Wyszukiwarka ustaw

2017 Pozycja 880

©Telksinoe s. 1/72

Opracowano na podstawie: t.j.

Dz. U. z 2017 r.

poz. 880, 1089,

z 2018 r. poz. 650.

U S T A W A

z dnia 4 lutego 1994 r.

o prawie autorskim i prawach pokrewnych 1)

Rozdział 1

Przedmiot prawa autorskiego

Art. 1. 1. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności

twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie

od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

2. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi

(literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy

komputerowe);

2) plastyczne;

3) fotograficzne;

4) lutnicze;

5) wzornictwa przemysłowego;

6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7) muzyczne i słowno-muzyczne;

8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9) audiowizualne (w tym filmowe).

1)

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw

Wspólnot Europejskich:

1) dyrektywy 91/250/WE z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów

komputerowych (Dz. Urz. WE L 122 z 17.05.1991),

2) dyrektywy 92/100/WE z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz

niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz. Urz.

WE L 346 z 27.11.1992),

3) dyrektywy 93/83/WE z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad

dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu

satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz. Urz. WE L 248 z 06.10.1993),

4) dyrektywy 93/98/WE z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony

prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz. Urz. WE L 290 z 24.11.1993),

5) dyrektywy 96/9/WE z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz. Urz.

WE L 77 z 27.03.1996).

Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie – z

dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą

ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.

19.04.2018

©Telksinoe s. 2/72

21. Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną

odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne.

3. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby

miał postać nieukończoną.

4. Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek

formalności.

Art. 2. 1. Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie,

przeróbka, adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa

do utworu pierwotnego.

2. Rozporządzanie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy

utworu pierwotnego (prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu

pierwotnego wygasły. W przypadku baz danych spełniających cechy utworu

zezwolenie twórcy jest konieczne także na sporządzenie opracowania.

3. Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, jeżeli w ciągu pięciu lat

od jego udzielenia opracowanie nie zostało rozpowszechnione. Wypłacone twórcy

wynagrodzenie nie podlega zwrotowi.

4. Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w wyniku inspiracji

cudzym utworem.

5. Na egzemplarzach opracowania należy wymienić twórcę i tytuł utworu

pierwotnego.

Art. 3. Zbiory, antologie, wybory, bazy danych spełniające cechy utworu są

przedmiotem prawa autorskiego, nawet jeżeli zawierają niechronione materiały, o ile

przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku

dla praw do wykorzystanych utworów.

Art. 4. Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego:

1) akty normatywne lub ich urzędowe projekty;

2) urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole;

3) opublikowane opisy patentowe lub ochronne;

4) proste informacje prasowe.

Art. 5. Przepisy ustawy stosuje się do utworów:

1) których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub

11) których twórca jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

– stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub

19.04.2018

©Telksinoe s. 3/72

2) które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub

3) które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub

4) które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim

ich ochrona wynika z tych umów.

Art. 6. 1. W rozumieniu ustawy:

1) utworem opublikowanym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został

zwielokrotniony i którego egzemplarze zostały udostępnione publicznie;

2) opublikowaniem równoczesnym utworu jest opublikowanie utworu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i za granicą w okresie trzydziestu dni od

jego pierwszej publikacji;

3) utworem rozpowszechnionym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został

w jakikolwiek sposób udostępniony publicznie;

4) nadawaniem utworu jest jego rozpowszechnianie drogą emisji radiowej lub

telewizyjnej, prowadzonej w sposób bezprzewodowy (naziemny lub satelitarny)

lub w sposób przewodowy;

5) reemitowaniem utworu jest jego rozpowszechnianie przez inny podmiot niż

pierwotnie nadający, drogą przejmowania w całości i bez zmian programu

organizacji radiowej lub telewizyjnej oraz równoczesnego i integralnego

przekazywania tego programu do powszechnego odbioru;

6) wprowadzeniem utworu do obrotu jest publiczne udostępnienie jego oryginału

albo egzemplarzy drogą przeniesienia ich własności dokonanego przez

uprawnionego lub za jego zgodą;

7) najmem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo

korzystania w celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści

majątkowej;

8) użyczeniem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo

korzystania, niemające na celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania

korzyści majątkowej;

9) odtworzeniem utworu jest jego udostępnienie bądź przy pomocy nośników

dźwięku, obrazu lub dźwięku i obrazu, na których utwór został zapisany, bądź

przy pomocy urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub

telewizyjnego, w którym utwór jest nadawany;

10) technicznymi zabezpieczeniami są wszelkie technologie, urządzenia lub ich

elementy, których przeznaczeniem jest zapobieganie działaniom lub

19.04.2018

©Telksinoe s. 4/72

ograniczenie działań umożliwiających korzystanie z utworów lub artystycznych

wykonań z naruszeniem prawa;

11) skutecznymi technicznymi zabezpieczeniami są techniczne zabezpieczenia

umożliwiające podmiotom uprawnionym kontrolę nad korzystaniem

z chronionego utworu lub artystycznego wykonania poprzez zastosowanie kodu

dostępu lub mechanizmu zabezpieczenia, w szczególności szyfrowania,

zakłócania lub każdej innej transformacji utworu lub artystycznego wykonania

lub mechanizmu kontroli zwielokrotniania, które spełniają cel ochronny;

12) informacjami na temat zarządzania prawami są informacje identyfikujące utwór,

twórcę, podmiot praw autorskich lub informacje o warunkach eksploatacji

utworu, o ile zostały one dołączone do egzemplarza utworu lub są przekazywane

w związku z jego rozpowszechnianiem, w tym kody identyfikacyjne;

[13) instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 ustawy

z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r. poz. 1943, 1954,

1985 i 2169 oraz z 2017 r. poz. 60), a także szkoły, zespoły szkół oraz szkolne

punkty konsultacyjne przy przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach

konsularnych i przedstawicielstwach wojskowych Rzeczypospolitej Polskiej,

o których mowa w art. 5 ust. 3b pkt 1 lit. a tej ustawy, oraz szkoły podoficerskie

i ośrodki szkolenia, o których mowa w art. 127 pkt 2 i 3 ustawy z dnia

11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r.

poz. 1726 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 60).]

Nowe brzmienie

<13) instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 pkt 13 w ust. 1 w

ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. art. 6 wejdzie w

życie z dn.

59), a także szkoły, zespoły szkół oraz szkolne punkty konsultacyjne przy 1.09.2017 r. (Dz.

U. z 2017 r. poz.

przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych i 60).

przedstawicielstwach wojskowych Rzeczypospolitej Polskiej, o których

mowa w art. 8 ust. 5 pkt 1 lit. a tej ustawy, oraz szkoły podoficerskie i ośrodki

szkolenia, o których mowa w art. 127 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 września

2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726

i 2138 oraz z 2017 r. poz. 60).>

2. Ilekroć w ustawie jest mowa o równowartości danej kwoty wyrażonej w euro,

należy przez to rozumieć jej równowartość wyrażoną w walucie polskiej, ustaloną

przy zastosowaniu średniego kursu euro, lub jej równowartość wyrażoną w innej

walucie, ustaloną przy zastosowaniu średniego kursu euro oraz średniego kursu tej

19.04.2018

©Telksinoe s. 5/72

waluty ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dokonanie

czynności.

Art. 61. 1. Rozpowszechnianiem utworu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, drogą emisji radiowej lub telewizyjnej, prowadzonej w sposób satelitarny

jest jego rozpowszechnianie poprzez wprowadzenie przez organizację radiową lub

telewizyjną i na jej odpowiedzialność, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do

drogi przekazu prowadzącej do satelity i z powrotem na Ziemię.

2. Jeżeli rozpowszechnianie utworu drogą emisji radiowej lub telewizyjnej

prowadzonej w sposób satelitarny ma miejsce w państwie niebędącym członkiem Unii

Europejskiej, które nie zapewnia poziomu ochrony określonego w rozdziale II

dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji

niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych

w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz. Urz.

WE L 248 z 06.10.1993, str. 15; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17,

t. 1, str. 134) oraz gdy:

1) sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem

ziemskiej stacji nadawczej znajdującej się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, uważa się, że utwór został rozpowszechniony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez operatora tej stacji;

2) sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem

ziemskiej stacji nadawczej znajdującej się na terytorium państwa niebędącego

członkiem Unii Europejskiej, a rozpowszechnianie utworu odbywa się na

zlecenie organizacji radiowej lub telewizyjnej mającej siedzibę w jednym

z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz główne przedsiębiorstwo na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór został

rozpowszechniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tę organizację.

3. W przypadku gdy sygnał przekazujący utwór jest kodowany w sposób

uniemożliwiający jego powszechny i nieograniczony odbiór, jest to

rozpowszechnianie, w rozumieniu ust. 1, pod warunkiem równoczesnego

udostępnienia przez organizację radiową lub telewizyjną, lub za jej zgodą, środków do

odbioru tego sygnału.

4. Satelitą jest sztuczny satelita Ziemi działający w pasmach częstotliwości, które

na mocy przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U.

z 2016 r. poz. 1489, 1579, 1823, 1948, 1954 i 2003) są przeznaczone dla celów emisji

sygnałów przeznaczonych do publicznego odbioru lub dla zamkniętej komunikacji

19.04.2018

©Telksinoe s. 6/72

pomiędzy dwoma punktami, przy czym odbiór sygnałów w obu tych przypadkach

musi odbywać się w porównywalnych warunkach.

Art. 7. Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest

stroną, przewidują dalej idącą ochronę, niż to wynika z ustawy, do nieopublikowanych

utworów obywateli polskich albo do utworów opublikowanych po raz pierwszy na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub równocześnie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej albo opublikowanych po raz pierwszy w języku polskim –

stosuje się postanowienia tych umów.

Rozdział 2

Podmiot prawa autorskiego

Art. 8. 1. Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2. Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze

uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej

wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

3. Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa

autorskiego zastępuje go producent lub w ydawca, a w razie ich braku – właściwa

organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.

Art. 9. 1. Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa

się, że wielkości udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia

wielkości udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.

2. Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części

utworu mającej samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych

współtwórców.

3. Do wykonywania prawa autorskiego do całości utworu potrzebna jest zgoda

wszystkich współtwórców. W przypadku braku takiej zgody każdy ze współtwórców

może żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeka uwzględniając interesy wszystkich

współtwórców.

4. Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia prawa

autorskiego do całości utworu. Uzyskane świadczenie przypada wszystkim

współtwórcom, stosownie do wielkości ich udziałów.

5. Do autorskich praw majątkowych przysługujących współtwórcom stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach

ułamkowych.

19.04.2018

©Telksinoe s. 7/72

Art. 10. Jeżeli twórcy połączyli swoje odrębne utwory w celu wspólnego

rozpowszechniania, każdy z nich może żądać od pozostałych twórców udzielenia

zezwolenia na rozpowszechnianie tak powstałej całości, chyba że istnieje słuszna

podstawa odmowy, a umowa nie stanowi inaczej. Przepisy art. 9 ust. 2–4 stosuje się

odpowiednio.

Art. 11. Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do

encyklopedii lub publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy,

a do poszczególnych części mających samodzielne znaczenie – ich twórcom.

Domniemywa się, że producentowi lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.

Art. 12. 1. Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca,

którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku

pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach

wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.

2. Jeżeli pracodawca, w okresie dwóch lat od daty przyjęcia utworu, nie przystąpi

do rozpowszechniania utworu przeznaczonego w umowie o pracę do

rozpowszechnienia, twórca może wyznaczyć pracodawcy na piśmie odpowiedni

termin na rozpowszechnienie utworu z tym skutkiem, że po jego bezskutecznym

upływie prawa uzyskane przez pracodawcę wraz z własnością przedmiotu, na którym

utwór utrwalono, powracają do twórcy, chyba że umowa stanowi inaczej. Strony mogą

określić inny termin na przystąpienie do rozpowszechniania utworu.

3. Jeżeli umowa o pracę nie stanowi inaczej, z chwilą przyjęcia utworu

pracodawca nabywa własność przedmiotu, na którym utwór utrwalono.

Art. 13. Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy

od dostarczenia utworu o jego nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania

określonych zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że

utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

Art. 14. 1. Jeżeli w umowie o pracę nie postanowiono inaczej, instytucji

naukowej przysługuje pierwszeństwo opublikowania utworu naukowego pracownika,

który stworzył ten utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy.

Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia. Pierwszeństwo opublikowania wygasa,

jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od dostarczenia utworu nie zawarto z twórcą umowy

o wydanie utworu albo jeżeli w okresie dwóch lat od daty jego przyjęcia utwór nie

został opublikowany.

19.04.2018

©Telksinoe s. 8/72

2. Instytucja naukowa może, bez odrębnego wynagrodzenia, korzystać

z materiału naukowego zawartego w utworze, o którym mowa w ust. 1, oraz

udostępniać ten utwór osobom trzecim, jeżeli to wynika z uzgodnionego

przeznaczenia utworu lub zostało postanowione w umowie.

Art. 15. Domniemywa się, że producentem lub wydawcą jest osoba, której

nazwisko lub nazwę uwidoczniono w tym charakterze na przedmiotach, na których

utwór utrwalono, albo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek sposób

w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Art. 15a. Uczelni w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym przysługuje

pierwszeństwo w opublikowaniu pracy dyplomowej studenta. Jeżeli uczelnia nie

opublikowała pracy dyplomowej w ciągu 6 miesięcy od jej obrony, student, który ją

przygotował, może ją opublikować, chyba że praca dyplomowa jest częścią utworu

zbiorowego.

Rozdział 3

Treść prawa autorskiego

Oddział 1

Autorskie prawa osobiste

Art. 16. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią

nieograniczoną w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy

z utworem, a w szczególności prawo do:

1) autorstwa utworu;

2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania

go anonimowo;

3) nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;

4) decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;

5) nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.

Oddział 2

Autorskie prawa majątkowe

Art. 17. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo

do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz

do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

19.04.2018

©Telksinoe s. 9/72

Art. 171. Opracowanie lub zwielokrotnienie bazy danych spełniającej cechy

utworu, dokonane przez legalnego użytkownika bazy danych lub jej kopii, nie wymaga

zezwolenia autora bazy danych, jeśli jest ono konieczne dla dostępu do zawartości

bazy danych i normalnego korzystania z jej zawartości. Jeżeli użytkownik jest

upoważniony do korzystania tylko z części bazy danych, niniejsze postanowienie

odnosi się tylko do tej części.

Art. 18. 1. Autorskie prawa majątkowe nie podlegają egzekucji, dopóki służą

twórcy. Nie dotyczy to wymagalnych wierzytelności.

2. Po śmierci twórcy, spadkobiercy mogą sprzeciwić się egzekucji z prawa

autorskiego do utworu nieopublikowanego, chyba że sprzeciw byłby niezgodny

z ujawnioną wolą twórcy co do rozpowszechniania utworu.

3. Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1, art. 191, art. 20 ust.

2–4, art. 201 oraz art. 70 ust. 21, nie podlega zrzeczeniu się, zbyciu ani egzekucji. Nie

dotyczy to wymagalnych wierzytelności.

4. Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 28 ust. 4, przysługujące

podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5 pkt 1–3, nie podlega zbyciu ani egzekucji.

Nie dotyczy to wymagalnych wierzytelności.

Art. 19. 1. Twórcy i jego spadkobiercom, w przypadku dokonanych zawodowo

odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy utworu plastycznego lub fotograficznego,

przysługuje prawo do wynagrodzenia stanowiącego sumę poniższych stawek:

1) 5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale do

równowartości 50 000 euro, oraz

2) 3% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od

równowartości 50 000,01 euro do równowartości 200 000 euro, oraz

3) 1% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od

równowartości 200 000,01 euro do równowartości 350 000 euro, oraz

4) 0,5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od

równowartości 350 000,01 euro do równowartości 500 000 euro, oraz

5) 0,25% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale

przekraczającym równowartość 500 000 euro

– jednak nie wyższego niż równowartość 12 500 euro.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku ceny sprzedaży niższej niż

równowartość 100 euro.

3. Oryginalnymi egzemplarzami utworu w rozumieniu ust. 1 są:

19.04.2018

©Telksinoe s. 10/72

1) egzemplarze wykonane osobiście przez twórcę;

2) kopie uznane za oryginalne egzemplarze utworu, jeżeli zostały wykonane

osobiście, w ograniczonej ilości, przez twórcę lub pod jego nadzorem,

ponumerowane, podpisane lub w inny sposób przez niego oznaczone.

Art. 191. Twórcy i jego spadkobiercom przysługuje prawo do wynagrodzenia

w wysokości 5% ceny dokonanych zawodowo odsprzedaży rękopisów utworów

literackich i muzycznych.

Art. 192. 1. Odsprzedażą w rozumieniu art. 19 ust. 1 i art. 191 jest każda sprzedaż

następująca po pierwszym rozporządzeniu egzemplarzem przez twórcę.

2. Zawodową odsprzedażą w rozumieniu art. 19 ust. 1 i art. 191 są wszystkie

czynności o charakterze odsprzedaży dokonywane, w ramach prowadzonej

działalności, przez sprzedawców, kupujących, pośredników oraz inne podmioty

zawodowo zajmujące się handlem dziełami sztuki lub rękopisami utworów literackich

i muzycznych.

Art. 193. 1. Do zapłaty wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i art. 191,

jest obowiązany sprzedawca, o którym mowa w art. 192 ust. 2, a gdy działa na rzecz

osoby trzeciej, zawodowo zajmującej się handlem dziełami sztuki lub rękopisami

utworów literackich i muzycznych, odpowiada z nią solidarnie.

2. Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o której mowa

w ust. 1. Z obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.

3. Twórca utworu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i art. 191, oraz jego

spadkobiercy mogą domagać się od osób wymienionych w ust. 1 udzielenia informacji

oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do określenia należnego wynagrodzenia

z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza lub rękopisu utworu przez okres 3 lat

od dnia dokonania odsprzedaży.

Art. 194. Ceny sprzedaży określone w art. 19 ust. 1 i art. 191 są cenami po

odliczeniu podatku od towarów i usług należnego z tytułu dokonanej odsprzedaży

oryginalnego egzemplarza lub rękopisu utworu.

Art. 195. Przepisy art. 19–194 stosuje się także do oryginalnych egzemplarzy

i rękopisów utworów innych niż wymienione w art. 5, których twórcy w dniu

dokonania odsprzedaży mają miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Art. 20. 1. Producenci i importerzy:

19.04.2018

©Telksinoe s. 11/72

1) magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych urządzeń,

2) kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń reprograficznych

umożliwiających pozyskiwanie kopii całości lub części egzemplarza

opublikowanego utworu,

3) czystych nośników służących do utrwalania, w zakresie własnego użytku

osobistego, utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, przy użyciu urządzeń

wymienionych w pkt 1 i 2

– są obowiązani do uiszczania, określonym zgodnie z ust. 5, organizacjom zbiorowego

zarządzania, działającym na rzecz twórców, artystów wykonawców, producentów

fonogramów i wideogramów oraz wydawców, opłat w wysokości nieprzekraczającej

3% kwoty należnej z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników.

2. Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetofonów i innych

podobnych urządzeń oraz związanych z nimi czystych nośników przypada:

1) 50% – twórcom;

2) 25% – artystom wykonawcom;

3) 25% – producentom fonogramów.

3. Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetowidów i innych

podobnych urządzeń oraz związanych z nimi czystych nośników przypada:

1) 35% – twórcom;

2) 25% – artystom wykonawcom;

3) 40% – producentom wideogramów.

4. Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży urządzeń reprograficznych oraz

związanych z nimi czystych nośników przypada:

1) 50% – twórcom;

2) 50% – wydawcom.

5. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego po

zasięgnięciu opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców, organizacji

producentów fonogramów, producentów wideogramów oraz wydawców, jak również

organizacji producentów lub importerów urządzeń i czystych nośników

wymienionych w ust. 1, określa, w drodze rozporządzenia: kategorie urządzeń

i nośników oraz wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, kierując się zdolnością

urządzenia i nośnika do zwielokrotniania utworów, jak również ich przeznaczeniem

do wykonywania innych funkcji niż zwielokrotnianie utworów, sposób pobierania

19.04.2018

©Telksinoe s. 12/72

i podziału opłat oraz organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi uprawnione do ich pobierania.

Art. 201. 1. Posiadacze urządzeń reprograficznych, którzy prowadzą działalność

gospodarczą w zakresie zwielokrotniania utworów dla własnego użytku osobistego

osób trzecich, są obowiązani do uiszczania, za pośrednictwem organizacji zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, opłat w wysokości do 3%

wpływów z tego tytułu na rzecz twórców oraz wydawców, chyba że zwielokrotnienie

odbywa się na podstawie umowy z uprawnionym. Opłaty te przypadają twórcom

i wydawcom w częściach równych.

2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po

zasięgnięciu opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców oraz wydawców, a także opinii

właściwej izby gospodarczej określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając proporcje udziału w zwielokrotnianych

materiałach utworów zwielokrotnianych dla własnego użytku osobistego, sposób ich

pobierania i podziału oraz wskazuje organizację lub organizacje zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi uprawnione do ich

pobierania.

Art. 21. 1. Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno nadawać

opublikowane drobne utwory muzyczne, słowne i słowno-muzyczne wyłącznie na

podstawie umowy zawartej z organizacją zbiorowego zarządzania prawami

autorskimi, chyba że prawo do nadania utworów zamówionych przez organizację

radiową lub telewizyjną przysługuje jej na podstawie odrębnej umowy.

2. Twórca może w umowie z organizacją radiową lub telewizyjną zrzec się

pośrednictwa organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, o którym

mowa w ust. 1. Zrzeczenie to wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem

nieważności.

21. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania

utworów w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez

siebie wybranym.

3. (uchylony)

4. (uchylony)

Art. 211. 1. Operatorom sieci kablowych wolno reemitować w sieciach

kablowych utwory nadawane w programach organizacji radiowych i telewizyjnych

19.04.2018

©Telksinoe s. 13/72

wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi.

11. Obowiązku pośrednictwa właściwej organizacji zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do praw, z których

organizacja radiowa lub telewizyjna korzysta w odniesieniu do jej własnych

transmisji, niezależnie od tego, czy dane prawa należą do tej organizacji, czy też

zostały na nią przeniesione przez innego uprawnionego.

2. W przypadku sporów związanych z zawarciem umowy, o której mowa w ust.

1, stosuje się przepisy art. 11018.

Art. 22. (uchylony)

Oddział 3

Dozwolony użytek chronionych utworów

Art. 23. 1. Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już

rozpowszechnionego utworu w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten nie

upoważnia do budowania według cudzego utworu architektonicznego i

architektoniczno-urbanistycznego oraz do korzystania z elektronicznych baz danych

spełniających cechy utworu, chyba że dotyczy to własnego użytku naukowego

niezwiązanego z celem zarobkowym.

2. Zakres własnego użytku osobistego obejmuje korzystanie z pojedynczych

egzemplarzy utworów przez krąg osób pozostających w związku osobistym,

w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku towarzyskiego.

Art. 231. Nie wymaga zezwolenia twórcy tymczasowe zwielokrotnienie,

o charakterze przejściowym lub incydentalnym, niemające samodzielnego znaczenia

gospodarczego, a stanowiące integralną i niezbędną część procesu technologicznego,

którego celem jest wyłącznie umożliwienie:

1) przekazu utworu w systemie teleinformatycznym pomiędzy osobami trzecimi

przez pośrednika lub

2) zgodnego z prawem korzystania z utworu.

Art. 232. 1. Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno przy pomocy

własnych środków utrwalać utwory na potrzeby własnych nadań.

2. Utrwalenia, o których mowa w ust. 1, niszczy się w terminie miesiąca od dnia

wygaśnięcia uprawnienia do nadania utworu.

19.04.2018

©Telksinoe s. 14/72

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do utrwaleń będących materiałami archiwalnymi

wchodzącymi do narodowego zasobu archiwalnego.

Art. 24. 1. Wolno rozpowszechniać za pomocą anteny zbiorowej oraz sieci

kablowej utwory nadawane przez inną organizację radiową lub telewizyjną drogą

satelitarną albo naziemną, jeżeli następuje to w ramach równoczesnego, integralnego

i nieodpłatnego rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych

i przeznaczone jest do oznaczonego grona odbiorców znajdujących się w jednym

budynku lub w domach jednorodzinnych obejmujących do 50 gospodarstw

domowych.

2. Posiadacze urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub

telewizyjnego mogą za ich pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te

były umieszczone w miejscu ogólnie dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie

korzyści majątkowych.

3. (uchylony)

4. (utracił moc)

Art. 25. 1. Wolno rozpowszechniać w celach informacyjnych w prasie, radiu

i telewizji:

1) już rozpowszechnione:

a) sprawozdania o aktualnych wydarzeniach,

b) artykuły na aktualne tematy polityczne, gospodarcze lub religijne, chyba że

zostało wyraźnie zastrzeżone, że ich dalsze rozpowszechnianie jest

zabronione,

c) aktualne wypowiedzi i fotografie reporterskie;

2) krótkie wyciągi ze sprawozdań i artykułów, o których mowa w pkt 1 lit. a i b;

3) przeglądy publikacji i utworów rozpowszechnionych;

4) (uchylony)

5) krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów.

2. Za korzystanie z utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i c, twórcy

przysługuje prawo do wynagrodzenia.

3. Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1 jest dozwolone zarówno

w oryginale, jak i w tłumaczeniu.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania

utworów w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez

siebie wybranym, z tym że jeżeli wypłata wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2,

19.04.2018

©Telksinoe s. 15/72

nie nastąpiła na podstawie umowy z uprawnionym, wynagrodzenie jest wypłacane za

pośrednictwem właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi

lub prawami pokrewnymi.

Art. 26. Wolno w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach przytaczać

utwory udostępniane podczas tych wydarzeń, jednakże w granicach uzasadnionych

celem informacji.

Art. 261. Wolno korzystać w granicach uzasadnionych celem informacji

z przemówień politycznych i mów wygłoszonych na publicznych rozprawach, a także

fragmentów publicznych wystąpień, wykładów oraz kazań. Przepis nie upoważnia do

publikacji zbiorów tego rodzaju utworów.

Art. 27. 1. Instytucje oświatowe, uczelnie oraz jednostki naukowe w rozumieniu

ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2016 r.

poz. 2045, 1933 i 2260) mogą na potrzeby zilustrowania treści przekaz ywanych

w celach dydaktycznych lub w celu prowadzenia badań naukowych, korzystać

z rozpowszechnionych utworów w oryginale i w tłumaczeniu oraz zwielokrotniać

w tym celu rozpowszechnione drobne utwory lub fragmenty większych utworów.

2. W przypadku publicznego udostępniania utworów w taki sposób, aby każdy

mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym korzystanie,

o którym mowa w ust. 1, jest dozwolone wyłącznie dla ograniczonego kręgu osób

uczących się, nauczających lub prowadzących badania naukowe, zidentyfikowanych

przez podmioty wymienione w ust. 1.

Art. 271. 1. Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać

rozpowszechnione drobne utwory lub fragmenty większych utworów

w podręcznikach, wypisach i antologiach.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, twórcy przysługuje prawo do

wynagrodzenia.

Art. 28. 1. Instytucje oświatowe, uczelnie, instytuty badawcze prowadzące

działalność, o której mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r.

o instytutach badawczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 371, 1079, 1311 i 2260 oraz z 2017

r. poz. 202), instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk prowadzące działalność,

o której mowa w art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii

Nauk (Dz. U. z 2016 r. poz. 572, 1311, 1933 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624), biblioteki,

muzea oraz archiwa mogą:

19.04.2018

©Telksinoe s. 16/72

1) użyczać, w zakresie swoich zadań statutowych, egzemplarze utworów

rozpowszechnionych,

2) zwielokrotniać utwory znajdujące się we własnych zbiorach w celu uzupełnienia,

zachowania lub ochrony tych zbiorów,

3) udostępniać zbiory dla celów badawczych lub poznawczych za pośrednictwem

końcówek systemu informatycznego (terminali) znajdujących się na terenie tych

jednostek

– jeżeli czynności te nie są dokonywane w celu osiągnięcia bezpośredniej lub

pośredniej korzyści majątkowej.

2. Zwielokrotnianie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie może prowadzić do

zwiększenia liczby egzemplarzy utworów i powiększenia zbiorów, odpowiednio

użyczanych i udostępnianych na podstawie ust. 1 pkt 1 i 3.

3. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli udostępnianie w określony w nim

sposób odbywa się na podstawie uprzednio zawartej umowy z uprawnionym.

4. Z tytułu użyczania egzemplarzy utworów wyrażonych słowem, powstałych

lub opublikowanych w języku polskim w formie drukowanej, przez biblioteki

publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U.

z 2012 r. poz. 642 i 908, z 2013 r. poz. 829 oraz z 2017 r. poz. 60), zwane dalej

„bibliotekami publicznymi”, przysługuje wynagrodzenie określane i wypłacane na

zasadach określonych w oddziale 4.

5. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 4, przysługuje po spełnieniu warunku,

o którym mowa w art. 352 ust. 1:

1) twórcy utworu wyrażonego słowem, powstałego i opublikowanego w języku

polskim;

2) tłumaczowi na język polski utworu wyrażonego słowem, powstałego w języku

obcym i opublikowanego w języku polskim;

3) współtwórcy utworu, o którym mowa w pkt 1, którego wkład jest utworem

plastycznym lub fotograficznym;

4) wydawcy utworu wyrażonego słowem i opublikowanego w języku polskim.

6. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 4, nie przysługuje za użyczenie

egzemplarza utworu w celu korzystania z niego wyłącznie na terenie biblioteki

publicznej.

7. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do użyczania egzemplarzy przez Bibliotekę

Narodową.

19.04.2018

©Telksinoe s. 17/72

Art. 29. Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki

rozpowszechnionych utworów oraz rozpowszechnione utwory plastyczne, utwory

fotograficzne lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym celami cytatu,

takimi jak wyjaśnianie, polemika, analiza kryt yczna lub naukowa, nauczanie lub

prawami gatunku twórczości.

Art. 291. Wolno korzystać z utworów na potrzeby parodii, pastiszu lub

karykatury, w zakresie uzasadnionym prawami tych gatunków twórczości.

Art. 292. Wolno w sposób niezamierzony włączyć utwór do innego utworu, o ile

włączony utwór nie ma znaczenia dla utworu, do którego został włączony.

Art. 30. (uchylony)

Art. 301. Do baz danych spełniających cechy utworu nie stosuje się art. 271 i art.

28.

Art. 31. 1. Wolno korzystać z utworów podczas ceremonii religijnych oraz

oficjalnych uroczystości organizowanych przez władze publiczne, jeżeli nie łączy się

z tym osiąganie pośrednio lub bezpośrednio korzyści majątkowej.

2. Wolno nieodpłatnie publicznie wykonywać lub odtwarzać przy pomocy

urządzeń lub nośników znajdujących się w tym samym miejscu co publiczność

rozpowszechnione utwory podczas imprez szkolnych oraz akademickich, jeżeli nie

łączy się z tym osiąganie pośrednio lub bezpośrednio korzyści majątkowej i artyści

wykonawcy oraz osoby odtwarzające utwory nie otrzymują wynagrodzenia.

3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do korzystania z utworów podczas imprez

reklamowych, promocyjnych i wyborczych.

Art. 32. 1. Właściciel egzemplarza utworu plastycznego może go wystawiać

publicznie, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.

2. W razie podjęcia decyzji o zniszczeniu oryginalnego egzemplarza utworu

plastycznego znajdującego się w miejscu publicznie dostępnym, właściciel jest

obowiązany złożyć twórcy utworu lub jego bliskim ofertę sprzedaży, jeżeli

porozumienie się z nim, celem złożenia oferty, jest możliwe. Górną granicę ceny

określa wartość materiałów. Jeżeli sprzedaż nie jest możliwa, właściciel jest

obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie kopii bądź – zależnie od rodzaju utworu

– stosownej dokumentacji.

Art. 33. Wolno rozpowszechniać:

19.04.2018

©Telksinoe s. 18/72

1) utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach, placach lub

w ogrodach, jednakże nie do tego samego użytku;

2) (uchylony)

3) w encyklopediach i atlasach – opublikowane utwory plastyczne i fotograficzne,

o ile nawiązanie porozumienia z twórcą celem uzyskania jego zezwolenia

napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody. Twórcy przysługuje wówczas

prawo do wynagrodzenia.

Art. 331. Wolno korzystać z już rozpowszechnionych utworów dla dobra osób

niepełnosprawnych, jeżeli to korzystanie odnosi się bezpośrednio do ich upośledzenia,

nie ma zarobkowego charakteru i jest podejmowane w rozmiarze wynikającym

z natury upośledzenia.

Art. 332. Wolno korzystać z utworów dla celów bezpieczeństwa publicznego lub

na potrzeby postępowań administracyjnych, sądowych lub prawodawczych oraz

sprawozdań z tych postępowań.

Art. 333. 1. Wolno korzystać z utworów w celu reklamy publicznie dostępnej

wystawy lub publicznej sprzedaży utworów, w zakresie uzasadnionym promocją tej

wystawy lub sprzedaży, z wyłączeniem innego handlowego wykorzystania.

2. Korzystanie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności publicznie

dostępnych wystaw w muzeach, galeriach, salach wystawowych i obejmuje

korzystanie z utworów w ogłoszeniach, katalogach i innych materiałach

rozpowszechnianych dla promocji wystawy lub sprzedaży oraz wystawienie lub inne

udostępnianie egzemplarzy utworów dla tych celów.

Art. 334. Wolno korzystać z utworów w związku z prezentacją lub naprawą

sprzętu.

Art. 335. Wolno korzystać z utworu w postaci obiektu budowlanego, jego

rysunku, planu lub innego ustalenia, w celu odbudowy lub remontu obiektu

budowlanego.

Art. 34. Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod

warunkiem wymienienia imienia i nazwiska twórcy oraz źródła. Podanie twórcy

i źródła powinno uwzględniać istniejące możliwości. Twórcy nie przysługuje prawo

do wynagrodzenia, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Art. 35. Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z utworu

lub godzić w słuszne interesy twórcy.

19.04.2018

©Telksinoe s. 19/72

Oddział 4

Zasady określania i wypłaty wynagrodzenia za użyczanie egzemplarzy utworów

przez biblioteki publiczne

Art. 351. 1. Wynagrodzenie za użyczanie egzemplarzy utworów, o których

mowa w art. 28 ust. 4, przez biblioteki publiczne, zwane dalej „wynagrodzeniem za

użyczanie”, jest wypłacane przez wyznaczoną przez ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego organizację zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi z dofinansowania przekazywanego jej przez ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ze środków Funduszu Promocji

Kultury, o którym mowa w art. 87 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach

hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471, 1948 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 88 i 379).

2. Organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 1, minister

właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wyznacza na okres nie

dłuższy niż pięć lat, po przeprowadzeniu konkursu uwzględniającego następujące

kryteria:

1) reprezentatywność;

2) zdolność organizacyjną do realizacji zadania w sposób zapewniający efektywną

wypłatę wynagrodzeń za użyczanie;

3) skuteczność i prawidłowość działania;

4) zasadność i wysokość planowanych kosztów określania wysokości i wypłaty

wynagrodzeń za użyczanie.

3. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej konkurs,

o którym mowa w ust. 2, oraz jego wynik.

4. Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi biorąca udział

w konkursie, o którym mowa w ust. 2, może złożyć do ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia

wyniku tego konkursu, odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów

prawa.

5. Odwołanie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego rozpatruje w terminie 14 dni od dnia jego wpływu.

W przypadku uwzględnienia odwołania minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego unieważnia konkurs, o którym mowa w ust. 2.

19.04.2018

©Telksinoe s. 20/72

6. Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie należnego

podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5, przeznacza się na wypłatę

wynagrodzenia za użyczanie oraz na pokrycie uzasadnionych i udokumentowanych

kosztów określenia wysokości wynagrodzenia za użyczanie i jego wypłaty.

7. Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie w danym roku

kalendarzowym odpowiada 5% wartości zakupów materiałów bibliotecznych

dokonanych przez biblioteki publiczne w poprzednim roku kalendarzowym, przy

czym 75% tej kwoty, po potrąceniu kosztów określenia wysokości i wypłaty

wynagrodzenia za użyczanie, jest wypłacane podmiotom, o których mowa w art.

28 ust. 5 pkt 1–3, a 25% podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5 pkt 4.

8. Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie jest przekazywane

na podstawie umowy zawieranej co roku między ministrem właściwym do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego a organizacją zbiorowego zarządzania,

o której mowa w ust. 1.

9. Umowa, o której mowa w ust. 8, określa w szczególności:

1) wysokość dofinansowania przeznaczonego na wypłatę wynagrodzenia za

użyczanie wraz ze wskazaniem kosztów określenia jego wysokości i wypłaty

w danym roku;

2) terminy i tryb przekazywania dofinansowania;

3) zobowiązanie organizacji zbiorowego zarządzania do poddania się kontroli

przeprowadzanej przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego;

4) sposób rozliczenia dofinansowania;

5) warunki i sposób zwrotu niewykorzystanej części dofinansowania lub

dofinansowania wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem.

10. Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie w części

przeznaczonej na pokrycie uzasadnionych i udokumentowanych kosztów określenia

wysokości i wypłaty wynagrodzenia za użyczanie, ponoszonych przez organizację

zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 1, w danym roku kalendarzowym nie

może przekraczać 10% kwoty dofinansowania ustalonej zgodnie z ust. 7.

11. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

przeprowadza kontrolę realizacji zadań związanych z wypłatą wynagrodzenia za

użyczanie, obejmującą w szczególności określanie wysokości wynagrodzenia za

użyczanie i jego wypłaty, wykorzystanie przekazanego na ten cel dofinansowania oraz

prowadzenie wymaganej dokumentacji.

19.04.2018

©Telksinoe s. 21/72

Art. 352. 1. Wynagrodzenie za użyczanie przysługuje po złożeniu przez podmiot,

o którym mowa w art. 28 ust. 5, pisemnego oświadczenia o woli otrzymywania

wynagrodzenia za użyczanie, zwanego dalej „oświadczeniem”.

2. Oświadczenie składa się organizacji zbiorowego zarządzania, o której mowa

w art. 351 ust. 1. Oświadczenie wywołuje skutki w danym roku, jeżeli zostanie złożone

w terminie do dnia 31 sierpnia danego roku. Złożone oświadczenie w ywołuje skutki

w latach następnych do momentu jego cofnięcia.

3. W terminie 14 dni od dnia podpisania umowy, o której mowa w art. 351 ust. 8,

organizacja zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 351 ust. 1, na swojej stronie

internetowej oraz minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego na swojej stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej,

ogłaszają informację o możliwości składania oświadczeń.

4. Wysokość wynagrodzenia za użyczanie należnego w danym roku

kalendarzowym poszczególnym podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5, jest

określana przez organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 351 ust. 1,

proporcjonalnie do liczby użyczeń egzemplarzy utworów tych podmiotów przez

biblioteki publiczne w roku poprzednim, oraz w oparciu o oświadczenia złożone przez

te podmioty w terminie do dnia 31 sierpnia danego roku kalendarzowego i latach

poprzednich.

5. Wysokość wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotowi, o którym

mowa w art. 28 ust. 5 pkt 2, w danym roku kalendarzowym jest równoważna 30%

wysokości wynagrodzenia należnego twórcy utworu wyrażonego słowem, powstałego

i opublikowanego w języku polskim.

6. Maksymalna wysokość sumy wynagrodzenia za użyczanie należnego

podmiotowi, o którym mowa w art. 28 ust. 5, za użyczanie w danym roku

kalendarzowym egzemplarzy wszystkich jego utworów wskazanych w oświadczeniu

wynosi pięciokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, za ostatni kwartał poprzedniego roku

kalendarzowego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

7. Wynagrodzenie za użyczanie nie przysługuje podmiotowi, o którym mowa

w art. 28 ust. 5, w danym roku kalendarzowym, jeżeli po dokonaniu podziału kwoty,

o której mowa w art. 353 ust. 2, wysokość sumy należnego mu wynagrodzenia za

użyczanie przez biblioteki publiczne egzemplarzy wszystkich jego utworów jest

niższa niż jedna dwusetna przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa

w ust. 6.

19.04.2018

©Telksinoe s. 22/72

Art. 353. 1. Podstawę do obliczenia wysokości wynagrodzenia za użyczanie,

które przypada poszczególnym podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5, stanowią

informacje dotyczące użyczeń egzemplarzy utworów w danym roku kalendarzowym,

przekazywane przez biblioteki publiczne ujęte w wykazie, o którym mowa w art. 354

pkt 2, organizacji zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 351 ust. 1, oraz

ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,

w terminie 3 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, za który następuje

wypłata wynagrodzenia za użyczanie.

2. Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, organizacja zbiorowego

zarządzania, o której mowa w art. 351 ust. 1, dokonuje proporcjonalnego podziału

kwoty przekazanej na wynagrodzenie za użyczanie należne poszczególnym

podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5, a następnie, nie później niż do końca

danego roku kalendarzowego dokonuje jego wypłaty.

Art. 354. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego, po zasięgnięciu opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami

autorskimi lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców, organizacji

zrzeszających biblioteki publiczne oraz właściwych izb gospodarczych, określi,

w drodze rozporządzenia:

1) procedurę podziału i wypłaty wynagrodzenia za użyczanie, mając na uwadze

liczbę użyczeń egzemplarzy utworów pozostających w zbiorach bibliotek

publicznych oraz rodzaje kosztów, o których mowa w art. 351 ust. 9, a także

konieczność zapewnienia, aby koszty te były uzasadnione i udokumentowane

a wydatki dokonywane w sposób efektywny i przejrzysty;

2) zakres informacji, o których mowa w art. 353 ust. 1, oraz wykaz bibliotek

publicznych obowiązanych do ich przekazywania, mając na uwadze konieczność

szacunkowego określenia liczby użyczeń egzemplarzy utworów pozostających

w zbiorach bibliotek publicznych z uwzględnieniem wpływu kryterium

geograficznego, w tym wielkości miejscowości, w których działają wskazane

biblioteki publiczne, na zróżnicowanie tej liczby;

3) wymagany zakres informacji, zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w art.

352 ust. 1, mając na uwadze konieczność przekazania organizacji zbiorowego

zarządzania, o której mowa w art. 351 ust. 1, danych umożliwiających wypłatę

wynagrodzenia za użyczanie, w tym imienia i nazwiska lub pseudonimu twórcy

lub nazwy innego podmiotu, o którym mowa w art. 28 ust. 5, oraz numeru

rachunku bankowego, na który ma zostać wypłacone to wynagrodzenie;

19.04.2018

©Telksinoe s. 23/72

4) wymagany zakres informacji umieszczanych w ogłoszeniu o konkursie,

o którym mowa w art. 351 ust. 2, mając na uwadze, że minimalny zakres tych

informacji ma obejmować co najmniej warunki uczestnictwa w konkursie,

termin składania ofert i kryteria ich oceny;

5) zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji

ma co najmniej określać warunki uczestnictwa w konkursie, o którym mowa

w art. 351 ust. 2, wymagania, jakim ma odpowiadać oferta i kryteria oceny ofert;

6) tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze jego przejrzystość,

rzetelność i obiektywność.

Oddział 5

Dozwolony użytek utworów osieroconych

Art. 355. 1. Utworami osieroconymi są:

1) utwory opublikowane w książkach, dziennikach, czasopismach lub innych

formach publikacji drukiem,

2) utwory audiowizualne, a także utwory zamówione lub włączone do utworów

audiowizualnych lub utrwalone na wideogramach, w zakresie korzystania

z utworu audiowizualnego lub wideogramu jako całości,

3) utwory utrwalone na fonogramach

– znajdujące się w zbiorach podmiotów, o których mowa w ust. 2, jeżeli uprawnieni,

którym przysługują autorskie prawa majątkowe do tych utworów w zakresie pól

eksploatacji wymienionych w ust. 2, nie zostali ustaleni lub odnalezieni pomimo

przeprowadzenia poszukiwań, o których mowa w art. 356.

2. Archiwa, instytucje oświatowe, uczelnie, instytuty badawcze prowadzące

działalność, o której mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r.

o instytutach badawczych, instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk prowadzące

działalność, o której mowa w art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r.

o Polskiej Akademii Nauk, biblioteki i muzea, a także instytucje kultury, których

statutowym zadaniem jest gromadzenie, ochrona i upowszechnianie zbiorów

dziedzictwa filmowego lub fonograficznego, oraz publiczne organizacje radiowe

i telewizyjne mogą zwielokrotniać utwory osierocone opublikowane, a w przypadku

braku publikacji – nadane po raz pierwszy na terytorium Unii Europejskiej lub

Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz udostępniać je publicznie w taki sposób,

aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

19.04.2018

©Telksinoe s. 24/72

3. Korzystanie z utworów osieroconych na podstawie ust. 2, jest dozwolone

w celu realizacji służących interesowi publicznemu statutowych zadań podmiotów

wymienionych w ust. 2, w szczególności zachowania, odnawiania i udostępniania

w celach kulturalnych i edukacyjnych utworów znajdujących się w ich zbiorach.

Podmioty te mogą uzyskiwać przychody z takiego korzystania, o ile zostaną one

przeznaczone na pokrycie bezpośrednich kosztów digitalizacji i publicznego

udostępniania utworów osieroconych.

4. Wolno korzystać, zgodnie z ust. 2, także z utworów osieroconych, które nie

zostały opublikowane albo nadane, jeżeli za zezwoleniem uprawnionych, którym

przysługiwały autorskie prawa majątkowe do tych utworów w zakresie pól

eksploatacji wymienionych w ust. 2, utwory te zostały publicznie udostępnione przez

jeden z podmiotów wymienionych w ust. 2, o ile można zakładać, że uprawnieni nie

sprzeciwiliby się takiemu korzystaniu.

5. Jeżeli uprawnionych, którym przysługują autorskie prawa majątkowe do

utworu osieroconego, w zakresie pól eksploatacji wymienionych w ust. 2, jest więcej

niż jeden, utwór ten uważa się za osierocony w odniesieniu do praw uprawnionych,

którzy nie zostali ustaleni lub odnalezieni mimo przeprowadzenia poszukiwań,

o których mowa w art. 356. Korzystanie z takiego utworu na podstawie ust. 2 jest

dozwolone pod warunkiem uzyskania zgody pozostałych znanych i odnalezionych

uprawnionych, którym przysługują autorskie prawa majątkowe do tego utworu

w zakresie pól eksploatacji, o których mowa w ust. 2.

6. W przypadku publicznych organizacji radiowych i telewizyjnych przepisy

niniejszego oddziału stosuje się do utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, które

zostały wytworzone przez te organizacje, na ich zamówienie lub zlecenie, albo

w koprodukcji z nimi, przed dniem 1 stycznia 2003 r., w celu nabycia przez te

organizacje praw wyłącznych.

7. Do korzystania z utworów osieroconych na podstawie ust. 2 przepisy art. 34

zdanie pierwsze i drugie oraz art. 35 stosuje się.

Art. 356. 1. Podmioty wymienione w art. 355 ust. 2, przed korzystaniem

z utworu, który może być uznany za osierocony, przeprowadzają w sposób staranny

i w dobrej wierze poszukiwania każdego z uprawnionych, którym przysługują

autorskie prawa majątkowe do tego utworu w zakresie pól eksploatacji wymienionych

w art. 355 ust. 2, polegające na sprawdzeniu informacji na temat tych uprawnionych

w źródłach odpowiednich dla poszczególnych kategorii utworów, zwane dalej

„starannymi poszukiwaniami”.

19.04.2018

©Telksinoe s. 25/72

2. Staranne poszukiwania przeprowadza się w państwie członkowskim Unii

Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym

utwór został po raz pierwszy opublikowany, a w przypadku braku publikacji – nadany

po raz pierwszy.

3. W przypadku utworu audiowizualnego staranne poszukiwania przeprowadza

się w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym producent ma siedzibę lub miejsce

zwykłego pobytu.

4. W przypadku utworów, o których mowa w art. 355 ust. 4, staranne

poszukiwania przeprowadza się w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym siedzibę ma

podmiot, który udostępnił utwór publicznie.

5. Jeżeli w toku starannych poszukiwań stało się prawdopodobne, że informacje

na temat uprawnionych, o których mowa w ust. 1, mogą znajdować się w innych

państwach niż określone w ust. 2–4, należy sprawdzić te informacje w odpowiednich

źródłach w tych państwach.

6. Podmioty wymienione w art. 355 ust. 2 mogą zlecić przeprowadzenie

starannych poszukiwań osobie trzeciej, w tym organizacji zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

7. Staranne poszukiwania uważa się za przeprowadzone wobec utworów, które

zostały wpisane jako utwory osierocone do bazy danych, o której mowa w art. 357 ust.

1.

8. Podmioty wymienione w art. 355 ust. 2 przechowują dokumentację

potwierdzającą przeprowadzenie starannych poszukiwań.

9. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po

zasięgnięciu opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców i producentów

oraz organizacji o zasięgu ogólnopolskim zrzeszających podmioty wymienione w art.

355 ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia:

1) wykaz źródeł, których sprawdzenie jest wymagane w ramach starannych

poszukiwań, obejmujący co najmniej źródła wymienione w załączniku do

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/28/UE z dnia 25 października

19.04.2018

©Telksinoe s. 26/72

2012 r. w sprawie niektórych dozwolonych sposobów korzystania z utworów

osieroconych (Dz. Urz. UE L 299 z 27.10.2012, s. 5), uwzględniając konieczność

rzetelnego przeprowadzenia starannych poszukiwań oraz dostępność informacji

na temat uprawnionych w poszczególnych źródłach;

2) sposób dokumentowania informacji o wynikach starannych poszukiwań przez

podmioty wymienione w art. 355 ust. 2, uwzględniając konieczność zapewnienia

jednolitego standardu dokumentowania starannych poszukiwań.

Art. 357. 1. Na wniosek podmiotu wymienionego w art. 355 ust. 2, złożony przed

rozpoczęciem korzystania z utworu osieroconego, minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego dokonuje rejestracji tego podmiotu w bazie

utworów osieroconych prowadzonej przez Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego

w ramach europejskiego obserwatorium do spraw naruszeń praw własności

intelektualnej.

2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,

w drodze decyzji, stwierdza, że wnioskodawca nie jest jednym z podmiotów

wymienionych w art. 355 ust. 2, które są upoważnione do korzystania z utworu

osieroconego.

3. Podmioty wymienione w art. 355 ust. 2, zarejestrowane w bazie danych,

o której mowa w ust. 1, przekazują ministrowi właściwemu do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego oraz zamieszczają w tej bazie informacje na temat:

1) wyników przeprowadzonych przez te podmioty starannych poszukiwań;

2) sposobów korzystania przez te podmioty z utworów osieroconych;

3) zmian statusu utworu osieroconego, zgodnie z art. 358;

4) swoich danych kontaktowych.

4. Wnioski i informacje, o których mowa w ust. 1 i 3, są przekazywane przy

wykorzystaniu systemu teleinformatycznego służącego do obsługi bazy danych,

o której mowa w ust. 1.

Art. 358. 1. Uprawniony, któremu w zakresie pól eksploatacji wymienionych

w art. 355 ust. 2 przysługują autorskie prawa majątkowe do utworu uznanego za

osierocony, może żądać od podmiotu, który wpisał ten utwór do bazy danych, o której

mowa w art. 357 ust. 1, albo od jego następcy prawnego, stwierdzenia wygaśnięcia

statusu utworu osieroconego w zakresie, w jakim wykaże przysługujące mu prawa do

tego utworu.

19.04.2018

©Telksinoe s. 27/72

2. Dopuszczalność korzystania z utworu osieroconego na podstawie art. 355 ust.

2 ustaje w razie stwierdzenia wygaśnięcia statusu utworu osieroconego w zakresie

praw danego uprawnionego oraz zamieszczenia informacji na ten temat w bazie

danych, o której mowa w art. 357 ust. 1.

3. Jeżeli żądanie uprawnionego, o którym mowa w ust. 1, który wykazał

przysługujące mu prawa do utworu osieroconego nie zostanie uwzględnione

w terminie miesiąca od dnia jego doręczenia, dopuszczalność korzystania z utworu

osieroconego przez podmiot, do którego skierowano to żądanie, ustaje z dniem upływu

tego terminu.

4. Jeżeli podmiot, który wpisał utwór do bazy danych, o której mowa w art. 357

ust. 1, nie istnieje i nie ma następcy prawnego, uprawniony, o którym mowa w ust. 1,

może wystąpić z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia statusu utworu osieroconego

w zakresie, w jakim wykaże przysługujące mu prawa do tego utworu do ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Odmowa

stwierdzenia wygaśnięcia statusu utworu osieroconego następuje w drodze decyzji.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się.

5. Uprawniony, o którym mowa w ust. 1, może żądać od podmiotu

wymienionego w art. 355 ust. 2 zapłaty godziwej rekompensaty za korzystanie z jego

utworu jako utworu osieroconego. Wysokość rekompensaty uwzględnia charakter

i zakres korzystania z tego utworu, wysokość przychodów uzyskanych na podstawie

art. 355 ust. 3 zdanie drugie oraz szkodę, jaka została wyrządzona uprawnionemu

w związku z tym korzystaniem.

Art. 359. Przepisów oddziału 5 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa

w art. 8 ust. 3.

Oddział 6

Niektóre sposoby korzystania z utworów niedostępnych w obrocie handlowym

Art. 3510. 1. Utworami niedostępnymi w obrocie handlowym są utwory

opublikowane w książkach, dziennikach, czasopismach lub w innych formach

publikacji drukiem, jeżeli utwory te nie są dostępne dla odbiorców w obrocie za

zezwoleniem uprawnionych, którym przysługują autorskie prawa majątkowe do tych

utworów w zakresie pól eksploatacji wymienionych w ust. 2, ani w postaci

egzemplarzy wprowadzanych do obrotu w liczbie zaspokajającej racjonalne potrzeby

odbiorców ani w drodze ich udostępniania publicznego w taki sposób, aby każdy mógł

mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym. Przy określaniu

19.04.2018

©Telksinoe s. 28/72

dostępności utworów nie uwzględnia się obrotu egzemplarzami utworów, wobec

których miało miejsce wyczerpanie prawa, o którym mowa w art. 51 ust. 3.

2. Archiwa, instytucje oświatowe, uczelnie, jednostki naukowe w rozumieniu

ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki oraz instytucje

kultury mogą, na podstawie umowy zawartej z wyznaczoną przez ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego organizacją zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi, zwielokrotniać znajdujące się w ich zbiorach utwory

niedostępne w obrocie handlowym opublikowane po raz pierwszy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 24 maja 1994 r. oraz udostępniać je publicznie

w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie

wybranym. Przepis art. 355 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3. Organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 2, uważa się za

upoważnioną do zarządzania prawami uprawnionych, o których mowa w ust. 1, którzy

jej takiego upoważnienia nie udzielili, jeżeli utwór został wpisany do w ykazu utworów

niedostępnych w obrocie handlowym, a uprawnieni w ciągu 90 dni od dnia ujawnienia

wpisu nie zgłosili tej organizacji pisemnego sprzeciwu wobec zarządzania przez nią

ich prawami.

4. Uprawnieni, o których mowa w ust. 1, którzy nie zgłosili sprzeciwu zgodnie

z ust. 3, mogą po upływie terminu określonego w tym przepisie zrzec się

w odniesieniu do określonych utworów, pośrednictwa organizacji zbiorowego

zarządzania, o której mowa w ust. 2, składając jej pisemne oświadczenie o ustaniu

upoważnienia, o którym mowa w ust. 3, z trzymiesięcznym wypowiedzeniem ze

skutkiem na koniec roku kalendarzowego. Organizacja ta niezwłocznie zawiadamia

pisemnie o takim oświadczeniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego oraz podmioty, o których mowa w ust. 2, z którymi zawarła

umowy obejmujące takie utwory.

5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do tłumaczeń na język polski utworów

wyrażonych słowem, które powstały w języku obcym.

Art. 3511. 1. Tworzy się wykaz utworów niedostępnych w obrocie handlowym

prowadzony w systemie teleinformatycznym, zwany dalej „wykazem utworów”.

Wykaz utworów prowadzi minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego.

2. Wykaz utworów obejmuje następujące informacje:

1) tytuł utworu;

2) imię i nazwisko albo pseudonim twórcy, albo wzmiankę o anonimowości;

19.04.2018

©Telksinoe s. 29/72

3) wydawcę utworu;

4) datę pierwszej publikacji utworu;

5) wskazanie organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, która

złożyła wniosek o wpis utworu do wykazu;

6) informację o zgłoszeniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 3510 ust. 3, albo

złożeniu oświadczenia, o którym mowa w art. 3510 ust. 4, z zaznaczeniem daty,

od której wywołuje ono skutek, oraz informację o cofnięciu takiego sprzeciwu

albo oświadczenia.

3. Wykaz utworów jest jawny i powszechnie dostępny w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego.

4. Wpisu do wykazu utworów dokonuje się na wniosek organizacji zbiorowego

zarządzania, o której mowa w art. 3510 ust. 2. Niezwłocznie po otrzymaniu sprzeciwu,

o którym mowa w art. 3510 ust. 3, albo oświadczenia, o którym mowa w art. 3510 ust.

4, organizacja zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 3510 ust. 2, składa

wniosek o zamieszczenie w wykazie utworów informacji w tym zakresie.

5. Jeżeli wniosek o wpis do wykazu utworów nie zawiera wszystkich informacji

wymienionych w ust. 2 pkt 1–5 minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie

nie krótszym niż 7 dni pod rygorem jego zwrotu.

6. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wpis do wykazu utworów, mając

na uwadze zakres informacji określonych w ust. 2 oraz konieczność ujednolicenia

przekazywanych wniosków.

Art. 3512. 1. Organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 3510 ust.

2, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wyznacza

na okres nie dłuższy niż pięć lat, po przeprowadzeniu konkursu uwzględniającego

następujące kryteria:

1) reprezentatywność;

2) zdolność organizacyjną do określania dostępności utworów, o której mowa w art.

3510 ust. 1;

3) zdolność organizacyjną do efektywnej wypłaty i rozliczania wynagrodzeń;

4) skuteczność i prawidłowość działania;

5) zasadność planowanych kosztów zarządzania prawami do utworów

niedostępnych w obrocie handlowym i ich wysokość.

19.04.2018

©Telksinoe s. 30/72

2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może

w drodze konkursu, o którym mowa w ust. 1, wyznaczyć więcej niż jedną organizację

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, o ile będą one działać łącznie.

3. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej konkurs,

o którym mowa w ust. 1, oraz jego wynik.

4. Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi biorąca udział

w konkursie, o którym mowa w ust. 1, może złożyć do ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia

wyniku tego konkursu, odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów

prawa.

5. Odwołanie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego rozpatruje w terminie 14 dni od dnia jego wpływu.

W przypadku uwzględnienia odwołania minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego unieważnia konkurs, o którym mowa w ust. 1.

6. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po

zasięgnięciu opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, określi,

w drodze rozporządzenia:

1) wymagany zakres informacji umieszczanych w ogłoszeniu o konkursie,

o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze, że minimalny zakres tych informacji

ma obejmować co najmniej warunki uczestnictwa w konkursie, termin składania

ofert i kryteria ich oceny;

2) zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji

ma co najmniej określać warunki uczestnictwa w konkursie, o którym mowa

w ust. 1, wymagania, jakim ma odpowiadać oferta i kryteria oceny ofert;

3) tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze jego przejrzystość,

rzetelność i obiektywność.

Rozdział 4

Czas trwania autorskich praw majątkowych

Art. 36. Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, autorskie prawa

majątkowe gasną z upływem lat siedemdziesięciu:

1) od śmierci twórcy, a do utworów współautorskich – od śmierci współtwórcy,

który przeżył pozostałych;

19.04.2018

©Telksinoe s. 31/72

2) w odniesieniu do utworu, którego twórca nie jest znany – od daty pierwszego

rozpowszechnienia, chyba że pseudonim nie pozostawia wątpliwości co do

tożsamości autora lub jeżeli autor ujawnił swoją tożsamość;

3) w odniesieniu do utworu, do którego autorskie prawa majątkowe przysługują

z mocy ustawy innej osobie niż twórca – od daty rozpowszechnienia utworu,

a gdy utwór nie został rozpowszechniony – od daty jego ustalenia;

4) w odniesieniu do utworu audiowizualnego – od śmierci najpóźniej zmarłej

z wymienionych osób: głównego reżysera, autora scenariusza, autora dialogów,

kompozytora muzyki skomponowanej do utworu audiowizualnego;

5) w odniesieniu do utworu słowno-muzycznego, jeżeli utwór słowny i utwór

muzyczny zostały stworzone specjalnie dla danego utworu słowno-muzycznego

– od śmierci później zmarłej z wymienionych osób: autora utworu słownego albo

kompozytora utworu muzycznego.

Art. 37. Jeżeli bieg terminu wygaśnięcia autorskich praw majątkowych

rozpoczyna się od rozpowszechnienia utworu, a utwór rozpowszechniono

w częściach, odcinkach, fragmentach lub wkładkach, bieg terminu liczy się oddzielnie

od daty rozpowszechnienia każdej z wymienionych części.

Art. 38. (uchylony)

Art. 39. Czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w latach pełnych

następujących po roku, w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg

terminów określonych w art. 36 i art. 37.

Art. 40. (uchylony)

Rozdział 5

Przejście autorskich praw majątkowych

Art. 41. 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia

lub na podstawie umowy;

2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba

że umowa stanowi inaczej.

2. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa

o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie

w niej wymienione.

19.04.2018

©Telksinoe s. 32/72

3. Nieważna jest umowa w części dotyczącej wszystkich utworów lub

wszystkich utworów określonego rodzaju tego samego twórcy mających powstać

w przyszłości.

4. Umowa może dotyczyć tylko pól eksploatacji, które są znane w chwili jej

zawarcia.

5. Twórca utworu wykorzystanego lub włączonego do utworu audiowizualnego

oraz utworu wchodzącego w skład utworu zbiorowego, po powstaniu nowych

sposobów eksploatacji utworów, nie może bez ważnego powodu odmówić udzielenia

zezwolenia na korzystanie z tego utworu w ramach utworu audiowizualnego lub

utworu zbiorowego na polach eksploatacji nieznanych w chwili zawarcia umowy.

Art. 42. Jeżeli autorskie prawa majątkowe jednego ze współtwórców miałyby

przypaść Skarbowi Państwa jako spadkobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na

pozostałych przy życiu współtwórców lub ich następców prawnych, stosownie do

wielkości ich udziałów.

Art. 43. 1. Jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw

majątkowych lub udzielenie licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo

do wynagrodzenia.

2. Jeżeli w umowie nie określono wysokości wynagrodzenia autorskiego,

wysokość wynagrodzenia określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa

oraz korzyści wynikających z korzystania z utworu.

Art. 44. W razie rażącej dysproporcji między wynagrodzeniem twórcy

a korzyściami nabywcy autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcy, twórca

może żądać stosownego podwyższenia wynagrodzenia przez sąd.

Art. 45. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje odrębne

wynagrodzenie za korzystanie z utworu na każdym odrębnym polu eksploatacji.

Art. 46. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórca zachowuje wyłączne prawo

zezwalania na wykonywanie zależnego prawa autorskiego, mimo że w umowie

postanowiono o przeniesieniu całości autorskich praw majątkowych.

Art. 47. Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów

z korzystania z utworu, twórca ma prawo do otrzymania informacji i wglądu

w niezbędnym zakresie do dokumentacji mającej istotne znaczenie dla określenia

wysokości tego wynagrodzenia.

19.04.2018

©Telksinoe s. 33/72

Art. 48. 1. Jeżeli wynagrodzenie twórcy jest określone procentowo od ceny

sprzedaży egzemplarzy utworu, a cena ta ulega podwyższeniu, twórcy należy się

umówiony procent od egzemplarzy sprzedanych po podwyższonej cenie.

2. Jednostronne obniżenie ceny sprzedaży egzemplarzy przed upływem roku od

przystąpienia do rozpowszechniania utworu nie wpływa na wysokość wynagrodzenia.

Strony mogą przedłużyć ten termin.

Art. 49. 1. Jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu,

powinien on być zgodny z charakterem i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi

zwyczajami.

2. Następca prawny, choćby nabył całość autorskich praw majątkowych, nie

może, bez zgody twórcy, czynić zmian w utworze, chyba że są one spowodowane

oczywistą koniecznością, a twórca nie miałby słusznej podstawy im się sprzeciwić.

Dotyczy to odpowiednio utworów, których czas ochrony autorskich praw

majątkowych upłynął.

Art. 50. Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności:

1) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu – wytwarzanie określoną

techniką egzemplarzy utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu

magnetycznego oraz techniką cyfrową;

2) w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono

– wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;

3) w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 –

publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie

i reemitowanie, a także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby

każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

Art. 51. 1. (utracił moc)

2. (utracił moc)

3. Wprowadzenie do obrotu oryginału albo egzemplarza utworu na terytorium

Europejskiego Obszaru Gospodarczego wyczerpuje prawo do zezwalania na dalszy

obrót takim egzemplarzem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem jego

najmu lub użyczenia.

Art. 52. 1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności

egzemplarza utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.

2. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie

powoduje przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.

19.04.2018

©Telksinoe s. 34/72

3. Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim

zakresie, w jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca

oryginału może jednak domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz

wynagrodzenia za korzystanie.

Art. 53. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga

zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Art. 54. 1. Twórca jest obowiązany dostarczyć utwór w terminie określonym

w umowie, a jeżeli termin nie został oznaczony – niezwłocznie po ukończeniu utworu.

2. Jeżeli twórca nie dostarczył utworu w przewidzianym terminie, zamawiający

może wyznaczyć twórcy odpowiedni dodatkowy termin z zagrożeniem odstąpienia od

umowy, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić.

Art. 55. 1. Jeżeli zamówiony utwór ma usterki, zamawiający może wyznaczyć

twórcy odpowiedni termin do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie może

od umowy odstąpić lub żądać odpowiedniego obniżenia umówionego wynagrodzenia,

chyba że usterki są wynikiem okoliczności, za które twórca nie ponosi

odpowiedzialności. Twórca zachowuje w każdym razie prawo do otrzymanej części

wynagrodzenia, nie wyższej niż 25% wynagrodzenia umownego.

2. Jeżeli utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i żądać

naprawienia poniesionej szkody.

3. Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z chwilą przyjęcia utworu.

4. Jeżeli zamawiający nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od

dostarczenia utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od

dokonania określonych zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie,

uważa się, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

Art. 56. 1. Twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć ze względu na

swoje istotne interesy twórcze.

2. Jeżeli w ciągu dwóch lat od odstąpienia lub wypowiedzenia, o którym mowa

w ust. 1, twórca zamierza przystąpić do korzystania z utworu, ma obowiązek

zaoferować to korzystanie nabywcy lub licencjobiorcy, wyznaczając mu w tym celu

odpowiedni termin.

3. Jeżeli odstąpienie od umowy lub jej wypowiedzenie następuje po przyjęciu

utworu, skuteczność odstąpienia lub wypowiedzenia może być przez drugą stronę

umowy uzależniona od zabezpieczenia kosztów poniesionych przez nią w związku

z zawartą umową. Nie można jednak żądać zwrotu kosztów, gdy zaniechanie

19.04.2018

©Telksinoe s. 35/72

rozpowszechniania jest następstwem okoliczności, za które twórca nie ponosi

odpowiedzialności.

4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do utworów architektonicznych

i architektoniczno-urbanistycznych, audiowizualnych oraz utworów zamówionych

w zakresie ich eksploatacji w utworze audiowizualnym.

Art. 57. 1. Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca,

który zobowiązał się do rozpowszechniania utworu, nie przystąpi do

rozpowszechniania w umówionym terminie, a w jego braku – w ciągu dwóch lat od

przyjęcia utworu, twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć i domagać

się naprawienia szkody po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu, nie

krótszego niż sześć miesięcy.

2. Jeżeli wskutek okoliczności, za które nabywca lub licencjobiorca ponosi

odpowiedzialność, utwór nie został udostępniony publiczności, twórca może się

domagać, zamiast naprawienia poniesionej szkody, podwójnego wynagrodzenia

w stosunku do określonego w umowie o rozpowszechnienie utworu, chyba że licencja

jest niewyłączna.

3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do utworów architektonicznych

i architektoniczno-urbanistycznych.

Art. 58. Jeżeli publiczne udostępnienie utworu następuje w nieodpowiedniej

formie albo ze zmianami, którym twórca mógłby słusznie się sprzeciwić, może on po

bezskutecznym wezwaniu do zaniechania naruszenia odstąpić od umowy lub ją

wypowiedzieć. Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia określonego umową.

Art. 59. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron odstępując od umowy

lub wypowiadając ją może żądać od drugiej strony zwrotu wszystkiego, co ta

otrzymała z tytułu umowy.

Art. 60. 1. Korzystający z utworu jest obowiązany umożliwić twórcy przed

rozpowszechnieniem utworu przeprowadzenie nadzoru autorskiego. Jeżeli wniesione

w związku z nadzorem zmiany w utworze są niezbędne i wynikają z okoliczności od

twórcy niezależnych, koszty ich wprowadzenia obciążają nabywcę autorskich praw

majątkowych lub licencjobiorcę.

2. Jeżeli twórca nie przeprowadzi nadzoru autorskiego w odpowiednim terminie,

uważa się, że wyraził zgodę na rozpowszechnianie utworu.

3. Jeżeli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej, za wykonanie nadzoru

autorskiego nie przysługuje twórcy odrębne wynagrodzenie.

19.04.2018

©Telksinoe s. 36/72

4. Twórcy utworu plastycznego przysługuje prawo do sprawowania odpłatnego

nadzoru autorskiego.

5. Sprawowanie nadzoru autorskiego nad utworami architektonicznymi

i architektoniczno-urbanistycznymi regulują odrębne przepisy.

Art. 61. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nabycie od twórcy egzemplarza

projektu architektonicznego lub architektoniczno-urbanistycznego obejmuje prawo

zastosowania go tylko do jednej budowy.

Art. 62. 1. Twórca może w zbiorowej publikacji swych utworów umieścić

utwory, o których publikację zawarł odrębną umowę.

2. Umowa o zbiorowe wydanie utworów nie obejmuje prawa publikacji

poszczególnych utworów, chyba że postanowiono w niej inaczej.

Art. 63. Jeżeli umowa obejmuje sporządzenie egzemplarzy przeznaczonych do

udostępnienia publiczności, twórcy należą się egzemplarze autorskie w liczbie

określonej w umowie.

Art. 64. Umowa zobowiązująca do przeniesienia autorskich praw majątkowych

przenosi na nabywcę, z chwilą przyjęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania

z utworu na określonym w umowie polu eksploatacji, chyba że postanowiono w niej

inaczej.

Art. 65. W braku wyraźnego postanowienia o przeniesieniu prawa, uważa się, że

twórca udzielił licencji.

Art. 66. 1. Umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie

pięciu lat na terytorium państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę, chyba

że w umowie postanowiono inaczej.

2. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, prawo uzyskane na podstawie

umowy licencyjnej wygasa.

Art. 67. 1. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na

wymienionych w umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu

tego korzystania.

2. Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony

sposób (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę

upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji

(licencja niewyłączna).

19.04.2018

©Telksinoe s. 37/72

3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej

osoby do korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.

4. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może

dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie

objętym umową licencyjną.

5. Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod

rygorem nieważności.

Art. 68. 1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, a licencji udzielono na czas

nieoznaczony, twórca może ją wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych,

a w ich braku na rok naprzód, na koniec roku kalendarzowego.

2. Licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie tego

terminu, za udzieloną na czas nieoznaczony.

Rozdział 6

Przepisy szczególne dotyczące utworów audiowizualnych

Art. 69. Współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład

twórczy w jego powstanie, a w szczególności: reżyser, operator obrazu, twórca

adaptacji utworu literackiego, twórca stworzonych dla utworu audiowizualnego

utworów muzycznych lub słowno-muzycznych oraz twórca scenariusza.

Art. 70. 1. Domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabywa na

mocy umowy o stworzenie utworu albo umowy o wykorzystanie już istniejącego

utworu wyłączne prawa majątkowe do eksploatacji tych utworów w ramach utworu

audiowizualnego jako całości.

2. (utracił moc)2)

21. Współtwórcy utworu audiowizualnego oraz artyści wykonawcy są

uprawnieni do:

1) wynagrodzenia proporcjonalnego do wpływów z tytułu wyświetlania utworu

audiowizualnego w kinach;

2) stosownego wynagrodzenia z tytułu najmu egzemplarzy utworów

audiowizualnych i ich publicznego odtwarzania;

3) stosownego wynagrodzenia z tytułu nadawania utworu w telewizji lub poprzez

inne środki publicznego udostępniania utworów;

2)

Z dniem 6 czerwca 2007 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 maja 2006 r.

sygn. akt K 5/05 (Dz. U. poz. 658).

19.04.2018

©Telksinoe s. 38/72

4) stosownego wynagrodzenia z tytułu reprodukowania utworu audiowizualnego na

egzemplarzu przeznaczonym do własnego użytku osobistego.

3. Korzystający z utworu audiowizualnego wypłaca wynagrodzenie, o którym

mowa w ust. 21, za pośrednictwem właściwej organizacji zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

4. Stosowne wynagrodzenie za korzystanie z polskiego utworu audiowizualnego

za granicą lub zagranicznego utworu audiowizualnego w Rzeczypospolitej Polskiej

może być ustalone ryczałtowo.

Art. 71. Producent może bez zgody twórców utworu audiowizualnego

dokonywać tłumaczeń na różne wersje jęz ykowe.

Art. 72. Twórca utworu zamówionego do utworu audiowizualnego może, po

upływie pięciu lat od przyjęcia zamówionego utworu, zezwolić na rozpowszechnianie

tego utworu w innym utworze audiowizualnym, jeżeli w tym terminie nie doszło do

rozpowszechnienia utworu audiowizualnego z jego utworem. Strony mogą skrócić ten

termin.

Art. 73. Prawo do nadzoru autorskiego może być wykonywane tylko w stosunku

do ostatecznej wersji utworu audiowizualnego.

Rozdział 7

Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych

Art. 74. 1. Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie,

o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

2. Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy

jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu

komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.

3. Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez

pracownika w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy przysługują

pracodawcy, o ile umowa nie stanowi inaczej.

4. Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem

przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:

1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości

lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie,

w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania

19.04.2018

©Telksinoe s. 39/72

i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego

zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;

2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian

w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian

dokonała;

3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub

jego kopii.

Art. 75. 1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art.

74 ust. 4 pkt 1 i 2 nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do

korzystania z programu komputerowego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym do

poprawiania błędów przez osobę, która legalnie weszła w jego posiadanie.

2. Nie wymaga zezwolenia uprawnionego:

1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu

komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być

używana równocześnie z programem komputerowym;

2) obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego

w celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania

z egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności

upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania,

stosowania, przekazywania lub przechowywania programu komputerowego;

3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust.

4 pkt 1 i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do

osiągnięcia współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego

z innymi programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące

warunki:

a) czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę

uprawnioną do korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź

przez inną osobę działającą na ich rzecz,

b) informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio

łatwo dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a,

c) czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu

komputerowego, które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.

3. Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być:

1) wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania niezależnie

stworzonego programu komputerowego;

19.04.2018

©Telksinoes. 40/72

2) przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia

współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego;

3) wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu

programu komputerowego o istotnie podobnej formie wyrażenia lub do innych

czynności naruszających prawa autorskie.

Art. 76. Postanowienia umów sprzeczne z art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

Art. 77. Do programów komputerowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3–

5, art. 20, art. 23, art. 231, art. 27, art. 28, art. 331–335, art. 49 ust. 2, art. 56, art. 60

i art. 62.

Art. 771. Uprawniony może domagać się od użytkownika programu

komputerowego zniszczenia posiadanych przez niego środków technicznych (w tym

programów komputerowych), których jedynym przeznaczeniem jest ułatwianie

niedozwolonego usuwania lub obchodzenia technicznych zabezpieczeń programu.

Art. 772. Ochrona przyznana bazom danych spełniającym cechy utworu nie

obejmuje programów komputerowych używanych do sporządzenia lub obsługi baz

danych dostępnych przy pomocy środków elektronicznych.

Rozdział 8

Ochrona autorskich praw osobistych

Art. 78. 1. Twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały zagrożone cudzym

działaniem, może żądać zaniechania tego działania. W razie dokonanego naruszenia

może także żądać, aby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności

potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności aby złożyła publiczne

oświadczenie o odpowiedniej treści i formie. Jeżeli naruszenie było zawinione, sąd

może przyznać twórcy odpowiednią sumę pieniężną tytułem zadośćuczynienia za

doznaną krzywdę lub – na żądanie twórcy – zobowiązać sprawcę, aby uiścił

odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez twórcę cel społeczny.

2. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, po jego śmierci z powództwem o ochronę

autorskich praw osobistych zmarłego może wystąpić małżonek, a w jego braku

kolejno: zstępni, rodzice, rodzeństwo, zstępni rodzeństwa.

3. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, osoby wymienione w ust. 2 są

uprawnione w tej samej kolejności do wykonywania autorskich praw osobistych

zmarłego twórcy.

19.04.2018

©Telksinoe s. 41/72

4. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, z powództwem, o którym mowa w ust. 2,

może również wystąpić stowarzyszenie twórców właściwe ze względu na rodzaj

twórczości lub organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami

pokrewnymi, która zarządzała prawami autorskimi zmarłego twórcy.

Rozdział 9

Ochrona autorskich praw majątkowych

Art. 79. 1. Uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone,

może żądać od osoby, która naruszyła te prawa:

1) zaniechania naruszania;

2) usunięcia skutków naruszenia;

3) naprawienia wyrządzonej szkody:

a) na zasadach ogólnych albo

b)3) poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej

dwukrotności, a w przypadku gdy naruszenie jest zawinione – trzykrotności

stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby

należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie

z utworu;

4) wydania uzyskanych korzyści.

2. Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, uprawniony może się domagać

jednokrotnego albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia o odpowiedniej

treści i formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia

sądu wydanego w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez

sąd.

3. Sąd może nakazać osobie, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, na jej

wniosek i za zgodą uprawnionego, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione,

zapłatę stosownej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli zaniechanie

naruszania lub usunięcie skutków naruszenia byłoby dla osoby naruszającej

niewspółmiernie dotkliwe.

3)

Utracił moc z dniem 1 lipca 2015 r. w zakresie, w jakim uprawniony, którego autorskie prawa

majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła te prawa, naprawienia

wyrządzonej szkody poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej – w przypadku

gdy naruszenie jest zawinione – trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego

dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu,

na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt SK

32/14 (Dz. U. poz. 932).

19.04.2018

©Telksinoe s. 42/72

4. Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek uprawnionego

o bezprawnie wytworzonych przedmiotach oraz środkach i materiałach użytych do ich

wytworzenia, w szczególności może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu

uprawnionemu na poczet należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd

uwzględnia wagę naruszenia oraz interesy osób trzecich.

5. Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są

własnością osoby, która naruszyła autorskie prawa majątkowe.

6. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub obchodzenia

technicznych zabezpieczeń przed dostępem, zwielokrotnianiem lub

rozpowszechnianiem utworu, jeżeli działania te mają na celu bezprawne korzystanie

z utworu.

7. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub zmiany

bez upoważnienia jakichkolwiek elektronicznych informacji na temat zarządzania

prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, a także świadomego

rozpowszechniania utworów z bezprawnie usuniętymi lub zmodyfikowanymi takimi

informacjami.

Art. 80. 1. Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie autorskich praw

majątkowych miejsca, w którym sprawca wykonuje działalność lub w którym

znajduje się jego majątek, także przed wytoczeniem powództwa rozpoznaje, nie

później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia w sądzie, wniosek mającego w tym

interes prawny:

1) o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;

2) o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia

informacji i udostępnienia określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie

dla roszczeń, o których mowa w art. 79 ust. 1;

3) o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają

znaczenie dla roszczeń, określonych w art. 79 ust. 1, o pochodzeniu, sieciach

dystrybucji, ilości i cenie towarów lub usług naruszających autorskie prawa

majątkowe, jeżeli:

a) stwierdzono, że posiada ona towary naruszające autorskie prawa

majątkowe, lub

b) stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających autorskie prawa

majątkowe, lub

c) stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach

naruszających autorskie prawa majątkowe, lub

19.04.2018

©Telksinoe s. 43/72

d) została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca

w produkcji, wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług

naruszających autorskie prawa majątkowe,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku

lub innej korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań

konsumentów będących w dobrej wierze.

2. Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1,

zapewnia zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo

chronionych.

3. Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto

według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego mógłby jako świadek odmówić

zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

4. W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia

o zabezpieczeniu dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

5. Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd

rozpoznaje w terminie 7 dni.

6. Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art.

744–746 Kodeksu postępowania cywilnego.

Rozdział 10

Ochrona wizerunku, adresata korespondencji i tajemnicy źródeł informacji

Art. 81. 1. Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim

przedstawionej. W braku wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane,

jeżeli osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie.

2. Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku:

1) osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem

przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych,

zawodowych;

2) osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz,

publiczna impreza.

Art. 82. Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła

innej woli, rozpowszechnianie korespondencji, w okresie dwudziestu lat od jej

śmierci, wymaga zezwolenia małżonka, a w jego braku kolejno zstępnych, rodziców

lub rodzeństwa.

19.04.2018

©Telksinoe s. 44/72

Art. 83. Do roszczeń w przypadku rozpowszechniania wizerunku osoby na nim

przedstawionej oraz rozpowszechniania korespondencji bez wymaganego zezwolenia

osoby, do której została skierowana, stosuje się odpowiednio przepis art. 78 ust. 1;

roszczeń tych nie można dochodzić po upływie dwudziestu lat od śmierci tych osób.

Art. 84. 1. Twórca, a wydawca lub producent na żądanie twórcy mają obowiązek

zachowania w tajemnicy źródeł informacji wykorzystanych w utworze oraz

nieujawniania związanych z tym dokumentów.

2. Ujawnienie tajemnicy jest dozwolone za zgodą osoby, która powierzyła

tajemnicę, lub na podstawie postanowienia właściwego sądu.

Rozdział 11

Prawa pokrewne

Oddział 1

Prawa do artystycznych wykonań

Art. 85. 1. Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej

pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu

wyrażenia.

2. Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności:

działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy

i mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania

wykonania.

Art. 86. 1. Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych

przepisami ustawy, wyłączne prawo do:

1) ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:

a) wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy

pominięcie jest zwyczajowo przyjęte,

b) decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania

anonimowości albo posłużenia się pseudonimem,

c) sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym

zmianom wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;

2) korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na

następujących polach eksploatacji:

19.04.2018

©Telksinoe s. 45/72

a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania – wytwarzania określoną techniką

egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz

techniką cyfrową,

b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie

utrwalono – wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,

c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż

określony w lit. b – nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są

one dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza,

a także publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania

w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie

przez siebie wybranym.

2. Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie

z artystycznego wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania

określone w umowie albo przyznane w przepisach ustawy.

3. W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania artystycznego

wykonania za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy

przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.

Art. 87. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zawarcie przez artystę wykonawcę

z producentem utworu audiowizualnego umowy o współudział w realizacji utworu

audiowizualnego przenosi na producenta prawa do rozporządzania i korzystania

z wykonania, w ramach tego utworu audiowizualnego, na wszystkich znanych

w chwili zawarcia umowy polach eksploatacji.

Art. 88. Prawo artysty wykonawcy nie narusza prawa autorskiego do

wykonywanego utworu.

Art. 89. 1. Prawo, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, wygasa

z upływem pięćdziesięciu lat następujących po roku, w którym nastąpiło artystyczne

wykonanie.

2. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, nastąpiła publikacja lub inne

rozpowszechnienie artystycznego wykonania utrwalonego w inny sposób niż na

fonogramie, okres ochrony liczy się od tego zdarzenia, a gdy miały miejsce obydwa –

od tego z nich, które miało miejsce wcześniej.

Art. 891. Jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 89 ust. 1, nastąpiła publikacja

lub inne rozpowszechnienie artystycznego wykonania utrwalonego na fonogramie,

prawo, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, wygasa z upływem

19.04.2018

©Telksinoe s. 46/72

siedemdziesięciu lat od tego zdarzenia, a gdy miały miejsce obydwa – od tego z nich,

które miało miejsce wcześniej.

Art. 90. Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań, które:

1) dokonane zostały przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

11) dokonane zostały przez obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub

2) zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3) zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

lub

4) są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich

ochrona wynika z tych umów.

Art. 91. Domniemywa się, że kierownik zespołu jest umocowany do

reprezentowania praw do zespołowego artystycznego wykonania. Domniemanie to

stosuje się odpowiednio do części artystycznego wykonania mających samodzielne

znaczenie.

Art. 92. Do artystycznych wykonań stosuje się odpowiednio przepisy art. 8–10,

12, 18, 21, 211, 41–45, 47–49, 52–55, 57–59, 62–68, 71 i 78.

Art. 93. Do prawa do artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepisy

art. 15a oraz art. 33 pkt 10 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Oddział 2

Prawa do fonogramów i wideogramów

Art. 94. 1. Fonogramem jest pierwsze utrwalenie warstwy dźwiękowej

wykonania utworu albo innych zjawisk akustycznych.

2. Wideogramem jest pierwsze utrwalenie sekwencji ruchomych obrazów,

z dźwiękiem lub bez, niezależnie od tego, czy stanowi ono utwór audiowizualny.

3. Domniemywa się, że producentem fonogramu lub wideogramu jest osoba, pod

której nazwiskiem lub firmą (nazwą) fonogram lub wideogram został po raz pierwszy

sporządzony.

4. Bez uszczerbku dla praw twórców lub artystów wykonawców, producentowi

fonogramu lub wideogramu przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania

i korzystania z fonogramu lub wideogramu w zakresie:

19.04.2018

©Telksinoe s. 47/72

1) zwielokrotniania określoną techniką;

2) wprowadzenia do obrotu;

3) najmu oraz użyczania egzemplarzy;

4) publicznego udostępniania fonogramu lub wideogramu w taki sposób, aby każdy

mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

5. W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania wprowadzonego do

obrotu fonogramu lub wideogramu, producentowi przysługuje prawo do stosownego

wynagrodzenia.

Art. 95. 1. Prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem

pięćdziesięciu lat następujących po roku, w którym fonogram lub wideogram został

sporządzony.

2. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram został opublikowany,

prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem siedemdziesięciu lat

następujących po roku, w którym fonogram został opublikowany.

3. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram nie został opublikowany

i jeżeli w tym okresie został rozpowszechniony w inny sposób, prawo, o którym mowa

w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem siedemdziesięciu lat następujących po roku,

w którym fonogram został rozpowszechniony.

4. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, wideogram został opublikowany

lub rozpowszechniony, prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem

pięćdziesięciu lat następujących po roku, w którym miało miejsce pierwsze z tych

zdarzeń.

Art. 951. 1. Do fonogramów stosuje się odpowiednio przepis art. 21 ust. 1, chyba

że nadawanie odbywa się na podstawie umowy z uprawnionym.

2. Do fonogramów i wideogramów stosuje się odpowiednio przepisy art. 211.

Art. 952. 1. Jeżeli po upływie pięćdziesięciu lat od publikacji fonogramu albo

jego rozpowszechnienia w inny sposób, producent fonogramu nie wprowadza do

obrotu wystarczającej liczby egzemplarzy fonogramu, która, biorąc pod uwagę jego

charakter, zaspokajałaby racjonalne potrzeby odbiorców, lub nie udostępnia go

publicznie w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie

przez siebie wybranym, artysta wykonawca albo jego spadkobierca może

wypowiedzieć umowę, na mocy której prawa do artystycznego wykonania zostały

przeniesione w tym zakresie na producenta fonogramu, albo umowę, na mocy której

19.04.2018

©Telksinoe s. 48/72

producentowi fonogramu udzielona została w tym zakresie licencja wyłączna na

korzystanie z artystycznego wykonania.

2. Wypowiedzenie umowy, o którym mowa w ust. 1, staje się skuteczne, jeżeli

producent fonogramu w terminie roku od dnia doręczenia mu oświadczenia przez

artystę wykonawcę albo jego spadkobiercę o wypowiedzeniu umowy, nie rozpocznie

korzystania z fonogramu w żaden ze sposobów, o których mowa w ust. 1.

3. Jeżeli fonogram zawiera utrwalenie wykonań kilku artystów wykonawców,

prawo do wypowiedzenia umowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje każdemu

z nich.

4. W przypadku skutecznego wypowiedzenia umów zawartych w odniesieniu do

wszystkich artystycznych wykonań utrwalonych na fonogramie, prawo producenta

tego fonogramu, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa.

5. Prawo do wypowiedzenia umowy, o którym mowa w ust. 1, nie podlega

zrzeczeniu się ani zbyciu.

Art. 953. 1. Jeżeli przeniesienie praw do artystycznego wykonania na producenta

fonogramu albo udzielenie mu licencji wyłącznej na korzystanie z artystycznego

wykonania nastąpiło za jednorazowym wynagrodzeniem, artysta wykonawca ma

prawo do corocznego dodatkowego wynagrodzenia od producenta fonogramu za

każdy rok następujący po upływie pięćdziesięciu lat po roku publikacji fonogramu

albo jego rozpowszechnienia w inny sposób.

2. Kwota dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, wynosi 20%

przychodu producenta fonogramu uzyskanego w poprzednim roku z tytułu

zwielokrotniania, wprowadzania do obrotu i publicznego udostępniania fonogramu

w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie

wybranym.

3. Prawo do dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, nie podlega

zrzeczeniu się ani zbyciu.

4. Wypłata dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, następuje za

pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do

artystycznych wykonań, wyznaczonej na okres nie dłuższy niż pięć lat przez ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego po przeprowadzeniu

konkursu uwzględniającego następujące kryteria:

1) reprezentatywność;

2) zdolność organizacyjną do realizacji zadania w sposób zapewniający efektywny

pobór wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, i ich wypłaty;

19.04.2018

©Telksinoe s. 49/72

3) skuteczność i prawidłowość działania;

4) zasadność planowanych kosztów wypłaty wynagrodzeń, o których mowa w ust.

1, i ich wysokość.

5. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej konkurs,

o którym mowa w ust. 4, oraz jego wynik.

6. Organizacja zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do artystycznych

wykonań biorąca udział w konkursie, o którym mowa w ust. 4, może złożyć do

ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w terminie

7 dni od dnia ogłoszenia wyniku tego konkursu, odwołanie od jego wyniku ze względu

na naruszenie przepisów prawa.

7. Odwołanie, o którym mowa w ust. 6, minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego rozpatruje w terminie 14 dni od dnia jego wpływu.

W przypadku uwzględnienia odwołania minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego unieważnia konkurs, o którym mowa w ust. 4.

8. Artysta wykonawca lub organizacja zbiorowego zarządzania, o której mowa

w ust. 4, mogą domagać się od producenta fonogramu udzielenia wszelkich informacji

oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do określenia wysokości należnego im

dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, i jego wypłaty.

9. Organizacja zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 4, ma prawo

przeznaczyć z dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, nie więcej niż

10% jego wartości na pokrycie ponoszonych przez nią uzasadnionych

i udokumentowanych kosztów dochodzenia oraz wypłaty tego wynagrodzenia.

10. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po

zasięgnięciu opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do

artystycznych wykonań oraz organizacji producentów fonogramów, określi, w drodze

rozporządzenia:

1) sposób pobierania dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1,

dokonywania z niego potrąceń oraz jego wypłaty, mając na uwadze konieczność

zapewnienia, aby pobór i wypłata tego wynagrodzenia były dokonywane

w sposób efektywny i przejrzysty, a potrącenia były uzasadnione

i udokumentowane;

2) wymagany zakres informacji umieszczanych w ogłoszeniu o konkursie,

o którym mowa w ust. 4, mając na uwadze, że minimalny zakres tych informacji

19.04.2018

©Telksinoe s. 50/72

ma obejmować co najmniej warunki uczestnictwa w konkursie, termin składania

ofert i kryteria ich oceny;

3) zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji

ma co najmniej określać warunki uczestnictwa w konkursie, o którym mowa

w ust. 4, wymagania, jakim ma odpowiadać oferta i kryteria oceny ofert;

4) tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze przejrzystość, rzetelność

i obiektywność postępowania konkursowego.

Art. 954. Jeżeli przeniesienie praw do artystycznego wykonania na producenta

fonogramu albo udzielenie mu licencji wyłącznej na korzystanie z artystycznego

wykonania nastąpiło za wynagrodzeniem wypłacanym artyście wykonawcy przez

producenta fonogramu okresowo, od wypłat z tego tytułu nie potrąca się zaliczek lub

innych odliczeń określonych w umowie po upływie pięćdziesięciu lat od publikacji

fonogramu albo jego rozpowszechnienia w inny sposób.

Art. 96. Przepisy ustawy stosuje się do fonogramów i wideogramów:

1) których producent ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce

zamieszkania lub siedzibę, lub

11) których producent ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego

miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub

2) które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim

ich ochrona wynika z tych umów.

Oddział 3

Prawa do nadań programów

Art. 97. Bez uszczerbku dla praw twórców, artystów wykonawców,

producentów fonogramów i wideogramów, organizacji radiowej lub telewizyjnej

przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania ze swoich nadań

programów w zakresie:

1) utrwalania;

2) zwielokrotniania określoną techniką;

3) nadawania przez inną organizację radiową lub telewizyjną;

4) reemitowania;

5) wprowadzania do obrotu ich utrwaleń;

6) odtwarzania w miejscach dostępnych za opłatą wstępu;

7) udostępniania ich utrwaleń w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp

w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

19.04.2018

©Telksinoe s. 51/72

Art. 98. Prawo, o którym mowa w art. 97, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat

następujących po roku pierwszego nadania programu.

Art. 99. Przepisy ustawy stosuje się do nadań programów:

1) organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub

2) organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium

Europejskiego Obszaru Gospodarczego;

3) które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim

ich ochrona wynika z tych umów.

Oddział 31

Prawa do pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych

Art. 991. Wydawcy, który jako pierwszy w sposób zgodny z prawem

opublikował lub w inny sposób rozpowszechnił utwór, którego czas ochrony już

wygasł, a jego egzemplarze nie były jeszcze publicznie udostępniane, przysługuje

wyłączne prawo do rozporządzania tym utworem i korzystania z niego na wszystkich

polach eksploatacji przez okres dwudziestu pięciu lat od daty pierwszej publikacji lub

rozpowszechnienia.

Art. 992. Temu, kto po upływie czasu ochrony prawa autorskiego do utworu

przygotował jego wydanie krytyczne lub naukowe, niebędące utworem, przysługuje

wyłączne prawo do rozporządzania takim wydaniem i korzystania z niego w zakresie,

o którym mowa w art. 50 pkt 1 i 2, przez okres trzydziestu lat od daty publikacji.

Art. 993. Przepisy art. 991 i art. 992 stosuje się odpowiednio do utworów

i tekstów, które ze względu na czas ich powstania lub charakter nigdy nie były objęte

ochroną prawa autorskiego.

Art. 994. Przy wyznaczaniu czasu ochrony, o którym mowa w art. 991 i w art.

992, stosuje się odpowiednio przepisy art. 37 i art. 39.

Art. 995. 1. Przepisy ustawy stosuje się do pierwszych wydań:

1) których wydawca ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce

zamieszkania lub siedzibę lub

2) których wydawca ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego

miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub

3) które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim

ich ochrona wynika z tych umów.

19.04.2018

©Telksinoe s. 52/72

2. Przepisy ustawy stosuje się do wydań naukowych i krytycznych, które:

1) zostały dokonane przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2) zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3) zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

lub

4) są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich

ochrona wynika z tych umów.

Art. 996. Do pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych przepisy

oddziału 6 w rozdziale 3 stosuje się.

Oddział 4

Postanowienia wspólne dotyczące praw pokrewnych

Art. 100. Wykonywanie praw do artystycznych wykonań, fonogramów,

wideogramów, nadań programów, a także pierwszych wydań oraz wydań naukowych

i krytycznych, podlega odpowiednio ograniczeniom wynikającym z przepisów art.

23–35.

Art. 101. Do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań

programów, pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych stosuje się

odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4, art. 6, art. 61, art. 8 ust. 2, art. 355–359, art. 39,

art. 51, art. 79 i art. 80.

Art. 102. 1. Na każdym egzemplarzu fonogramu lub wideogramu umieszcza się,

poza oznaczeniami dotyczącymi autorstwa i artystycznego wykonawstwa, tytułami

utworów oraz datą sporządzenia, nazwisko lub firmę (nazwę) producenta oraz,

w wypadku utrwalenia nadania, nazwę organizacji radiowej lub telewizyjnej.

2. Domniemywa się, że egzemplarze niespełniające wymogów określonych

w ust. 1 zostały sporządzone bezprawnie.

Art. 103. Spory dotyczące praw pokrewnych należą do właściwości sądów

okręgowych.

19.04.2018

©Telksinoe s. 53/72

Rozdział 12

Organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami

pokrewnymi

Art. 104. 1. Organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi, zwanymi dalej „organizacjami zbiorowego zarządzania”,

w rozumieniu ustawy, są stowarzyszenia zrzeszające twórców, artystów

wykonawców, producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne, których

statutowym zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych im praw

autorskich lub praw pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających

z ustawy.

2. Do organizacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy prawa

o stowarzyszeniach, z tym że:

1) członkiem organizacji może być również osoba prawna;

2) podjęcie przez organizacje działalności określonej w ustawie wymaga

zezwolenia ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego;

3) nadzór nad organizacjami sprawuje minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego;

4) z wnioskiem o wpis zmian statutu w Krajowym Rejestrze Sądowym organizacja

zbiorowego zarządzania składa odpis decyzji, o której mowa w ust. 6;

5) sąd rejestrowy doręcza ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego odpis wniosku o rejestrację zmian statutu organizacji.

21. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ma

prawo wypowiedzieć się w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 5,

w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia, a także przystąpić, za zgodą sądu, do

postępowania jako zainteresowany.

3. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

udziela zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, organizacjom dającym rękojmię

należytego zarządzania powierzonymi prawami.

31. Organizacja zbiorowego zarządzania sporządza roczne sprawozdanie ze

swojej działalności nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia bilansowego.

32. Organizacja zbiorowego zarządzania prowadzi księgi rachunkowe

i sporządza sprawozdanie finansowe zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r.

o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61 i 245).

19.04.2018

©Telksinoe s. 54/72

33. Roczne sprawozdanie finansowe organizacji zbiorowego zarządzania podlega

badaniu przez biegłego rewidenta. Wyboru biegłego rewidenta dokonuje organ

kontroli wewnętrznej organizacji.

34. Organizacja zbiorowego zarządzania niezwłocznie przekazuje sprawozdanie,

o którym mowa w ust. 31, i sprawozdanie, o którym mowa w ust. 32, wraz ze

sprawozdaniem z badania ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego oraz podaje je do publicznej wiadomości poprzez

zamieszczenie na swojej stronie internetowej.

35. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres sprawozdania, o którym mowa

w ust. 31, uwzględniając informacje na temat struktury organizacyjnej organizacji

zbiorowego zarządzania, jej organów wewnętrznych i majątku oraz działalności

w zakresie zbiorowego zarządzania i ochrony praw autorskich i praw pokrewnych,

a także konieczność dokonania oceny prawidłowości realizacji przez organizację jej

celów statutowych.

4. W przypadku stwierdzenia naruszenia zakresu udzielonego zezwolenia,

minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wzywa

organizację do usunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie z zagrożeniem

cofnięcia zezwolenia.

5. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może być cofnięte, jeżeli

organizacja:

1) nie wykonuje należycie obowiązków w zakresie zarządzania powierzonymi jej

prawami autorskimi lub pokrewnymi oraz ich ochrony;

2) narusza przepisy prawa w zakresie udzielonego zezwolenia;

3) nie wypełnia obowiązku złożenia do zatwierdzenia tabel wynagrodzeń za

korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, w przypadkach

określonych w art. 21 ust. 1 i 21, art. 211 ust. 1 i art. 70 ust. 21, oraz na polu

eksploatacji odtwarzanie.

6. Decyzja ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego o udzieleniu lub o cofnięciu zezwolenia na podjęcie wykonywania przez

organizacje zbiorowego zarządzania uprawnień określonych w ust. 1 podlega

ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Art. 105. 1. Domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest

uprawniona do zarządzania i ochrony w odniesieniu do pól eksploatacji objętych

zbiorowym zarządzaniem oraz że ma legitymację procesową w tym zakresie. Na

19.04.2018

©Telksinoe s. 55/72

domniemanie to nie można się powołać, gdy do tego samego utworu lub artystycznego

wykonania rości sobie tytuł więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania.

2. W zakresie swojej działalności organizacja zbiorowego zarządzania może się

domagać udzielenia informacji oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do

określenia wysokości dochodzonych przez nią wynagrodzeń i opłat.

Art. 106. 1. Organizacja zbiorowego zarządzania jest obowiązana do

jednakowego traktowania praw swoich członków oraz innych podmiotów przez siebie

reprezentowanych w zakresie zarządzania tymi prawami lub dochodzenia ich ochrony.

2. Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów,

odmówić zgody na korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych

w granicach wykonywanego przez siebie zarządu.

3. Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów,

odmówić podjęcia zarządzania prawem autorskim lub prawem pokrewnym.

Zarządzanie to wykonuje zgodnie ze swoim statutem.

Art. 107. Jeżeli na danym polu eksploatacji działa więcej niż jedna organizacja

zbiorowego zarządzania, organizacją właściwą w rozumieniu ustawy jest organizacja,

do której należy twórca lub uprawniony z tytułu prawa pokrewnego, a gdy twórca lub

uprawniony z tytułu prawa pokrewnego nie należy do żadnej organizacji albo nie

ujawnił swojego autorstwa – organizacja wskazana przez Komisję Prawa Autorskiego,

o której mowa w art. 1101.

Art. 1071. 1. Organizacje zbiorowego zarządzania mogą zawierać porozumienia

dotyczące udzielania licencji na korzystanie z utworów lub przedmiotów praw

pokrewnych oraz poboru wynagrodzeń z tytułu tego korzystania na zasadach

określonych w tych porozumieniach.

2. Organizacje zbiorowego zarządzania zawierają porozumienia dotyczące

wspólnego poboru wynagrodzeń za korzystanie z przedmiotów praw pokrewnych na

polu eksploatacji odtwarzanie, na zasadach określonych w tych porozumieniach

i zatwierdzonych tabelach wynagrodzeń.

3. Jeżeli w ciągu 6 miesięcy od daty prawomocnego zatwierdzenia tabel

wynagrodzeń w sprawach, o których mowa w ust. 2, nie zostanie zawarte

porozumienie dotyczące poboru wynagrodzeń za korzystanie z przedmiotów praw

pokrewnych, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

wyznaczy, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii organizacji zbiorowego

zarządzania prawami pokrewnymi, które w udzielonym im zezwoleniu, o którym

19.04.2018

©Telksinoe s. 56/72

mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2, mają wskazane pole eksploatacji odtwarzanie,

stowarzyszeń artystów wykonawców i producentów oraz organizacji zrzeszających

podmioty korzystające z przedmiotów praw pokrewnych na polu eksploatacji

odtwarzanie, jedną organizację zbiorowego zarządzania spośród organizacji

reprezentujących uprawnionych z tytułu praw pokrewnych, do wykonywania

wspólnego poboru, o którym mowa w ust. 2, biorąc pod uwagę konieczność

zapewnienia efektywnego poboru wynagrodzeń i ich wypłaty uprawnionym oraz

ocenę skuteczności i prawidłowości działania organizacji zbiorowego zarządzania

prawami pokrewnymi na polu odtworzeń.

4. Organizacje zbiorowego zarządzania mogą, w drodze porozumienia, wskazać

spośród siebie jedną organizację upoważnioną do wykonywania czynności, o których

mowa w ust. 1, 2 lub 3, bądź wyznaczyć podmiot, który w ich imieniu będzie te

czynności wykonywać w oparciu o udzielone zezwolenia i pełnomocnictwa.

Art. 108. (uchylony)

Art. 109. (uchylony)

Art. 110. Wysokość wynagrodzeń dochodzonych w zakresie zbiorowego

zarządzania przez organizacje zbiorowego zarządzania powinna uwzględniać

wysokość wpływów osiąganych z korzystania z utworów i przedmiotów praw

pokrewnych, a także charakter i zakres korzystania z tych utworów i przedmiotów

praw pokrewnych.

Rozdział 121

Komisja Prawa Autorskiego

Oddział 1

Przepisy ogólne

Art. 1101. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego powołuje Komisję Prawa Autorskiego, zwaną dalej „Komisją”.

2. Do zadań Komisji należy:

1) rozpatrywanie spraw o zatwierdzanie i zmianę zatwierdzonych tabel

wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych;

2) rozstrzyganie sporów dotyczących stosowania tabel, o których mowa w pkt 1;

3) rozstrzyganie sporów związanych z zawarciem umowy, o której mowa w art. 211

ust. 1;

19.04.2018

©Telksinoe s. 57/72

4) wskazywanie organizacji właściwej w rozumieniu ustawy, w przypadku,

o którym mowa w art. 107;

5) rozpatrywanie spraw o odtworzenie akt oraz uzupełnienie lub sprostowanie

orzeczenia Komisji;

6) rozpatrywanie spraw o wykładnię orzeczenia Komisji.

3. Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, do postępowań

przed Komisją stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego

o postępowaniu nieprocesowym.

4. Przepisu art. 49 Kodeksu postępowania cywilnego nie stosuje się.

Art. 1102. 1. Komisja składa się z trzydziestu arbitrów powoływanych spośród

kandydatów, o których mowa w ust. 3.

2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

ogłasza w co najmniej dwóch drukowanych dziennikach o zasięgu ogólnopolskim

oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, nie później

niż na 60 dni przed upływem kadencji Komisji, informację o rozpoczęciu procedury

powoływania arbitrów Komisji i wyznacza termin do przedstawiania kandydatów, nie

krótszy niż 30 dni od dnia publikacji ogłoszenia.

3. Kandydatów na arbitrów Komisji przedstawiają:

1) organizacje zbiorowego zarządzania;

2) stowarzyszenia twórców, artystów wykonawców i producentów;

3) organizacje zrzeszające podmioty korzystające z utworów lub przedmiotów praw

pokrewnych;

4) organizacje radiowe i telewizyjne.

4. Kandydaci na arbitrów Komisji powinni posiadać odpowiednią wiedzę oraz

niezbędne doświadczenie zawodowe z zakresu prawa autorskiego i praw pokrewnych.

5. Arbitrem Komisji nie może być osoba:

1) pełniąca funkcję w organie podmiotu, o którym mowa w ust. 3, niezależnie od

tego, czy podmiot ten przedstawił kandydaturę arbitra;

2) skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub przestępstwo

umyślne skarbowe lub w stosunku do której orzeczono zakaz zajmowania

określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia

określonej działalności gospodarczej.

6. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

powołuje do Komisji piętnastu arbitrów spośród kandydatów przedstawionych przez

19.04.2018

©Telksinoe s. 58/72

podmioty wymienione w ust. 3 pkt 1 i 2 oraz piętnastu arbitrów przedstawionych

przez podmioty wymienione w ust. 3 pkt 3 i 4.

7. Arbiter Komisji w wykonywaniu swojej funkcji jest niezależny.

8. Kadencja Komisji trwa 3 lata.

9. Arbiter Komisji nie może bez ważnych powodów odmówić pełnienia funkcji

członka zespołu orzekającego Komisji oraz przewodniczącego lub zastępcy

przewodniczącego Komisji.

Art. 1103. 1. Przed upływem terminu określonego w art. 1102 ust. 8 mandat

arbitra Komisji wygasa w przypadku jego śmierci albo odwołania.

2. Arbitra Komisji odwołuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego w przypadku:

1) zrzeczenia się pełnienia funkcji arbitra Komisji;

2) skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub przestępstwo

umyślne skarbowe lub orzeczenia zakazu zajmowania określonego stanowiska,

wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności

gospodarczej;

3) choroby uniemożliwiającej pełnienie funkcji arbitra Komisji, trwającej dłużej niż

6 miesięcy;

4) objęcia funkcji w organie podmiotu, o którym mowa w art. 1102 ust. 3.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego powołuje nowego arbitra Komisji, na zasadach

określonych w art. 1102 ust. 1–6. Mandat nowo powołanego arbitra Komisji wygasa

z upływem kadencji Komisji.

4. W przypadku gdy arbiter Komisji, o którym mowa w ust. 1, był członkiem

zespołu orzekającego Komisji lub gdy arbiter będący członkiem zespołu orzekającego

został wybrany na przewodniczącego lub zastępcę przewodniczącego Komisji, nowy

członek zespołu orzekającego jest wybierany zgodnie z zasadami określonymi dla

tego postępowania w terminie 7 dni.

Art. 1104. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej nazwiska arbitrów wchodzących w skład

Komisji oraz informacje o wygaśnięciu mandatu arbitra Komisji i powołaniu nowego

arbitra Komisji.

19.04.2018

©Telksinoe s. 59/72

Art. 1105. 1. Pierwsze posiedzenie Komisji odbywa się w terminie 14 dni od

dnia jej powołania.

2. Pierwsze posiedzenie Komisji zwołuje i prowadzi minister właściwy do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Na posiedzeniu tym arbitrzy Komisji

dokonują wyboru przewodniczącego Komisji.

3. Wybór przewodniczącego Komisji jest dokonywany większością 2/3 głosów

w obecności co najmniej 20 arbitrów Komisji.

4. W przypadku niedokonania wyboru przewodniczącego na pierwszym

posiedzeniu Komisji, przewodniczącego powołuje minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego w terminie 14 dni od dnia zakończenia posiedzenia

Komisji.

5. Zastępca przewodniczącego Komisji jest wybierany, powoływany

i odwoływany na wniosek przewodniczącego Komisji, który wskazuje kandydata na

to stanowisko, na zasadach określonych w ust. 3.

6. Wniosek o odwołanie arbitra Komisji z funkcji przewodniczącego Komisji, ze

wskazaniem kandydatów na to stanowisko, może złożyć co najmniej dziesięciu

arbitrów.

7. Przewodniczący Komisji, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,

o którym mowa w ust. 6, zwołuje posiedzenie Komisji, na którym wniosek poddaje

się pod głosowanie według zasad określonych w ust. 3.

8. Przewodniczący Komisji oraz jego zastępca nie mogą być członkami zespołów

orzekających Komisji.

9. Przewodniczący Komisji wykonuje czynności określone w art. 130 § 1–4 i art.

1302 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego oraz przekazuje sprawy do rozpoznania

przez właściwy zespół orzekający Komisji.

Art. 1106. 1. Posiedzenia zespołów orzekających Komisji odbywają się

w obecności co najmniej 2/3 składu trzyosobowego zespołu orzekającego i 3/5 składu

pięcioosobowego zespołu orzekającego.

2. Orzeczenia zespołu orzekającego Komisji zapadają większością głosów

składu zespołu orzekającego.

3. Orzeczenia kończące postępowanie zapadają w obecności całego składu

zespołu orzekającego Komisji.

4. Orzeczenia kończące postępowanie doręcza się z urzędu uczestnikom wraz

z uzasadnieniem.

19.04.2018

©Telksinoe s. 60/72

5. Przewodniczący Komisji publikuje wszystkie orzeczenia zespołów

orzekających Komisji w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Art. 1107. Przewodniczącemu Komisji i jego zastępcy przysługuje

wynagrodzenie miesięczne w wysokości dwukrotności przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, za

poprzedni kwartał, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wypłacane

z budżetu państwa, z części będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Art. 1108. 1. Członkom zespołów orzekających Komisji przysługuje

wynagrodzenie:

1) za udział w orzekaniu w sprawach, o których mowa w art. 1101 ust. 2 pkt 1 –

w wysokości dwukrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, w kwartale

poprzedzającym złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”,

2) za udział w postępowaniu mediacyjnym w sprawach, o których mowa w art.

1101 ust. 2 pkt 2 i 3 – w wysokości przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa

w pkt 1,

3) za udział w orzekaniu w sprawach, o których mowa w art. 1101 ust. 2 pkt 4 –

w wysokości przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1,

4) za udział w orzekaniu w sprawach, o których mowa w art. 1101 ust. 2 pkt 5 i 6 –

w wysokości 1/3 przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1

– wypłacane po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie przed Komisją lub po

przeprowadzeniu postępowania mediacyjnego.

2. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, jest wypłacane z budżetu państwa,

z części będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego.

3. W przypadku, o którym mowa w art. 1103 ust. 4, wynagrodzenie jest

wypłacane członkom zespołu orzekającego Komisji, proporcjonalnie do liczby

posiedzeń, w których brali udział.

19.04.2018

©Telksinoe s. 61/72

Art. 1109. 1. Wniosek w sprawie należącej do właściwości Komisji podlega

opłacie w wysokości:

1) dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, w kwartale poprzedzającym

złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” –

w sprawach, o których mowa w art. 1101 ust. 2 pkt 1;

2) trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1–

w sprawach, o których mowa w art. 1101 ust. 2 pkt 2–4;

3) przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1 – w sprawach o wykładnię

orzeczenia Komisji wydanego w składzie trzyosobowym;

4) jednego i 2/3 przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1 –

w sprawach o wykładnię orzeczenia Komisji wydanego w składzie

pięcioosobowym.

2. Opłatę wnosi się wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, na rachunek

ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

3. Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4. Nie pobiera się opłat od wniosków, o których mowa w art. 1101 ust. 2 pkt 5.

Art. 11010. Obsługę techniczno-organizacyjną Komisji zapewnia urząd

obsługujący ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego.

Oddział 2

Zatwierdzanie tabel wynagrodzeń

Art. 11011. 1. Sprawy o zatwierdzanie tabel wynagrodzeń za korzystanie

z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych rozpatruje zespół orzekający Komisji

w składzie pięcioosobowym.

2. W terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku w sprawie, o której mowa w ust.

1, przewodniczący Komisji wyznacza z listy arbitrów Komisji do zespołu

orzekającego Komisji dwóch arbitrów przedstawionych do Komisji przez podmioty

wymienione w art. 1102 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz dwóch arbitrów przedstawionych do

Komisji przez podmioty wymienione w art. 1102 ust. 3 pkt 3 i 4.

3. Arbitrzy Komisji wyznaczeni zgodnie z ust. 2, na posiedzeniu zwołanym przez

przewodniczącego Komisji, wybierają przewodniczącego zespołu orzekającego

19.04.2018

©Telksinoe s. 62/72

Komisji z listy arbitrów Komisji, bezwzględną większością głosów w obecności co

najmniej trzech arbitrów.

4. Jeżeli arbitrzy Komisji nie wybiorą przewodniczącego zespołu orzekającego

Komisji w terminie miesiąca od dnia ich wyznaczenia do zespołu orzekającego,

zostanie on wyznaczony przez przewodniczącego Komisji.

Art. 11012. 1. Wniosek o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń za korzystanie

z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych objętych zbiorowym zarządzaniem

składa organizacja zbiorowego zarządzania. Wniosek o zatwierdzenie wspólnej tabeli

może złożyć wspólnie kilka organizacji.

2. Organizacja zbiorowego zarządzania jest obowiązana do przedłożenia Komisji

do zatwierdzenia tabel wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw

pokrewnych w przypadkach, o których mowa w art. 21 ust. 1 i 21, art. 211 ust. 1 i art.

70 ust. 21, oraz na polu eksploatacji odtwarzanie.

3. Sprawy z wniosków o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń na polu eksploatacji

odtwarzanie podlegają wspólnemu rozpoznaniu w ramach jednego postępowania.

4. We wniosku o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń określa się:

1) pola eksploatacji, których dotyczy tabela wynagrodzeń;

2) kategorie utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, których dotyczy tabela

wynagrodzeń;

3) kategorie podmiotów uprawnionych, na rzecz których wnioskodawca działa;

4) wysokość stawek wynagrodzenia.

5. Organizacja zbiorowego zarządzania we wnioskach o zatwierdzenie tabel

wynagrodzeń ma obowiązek przedstawić niższe stawki wynagrodzeń obowiązujące

podmioty prowadzące działalność kulturalną oraz instytucje oświatowe, korz ystające

z utworów i przedmiotów praw pokrewnych w zakresie prowadzonej przez nie

działalności statutowej, jeżeli to korzystanie nie łączy się z osiąganiem korzyści

majątkowych.

6. Uczestnikami postępowania w sprawach o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń

są:

1) wnioskodawca;

2) inne organizacje zbiorowego zarządzania, które w udzielonym im zezwoleniu,

o którym mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2, mają wskazane pola eksploatacji, których

dotyczą tabele wynagrodzeń, jeżeli złożą wniosek o udział w tym postępowaniu,

w terminie wyznaczonym, zgodnie z ust. 8, przez przewodniczącego zespołu

orzekającego Komisji;

19.04.2018

©Telksinoe s. 63/72

3) organizacje zrzeszające podmioty korzystające z utworów lub przedmiotów praw

pokrewnych, których działalność obejmuje pola eksploatacji wynikające z tabel

wynagrodzeń, jeżeli złożą wniosek o udział w tym postępowaniu, w terminie

wyznaczonym, zgodnie z ust. 8, przez przewodniczącego zespołu orzekającego

Komisji.

7. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie

przysługuje zażalenie.

8. Przewodniczący zespołu orzekającego Komisji zamieszcza w co najmniej

dwóch drukowanych dziennikach o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego ogłoszenie o wszczęciu postępowania w sprawie

o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń i wzywa zainteresowane podmioty, o których

mowa w ust. 6 pkt 2 i 3, do wstępowania do postępowania, wyznaczając termin nie

krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni od dnia opublikowania ogłoszenia.

Art. 11013. 1. Postępowanie w sprawie o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń

przed zespołem orzekającym Komisji nie może trwać dłużej niż 6 miesięcy, chyba że

wszyscy uczestnicy postępowania wyrażą zgodę na określone przedłużenie tego

terminu.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą uczestników

postępowania, zespół orzekający Komisji może przedłużyć termin, o którym mowa

w ust. 1, na dalszy czas oznaczony, niezbędny do wydania orzeczenia w sprawie.

3. W przypadku niezakończenia postępowania w terminach, o których mowa

w ust. 1 i 2, zespół orzekający Komisji umarza postępowanie.

4. Zespół orzekający Komisji zatwierdza albo odmawia zatwierdzenia tabeli

wynagrodzeń, w całości albo w części. W zakresie, w którym odmówił jej

zatwierdzenia, przedstawia na piśmie propozycje zmian w przedłożonej do

zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń, wraz z ich uzasadnieniem.

5. Wydając orzeczenie, zespół orzekający Komisji bierze pod uwagę:

1) kryteria określone w art. 110;

2) kwotę ogólnego obciążenia podmiotów korzystających z utworów lub

przedmiotów praw pokrewnych na rzecz wszystkich organizacji zbiorowego

zarządzania z tytułu korzystania z praw autorskich i praw pokrewnych na danym

polu eksploatacji;

3) zebrany w sprawie materiał dowodowy;

4) stanowiska uczestników postępowania;

19.04.2018

©Telksinoe s. 64/72

5) uzasadniony interes społeczny.

6. Zatwierdzone tabele wynagrodzeń zawierają stawki wynagrodzeń, określone

kwotowo lub procentowo.

7. Przewodniczący Komisji publikuje zatwierdzone tabele wynagrodzeń

w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

8. Organizacje zbiorowego zarządzania do dnia 15 lutego każdego roku

dokonują waloryzacji określonych kwotowo stawek wynagrodzeń w oparciu

o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszany przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za ostatni rok oraz przekazują informację

o zwaloryzowanych stawkach wynagrodzeń przewodniczącemu Komisji. Stawki te są

publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Art. 11014. 1. Uczestnik niezadowolony z orzeczenia Komisji może złożyć,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu orzeczenia z uzasadnieniem, wniosek

o zatwierdzenie albo odmowę zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń, w całości albo

w części, przez sąd.

2. W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, przewodniczący

Komisji przekazuje go w terminie 14 dni wraz z aktami sprawy do sądu oraz publikuje

informację o złożeniu tego wniosku w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego.

3. Jeżeli postępowanie zostało umorzone z przyczyn, o których mowa w art.

11013 ust. 3, wnioskodawca może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia

o umorzeniu postępowania przed zespołem orzekającym Komisji, złożyć wniosek

o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń przez sąd. W przypadku złożenia wniosku przepis

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4. W razie niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, orzeczenie Komisji

o zatwierdzeniu tabeli wynagrodzeń staje się prawomocne. W razie złożenia wniosku,

o którym mowa w ust. 1, orzeczenie Komisji o zatwierdzeniu tabeli wynagrodzeń staje

się prawomocne w części co do której nie złożono wniosku. W zakresie, w którym

orzeczenie odmawia zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń, prawomocne stają się zawarte

w orzeczeniu propozycje zmian w przedłożonej do zatwierdzenia tabeli, w części co

do której nie złożono wniosku, o którym mowa w ust. 1.

19.04.2018

©Telksinoe s. 65/72

5. Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1, powoduje utratę mocy orzeczenia

Komisji w całości albo w części, co do której wniosek został złożony.

Art. 11015. W przypadku istotnej zmiany okoliczności stanowiących podstawę

orzeczenia w sprawie zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń, każdy z uczestników

postępowania, może złożyć do Komisji wniosek o zmianę zatwierdzonej tabeli

wynagrodzeń. Do postępowania w sprawie zmiany zatwierdzonej tabeli wynagrodzeń

stosuje się przepisy dotyczące zatwierdzania tabel wynagrodzeń.

Art. 11016. 1. Stawki określone w zatwierdzonych tabelach wynagrodzeń stosuje

się w umowach, których stroną jest organizacja zbiorowego zarządzania.

2. Postanowienia umowne określające wynagrodzenie mniej korzystne dla

twórców oraz uprawnionych z tytułu praw pokrewnych, niż wynikałoby to

z zatwierdzonych tabel wynagrodzeń, są nieważne, a ich miejsce zajmują

odpowiednie postanowienia tych tabel.

Oddział 3

Wskazywanie organizacji właściwej w rozumieniu ustawy

Art. 11017. 1. Organizację właściwą w rozumieniu ustawy, w przypadkach,

o których mowa w art. 107, wskazuje zespół orzekający Komisji w składzie dwóch

arbitrów Komisji oraz przewodniczącego zespołu, wyznaczonych z listy arbitrów

Komisji przez przewodniczącego Komisji.

2. Wniosek w sprawie, o której mowa w ust. 1, może złożyć:

1) twórca lub uprawniony z tytułu prawa pokrewnego;

2) organizacja zbiorowego zarządzania, która na podstawie treści udzielonego jej

zezwolenia, o którym mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2, zarządza prawami autorskimi

lub prawami pokrewnymi do tej samej kategorii utworów lub przedmiotów praw

pokrewnych, na polu eksploatacji, którego dotyczy wniosek;

3) organizacja zrzeszająca podmioty korzystające z utworów lub przedmiotów praw

pokrewnych;

4) podmiot korzystający z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych.

3. Uczestnikami postępowania, o którym mowa w ust. 1, są:

1) wnioskodawca;

2) organizacje zbiorowego zarządzania, które na podstawie treści udzielonego im

zezwolenia, o którym mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2, zarządzają prawami

autorskimi lub prawami pokrewnymi do tej samej kategorii utworów lub

przedmiotów praw pokrewnych, na polu eksploatacji, którego dotyczy wniosek;

19.04.2018

©Telksinoe s. 66/72

3) organizacje zrzeszające podmioty korzystające z utworów lub przedmiotów praw

pokrewnych, których działalność objęta jest zakresem wniosku, jeżeli złożą

wniosek o udział w tym postępowaniu.

4. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie

przysługuje zażalenie.

5. Przewodniczący zespołu orzekającego Komisji zamieszcza ogłoszenie

o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1. Do ogłoszenia stosuje się przepis

art. 11012 ust. 8.

6. Od orzeczenia zespołu orzekającego Komisji wydanego w trybie określonym

w ust. 1–4, w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia, przysługuje odwołanie do sądu.

W postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia odwołania stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji.

Oddział 4

Rozstrzyganie sporów

Art. 11018. 1. Spory dotyczące stosowania zatwierdzonych prawomocnie tabel

wynagrodzeń oraz spory związane z zawarciem umowy, o której mowa w art. 211 ust.

1, mogą być rozpatrywane w drodze postępowania mediacyjnego pomiędzy stronami.

2. Mediacja jest dobrowolna.

3. Przewodniczący Komisji wyznacza mediatora z listy arbitrów Komisji;

jednakże strony mogą wybrać z tej listy innego mediatora.

4. Mediator może przedstawiać stronom propozycje ugody. Jeżeli żadna ze stron

w terminie trzech miesięcy od dnia przedłożenia propozycji ugody nie zgłosi

sprzeciwu, propozycję uważa się za przyjętą.

5. Do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o mediacji.

Oddział 5

Pozostałe postępowania

Art. 11019. 1. Sprawy o odtworzenie akt rozpatrują zespoły orzekające Komisji

w składzie dwóch arbitrów Komisji oraz przewodniczącego, wyznaczonych z listy

arbitrów Komisji przez przewodniczącego Komisji.

2. Do postępowania przed Komisją w sprawie o odtworzenie akt stosuje się

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w razie zaginięcia lub

zniszczenia akt.

19.04.2018

©Telksinoe s. 67/72

3. Sprawy o uzupełnienie, sprostowanie lub wykładnię orzeczenia Komisji

rozpatruje zespół orzekający Komisji w takim samym składzie, który wydał

orzeczenie w sprawie.

Oddział 6

Postępowanie przed sądem

Art. 11020. 1. Sądem właściwym do rozpoznawania spraw, o których mowa

w art. 11014 ust. 1 i 3 oraz art. 11017 ust. 6, jest sąd okręgowy.

2. Minister Sprawiedliwości wyznaczy, w drodze rozporządzenia, jeden sąd

okręgowy właściwy do rozpoznawania spraw, o których mowa w ust. 1.

3. Wnioski, o których mowa w art. 11014 ust. 1 i 3, oraz odwołanie, o którym

mowa w art. 11017 ust. 6, wnosi się za pośrednictwem Komisji.

Art. 11021. Sąd, o którym mowa w art. 11020 ust. 2, rozpoznaje także zażalenia

na orzeczenia zespołów orzekających Komisji wydane w toku postępowania przed

Komisją.

Art. 11022. 1. Uczestnikami w sprawie są:

1) wnioskodawca;

2) podmiot składający wniosek o odmowę zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń albo

odwołanie, o którym mowa w art. 11017 ust. 6;

3) podmioty uczestniczące w postępowaniu przed Komisją, jeżeli przystąpią do

postępowania przed jego zakończeniem w drugiej instancji.

2. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie

przysługuje zażalenie.

Art. 11023. W sprawach z wniosków, o których mowa w art. 11014 ust. 1 i 3, sąd

orzeka o zatwierdzeniu lub odmowie zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń, w całości

albo w części, biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 11013 ust. 5. Postanowienie

kończące postępowanie w sprawie doręczane jest z urzędu przewodniczącemu

Komisji.

Rozdział 122

(uchylony)

Rozdział 13

(uchylony)

19.04.2018

©Telksinoes. 68/72

Rozdział 14

Odpowiedzialność karna

Art. 115. 1. Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do

autorstwa całości lub części cudzego utworu albo artystycznego wykonania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 3.

2. Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia bez podania nazwiska lub

pseudonimu twórcy cudzy utwór w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania,

artystyczne wykonanie albo publicznie zniekształca taki utwór, artystyczne

wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie.

3. Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w inny sposób niż określony

w ust. 1 lub 2 narusza cudze prawa autorskie lub prawa pokrewne określone w art. 16,

art. 17, art. 18, art. 19 ust. 1, art. 191, art. 86, art. 94 ust. 4 lub art. 97, albo nie wykonuje

obowiązków określonych w art. 193 ust. 2 lub art. 20 ust. 1–4,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

Art. 116. 1. Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom rozpowszechnia

cudzy utwór w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, artystyczne

wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 2.

2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3. Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust.

1 stałe źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub

nią kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.

4. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

Art. 117. 1. Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom w celu

rozpowszechnienia utrwala lub zwielokrotnia cudzy utwór w wersji oryginalnej lub

w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,

19.04.2018

©Telksinoe s. 69/72

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 2.

2. Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust.

1 stałe źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub

nią kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 118. 1. Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiot będący

nośnikiem utworu, artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu

rozpowszechnianego lub zwielokrotnionego bez uprawnienia albo wbrew jego

warunkom nabywa lub pomaga w jego zbyciu albo przedmiot ten przyjmuje lub

pomaga w jego ukryciu,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2. Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust.

1 stałe źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub

nią kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 5.

3. Jeżeli na podstawie towarzyszących okoliczności sprawca przestępstwa

określonego w ust. 1 lub 2 powinien i może przypuszczać, że przedmiot został

uzyskany za pomocą czynu zabronionego,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 2.

Art. 1181. 1. Kto wytwarza urządzenia lub ich komponenty przeznaczone do

niedozwolonego usuwania lub obchodzenia skutecznych technicznych zabezpieczeń

przed odtwarzaniem, przegrywaniem lub zwielokrotnianiem utworów lub

przedmiotów praw pokrewnych albo dokonuje obrotu takimi urządzeniami lub ich

komponentami, albo reklamuje je w celu sprzedaży lub najmu,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

lat 3.

2. Kto posiada, przechowuje lub wykorzystuje urządzenia lub ich komponenty,

o których mowa w ust. 1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

19.04.2018

©Telksinoe s. 70/72

Art. 119. Kto uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie prawa do kontroli

korzystania z utworu, artystycznego wykonania, fonogramu lub wideogramu albo

odmawia udzielenia informacji przewidzianych w art. 47,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do

roku.

Art. 120. (uchylony).

Art. 121. 1. W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117, 118

lub 1181, sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących z przestępstwa, chociażby

nie były własnością sprawcy.

2. W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117 lub 118, sąd może

orzec przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, chociażby nie

były własnością sprawcy.

Art. 122. Ściganie przestępstw określonych w art. 116 ust. 1, 2 i 4, art. 117 ust.

1, art. 118 ust. 1, art. 1181 oraz art. 119 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Art. 1221. W sprawach o przestępstwa określone w art. 115–

119 pokrzywdzonym jest również właściwa organizacja zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

Art. 123. Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć

sądy rejonowe właściwe do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o których mowa

w art. 115–119 – na obszarze właściwości danego sądu okręgowego.

Rozdział 15

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 124. 1. Przepisy ustawy stosuje się do utworów:

1) ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie;

2) do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych nie wygasły;

3) do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych wygasły,

a które według niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony, z wyłączeniem

okresu między wygaśnięciem ochrony według ustawy dotychczasowej

i wejściem w życie niniejszej ustawy. Ustawa nie narusza własności

egzemplarzy utworów rozpowszechnionych przed dniem jej wejścia w życie.

2. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworów obywateli obcych stale

zamieszkałych za granicą, pod warunkiem wzajemności.

3. (uchylony)

19.04.2018

©Telksinoe s. 71/72

4. Postanowienia umów, zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy,

sprzeczne z przepisami art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

Art. 125. 1. Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań:

1) ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie;

2) w zakresie korzystania z nich po jej wejściu w życie, jeżeli według przepisów

niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony.

2. Ustawa nie narusza własności egzemplarzy, na których utrwalono artystyczne

wykonanie przed dniem jej wejścia w życie.

Art. 126. 1. Przepisy ustawy stosuje się do:

1) fonogramów i wideogramów, które zostały sporządzone po jej wejściu w życie;

2) programów radiowych i telewizyjnych, które zostały nadane po jej wejściu

w życie;

3) fonogramów i wideogramów oraz programów radiowych i telewizyjnych, które

według niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony.

2. Zasady, o której mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do korzystania przez

szkoły w celach dydaktycznych ze sporządzonych przed dniem wejścia w życie

ustawy nadań, fonogramów i wideogramów niebędących filmami fabularnymi oraz

spektaklami teatralnymi, a także do korzystania z utrwalonych na fonogramach

i wideogramach artystycznych wykonań.

Art. 127. 1. Jeżeli rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

korzystanie z utworu, artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu lub

programu radiowego albo telewizyjnego było według przepisów dotychczasowych

dozwolone, natomiast po tej dacie wymaga zezwolenia, to może być ono dokończone,

pod warunkiem że uprawniony otrzymał stosowne wynagrodzenie.

2. Z zastrzeżeniem ust. 3, dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy czynności prawne odnoszące się do prawa autorskiego są skuteczne i podlegają

ocenie według przepisów prawa dotychczasowego; odnosi się to również do zdarzeń

innych niż czynności prawne.

3. Ustawę stosuje się do umów długoterminowych, które zawarte zostały przed

dniem jej wejścia w życie, w odniesieniu do okresu następującego po tej dacie oraz do

zobowiązań, które powstały przed dniem wejścia w życie ustawy, w odniesieniu do

skutków prawnych zdarzeń następujących po tej dacie, niezwiązanych z istotą

zobowiązania.

19.04.2018

©Telksinoe s. 72/72

4. Umowy zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie obejmują

praw pokrewnych, chyba że strony postanowiły inaczej.

Art. 1271. Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze zarządzenia, utworzy zespół do

spraw przeciwdziałania naruszeniom prawa autorskiego i praw pokrewnych oraz

określi jego skład, zadania i tryb działania.

Art. 128. Traci moc ustawa z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim (Dz. U.

poz. 234, z 1975 r. poz. 184 oraz z 1989 r. poz. 192).

Art. 129. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia4),

z wyjątkiem przepisu art. 124 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

4)

Ustawa została ogłoszona w dniu 23 lutego 1994 r.

19.04.2018