbę uprawnień do emisji podlegających zwrotowi.

4. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu

równowartości uprawnień do emisji określając kwotę podlegającą zwrotowi.

5. Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową cenę

uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji

notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu,

w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień

wydania decyzji w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji.

20.04.2018

6. Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

7. Do obowiązku zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

8. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której

mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

Art. 135. 1. W terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

Krajowy ośrodek dokonuje analizy informacji, o których mowa w art. 132 ust. 1, pod

kątem ich zgodności z danymi na temat wielkości emisji z instalacji zawartymi

w raporcie na temat wielkości emisji złożonym za rok, którego dotyczy informacja.

2. W przypadku gdy z analizy, o której mowa w ust. 1, wynikają rozbieżności

między informacją o wielkości emisji z instalacji a danymi o poziomie działalności,

zawartymi w informacji, o której mowa w art. 132 ust. 1, Krajowy ośrodek występuje

do prowadzącego instalację o przekazanie wyjaśnień.

3. Jeżeli z wyjaśnień prowadzącego instalację wynika, że informacja, o której

mowa w art. 132 ust. 1, zawiera błędne lub nieprawdziwe informacje, Krajowy

ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację

o stwierdzonych nieprawidłowościach.

4. Po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw

środowiska występuje na piśmie do prowadzącego instalację o wprowadzenie zmian

w informacji, o której mowa w art. 132 ust. 1, wskazując błędy i uchybienia

wymagające zmiany.

5. Prowadzący instalację wprowadza zmiany, o których mowa w ust. 4,

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

6. Jeżeli ze zmienionej informacji wynika potrzeba dostosowania całkowitej

rocznej liczby uprawnień do emisji, o której mowa w art. 25 ust. 2 i 3 lub art. 26 ust. 4,

Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji.

Przepisy art. 73 ust. 1–8 stosuje się odpowiednio.

7. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informację o stwierdzonych nieprawidłowościach i dostosowanej całkowitej rocznej

liczbie uprawnień do emisji.

8. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję określającą

dostosowaną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji przydzielonej danej

instalacji.

20.04.2018

9. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze

Unii w liczbie większej niż określona w decyzji, o której mowa w ust. 8, podlegają

zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio.

10. W przypadku gdy prowadzący instalację nie wprowadzi zmian, o których

mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o zawieszeniu

wydania uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na kolejny rok okresu

rozliczeniowego. Przepisy art. 65 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

11. Decyzję, o której mowa w ust. 10, uchyla się, jeżeli prowadzący instalację

wprowadzi zmiany, o których mowa w ust. 4.

Art. 136. 1. Dla zadań inwestycyjnych zrealizowanych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy albo realizowanych w dniu jej wejścia w życie, albo

rozpoczynanych w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, podmiot, o którym mowa w art. 32

ust. 4, składa do ministra właściwego do spraw środowiska wniosek o zatwierdzenie

wskaźnika lub wskaźników zgodności w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

2. Dla zadań inwestycyjnych zrealizowanych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, podmiot, o którym mowa w art. 32 ust. 4, przedkłada ministrowi

właściwemu do spraw środowiska poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego

wskaźnika lub wskaźników zgodności w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja

o zatwierdzeniu wskaźnika lub wskaźników zgodności stała się ostateczna.

Poświadczenia osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności nie

składa się, jeżeli poświadczenie to sporządza minister właściwy do spraw środowiska.

3. Do poświadczenia osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników

zgodności, o którym mowa w ust. 2, przepisy art. 32 ust. 10–13 stosuje się.

4. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy przechowuje dokumentację związaną z realizacją tego zadania przez

okres 10 lat od dnia wydania uprawnień do emisji na rachunek posiadania operatora

w rejestrze Unii oraz udostępnia tę dokumentację na wezwanie ministra właściwego

do spraw środowiska.

Art. 137. 1. Pierwszym okresem sprawozdawczym, o którym mowa w art. 34

ust. 14, jest okres od dnia 25 czerwca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. Drugim

okresem sprawozdawczym, o którym mowa w art. 34 ust. 14, jest okres od dnia 1 lipca

2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.

20.04.2018

2. Przepisy rozdziału 6 stosuje się do zadań inwestycyjnych realizowanych

w okresie sprawozdawczym rozpoczynającym się od dnia 1 lipca 2014 r.

Art. 138. 1. Zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe za okresy

sprawozdawcze, o których mowa w art. 137, złożone przez podmiot realizujący

zadanie inwestycyjne przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uznaje się za

sprawozdania rzeczowo-finansowe w rozumieniu niniejszej ustawy.

2. Do uprawnień do emisji wydanych prowadzącemu instalację wytwarzającą

energię elektryczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawie wykazu instalacji

wytwarzających energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia

1 stycznia 2013 r., wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji (Dz. U. poz. 472

oraz z 2015 r. poz. 555) stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

Art. 139. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra

liczbę uprawnień do emisji lotniczych, o którą zostanie zmniejszona pula uprawnień

do emisji przeznaczona do sprzedaży w drodze aukcji zgodnie z decyzją Parlamentu

Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r. wprowadzającą

tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu

przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L

113 z 25.04.2013, str. 1).

Art. 140. 1. Całkowitą liczbę uprawnień do emisji przyznanych operatorom

statków powietrznych na okres rozliczeniowy rozpoczynający się dnia 1 stycznia

2013 r. i liczbę uprawnień do emisji przyznanych na każdy rok tego okresu z awiera

informacja, o której mowa w art. 24 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 151, ogłoszona

w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw środowiska przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2. Całkowita liczba uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków

powietrznych oraz liczba uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków

powietrznych na każdy rok okresu rozliczeniowego, o których mowa w ust. 1, podlega

zmniejszeniu proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji

lotniczych, o których mowa w art. 141 ust. 1, wynikającego z rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 421/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r.

20.04.2018

zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami

emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, w celu wprowadzenia w życie do 2020 r.

porozumienia międzynarodowego w sprawie stosowania jednego międzynarodowego

środka rynkowego do emisji z międzynarodowego lotnictwa (Dz. Urz. UE L

129 z 30.04.2014, str. 1).

3. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informacje

o zmniejszonych liczbach uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2.

Art. 141. 1. Przepisów rozdziału 12 nie stosuje się do monitorowania emisji

z operacji lotniczych:

1) rozpoczynających się lub kończących na lotniskach znajdujących się na

terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego wykonywanych do

i z państw spoza tego obszaru,

2) wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej

oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego Obszaru

Gospodarczego

? wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.

2. Raport na temat wielkości emisji pochodzących z operacji lotniczych

wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013 r. pomiędzy

lotniskami znajdującymi się na terytorium państw Europejskiego Obszaru

Gospodarczego złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uważa się za

raport w rozumieniu art. 80 ust. 3.

3. W okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. przepisów

ustawy nie stosuje się do operatorów statków powietrznych wykonujących

niezarobkowe przewozy lotnicze, których całkowita roczna emisja CO2 z operacji

lotniczych wynosi mniej niż 1000 Mg.

Art. 142. Wykonywanie czynności weryfikacji przez jednostki uprawnione

w rozumieniu przepisów ustawy wymienionej w art. 151 wymaga uzyskania

akredytacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012.

Art. 143. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

posiadacz rachunku w rejestrze Unii jest obowiązany wnieść opłatę roczną

w wysokości i na zasadach określonych w art. 13, chyba że opłata ta została już

wniesiona.

20.04.2018

2. Przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 144. 1. W terminie do dnia 30 kwietnia 2016 r. prowadzący instalację lub

operator statku powietrznego dokonuje, za pośrednictwem rachunku w rejestrze Unii,

umorzenia uprawnień do emisji w liczbie odpowiadającej istniejącej na tym rachunku

zaległości w zakresie rozliczenia emisji z lat poprzednich.

2. Zaległość, o której mowa w ust. 1, stanowi różnicę pomiędzy sumą,

umorzonych na rachunku posiadania operatora albo rachunku posiadania operatora

statku powietrznego w rejestrze Unii, uprawnień do emisji a sumą wprowadzonych do

rejestru Unii zatwierdzonych wielkości emisji z danej instalacji albo operacji

lotniczych.

Art. 145. Przychody, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 7 ustawy zmienianej

w art. 115 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, oraz wpływy z opłat, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 22 grudnia

2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych

substancji, należnych przed dniem wejścia w życie ustawy wymienionej w art. 151, są

uwzględniane przy ustalaniu wysokości zobowiązania określonego w art. 401c

ust. 8 ustawy zmienianej w art. 115, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Art. 146. 1. Do opłat należnych na podstawie:

1) art. 25 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do

powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji,

2) art. 27 ustawy wymienionej w art. 151

– stosuje się przepisy obowiązujące w czasie, w którym powstał obowiązek ich

uiszczenia.

2. Do opłaty, o której mowa w art. 27 ustawy wymienionej w art. 151, należnej

za 2013 rok, stosuje się przepisy tej ustawy, z tym że podstawą obliczenia wysokości

należnej opłaty, jest liczba uprawnień do emisji wydanych na rachunek posiadania

operatora w rejestrze Unii.

3. Jeżeli opłata, o której mowa w ust. 2, wniesiona przez prowadzącego

instalację przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy jest wyższa niż opłata, której

podstawą obliczenia jest liczba uprawnień do emisji wydanych na rachunek posiadania

operatora w rejestrze Unii, to różnica ta stanowi nadpłatę. Do nadpłaty stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ? Ordynacja podatkowa.

Art. 147. 1. Do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których

mowa w art. 70–72 ustawy wymienionej w art. 151, wszczętych i niezakończonych

20.04.2018

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy oraz do przekazywania wpływów z tytułu

tych kar po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a także do informacji o karach

nałożonych w roku 2015 stosuje się przepisy dotychczasowe.

2. Do postępowań w sprawie skierowania do Komisji Europejskiej wniosku

o nałożenie zakazu prowadzenia operacji lotniczych przez operatora statków

powietrznych wszczętych i niezakończonych na podstawie art. 77 ustawy

wymienionej w art. 151, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 148. Spółki prowadzące rynek regulowany oraz firmy inwestycyjne

opracują i wdrożą procedurę przeciwdziałania i ujawniania przypadków manipulacji

w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 149. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy

zmienianej w art. 110 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

2. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy

zmienianej w art. 120 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej

w art. 120 w brzmieniu nadanym tą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 7 ustawy zmienianej

w art. 123 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

4. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy

wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu instalacji wytwarzających energię

elektryczną objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz

z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 niniejszej ustawy, nie

dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być

zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art. 151.

20.04.2018

5. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy

wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające energię

elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia

2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują moc do dnia

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 25 ust. 4

niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej

w art. 151.

Art. 150. 1. W latach 2015–2024 maksymalny limit wydatków Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej będący skutkiem finansowym

wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi ? 269 614 955 zł, w tym w:

1) 2015 r. – 18 751 140 zł;

2) 2016 r. – 25 786 034 zł;

3) 2017 r. – 29 509 578 zł;

4) 2018 r. – 25 028 884 zł;

5) 2019 r. – 35 267 728 zł;

6) 2020 r. – 35 544 890 zł;

7) 2021 r. – 32 037 469 zł;

8) 2022 r. – 22 037 469 zł;

9) 2023 r. – 22 566 368 zł;

10) 2024 r. – 23 085 395 zł.

2. Minister właściwy do spraw środowiska monitoruje wykorzystanie limitu

wydatków, o którym mowa w ust. 1, oraz wdraża mechanizm korygujący, o którym

mowa w ust. 3.

3. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany

rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków określonego w ust. 1 oraz

w przypadku gdy część planowanych wydatków, o których mowa w ust. 1,

przypadająca proporcjonalnie na okres od początku roku kalendarzowego do końca

danego kwartału, została przekroczona:

1) po pierwszym kwartale – co najmniej o 15%,

2) po dwóch kwartałach – co najmniej o 10%,

3) po trzech kwartałach – co najmniej o 5%

– minister właściwy do spraw środowiska stosuje mechanizm korygujący polegający

na wstrzymaniu wydatków.

20.04.2018

Art. 151. Traci moc ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu

uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. poz. 695 oraz z 2013 r.

poz. 1238).

Art. 152. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia10).

10)

Ustawa została ogłoszona w dniu 25 sierpnia 2015 r.

20.04.2018

Załączniki do ustawy z

dnia 12 czerwca 2015 r.

Załącznik nr 1

RODZAJE DZIAŁAŃ PROWADZONYCH W INSTALACJACH WRAZ

Z WARTOŚCIAMI PROGOWYMI

ODNIESIONYMI DO ZDOLNOŚCI PRODUKCYJNYCH TYCH INSTALACJI

I GAZY CIEPLARNIANE

PRZYPORZĄDKOWANE DANEMU DZIAŁANIU

Lp. Rodzaje działań Gazy cieplarniane

1 Spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy CO2

cieplnej przekraczającej 20 MW1)

2 Rafinowanie olejów mineralnych CO2

3 Produkcja koksu CO2

4 Prażenie lub spiekanie rud metalu, w tym rudy siarczkowej CO2

5 Produkcja surówki odlewniczej lub stali (pierwotny i wtórny CO2

wytop), łącznie z odlewaniem stałym, z wydajnością powyżej

2,5 Mg na godzinę2)

6 Produkcja lub obróbka metali żelaznych (w tym stopów CO2

żelaznych), w której wykorzystywane są jednostki spalania

o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej

20 MW3)

7 Produkcja pierwotnego aluminiumCO2 PFCs

8 Produkcja wtórnego aluminium, w której wykorzystywane są CO2

jednostki spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej

przekraczającej 20 MW

9 Produkcja lub obróbka metali nieżelaznych, w tym produkcja CO2

stopów, rafinacja, odlewnictwo itp., w której wykorzystywane

są jednostki spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej (w

tym paliwa wykorzystywane jako czynniki redukujące)

przekraczającej 20 MW

10 Produkcja klinkieru cementowego w piecach obrotowych CO2

o zdolności produkcyjnej przekraczającej 500 Mg dziennie lub

innych piecach o zdolności produkcyjnej powyżej 50 Mg na

dobę

11 Produkcja wapna lub kalcynacja dolomitu lub magnezytu CO2

w piecach obrotowych lub innych piecach o zdolności

produkcyjnej przekraczającej 50 Mg na dobę

12 Osuszanie lub kalcynacja gipsu lub produkcja płyt gipsowo - CO2

-kartonowych i innych wyrobów gipsowych, jeżeli

wykorzystywane są instalacje spalania o łącznej nominalnej

mocy cieplnej przekraczającej 20 MW

13 Wytwarzanie szkła, łącznie z włóknem szklanym, z wydajnością CO2

przetopu przekraczającą 20 Mg na dobę

14 Produkcja wyrobów ceramicznych przez wypalanie, o wydajności CO2

powyżej 75 Mg na dobę4)

15 Wytwarzanie materiałów izolacyjnych z wełny mineralnej CO2

z wykorzystaniem szkła, surowców skalnych lub żużlu przy

użyciu zdolności produkcyjnej przekraczającej 20 Mg na dobę

16 Produkcja pulpy drzewnej lub innych materiałów włóknistych CO2

20.04.2018

17 Produkcja papieru lub tektury o wydajności przekraczającej 20 Mg CO2

na dobę

18 Produkcja sadzy, w tym karbonizacja substancji organicznych, CO2

takich jak oleje mineralne, smoły, pozostałości krakowania

i destylacji, jeżeli wykorzystywane są jednostki spalania

o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW

19 Produkcja kwasu azotowego CO2 N2O

20 Produkcja kwasu adypinowego CO2 N2O

21 Produkcja kwasu glioksalowego i glioksylowego CO2 N2O

22 Produkcja amoniaku CO2

23 Produkcja chemikaliów organicznych luzem poprzez krakowanie, CO2

reformowanie, częściowe lub pełne utlenianie albo poprzez

podobne procesy, przy zdolności produkcyjnej przekraczającej

100 Mg na dobę

24 Produkcja wodoru (H2) i gazu do syntezy w drodze reformowania CO2

lub częściowego utleniania, przy zdolności produkcyjnej

przekraczającej 25 Mg na dobę

25 Produkcja węglanu sodu (Na2CO3) oraz wodorowęglanu sodu CO2

(NaHCO3)

26 Wychwytywanie dwutlenku węgla z instalacji objętej systemem CO2

handlu uprawnieniami do emisji, w celu jego przesyłania

i podziemnego składowania w celu przeprowadzenia projektu

demonstracyjnego wychwytu i składowania dwutlenku węgla

w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. –

Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r. poz. 196)

27 Przesyłanie dwutlenku węgla przeznaczonego do podziemnego CO2

składowania w celu przeprowadzenia projektu

demonstracyjnego wychwytu i składowania dwutlenku węgla

w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. –

Prawo geologiczne i górnicze z wykorzystaniem sieci

transportowej dwutlenku węgla

28 Podziemne składowanie dwutlenku węgla w celu przeprowadzenia CO2

projektu demonstracyjnego wychwytu i składowania

dwutlenku węgla w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia

9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze

Objaśnienia:

1) Ilość energii wprowadzonej do instalacji w paliwie w jednostce czasu przy jej nominalnym

obciążeniu.

2) Maksymalna ilość wyrobu lub wyrobów, która może być wytworzona w jednostce czasu

w normalnych warunkach pracy instalacji.

3) Produkcja lub obróbka metali żelaznych obejmuje w szczególności walcownie, piece do ponownego

podgrzewania, piece do wyżarzania, kuźnie, odlewnie oraz instalacje służące do powlekania

i wytrawiania metali.

4) Produkcja wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania obejmuje w szczególności produkcję

dachówek, cegieł, cegieł ognioodpornych, kafelków, wyrobów kamionkowych i porcelany.

1. Przy określaniu wartości progowych odnoszących się do zdolności

produkcyjnej instalacji, bierze się pod uwagę parametry tego samego rodzaju

charakteryzujące skalę działań prowadzonych w instalacji, to jest moc cieplną

instalacji lub zdolność produkcyjną instalacji. Jeżeli w instalacji prowadzone jest

więcej niż jedno działanie tego samego rodzaju parametry odnoszące się do tych

działań sumuje się, chyba że z przyczyn formalnych lub technicznych jest ograniczona

możliwość działania wszystkich instalacji jednocześnie.

20.04.2018

2. Przez zdolność produkcyjną instalacji rozumie się maksymalną ilość wyrobu

lub wyrobów, która może być wytworzona w jednostce czasu w normalnych

warunkach pracy instalacji.

3. W przypadku włączania instalacji do systemu na podstawie wartości progowej

odniesionej do nominalnej mocy cieplnej uwzględnia się sumę nominalnej mocy

cieplnej wszystkich stacjonarnych urządzeń technicznych, w których zachodzi

spalanie, obejmujących w szczególności: wszystkie rodzaje kotłów, palników, turbin,

podgrzewaczy, pieców, w tym pieców do kalcynacji, pieców do prażenia, suszarnie,

silniki, ogniwa paliwowe, pochodnie gazowe. Przy obliczeniach nominalnej mocy

cieplnej nie uwzględnia się stacjonarnych urządzeń technicznych o nominalnej mocy

cieplnej poniżej 3 MW oraz stacjonarnych urządzeń technicznych wykorzystujących

wyłącznie biomasę, przez które rozumie się stacjonarne urządzenie techniczne

wykorzystujące paliwa kopalne wyłącznie podczas rozruchu lub wyłączeń.

4. Przez nominalną moc cieplną instalacji rozumie się ilość energii

wprowadzonej do instalacji w paliwie w jednostce czasu przy jej nominalnym

obciążeniu.

5. W przypadku instalacji służącej do działań, dla których wartość progowa nie

została określona przy pomocy nominalnej mocy cieplnej, o włączeniu tej instalacji

do systemu decyduje wartość progowa odniesiona do zdolności produkcyjnej

instalacji.

6. W przypadku przekroczenia wartości progowej nominalnej mocy cieplnej lub

zdolności produkcyjnej jakiegokolwiek rodzaju instalacji, wszystkie stacjonarne

urządzenia techniczne, w których dochodzi do spalania innego niż spalanie odpadów

niebezpiecznych lub komunalnych, muszą być objęte zezwoleniem na emisję gazów

cieplarnianych z instalacji.

20.04.2018

Załącznik nr 2

WSKAŹNIKI ZGODNOŚCI, SŁUŻĄCE WYKAZANIU, ŻE ZADANIA

INWESTYCYJNE SĄ REALIZOWANE ZGODNIE Z ZASADAMI

OKREŚLONYMI W KOMUNIKACIE KOMISJI NR 2011/C99/03

1. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z modernizacją

istniejących instalacji wytwarzających energię elektryczną w tym związanych

z modernizacją pojedynczych urządzeń (m.in. kotłów, turbin, generatorów, silników,

agregatów, wymienników ciepła, transformatorów) lub wymianą tych urządzeń:

1) rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel

brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej

lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń); w przypadku współspalania:

rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania

[%] oraz

2) redukcja emisyjności w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego [Mg

CO2/MWh].

2. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z budową

nowych instalacji wytwarzających energię elektryczną:

1) rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel

brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej

lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń), w przypadku współspalania:

rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania

[%] oraz

2) moc osiągalna [MWe], oraz

3) emisyjność w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego [Mg CO2/MWh].

3. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych w zakresie sieci przesyłowych

i dystrybucyjnych elektroenergetycznych:

1) długość powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem podziału

na sieci NN, SN, WN i nn) [km] lub

2) liczba odcinków powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem

podziału na sieci NN, SN, WN i nn) [szt.], lub

3) liczba nowych lub zmodernizowanych stacji elektroenergetycznych [szt.], lub

4) liczba nowych lub zmodernizowanych pojedynczych elementów wyposażenia

stacji elektroenergetycznych (np. jednostek transformatorowych, pól liniowych)

[szt.], lub

5) redukcja strat w przesyle albo dystrybucji [%], lub

20.04.2018

6) redukcja strat transformatorów [%], lub

7) wzrost przepustowości istniejących linii [%].

4. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci przesyłowej gazowej: wzrost

przepustowości technicznej sieci przesyłowej gazowej.

5. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci ciepłowniczych:

1) redukcja strat ciepła [%] lub

2) ilość energii elektrycznej z kogeneracji wprowadzona do sieci

elektroenergetycznej [MWh/rok], lub

3) ilość energii cieplnej z kogeneracji wprowadzona do sieci ciepłowniczej

[GJ/rok].

6. Emisyjność jest rozumiana jako wielkość emisji dwutlenku węgla w danym

roku z instalacji wytwarzającej energię elektryczną odniesiona do wielkości produkcji

energii elektrycznej w danym roku w tej instalacji wyrażonej w MWh.

7. W celu wykazania dotrzymania zatwierdzonych wskaźników zgodności

określonych jako redukcja lub wzrost danego parametru porównywana jest wartość

parametru przed przystąpieniem do realizacji zadania inwestycyjnego z wartością

parametru po zakończeniu realizacji zadania inwestycyjnego lub zakończeniu

wyszczególnionego w harmonogramie rzeczowym etapu zadania inwestycyjnego

w przypadku wystąpienia opóźnień związanych z realizacją zadania inwestycyjnego.

20.04.2018