Telksinoe - ustawy

©Telksinoe s. 1/16

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 826,

z 2018 r. poz. 8.

U S T A W A

z dnia 7 lipca 1994 r.

o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach eksportowych 1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady ubezpieczeń eksportowych, w wypadku

których wypłata odszkodowań jest zapewniona w drodze przekazywania zakładowi

ubezpieczeń przez Skarb Państwa niezbędnych na ten cel środków.

2. Ubezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, zwane dalej „ubezpieczeniem

eksportowym”, może dotyczyć:

1) kredytów eksportowych;

2) kontraktów eksportowych;

3) inwestycji bezpośrednich za granicą;

4) kosztów poszukiwania zagranicznych rynków zbytu;

5) umów sprzedaży towarów wysyłanych i usług realizowanych poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej zawartych przez przedsiębiorców niemających

siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i których wspólnikami,

akcjonariuszami, udziałowcami, założycielami, współwłaścicielami lub

właścicielami są przedsiębiorcy mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiadający bezpośrednio więcej niż

50% udziałów albo akcji u tych przedsiębiorców, zwanych dalej

„przedsiębiorcami zależnymi”.

3. Ubezpieczenie eksportowe może być realizowane w formie:

1) ubezpieczenia bezpośredniego;

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 98/29/WE z dnia

7 maja 1998 r. w sprawie harmonizacji głównych przepisów dotyczących ubezpieczenia

kredytów eksportowych dla transakcji objętych ubezpieczeniem średnio - i długoterminowym

(Dz. Urz. WE L 148 z 19.05.1998, str. 22).

Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie

– z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą

ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.

2018-01-11

©Telksinoe s. 2/16

2) ubezpieczenia pośredniego (reasekuracji);

3) udzielenia gwarancji ubezpieczeniowej.

Art. 2. 1. Celem ubezpieczeń eksportowych jest, w przypadku ubezpieczenia:

1) kredytów eksportowych – ochrona jednostek finansujących na wypadek strat

poniesionych w związku z finansowaniem kontraktów eksportowych;

2) kontraktów eksportowych – ochrona krajowych przedsiębiorców na wypadek

strat poniesionych, w związku z realizacją kontraktu eksportowego, przed

wysyłką towarów bądź realizacją usług (ryzyko produkcji) oraz po wysyłce

towarów bądź realizacji usług (ryzyko kredytu);

3) inwestycji bezpośrednich za granicą – ochrona krajowych przedsiębiorców na

wypadek strat poniesionych w związku z realizacją inwestycji bezpośredniej

za granicą;

4) kosztów poszukiwania zagranicznych rynków zbytu – ochrona krajowych

przedsiębiorców na wypadek uzasadnionych kosztów i wydatków

poniesionych w związku z poszukiwaniem zagranicznych rynków zbytu;

5) umów sprzedaży zawartych przez przedsiębiorców zależnych – ochrona

przedsiębiorców zależnych na wypadek strat poniesionych w związku ze

sprzedażą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej towarów i usług, które

stanowiły towary lub usługi krajowe.

2. Celem gwarancji ubezpieczeniowej jest umożliwienie krajowym

przedsiębiorcom zawarcia i realizacji kontraktów eksportowych.

3. Ochrona ubezpieczeniowa z tytułu ubezpieczeń eksportowych, o których

mowa w ust. 1, nie obejmuje utraconych korzyści ani innych szkód pośrednich

poniesionych przez ubezpieczającego, chyba że w umowie ubezpieczenia

eksportowego postanowiono inaczej.

4. Ubezpieczenie kredytów eksportowych obejmuje szkody poniesione przez

jednostkę finansującą, w związku z finansowaniem kontraktu eksportowego, jeżeli

szkody te są następstwem zdarzeń określonych jako:

1) ryzyko handlowe;

2) ryzyko polityczne;

3) ryzyko nierynkowe.

5. Ubezpieczenie kontraktów eksportowych obejmuje szkody poniesione

przez ubezpieczającego w wyniku niemożności wykonania kontraktu

2018-01-11

©Telksinoe s. 3/16

eksportowego bądź w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania

kontraktu eksportowego przez kontrahenta zagranicznego, jeżeli szkody te są

następstwem zdarzeń określonych jako:

1) ryzyko handlowe;

2) ryzyko polityczne;

3) ryzyko nierynkowe.

6. Ubezpieczenie inwestycji bezpośrednich za granicą obejmuje szkody

poniesione przez ubezpieczającego w wyniku realizacji inwestycji bezpośredniej za

granicą, jeżeli szkody te są następstwem zdarzeń określonych jako ryzyko

polityczne.

7. Ubezpieczenie kosztów poszukiwania zagranicznych rynków zbytu

obejmuje uzasadnione koszty i wydatki poniesione w związku z poszukiwaniem

zagranicznych rynków zbytu na wypadek niezawarcia z kontrahentem

zagranicznym na danym rynku zamierzonego kontraktu eksportowego z przyczyn

niezależnych od przedsiębiorcy krajowego.

8. Ubezpieczenie umów sprzedaży zawartych przez przedsiębiorców

zależnych obejmuje szkody poniesione przez ubezpieczającego wynikające

z niemożności wykonania umowy sprzedaży bądź z niewykonania lub

nienależytego wykonania umowy przez kontrahenta, pod warunkiem że szkody te

są następstwem zdarzeń określonych jako:

1) ryzyko handlowe;

2) ryzyko polityczne;

3) ryzyko nierynkowe.

9. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze

rozporządzenia, definicje ryzyka handlowego, politycznego i nierynkowego, mając

na uwadze konieczność uwzględnienia rodzaju i zakresu ryzyka w umowach

objętych ubezpieczeniem eksportowym.

Art. 3. 1. Ubezpieczenie eksportowe dotyczy ryzyka handlowego

i politycznego, jeżeli kontrakt został zawarty na okres kredytu dwóch lub więcej

lat.

2. Ubezpieczenie eksportowe dotyczy ryzyka nierynkowego, jeżeli kontrakt

został zawarty na okres kredytu poniżej dwóch lat.

2018-01-11

©Telksinoe s. 4/16

3. Ubezpieczenie eksportowe może dotyczyć ryzyka związanego ze zmianami

kursów walutowych.

Art. 4. W sytuacjach uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym Rada

Ministrów, w drodze rozporządzenia, może wyrazić zgodę na ubezpieczenia

kontraktów eksportowych od innego ryzyka niż wymienione w art. 2 i 3.

Rozdział 2

Przepisy szczegółowe

Art. 5. 1. Prowadzenie działalności w zakresie ubezpieczeń eksportowych, na

warunkach określonych ustawą, powierza się Korporacji Ubezpieczeń Kredytów

Eksportowych Spółka Akcyjna, zwanej dalej „Korporacją”.

2. Korporacja prowadzi działalność, o której mowa w ust. 1, i udziela

gwarancji ubezpieczeniowych w imieniu własnym.

2a. Zarząd Korporacji składa się z nie więcej niż 4 członków.

3. Członków Zarządu Korporacji powołuje i odwołuje Walne Zgromadzenie

Akcjonariuszy Korporacji, w tym jednego na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych.

3a. (uchylony)

3b. (uchylony)

4. Do umów zawieranych w zakresie uregulowanym niniejszą ustawą nie

stosuje się przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności

ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 615 i

1948).

5. Do firmy Korporacji nie stosuje się art. 7 ust. 3 ustawy, o której mowa

w ust. 4.

Art. 5a. Ustawa budżetowa, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 2, określa limit,

którego nie mogą przekroczyć łączne zobowiązania Korporacji z tytułu

gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeń eksportowych oraz gwarancji

ubezpieczeniowych, a także przewidywane na dany rok wypłaty ze środków

budżetu państwa z tytułu:

1) poręczeń kredytów wraz z odsetkami, zaciągniętych przez Korporację,

stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 1;

2018-01-11

©Telksinoe s. 5/16

2) pożyczek udzielonych Korporacji z budżetu państwa, stosownie do art. 13

ust. 2 pkt 2.

Art. 6. Z ubezpieczenia eksportowego oraz gwarancji ubezpieczeniowych,

z zastrzeżeniem art. 5a, mogą korzystać:

1) przedsiębiorcy, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, dokonujący eksportu krajowych produktów

i usług, dokonujący inwestycji bezpośrednich za granicą lub poszukujący

zagranicznych rynków zbytu;

2) jednostki finansujące kontrakty eksportowe realizowane przez

przedsiębiorców określonych w pkt 1;

3) przedsiębiorcy zależni w zakresie, w jakim ubezpieczenie eksportowe będzie

dotyczyć towarów i usług, które stanowiły towary lub usługi krajowe.

Art. 6a. 1. Produkt lub usługę, eksportowane w ramach kontraktu

eksportowego, uznaje się za krajowe, jeżeli udział składników pochodzenia

zagranicznego, w zależności od rodzaju eksportowanych produktów i usług lub

okresu kredytu, w przychodzie netto z realizacji kontraktu eksportowego wynosi

maksymalnie od 50% do 90%.

2. W przypadku reasekuracji, udział składników pochodzenia zagranicznego

w przychodzie netto z realizacji kontraktu eksportowego oblicza się w stosunku do

części kontraktu eksportowego realizowanej przez krajowego przedsiębiorcę.

Art. 6b. 1. Ustalenie pochodzenia produktu lub usługi, eksportowanych

w ramach kontraktu eksportowego, następuje na podstawie dowodów

przedstawionych przez ubezpieczającego.

2. Udział składników pochodzenia zagranicznego w przychodzie netto

z realizacji kontraktu eksportowego ustala się w odniesieniu do ogółu produktów

lub usług, eksportowanych w ramach kontraktu eksportowego.

3. Pochodzenie produktu lub usługi może być wykazane przez udowodnienie

minimalnego procentowego udziału składników pochodzenia krajowego, liczonego

jako różnica 100% i wyrażonego w procentach maksymalnego udziału składników

pochodzenia zagranicznego, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 6e. Minimalny procentowy udział składników pochodzenia krajowego może

2018-01-11

©Telksinoe s. 6/16

być wykazany przez udowodnienie pochodzenia krajowego jedynie wybranych

składników.

Art. 6c. 1. Składnikami pochodzenia zagranicznego produktu lub usługi są

koszty wytworzenia lub cena nabycia w rozumieniu ustawy z dnia 29 września

1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61

i 245) poniesione przez przedsiębiorcę w związku z realizacją kontraktu

eksportowego na rzecz:

1) dostawców i usługodawców, będących osobami prawnymi lub jednostkami

nieposiadającymi osobowości prawnej, mającymi siedzibę poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

2) pracowników, dostawców i usługodawców, będących osobami fizycznymi

nieposiadającymi miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3) organów władzy publicznej państw obcych.

2. Składnikami pochodzenia krajowego produktu lub usługi są:

1) inne niż wymienione w ust. 1 koszty wytworzenia lub cena nabycia

w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości,

2) koszty zakupu surowców lub półfabrykatów, które nie są wydobywane ani

wytwarzane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których

odpowiedniki wydobywane lub wytwarzane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie posiadają parametrów określonych w kontrakcie eksportowym

– poniesione przez przedsiębiorcę w związku z realizacją kontraktu eksportowego.

3. Składnikiem pochodzenia krajowego jest również marża na realizację

kontraktu eksportowego wyliczona jako różnica przychodu netto z realizacji

kontraktu eksportowego oraz ogółu kosztów wytworzenia produktu lub usługi

poniesionych w związku z realizacją kontraktu eksportowego.

Art. 6d. 1. W przypadku niezrealizowania kontraktu eksportowego w całości

pochodzenie produktu lub usługi, eksportowanych w ramach kontraktu

eksportowego, na wniosek ubezpieczającego, ustala się w odniesieniu do

zakładanego w dniu zawierania kontraktu eksportowego ogółu produktów lub

usług, które miały być dostarczone w ramach tego kontraktu.

2018-01-11

©Telksinoe s. 7/16

2. W przypadku wystąpienia w trakcie realizacji kontraktu eksportowego

okoliczności skutkujących utratą przez eksportowane produkt lub usługę statusu

krajowego, które są niezależne od przedsiębiorcy, pochodzenie produktu lub usługi,

eksportowanych w ramach kontraktu eksportowego, ustala się, na wniosek

ubezpieczającego, zgodnie z ust. 1.

3. Okoliczności, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności zmianę

kursów walutowych, cen podstawowych surowców, półfabrykatów i usług

wykorzystywanych w trakcie realizacji kontraktu eksportowego.

Art. 6e. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia:

1) maksymalny procentowy udział składników pochodzenia zagranicznego

w przychodzie netto z realizacji kontraktu eksportowego, uwzględniając

rodzaj eksportowanych produktów i usług lub okres kredytu, oraz

2) rodzaje dowodów, na podstawie których ustala się pochodzenie produktu lub

usługi, uwzględniając możliwość ustalenia na ich podstawie udziału

procentowego składników pochodzenia krajowego lub składników

pochodzenia zagranicznego w przychodzie netto z realizacji kontraktu

eksportowego.

Art. 7. 1. Tworzy się Komitet Polityki Ubezpieczeń Eksportowych, zwany

dalej „Komitetem”.

2. Do zadań Komitetu należy:

1) określanie szczegółowych zasad działalności Korporacji w zakresie

gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeń eksportowych oraz

gwarancji ubezpieczeniowych, z uwzględnieniem standardów

obowiązujących w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

2) określanie zasad ustalania stawek ubezpieczeniowych oraz wynagrodzeń

z tytułu udzielonych gwarancji ubezpieczeniowych;

3) opiniowanie wniosków o ubezpieczenie eksportowe oraz zleceń udzielenia

gwarancji ubezpieczeniowych w ramach limitu, o którym mowa w art. 5a;

4) ustalanie zakresu uprawnień Korporacji do podejmowania decyzji

dotyczących zawierania umów ubezpieczenia eksportowego oraz udzielenia

gwarancji ubezpieczeniowych;

2018-01-11

©Telksinoe s. 8/16

5) klasyfikowanie krajów w zależności od stopnia ryzyka;

6) rozpatrywanie rocznych sprawozdań Korporacji z jej działalności,

obejmujących:

a) stan zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia eksportowego,

umów kredytowych, udzielonych gwarancji ubezpieczeniowych oraz

stopień wykorzystania limitu określonego w ustawie budżetowej,

b) przychody ze składek, wynagrodzenia z tytułu udzielonych gwarancji

ubezpieczeniowych, wypłacone odszkodowania i kwoty gwarancji

ubezpieczeniowych oraz uzyskane kwoty regresów,

c) przewidywane zobowiązania z tytułu zawartych umów ubezpieczenia

eksportowego i udzielonych gwarancji ubezpieczeniowych na

poszczególne lata;

7) rozpatrywanie propozycji zmian w działalności Korporacji i przedstawianie

ich ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.

3. Komitet przedstawia Radzie Ministrów roczne sprawozdanie ze swojej

działalności w terminie do dnia 31 maja następnego roku.

Art. 7a. W skład Komitetu wchodzą, powołani przez Prezesa Rady

Ministrów, po jednym przedstawicielu:

1) ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

2) ministra właściwego do spraw gospodarki,

3) (uchylony)

4) ministra właściwego do spraw rolnictwa,

5) ministra właściwego do spraw rynków rolnych,

6) ministra właściwego do spraw zagranicznych

– w randze sekretarza albo podsekretarza stanu oraz

7) przedstawiciel Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

Art. 7b. 1. Przewodniczącym Komitetu jest przedstawiciel ministra

właściwego do spraw gospodarki.

2. Sekretariat Komitetu prowadzony jest przez urząd obsługujący ministra

właściwego do spraw gospodarki.

3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

działania i organizację Komitetu.

2018-01-11

©Telksinoe s. 9/16

Art. 7c. Komitet podejmuje decyzje w formie uchwał wiążących Korporację.

Art. 8. 1. (uchylony)

2. (uchylony)

Art. 9. Ogólne warunki umów ubezpieczenia eksportowego zatwierdza, na

wniosek Korporacji, minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii

ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Art. 10. 1. Rozliczenia finansowe związane z ubezpieczeniem bezpośrednim

lub reasekuracją oraz udzieleniem gwarancji ubezpieczeniowych w zakresie

uregulowanym ustawą prowadzone są przez Korporację na wyodrębnionym

rachunku bankowym.

2. Na rachunku, o którym mowa w ust. 1, są gromadzone:

1) składki z tytułu ubezpieczeń eksportowych i reasekuracji oraz wynagrodzenia

z tytułu udzielonych gwarancji ubezpieczeniowych;

2) kwoty uzyskane w wyniku postępowań windykacyjnych i regresowych;

3) odsetki od środków gromadzonych na wyodrębnionym rachunku;

4) odsetki od lokat wolnych środków;

5) środki pochodzące z kredytów bankowych;

6) pożyczki ze środków Skarbu Państwa, określone w art. 13 ust. 2 pkt 2;

7) środki przekazane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

określone w art. 19;

8) środki przekazane przez ministra właściwego do spraw członkostwa

Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej, określone w art. 20 ust. 1;

9) składki zwrotne;

10) dodatnie różnice kursowe;

11) pozostałe wpływy.

2a. Z rachunku, o którym mowa w ust. 1, są pokrywane:

1) odszkodowania i kwoty gwarancji ubezpieczeniowych;

2) składki reasekuracyjne;

3) zwroty składek;

4) koszty postępowań windykacyjnych i regresowych;

5) koszty likwidacji szkód;

6) wydatki na utworzenie lokat;

2018-01-11

©Telksinoe s. 10/16

7) spłaty kredytów bankowych;

8) spłaty odsetek od kredytów bankowych;

9) spłaty pożyczek otrzymanych zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 2;

10) środki przekazane do budżetu państwa;

11) prowizje za prowadzenie gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeń

eksportowych i udzielane gwarancje ubezpieczeniowe, o których mowa

w art. 14;

12) ujemne różnice kursowe;

13) opłaty bankowe;

14) pozostałe wydatki.

3. Środki zgromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym nie stanowią

przychodu Korporacji w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób

prawnych.

4. Korporacja za zgodą ministra właściwego do spraw gospodarki może

dokonywać lokaty wolnych środków; środki uzyskane z dochodów od tych lokat

wpływają na rachunek, o którym mowa w ust. 1.

5. Nadwyżka środków na rachunku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek

ministra właściwego do spraw gospodarki jest przekazywana do budżetu państwa.

6. W przypadku ogłoszenia upadłości Korporacji, środki pieniężne

zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 1, nie wchodzą do masy

upadłościowej; środki te minister właściwy do spraw gospodarki przeznacza na

zaspokojenie zawartych przez Korporację umów ubezpieczenia eksportowego oraz

udzielonych gwarancji ubezpieczeniowych, nadwyżkę zaś przekazuje do budżetu

państwa.

7. Czynności, o których mowa w ust. 5 i 6, dokonywane są po zasięgnięciu

opinii ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Art. 11. 1. W razie powstania szkody objętej ubezpieczeniem, ubezpieczający

zobowiązany jest bez nieuzasadnionej zwłoki udzielić Korporacji wszelkich

wiadomości oraz przedstawia dokumenty i inne dowody niezbędne do ustalenia

okoliczności powstania szkody i jej rozmiarów.

2. W razie wątpliwości, czy powstała szkoda jest następstwem ryzyka

określonego w art. 2–4, ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na

ubezpieczającym.

2018-01-11

©Telksinoe s. 11/16

Art. 12. 1. Z chwilą zapłaty odszkodowania ubezpieczeniowego na

Korporację przechodzą wszelkie wierzytelności oraz inne prawa przysługujące

ubezpieczającemu w stosunku do kontrahenta zagranicznego lub jego poręczycieli

z tytułu niemożności wykonania kontraktu eksportowego oraz utraty należności

powstałej w wyniku realizacji kontraktu eksportowego lub udzielenia kredytu na

jego realizację.

2. Ubezpieczający zobowiązany jest przekazać Korporacji dokumenty

i informacje oraz dokonać innych czynności potrzebnych do skutecznego

dochodzenia praw, o których mowa w ust. 1, przez Korporację.

3. Zrzeczenie się przez ubezpieczającego, bez zgody Korporacji,

wierzytelności i praw, o których mowa w ust. 1, zwalnia Korporację od obowiązku

zapłaty odszkodowania.

Art. 12a. Z chwilą wypłaty kwoty gwarancji Korporacja wstępuje w prawa

beneficjenta gwarancji do wysokości zapłaconej kwoty gwarancji.

Art. 13. 1. Wypłata odszkodowań z tytułu umów ubezpieczenia

eksportowego oraz wypłata kwot gwarancji ubezpieczeniowych następuje

z rachunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1.

2. Wypłata odszkodowań i kwot gwarancji ubezpieczeniowych przez

Korporację gwarantowana jest przez Skarb Państwa poprzez:

1) poręczenie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych

w imieniu Skarbu Państwa kredytu bankowego wraz z odsetkami zaciąganego

przez Korporację;

2) udzielanie pożyczek ze środków budżetu państwa.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw gospodarki może w szczególnie uzasadnionych

wypadkach umorzyć pożyczkę, o której mowa w ust. 2 pkt 2.

4. Do poręczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez

Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne (Dz. U. z 2015 r. poz. 1052 i 1854 oraz

z 2016 r. poz. 2260).

2018-01-11

©Telksinoe s. 12/16

5. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, określić warunki i tryb

udzielania poręczeń oraz udzielania i umarzania pożyczek, o których mowa

w ust. 2 i 3.

Art. 14. Za prowadzenie działalności, określonej niniejszą ustawą, Korporacji

przysługuje prowizja. Wysokość prowizji i sposób jej finansowania określa umowa

między ministrem właściwym do spraw finansów publicznych a Korporacją.

Art. 15. 1. Nadzór nad działalnością Korporacji sprawuje minister właściwy

do spraw gospodarki na zasadach określonych niniejszą ustawą.

2. Nadzór ministra właściwego do spraw gospodarki w zakresie

gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeń eksportowych i gwarancji

ubezpieczeniowych obejmuje:

1) przeprowadzanie kontroli w Korporacji;

2) występowanie do Korporacji z żądaniem przekazania w wyznaczonym

terminie pisemnych informacji i wyjaśnień, w tym dotyczących

poszczególnych umów ubezpieczenia;

3) żądanie usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych

nieprawidłowości.

3. Kontrolę przeprowadzają co najmniej raz w roku pracownicy urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw gospodarki, zwani dalej

„kontrolerami”, na podstawie upoważnienia ministra właściwego do spraw

gospodarki do przeprowadzenia kontroli oraz po okazaniu legitymacji służbowej

upoważniającej do przeprowadzenia kontroli.

4. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera:

1) wskazanie podstawy prawnej do przeprowadzenia kontroli;

2) datę i miejsce wystawienia;

3) imiona i nazwiska pracowników organu kontroli uprawnionych do wykonania

kontroli oraz numery ich legitymacji służbowych;

4) imię i nazwisko przewodniczącego kontroli;

5) zakres przedmiotowy kontroli;

6) datę rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli;

7) podpis osoby udzielającej upoważnienia;

8) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

2018-01-11

5. Kontroler podlega wyłączeniu, na wniosek lub z urzędu, z postępowania

kontrolnego, jeżeli wyniki kontroli mogłyby oddziaływać na jego prawa lub

obowiązki, na prawa lub obowiązki jego małżonka albo osoby pozostającej z nim

faktycznie we wspólnym pożyciu, krewnych i powinowatych do drugiego stopnia

bądź osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli. Powody

wyłączenia kontrolera trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki

lub kurateli.

6. Kontroler może być wyłączony, na wniosek lub z urzędu, z postępowania

kontrolnego w każdym czasie, jeżeli zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego

bezstronności.

7. O przyczynach powodujących wyłączenie kontroler lub Prezes Zarządu

Korporacji niezwłocznie zawiadamia ministra właściwego do spraw gospodarki.

8. O wyłączeniu postanawia minister właściwy do spraw gospodarki;

postanowienie to jest ostateczne.

9. Do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 8, kontroler

podejmuje jedynie czynności niecierpiące zwłoki.

10. Minister właściwy do spraw gospodarki może w toku przeprowadzania

kontroli wydłużyć czas trwania, zmienić zakres lub miejsce przeprowadzenia

kontroli, a także upoważnić do podjęcia dodatkowych czynności kontrolnych.

W tym celu dokonuje odpowiednich zmian w upoważnieniu do przeprowadzenia

kontroli, załączając uzasadnienie na piśmie, i niezwłocznie informuje o tym

Korporację. Łączny czas trwania kontroli nie może przekraczać 4 tygodni w roku.

11. Jeżeli wyniki kontroli wykazały naruszenie prawa przez Korporację,

można przeprowadzić w danym roku kalendarzowym powtórną kontrolę w tym

samym zakresie przedmiotowym, a czasu jej trwania nie wlicza się do czasu,

o którym mowa w ust. 10.

12. Członkowie Zarządu Korporacji oraz pracownicy Korporacji są

obowiązani:

1) umożliwić kontrolerowi swobodny wstęp do pomieszczeń Korporacji,

w których prowadzona jest działalność określona w ustawie;

2) udostępnić oddzielne pomieszczenie z odpowiednim wyposażeniem

umożliwiającym prowadzenie czynności kontrolnych oraz udostępnić

2018-01-11

kontrolerowi posiadane urządzenia techniczne służące usprawnieniu

wykonywania czynności kontrolnych;

3) udzielić pisemnych i ustnych informacji i wyjaśnień, okazać wszelkie

dokumenty, w tym również mające formę zapisu elektronicznego, związane

z działalnością Korporacji;

4) na żądanie kontrolera sporządzać na koszt Korporacji kopie informacji

i dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli wymienionych

w pkt 3 oraz

5) udzielić kontrolerowi wszechstronnej pomocy w wykonywaniu czynności

kontrolnych.

13. Wyniki kontroli przedstawia się w protokole kontroli. Protokół sporządza

się w dwóch egzemplarzach, które podpisuje przewodniczący kontroli lub

upoważniony przez niego kontroler i Prezes Zarządu Korporacji.

14. Prezesowi Zarządu Korporacji przysługuje uprawnienie do:

1) zgłoszenia do przewodniczącego kontroli, w terminie 7 dni od dnia

doręczenia protokołu kontroli, przed podpisaniem protokołu kontroli,

umotywowanych zastrzeżeń do protokołu;

2) odmowy podpisania protokołu kontroli, z podaniem na piśmie przyczyny

odmowy.

15. Na podstawie ustaleń kontroli, w przypadku stwierdzenia

nieprawidłowości, minister właściwy do spraw gospodarki żąda ich usunięcia w

wyznaczonym terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy. Żądanie doręcza się

Prezesowi Zarządu Korporacji.

16. Bieg terminu do usunięcia przez Korporację nieprawidłowości

wskazanych w żądaniu, o których mowa w ust. 15, rozpoczyna się w dniu

następującym po dniu doręczenia tego żądania.

17. Prezes Zarządu Korporacji niezwłocznie, nie później niż w dniu

następującym po upływie terminu do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w

żądaniu, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki informację o ich

usunięciu, wskazując szczegółowy sposób usunięcia stwierdzonych

nieprawidłowości.

2018-01-11

18. Odmowa podpisania protokołu kontroli nie zwalnia Korporacji z

obowiązku spełnienia żądań ministra właściwego do spraw gospodarki, o czym

przewodniczący kontroli informuje Prezesa Zarządu Korporacji.

19. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób przeprowadzania kontroli, mając na względzie:

1) zapewnienie obiektywnego ustalenia stanu faktycznego oraz rzetelnego jego

udokumentowania, pozwalającego na ocenę sposobu działania Korporacji,

a w razie stwierdzenia nieprawidłowości ustalenie ich zakresu i przyczyn oraz

osób odpowiedzialnych za ich powstanie;

2) niezakłócanie w istotnym stopniu działalności gospodarczej prowadzonej

przez Korporację, w szczególności realizacji jej zobowiązań wobec osób

trzecich.

Art. 15a. (uchylony)

Art. 16. 1. Korporacja przedstawia okresowe sprawozdania o stanie

rachunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, zawartych ubezpieczeniach

eksportowych oraz udzielonych gwarancjach ubezpieczeniowych i dokonanych

z tego tytułu wypłatach:

1) kwartalne – ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz

ministrowi właściwemu do spraw gospodarki;

2) roczne – Radzie Ministrów, po uzyskaniu opinii ministra właściwego do

spraw finansów publicznych i ministra właściwego do spraw gospodarki.

2. Zakres, formę i terminy składania sprawozdań oraz kontrolowanie ich

prawidłowości określa, w drodze zarządzenia, minister właściwy do spraw

gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych.

Rozdział 3

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 17. 1. Do umów zawieranych w zakresie uregulowanym niniejszą ustawą

nie stosuje się przepisów:

1) art. 807 § 1, art. 810 oraz art. 811 Kodeksu cywilnego;

2018-01-11

2) ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U.

z 2015 r. poz. 1206, 1273 i 1348)2).

2. Do firmy Korporacji nie stosuje się art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja

2003 r. o działalności ubezpieczeniowej2).

Art. 18. 1. Ustala się limit ubezpieczenia kontraktów eksportowych na rok

1994 w wysokości 2 miliardy 500 mln złotych3).

2. Środki uzyskane z tytułu dotychczas prowadzonej, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, działalności w zakresie

ubezpieczania kontraktów eksportowych od ryzyka niehandlowego Korporacja

przekaże na rachunek, o którym mowa w art. 10 ust. 1.

Art. 19. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może przekazać

Korporacji środki będące w jego dyspozycji z tytułu umów dwustronnych,

zawartych z państwami – uczestnikami Polskiego Funduszu Stabilizacyjnego.

Art. 20. 1. Minister właściwy do spraw członkostwa Rzeczypospolitej

Polskiej w Unii Europejskiej może przekazać Korporacji, na wydzielone rachunki,

środki uzyskane z Unii Europejskiej lub z innych źródeł na wspieranie eksportu do

krajów nienależących do OECD, z przeznaczeniem na finansowanie przedsięwzięć

eksportowych.

2. Rada Ministrów może zlecić właściwym ministrom przekazanie Korporacji

na rachunki, o których mowa w ust. 1, środków będących w ich dyspozycji

w wyniku prywatyzacji przedsiębiorstw.

3. Środki, wykazane na wydzielonych rachunkach z tytułów wymienionych

w ust. 1 i 2, nie stanowią przychodu Korporacji w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób prawnych.

Art. 21. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia4).

Utraciła moc na podstawie art. 503 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności

ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 615 i 1948), która

weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

Po denominacji zgodnie z art. 4 ust. 6a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego

(Dz. U. poz. 386 oraz z 1995 r. poz. 79).

Ustawa została ogłoszona w dniu 5 sierpnia 1994 r.

2018-01-11