Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/27

Dz. U. 2017 poz. 718

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2018 r.

poz. 2267.

U S T A W A

z dnia 9 marca 2017 r.

o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa:

1) szczególny tryb postępowania w przedmiocie usuwania skutków prawnych

decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich,

wydanych z naruszeniem prawa;

2) organ właściwy do prowadzenia postępowania, o którym mowa w pkt 1;

3) skutki cywilnoprawne decyzji wydanych w postępowaniu, o którym mowa

w pkt 1.

Art. 2. Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o:

1) dekrecie – należy przez to rozumieć dekret z dnia 26 października 1945 r.

o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U.

poz. 279 oraz z 1985 r. poz. 99);

2) nieruchomości warszawskiej – należy przez to rozumieć nieruchomość

podlegającą przepisom dekretu;

3) decyzji reprywatyzacyjnej – należy przez to rozumieć ostateczną albo

nieostateczną decyzję właściwego organu:

a) w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego

nieruchomości warszawskiej albo w przedmiocie odmowy uwzględnienia

wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,

b) w przedmiocie wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub

stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej prawa użytkowania

13.05.2019

©Telksinoe s. 2/27

wieczystego nieruchomości warszawskiej albo odmowy uwzględnienia

wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,

c) stanowiącą podstawę wypłaty odszkodowania lub przyznania

odszkodowania w związku z nieruchomością warszawską;

4) nieodwracalnych skutkach prawnych – należy przez to rozumieć stan prawny

powstały wskutek przeniesienia prawa własności albo prawa użytkowania

wieczystego nieruchomości warszawskiej na osobę trzecią, o ile nie nastąpiło

ono nieodpłatnie lub na rzecz nabywcy działającego w złej wierze, lub

zagospodarowania nieruchomości warszawskiej na cele publiczne, o których

mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.1)).

Rozdział 2

Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich

Art. 3. 1. Tworzy się Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości

warszawskich, zwaną dalej „Komisją”.

2. Zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w

działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania

decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich oraz

występowanie do właściwych organów w razie stwierdzenia w toku postępowania

przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających wydawaniu decyzji

reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw bądź

utrudniających ich ujawnianie.

3. Komisja jest organem administracji publicznej stojącym na straży interesu

publicznego, w zakresie postępowań w przedmiocie wydania decyzji

reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich.

4. W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisji przysługują

uprawnienia prokuratora określone w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), ustawie z dnia 17

listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 50, 650,

1000, 1089, 1496, 1669, 1693 i 1716.

13.05.2019

©Telksinoes. 3/27

późn. zm.2)) oraz art. 5, art. 66, art. 69, art. 70, art. 71 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia

2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 1767 oraz z 2018 r. poz. 5, 1000,

1443 i 1669). Komisja może w szczególności żądać wznowienia postępowania

sądowego oraz złożyć sprzeciw od decyzji administracyjnej.

Art. 4. 1. W skład Komisji wchodzi przewodniczący powoływany

i odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów, na wniosek Ministra Sprawiedliwości

złożony w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji,

oraz 8 członków w randze sekretarza stanu powoływanych i odwoływanych przez

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.

2. W skład Komisji może zostać powołana osoba, która:

1) ma obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw publicznych;

2) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3) nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

4) posiada wyższe wykształcenie prawnicze lub niezbędną wiedzę w zakresie

gospodarowania nieruchomościami oraz wykorzystywania zasobów majątku

państwowego;

5) cieszy się nieposzlakowaną opinią.

3. Przewodniczącym Komisji jest sekretarz stanu w Ministerstwie

Sprawiedliwości albo Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

4. Jeżeli pełnienie funkcji przewodniczącego Komisji uniemożliwia lub

w znacznym stopniu utrudnia wykonywanie zadań sekretarza stanu, o których mowa

w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2012 r.

poz. 392, z 2015 r. poz. 1064 oraz z 2018 r. poz. 1669), Prezes Rady Ministrów może

powołać w ministerstwie, o którym mowa w ust. 3, dodatkowego sekretarza stanu do

wykonywania tych zadań.

5. Członkowie Komisji powoływani przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

w zakresie pełnienia obowiązków sekretarzy stanu wykonują zadania związane

wyłącznie ze sprawowaniem funkcji w Komisji.

6. Członkowie Komisji w zakresie sprawowania swojej funkcji w Komisji są

niezależni i nie podlegają służbowo Ministrowi Sprawiedliwości.

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1467,

1499, 1544, 1629, 1637 i 1693.

13.05.2019

©Telksinoe s. 4/27

Art. 4a. 1. Przewodniczący Komisji kieruje jej pracami, reprezentuje Komisję na

zewnątrz oraz wykonuje inne czynności przewidziane w ustawie oraz w regulaminie

działania Komisji.

2. Komisja może, na wniosek przewodniczącego Komisji, powołać ze swojego

grona do dwóch zastępców przewodniczącego.

3. Przewodniczący Komisji może upoważnić członka Komisji do wykonywania

niektórych czynności przewodniczącego Komisji.

Art. 5. 1. Przewodniczącemu Komisji przysługuje ryczałtowa miesięczna dieta

w wysokości 3-krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na

podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym

wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847 oraz z 2018 r. poz. 650).

2. Do członków Komisji powoływanych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

nie stosuje się przepisów art. 3b, art. 5 i art. 5b ustawy z dnia 31 lipca 1981 r.

o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1998 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1000).

2a. Członków Komisji w zakresie ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia

zdrowotnego traktuje się jak pracowników.

2b. Płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za

członków Komisji jest urząd obsługujący Ministra Sprawiedliwości.

3. Obsługę merytoryczną, administracyjną i biurową Komisji zapewnia urząd

obsługujący Ministra Sprawiedliwości. Przewodniczący Komisji może upoważniać

pracownika urzędu do załatwiania określonych spraw w jego imieniu, w szczególności

do wydawania zaświadczeń oraz do poświadczania odpisów dokumentów za zgodność

z oryginałem na potrzeby prowadzonych postępowań.

4. Finansowanie Komisji następuje z budżetu państwa z części 37 –

Sprawiedliwość.

5. Minister Sprawiedliwości określa regulamin działania Komisji w drodze

zarządzenia.

Art. 6. Przewodniczący oraz członkowie Komisji nie mogą być pociągnięci do

odpowiedzialności za swoją działalność wchodzącą w zakres sprawowania funkcji

w Komisji.

Art. 7. 1. Przewodniczący oraz członek Komisji składa oświadczenie o tym, czy:

13.05.2019

©Telksinoe s. 5/27

1) jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiada jakiekolwiek

roszczenia do nieruchomości warszawskiej;

2) pozostaje w związku małżeńskim, stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa

w linii prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego

stopnia lub jest związany z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą,

o której mowa w pkt 1;

3) brał udział w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej jako

pełnomocnik strony albo pracownik lub członek organu administracji;

4) nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe.

2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Osoba, o której mowa

w ust. 1, składając oświadczenie jest obowiązana do zawarcia w nim klauzuli

następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

Art. 8. 1. Przy Komisji działa Społeczna Rada, będąca organem

opiniodawczo-doradczym Komisji.

2. Członków Społecznej Rady, w liczbie do 9 osób, powołuje i odwołuje

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych

i Administracji spośród członków organizacji pozarządowych prowadzących

działalność pożytku publicznego, a także stowarzyszeń, których statutowym celem

jest w szczególności działalność wspomagająca rozwój wspólnot i społeczności

lokalnych, zwiększanie świadomości prawnej społeczeństwa oraz kształtowanie kom-

petencji obywatelskich.

Rozdział 3

Postępowanie przed Komisją

Art. 9. 1. Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o

których mowa w art. 37c ust. 1.

2. Przewodniczący Komisji może wydawać zarządzenia.

13.05.2019

©Telksinoe s. 6/27

Art. 10. 1. Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o

których mowa w art. 37c ust. 1, większością głosów, w głosowaniu jawnym, w

obecności co najmniej 5 członków Komisji, w tym przewodniczącego Komisji.

2. W razie równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego Komisji.

3. Decyzje, postanowienia oraz uchwały, o których mowa w art. 37c ust. 1,

podpisuje przewodniczący Komisji.

4. Decyzje Komisji, z wyłączeniem decyzji, o których mowa w art. 34 ust. 3, oraz

postanowienia są ostateczne.

Art. 11. 1. Komisja wydaje decyzję po zasięgnięciu opinii Społecznej Rady.

2. Społeczna Rada wydaje opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku

Komisji o jej wydanie. Na wniosek Społecznej Rady przewodniczący Komisji może

przedłużyć termin do wydania opinii.

3. Niewydanie opinii przez Społeczną Radę w terminie, o którym mowa w ust. 2,

nie wstrzymuje wydania decyzji przez Komisję.

4. Przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się.

Art. 12. 1. Organy administracji rządowej i samorządowej, podległe im jednostki

organizacyjne, organy samorządów zawodowych, a także inne jednostki

organizacyjne i instytucje, na wniosek przewodniczącego Komisji, udzielają Komisji,

w ramach swoich kompetencji i w terminie wskazanym we wniosku, wszelkiej

pomocy przy wykonywaniu zadań, w szczególności przedstawiają informacje i

dokumenty oraz wydają opinie.

1a. Na wniosek przewodniczącego Komisji prezes właściwego sądu przekazuje

niezbędne dokumenty z akt sprawy lub ich kopie, a także przesyła akta albo ich kopie

w całości lub w określonej części. W wypadku sprawy w toku lub postępowania

niezakończonego prawomocnym orzeczeniem prezes sądu może przekazać zamiast

dokumentów lub akt ich kopie.

2. Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, przekazują Komisji akta postępowań

sądowych, akta postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych albo

innych postępowań administracyjnych lub inne dokumenty w terminie wskazanym we

wniosku przewodniczącego Komisji.

13.05.2019

©Telksinoe s. 7/27

Art. 12a. 1. Komisja ma dostęp do aktualnych i pełnych danych i informacji

zawartych w:

1) Krajowym Rejestrze Sądowym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 20

sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986 i

1544);

2) Krajowym Rejestrze Karnym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 24 maja

2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1218 i 1544);

3) centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, o której mowa w art. 363 ustawy z

dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2018 r. poz.

1916).

2. W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może przetwarzać

informacje, w tym również dane osobowe, ze zbiorów prowadzonych na podstawie

odrębnych przepisów przez organy władzy publicznej, a w szczególności

zgromadzone w Krajowym Rejestrze Sądowym, Krajowym Rejestrze Karnym i

centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, bez wiedzy i zgody osoby, której te dane

dotyczą.

3. W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może, w drodze

teletransmisji danych, korzystać z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych

w Krajowym Rejestrze Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz przewodniczący

Komisji określą, w drodze porozumienia, szczegółowe warunki techniczne dostępu do

tych danych.

Art. 13. 1. Przewodniczący Komisji może wystąpić do prokuratora z wnioskiem

o przeszukanie pomieszczeń lub innych miejsc lub zajęcie rzeczy w celu

zabezpieczenia dowodu w sprawie lub zabezpieczenia zwrotu równowartości

nienależnego świadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1.

2. Prokurator może wydać postanowienie o przeszukaniu pomieszczeń lub

innych miejsc lub zajęciu rzeczy w celu zabezpieczenia dowodu w sprawie lub

zabezpieczenia zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa

w art. 31 ust. 1, jeśli jest to niezbędne dla zabezpieczenia prawidłowego toku

postępowania. Przepisy art. 217, art. 219, art. 220–234 i art. 236 § 1 ustawy z dnia

6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987) stosuje

się odpowiednio.

13.05.2019

©Telksinoe s. 8/27

3. Prokurator przekazuje Komisji zajęte rzeczy. Postanowienie o zwrocie rzeczy

prokurator wydaje po zasięgnięciu opinii Komisji.

Art. 14. 1. Na wniosek przewodniczącego Komisji albo z urzędu prokurator

przekazuje Komisji informacje o toczącym się:

1) postępowaniu karnym, którego przedmiotem jest przestępstwo, o którym mowa

w art. 30 ust. 1 pkt 2;

2) z udziałem prokuratora postępowaniu cywilnym lub administracyjnym

dotyczącym decyzji reprywatyzacyjnych;

3) postępowaniu wyjaśniającym związanym z decyzją reprywatyzacyjną,

prowadzonym w trybie art. 69 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o

prokuraturze, a także postępowaniu zakończonym wniesieniem sprzeciwu od tej

decyzji.

2. Na wniosek przewodniczącego Komisji prokurator przekazuje Komisji

informacje i dokumenty z akt prowadzonego postępowania przygotowawczego lub ich

kopie, chyba że sprzeciwia się temu dobro postępowania przygotowawczego.

3. W zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, prokurator, na wniosek

przewodniczącego Komisji, przekazuje Komisji niezbędne dokumenty z akt sprawy

lub ich kopie, a także przesyła akta albo ich kopie w całości lub określonej części.

4. W przypadku odmowy przekazania ze względu na dobro postępowania

przygotowawczego, o którym mowa w ust. 2, prokurator przekazuje informacje i

dokumenty z akt postępowania przygotowawczego lub ich kopie, o które

wnioskowano, niezwłocznie po umorzeniu postępowania przygotowawczego albo

skierowaniu do sądu aktu oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku skazującego,

wniosku o warunkowe umorzenie postępowania albo wniosku o umorzenie

postępowania przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego.

Art. 14a. Komisja w celu realizacji zadań wynikających z ustawy może

korzystać z danych o osobie uzyskanych na podstawie art. 12 ust. 1 i 1a oraz art. 14

oraz przetwarzać je bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.

Art. 15. 1. Komisja przeprowadza czynności sprawdzające oraz prowadzi

postępowanie rozpoznawcze i ogólne. Komisja przeprowadza z urzędu czynności

sprawdzające w celu stwierdzenia, czy w związku z wydaniem decyzji

reprywatyzacyjnej istnieją podstawy do wszczęcia postępowania rozpoznawczego.

13.05.2019

©Telksinoe s. 9/27

Komisja może powierzyć przeprowadzenie czynności sprawdzających

wyznaczonemu członkowi albo wyznaczonym członkom Komisji.

2. Komisja w wyniku przeprowadzenia czynności sprawdzających wydaje

postanowienie o wszczęciu postępowania rozpoznawczego w przypadku

uprawdopodobnienia, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana z naruszeniem

prawa.

3. Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera co najmniej oznaczenie

nieruchomości warszawskiej, której dotyczy postępowanie, według księgi wieczystej

oraz ewidencji gruntów i budynków, oraz dane stron postępowania.

Art. 16. 1. Komisja wszczyna z urzędu postępowanie rozpoznawcze.

2. O wszczęciu postępowania rozpoznawczego Komisja zawiadamia m.st.

Warszawę oraz pozostałe strony postępowania. Jeżeli decyzja reprywatyzacyjna

została wydana przez inny organ, stroną postępowania przed Komisją jest ten organ

albo inny organ właściwy do rozpoznania sprawy.

3. Strony mogą być zawiadamiane o wszczęciu postępowania, decyzjach

i innych czynnościach Komisji poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji

Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do wezwania strony lub świadka na

rozprawę. Zawiadomienie lub doręczenie zawiadomienia lub wezwania uważa się za

dokonane po upływie 7 dni od dnia publicznego ogłoszenia.

Art. 16a. 1. Komisja może wszcząć postępowanie rozpoznawcze w razie

wniesienia przez prokuratora sprzeciwu od ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej do

organu właściwego do wznowienia postępowania albo uchylenia lub zmiany tej

decyzji.

2. W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego w sprawie, o której mowa

w ust. 1, prokuratorowi służą prawa strony.

3. W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 184 § 2 i art. 185

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Art. 16b. Prokurator niezwłocznie zawiadamia Komisję o wniesieniu sprzeciwu,

o którym mowa w art. 16a ust. 1. Do zawiadomienia dołącza się odpis sprzeciwu.

Art. 17. 1. W toku postępowania rozpoznawczego Komisja może przeprowadzić

rozprawę.

13.05.2019

©Telksinoe s. 10/27

2. Rozprawa przed Komisją jest jawna.

3. Komisja może wyłączyć jawność rozprawy w całości lub w części ze względu

na bezpieczeństwo państwa, zagrożenie spokoju, moralności i porządku publicznego,

a także jeżeli w toku rozprawy mają być roztrząsane szczegóły życia rodzinnego lub

rozpatrywane informacje stanowiące tajemnicę podlegającą ochronie na podstawie

odrębnych przepisów lub informacje stanowiące dane, o których mowa w art. 27 ust.

1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r.

poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723)3).

4. Komisja rozstrzyga o wyłączeniu jawności rozprawy postanowieniem.

5. Podczas rozprawy odbywającej się z wyłączeniem jawności na sali mogą być

obecni: strony, świadkowie, przedstawiciele ustawowi i pełnomocnicy stron,

prokurator oraz wyznaczeni przez przewodniczącego Komisji pracownicy urzędu

obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

6. Postanowienia o wyłączeniu jawności oraz decyzje kończące postępowanie w

sprawie ogłasza się w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

Art. 17a. Dowodami w postępowaniu rozpoznawczym mogą być w

szczególności: dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i

informacje zebrane w wyniku oględzin oraz inne dokumenty zgromadzone w toku

postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub

wykroczenia skarbowe.

Art. 17b. 1. Przewodniczący Komisji zezwala przedstawicielom środków

masowego przekazu na dokonywanie za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku

z przebiegu rozprawy oraz transmisję audiowizualną za pośrednictwem sieci Internet.

Ustawa utraciła moc z dniem 25 maja 2018 r. z wyjątkiem art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4–7, art.

14–22, art. 23–28, art. 31 oraz rozdziałów 4, 5 i 7, które zachowują moc w odniesieniu do

przetwarzania danych osobowych w celu rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania

czynów zabronionych, prowadzenia postępowań w sprawach dotyczących tych czynów oraz wyko -

nywania orzeczeń w nich wydanych, kar porządkowych i środków przymusu w zakresie określonym

w przepisach stanowiących podstawę działania służb i organów uprawnionych do realizacji zadań

w tym zakresie, w terminie do dnia wejścia w życie przepisów wdrażających dyrektywę Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych

w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania

przestępczości, prowa-dzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów

zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającą

decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 89), na podstawie

art. 175 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochr onie danych osobowych (Dz. U. poz. 1000), która

weszła w życie z dniem 25 maja 2018 r.

13.05.2019

©Telksinoe s. 11/27

2. Komisja może określić warunki udziału w rozprawie przedstawicieli środków

masowego przekazu.

3. Jeżeli ze względów techniczno-organizacyjnych obecność przedstawicieli

środków masowego przekazu utrudnia przebieg rozprawy, Komisja ogranicza liczbę

przedstawicieli środków masowego przekazu na sali, w której odbywa się rozprawa, i

wskazuje uprawnionych do dokonywania za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i

dźwięku z przebiegu rozprawy oraz transmisji audiowizualnej za pośrednictwem sieci

Internet według kolejności zgłoszeń lub na podstawie losowania.

4. Przewodniczący Komisji zarządza opuszczenie sali, w której odbywa się

rozprawa, przez przedstawicieli środków masowego przekazu, którzy zakłócają

przebieg rozprawy.

5. W razie gdyby obecność przedstawicieli środków masowego przekazu mogła

oddziaływać krępująco na zeznania świadka, przewodniczący Komisji może zarządzić

opuszczenie sali, w której odbywa się rozprawa, przez przedstawicieli środków

masowego przekazu na czas przesłuchania świadka.

Art. 18. 1. Komisja może wezwać stronę albo osobę fizyczną działającą w

charakterze organu lub działającą w jej imieniu albo z jej upoważnienia do stawienia

się na rozprawę osobiście. Udział osoby wezwanej do stawienia się na rozprawę

osobiście jest obowiązkowy niezależnie od miejsca zamieszkania.

2. Strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej

przyczyny albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji

przed jej zakończeniem, może być ukarana grzywną do 10 000 zł, a w razie

ponownego niezastosowania się do wezwania – grzywną do 30 000 zł.

3. Jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, Komisja może ukarać grzywną osobę, która według przepisów

dotyczących ustroju danej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej jest jej ustawowym reprezentantem, członkiem organu

uprawnionego do jej reprezentowania lub jest upoważniona do prowadzenia jej spraw.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 19. 1. Osoba wezwana przez Komisję w charakterze świadka lub biegłego

ma obowiązek niezależnie od swojego miejsca zamieszkania stawić się na wezwanie

i złożyć zeznania.

13.05.2019

©Telksinoe s. 12/27

2. Przed rozpoczęciem przesłuchania świadka należy pouczyć

o odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.

– Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 i 2077).

3. Świadek lub biegły, który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez

uzasadnionej przyczyny, bez zezwolenia kierującego rozprawą opuścił rozprawę

Komisji przed jej zakończeniem lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania albo

wydania opinii, może być ukarany grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego

niezastosowania się do wezwania – grzywną do 30 000 zł.

4. Do świadka wezwanego na rozprawę wyłącznie w sposób, o którym mowa w

art. 16 ust. 4, przepisu ust. 3 w zakresie karania grzywną za niestawienie się bez

uzasadnionej przyczyny nie stosuje się.

Art. 20. 1. Komisja może na wniosek ukaranego, o którym mowa w art. 18 ust.

2 lub 3 lub art. 19 ust. 3, złożony w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia

o ukaraniu, uznać za usprawiedliwioną nieobecność, odmowę zeznania albo wydania

opinii i zwolnić od grzywny. Przepisu art. 88 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

– Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2. Należności pieniężne z tytułu grzywny są dochodzone na podstawie tytułu

wykonawczego wystawionego przez Komisję. Należności te stanowią dochód budżetu

państwa.

Art. 20a. 1. W przypadkach określonych w art. 18 ust. 2 i 3 oraz art. 19 ust. 3 w

razie ponownego niezastosowania się do wezwania Komisja może ponadto wystąpić

do właściwego prokuratora okręgowego z wnioskiem o zarządzenie zatrzymania i

przymusowego doprowadzenia osoby wezwanej. Wniosek zawiera uzasadnienie.

2. Na zarządzenie prokuratora osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje

zażalenie do sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.

Art. 21. Do zabezpieczenia i egzekucji należności, o których mowa

w art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 3, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, 1356,

1499 i 1629).

Art. 22. Posiedzenia Komisji wyznaczone poza rozprawą są niejawne, chyba że

przewodniczący Komisji zarządzi inaczej.

13.05.2019

©Telksinoe s. 13/27

Art. 23. 1. Jeżeli jest to niezbędne dla zabezpieczenia prawidłowego toku

postępowania, Komisja może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze

wieczystej ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym, a w przypadku

decyzji, która nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, także ustanowić

zakaz zbywania lub obciążania nieruchomości. Wpis wywołuje skutek ostrzeżenia,

o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych

i hipotece.

2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi, z chwilą wydania, podstawę

wpisu w księdze wieczystej.

3. (uchylony)

4. Wniosek o wpis w księdze wieczystej składa Komisja.

5. Wniosek o wpis w księdze wieczystej składa się za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe lub na urzędowym

formularzu. Wniosek podpisuje przewodniczący Komisji lub wyznaczony przez niego

członek Komisji. Wniosek składany za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

6. Dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej niesporządzone

w postaci elektronicznej Komisja przesyła sądowi właściwemu do prowadzenia księgi

wieczystej w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku o wpis. Dokumenty te

przewodniczący Komisji lub wyznaczony przez niego członek Komisji zaopatruje z

urzędu we wzmiankę o wykonalności.

7. Wniosek o wpis w księdze wieczystej jest wolny od opłaty.

Art. 24. 1. Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie w postaci wpisu

w księdze wieczystej, o którym mowa w art. 23 ust. 1, jeżeli stało się ono zbędne dla

zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub wydano decyzję, o której mowa

w art. 29 ust. 1 pkt 1, 4 albo 5.

2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi podstawę wpisu w księdze

wieczystej. Przepisy art. 23 ust. 4–7 stosuje się.

Art. 24a. 1. Komisja może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze

wieczystej ostrzeżenia o podjęciu czynności sprawdzających, o których mowa w art.

15 ust. 1.

13.05.2019

©Telksinoe s. 14/27

2. Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1,

jeżeli w toku czynności sprawdzających nie uprawdopodobniono okoliczności

uzasadniających wszczęcie postępowania rozpoznawczego albo jeżeli Komisja

nakazuje, w drodze postanowienia, wpis ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu

rozpoznawczym.

3. Wpis ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, od chwili wszczęcia postępowania

rozpoznawczego wywołuje skutki ostrzeżenia, o którym mowa w art. 23.

4. Art. 23 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1.

Art. 25. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3,

wykreślenie zabezpieczenia w postaci wpisu w księdze wieczystej, o którym mowa

w art. 23 ust. 1, może nastąpić tylko na wniosek Komisji.

Art. 26. 1. W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego toczące się przed

organem administracji, sądem administracyjnym, sądem powszechnym lub Sądem

Najwyższym postępowanie dotyczące decyzji reprywatyzacyjnej albo postępowanie o

zapłatę odszkodowania lub wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości, albo inne

postępowanie przed tymi organami lub sądami toczące się na skutek wydania decyzji

reprywatyzacyjnej podlegają zawieszeniu.

2. W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się postępowaniu, o

którym mowa w ust. 1, Komisja zawiadamia organ lub sąd o wszczęciu postępowania

rozpoznawczego.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Komisja przekazuje organowi lub

sądowi prawomocną decyzję, o której mowa w art. 29. Zawieszone postępowanie

podlega podjęciu z chwilą przekazania organowi lub sądowi decyzji. Przekazanie

może nastąpić poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

Art. 26a. 1. W razie powzięcia przez Komisję informacji o postępowaniu

egzekucyjnym dotyczącym nieruchomości warszawskiej lub dotyczącym osoby

zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji

reprywatyzacyjnej Komisja może wystąpić do sądu z wnioskiem o zawieszenie tego

postępowania lub wstrzymanie czynności organu egzekucyjnego w tym postępowaniu.

W przypadku wystąpienia Komisji do sądu z wnioskiem o zawieszenie postępowania

Komisja informuje o tym niezwłocznie organ egzekucyjny.

13.05.2019

©Telksinoe s. 15/27

2. Sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1,

niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3. Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd wniosku, o którym mowa w ust. 1,

postępowanie egzekucyjne podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności w tym

postępowaniu.

Art. 26b. 1. W razie powzięcia przez Komisję informacji o administracyjnym

postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym nieruchomości warszawskiej będącej

przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej Komisja może wystąpić do organu

egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie tego postępowania lub wstrzymanie

czynności egzekucyjnych w tym postępowaniu.

2. Organ egzekucyjny rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust.

1, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3. Do czasu rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wniosku, o którym mowa

w ust. 1, administracyjne postępowanie egzekucyjne podlega zawieszeniu lub

wstrzymuje się czynności egzekucyjne w tym postępowaniu.

Art. 27. Wartość nieruchomości w postępowaniu rozpoznawczym określa

rzeczoznawca majątkowy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami, według stanu na dzień wydania decyzji

reprywatyzacyjnej.

Art. 28. 1. Jeżeli w toku postępowania Komisja stwierdzi istnienie okoliczności

sprzyjających wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub

popełnianiu przestępstw albo utrudniających ich ujawnianie, kieruje wystąpienie do

odpowiedniego organu.

2. W wystąpieniu, o którym mowa w ust. 1, Komisja może żądać

przeprowadzenia kontroli, a także wszczęcia postępowania w przedmiocie

odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej, materialnej lub innej przewidzianej

w przepisach dotyczących stosunku pracy.

3. Organ, do którego wystąpiła Komisja, jest obowiązany w terminie 30 dni od

dnia otrzymania wystąpienia zawiadomić Komisję o podjętych środkach lub zajętym

stanowisku albo sposobie zakończenia kontroli lub postępowania.

13.05.2019

©Telksinoe s. 16/27

Art. 28a. Przewodniczący Komisji po zamknięciu rozprawy zakreśla stronom

postępowania rozpoznawczego termin do wypowiedzenia się co do zebranych

dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Art. 29. 1. W wyniku postępowania rozpoznawczego Komisja wydaje decyzję,

w której:

1) utrzymuje w mocy decyzję reprywatyzacyjną albo

2) uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i w tym zakresie orzeka

co do istoty sprawy albo, uchylając tę decyzję, umarza postępowanie w całości

albo w części, albo

2a) uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i zawiesza

postępowanie w przypadku przeszkody uniemożliwiającej dalsze prowadzenie

postępowania i wydanie decyzji, albo

3) uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości i przekazuje sprawę do ponownego

rozpatrzenia organowi, który wydał ostateczną decyzję reprywatyzacyjną, jeżeli

decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia

zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, albo

3a) stwierdza nieważność decyzji reprywatyzacyjnej lub postanowienia w całości lub

w części, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14

czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego lub w przepisach

szczególnych, albo

4) w razie, gdy decyzja reprywatyzacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne,

stwierdza wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa i wskazuje okoliczności,

z powodu których nie można jej uchylić, albo

5) umarza postępowanie rozpoznawcze, albo

6) rozpoznaje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu.

2. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja wskazuje

okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zapatrywania prawne i wskazania Komisji co do dalszego postępowania są wiążące

dla organu, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia.

3. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja uchyla decyzję w

przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości

warszawskiej i decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo

własności nieruchomości, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

13.05.2019

©Telksinoe s. 17/27

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości

(Dz. U. z 2012 r. poz. 83, z 2015 r. poz. 373 i 524 oraz z 2018 r. poz. 1716).

Art. 30. 1. Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2–4,

jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności

faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja reprywatyzacyjna została wydana w wyniku przestępstwa;

3) wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody

istniejące w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, nieznane organowi, który

ją wydał;

4) decyzja reprywatyzacyjna została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym

naruszeniem prawa;

4a) stwierdzono inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć

istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności jeżeli stroną postępowania o

wydanie decyzji reprywatyzacyjnej była osoba, która nie była osobą uprawnioną

w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu, osobę uprawnioną reprezentował kurator

ustanowiony dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, a nie było podstaw do jego

ustanowienia, ustanowiono kuratora spadku działającego w imieniu osoby

nieżyjącej lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu, w tym przepisów

dotyczących dziedziczenia spadków wakujących lub nieobjętych, lub

stwierdzono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik

sprawy;

4b) decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia posiadania

nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego

następców prawnych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu;

5) przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z

interesem społecznym, w szczególności jeżeli nastąpiło w zamian za świadczenie

wzajemne rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej;

6) wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco

sprzecznych z interesem społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla

którego ustanowiono użytkowanie wieczyste, w szczególności do zastosowania

uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z lokalu

13.05.2019

©Telksinoe s. 18/27

w nieruchomości warszawskiej groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub

przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal;

7) decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo przyznania, na podstawie

przepisów odrębnych, świadczenia w związku z przejściem własności

nieruchomości;

8) decyzja reprywatyzacyjna dotyczy osoby prawnej powstałej przed dniem

1 września 1939 r., której akcje lub udziały objęto w sposób niezgodny

z prawem.

2. Komisja może wydać decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2–4, również

przed stwierdzeniem sfałszowania dowodów wymienionych w ust. 1 pkt 1 lub

popełnienia przestępstwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, orzeczeniem sądu lub innego

organu, jeżeli:

1) sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa nie budzi wątpliwości,

a wydanie tej decyzji jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia

lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego lub

interesu prywatnego;

2) postępowanie karne jest zawieszone ze względu na ukrycie się lub ucieczkę

sprawcy, postępowanie umorzono ze względu na niewykrycie sprawcy albo nie

może być ono prowadzone ze względu na przedawnienie karalności lub śmierć

sprawcy.

3. W przypadku stwierdzenia, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana

pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego

właściciela lub jego następców prawnych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,

ciężar udowodnienia posiadania spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi

skutki prawne.

4. Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, jeżeli

nieruchomość warszawska jest zamieszkała przez lokatorów, którym do dnia wydania

decyzji reprywatyzacyjnej nie zapewniono lokali zamiennych lub lokali socjalnych.

Art. 31. 1. W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może nałożyć

obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia na osobę:

1) na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną;

2) działającą w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej w imieniu lub

na rzecz osoby, o której mowa w pkt 1, jeśli przeniesiono na nią prawo

13.05.2019

©Telksinoe s. 19/27

wynikające z tej decyzji lub faktycznie władała nieruchomością, której dotyczyła

decyzja;

3) która nabyła w złej wierze własność lub prawo użytkowania wieczystego od

osoby, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną.

2. Zakres zwrotu równowartości nienależnego świadczenia określa Komisja,

przy czym nie ustala zakresu, wartości ani obowiązku zwrotu nakładów na rzecz osób,

o których mowa w ust. 1. Równowartość obejmuje wartość korzyści uzyskanych przez

te osoby z powodu władania lub rozporządzenia w zamian nieruchomości

warszawskiej lub jej części, w szczególności cenę, czynsz lub inne pożytki, według

wartości przyjętej w stosunkach miejscowych lub w stosunkach danego rodzaju z dnia

wydania decyzji przez Komisję, a w razie trudności albo niemożności ustalenia tej

wartości – średnią wartość korzyści tego rodzaju w kwartale kalendarzowym

poprzedzającym wydanie decyzji według stawek ustalanych dla celów podatkowych,

jednakże nie niżej wartości uzyskanych korzyści.

3. W zależności od okoliczności sprawy, w szczególności stopnia przyczynienia

się przez osobę, o której mowa w ust. 1, do wydania decyzji reprywatyzacyjnej,

Komisja może nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w

wysokości niższej niż wynikająca z ust. 2.

4. Jeżeli przemawia za tym ważny interes społeczny lub uzasadnion y interes

obywatela, Komisja może odstąpić od nałożenia w decyzji, o której mowa

w art. 29 ust. 1, obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia,

o którym mowa w ust. 1.

5. Do zabezpieczenia i egzekucji należności, o których mowa w ust. 1–3, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Art. 31a. 1. Osobę fizyczną, która dopuściła się naruszeń, o których mowa w art.

30 ust. 1 pkt 6, polegających na istotnym lub uporczywym utrudnianiu korzystania z

lokalu w nieruchomości warszawskiej, Komisja w drodze decyzji może ukarać

administracyjną karą pieniężną w wysokości od 1000 do 1 000 000 zł.

2. Jeżeli naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6, dopuściła się osoba

działająca w imieniu lub interesie osoby prawnej, administracyjną karą pieniężną, o

której mowa w ust. 1, może być ukarana osoba prawna.

13.05.2019

3. Przepisu art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Art. 32. Dochody z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 31a

oraz art. 39 ust. 3, należne m.st. Warszawie wykorzystuje się wyłącznie na wypłatę

odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 33.

Art. 33. Osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej będącej

przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej, której dotyczy decyzja, o której mowa

w art. 29 ust. 1, przysługuje od m.st. Warszawy odszkodowanie za poniesioną szkodę

lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, jeżeli wobec tej osoby zastosowano

uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z lokalu groźbę bezprawną,

przemoc wobec osoby lub przemoc innego rodzaju lub podwyższono czynsz albo inne

opłaty za używanie lokalu w stosunku do czynszu określonego na podstawie art. 8

ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 i 1496), jeżeli

spowodowało to istotne pogorszenie jej sytuacji materialnej.

Art. 34. 1. Odszkodowanie lub zadośćuczynienie, o którym mowa w art. 33,

Komisja przyznaje w drodze decyzji, na wniosek osoby, o której mowa w tym

przepisie.

2. Wniosek o odszkodowanie lub zadośćuczynienie osoba, o której mowa w art.

33, składa w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1.

3. Od decyzji Komisji w przedmiocie przyznania odszkodowania lub

zadośćuczynienia osoba, o której mowa w art. 33, oraz m.st. Warszawa mogą wnieść

sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie sprzeciwu jest

równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu właściwego ze względu na

miejsce położenia nieruchomości.

4. Komisja przekazuje właściwemu sądowi odpis akt sprawy wraz ze

sprzeciwem. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zastępuje pozew.

5. W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, decyzja, o której mowa w ust. 1,

traci moc, także w przypadku gdy sprzeciw odnosi się do części decyzji.

6. Przyznanie odszkodowania lub zadośćuczynienia przez Komisję nie stoi na

przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania

cywilnego.

13.05.2019

Art. 35. Roszczenia z tytułu zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o

którym mowa w art. 31 ust. 1, oraz roszczenia o zwrot spełnionego lub

wyegzekwowanego świadczenia, o którym mowa w art. 39 ust. 3, przedawniają się

z upływem 30 lat od dnia:

1) wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1–2a, 3a i 4;

2) w którym decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca odmienne

rozstrzygnięcie niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stała się ostateczna.

Art. 36. (uchylony)

Art. 37. 1. W postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania

administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia

decyzji ostatecznej do przewodniczącego Komisji oraz członków Komisji nie stosuje

się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego.

2. W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –

Kodeks postępowania administracyjnego o wyłączeniu członków Komisji od udziału

w postępowaniu w sprawie postanawia przewodniczący Komisji, na wniosek strony,

członka Komisji albo z urzędu.

3. W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –

Kodeks postępowania administracyjnego o wyłączeniu przewodniczącego Komisji od

udziału w postępowaniu w sprawie postanawia Komisja, wydając postanowienie bez

udziału przewodniczącego Komisji, na wniosek strony, przewodniczącego lub członka

Komisji albo z urzędu.

4. W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –

Kodeks postępowania administracyjnego tożsamość okoliczności dotyczących

przewodniczącego Komisji z okolicznościami dotyczącymi członków Komisji nie

sprzeciwia się ich udziałowi w wydaniu postanowienia, o którym mowa w ust. 3.

Art. 37a. 1. Na podstawie zapisu dźwiękowego przebiegu przesłuchania osoby

wezwanej na rozprawę lub na posiedzenie Komisji sporządza się protokół.

2. O rejestracji przebiegu przesłuchania w postaci zapisu dźwiękowego

przewodniczący Komisji informuje osobę wezwaną.

3. Zapis dźwiękowy przebiegu przesłuchania stanowi załącznik do protokołu.

13.05.2019

4. Protokół podpisują przewodniczący Komisji i osoba wezwana. Jeżeli osoba

wezwana odmawia podpisania protokołu lub nie może go podpisać, przewodniczący

Komisji zaznacza w protokole przyczynę braku podpisu.

Art. 37b. 1. W celu wyjaśnienia nieprawidłowości lub uchybień w działalności

organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji

reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich Komisja może

wszcząć postępowanie ogólne.

2. Do postępowania ogólnego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu

rozpoznawczym, z wyjątkiem art. 29–31.

3. Dowody i materiały zebrane i dopuszczone w postępowaniu ogólnym Komisja

może włączyć i uwzględnić jako dowody i materiały w postępowaniu rozpoznawczym

bez przeprowadzania dowodu w tym postępowaniu.

Art. 37c. 1. W postępowaniu ogólnym Komisja może podjąć uchwałę o

stwierdzeniu nieprawidłowości lub uchybień w działalności organów i osób

prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych

dotyczących nieruchomości warszawskich lub skierować zawiadomienie do

odpowiedniego organu.

2. W razie niestwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień, o których mowa w

ust. 1, Komisja może umorzyć postępowanie ogólne, żądać przeprowadzenia kontroli

lub wszczęcia postępowań, o których mowa w art. 28.

3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień mniejszej wagi Komisja

może zakończyć postępowanie bez podejmowania uchwały, o której mowa w ust. 1.

Art. 37d. Od uchwały, o której mowa w art. 37c ust. 1, i czynności, o których

mowa w art. 37a ust. 1 i 2, nie służy odwołanie, powództwo do sądu powszechnego,

sprzeciw ani skarga do sądu administracyjnego.

Art. 38. 1. W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania

administracyjnego, z wyłączeniem art. 8 § 2, art. 13, art. 25, art. 31, art. 96–96n, art.

114–122, art. 127–144 tej ustawy.

2. Przepisów ustawy, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się do czynności

sprawdzających, o których mowa w art. 15 ust. 1.

13.05.2019

3. Do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji Komisji stosuje się

przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

4. Do zawiadomień i wezwań, o których mowa w art. 16 ust. 3 i 4, oraz do spraw

określonych w art. 17b nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o

ochronie danych osobowych3).

5. Nie stwierdza się nieważności decyzji Komisji, jeżeli od dnia jej doręczenia

lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne

skutki prawne.

Rozdział 4

Skutki cywilnoprawne decyzji Komisji

Art. 39. 1. Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3a i 4, oraz ostateczna

decyzja właściwego organu wydana na skutek decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1

pkt 3, zawierająca odmienne rozstrzygnięcie niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna,

stanowią podstawę wznowienia postępowania cywilnego o zapłatę odszkodowania lub

dotyczącego zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

2. Z żądaniem wznowienia postępowania może wystąpić także prokurator.

3. Uwzględniając skargę o wznowienie postępowania, sąd w orzeczeniu

kończącym postępowanie w sprawie orzeka o zwrocie spełnionego lub

wyegzekwowanego świadczenia. Nie wyłącza to możliwości dochodzenia w osobnym

procesie naprawienia szkody poniesionej wskutek wykonania wyroku.

4. Przepisów art. 408 i art. 415 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks

postępowania cywilnego nie stosuje się.

Art. 39a. 1. Od decyzji Komisji stronie nie przysługują przewidziane w

odrębnych przepisach środki prawne wzruszenia decyzji dotyczące wznowienia

postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień Komisji.

Art. 40. 1. Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3 lub 3a oraz ust. 3,

stanowi podstawę wykreślenia w księdze wieczystej wpisu dokonanego na podstawie

uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej, decyzji w przedmiocie użytkowania

wieczystego, decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w p rawo

własności nieruchomości, o której mowa w art. 29 ust. 3, lub na podstawie aktu

13.05.2019

notarialnego sporządzonego z uwzględnieniem uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej

albo dokonanych po tym wpisie wpisów użytkowania wieczystego lub własności

nieruchomości, oraz stanowi podstawę wpisania jako właściciela odpowiednio m.st.

Warszawy albo Skarbu Państwa. Przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o

księgach wieczystych i hipotece nie stosuje się.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wpisu dokonanego na podstawie aktu

notarialnego, na mocy albo wskutek którego osoba trzecia nabyła prawo lub została

zwolniona z obowiązku.

Art. 40a. W przypadku sprzedaży nieruchomości warszawskiej w postępowaniu

egzekucyjnym lub innym postępowaniu mającym skutki sprzedaży egzekucyjnej

prawa osobiste i roszczenia dotyczące nieruchomości warszawskiej ujawnione przez

wpis w księdze wieczystej lub nieujawnione w ten sposób pozostają w mocy bez

potrącania ich wartości z ceny nabycia.

Art. 40b. 1. Decyzja Komisji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2–3, stanowi

podstawę niezwłocznego przywrócenia posiadania nieruchomości warszawskiej lub

jej odpowiedniej części najemcy lub innej osobie zajmującej nieruchomość na

podstawie umowy zawartej z gminą albo Skarbem Państwa przed wydaniem decyzji

reprywatyzacyjnej.

2. Gmina albo Skarb Państwa ma obowiązek niezwłocznego przywrócenia

posiadania najemcy lub innej osobie zajmującej nieruchomość warszawską lub jej

część przed dniem wydania decyzji reprywatyzacyjnej od chwili wpisu, o którym

mowa w art. 40.

3. Decyzja, o której mowa w ust. 1, ma rygor natychmiastowej wykonalności z

mocy prawa.

4. Czynności prawne dokonane przez osobę, na rzecz której wydano decyzję

reprywatyzacyjną, o której mowa w ust. 1, lub przez jej następcę prawnego uznaje się

za bezskuteczne wobec osoby zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część.

5. Umowę, o której mowa w ust. 1, poczytuje się w razie wątpliwości za

przedłużoną na czas nieoznaczony.

6. Prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, pozostają w mocy do czasu

wydania przez Komisję decyzji prawomocnej.

13.05.2019

Art. 40c. 1. Decyzja reprywatyzacyjna nie narusza uprawnień i obowiązków z

umowy najmu zawartej z najemcą nieruchomości warszawskiej lub jej części przez

gminę albo Skarb Państwa.

2. Jeżeli umowa najmu, o której mowa w ust. 1, została zawarta przed wydaniem

decyzji reprywatyzacyjnej, osoba, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną,

ani jej następca prawny nie wstępuje w stosunek najmu. Nie dotyczy to osoby, na rzecz

której wydana została prawomocna decyzja Komisji, albo gdy Komisja umorzyła

postępowanie na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 5.

3. Osoba, która wstąpiła w stosunek najmu, może wypowiedzieć najem na

zasadach określonych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów,

mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

4. Do czasu zapewnienia najemcy lub innej osobie zajmującej lokal w

nieruchomości warszawskiej odpowiedniego lokalu zamiennego i pokrycia kosztów

przeprowadzki decyzja Komisji, decyzja reprywatyzacyjna oraz zawarta na ich

podstawie umowa o ustanowieniu użytkowania wieczystego oraz o sprzedaży

budynku na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami, a także decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego

nieruchomości w prawo własności nie podlegają wykonaniu ani egzekucji w zakresie,

w jakim naruszałoby to uprawnienia i obowiązki, o których mowa w art. 40b ust. 1 i

2, chociażby decyzja była ostateczna lub prawomocna.

5. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w razie sprzedaży budynku osobie, na rzecz

której wydano decyzję reprywatyzacyjną, na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21

sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Art. 40d. Umowa najmu nieruchomości warszawskiej lub jej części powinna być

zawarta na piśmie pod rygorem nieważności.

Art. 40e. 1. W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2–3, Komisja może

nakazać gminie przejęcie zarządu nieruchomością warszawską lub jej odpowiednią

częścią na zasadach określonych w art. 184a–186a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o

gospodarce nieruchomościami.

2. Gmina w terminie 7 dni od dnia wydania przez Komisję decyzji, o której mowa

w ust. 1, przejmuje od dotychczasowego zarządcy czynności związane z zarządzaniem

nieruchomością i wyznacza nowego, innego zarządcę nieruchomości.

13.05.2019

3. Gmina w terminie 14 dni od przejęcia czynności związanych z zarządzaniem

nieruchomością wydaje w stosunku do najemcy lokalu lub innej osoby zajmującej

nieruchomość decyzję określającą wysokość czynszu za zajmowany lokal na

podstawie umowy, o której mowa w art. 40b ust. 1.

4. Oświadczenia woli dotychczasowego zarządcy złożone osobie, o której mowa

w ust. 3, są w stosunku do niej bezskuteczne, choćby zostały dokonane na podstawie

umowy o zarządzanie nieruchomością warszawską lub jej częścią przed dniem

wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, a po wydaniu decyzji reprywatyzacyjn ej lub

po powierzeniu sprawowania zarządu przez osobę, o której mowa w art. 31 ust. 1.

5. Do czasu doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 2, najemca lub inna osoba

zajmująca nieruchomość warszawską jest zobowiązana do uiszczenia czynszu najmu

oraz innych opłat w związku z używaniem nieruchomości lub jej części w wysokości

należnej na dzień przed dniem powierzenia sprawowania zarządu przez osobę, o której

mowa w art. 31 ust. 1, lub na dzień przed dniem wydania decyzji reprywatyzacyjnej.

Art. 41. 1. W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może stwierdzić,

że wskutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej wyrządzono szkodę gminie lub

Skarbowi Państwa przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy

wykonywaniu władzy publicznej.

2. Wyrządzenie szkody, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę

odpowiedzialności osoby działającej w charakterze organu administracji publicznej

lub z jego upoważnienia albo jako członek kolegialnego organu administracji

publicznej lub osoby wykonującej w urzędzie organu administracji publicznej pracę

w ramach stosunku pracy, stosunku służbowego lub umowy cywilnoprawnej, biorącej

udział w prowadzeniu sprawy rozstrzyganej w drodze decyzji reprywatyzacyjnej.

3. Komisja doręcza decyzję, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi okręgowemu

właściwemu ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję reprywatyzacyjną.

4. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania z

winy umyślnej, odpowiada ona do pełnej wysokości szkody, o której mowa w ust. 1.

5. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania

nieumyślnie, odszkodowanie ustala się w wysokości określonej w decyzji, o której

mowa w ust. 1, jednak nie może ono przewyższać 12-krotności miesięcznego

wynagrodzenia tej osoby.

13.05.2019

6. Wynagrodzenie przysługujące osobie, o której mowa w ust. 2, określa się na

dzień działania lub na koniec okresu zaniechania, którym wyrządzono szkodę. W

przypadku gdy zgodnie ze zdaniem poprzedzającym wynagrodzenie może być

określone w różnej wysokości, przyjmuje się wysokość najwyższą.

7. Do postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby, o której mowa w ust.

2, stosuje się przepisy art. 7 ust. 3–5 i art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o

odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie

prawa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1169). Decyzja określona w ust. 1 zastępuje wniosek, o

którym mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy.

Art. 41a. 1. Nieważne jest oświadczenie woli mające za przedmiot nieruchomość

warszawską, złożone przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną

na podstawie okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1, która nabyła prawo lub

roszczenie od osoby uprawnionej lub która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu

art. 7 ust. 1 dekretu.

2. Nieważność oświadczenia woli, o którym mowa w ust. 1, nie ma wpływu na

skuteczność dokonanej na jego podstawie odpłatnej czynności prawnej, jeżeli wskutek

tej czynności osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona od obowiązku, chyba

że działała w złej wierze.

3. W złej wierze jest ten, kto w chwili dokonania czynności prawnej z osobą, o

której mowa w ust. 1, wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o okolicznościach,

o których mowa w art. 30 ust. 1.

Rozdział 5

Przepis końcowy

Art. 42. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia4).

Ustawa została ogłoszona w dniu 4 kwietnia 2017 r.

13.05.2019